Τηλεφωνική παρέμβαση του συντρόφου Πολύκαρπου Γεωργιάδη σε εκδήλωση ενάντια στο καθεστώς εξαίρεσης των πολιτικών κρατουμένων

Στις 10/06/21, η Συνέλευση Αλληλεγγύης στους φυλακισμένους, φυγόδικους και διωκόμενους αγωνιστές πραγματοποίησε στην πλατεία Εξαρχείων εκδήλωση με τίτλο: “Μια φυλακή μέσα στη φυλακή. Πανδημία και εγκλεισμός. Το καθεστώς εξαίρεσης για τους πολιτικούς κρατούμενους και τους φυλακισμένους αγωνιστές”. Στην εκδήλωση τοποθετήθηκε μέσω τηλεφωνικής παρέμβασης ο σύντροφος Πολύκαρπος Γεωργιάδης, καθώς επίσης και οι πολιτικοί κρατούμενοι Δήμητρα Βαλαβάνη, Σάββας Ξηρός και Βαγγέλης Σταθόπουλος και οι ελεύθεροι κρατούμενοι από την Τουρκία Hazal Seçer και Halil Demir.

Τηλεφωνική παρέμβαση του συντρόφου Πολύκαρπου Γεωργιάδη

Πρώτα απ' όλα, πρέπει να προσδιορίσουμε ακριβώς τι εννοούμε όταν μιλάμε για καθεστώς εξαίρεσης. Δυστυχώς οι λέξεις αντιμετωπίζουν και αυτές την αναπόφευκτη φθορά του νοήματός τους από την πολλή χρήση και ενίοτε και από την κακή χρήση. Τι είναι λοιπόν το καθεστώς εξαίρεσης και ποιοι το βιώνουν; Αφορά μονάχα συγκεκριμένα τμήματα του πληθυσμού ή την κοινωνία στο σύνολο της;

Είναι αυταπόδεικτο πως οι πολιτικοί αντίπαλοι της κυρίαρχης τάξης, όταν πέφτουν στα χέρια του εχθρού, βιώνουν μία ειδική μεταχείριση, πιο αυστηρή και πιο σκληρή, σε σχέση με αυτό που η εξουσία ονομάζει “κοινό” ή “ποινικό” έγκλημα. Ειδικές υπηρεσίες δίωξης, ειδικά δικαστήρια και ειδικές συνθήκες κράτησης περιμένουν όσους και όσες αμφισβητούν έμπρακτα το κρατικό μονοπώλιο στη βία. Ταυτόχρονα όμως, το καθεστώς αρνείται να αναγνωρίσει στους εχθρούς του την ταυτότητα του πολιτικού κρατουμένου. Αρνείται δηλαδή τον ειδικό – πολιτικό χαρακτήρα της "παράνομης" δράσης των αναρχικών ή κομμουνιστών, την ίδια ώρα που τους επιφυλάσσει ένα ειδικό πλαίσιο δίωξης και εγκλεισμού.

Η περίπτωση του Δημήτρη Κουφοντίνα είναι ενδεικτική για το πώς το καθεστώς εξαιρεί τους πολιτικούς κρατούμενους από δικαιώματα που αφορούν τον γενικό πληθυσμό της φυλακής. Αρχικά, ο Κουφοντίνας στερήθηκε τις άδειες που νόμιμα δικαιούταν. Αργότερα, η νεοφιλελεύθερη και ακροδεξιά κυβέρνηση εξαπέλυσε μία σφοδρή ιδεολογική επίθεση, εμφανίζοντας ως δήθεν “προνόμιο” και “ευνοϊκή μεταχείριση” την παρουσία του σε αγροτική φυλακή. Έτσι, ενώ από την μία του αφαιρεί την ταυτότητα του πολιτικού κρατούμενου και τον εμφανίζει ως “κοινό ποινικό εγκληματία”, από την άλλη του αφαιρεί δικαιώματα που έχει ο κάθε “κοινός ποινικός” κρατούμενος. Φτιάχνει για αυτόν μία ειδική φωτογραφική τροπολογία που αφαιρεί το δικαίωμα έκτισης της ποινής σε αγροτική φυλακή. Η τροπολογία, εκτός από τον ίδιο τον Κουφοντίνα, αφορά κατ' επέκταση και όλους όσους αμφισβήτησαν έμπρακτα το κρατικό μονοπώλιο στη βία, δηλαδή τους κατηγορούμενους με το νόμο 187Α. Δημιουργείται έτσι ένα πλαίσιο εξαίρεσης δικαιωμάτων (άδειες, αγροτικές φυλακές κλπ) που αποτελεί προπομπό ενός ευρύτερου σχεδιασμού δημιουργίας ειδικών συνθηκών κράτησης για τους πολιτικούς κρατούμενους.

