post image

Ή ΜΕ ΤΗΝ ΖΩΗ Ή ΜΕ ΤΑ 10ΩΡΑ

Εν έτει 2021 ενώ η ακροδεξιά κυβέρνηση συνεχίζει ακάθεκτη να χτίζει ένα ολοκληρωτικό καθεστώς , επιβολής και καταστολής γύρω απο τις ζωές μας , παράλληλα προσπαθεί να περάσει το νέο αντεργατικό νομοσχέδιο. Στην βάση του αφόρα την κατάργηση της 8ώρης εργασίας μεσω άτυπων συμβάσεων εργοδότη/εργαζόμενου, κατά το οποίο οι ήδη απλήρωτες υπερωρίες θα νομιμοποιηθούν εντός της 10ωρης καθημερινής εργασίας και θα εξοφλούνται με την αντίστοιχη μείωση ωρών ή ρεπό/αδειών εντός 6μήνου στον εργαζόμενο. Αντιλαμβανόμαστε πως η “νομιμοποίηση” των απλήρωτων υπερωριών και η αύξηση του καθημερινού φόρτου εργασίας έρχεται ώστε να επωφελήσει μικρά-μεγάλα αφεντικά καθώς θα βρίσκεται αποκλειστικά στην κρίση του “εργοδότη” το ωράριο εργασίας του εργαζόμενου , αποδεικνύοντας στην πράξη πως οι εργάτες θεωρούνται αναλώσιμοι και στατιστικά του εργασιακού σχεδιαγράμματος που ονειρεύεται κράτος και κεφάλαιο. Ουσιαστικά έρχεται να νομιμοποιήσει και να επιβραβεύσει τις πρακτικές των αφεντικών, τις πρακτικές της μαύρης εργασίας, της εντατικοποίησης, των απλήρωτων υπερωριών και εν τέλει να υποβαθμίσει στο σύνολο τους, τις ζωές των ατόμων της κοινωνικής βάσης της χώρας.

Αντιλαμβανόμαστε το νέο νομοσχέδιο, όχι σαν έναν ακόμη νόμο που πρέπει να εναντιωθούμε-με τη λογική της καθεστωτικής αριστεράς-, αλλά ως μία ξεκάθαρη επίθεση στις ζωές μας. Στόχος του νέου αντιεργατικού νομοσχεδίου, είναι η επιβολή μιας νέας πραγματικότητας σε ολόκληρη την τάξη των εργαζόμενων ατόμων. Η εργασία ως η μισθωμένη υποδούλωση των καταπιεσμένων είναι το θεωρητικό δόγμα της ακροδεξιάς κυβέρνησης. Νέοι και νέες ζούνε αποκλειστικά για να εργάζονται τα καλοκαίρια στον τομέα του τουρισμού και της εστίασης, είτε για να ρισκάρουν τη ζωή τους για λίγα ευρώ στον τομέα των τροφοδοσιών και της διανομής. Υπάρχει μια τεράστια μάζα ανθρώπων με ξεκάθαρα ταξικά χαρακτηριστικά, που το μοναδικό της μέλλον είναι να δουλεύει για τους ντόπιους μικρούς και μεγάλους αστούς, είτε για τους πλούσιους τουρίστες που γεμίζουν εν μέσω πανδημίας τα τουριστικά “θέρετρα” της χώρας. Εν μέσω αυτής της επίθεσης του κράτους και των αφεντικών σε όλους μας, ανακοινώνεται το “άνοιγμα” του τουρισμού. Μας ειπώνεται λοιπόν, πως θα εργαζόμαστε δεκάωρα και δωδεκάωρα αποκλειστικά για την εξυπηρέτηση ευρωπαίων αστών, με σκοπό να γεμίζουν οι τσέπες των ντόπιων αφεντικών.

