Η πραγματικότητα της άρνησης και η άρνηση της πραγματικότητας

Απόσπασμα από το κείμενο: «Οι λοιμώδεις, δηλαδή μεταδοτικές, ασθένειες διαφέρουν από άλλου είδους παθήσεις με έναν πολύ ουσιαστικό τρόπο: είναι πολύ πιο ευανάγνωστα κοινωνικές. Προϋποθέτουν επαφή, συνδιαλλαγή, συνεύρεση, μια κοινότητα. Αυτό που μας έδειξε όμως η πανδημία του SARS-CoV-2, είναι πως έχουμε εισέλθει σε ένα ιστορικό πλαίσιο όπου οι κοινωνικές σχέσεις γίνονται αντιληπτές ως ένα ενοχλητικό κενό ανάμεσα σε ατομικότητες, οι οποίες παρουσιάζονται ως συμπαγείς, κλειστές και απαραβίαστες. Ατομικότητες αυτοδιάθετες, μη-διαπραγματεύσιμες, μη-μεταδοτικές. Το αν θα ερμηνευθεί αυτή η κατάσταση μέσω μιας αναφοράς στην επικράτηση ενός ναρκισσιστικού χαρακτήρα ή στη βαθιά εμπέδωση ενός (νεο)φιλελεύθερου φαντασιακού που μυστικοποιεί τις κοινωνικές διεργασίες που αναπαράγουν τις καπιταλιστικές σχέσεις και τα υποκείμενα που τις αναπαράγουν, έχει τελικά μικρή διαφορά. Η ριζοσπαστική κριτική οφείλει να ξεσκεπάζει το πραγματικό κενό, που στην προκειμένη περίπτωση είναι αυτή η ατομικότητα, ακριβώς επειδή αντιλαμβάνεται τις κοινωνικές σχέσεις ως σχέσεις, δηλαδή ως συνδέσεις μεταξύ ανθρώπων, ανεξαρτήτως εάν (ή ίσως ακριβώς γιατί) αυτές παράγονται εκτός ελεύθερης βούλησης και συνειδητής διαμόρφωσης. Αυτή η πραγματικότητα όμως δεν τις παύει ως σχέσεις. Ούτε και δικαιολογεί την αντίληψη πως κεντρικός πυρήνας της κοινωνικής πραγματικότητας είναι το άτομο. Κανείς δεν έχει προσωπική σχέση με μια μεταδοτική ασθένεια. Είναι συνεπώς αυτονόητο πως δεν μπορεί και να την αντιμετωπίζει με όρους προσωπικής απόφασης. Είναι αυτή ακριβώς η παρατήρηση που μας επιτρέπει να μιλάμε για «αρνητές», εντάσσοντας σε αυτό το πλαίσιο τόσο αυτούς/ές που αρνούνται την ύπαρξη της πανδημίας ή την επικινδυνότητα του ιού SARS-CoV-2, όσο και εκείνους που αρνούνται να αναγνωρίσουν τον κοινωνικό χαρακτήρα της ύπαρξής μας εντός της καπιταλιστικής κοινωνίας.»

Η πραγματικότητα της άρνησης και η άρνηση της πραγματικότητας

 

Δεν επέτρεψα στον εαυτό μου να γίνει συνένοχος εκείνων που μπροστά στο ανείπωτο, που συνέβη συλλογικά, εξακολουθούσαν να μιλάνε για το ατομικό.