Βεβαίως, θα ήταν λάθος να σταθούμε μόνο στους πολιτικούς αντιπάλους της κυρίαρχης τάξης για να εντοπίσουμε τη δημιουργία ειδικών ζωνών εξαίρεσης δικαιωμάτων. Ένα διαρκές καθεστώς εξαίρεσης βιώνουν καθημερινά όσοι και όσες "περισσεύουν", αποκλεισμένοι από τον πρωτοκοσμικό “παράδεισο” και το καπιταλιστικό όνειρο, όπως οι χιλιάδες πρόσφυγες και μετανάστες που στοιβάζονται σε σύγχρονα στρατόπεδα συγκέντρωσης. Όσοι βέβαια υπήρξαν "τυχεροί" και κατάφεραν να περάσουν ζωντανοί από τα χερσαία και υδάτινα σύνορα της Ευρώπης – Φρούριο, "φρούριο υψηλής τεχνολογίας", όπως χαρακτήρισε πρόσφατα γερμανική εφημερίδα τα χερσαία σύνορα της Ελλάδας.

Διαρκές καθεστώς εξαίρεσης βιώνουν και οι διαφορετικοί, οι "απροσάρμοστοι" όπως έλεγαν παλαιότερα. Αυτοί δηλαδή που δεν ταιριάζουν με το πρότυπο του Κυρίαρχου Λευκού Αρσενικού που πλουτίζει, γαμάει και δέρνει, κατασκευάζοντας “σώματα υποταγμένα και εξασκημένα, σώματα πειθήνια”, οικονομικά χρήσιμα και πολιτικά υπάκουα, όπως σημειώνει ο Φουκώ. Το κυρίαρχο λευκό αρσενικό και οι μιμητές του είναι πρόθυμοι βέβαια να κάνουν παραχωρήσεις, να δείξουν ανοχή απέναντι στη διαφορετικότητα, αρκεί μονάχα αυτή να γονατίσει μπροστά στο κύρος και την αυθεντία τους. Μονάχα αν η διαφορετικότητα εμφανιστεί μπροστά στη μεγαλειότητα των κυρίαρχων προτύπων δαμασμένη και μετανιωμένη για την αμαρτία της, δεχόμενη την απόλυτη εξουσία τους. Τότε, το κυρίαρχο λευκό αρσενικό είναι διατεθειμένο να πει με μεγαλοψυχία: “Δεν με νοιάζει τι κάνει ο καθένας στο κρεβάτι του”. Μετά θα συνεχίσει να κάνει αυτό που ξέρει καλά. Να πλουτίζει, να γαμάει και να δέρνει.

Αν, όμως, η διαφορετικότητα αμφισβήτησει το κύρος του ή δεν κάνει τα γούστα του, το κυρίαρχο λευκό αρσενικό και οι μιμητές του είναι έτοιμοι να βιάσουν, να λιντσάρουν, να στιγματίσουν, να οδηγήσουν στην τρέλα, να ωθήσουν στην αυτοκτονία, να σκοτώσουν. Όπως έκαναν με τον Ζακ Κωστόπουλο (Zackie Oh), με τον Βαγγέλη Γιακουμάκη, με την Ελένη Τοπαλούδη, με την Δήμητρα και με χιλιάδες ανθρώπους που παγιδεύτηκαν στα νύχια τους και στη βίαιη διαδικασία κανονικοποίησης και ομαλοποίησης.

