Πυρήνες Άμεσης Δράσης: Απολογισμός και δημόσια πρόταση συγκρότησης δικτύου επαναστατικής βίας

Δημόσια πρόταση συγκρότησης δικτύου επαναστατικής βίας - Απολογισμός του πρώτου κύκλου εμπρηστικής προπαγάνδας και κάλεσμα στράτευσης στους Πυρήνες Άμεσης Δράσης

Δημόσια πρόταση συγκρότησης δικτύου επαναστατικής βίας - Απολογισμός του πρώτου κύκλου εμπρηστικής προπαγάνδας και κάλεσμα στράτευσης στους Πυρήνες Άμεσης Δράσης

«...Το άλμα σε μια Μετωπική Πολιτική είναι αναγκαίο και δυνατό για τις μαχόμενες δυνάμεις με σκοπό να καθορίσουν αποτελεσματικά τη σύγκρουση. Γι' αυτό πρέπει να πέσουν και να ξεπεραστούν όλες οι ιδεολογικές-δογματικές θέσεις που υπάρχουν σήμερα, ανάμεσα στις μαχόμενες δυνάμεις και το επαναστατικό κίνημα, αφού διαιρούν τους μαχητές. Αυτές οι θέσεις δεν είναι ικανές να οδηγήσουν τους αγώνες και την επίθεση, στο αναγκαίο επίπεδο πολιτικής καθοριστικότητας. Το Μέτωπο αναπτύσσεται γύρω από την πρακτική επίθεση, σε μια συνειδητή και οργανωμένη διαδρομή μέσα στην οποία ωριμάζουν επόμενες στιγμές ενότητας των μαχόμενων δυνάμεων. Γιατί το να οργανώσουμε το μαχόμενο επαναστατικό μέτωπο, σημαίνει να οργανώσουμε την επίθεση.»

Μια Μετωπική Πολιτική

Φράξια Κόκκινος Στρατός

Ερυθρές Ταξιαρχίες - για την οικοδόμηση του Μαχόμενου ΚΚ

«Λένε ότι το πρώτο πράγμα που πεθαίνει στον πόλεμο, είναι η αλήθεια...»

Θέλοντας να τοποθετήσουμε σε ριζοσπαστική κατεύθυνση την παραπάνω διαπίστωση, μπορούμε να πούμε ότι επαναστατικός πόλεμος είναι ο πόλεμος της αλήθειας ενάντια στον θάνατό της, μέσα στους πολέμους που διεξάγονται κάτω από τις ποτισμένες στο αίμα σημαίες της εξουσίας και του καπιταλισμού. Τις σημαίες του εθνικισμού, του ρατσισμού, της πατριαρχίας, του μιλιταρισμού, των ιμπεριαλιστικών συμφερόντων, της εκμετάλλευσης, του τεχνο - ολοκληρωτισμού.

Απέναντι σε αυτούς τους πολέμους, ο επαναστατικός πόλεμος αποκτάει συγκεκριμένο χαρακτήρα. Σημαίνει την εμπόλεμη εναντίωσή μας στα πολιτικοοικονομικά και στρατιωτικά σχέδια του καπιταλισμού και ταυτόχρονα την επαναφορά της ιστορικής παρακαταθήκης και μνήμης του αγώνα ενάντια στη λήθη, μέσα στα κοινωνικά πεδία όπου δραστηριοποιούμαστε. Η πάλη της αλήθειας ενός αγώνα με χίλιες μορφές που ορθώνει το ανάστημά του απέναντι στην προπαγάνδα και τους μηχανισμούς της εξουσίας.

Η καπιταλιστική κρίση βαθαίνει και οι αντιθέσεις οξύνονται. Το “τέλος της ιστορίας” όπως ευαγγελίζονταν οι απολογητές του καπιταλισμού δεν έχει έρθει, αντίθετα τα ιστορικά στοιχήματα για το οριστικό ξεπέρασμα ενός αδηφάγου και απάνθρωπου συστήματος δημιουργούν διαρκώς ριζοσπαστικά ερωτήματα και οπλίζουν τους αγώνες που ξεσπάνε σε όλο τον πλανήτη.

Τα δελτία ειδήσεων, οι ανακοινώσεις της αστυνομίας, οι απειλές των πολιτικών δεν είναι απλά οι φωνές που εξαπλώνουν τη σύγχυση. Είναι η θεσμική εκπροσώπησή της -ταξικά προσδιορισμένης και χωρίς όρια- βίας του συστήματος. Είναι οι ένστολοι φρουροί που μας ξυλοκοπούν στις διαδηλώσεις και στις πλατείες της γειτονιάς μας, είναι οι ουρές στα ταμεία ανεργίας, τα ελαστικά και κακοπληρωμένα ωράρια, οι απλήρωτες υπερωρίες, η τρομοκρατία του κεφαλαίου για εμάς που αποτελούμε τη νέα εργατική βάρδια. Είναι οι μπάτσοι που θα μπούνε στα πανεπιστήμιά μας για να ελέγχουν την κάθε μας κίνηση, είναι η ζωή που μας κλέβουν κάθε μέρα ζητώντας μας παραπάνω πειθάρχηση, παραπάνω ώρες δουλειάς, παραπάνω φόρους, παραπάνω αδιαφορία μπροστά στην αυταρχική εκμετάλλευση των καταπιεσμένων.

