παρέμβαση για τη συνεπιμέλεια

Σε μια προσπάθεια να ανοίξει το ζήτημα στην πόλη της θεσσαλονίκης, γράφτηκε, μοιράστηκε και συνεχίζει να μοιράζεται σε διάφορες γειτονιές, το παρακάτω κείμενο σχετικά με το νομοσχέδιο για τη συνεπιμέλεια.

Κατατέθηκε στη βουλή το νέο νομοσχέδιο για την υποχρεωτική συνεπιμέλεια. Τι σημαίνει όμως υποχρεωτική συνεπιμέλεια;

Σημαίνει ότι το τέκνο/τέκνα θα «μοιράζονται» μεταξύ των δύο γονέων ισόποσα, ακόμη κι αν το διαζύγιο δεν είναι συναινετικής φύσεως. H επιμέλεια δηλαδή αυτών θα ανήκει και στους δύο γονείς που χωρίζουν, ισόποσα και ισόχρονα, ενώ ακόμη κι αν αυτό δεν οριστεί εν τέλει από το δικαστήριο, ιδρύεται τεκμήριο επικοινωνίας του γονέα που δεν έχει την επιμέλεια στο 1/3 του χρόνου.

Με αυτό το νομοσχέδιο, εγκλωβίζεσαι σε μια αναγκαστική επικοινωνία με τον πατέρα του παιδιού, θεσμικά κατοχυρωμένη. Γιατί ακόμα κι αν χώρισες τον μισογύνη σεξιστή που δεν ασχολούταν με το παιδί, υποτιμούσε την ανατροφή των παιδιών και τη δουλειά που έκανες στο σπίτι, υποτιμούσε εσένα και ασκούσε έλεγχο πάνω σου, αυτός τιτλοφορείται άξιος θεσμικά να ξαναεισβάλει ριζικά στη δική σου ζωή και στη ζωή του παιδιού σου, διαιωνίζοντας αναπότρεπτα και τους ίδιους απεχθείς ρόλους και πρότυπα στο ίδιο. Παράλληλα, έχει λόγο ακόμα και στα πιο απλά και καθημερινά ζητήματα, καθώς συνήθεις καθημερινές πράξεις που πριν μπορούσε να επιχειρεί ο κάθε γονέας μόνος του, τώρα επιβάλλεται προηγούμενη ενημέρωση του έτερου γονέα.

Επιπλέον, ενδιαφέρον είναι το πώς θα ορίζεται αυτό το 1/3 του συνολικού χρόνου του παιδιού. Θα υπολογίζεται στο σύνολο της εβδομάδας ή μετά την αφαίρεση των σχολικών και εξωσχολικών δραστηριοτήτων του παιδιού; Φαίνεται ότι αυτή η αοριστία θα οδηγήσει πάλι σε μια αορατότητα των εργασιών φροντίδας, με τις μητέρες να τις επωμίζονται εκ νέου, ώστε οι μπαμπάδες να περνούν έναν διασκεδαστικό και ξέγνοιαστο χρόνο με τα παιδιά τους. Άλλωστε, οι εργασίες φροντίδας υποτιμούνται, είναι απλήρωτες και θεωρούνται ως κάτι αυτονόητο που θα πρέπει να παρέχεται στο όνομα της «αγάπης» και της δήθεν «γυναικείας φύσης», φυσικοποιώντας κοινωνικά αποδιδόμενες ιδιότητες. Σύζυγοι και κοινωνία κατακρίνουν τις μητέρες που επιλέγουν να διατηρούν προσωπική ζωή και να αφιερώνουν χρόνο στην επαγγελματική τους ζωή, περιμένοντας να αφιερώσουν τη ζωή τους στην ανατροφή των παιδιών και την φροντίδα του συζύγου. Σε μια κοινωνία που διαχρονικά βλέπουμε τις μανάδες, τις γιαγιάδες και τώρα τις συνομήλικές μας στη δεκαετία των είκοσι και των τριάντα, να επωμίζονται το βάρος της ανατροφής των παιδιών και των οικιακών εργασιών, και συνεχίζουμε να ακούμε ότι θα έπρεπε να είμαστε ευγνώμονες όταν οι άνδρες «βοηθάνε», όπως λένε, με όλα αυτά, ξαφνικά μετά το διαζύγιο θυμάται το κράτος και οι μπαμπάδες ότι και οι δύο γονείς είναι εξίσου ικανοί για την ανατροφή τους. Στην τελική, μήπως οι μπαμπάδες θέλουν απλώς τζάμπα baby-sitter, που θα δουλεύει ολημερίς και θα φροντίζει την ανατροφή των παιδιών τους; Άλλωστε αυτό πιστεύουν: ότι τα παιδιά είναι δικά τους, όπως μαρτυρούν τα λόγια τους. Δεν θέλουν να πληρώνουν μια ζωή για 9 μήνες ενοίκιο, όπως είπαν σε εκπομπή πανελλαδικής εμβέλειας. Γιατί αυτό θεωρούν ότι είναι οι μήτρες μας: μηχανές αναπαραγωγής των δικών τους παιδιών, που άλλωστε παίρνουν de facto το δικό τους επίθετο και πρέπει να δώσεις μάχη για να πάρει και το δικό σου.