Το καθεστώς εξαίρεσης όμως δεν αφορά μόνο τις “αισχρές μειοψηφίες”. Μπορεί να επιβληθεί και σε ολόκληρη την κοινωνία, όπως είδαμε στην πρόσφατη υγειονομική κρίση. Τα κράτη από τη μία διακήρυξαν την προσωρινότητα του καθεστώτος έκτακτης ανάγκης και από την άλλη οχύρωσαν το κατασταλτικό τους οπλοστάσιο, παίρνοντας μέτρα προληπτικής αντιεξέγερσης. Η σιδερένια φτέρνα του αστικού κράτους δημιουργεί έναν αυταρχικό κλοιό γύρω από την κοινωνία, βρίσκοντας την ευκαιρία να ανοίξει ένα νέο γύρο επίθεσης, για την επιτάχυνση της διαδικασίας μεταφοράς πλούτου, δικαιωμάτων και ισχύος από τα κάτω προς τα πάνω. Σε αυτήν του την απόπειρα, το ελληνικό κράτος διαθέτει δύο υπερόπλα εναντίον του εχθρού λαού: από τη μία τον ελληνοτουρκικό αστικό ανταγωνισμό και από την άλλη τη διαχείριση της υγειονομικής/οικονομικής κρίσης, η οποία έρχεται σαν φυσική συνέχεια της χρεοκοπίας του 2010 και της δεκαετούς μνημονιακής επέλασης. Από τη μία το ελληνικό κράτος οχυρώνεται μιλιταριστικά εναντίον του εξωτερικού εχθρού και από την άλλη κατασταλτικά εναντίον του εσωτερικού εχθρού. Το ένστολο κράτος, με τη διπλή πολεμική προπαρασκευή, με τη στρατοκρατία και την αστυνομοκρατία, απαιτεί την εθνική ενότητα και την ταξική ανακωχή, δηλαδή την ευθυγράμμιση του προλεταριάτου και των φτωχότερων λαϊκών στρωμάτων με τα συμφέροντα του κεφαλαίου.

Ένας χρόνος πέρασε από την έναρξη της πανδημίας και το ένστολο κράτος άφησε εντελώς ανοχύρωτη τη δημόσια υγεία και υποστελεχωμένα τα νοσοκομεία. Από την άλλη, φάνηκε ικανότατο στο να εξαπολύει κατασταλτικά πογκρόμ, διαλύοντας διαδηλώσεις και στέλνοντας τις δυνάμεις καταστολής στις πλατείες για να κυνηγάνε τους νεολαίους, την ίδια ώρα που οι μπάτσοι έβαζαν πλάτες στις δραστηριότητες του παράνομου κεφαλαίου. Φάνηκε ικανότατο στο να εξυπηρετεί φιλικά επιχειρηματικά συμφέροντα και να μπουκώνει με χρήμα τα ΜΜΕ. Και φυσικά, το ελληνικό κράτος φάνηκε ικανότατο στο να μεταβάλει διαρκώς τον συσχετισμό δύναμης κεφαλαίου – εργασίας υπέρ των αφεντικών, με αποκορύφωμα τον τελευταίο αντεργατικό νόμο – λαιμητόμο. Όπως συνέβη και με τον προηγούμενο μνημονιακό κύκλο επίθεσης, έτσι και ο νέος προβάλλεται ως “προσωρινός”, ως “κατάσταση έκτακτης ανάγκης”, αφού σύντομα θα βγούμε στο “ξέφωτο της ανάπτυξης”. Η εμπειρία όμως μας δείχνει ότι αυτό το νέο καθεστώς εξαίρεσης, όπως και το προηγούμενο, ήρθε για να μείνει, για να ενσωματώσει στη νέα κανονικότητα επιπλέον αντικοινωνικά, αντεργατικά και κατασταλτικά μέτρα.

 

Πολύκαρπος Γεωργιάδης

Φυλακές Λάρισας

Ιούνιος 2021

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

To μέγιστο μέγεθος των αρχείων είναι 16ΜΒ. Επιτρέπονται όλες οι γνωστές καταλήξεις αρχείων εικόνας,ήχου, βίντεο. ΠΡΟΣΟΧΗ! Για να υπάρχει η δυνατότα embed ενός video πρέπει να είναι της μορφής mp4 ή ogg.

Νέο! Επιλέξτε ποιά εικόνα θα απεικονίζεται στην αρχή του σχόλιου.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License