Αν δεν αποφασίσουμε ότι πρέπει να ξεπεράσουμε συλλογικά το εμπόδιο του φόβου, αν δεν προετοιμαστούμε για να τους τσακίσουμε, είμαστε καταδικασμένοι να ζήσουμε τον μικρό και καθημερινό μας θάνατο στον οποίο μας έχουν καταδικάσει. Στους δρόμους, στις φυλακές, στα στρατόπεδα συγκέντρωσης, στα ψυχιατρεία, στα μητροπολιτικά κάτεργα εκτοπισμού του πλεονάζοντος εργατικού δυναμικού. Εκεί όπου η λέξη “δικαίωμα” αποτελεί ταξικό προνόμιο, εκεί όπου η βία του κεφαλαίου και του κράτους ισοπεδώνει ψυχές και σώματα.

Είναι ένα μόνιμο συμπέρασμα στις συζητήσεις μεταξύ συντρόφων και συντροφισσών ότι υπάρχει τεράστια απουσία ενός συνεκτικού πολιτικού σχεδίου το οποίο, αποφεύγοντας τις παγίδες που στήνουμε πολλές φορές μόνοι μας στους εαυτούς μας, θα καταφέρει να θέσει την παρουσία του σε κεντρικό επίπεδο. Ενός πολιτικού σχεδίου που θα αναζητήσει νέα εργαλεία ανάλυσης και επικοινωνίας, οργάνωσης και πολιτικής συγκρότησης. Θα αναζητήσει δηλαδή τρόπους ώστε να οργανώσουμε τον επαναστατικό πόλεμο προσαρμοσμένο στις ανάγκες, τις αντιστοιχίες και τις προκλήσεις της εποχής μας. Μέσα από συγκεκριμένα συμπεράσματα, προτάσεις, σχεδιασμούς, έτσι ώστε οι πράξεις και η διαλεκτική που αυτές τροφοδοτούν να θέσουν τον αγώνα σε κίνηση.

«Η μνήμη της φωτιάς είναι η μνήμη ενός αγώνα που διαρκώς εκρήγνυται»

Είναι συλλογική ανάγκη να περιγράψουμε, με τα λόγια που φέρνουν οι καταιγίδες του παρελθόντος στο παρόν, τις ρίζες μας μέσα στον χρόνο, το συλλογικό μας όραμα για τη ζωή και τον αγώνα, την προοπτική που θέτουμε στη δράση μας. Η επαναστατική δράση όταν εμφανίζεται στο προσκήνιο της ιστορίας σε κάθε εποχή, αναπόφευκτα συνδέεται και ταυτόχρονα μεταφέρει στο σήμερα και το ιστορικο πολιτικό της φορτίο. Είναι το νήμα της αντίστασης που έρχεται από πολύ μακριά, από τόπους και χρόνους όπου άνθρωποι με ατσαλένιο πείσμα προσπάθησαν να γονατίσουν το τέρας της εκάστοτε αυτοκρατορίας. Είναι το ιστορικό καθήκον απέναντι σε όσους και όσες χωρίς δισταγμό πέσανε στη φωτιά της πολιτικής και κοινωνικής αμφισβήτησης για να τη θρέψουν, να την κάνουν πυρκαγιά που θα μετατρέψει τα επαναστατικά οράματα σε ένα ορμητικό ποτάμι που απειλεί να παρασύρει την κυρίαρχη τάξη.

Διότι σε αντίθεση με επικρατούσες απόψεις, το παγκόσμιο αναρχικό κίνημα θεμελιώθηκε ως ριζοσπαστική δύναμη μέσα από την επαναστατική βία, τις θυσίες και το αίμα των συντρόφων και των συντροφισσών μας, τον αδιάκοπο πόλεμο στις δομές της πολιτικής, θρησκευτικής και οικονομικής εξουσίας.

Ξεκινάμε με έναν διακηρυγμένο στόχο: Να ανακτήσουμε την πολιτική μας επικινδυνότητα απέναντι στο πιο βάρβαρο κοινωνικό και πολιτικό σύστημα, που ονομάζεται καπιταλισμός. Ένας τέτοιος φιλόδοξος στόχος απαιτεί πρώτα από όλα οργάνωση, αυτοπειθαρχία, δέσμευση, συνέπεια και θέληση να πάρουμε πίσω τη ζωή που μας κλέβουν κάθε μέρα.

Οργάνωση πολιτική, αποκρυσταλλώνοντας τις βασικές πολιτικές μας θέσεις, αναλύοντας τη συγκυρία, δημιουργώντας ομάδες αυτομόρφωσης και αλληλοβοήθειας, δημιουργώντας σημεία διαλόγου όπου η διαλεκτική θα αποτελεί τρόπο ουσιαστικής επίλυσης των πολιτικών μας διαφωνιών–προβληματισμών. Διότι η υπαρξιακή μας ανάγκη να εξεγερθούμε απέναντι στην καπιταλιστική κοινωνία δεν μπορεί να καλύψει από μόνη της μια επιλογή συνειδητής στράτευσης στην υπόθεση, αν δεν συνδεθεί διαλεκτικά με την πολιτική μας συγκρότηση σε ένα συλλογικό πεδίο όπου θα διεκδικήσει με σαφή χαρακτηριστικά τη θέση του μέσα στην ιστορία. Είναι η στιγμή που οι συμφωνίες αποτελούν όρκους ζωής οι οποίοι συντρίβουν τις προφάσεις και τις αγκυλώσεις. Είναι η στιγμή που η δράση συνθλίβει κάθε υπόνοια ανακωχής.

