Θεσσαλονίκη-Εμπρηστικές επιθέσεις ενάντια στην εργοδοτική βία και την ταξική εκμετάλλευση

Ανάληψη ευθύνης για το εμπρηστικό μπαράζ σε φορείς που ευθύνονται για τις τελευταίες εργοδοτικές δολοφονίες

Ήττα δεν είναι ο χαμός, ούτε ο θάνατος. Ήττα είναι η αποδοχή. Είναι η λησμονιά των νεκρών του ταξικού πολέμου. Είναι η αναίμακτη παράδοση της συλλογικής ιστορίας, στο χρονοντούλαπο της λήθης. Ήττα είναι η ανάθεση και ο μεσσιανισμός. Η παράταση της μάχης, η ανακωχή και ο συμβιβασμός σε μια ζωή κατώτερη των ταξικών αναγκαιοτήτων και περιστάσεων των καιρών. Ήττα δεν είναι να δίνεις τη ζωή και την ελευθερία σου για τον αγώνα, αλλά να ζεις απονεκρομένος από την έλλειψη κοινωνικής αλληλεγγύης και ταξικής συνείδησης. Να κοιτάς να σώσεις το τομάρι σου, όταν ο άλλος δίπλα σου χάνει τα βήματά του, μένει πίσω, πεθαίνει. Η εποχή που ζούμε χαρακτηρίζεται από μια βαθιά δυστοπική συνθήκη, όπου όλα μοιάζουν προδιαγεγραμμένα. Είναι μια εποχή διλλημάτων και μεγάλων αποφάσεων. Μπροστά σε αυτή τη σκοτεινή περίοδο, είναι επαναστατικό καθήκον μας να φωτίζουμε το δρόμο με την ελπίδα της ανατροπής. Να πιστεύουμε στις δυνάμεις μας, να δικαιώσουμε το χαμό όσων πίστεψαν σε αυτές και δεν είναι πια κοντά μας. Αυτό είναι το διακύβευμα σήμερα: να κρατήσουμε ζωντανή τη φλόγα της ανατροπής, τη φλογά της εξέγερσης μέχρι να γίνει πύρινη επαναστατική λαίλαπα. Να αποτελέσουμε τον συνδετικό κρίκο ανάμεσα στους αγώνες του χθες και του αύριο. Γιατί αυτός ο τόπος θα καθαρίσει μόνο με φωτιά. Μόνο με την επανάσταση.

Η συγκροτημένη επίθεση του κράτους και των αφεντικών στις τάξεις της εκμεταλλευόμενης κοινωνικής βάσης αφήνει πίσω της καθημερινά δεκάδες νεκρούς στα κάτεργα της μισθωτής σκλαβιάς. Η βαρβαρότητα σε αυτή την κοινωνία, είναι η κανονικοποίηση και η αποδοχή του θανάτου της προλεταριακής βάσης για τα κέρδη των εργοδοτών. Μια συνθήκη η οποία κατοχυρώθηκε μέσα από τους ταξικούς εκβιασμούς και τη μεθοδικότητα στην ένταση της εκμετάλλευσης από τα αφεντικά. Και δεν είναι μόνο η διάχυτη έλλειψη αποφασιστικότητας και κοινωνικής αλληλεγγύης που κυριαρχεί στις τάξεις των εκμεταλλευόμενων. Είναι η ίδια η ανάγκη για επιβίωση που στενεύει τη σκέψη για διεκδίκηση και διαπραγματεύσεις απέναντι στο συλλογικό χαμό. Είναι η σταθερή εργασία του εργοδοτικού συνδικαλισμού της ΓΣΕΕ και της ρεφορμιστικής αριστεράς, να απονοηματοδοτήσουν από κοινού τους ταξικούς φραγμούς και να εκφυλίσουν την εργατική πάλη. Να καταχραστούν τα εργατικά δικαιώματα, να αφομιώσουν και να μανιπιουλάρουν τις ριζοσπαστικές εκτροπές του εργατικού αγώνα. Να θάψουν κάθε απόπειρα για το ξεπέρασμα της ταξικής εκμετάλλευσης, ανοίγοντας ένα αγεφύρωτο χάσμα μεταξύ αντιπροσωπευτικής διαμαρτυρίας και συλλογικής αντίστασης και ανατροπής. Και ενώ η λίστα των νεκρών της τάξης μας μακραίνει, η εκδίκηση για το χαμό τους αποτελεί υπόθεση όλο και λιγότερων από εμάς. Όμως το ταξικό καθήκον παραμένει αδιάβρωτο.

