[ΚΕΙΜΕΝΟ] Ενάντια στο αντεργατικό νομοσχέδιο από μια αναρχική σκοπιά. Να μην γράψουν την Ιστορία μόνοι τους.


ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟ ΑΝΤΕΡΓΑΤΙΚΟ ΝΟΜΟΣΧΕΔΙΟ

-ΑΠΟ ΜΙΑ ΑΝΑΡΧΙΚΗ ΣΚΟΠΙΑ-

Με το νέο αντεργατικό νομοσχέδιο τίθεται ανοικτά πλέον ζήτημα κατάργησης του οκτάωρου και περιστολής της δυνατότητας συλλογικοποίησης και απεργίας των εργαζόμενων, δύο βασικών σημείων αναφοράς στην ιστορία των εργατικών διεκδικήσεων και του κοινωνικού κινήματος. Φυσικά αυτό το νομοσχέδιο δεν έρχεται από το πουθενά, αποτελεί συνέχεια και εξειδίκευση των σχετικών ρυθμίσεων που προωθήθηκαν απαρέγκλιτα από δεξιές και αριστερές κυβερνήσεις την περίοδο των μνημονίων. Και κινείται σταθερά στην κατεύθυνση της εργασιακής ευελιξίας και της επισφάλειας, που υπαγορεύεται από τις κρατικές μεταρρυθμίσεις και τις άτυπες εργοδοτικές πρακτικές εδώ και δεκαετίες. Τα ωράρια λάστιχο, οι απλήρωτες υπερωρίες, η εντατικοποίηση, η τηλεργασία, η κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων, η διαρκής κατάρτιση, η απελευθέρωση των απολύσεων, η ανακύκλωση της ανεργίας, στο ίδιο πράγμα αποσκοπούν, την περισσότερο φθηνή, προσαρμοσμένη και πειθαρχημένη εργατική δύναμη για τις ανάγκες της καπιταλιστικής κερδοφορίας.

Τα χτυπήματα σε μισθούς και ωράρια πάνε μαζί με την περιστολή των δικαιωμάτων. Οι επενδύσεις απαιτούν ησυχία, τάξη και ασφάλεια. Η καπιταλιστική εκμετάλλευση θέλει να είναι απερίσπαστη από εναντιώσεις και συγκρούσεις. Η κυριαρχία του κεφαλαίου έχει ανάγκη την κρατική πυγμή, την ιδεολογική ηγεμονία και τον κοινωνικό κατακερματισμό. Έτσι υπάρχει μια ενότητα στην αστική πολιτική. Ένας συνδετικός ειρμός ανάμεσα στις αναδιαρθρώσεις των εργασιακών σχέσεων, τις ληστρικές επιδρομές στις συντάξεις, την απαξίωση των δημόσιων υπηρεσιών υγείας, τις αντιδραστικές μεταρρυθμίσεις στην εκπαίδευση και τη αυξανόμενη υπαγωγή της στις ανάγκες των επιχειρήσεων, την παράδοση των όποιων ανέγγιχτων φυσικών τόπων στα επενδυτικά συμφέροντα, τη δια νόμου ρύθμιση της κοινωνικής αναπαραγωγής υπέρ των αντρών “που κακοποιούν τις γυναίκες τους αλλά είναι καλοί μπαμπάδες”, τη ρατσιστική περιθωριοποίηση των μεταναστών και άλλων κοινωνικών κομματιών ή την ενίσχυση του δόγματος “του νόμου και της τάξης” και την καταστολή των αντιστεκόμενων πολιτικών χώρων.

Η νεοφιλελεύθερη στρατηγική έχει παίξει καθοριστικό ρόλο στην επιθετική αναδιάταξη και την ιδεολογική ηγεμονία της αστικής πολιτικής. Με όση έπαρση διακήρυξε “το τέλος της ιστορίας”, με άλλη τόση μεθοδικότητα έχει μετατοπίσει το κέντρο βάρου της κοινωνικής αντίληψης από τις κοινωνικές σχέσεις στην “ατομική ευθύνη” και έχει προωθήσει μια κοινωνία των εξατομικευμένων. Τώρα δεν χωρούν στη συζήτηση η κριτική στην ταξική ανισότητα και οι προτάσεις για εξάλειψη της φτώχειας, αλλά ξεδιάντροπα ιδεολογήματα πως οι φτωχοί είναι τεμπέληδες και ανίκανοι. Δεν απασχολούν οι πολιτικές απαξίωσης των δημόσιων υπηρεσιών υγείας και πρόνοιας, αλλά πόσο άτυχοι ή δύσμοιροι είναι οι ασθενείς και όσοι βρίσκονται σε ανάγκη. Δεν έρχεται στο προσκήνιο το δίκιο των κοινωνικών-ταξικών αγώνων και οι παρακαταθήκες των επαναστατικών παραδόσεων, αλλά η συστηματική λάσπη κατασυκοφάντησής τους. Δεν πρέπει να αφήνεται χώρος για το πρόταγμα ενός κόσμου κοινοκτημοσύνης, ισότητας, ελευθερίας, αλληλεγγύης, αλλά να καταλαμβάνεται από τις θλιβερές αξίες της ιδιοκτησίας, της ανέλιξης, της πειθαρχίας, της αριστείας. Οι οποίες τόσο καλά φαίνεται να διαπλέκονται και να αλληλοεξυπηρετούνται με τα πιο αντιδραστικά αντανακλαστικά της πατριαρχίας, του ρατσισμού, του σκοταδισμού, της μισαλλοδοξίας μέσα στο κοινωνικό σώμα.