Οργάνωση δικτύων επαναστατικής βίας, που θα καλλιεργήσουν τη ριζοσπαστικοποίηση τμημάτων του επαναστατικού κινήματος, θα δημιουργήσουν πυρήνες άμεσης δράσης κάνοντας προπαγάνδα μέσα από την πράξη, θα χτυπήσουν με οξεία δύναμη πρόσωπα και δομές του εξουσιαστικού οικοδομήματος βάσει ενός ευρύτερου σχεδιασμού πολιτικής αποσταθεροποίησης, θα αναπτύξουν δεσμούς αλληλεγγύης και αλληλοβοήθειας μεταξύ τους. Είμαστε εδώ ο ένας για την άλλη απέναντι στον κοινό μας εχθρό.

Αυτοπειθαρχία, γιατί σε μια εποχή όπου η καταστολή και ο κοινωνικός έλεγχος έχουν γίνει μια αφόρητη πραγματικότητα, όποιος δεν έχει συναίσθηση της σοβαρότητας και της αποτελεσματικότητας του αντιπάλου του θα βρεθεί αντιμέτωπος με δυσάρεστες πραγματικότητες. Η ανάπτυξη ενός παράνομου πολιτικού σχεδίου δεν σημαίνει ότι η επίθεση είναι αυτοσκοπός. Σημαίνει ότι επιλέγουμε τον πόλεμο φθοράς ως τακτική μάχης, σημαίνει ότι προστατεύουμε τις ευαίσθητες πληροφορίες μας από τα αδιάκριτα μάτια του εχθρού, σημαίνει ότι η ένταση των επιθέσεων πρέπει να αναπτύσσεται παράλληλα με τις δομές άμυνας απέναντι στην καταστολή. Δομές άμυνας με αντίμετρα αυτοπροστασίας και δικλείδες ασφαλείας που θα επιτρέψουν στα δίκτυα επαναστατικής βίας να αντέξουν την πίεση της καταστολής.

Δέσμευση και Συνέπεια, γιατί ο πόλεμος εναντίον της εξουσίας δεν αποτελεί κάποιο περιστασιακό χόμπι αλλά επιλογή ζωής. Γιατί μια τέτοια επιλογή μπορεί να κοστίσει την απώλεια της ζωής ή της ελευθερίας ενός συντρόφου ή μιας συντρόφισσας. Γιατί η πρόωθηση ενός πολιτικού σχεδίου που θα έχει στόχο να συγκρουστεί δυναμικά με το κράτος και το κεφάλαιο, απαιτεί δεσμεύσεις γύρω από οργανωτικές και πολιτικές ανάγκες που προκύπτουν. Απαιτεί συνέπεια απέναντι στις ευθύνες που πρέπει να αναλάβει ο καθένας και η καθεμιά, για να τεθεί εις πέρας μια πολιτική πρωτοβουλία ή ένα συγκεκριμένο σχέδιο. Επιβάλλει σοβαρότητα, ταπεινότητα και κατανόηση, ώστε να δώσουμε από κοινού πνοή στον αγώνα για την κατάργηση της εκμετάλλευσης και της καταπίεσης.

Η δημιουργία αυτού του παράνομου πολιτικού εγχειρήματος αποτελεί μια συλλογική αφετηρία αγώνα. Σύντροφοι και συντρόφισσες που συμμετείχαν σε ομάδες, πυρήνες ή μεμονωμένες πρωτοβουλίες επιθετικών δράσεων αποφάσισαμε να δημιουργήσουμε έναν πολιτικό σχηματισμό επαναστατικής βίας, ο οποίος θα συντονίζει τη δράση του ώστε να πολλαπλασιάζει τη δυναμική των χτυπημάτων του. Θα προκρίνει την ανάγκη της οργανωμένης και συντονισμένης δράσης ώστε οι επιθέσεις μας να μην αποτελούν αποσπασματικές ενέργειες, αλλά να κατευθύνουν τη δυναμική τους γύρω από μια απτή στρατηγική, γύρω από ένα πολιτικό σχέδιο ρήξης με το σύστημα.

Λαμβάνοντας υπ’ όψιν όλα όσα αναφέραμε καθώς και την προοπτική που θεωρούμε ότι πρέπει να αποκτήσει ο αγώνας, δημιουργήσαμε τους Πυρήνες Άμεσης Δράσης. Ένα εργαλείο αγώνα για να σηκώσουμε ξανά το τσεκούρι του πολέμου ενάντια σε κράτος και καπιταλισμό. Μια οργανωτική σύζευξη επαναστατικών δυνάμεων που απλώνει παράλληλα και το χέρι για κοινό αγώνα προς κάθε ριζοσπαστική συνιστώσα που συμφωνεί και ασπάζεται τον πολιτικό σχεδιασμό και το πλαίσιο που καταθέτουμε και λειτουργεί με βάση τις αρχές της οριζοντιότητας, της αλληλεγγύης και του αλληλοσεβασμού.