Η καθημερινότητά μας είναι βουτηγμένη στο αίμα. Νεκρός εργάτης σε οικοδομή, νεκρή εργαζόμενη σε σούπερ μάρκετ. Εργατικό ατύχημα σε υποσταθμό της ΔΕΗ, σε κάτεργα πολυεθνικών. Και η προλεταριακή βάση, θεατής στο χαμό της και με δάκρια στα μάτια, σκύβει το κεφάλι παραιτημένη από τη ζωή. Η ευθύνη μας πνίγει μέρα με τη μέρα όλο και πιο πολύ. Για όλους αυτούς που η ιστορία δε θα καταγράψει το όνομα τους, για όλους αυτούς που η ζωή τους έγινε θυσία για τα μεγάλα συμφέροντα, για το μεγάλο ξεπέρασμα της κρίσης του νεοφιλελευθερισμού. Για όλους αυτούς είμαστε ακόμα εδώ να παλεύουμε καθημερινά. Για να μην ξεχαστούν. Για να μην αποτελέσει ο χαμός τους απλή στατιστική και νούμερα σε λίστες αναλυτών. Για όλους αυτούς είμαστε εδώ να δίνουμε τις καθημερινές μας μάχες, με τις μικρές μας δυνάμεις. Γιατί οι απώλειες στο πεδίο του ταξικού πολέμου δε σηκώνουν άλλα δάκρια παρά αποτελούν ιαχή για νέες εχθροπραξίες.

Κάθε νεκρός εργάτης είναι μια σφαίρα στη θαλάμη της ταξικής αντεκδίκησης

Η ταξική μνήμη δεν είναι σκουπίδι, δε συγχωρεί, δεν ξεχνά όσους ευθύνονται για τον καθημερινό προλεταριακό θάνατο. Είναι η βασική ύλη για την οικοδόμηση της συλλογικής πίστης, για την ανασυγκρότηση των ριζοσπαστικών φραγμών στην ταξική εκμετάλλευση. Είναι το λάδι στα γρανάζια της κοινωνικής συνείδησης και αλληλεγγύης. Ζούμε για να πατήσουμε τα κεφάλια των αφεντάδων μας. Μέχρι τότε όμως οφείλουμε να μη λιγοψυχήσουμε μπροστά στα επίδικα των καιρών. Ο θάνατος δεν είναι το τέλος, είναι η αρχή της μάχης. Σφίγγοντας το τσεκούρι του επαναστατικού πολέμου ενάντια στο κράτος και τα αφεντικά μέσα από την Επιχείρηση –Τάξη εναντίον Τάξης-, αναλαμβάνουμε την ευθύνη για μια σειρά επιθέσεων με εκρηκτικούς μηχανισμούς χαμηλής ισχύος, σε φορείς όπου η εργοδοτική βία και το καπιταλιστικό κέρδος αιματοκυλλούν την εργατική βάση και τα προλεταριακά συμφέροντα.