Τέοντορ Αντόρνο, Minima Moralia

Η εμφάνιση του ιού SARS-CoV-2 δεν οδήγησε μονάχα στο πάγωμα της παγκόσμιας οικονομίας για μερικούς μήνες και στον πρωτοφανή πανικό των διαχειριστών αυτού του κόσμου. Ούτε περιορίστηκε στα αντιφατικά μέτρα που άλλοτε εφαρμόζονταν και άλλοτε ξεχνιούνταν με τον ίδιο ζήλο. Μεταξύ άλλων, όπως κάθε μεγάλη κρίση, η πανδημία ανέδειξε τις δυνάμεις και τις τάσεις που λειτουργούσαν κατά το διάστημα που προηγήθηκε, ανοιχτά ή υπόγεια, τόσο εντός των καπιταλιστικών σχέσεων (ανα)παραγωγής όσο και σε πιο στενές σφαίρες της κοινωνικής ζωής όπως οι αποκαλούμενοι ριζοσπαστικοί πολιτικοί χώροι. Ειδικά στην περίπτωση της Ελλάδας, δεν αποκαλύφθηκε μόνο η συνειδητή άρνηση του κράτους να λειτουργήσει ως μηχανισμός ενσωμάτωσης ούτε η άθλια κατάσταση του συστήματος υγείας μετά από χρόνια περικοπών και λιτότητας· η κρίση έδειξε και τις μεταλλάξεις που έχουν συμβεί εντός του ακροαριστερού/ανατρεπτικού χώρου μετά από μια δεκαετία ήττας και υποχώρησης, αποκαλύπτοντας ξεκάθαρα πως δεν υποτιμήθηκαν μόνο μισθοί, συντάξεις και επιδόματα κατά τη διάρκεια της λιτότητας και των αγώνων εναντίον της, αλλά και η ίδια η έννοια του συλλογικού. Τα αποτελέσματα αυτής της εξέλιξης τα βιώνουμε σήμερα: απέναντι σε μια ακροδεξιά κυβέρνηση που εμπεδώνει την αυταρχική της πορεία πάνω στην ανεπιστρεπτί καταστροφή της φύσης, την κακοποίηση και δολοφονία μεταναστών και τους νεκρούς της πανδημίας, κομμάτια του ανταγωνιστικού κινήματος επιλέγουν ως πεδίο δράσης και αντίστασης τη συνειδητή άρνηση της πανδημίας[1] και των μέσων που διαθέτουμε για την καταπολέμησή της.

Για πρώτη φορά, και ακριβώς επειδή μιλάμε για μια τεράστια κρίση που εξελίσσεται ταυτόχρονα σε ολόκληρο τον πλανήτη, ήταν ευδιάκριτες οι δυνατότητες μιας κριτικής ανάλυσης που ξεφεύγει από τα όρια μιας επιμέρους διένεξης που αφορά, εξ αντικειμένου, ένα μικρό κομμάτι του κοινωνικού συνόλου και το παραδοσιακό πεδίο ενασχόλησης ριζοσπαστικών μειοψηφιών. Ούτε περί της εκκένωσης μιας κατάληψης ήταν το θέμα, ούτε περί ενός φοιτητικού κινήματος, ούτε περί οριζόντιων περικοπών μισθών σε συγκεκριμένες εργασιακές κατηγορίες. Κι όμως, παρά το πασιφανές επίδικο απέναντι στο οποίο κλήθηκε να απαντήσει ένα πρωτοφανές ποσοστό του παγκόσμιου πληθυσμού, τα εργαλεία κατανόησης και κριτικής προσέγγισης της πραγματικότητας παρέμειναν εντός ενός περιορισμένου ορίζοντα. Απέναντι στις προσπάθειες να αποκρυφτεί η εμφανής κατάρρευση της δημόσιας υγείας μέσω της έμφασης στην «ατομική ευθύνη», αμφισβητήθηκε η ίδια η έννοια της δημόσιας υγείας. Απέναντι στην εγκληματική κακοδιαχείριση που οδήγησε σε εκατοντάδες αποτρέψιμους θανάτους, αμφισβητήθηκε η ίδια η ύπαρξη της πανδημίας. Απέναντι στη συνεχιζόμενη φρίκη που στέλνει κόσμο στα νοσοκομεία με κομμένη την ανάσα, εξακολουθεί να αμφισβητείται η ίδια η επικινδυνότητα του ιού.

Οι λοιμώδεις, δηλαδή μεταδοτικές, ασθένειες διαφέρουν από άλλου είδους παθήσεις με έναν πολύ ουσιαστικό τρόπο: είναι πολύ πιο ευανάγνωστα κοινωνικές. Προϋποθέτουν επαφή, συνδιαλλαγή, συνεύρεση, μια κοινότητα. Αυτό που μας έδειξε όμως η πανδημία του SARS-CoV-2, είναι πως έχουμε εισέλθει σε ένα ιστορικό πλαίσιο όπου οι κοινωνικές σχέσεις γίνονται αντιληπτές ως ένα ενοχλητικό κενό ανάμεσα σε ατομικότητες, οι οποίες παρουσιάζονται ως συμπαγείς, κλειστές και απαραβίαστες. Ατομικότητες αυτοδιάθετες, μη-διαπραγματεύσιμες, μη-μεταδοτικές. Το αν θα ερμηνευθεί αυτή η κατάσταση μέσω μιας αναφοράς στην επικράτηση ενός ναρκισσιστικού χαρακτήρα ή στη βαθιά εμπέδωση ενός (νεο)φιλελεύθερου φαντασιακού που μυστικοποιεί τις κοινωνικές διεργασίες που αναπαράγουν τις καπιταλιστικές σχέσεις και τα υποκείμενα που τις αναπαράγουν, έχει τελικά μικρή διαφορά.