Η πρωτοβουλία μας δε θα μπορούσε να κριθεί πουθενά αλλού παρά στο ίδιο το πεδίο του επαναστατικού πολέμου. Εκεί όπου οι σκέψεις συναντούν τις πράξεις. Εκεί όπου ο στοχασμός συναντά την ευθύνη. Εκεί ακριβώς όπου μια ιδέα βρίσκει σάρκα και οστά για να αναπνεύσει. Και δε θα μπορούσε ο τόπος και ο χρόνος να είναι άλλος από την πολεμική αντιπαράθεση που εκτυλίχθηκε στο πλευρό του επαναστάτη Δημήτρη Κουφοντίνα κατά τη διάρκεια της απεργίας πείνας για ζωή και αξιοπρέπεια.

Απο κοινού καταθέσαμε δημόσια πως… “θα πληρώσετε ακριβά, θα πληρώσετε για όλα”, μεταφέροντας στο παρόν, λόγια συντρόφων και συντροφισσών μας από την κοινή μας ιστορία. ‘Ετσι, ο πρώτος απολογισμός της επιθετικής δραστηριότητας των Πυρήνων Άμεσης Δράσης αφήνει σαν σύντομη παρακαταθήκη 20 επιθέσεις σε κεντρικούς στόχους και πρόσωπα της εξουσίας στα 2 μεγαλύτερα μητροπολιτικά κέντρα της χώρας.

Πιο συγκεκριμένα, αναλάβαμε την ευθύνη για την οργάνωση, τον συντονισμό και την πραγματοποίηση εμπρηστικών επιθέσεων στην Αθήνα:

• στο Ίδρυμα Οικονομικών και Βιομηχανικών Ερευνών (ΙΟΒΕ) στο Κουκάκι

• στη ΙΓ’ ΔΟΥ στην περιοχή της Κυψέλης

• στην οικία του στελέχους της Γενικής Γραμματείας Συντονισμού Κυβερνητικού Έργου της ΝΔ, Στράτου Μαυροειδάκου, στο Ίλιον

• σε όχημα μπάτσου, στην περιοχή των Πετραλώνων

• στην οικία του απόστρατου αντιστράτηγου της Ελληνικής Αστυνομίας, Χρήστου Κονταρίδη

• στην οικία του ταξίαρχου της Ελληνικής Αστυνομίας, Μιχάλη Λαδομένου

• στην οικία του Γιάννη Κατσιαμάκα, προέδρου της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Αξιωματικών Αθηνών (ΠΟΑΞΙΑ) και απόστρατου αντιστράτηγου της ΕΛ.ΑΣ, στον Βύρωνα

• στην οικία και το όχημα της Κατερίνας Μαγγά, αρχιφύλακα του Αστυνομικού Τμήματος Πατησίων, στα Άνω Πατήσια

και στη Θεσσαλονίκη:

• στα γραφεία της Ελληνο-Αμερικάνικης Ένωσης, στον Βαρδάρη

• σε όχημα του Υπουργείου Εργασίας, στην οδό Μητροπόλεως

• στις στρατιωτικές κατοικίες απέναντι από το Στρατηγείο του ΝΑΤΟ, στην περιοχή των Ευζώνων

• στην πύλη του Υπουργείου Μακεδονίας-Θράκης

• στην οικία του μπάτσου Χατζή Ηλία, στις Συκιές

• στην οικία του προέδρου της Ένωσης Αστυνομικών Υπαλλήλων Θεσσαλονίκης Δημήτριου Παδιώτη, στις Συκιές

• στην οικία του εν αποστρατεία αρεοπαγίτη πρώην προέδρου εφετών Αντώνιου Τσαλαπόρτα, στη Χαριλάου

• στην οικία της πολιτεύτριας της Νέας Δημοκρατίας, Αφροδίτης Λατινοπούλου, στην Καμάρα

• σε όχημα του Διπλωματικού Σώματος στο κέντρο της Θεσσαλονίκης

• στην οικία της δεξιάς οικογένειας του αντισυνταγματάρχη Γεώργιου Πασκώνη, στην Τριανδρία

• στην οικία της δεξιάς οικογενείας Νάκου, στην Άνω Πόλη

• στην οικία της δεξιάς οικογενείας Κοσμίδη, στην κάτω Τούμπα

Ποιο είναι το πολιτικό μας σχέδιο το οποίο καταθέτουμε δημόσια στο ευρύτερο αντικαπιταλιστικό–αναρχικό κίνημα για να το πλαισιώσει και να συνταχθεί στο εσωτερικό των Πυρήνων Άμεσης Δράσης; Ένα πολιτικό σχέδιο που θα ξεδιπλωθεί, θα δημιουργήσει ρωγμές, θα θέσει ερωτήματα και θα επαναφέρει στην πολιτική μας πραγματικότητα το ρητό που λέει ότι αν το επαναστατικό κίνημα δεν καταφέρει να πατήσει και στα δύο του πόδια για να βαδίσει το δρόμο που αυτό θα καθορίσει, είναι καταδικασμένο να λυγίσει. Ένα πολιτικό σχέδιο που θα αναλύσει τα σύγχρονα διακυβεύματα, όχι με διάθεση απλώς να τα αποτυπώσει στον κοινωνικό και πολιτικό χάρτη, αλλά θέλοντας να ριχτεί στη φωτιά της μάχης ναρκοθετώντας την κανονικότητα που επιβάλει ο ταξικός εχθρός.