  • Εμπρηστική επίθεση στο εργοτάξιο του Μετρό στην στάση Αγίας Σοφίας: Εκεί όπου στις 9 Σεπτέμβρη ακόμα ένας εργάτης άφησε την τελευταία του πνοή, βρίσκοντας ακαριαίο θάνατο μετά από πτώση. Ο 54χρονος εργάτης εκτελούσε εργασίες σε ύψος 3 μέτρων χωρίς κανένα μέτρο ασφάλειας, ανεβασμένος απλά σε μια σκάλα (και όχι σε ικρίωμα όπως προβλέπουν οι διατάξεις για τα μέτρα ασφάλειας σε υπόγεια εργοτάξια) χωρίς καν ιμάντες πρόσδεσης. Για τους εργολάβους του ΑΚΤΩΡ όμως η ζωή μπροστά στα κέρδη δεν έχει καμία αξία. Δε θα ξεχάσουμε πως ένα χρόνο πρίν, για τις καπιταλιστικές ανάγκες της ίδιας εργοδοτικής μαφίας, 47χρονος εργάτης έχασε την ζωή του όταν καταπλακώθηκε από μπετόν σε εργοτάξιο κατασκευής του τμήματος του Κάθετου Άξονα (Βουλγαρία – Εχίνος – Ξάνθη) κοντά στο Δημάριο, ενώ ακόμα δύο τραυματίστηκαν σοβαρά. Η επίθεση τα ξημερώματα της Τετάρτης 16 Ιούνη - μέρας ψήφισης του αντεργατικού νομοσχεδίου Χατζηδάκη, στο ίδιο εργοτάξιο που βάφτηκε με το αίμα του συνανθρώπου μας, είναι ένας ελάχιστος φόρος ταξικής τιμής στη μνήμη ενός ακόμα αδικοχαμένου εργάτη για τις τσέπες των αφεντικών.

  • Εμπρηστική επίθεση στα γραφεία του ΟΑΣΘ στην οδό Παλαιών Πατρών Γερμανού 46: Το καθεστός εργασιακής εκμετάλλευσης στον τομέα των συγκοινωνιών είναι η απόδειξη της εργοδοτικής ασυδοσίας της κυβέρνησης που εμπαίζει τους εργαζόμενους. Για ενάμιση χρόνο θεσπίστηκαν μέτρα και απαγορεύσεις για την μετακίνηση, τον συνοστισμό και τις κοινωνικές επαφές, επιβλήθηκαν χιλιάδες πρόστιμα για παραβάσεις, ενώ ταυτόχρονα παρατηρούσε κανείς πως στα λεωφορεία ο κόσμος πατούσε ο ένας πάνω στον άλλον για να πάνε στις δουλειές τους. Για τους εργαζόμενους δε στις συγκοινωνίες, κανένα μέτρο πρόληψης και υγειονομικής φροντίδας. Ενώ τα συνδικάτα απαιτούσαν άμεση λήψη μέτρων όπως κατασκευή διαχωριστικών για τους οδηγούς λεωφορείων, αύξηση στα δρομολόγια και τον στόλο των οχημάτων για να αποσυμφορηθεί ο συνοστισμός, προτεραιοποίηση σα κλάδο στους εμβολιασμούς, η διοίκηση του ΟΑΣΘ σφιρούσε αδιάφορα. Οι ίδιοι οι εργαζόμενοι κατήγγειλαν πως όχι απλά δεν πάρθηκε κανένα μέτρο αλλά αναγκαζόντουσαν να δουλεύουν σε οχήματα που δεν είχαν καν παράθυρα για να αερίζονται. Στα κινούμενα φέρετρα των συγκοινωνιών αφήσαν την τελευταία τους πνοή πάνω από 10 εργαζόμενοι μέσα στην πανδημία σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη, ενώ μόνο στην πόλη μας πάνω από το 10% των εργαζομένων στον ΟΑΣΘ είχε νοσήσει χωρίς να υπάρχει ουσιαστική μέριμνα και φροντίδα. Μέσα από την επίθεση μας τα ξημερώματα της 16ης Ιούνη στα γραφεία του ΟΑΣΘ, στέλνουμε την αλληλεγγύη και την έμπρακτη στήριξη μας στους εργαζόμενους στις συγκοινωνίες, που παραγκωνίζονται από την εργοδοσία και το κράτος για να συνεχήσει η απρόσκοπτη νεοφιλελεύθερη ανασυκρότηση του καπιταλισμού μέσα από την αμείωτη κίνηση του εμπορεύματος.