Η ριζοσπαστική κριτική οφείλει να ξεσκεπάζει το πραγματικό κενό, που στην προκειμένη περίπτωση είναι αυτή η ατομικότητα, ακριβώς επειδή αντιλαμβάνεται τις κοινωνικές σχέσεις ως σχέσεις, δηλαδή ως συνδέσεις μεταξύ ανθρώπων, ανεξαρτήτως εάν (ή ίσως ακριβώς γιατί) αυτές παράγονται εκτός ελεύθερης βούλησης και συνειδητής διαμόρφωσης. Αυτή η πραγματικότητα όμως δεν τις παύει ως σχέσεις. Ούτε και δικαιολογεί την αντίληψη πως κεντρικός πυρήνας της κοινωνικής πραγματικότητας είναι το άτομο.

Κανείς δεν έχει προσωπική σχέση με μια μεταδοτική ασθένεια. Είναι συνεπώς αυτονόητο πως δεν μπορεί και να την αντιμετωπίζει με όρους προσωπικής απόφασης. Είναι αυτή ακριβώς η παρατήρηση που μας επιτρέπει να μιλάμε για «αρνητές», εντάσσοντας σε αυτό το πλαίσιο τόσο αυτούς/ές που αρνούνται την ύπαρξη της πανδημίας ή την επικινδυνότητα του ιού SARS-CoV-2, όσο και εκείνους που αρνούνται να αναγνωρίσουν τον κοινωνικό χαρακτήρα της ύπαρξής μας εντός της καπιταλιστικής κοινωνίας.

Δεν θεωρούμε καθόλου τυχαίο πως, ανεξαρτήτως πολιτικής μετάφρασης της στάσης απέναντι στην παρούσα κρίση, αυτές οι δύο αρνήσεις είναι πανταχού παρούσες και καθορίζουν το ουσιαστικό υπόβαθρο από το οποίο ξεκινούν όλες οι αντιρρήσεις των σημερινών αρνητών. Δεν εκφράζονται όμως με τέτοια ευθύτητα. Αντιθέτως, η κριτική που ασκεί μεγάλο κομμάτι των αρνητών εμφανίζεται να αφορά τη διαχείριση της πανδημίας. Και παρόλο που είναι πέραν του αυτονόητου πως αυτή η διαχείριση ήταν (και παραμένει) καταστροφική, η συγκεκριμένη κριτική των αρνητών είναι επίσης παραπλανητική. Όχι μόνο υπό την έννοια πως το πλειοψηφικό τους κομμάτι είναι ακροδεξιοί αντιδραστικοί, αλλά επειδή ακόμα και το κομμάτι που προέρχεται από τον ανταγωνιστικό χώρο δείχνει, με την κριτική του, πως προωθεί μια διαστρεβλωμένη εικόνα για τον καπιταλισμό, το κράτος και τη συλλογική ύπαρξη. Για όλους αυτούς τους λόγους, και πριν προχωρήσουμε στην προσπάθεια να κατανοήσουμε τους βαθύτερους λόγους που ωθούν στην άρνηση, αξίζει να εξετάσουμε πιο διεισδυτικά τι ακριβώς είναι (και τι δεν είναι) αυτή η διαχείριση, ειδικά στη νέα φάση που εισήχθη με την εμφάνιση των εμβολίων προστασίας έναντι του SARS-CoV-2.