Οι πρώτοι στόχοι των Πυρήνων Άμεσης Δράσης είναι:

1. Να αποτελούν ένα εργαλείο αγώνα που θα διοχετεύει τη δυναμική όσων ομάδων ή ατομικοτήτων στρατευθούν για να συμμετέχουν στη βάση μιας συγκεκριμένης στρατηγικής αγώνα που επιλέγουμε να προωθήσουμε. Η στρατηγική αυτή μπορεί να αποτελεί είτε πεδίο ενός εσωτερικού διαλόγου που αναπτύσσεται μέσα στους Πυρήνες και καταλήγει σε μια πολιτική συμφωνία, είτε μια ολοκληρωμένη πολιτική πρόταση που κατατίθεται από μια ομάδα συντρόφων και συντροφισσών που επιλέγουν διατηρώντας την πολιτική και οργανωτική τους αυτονομία να προτείνουν την ανάπτυξη μιας συγκεκριμένης πολιτικής κατεύθυνσης για τον αγώνα.

2. Να αποτελέσουν μια ορατή έκφραση της ριζοσπαστικής κίνησης ενός τμήματος του αναρχικού κινήματος η οποία θέλουμε με το πέρασμα του χρόνου να γίνεται όλο και πιο μαζική, με όρους πολεμικής ισχύος και όχι απλά αριθμητικού συγκεντρωτισμού, όλο και πιο ανεξέλεγκτη, όλο και πιο αποτελεσματική στις επιλογές και τις στρατηγικές της. Η ριζοσπαστική κίνηση αυτή, όπως την έχουμε περιγράψει και παραπάνω, θέλουμε να λειτουργήσει ως έναυσμα συσπείρωσης και αντεπίθεσης. Να τροφοδοτήσει με θέληση, ενότητα και πίστη την αναγέννηση του αγώνα σε πείσμα της πολυδιάσπασης και του κατακερματισμού.

3. Να επαναφέρουν στον κόσμο του αγώνα τη λογική της άμεσης αντιπαράθεσης με το κράτος και το κεφάλαιο. Την αντίληψη εκείνη που ερμηνεύει ως σχέση διαλεκτική την πίστη μας στην επαναστατική υπόθεση με τη χάραξη συγκεκριμένων στρατηγικών αγώνα, οι οποίες, στον βαθμό που αναπτύσσονται με υγιείς και συντροφικούς πολιτικούς όρους, έρχονται σε σύγκρουση με τους κόμβους των πολιτικών και οικονομικών σχεδίων του κράτους και του κεφαλαίου. Να επαναφέρουμε τη λέξη Επανάσταση στο προσκήνιο του ανταγωνιστικού κινήματος δίχως να μινιμάρουμε τη στόχευση, το όραμα και τη φλόγα της εξεγερτικής προοπτικής επειδή πλέον στα αυτιά κάποιων μπορεί να φαντάζει μη ρεαλιστική. Είναι διαφορετική συνθήκη να γίνεται μια στοχευμένη πολιτική προσέγγιση της καθημερινότητας κοινωνικά γειωμένη (πράγμα που επιδιώκουμε), κι άλλο πράγμα η υπαναχώρηση από βασικές και θεμελιώδης αξίες του αντικρατικού-αναρχικού αγώνα. Από την άλλη, αυτή ακριβώς η διαπίστωση και πρόταση οφείλει να προκύπτει από τη διαλεκτική ζύμωση, τη σκέψη και την αποφασιστικότητα για να πραγματωθούν όλες εκείνες οι μικρές ή μεγάλες στιγμές φωτιάς και επίθεσης που την εξυψώνουν και της αποδίδουν το ουσιαστικό της νόημα.

4. Να μην αφήσουμε κανέναν και καμία μόνη απέναντι στον εχθρό. Η αλληλεγγύη οφείλει να μη γνωρίζει σύνορα. Μαχόμαστε ενωμένοι με κάθε αγωνιζόμενο κομμάτι της κοινωνίας, καθεμία και καθέναν που εκφράζει την απέχθειά του για οποιοδήποτε σύστημα εξουσίας και δρα με κατεύθυνση την ανατροπή του υπάρχοντος. Επιδιώκουμε να εξαπλωθούν τα επαναστατικά δίκτυα αντίστασης, ξεπερνώντας όλα τα όρια και τους περιορισμούς, είτε είναι τείχη φυλακών είτε συρματοπλέγματα. Θέτουμε τους όρους της ζωής μας όπως εμείς θέλουμε απέναντι σε κάθε καταπιεστή που θα νιώσει την απειλητική μας ύπαρξη. Πάντα μάζι με κάθε αγωνιζόμενο κρατούμενο, με κάθε διωκόμενο και καταζητούμενο άτομο που αγωνίζεται, εξεγείρεται, επαναστατεί απέναντι στα σωφρονιστικά κολαστήρια και τη δικαστική εξουσία. Να δημιουργήσουμε εκείνα τα αναχώματα στην κρατική και καπιταλιστική λαίλαπα, ρίχνοντας τους ευατούς μας στην υπόθεση της εξάπλωσης του αγώνα.