  • Εμπρηστική επίθεση σε υποσταθμό του ΔΕΔΔΗΕ στην οδό Ιουλιανού: Για τον πολυεθνικο όμιλο της ΔΕΗ, οι εργοδοτικές δολοφονίες είναι το καύσιμο στη μηχανή παραγωγικής δραστηριότητας. Η ΔΕΗ επενδύει στο θάνατο. Θάνατο για την εργατική τάξη μέσα από τις εγκληματικές συνθήκες εργασίας και ταξικής εκμετάλλευσης. Θάνατο για τις τοπικές κοινωνίες μέσα από την λειτουργία των βιομηχανικών μονάδων που υποβαθμίζουν τη ζωή, την τοπική ανάπτυξη και μικροπαραγωγική δραστηριότητα μπροστά στα απρόσκοπτα μεγάλα κέρδη. Θάνατο για τη φύση συνολικά που γονατίζει μπροστά στην ενεργοβόρα επενδυτική ισχύ και τη βαρβαρότητα του ενεργειακού ιμπεριαλισμού. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτής της συνθήκης αποτελούν οι εργοδοτικές δολοφονίες 5 εργατών μέσα σε 15 μέρες σε εργασιακά κάτεργα της ΔΕΗ - 3 εργάτες σε υπεργολαβία του "ΑΚΤΩΡ" βρήκαν μαρτυρικό θάνατο από ηλεκτροπληξία στο Γυμνό της Ερέτριας στην Εύβοια, κατά τη διάρκεια συντήρησης και αποκατάστασης βλάβης σε δίκτυο του ΔΕΔΔΗΕ (ακόμα ένας μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο με εγκαύματα), ενώ ακόμα 2 εργολαβικοί εργάτες της εταιρείας "MUEHLHAN Cyprus Ltd" έχασαν τη ζωή τους πέφτοντας από μεγάλο ύψος, στη 5η μονάδα του Ατμοηλεκτρικού Σταθμού (ΑΗΣ) Αγίου Δημητρίου Κοζάνης. Η επίθεση στον υποσταθμό του ΔΕΔΔΗΕ τα ξημερώματα της 28ης Ιούνη, έρχεται να κρατήσει ζωντανή τη φλόγα της εκδίκησης για κάθε εργοδοτική δολοφονία.

Απέναντι στην ένταση της ταξικής εκμετάλλευσης και την συγκροτημένη εξόντωση της προλεταριακής βάσης, κομβικό ρόλο έχουν οι ελεγκτικοί μηχανισμοί του κράτους. Οι επιθεωρήσεις εργασίας έχουν μετατραπεί από φορείς ενίσχυσης της εργατικής άμυνας και των ταξικών συμφερόντων των απο τα κάτω, σε πλυντήριο για τις εργοδοτικές ευθύνες στην καπιταλιστική βαρβαρότητα. Οι έλεγχοι που πραγματοποιούν είναι εικονικοί και σε άμεση ενημέρωση και συνεργασία με τα αφεντικά για να τηρηθούν τα υγειονομικά πρωτόκολλα χωρίς να έχουν επιπτώσεις στα κέρδη και τις ανάγκες της εργοδοτικής ελίτ. Είναι κοινό μυστικό για παράδειγμα πως σε βιομηχανίες όπως τα ΕΛΠΕ, οι ίδιοι οι εργαζόμενοι μαγειρεύουν κατ΄ εντολή των ελεγκτικών φορέων τα αποτελέσμα των ερευνών και των ελέγχων για να παρουσιάσουν μια εικόνα κοινωνικής ευαισθησίας και περιβαλλοντικής υπευθυνότητας. Ο εργασιακός παράδεισος χτίζεται πάνω στην κόλαση της ταξικής εκμετάλλευσης. Και αν μέχρι τώρα ήταν η συγκάλυψη των εργοδοτικών αυθαιρεσιών ήταν κοινό μυστικό, ήρθαν οι ρυθμιστικές διατάξεις του αντεργατικού νομοσχεδίου Χατζηδάκη, για να ενσωματώσουν τα αφεντικά στις νομικές διαδικασίες διαπραγμάτευσης των συμφερόντων των εργαζομένων μέσα από την ίδρυση ιδιωτικών φορέων διαιτησίας έναντι του ΣΕΠΕ. Παράλληλα τα γραφεία Διεύθυνσης Ασφάλειας και Υγείας στην Εργασία του Σώματος κατέχουν την απόλυτη ευθύνη για τη συντεταγμένη κρατική αδιαφορία όλο το διάστημα της πανδημικής κρίσης για άμεση λήψη και τήρηση μέτρων ουσίας και πρόνοιας για το σύνολο των εργαζόμενων, που αποτέλεσαν και αποτελούν ακόμη και σήμερα στυγνό καύσιμο στην καπιταλιστική μηχανή. Την ίδια στιγμή το κράτος προμηνύει εξαναγκαστικές ιατρικές πράξεις όπως ο υποχρεωτικός εμβολιασμός (πετώντας στα σκουπίδια όλες τις διεθνείς συμβάσεις για τα ανθρώπινα δικαιώματα και τις ελευθερίες) παραχωρώντας ταξικά προνόμια και ελεγχόμενη προσβασιμότητα στους εκμεταλλευόμενους.

