Αλληλεγγύη με τους δικαζόμενους αγωνιστές της Κοινότητας Καταλήψεων Κουκακίου

Η πρώτη κρατική εισβολή και κατοχή στην κατάληψη Ματρώζου, ήταν μία από τις πολυάριθμες επιθέσεις που πραγματοποιήθηκαν σε κύματα με κυβέρνηση αριστεράς, για το ξερίζωμα των κοινωνικοποιημένων χώρων.

Η πρώτη κρατική εισβολή και κατοχή στην κατάληψη Ματρώζου, ήταν μία από τις πολυάριθμες επιθέσεις που πραγματοποιήθηκαν σε κύματα με κυβέρνηση αριστεράς, για το ξερίζωμα των κοινωνικοποιημένων χώρων. Η Κοινότητα Καταλήψεων Κουκακίου ήταν ένα από τα κομμάτια του κινήματος που δεν συνθηκολόγησαν με την καθεστωτική αριστερά. Οπότε χτυπήθηκε.

Εκείνοι που το 2015 ψήφισαν ενα κόμμα για να κυβερνήσει, σκεπτόμενοι ότι το μη χείρων βέλτιστον, έχουν αφήσει τη σκιά τους στην έδρα ορισμένων δικαστηρίων, στην πλευρά του εισαγγελέα. Οπως άφησαν τη σκιά τους στον βυθό του Αιγαίου και στον πεζόδρομο της Γλαύδστωνος.

Οι παραφυάδες της επι πολλές δεκαετίες συμβιβασμένης αριστεράς, μέσα στον πραγματισμό που επιτάσσει ο καιροσκοπισμός, έχουν κάνει κάποια αυτοκριτική για τη στήριξη που προσέφεραν στο Σύριζα. Η αλλαζονία του μικροηγεμονισμού που κατατρέχει τον αντιεξουσιαστικό χώρο, δεν του επέτρεψε να κάνει καμία αυτοκριτική. Σήμερα που στις καρέκλες κάθεται το τζάκι του ταγματασφαλίτη και τα γραβατωμένα μπουμπούκια του νεοναζισμού, η μνήμη μουτζουρώνεται σαν να μην έχει προηγηθεί τίποτα. Η ιστορία όμως, μας έχει διδάξει ανεξίτηλα ότι όταν τη θέση της λέξης καπιταλισμός την παίρνει η λέξη διαχείριση και τη θέση του προτάγματος της ανατροπής του κράτους την παίρνει το κάλεσμα σε ανατροπή της ακροδεξιάς κυβέρνησης, η πολιτική καταστολή συνεχίζεται απρόσκοπτα, δρόμοι και θάλασσες εξακολουθούν να ματώνουν.

Οι απολογητές του καιροσκοπισμού επικρίνουν την άρνηση συμμετοχής στις εκλογές, ανομολόγητα δηλαδή, στο καθεστωτικό παζάρι, ως ιδεαλιστική και δογματική. Μα ακριβώς επειδή οι τυφλές επενδύσεις στις καθεστωτικές διακυμάνσεις αποτελούν ενδελεχώς παραδοχή της αδυναμίας να υπάρξεις ερείμην του αφέντη, η άρνηση συναίνεσης θεμελιώνει τον μοναδικό ειλικρινή και ελπιδοφόρο ρεαλισμό. Σίγουρα, κίνημα ανίκανο να αντέξει και να αναπτυχθεί χάρη στις δικές του δυνάμεις, δεν μπορεί να έχει καμία ριζοσπαστική συμβολή. Γι’αυτό το Α της οργανωμένης αντίστασης είναι η αυτοάμυνα, με την αποφασιστικότητα αντιπαράταξης βίας, ανάλογης της βίας που είναι ικανός να ασκήσει ο ταξικός και πολιτικός εχθρός. Ετούτη η διαχρονική παρατήρηση επιβεβαιώνει ότι η άρνηση της τυφλής συναίνεσης, που συκοφαντείται σαν καθαρολογικός δογματισμός, αποτελεί απλά ένα ιδίωμα της πολιτικής αυτονομίας. Αφού θίχτηκε ο καιροσκοπισμός, να ανατρέξουμε στον πατριάρχη του, τον Νικόλο Μακιαβέλι: Ολοι οι ένοπλοι προφήτες δοξάστηκαν ενώ όλοι οι άοπλοι ξεφτιλίστηκαν. Ωστόσο, αν αρκούμασταν σε τούτη την παρατήρηση, θα μέναμε δέσμιοι της κοσμολογίας του Χομπς. Το κίνημα είναι μία δύναμη συμπεριληπτική, εξισωτική, αλληλέγγυα και δημιουργεί πολιτισμό. Είναι όμως μία δύναμη ανάμεσα στις αμέτρητες δυνάμεις του γενικού πολέμου. Αν αρκούσε το ζύγι των συνισταμένων δυνάμεων ή και των δυνάμενων συμμαχιών, προκειμένου να κριθεί ο νικητής, η ιστορία θα είχε παγώσει στα χέρια του Λεβιάθαν. Η πολιτική αυτονομία δεν είναι το αποτέλεσμα ενός ή μίας σειράς εχγειρημάτων. Αντιθέτως, είναι η απόφαση που ανοίγει την πύλη στο επαναστατικό εγχείρημα. Και αυτή η αποφαση ειναι φυσικώς απαραίτητο και ιστορικά καταδεδειγμένο, ότι προηγείται και επικαθορίζει κάθε στάθμιση. Ειδάλλως, θα είχαν υπάρξει μόνο κάλπες και διόλου αγώνες.

Η πολιτική αυτονομία αντλεί τη σαφήνειά της, μέσα από τις καταστάσεις έσχατης αδυναμίας. Έτσι, η γενική ήττα του κοινωνικού κινήματος, την οποία ακολούθησε το πρώτο κύμα σαρωτικής επίθεσης στις καταλήψεις, το 2012, διαμόρφωσε μία εποχή διαύγειας. Για άλλους, η κοινωνική αυτοδιεύθυνση έγινε ένα ιδανικό του μέλλοντος. Για άλλους έγινε ο αναγκαίος τρόπος ύπαρξης εδώ και τώρα. Τα ράκη και τα ορφανά των χαμένων εποχών, σηκώνουν τη σημαία που δεν έχει τίποτα να φοβηθεί. Όλες οι αποφάσεις αφορούν αποκλειστικά στη σπάνη. Για τον πλούτο αρκεί το πανηγύρι.

Η κοινωνική αυτοδιεύθυνση ξεκινάει μετά το σημείο αναγνώρισης των καταλυτικών αδυναμιών μας: Η στιγμή που ανοίγει η πόρτα στην έρημο, καθώς εξαντλούνται όλες οι διαχειρίσιμες υποθέσεις. Να το στέρεο έδαφος της αήττητης κοινότητας. Η κοινή αυτοσυνείδηση της ύπαρξης που ανθιστάμενη καταργεί τα δεσμά της μοίρας.

Η κοινότητα καταλήψεων κουκακίου ήταν ένα αγκαθωτό λουλούδι στην έρημο.

Δημήτρης Χατζηβασιλειάδης

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

To μέγιστο μέγεθος των αρχείων είναι 16ΜΒ. Επιτρέπονται όλες οι γνωστές καταλήξεις αρχείων εικόνας,ήχου, βίντεο. ΠΡΟΣΟΧΗ! Για να υπάρχει η δυνατότα embed ενός video πρέπει να είναι της μορφής mp4 ή ogg.

Νέο! Επιλέξτε ποιά εικόνα θα απεικονίζεται στην αρχή του σχόλιου.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License