Συντρόφισσες και σύντροφοι, σας καλούμε στο πλευρό μας για να δυναμώσουμε το βλέμμα που κοιτάει κατάματα τον εχθρό. Για να αναλάβουμε συλλογικά την πολιτική ευθύνη -και το ιστορικό φορτίο πίσω από αυτή- που θα οξύνει την πολεμική αντιπαράθεση με κάθε εξουσία. Με οργάνωση στη βάση και ενότητα στην πράξη, τροφοδοτούμε τον επαναστατικό διάλογο μέσα από την επιθετική προπαγάνδα, συντονίζουμε τις δυνάμεις μας και ενισχύουμε τον αγώνα. Συντρόφισσες και σύντροφοι στη μάχη, σας καλούμε να δημιουργήσετε νέους Πυρήνες Άμεσης Δράσης.

«...Υπάρχουν όλο και περισσότεροι άνθρωποι που αντιστέκονται σ’ όλον τον κόσμο. Για εκείνους από μας που επιμένουν να αγωνίζονται για το μέλλον, έχοντας βιώσει την ήττα μπορεί να είναι ένα πλεονέκτημα. Έχουμε ζήσει μέσα απ’ την εξάντληση, τον θάνατο ενός κύματος. Σήμερα, βλέπουμε και ζούμε την πολλά υποσχόμενη νέα ζωή πίσω απ’ αυτήν τη φάση. Αυτές οι περιπτώσεις όπου το αόρατο αναδημιουργεί τη συνείδηση τού να είναι το μόνο δημιουργικό πλήθος, ανακαλύπτουμε εκ νέου την ικανότητά μας να λειτουργούμε ενώ κάνουμε ερωτήσεις...»

Joëlle Aubron

Action Direct

Ανακωχή Τέλος – Όλα συνεχίζονται...

Οργάνωση – Ενότητα – Πόλεμος

Πυρήνες Άμεσης Δράσης:

Πυρήνας Αναρχικής Αντιβίας

Οργάνωση Αναρχική Δράση

Πυρήνας Αντικρατικής Οργής

Πυρήνας Επαναστατικής Αλληλεγγύης

Πυρήνας Ελισάβετ Κοβάλσκαγια

* Παρατίθεται PDF με την παρούσα τοποθέτηση και τις αναλήψεις ευθύνης που έχουν βγει από τους Πυρήνες Άμεσης Δράσης μέχρι τον Μάρτιο του 2021.

Αρχεία:

από mot 21/05/2021 7:03 μμ.


Public proposition for the constitution of a network of revolutionary violence - Report on the first cycle of incendiary propaganda and call for mobilisation in the Direct Action Cells

“...The jump to a Politics of Fronts is necessary and possible for the fighting forces which aim to effectively determine the conflict. That is why all ideological-dogmatic positions that exist today must fall and be overcome, between the fighting forces and the revolutionary movement, since they divide the fighters. These positions are not capable of leading the struggles and the attack, at the necessary level of political determination. The Front develops around practical attack, in a conscious and organised path in which the next moments of unity of the fighting forces mature. Because to organise the fighting revolutionary front, means to organise the attack.”

A Politics of Fronts

Red Army Faction - New Red Brigades/Communist Combatant Party

“They say the first thing that dies at war, is truth”

Wanting to place the above statement in a radical direction, we can say that revolutionary war is the war of truth against its death, in the wars which take place under the blood-soaked flags of power and capitalism. The flags of racism, patriarchy, militarism, imperialist interests, exploitations, techno-totalitarianism.

In the face of these wars, the revolutionary war acquires a specific character. It means our militant opposition to the political-economic and military plans of capitalism and at the same time the restoration of historical legacy and memory of struggle against oblivion, inside the social fields in which we operate. The struggle of the truth of a struggle with a thousand forms that rises against propaganda and the mechanisms of power.

The capitalist crisis is deepening and the contradictions are sharpening. The "end of history" as preached by the apologists of capitalism has not come, on the contrary the historical bets on the final overcoming of a greedy and inhuman system constantly raise radical questions and arm the struggles that are breaking out all over the world.

The news bulletins, the police announcements, the threats by politicians are not just the voices that spread confusion. It is the institutional representation of the - classist and without limits - violence of the system. It is the uniformed guards who beat us in the demonstrations and in the neighbourhood squares, it is the queues for unemployment benefits, the loose and badly paid hours, the unpaid overtime, the terrorism of capital of us who are part of the new working shift. It is the cops who will enter our universities to control our every move, it is the life they are stealing from us every day demanding more discipline, more working hours, more taxes, more indifference in the face of the authoritarian exploitation of the oppressed.

If we do not decide that we must collectively overcome the obstacle of fear, if we do not prepare to crush them, we are doomed to live our small and daily death to which they have condemned us. In the roads, the prisons, the concentration camps, the psychiatric hospitals, in the metropolitan hard labour of displacement of the surplus labour force. Where the word “right” is a class privilege, where the violence of capital and the state flattens souls and bodies.

It is a permanent conclusion in the discussions between comrades that there is a huge absence of a coherent political plan which, avoiding the traps which we often set ourselves, will manage to put its presence at a central level. Of a political plan which will seek new tools of analysis and communication, organisation and political composition. It will therefore seek ways to organise the revolutionary war adapted to the needs, the analogies and the challenges of our time.Through specific conclusions, so that the actions and the dialectic they feed can set the struggle in motion.