***

Εν μέσω της καλοκαιρινής τουριστικής περιόδου, και εγκαταλείποντας κρίσιμα μέτρα περιορισμού της πανδημίας (ιχνηλάτηση κρουσμάτων, κοινωνική αποστασιοποίηση, καραντίνες), τα περισσότερα από τα οποία είχαν επιβληθεί με κατασταλτικούς όρους όλο το προηγούμενο διάστημα,[2] η κυβέρνηση στράφηκε κατά κύριο λόγο στα εμβόλια, επιβάλλοντας μια σειρά από νέες διατάξεις που εφαρμόστηκαν σταδιακά από τις αρχές Σεπτεμβρίου. Πιο σημαντική από αυτές είναι η θέσπιση του υποχρεωτικού εμβολιασμού στο υγειονομικό προσωπικό (τόσο του δημοσίου όσο και του ιδιωτικού τομέα), θέτοντας τους ανεμβολίαστους σε αναστολή εργασίας, χωρίς αποδοχές και ασφαλιστική κάλυψη. Όσον αφορά τους ανεμβολίαστους εργαζόμενους σε άλλους κλάδους, θεσπίστηκε η υποχρέωση προσκόμισης βεβαίωσης αρνητικού εργαστηριακού ελέγχου μία ή δύο φορές την εβδομάδα (στους κλάδους εστίασης, τουρισμού, εκπαίδευσης, θεάματος καθώς και για τους φοιτητές) του οποίου το κόστος βαρύνει τον υπόχρεο. Επιπλέον, υποχρεωτική είναι η διενέργεια εργαστηριακού τεστ για τις υπεραστικές μετακινήσεις με ΜΜΜ και για την είσοδο σε κλειστούς δημόσιους χώρους συνάθροισης, με εξαίρεση τους χώρους εστίασης και διασκέδασης και τα γήπεδα όπου η είσοδος επιτρέπεται μόνο σε εμβολιασμένους και νοσήσαντες. Για τους ανεμβολίαστους μαθητές είναι υποχρεωτικά δύο self-test την εβδομάδα, τα οποία διατίθενται δωρεάν. Ταυτόχρονα, η κυβέρνηση έδωσε το δικαίωμα στους εργοδότες να γνωρίζουν αν οι εργαζόμενοί τους είναι εμβολιασμένοι μέσω προσκόμισης και ελέγχου του πιστοποιητικού εμβολιασμού και θέσπισε την υποχρέωσή τους να ελέγχουν την εγκυρότητα των βεβαιώσεων αρνητικού εργαστηριακού ελέγχου του ανεμβολίαστου προσωπικού επί ποινή προστίμου, του οποίου το ύψος διαφοροποιείται ανάλογα με το πεδίο δραστηριότητας της επιχείρησης. Κατ’ αυτόν τον τρόπο, η κυβέρνηση μετακύλισε στον ιδιωτικό τομέα ένα σημαντικό σκέλος της επιβολής των μέτρων, δείχνοντας μια έμμεση υποχώρηση από τη λεγόμενη «καμπάνια εμβολιασμών».

Η επίσημη κρατική προπαγάνδα για τη δικαιολόγηση των νέων μέτρων λειτούργησε, ως συνήθως, παραπλανητικά. Την περίοδο του καλοκαιριού δόθηκε έμφαση, για παράδειγμα, στην αναμφισβήτητη σημαντική κάμψη στον ρυθμό των εμβολιασμών: περίπου 69.000 δόσεις την ημέρα τον Ιούλιο και μόλις 28.000 τον Αύγουστο έναντι 93.000 τον Ιούνιο κατά μέσο όρο. Ταυτόχρονα, τονίστηκε η αύξηση των νέων κρουσμάτων και η επακόλουθη σταδιακή αύξηση των εισαγωγών στα νοσοκομεία και των θανάτων, συνδέοντας αυτή την εξέλιξη με το χαμηλό ποσοστό εμβολιασμών. Κατ’ αυτό τον τρόπο, επιχειρήθηκε από την κυβέρνηση μια διπλή επικοινωνιακή κίνηση: αφενός να αρνηθεί τις (ξεκάθαρες) ευθύνες που έχει λόγω της ουσιαστικής ακύρωσης των κρισιμότερων μέτρων προς όφελος της αδιάσπαστης τουριστικής «απόλαυσης»[3] και αφετέρου να θέσει το πλαίσιο μέσα στο οποίο θα οργανώσει τη «διαχείριση» της πανδημίας το επόμενο διάστημα. Αυτό δεν είναι άλλο από την υιοθέτηση μιας στρατηγικής βάσει της οποίας όλες οι ευθύνες για την αύξηση των κρουσμάτων, των εισαγωγών στα νοσοκομεία ή και των θανάτων επιρρίπτονται, ωμά και χωρίς δισταγμούς, στους ανεμβολίαστους.