Ειδικότερα στην Πάτρα, μια από τις μεγαλύτερες φοιτητουπόλεις στην ελλάδα, ο εργασιακός χώρος είναι δομημένος ως ένα τεράστιο διασκεδαστήριο φοιτητών και ντόπιων. Εργασιακές σχέσεις πλήρως απορρυθμισμένες, με τα αφεντικά οργανωμένα σε κλειστές συντεχνίες (πχ ΣΚΥΑΝΑ), να έχουν αποθρασυνθεί πλήρως. Καθώς ένα μεγάλο κομμάτι της αγοράς εργασίας στην πόλη μας είναι η εστίαση, υπάρχει ένα μεγάλο εργατικό δυναμικό που καταπιέζεται αισχρά από τα ντόπια αφεντικά. Εκδικητικές απολύσεις, πλήρης εντατικοποίηση της εργασίας, ακόμα και αφεντικά να ζητούν πίσω επιδόματα που δικαιούνται οι εργαζόμενοι/ες. Είναι γνωστό στην πόλη πως εν μέσω πανδημίας, οι πατρινοί εργοδότες δηλώνουν εργάτες των καταστημάτων τους σε αναστολή, οι οποίοι στην πραγματικότητα δουλεύουν “μαύρα” και ο μισθός τους είναι το επίδομα. Είναι επίσης γνωστό πως σύλλογοι εργοδοτών σαν τον ΣΚΥΑΝΑ, στοχοποιούν εργαζόμενους που ζητάνε τα δεδουλευμένα τους, οι οποίοι αδυνατούν στη συνέχεια να εργαστούν λόγω της στοχοποίησης τους.

Τα αφεντικά λοιπόν είναι οργανωμένα. Έχουν διασυνδέσεις με βουλευτές, υπουργούς, δήμο Πατρέων και μπάτσους. Επιβάλλεται να οργανωθούμε και εμείς ως εργάτες και εργάτριες πολιτικά, σε σωματεία βάσης και συλλογικότητες. Επιβάλλεται να μιλάμε στους χώρους εργασίας με τους/ις συναδέλφους/ισσες μας, να στεκόμαστε μαζί απέναντι στις ορέξεις του κάθε μικρού και μεγάλου αφεντικού. Να συλλογικοποιούμε τις αρνήσεις μας, από την άρνηση να εργαστούμε έστω και μία ώρα χωρίς ένσημα, έως την συλλογική πολιτική επίθεση στην ηθική της μισθωτής εργασίας. Να χτίσουμε κοινωνική-ταξική συνείδηση εντός των πλαισιών του αγώνα για την υπεράσπιση των κεκτημένων, ενάντια στην υποδούλωση μας μέσω της μισθωτής εργασίας. Να υπερασπιστούμε τα εργατικά κεκτημένα όχι ως αόριστα "δικαιώματα", όπως προβάλλει η καθεστωτική αριστερά τους εργατικούς αγώνες, αλλά ως κόκκινες γραμμές για το μαχόμενο κίνημα και την κοινωνική βάση. Γιατί ο τρόπος με τον οποίο θέλουμε να ζούμε δεν είναι προς διαπραγμάτευση με κράτος και αφεντικά.

Η νέα εργασιακή πραγματικότητα, που ονειρεύονται η κυβέρνηση και τα αφεντικά, με κατάργηση του 8ωρου και πλήρη εντατικοποίηση της εργασίας, θα πατήσει πάνω στα σώματα της εργαζόμενης πολυεθνικής κοινωνικής βάσης. Θα πατήσει πάνω σε αυτοκτονίες και εργατικά "ατυχήματα". Θα πατήσει πάνω στον χαμένο μας χρόνο, που θα μετατρέπεται σε υπεραξία για το κεφάλαιο. Εν τέλει για να εφαρμοστεί αυτό το νομοσχέδιο, θα πατήσει πάνω στην ίδια μας τη ζωή. Εκεί είναι που μεταφέρεται για εμάς ο αγώνας, στην κοινωνική ταξική πάλη για την απελευθέρωση, ατομική και συλλογική.

ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΚΑΙ ΔΡΑΣΗ

ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΜΙΣΘΩΤΗ ΣΚΛΑΒΙΑ

ΟΛΟΙ-ΟΛΕΣ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ

ΟΛΟΙ-ΟΛΕΣ ΣΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑ 10 ΙΟΥΝΗ

Εικόνες:

O σχολιασμός έχει απενεργοποιηθεί.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License