“The memory of fire is the memory of a struggle which constantly explodes”

It is a collective need to describe, with the words brought to the present by the storms of the past, our roots inside time, our collective vision for life and struggle, the perspective we set in our action. Revolutionary action, when it appears at the forefront of history in every era, inevitably connects with, and at the same time transfers to today, its historical political burden. It is the thread of resistance that comes from far away, from places and times where people with steel tenacity tried to bring the beast of each empire to its knees. It is the historic duty towards those who without hesitation fell in the fire of politics and social doubt to feed it, to make it into a fire that will turn revolutionary visions into a rushing river that threatens to sweep the ruling class.

Because contrary to prevailing views, the world anarchist movement was established as a radical force through revolutionary violence, the sacrifices and blood of our comrades, the incessant war on the structures of political, religious and economic power.

We begin with a proclaimed goal: To regain our political dangerousness in the face of the most barbarian social and political system, named capitalism. Such an ambitious goal requires first of all organisation, self-discipline, commitment, consistency and the will to take back the life that they steal from us every day.

Political organisation, crystallising our basic political positions, analysing the situation, creating groups for self-education and mutual aid, creating points of dialogue where dialectics will be a way of effectively resolving our political disagreements-concerns. Because our existential need to revolt against capitalist society cannot on its own cover a choice of conscious enlistment to the cause, if it is not connected dialectically with our political composition in a collective field where it will clearly claim its place in history. It is the moment when agreements are vows of life which shatter excuses and hangups. It is the moment when action crushes any suspicion of a truce.

The organisation of networks of revolutionary violence, which will cultivate the radicalisation of sections of the revolutionary movement, will create direct action cells by propagandising through action, will strike with sharp force persons and structures in the authoritarian edifice based on a wider plan of political destabilisation, will develop bonds of solidarity and mutual aid between them. We are here for each other against our common enemy.

Self-discipline, because in an age where repression and social control have become an unbearable reality, whoever is not aware of the seriousness and effectiveness of the opponent will find themselves faced with unpleasant reality. The development of an illegal political plan does not mean that attack is an end in itself. It means that we select the war of attrition as a battle tactic, it means we protect our sensitive information from the prying eyes of the enemy, it means that the intensity of the attacks must be developed in parallel with defence structures against repression. Defence structures with self-defence countermeasures and safety valves that will allow the networks of revolutionary violence to withstand the pressure of repression.

Commitment and Consistency, because the war against authority is not some occasional hobby but a life choice. Because such a choice may cost the loss of life or freedom of a comrade. Because the promotion of a political plan which aims to clash dynamically with state and capital, requires commitments around organisational and political needs that arise. It requires consistency in the responsibilities that each and every one of us has to take, in order to carry out a political initiative or a specific plan. It requires seriousness, humility and understanding, so as to breathe together new life to the struggle for the abolition of exploitation and oppression.

The creation of this illegal political venture is a collective starting point for struggle. Comrades who participated in groups, cells or individual initiatives of offensive actions decided to create a political formation of revolutionary violence, which will coordinate its action so as to multiply the dynamic of its blows. It will advance the need for organised and coordinated praxis so that our attacks are not fragmentary actions, but direct their dynamic around a tangible strategy, around a political plan of rupture with the system.

Taking into account everything we mentioned, as well as the perspective we believe the struggle should acquire, we created the Direct Action Cells. A tool of the struggle, to raise once more the axe of war against state and capitalism. An organisational association of revolutionary forces which also extends its hand to common struggle with every radical element that agrees with and embraces the political plan and framework that we submit, and operates based on the principles of horizontal organising, solidarity and mutual respect.

Our initiative could not be judged elsewhere but on the very field of revolutionary war. Where thoughts meet actions. Where contemplation meets responsibility. Where an idea finds flesh and blood to breathe. And the time and place could not be another but the warlike confrontation which unfolded on the side of the revolutionary Dimitris Koufontinas during the hunger strike for life and dignity.

We collectively testified publicly that... “you will pay dearly, you will pay for everything”, transporting to the present the words of comrades from our common history. Thus, the first appraisal of the offensive activities of the Cells of Direct Action leaves as a short legacy 20 attacks on central targets and persons of authority in the 2 largest metropolitan centres of the country.

More specifically, we took responsibility for organising, coordinating and carrying out arson attacks in Athens:

  • At the Foundation for Economic and Industrial research (Ίδρυμα Οικονομικών και Βιομηχανικών Ερευνών - ΙΟΒΕ) in Koukaki
  • At the 13th Public Economic Agency office (ΙΓ’ ΔΟΥ) in the area of Kypseli
  • At the residence of the executive of the General Secretariat for the Coordination of Governmental Work of the New Democracy Party (Γενική Γραμματεία Συντονισμού Κυβερνητικού Έργου της ΝΔ), Stratos Mavroidakos, in Ilion
  • On a cop’s vehicle, in the area of Petralona
  • At the residence of the retired Lieutenant General of the Hellenic Police, Christos Kontaridis
  • At the residence of the Brigadier General of the Hellenic Police, Michalis Ladomenos
  • At the residence of Giannis Katsiamakas, president of the Panhellenic Federation of Athens Officers (Πανελλήνια Ομοσπονδία Αξιωματικών Αθηνών - ΠΟΑΞΙΑ) and retired Lieutenant General of the Hellenic Police, in Vyronas
  • At the residence and vehicle of Katerina Magga, Sergeant of the Patisia Police Station, in Ano Patisia.

