ΠΡΟΕΙΔΟΠΟΙΗΣΗ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟΥ!

Το ακόλουθο κείμενο μιλάει για ένα γεγονός σεξουαλικής βίας.

Τη νύχτα μεταξύ 1ης και 2ας Σεπτεμβρίου, ενώ περνούσα από τον Βόλο, με βίασαν. Έχοντας αποφασίσει να ταξιδέψω μόνη, να κοιμηθώ σε μια αιώρα, και μη γνωρίζοντας την πόλη, επέλεξα αυτό που μου φάνηκε ιδανικό μέρος για να κοιμηθώ - το δημοτικό θέατρο, το οποίο βρίσκεται υπό ανακαίνιση. Γνωρίζοντας τι μπορώ να περιμένω από το περιβάλλον μου, δεν εξεπλάγην όταν ξύπνησα από χέρια στο πρόσωπό μου στη μία τα ξημερώματα και χειρίστηκα αυτήν τη στιγμή της συναισθηματικής έντασης όσο πιο ήρεμα μπορούσα για να βγω από αυτή την κατάσταση γρήγορα και όσο το δυνατόν αλώβητη. Κοιμόμουν μόνη μου σε ένα μέρος που ήταν προφανώς περίπλοκο όσον αφορά τις οδούς διαφυγής και την απομόνωση. Το υπογραμμίζω αυτό, όχι για να διευκολύνω όσους περιμένουν μια δικαιολογία για να με κατηγορήσουν, αλλά επειδή θέλω και πρέπει να αισθάνομαι ελεύθερη να κοιμάμαι οπουδήποτε χωρίς να χρειάζεται να σκέφτομαι τις συνέπειες. Το να βρεθεί κανείς στην κατάσταση να ξυπνάει τη νύχτα στο ίδιο του το κρεβάτι είναι μια βία χωρίς δικαιολογία, και κανείς δεν πρέπει ποτέ να τολμήσει να αμφισβητήσει αυτό που γράφεται σε αυτές τις γραμμές. Διότι αν από τη μία πλευρά αυτό είναι ατομική μου επιλογή και έχει αναφαίρετη αξία, από την άλλη πλευρά ο ταξικός κόσμος στον οποίο ζούμε θέτει σε κατάσταση διαβίωσης στους δρόμους (και πάλι από επιλογή ή όχι) πολλές υποκειμενικότητες που υφίστανται συνεχόμενη και αδιάκριτη βία. Η νομιμοποίηση μιας τέτοιας βίας είναι καλά εδραιωμένη στην κοινωνία, με απόψεις όπως: "Θα έπρεπε να το περιμένουν, δεδομένου του τρόπου που ζουν!" "Φυσικά, κοίτα πού κοιμήθηκε!" "Με αυτή τη φούστα ήταν τυχερή". Το να πρέπει να σκέφτεσαι συνεχώς τι να κάνεις και τι όχι, πώς να ντυθείς ή να μην ντυθείς, το να αμφισβητούν τα λόγια σου και τα λόγια των ανθρώπων που σε υποστηρίζουν, τα λόγια ανθρώπων που υφίστανται συστηματικά βία, είναι το πιο αηδιαστικό πράγμα, είναι μια συνέργεια με τους βιαστές. Είναι εύκολο να μιλάνε από το ύψος των σπιτιών τους που ψύχονται από κλιματιστικά, να δείχνουν με το δάχτυλο εκείνους που αποφασίζουν ή αναγκάζονται να ζουν στο περιθώριο όχι μόνο των πόλεων αλλά και της κοινωνικής πρόνοιας. Είναι εύκολο αυτές οι φωνές να έχουν βήμα στις εφημερίδες μόνο και μόνο επειδή δεν υπάρχει καταγγελία στην αστυνομία. Και ποιος λέει ότι πρέπει να αισθάνομαι ότι οι μπάτσοι με προστατεύουν; Ποιος λέει ότι θέλω να υποβληθώ σε πολύωρες καταθέσεις μπροστά σε ανδρείκελα, αφού έχω υποστεί βία; Ποιος λέει ότι θέλω να επιτρέψω στα χέρια ενός ιατροδικαστή (που πιθανότατα θα είναι άνδρας) να αγγίξουν το σώμα μου, λίγες ώρες μετά τον βιασμό; Να εισάγει αντικείμενα στη μήτρα μου, που έχω ήδη στερηθεί σε μεγάλο βαθμό από την κατοχή μου από ένα σκουπίδι ενώ κοιμόμουν; Δεν είναι αυτό μια δεύτερη βία; Είναι. Και το διαβεβαιώνω αυτό ειδικά σε εκείνον τον άνθρωπο που είχε το θράσος να γράψει ότι αυτό που υπέστην είναι ένας ψεύτικος βιασμός. Κανένας cis-άντρας δεν θα βρεθεί ποτέ σε αυτή τη θέση, όποια επιλογή κι αν κάνει, επειδή δεν θα γίνει ποτέ θύμα της καθημερινής συστημικής σεξιστικής βίας. Συστημικής, γιατί πρέπει να είμαστε σε εγρήγορση σε κάθε βήμα που κάνουμε- στο να πρέπει να απαντάμε σε επιθέσεις που υποτιμούν και πατρονάρουν αυτό που ζούμε- στο να είμαστε δυνατές μπροστά σε έναν αστυνομικό που γράφει ψυχρά και αμφίβολα ό,τι λέμε- στο να γνωρίζουμε ότι ζούμε σε έναν πατριαρχικό κόσμο που επικυρώνει τον εαυτό του μέσω της βίας του ατόμου εναντίον του ατόμου, του σεξισμού, του ταξικού διαχωρισμού, μέσω της ιεραρχίας, της αστυνομίας, των δικαστηρίων, των φυλακών, των κέντρων κράτησης μεταναστών, των συνόρων. Και μήνες ή χρόνια αργότερα, όταν θα έχουμε προχωρήσει, να βρεθούμε μπροστά στα μάτια του δικαστηρίου για να τα ξαναφέρουμε όλα στη μνήμη μας, για να τελειώσει όλο αυτό με τη φυλάκιση του κατηγορούμενου. Και πάλι έτσι ενεργοποιείται ένας επιπλέον μηχανισμός που επιδιώκει και δεν παράγει κανένα άλλο αποτέλεσμα εκτός από περαιτέρω αγριότητα. Νομίζω ότι δεν υπάρχει τίποτα πιο βίαιο από το Κράτος, την κυβέρνηση σε όλες τις μορφές της, και αυτή είναι η βία που πρέπει να καταδικάσουμε συλλογικά και ενάντια στην οποία πρέπει να πολεμάμε. Ξέρω ότι ποτέ δεν θα λάβω την υποστήριξη, τη φροντίδα που χρειάζομαι - και που λαμβάνω από τις συντρόφισσές μου - από τη θεσμικότητα, οπότε η εμπιστοσύνη που έχω και που εναποθέτω σε αυτό το αναίσθητο σύστημα είναι μηδενική.

Μια αναρχική.

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

To μέγιστο μέγεθος των αρχείων είναι 16ΜΒ. Επιτρέπονται όλες οι γνωστές καταλήξεις αρχείων εικόνας,ήχου, βίντεο. ΠΡΟΣΟΧΗ! Για να υπάρχει η δυνατότα embed ενός video πρέπει να είναι της μορφής mp4 ή ogg.

Νέο! Επιλέξτε ποιά εικόνα θα απεικονίζεται στην αρχή του σχόλιου.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License