Η μαχητική συγκρότηση της ταξικής αντεπίθεσης, είναι ζήτημα κοινωνικής αναγκαιότητας, πίστης, συνέπειας και στοχοπροσήλωσης στην υπεράσπιση των προλεταριακών συμφερόντων και αντιστάσεων. Το κράτος, μέσα από την ψήφιση του τελευταίου αντιδραστικού νομοσχεδίου, συνάπτει τη μεγαλύτερη συμφωνία με την εργοδοτική ελίτ, επενδύοντας στον θάνατο της κοινωνικής βάσης. Η επόμενη μέρα ξημερώνει με την εργατική τάξη να καλείται να έρθει αντιμέτωπη με μια νέα οικονομική κρίση, που θα διαδεχθεί αυτή της πανδημικής περιόδου, για να ανακάμψει το χρηματοπιστωτικό σύστημα, να γεμίσουν τα ταμεία, να πλουτίσουν παραπάνω τα αφεντικά. Η κρίση θα αποκτήσει ακόμα μεγαλύτερες κοινωνικές διαστάσεις φέρνοντας το σύνολο των εκμεταλλευόμενων στα όρια των αντοχών τους. Το κράτος και το κεφάλαιο δεν έχουν να υποσχεθούν τίποτα παραπάνω από ένταση της φτώχειας, της εξαθλίωσης, ξεζούμισμα της παραγωγικής μας δύναμης, στρέφοντας την λαϊκή οργή προς τον κοινωνικό κανιβαλισμό.

Ο δρόμος προς την κοινωνική απελευθέρωση και την ταξική αυτοδιεύθυνση είναι ένας: είναι ο δρόμος της επαναστατικής ανατροπής του κράτους και του κεφαλαίου, των σχέσεων εκμετάλλευσης, εξουσίας και υποταγής. Και αυτός ο δρόμος ανοίγει μόνο μέσα από τη σύγκρουση με την εξάρτηση από τον κρατισμό, την υποδούλωση στην ταξική εκμετάλλευση, την εμπιστοσύνη στον εργοδοτικό συνδικαλισμό. Ο δρόμος για την ελευθερία, δεν είναι στρωμένος με ροδοπέταλα. Έχει αγκάθια, σύρματα και αίμα παντού, όμως το προλεταριακό καθήκον κραυγάζει μπροστά στην ιστορία πως έχουμε επαναστατικό χρέος να μην κάνουμε ούτε βήμα πίσω. Τι και αν τα βήματα μας βαραίνουν σύντροφοι, εμείς πάντα θα προχωρούμε.

Να τσακίσουμε τους προδότες και τους δοσίλογους της εργατικής πάλης

Να συγκροτήσουμε τις ταξικές μας άμυνες

Βία στη βία της εξουσίας

Επιχείρηση -Τάξη εναντίον Τάξης-

Οργάνωση Αναρχική Δράση

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

To μέγιστο μέγεθος των αρχείων είναι 16ΜΒ. Επιτρέπονται όλες οι γνωστές καταλήξεις αρχείων εικόνας,ήχου, βίντεο. ΠΡΟΣΟΧΗ! Για να υπάρχει η δυνατότα embed ενός video πρέπει να είναι της μορφής mp4 ή ogg.

Νέο! Επιλέξτε ποιά εικόνα θα απεικονίζεται στην αρχή του σχόλιου.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License