And in Thessaloniki:

  • At the offices of the Hellenic-American Union, in Vardaris
  • On a vehicle of the Ministry of Labour, on Mitropoleos Street
  • At the military residences opposite NATO Headquarters, in the Evzoni area
  • At the gate of the Ministry of Macedonia-Thrace
  • At the residence of the cop Ilias Xatzis, in Sykies
  • At the residence of the president of the Union of Thessaloniki Police Officers (Ένωση Αστυνομικών Υπαλλήλων Θεσσαλονίκης) Dimitrios Padiotis, in Sykies
  • At the residence of the retired supreme court justice and former president of the court of appeals Antonios Tsaloportas, on Xarilaou
  • At the residence of the New Democracy politician, Afroditi Latinopoulou, in Kamara
  • At a vehicle of the Diplomatic Corps in the centre of Thessaloniki
  • At the residence of the right-wing family of the Lieutenant Colonel Georgios Paskonis, in Triandria
  • At the residence of the right-wing Nakou family, in Ano Poli
  • At the residence of the right-wing Kosmidis family, in Kato Toumpa

What is our political plan, which we are publicly presenting to the wider anticapitalist-anarchist movement, so that it can support the plan and align itself within the interior of the Direct Action Cells? A political plan which will unfold, will create cracks, raise questions and return to our political reality the saying that if the revolutionary movement does not succeed in standing on its own two feet to walk the path that it will determine, it is doomed to fail. A political plan which will analyse the contemporary stakes, not with the intention of simply imprinting them on the social and political map, but wanting to throw itself in the fire of battle by undermining the normality which the class enemy imposes.

The first aims of the Direct Action Cells are:

1. To be a tool for struggle which will channel the potential of any groups or individuals that will enlist to participate on the basis of a specific strategy of struggle that we choose to promote. This strategy can be either the field of an internal dialogue which develops inside the Cells and results in political agreement, or a comprehensive political proposal submitted by a group of comrades who choose, while maintaining their political and organisational autonomy, to propose the development of a specific political direction for the struggle.

2. To be a visible expression of the radical shift of a section of the anarchist movement which we want over time to become larger and larger, in terms of fighting power and not only numerical concentration, more and more uncontrollable, more and more effective in its choices and strategies. We want this radical shift, as described above, to act as a trigger for mobilisation and counterattack. To fuel with will, unity and faith the rebirth of struggle in the face of division and fragmentation.

3. To bring back to the people of the struggle the logic of direct confrontation with state and capital. The notion that interprets dialectically our belief in the revolutionary cause and the formulation of specific strategies of struggle which, to the extent that they are developed in healthy and comradely political terms, come into conflict with the node of the political and economic plans of state and capital. To bring back the word Revolution to the forefront of the movement without diminishing the targeting, the vision and the flame of the insurrectionary perspective, because right now it might seem unrealistic to some. It is a different thing for a targeted, socially grounded political approach to take place (something we seek), and it is another thing to withdraw from basic and fundamental values of the anti-state and anarchist struggle. On the other hand, it is precisely this finding and proposition that must emerge from dialectical fermentation, thought and determination, in order to realise all those small or big moments of fire and attack that elevate it and give it its essential meaning.

4. To not leave anyone facing the enemy alone. Solidarity must know no borders. We fight united with every struggling part of society, with each and every person who expresses their hatred for any system of authority and acts in the direction of overthrowing the existent. We seek to spread the revolutionary networks of resistance, overcoming all limits and restrictions, whether they are prison walls or barbed wire. We set the conditions of our lives as we want, against any oppressor who will feel our threatening existence. Always with every militant prisoner, with every persecuted and wanted person who fights, insurrects, rebels against the hellish penitentiaries and judiciary authority. Let us create those bulwarks to state and capitalist rage, throwing ourselves into the affair of the spreading of struggle.

Comrades, we invite you to our side to strengthen the gaze that looks straight at the enemy. To collectively assume the political responsibility - and the historical burden behind it - that will escalate the militant confrontation with every power. With base organisation and unity in practice, we fuel revolutionary dialogue through offensive propaganda, coordinating our forces and continuing the struggle. Comrades in battle, we call you to create new Direct Action Cells.

“...There are more and more people resisting around the world. For those of us who persist in fighting for the future, having experienced defeat may be an advantage. We have lived through the exhaustion, the death of an upsurge. Today, we are seeing and living the budding new life behind that phase. These situations where the invisible recreate the consciousness of being the only creative multitude, they reinvent our ability to function while asking questions…”

Joëlle Aubron - Action Directe

End to the truce - Everything continues…

Organisation - Unity - War

Direct Action Cells:

Cell of Anarchist Anti-violence

Organisation Anarchist Action

Cell of Anti-State Anger

Cell of Revolutionary Solidarity

Cell Yelizaveta Kovalskaya

Αρχεία:

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

To μέγιστο μέγεθος των αρχείων είναι 16ΜΒ. Επιτρέπονται όλες οι γνωστές καταλήξεις αρχείων εικόνας,ήχου, βίντεο. ΠΡΟΣΟΧΗ! Για να υπάρχει η δυνατότα embed ενός video πρέπει να είναι της μορφής mp4 ή ogg.

Νέο! Επιλέξτε ποιά εικόνα θα απεικονίζεται στην αρχή του σχόλιου.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License