Παράλληλα, πλέον θεσμικά θα έχουν «τίτλους κυριότητας» πάνω στο παιδί ακόμα κι αν ήταν βίαιοι, αδρανείς ή πλήρως απόντες κατά τη διάρκεια του γάμου. Γιατί το νομοσχέδιο δεν υποχρεώνει, όπως ισχυρίζονται, κανέναν γονέα να «αναλάβει τις ευθύνες του» απέναντι στο παιδί. Ωστόσο, υποχρεώνει τον άλλο γονέα και το παιδί να περνά χρόνο με έναν γονέα, μόνο και μόνο επειδή ο τελευταίος το επιθυμεί. Το παιδί μοιάζει απόν από το νομοσχέδιο. Δεν δικαιούται αυτό, αλλά οι γονείς του. Παράλληλα, αν εσύ επιχειρήσεις να φερθείς σύμφωνα με το συμφέρον του παιδιού σου και στηρίξεις μία πιθανή επιθυμία του να μην τον βλέπει συχνά, μπορεί να κριθείς από το δικαστήριο ως η γονέας που «αποξενώνει» το παιδί από τον πατέρα του και εσύ να βρεθείς εκτός της ισόχρονης επικοινωνίας μαζί του και να χάσεις την γονική μέριμνα.

Το νομοσχέδιο, όμως, δεν δείχνει την ίδια ευαισθησία όταν πρόκειται για άσκηση βίας. Έτσι, η ενδοοικογενειακή βία που ασκήθηκε είτε σε σένα είτε στο παιδί από τον πατέρα, αποτελεί λόγο να αποκλειστεί αυτός μόνο αφότου καταδικαστεί με οριστική απόφαση από τα ποινικά δικαστήρια, ενώ μέχρι τότε οι ισχυρισμοί σου, όσο κι αν αποδεικνύονται, δεν μπορούν να δεσμεύσουν το δικαστήριο και να τον απομακρύνουν από τις ζωές σας. Παρόλο που και οι έρευνες το αποδεικνύουν, εμάς δεν μας νοιάζουν, γιατί η βιωμένη εμπειρία μάς κάνει να ξέρουμε καλά ότι η βία (σωματική, ψυχολογική, οικονομική, σεξουαλικοποιημένη), ασκείται κατά πλειοψηφία ενάντια σε γυναίκες και άτομα που δεν ανταποκρίνονται στα έμφυλα πρότυπα. Γιατί βλέπουμε όλο και συχνότερα να χάνουν γυναίκες τη ζωή τους κάθε χρόνο από ενδοοικογενειακή βία και γιατί η πρόσφατη γυναικοκτονία στο Πήλιο αποδεικνύει ότι ένας τέτοιος νόμος δεν προστατεύει ούτε εσένα ούτε το παιδί, αλλά σε εκθέτει σε περαιτέρω κίνδυνο, βία και πιθανή δολοφονία. Παράλληλα, γνωρίζουμε τις δυσκολίες μας ποινικής διαδικασίας για μια επιβιώσασα έμφυλης βίας που αφορούν τόσο το διαδικαστικό-δικαστηριακό κομμάτι όσο και το στίγμα που, ακόμα και σήμερα, το φέρει η επιβιώσασα και όχι ο δράστης.