Όπως έδειξε και η «καμπάνια» εμβολιασμού το προηγούμενο διάστημα, η οποία βασίστηκε στην εγκληματικά ηλίθια ιδέα ότι εμβολιασμός σημαίνει επιστροφή σε μια «κανονικότητα» δίχως περιορισμούς, σημαντικός γνώμονας της κυβέρνησης είναι η προσπάθεια αποφυγής, με κάθε πιθανό τρόπο, ενός νέου οριζόντιου lockdown. Εξετάζοντας τα στοιχεία που δείχνουν πως η (πιο πρόσφατη, αλλά όχι και τελευταία) μετάλλαξη Δέλτα του ιού είναι πιο μεταδοτική και πως ο εμβολιασμός προστατεύει σημαντικά απέναντι σε βαριά νόσηση ή και θάνατο αλλά δεν καταργεί εξολοκλήρου τη μεταδοτικότητα, είναι κάτι παραπάνω από βέβαιο πως ο χειμώνας που πλησιάζει θα είναι καταστροφικός όσον αφορά τα κρούσματα, τις εισαγωγές στα νοσοκομεία και τους θανάτους. Ο συνδυασμός της νέας μετάλλαξης, του υψηλού ποσοστού ανεμβολίαστων και της περαιτέρω αποδυνάμωσης (μέσω και των αναστολών) ενός συστήματος υγείας που ήδη λειτουργούσε στο ρελαντί εδώ και 1,5 χρόνο, προμηνύει μια εφιαλτική εξέλιξη. Το γεγονός πως η κυβέρνηση μοιάζει να έχει πείσει τον εαυτό της ότι μπορεί αυτή την επερχόμενη καταστροφή να την αποκρούσει μεταφέροντας όλη την ευθύνη στους ανεμβολίαστους δείχνει, για άλλη μια φορά, πως το βασικό μέλημα που έχει αυτή η συμμορία εξαντλείται στη δημιουργία επικοινωνιακών φωτοβολίδων χωρίς κανένα ουσιαστικό ή μακροπρόθεσμο σχέδιο για τη διαχείριση της πανδημίας.[4]

Απέναντι σε αυτές τις διατάξεις και αποφάσεις έχει εμφανιστεί ένα «κίνημα» άρνησης και ένας λόγος εναντίωσης. Παρόλο που τα χαρακτηριστικά του δεν είναι συμπαγή και ομοιογενή (από ακροδεξιούς και παπάδες μέχρι αυτόνομους, αριστερούς, αναρχικούς και εργαζόμενους στον υγειονομικό κλάδο) διαφαίνεται ωστόσο ένα νήμα που τα συνδέει, πέραν της πολιτικής μετάφρασης της αντίθεσής τους ή της εργασιακής τους θέσης: αυτό δεν είναι, όπως αρέσκονται να νομίζουν/παρουσιάζουν μερικοί, η αντίσταση στην κυβερνητική πολιτική και τον αυταρχισμό της, αλλά η άρνηση της πανδημίας ή της επικινδυνότητας του ιού, η επίκληση της «ατομικής ελευθερίας» και η αντίληψη ότι η πανδημία αποτελεί απλώς το πρόσχημα για την επιβολή μιας δυστοπίας από τις «ελίτ», όπως κι αν ονομάζονται αυτές (Big Pharma και Big Tech, «θιασώτες της νέας τάξης πραγμάτων» κ.ο.κ.). Σκοπός του κειμένου είναι να αποπειραθεί να καταδείξει τις βαθύτερες αιτίες μιας τέτοιας παρανόησης που, σε πρώτο επίπεδο, ξεκινάει από μια έντονη αδυναμία να κατανοηθούν με διεισδυτικό τρόπο τόσο η καπιταλιστική σχέση όσο και ο ρόλος του κράτους μέσα σε αυτήν.

Οι αντιφάσεις της αναπαραγωγής της καπιταλιστικής σχέσης

Για να αναδείξουμε τις βαθύτερες αιτίες πίσω από την ακολουθούμενη πολιτική πρέπει να θυμηθούμε και πάλι ότι το κράτος αποτελεί την πολιτική μορφή των καπιταλιστικών κοινωνικών σχέσεων παραγωγής. Δεδομένου ότι οι καπιταλιστικές κοινωνικές σχέσεις είναι αντιφατικές, οι αντιφάσεις τους εκδηλώνονται και στο επίπεδο της κρατικής πολιτικής. Εν μέσω πανδημίας, η ανάγκη αναπαραγωγής της εργασιακής δύναμης ως υγιούς και παραγωγικής έρχεται σε αντίφαση με την ανάγκη για την απρόσκοπτη συνέχιση της καπιταλιστικής αξιοποίησης. Συνολικότερα, η ανάγκη υλικής αναπαραγωγής της κοινωνίας έρχεται σε αντίφαση με την ανάγκη αναπαραγωγής της με όρους αξίας και κερδοφορίας. Σε αυτή τη βάση, η εξασφάλιση της αναπαραγωγής της ολότητας της καπιταλιστικής κοινωνίας έρχεται συχνά σε αντίφαση με τα συμφέροντα της άμεσης κερδοφορίας (κάποιων ή ακόμα και κυρίαρχων) καπιταλιστικών επιχειρήσεων, και αυτή η αντίφαση εκφράζεται στο πεδίο του κράτους τόσο ως πολιτική σύγκρουση/σύγκρουση πολιτικών όσο και στην εγγενή αντιφατικότητα της εκάστοτε ακολουθούμενης πολιτικής.