Να μην αφήσουμε την εξατομίκευση να γίνεται η νόρμα και τη γλώσσα των αφεντικών να κατακλύζει τη σκέψη μας. Να μην αφήσουμε να βιώνεται μοναχικά και σιωπηρά ο εγκλωβισμός σε μια δουλειά συνήθως κακοπληρωμένη, εξαντλητική, αδιάφορη και καταπιεστική ή αλλιώς η απόγνωση της ανεργίας και της ανέχειας. Να κρύβεται η ιδιοποίηση του κοινωνικά παραγόμενου πλούτου από τους λίγους και να ανάγονται οι τράπεζες, οι επενδύσεις, η επιχειρηματικότητα, η ανταγωνιστικότητα, η κερδοφορία σε μονόδρομο και απαράβατο όρο της κοινωνικής ύπαρξης. Να ξεχνιέται η πραγματική φύση της μισθωτής εργασίας ως αλλοτριωμένης και αλλοτριωτικής διαδικασίας, όπου το τι παράγεται, το πόσο, το πως και το γιατί, δεν είναι οι ίδιοι οι εργαζόμενοι που το ορίζουν και οι συλλογικά προσδιορισμένες κοινωνικές ανάγκες, αλλά οι ανάγκες της ταξικής κυριαρχίας του κεφαλαίου.

Όσο και να υποκρίνεται “ο καλύτερος δυνατός κόσμος” όπως διατείνονται οι υποστηρικτές του, δεν μπορεί να κρύψει τις τρομερές αντιθέσεις και τα αδιέξοδά του. Ειδικά όταν προμηνύονται τα χειρότερα. Όταν η παγκόσμια καπιταλιστική κρίση έχει ανοίξει έναν κύκλο ιστορικών ανακατατάξεων από την πλευρά της εξουσίας και του κεφαλαίου εις βάρος των εργαζομένων, των ανέργων, των αποκλεισμένων. Όταν η τρέχουσα περίοδος της πανδημίας αναδεικνύει με έναν ακόμα τρόπο τις συνέπειες της κατάρρευσης των ισορροπιών του φυσικού κόσμου και η διαχείρισή της τις σκοτεινές προοπτικές του κρατικού αυταρχισμού. Όταν η επέλαση της σύγχρονης τεχνολογίας χτίζει πρωτόγνωρα πλέγματα επιτήρησης και ελέγχου. Όταν οι φράχτες και τα στρατόπεδα συγκέντρωσης απλώνονται, όταν οι γεωπολιτικοί ανταγωνισμοί οξύνονται, όταν ο φασισμός διεκδικεί ξανά ιστορικό ρόλο, όταν τα σύννεφα του πολέμου πυκνώνουν.

Ο αγώνας της μνήμης ενάντια στη λήθη είναι αγώνας ενάντια στην εξουσία. Θα επιμένουμε να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους. Η ίδια η κοινωνική-ταξική εμπειρία από τα κάτω δείχνει συνεχώς το δρόμο, τη συλλογικοποίηση και την αυτοοργάνωση μέσα από άμεσες συνελευσιακές διαδικασίες, τη δημιουργία σωματείων βάσης, δομών και ταμείων αλληλοβοήθειας, πρωτοβουλιών και κοινοτήτων αντίστασης σε πόλεις και γειτονιές, τη σύγκρουση με τα καπιταλιστικά συμφέροντα και τις κρατικές πολιτικές μέσα από αδιαμεσολάβητους και ακηδεμόνευτους αγώνες. Και οι επαναστατικές παραδόσεις έχουν θέσει με σαφήνεια το όραμα ενός κόσμου χωρίς τάξεις και εξουσία, χωρίς εκμετάλλευση και αλλοτρίωση. Ενός κόσμου ελευθερίας και αλληλεγγύης, όπου όλοι θα μπορούν να είναι διαφορετικοί και όλοι ίσοι, όπου τίποτα δεν θα ανήκει σε κανέναν και όλα θα είναι για όλους.

ΝΑ ΜΗΝ ΓΡΑΨΟΥΝ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΜΟΝΟΙ ΤΟΥΣ

(Α)

Αρχεία:

O σχολιασμός έχει απενεργοποιηθεί.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License