Η όλη συζήτηση συνοδεύτηκε και από ένα εγκώμιο στην «πυρηνική οικογένεια». Ακούσαμε ότι «τα παιδιά που μεγαλώνουν με τη φυσική παρουσία και των δύο φύλων και των δύο γονέων είναι παιδιά με λιγότερα ψυχολογικά προβλήματα, είναι παιδιά με μικρότερες ή καθόλου παρεκκλίσεις», γιατί δεν νοιάζονται για οποιοδήποτε άτομο δεν χωράει σε αυτό που έχουν παγιώσει ως «κανονικό». Οτιδήποτε, λοιπόν, δεν αναπαράγει και δεν ταυτίζεται με την «πυρηνική οικογένεια» θεωρείται όχι μόνο a priori εχθρικό κοινωνικά, αλλά και επιζήμιο για το εκάστοτε παιδί και την κοινωνία γενικότερα, είτε αυτό είναι μονογονεϊκές οικογένειες, είτε ομόφυλοι γονείς – ζευγάρια και άτομα ΛΟΑΤΚΙ+. Γιατί δεν νοιάζονται για την ομόφυλη και τρανς γονεϊκότητα ή την ισότητα των φύλων, αλλά για την αναπαραγωγή των έμφυλων ρόλων και ταυτοτήτων και την περαιτέρω εδραίωσή τους

Το νομοσχέδιο δεν ήρθε από το πουθενά. Αντιθέτως, έρχεται να ευθυγραμμιστεί με μία σωρεία μισογύνικων πολιτικών επιλογών ενάντια στην ισότητα των φύλων, εκπληρώνοντας έμπρακτα ό,τι εδραίωσαν συμβολικά, με παράδειγμα την μετονομασία της γενικής γραμματείας ισότητας των φύλων σε γενική γραμματεία δημογραφικής και οικογενειακής πολιτικής και ισότητας των φύλων. Σε αυτήν την κατεύθυνση κινείται η αλλαγή των κοινωνικών σχέσεων στην οποία αναφέρονται: στην επανεδραίωση των έμφυλων ρόλων και των ρόλων μας ως μητέρες. Παράλληλα, ο δημόσιος διάλογος γύρω από το νομοσχέδιο αντανακλά αντίστοιχες μισογύνικες και ετεροσεξιστικές επιθέσεις, όπως η επίθεση ενάντια στην έκτρωση και στην ελευθερία επιλογής και αυτοδιάθεσης του σώματός μας.

Απώτερος στόχος των πολιτικών και των επιθέσεων αυτών δεν είναι παρά ο έλεγχος της σεξουαλικότητάς μας, των σωμάτων μας και της μήτρας μας και η επανεδραίωση των έμφυλων ρόλων. Γιατί ονειρεύονται την αναβίωση μιας οικογένειας βγαλμένης από παλιά αναγνωστικά: εμάς ξανά στο σπίτι υπάκουες να φροντίζουμε τον άνδρα κουβαλητή και τα παιδιά του και να λύνουμε το δημογραφικό φροντίζοντας για το καλό του έθνους, χωρίς τη δυνατότητα να διαφύγουμε χωρίς να εκτεθούμε σε περαιτέρω βία και έλεγχο.

Γιατί δεν μας εκφράζει αυτό το σκηνικό, γιατί μισούμε τους ρόλους που προωθούν για εμάς, γιατί μισούμε τους έμφυλους ρόλους και τη δυαδικότητα, γιατί θέλουμε να είμαστε ελεύθερες.

200 χρόνια έθνος, θρησκεία, οικογένεια και τώρα απαιτούν και τη συνεπιμέλεια.

Αρχεία:

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

To μέγιστο μέγεθος των αρχείων είναι 16ΜΒ. Επιτρέπονται όλες οι γνωστές καταλήξεις αρχείων εικόνας,ήχου, βίντεο. ΠΡΟΣΟΧΗ! Για να υπάρχει η δυνατότα embed ενός video πρέπει να είναι της μορφής mp4 ή ogg.

Νέο! Επιλέξτε ποιά εικόνα θα απεικονίζεται στην αρχή του σχόλιου.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License