Συνεπώς, τόσο τα μέτρα που λαμβάνει το κράτος για να προωθήσει την καπιταλιστική συσσώρευση (μέτρα που αποσκοπούν στην αύξηση της παραγωγικότητας της εργασίας, στην πειθάρχηση και προσαρμογή της εργασιακής δύναμης στις ανάγκες του καπιταλιστικού καταμερισμού της εργασίας και στη μείωση του κόστους αναπαραγωγής της), όσο και τα μέτρα που λαμβάνει για να εξασφαλίσει τη νομιμοποίηση τόσο του ίδιου όσο και των εκμεταλλευτικών κοινωνικών σχέσεων συνολικά, είναι αντιφατικά. Και σε ένα ανώτερο επίπεδο αφαίρεσης υπάρχει αντίφαση ανάμεσα στους στόχους της συσσώρευσης και τους στόχους της νομιμοποίησης, τόσο λόγω των αντικρουόμενων συμφερόντων των διαφορετικών φραξιών του κεφαλαίου όσο και λόγω του ανταγωνιστικού χαρακτήρα της ταξικής σχέσης.

Η πολιτική που τελικά επικρατεί αποτελεί πάντοτε, ως προς τη συγκεκριμένη μορφή και το περιεχόμενό της, μια προσωρινή εξισορρόπηση των παραπάνω αντιφάσεων, χωρίς ποτέ να μπορεί να τις ξεπεράσει οριστικά.

Καπιταλιστική αξιοποίηση

Δεν χωράει αμφιβολία πως αυτή τη στιγμή η κάθε κυβέρνηση επιθυμεί να αποφύγει πάση θυσία νέα οριζόντια περιοριστικά μέτρα που θα πλήξουν ακόμα περισσότερο την ήδη ασθμαίνουσα οικονομική δραστηριότητα. Η τάση αυτή διαφάνηκε ήδη από το δεύτερο lockdown που επιβλήθηκε τον Νοέμβριο του 2020 στην Ελλάδα, το οποίο ήταν πολύ πιο περιορισμένο από το πρώτο, επιδιώκοντας την ελάχιστη δυνατή ζημιά στην εργασιακή διαδικασία και τη συσσώρευση, ιδιαίτερα σε κλάδους που κρίνονται ζωτικοί για το σύνολο της οικονομίας. Στόχευε, αντιθέτως, στις μη άμεσα παραγωγικές δραστηριότητες του πληθυσμού κατά τον λεγόμενο ελεύθερο χρόνο του και την καταστολή κάθε κοινωνικής και ταξικής συλλογικής κινητοποίησης.

Αυτή η εγγενής αντίφαση ανάμεσα στην ανάγκη «κοινωνικής απομόνωσης» και στην ανάγκη συγκέντρωσης για τη συνέχιση της παραγωγής, της διανομής και όλων των οικονομικών δραστηριοτήτων, καθόρισε από την πρώτη στιγμή την οργανωτική μορφή της (μη-φαρμακευτικής) πλευράς διαχείρισης της πανδημίας.[5] Μάλιστα, οι δραματικές προβλέψεις της καταβαράθρωσης του παγκόσμιου ΑΕΠ, του μπλοκαρίσματος των εφοδιαστικών αλυσίδων και της παρεμπόδισης του εμπορίου, που θα ήταν όλα αποτελέσματα της διακοπής της παραγωγής αξίας (δηλαδή: της παύσης εργασίας), ήταν αρκετές για να καθοδηγήσουν τόσο την αρχική «καχυποψία» και αδιαφορία που επέδειξαν οι δυτικές χώρες απέναντι στις προειδοποιήσεις για έναν νέο μεταδοτικό ιό, όσο τελικά και την υιοθέτηση αντιφατικών ημίμετρων που μείωσαν και υπονόμευσαν τη δυνητική τους αποτελεσματικότητα. Η συνέχιση λειτουργίας των εργασιακών χώρων με ανύπαρκτους ελέγχους και η (ψευδο-επιστημονικά δικαιολογημένη)[6] αδιαφορία απέναντι στη μεταδοτικότητα εντός των ΜΜΜ την ίδια στιγμή που η επόπτευση της ιδιωτικής μετακίνησης/εξόδου από το σπίτι βάρεσε κρεσέντο ήταν σαφή δείγματα αυτού του διπόλου.

Αυτό που προκαλεί προβληματισμό, ωστόσο, είναι το γεγονός πως αυτή η ξεκάθαρη και εύκολα αναγνώσιμη αντίφαση μοιάζει να ζόρισε την αντιληπτική ικανότητα κάποιων ριζοσπαστικών στοιχείων, οδηγώντας σε φυγόκεντρες ερμηνείες που αρνούνταν τόσο τα (ημί)μετρα της κυβέρνησης όσο και την πανδημία την ίδια. Εφόσον η κυβέρνηση χρησιμοποιεί την πανδημία ως δικαιολογία για να εντείνει τον αυταρχικό εναγκαλισμό της κοινωνίας, παρουσιάστηκε ως λογικό συμπέρασμα το ότι δεν υπάρχει καν πανδημία, ή πως αν υπάρχει, η επικινδυνότητά της αφορά μονάχα ένα μικρό ποσοστό «ευπαθών», μια κατηγορία που στην Ελλάδα εξακολουθεί (λανθασμένα) να έχει καθαρά ηλικιακό πρόσημο.[7] Με βάση αυτή τη λογική, δεν υπήρχε κανένας λόγος (πέρα από τον αυταρχισμό) για να τεθούν οριζόντια μέτρα. Έτσι, η υψηλή μεταδοτικότητα, επικινδυνότητα και θνητότητα ενός καινούριου ιού μετατράπηκε σε ένα απλό και διαχειρίσιμο ζήτημα που θα λυνόταν εύκολα αν απομακρύναμε τους (ήδη δομικά παραμελημένους) γέρους/γριές και τους (ήδη αδιάφορους για το ευρύ σύνολο) ευπαθείς από το οπτικό μας πεδίο. Κάθε άλλο μέτρο, διαλαλούσαν οι αρνητές, είχε μοναδικό στόχο την απόπειρα επέκτασης του κρατικού ελέγχου και της πειθάρχησης.

Η προσέγγιση αυτή, η οποία στην αρχή της πανδημίας θα μπορούσε να θεωρηθεί σχετικά εύλογη εφόσον έλειπαν πολλά δεδομένα και οι διάφορες προειδοποιήσεις προέρχονταν από οργανισμούς και θεσμούς που είναι αρκετά απονομιμοποιημένοι, σύντομα βρήκε και διάφορους υποστηρικτές με επιστημονικό κύρος. Ήδη από τον Μάρτιο του 2020, πριν καλά-καλά συνειδητοποιήσει ο κόσμος στην Ελλάδα τι ακριβώς συμβαίνει, άτομα σαν τον Γ. Ιωαννίδη δημοσίευαν άρθρα που προειδοποιούσαν για «υπερβολικά», «μη αποτελεσματικά» και δυνητικά «καταστροφικά» μέτρα. Κεντρικό επιχείρημα ήταν το φαινομενικά προφανές, πως δεν υπήρχαν δηλαδή αρκετά στοιχεία για να παρθούν τόσο δραστικά μέτρα όπως τα lockdown, οι μάσκες και η κοινωνική αποστασιοποίηση. Το περίεργο σε αυτή την προσέγγιση, που την αναφέρουμε λόγω ακριβώς της επιρροής που έχει αποκτήσει έκτοτε, δεν εξαντλείται στο γεγονός πως η έλλειψη δεδομένων (που καυτηριάζει ο Ιωαννίδης) δεν τον εμποδίζει από το να προτείνει ο ίδιος άλλα μέτρα (ή, ακριβέστερα , τη μη-λήψη μέτρων). Αφορά και μια ελλιπή (και πολιτικά οριοθετημένη) κατανόηση του τι σημαίνει προετοιμασία και προληπτικά μέτρα απέναντι σε μια επερχόμενη πανδημία. Πολύ πριν εμφανιστεί ο SARS-CoV-2, μεταλλάξεις ιών που θα μπορούσαν κάλλιστα να μετατραπούν από επιδημίες σε πανδημίες λόγω έλλειψης ανοσίας έκαναν την εμφάνισή τους σχεδόν κάθε δεκαετία: το πρωτόκολλο αντιμετώπισής τους εδώ και δύο δεκαετίες τουλάχιστον βασιζόταν στην απλή θέση πως είναι προτιμότερο να «υπερβάλλεις» στην αρχή παρά να αφήσεις έναν ιό να κυκλοφορήσει σε τέτοιο βαθμό που η αντιμετώπισή του θα είναι πλέον αδύνατη, για τον απλούστατο λόγο πως τέτοιου είδους ιοί έχουν εκθετικό ρυθμό εξάπλωσης και γίνονται ανεξέλεγκτοι σε υπερβολικά σύντομο χρονικό διάστημα.[8]

Σε δεύτερο χρόνο μπορούσε να παρατηρήσει κανείς πως προσεγγίσεις όπως αυτή του Ιωαννίδη δεν αφορούσαν απλώς μια τεχνική διαφωνία με το υπάρχον πρωτόκολλο. Η διαφωνία είχε κατά βάση να κάνει με την κεντρική αντίφαση που εντοπίζουμε, δηλαδή με την επιλογή ανάμεσα στην προώθηση της άμεσης κερδοφορίας (που πλήττεται από τα κλεισίματα) και στην προώθηση της διευρυμένης αναπαραγωγής της καπιταλιστικής κοινωνίας. Σε αυτό το πλαίσιο, και μετά από την «προειδοποίηση» πως δεν υπάρχουν επαρκή δεδομένα για έναν στρατηγικό προσανατολισμό, άτομα σαν τον Ιωαννίδη άρχισαν να εμφανίζουν ένα σωρό «επιμέρους» ζητήματα που καθόρισαν έκτοτε το κεντρικό πλαίσιο της άρνησης: ταύτιση του SARS-CoV-2 με μια «απλή» ή ίσως «λίγο πιο βαριά» γρίπη, αμφισβήτηση της καταγραφής της θνητότητας του κορωνοϊού, «στατιστικές» που υποβάθμιζαν την επικινδυνότητα του ιού, προώθηση της ιδέας πως πραγματικό κίνδυνο διατρέχουν μόνο ηλικιωμένοι με εξασθενημένο ανοσοποιητικό σύστημα ή και όσοι/ες έχουν προϋπάρχουσες νόσους. Υπενθυμίζουμε πως στην περίπτωση του Ιωαννίδη, όλα αυτά συμπεριλαμβάνονταν σε άρθρο που καυτηρίαζε την έλλειψη δεδομένων.

Στο ελληνικό σύμπαν τέτοιες προσεγγίσεις υποβοηθήθηκαν και από την εντύπωση που δημιουργήθηκε κατά την πρώτη περίοδο της πανδημίας. Τότε, η σχεδόν πανικόβλητη επιβολή αυστηρών μέτρων από την κυβέρνηση, το ξέσπασμα της πανδημίας σε μη τουριστική περίοδο με περιορισμένες τις διεθνείς μετακινήσεις, καθώς και μια γενικευμένη αίσθηση ανησυχίας του πληθυσμού που, μεταξύ άλλων, βασιζόταν στην πεποίθηση πως το ΕΣΥ είναι ήδη αποδεκατισμένο, είχε ως αποτέλεσμα οι πρώτοι μήνες της πανδημίας να περάσουν με μικρό αριθμό κρουσμάτων (σε αντίθεση με την Ιταλία, για παράδειγμα). Αυτή η πρόσκαιρη «επιτυχία» λειτούργησε έκτοτε ως μια πολύ ισχυρή «μεροληψία υπέρ της επιβεβαίωσης δεδομένων πεποιθήσεων» (confirmation bias), διογκώνοντας υπερβολικά τη λανθασμένη εντύπωση πως η επικινδυνότητα του ιού είναι όντως μειωμένη και δίνοντας ισχυρό πάτημα στη διάδοση και εμπέδωση των περισσότερων εκ των παραπάνω απόψεων.

Έως ότου φτάσουμε στο δεύτερο κύμα και στη σταδιακή συνειδητοποίηση πως τέτοιες προσεγγίσεις ήταν όχι απλώς λανθασμένες αλλά καταστροφικές, ήταν ήδη για κάποιο κόσμο αργά. Όχι μόνο για τους εκατοντάδες που νόσησαν και πέθαναν από έναν ιό που διαφημιζόταν από κάποιους ως απλή γρίπη, αλλά και για όσους/ες κλείδωσαν τις διανοητικές τους ικανότητες, όπλισαν τις ιδεολογικές τους παρωπίδες και βάλθηκαν να ερμηνεύουν τις εξελίξεις υπό το πρίσμα διαστρεβλώσεων που έχουν ήδη καταρριφθεί.[9]

Και ολότητα

Παρόλο που πολιτικοί όπως ο Τραμπ, ο Μπολσονάρο και ο Τζόνσον επηρεάστηκαν από τέτοιες προσεγγίσεις και προσπάθησαν, σε επίπεδο πλέον κρατικής διαχείρισης, να υποβαθμίσουν την ανάγκη αντιμετώπισης του ιού, η πραγματικότητα της διασποράς, της επικινδυνότητας και των αυξανόμενων νεκρών έκανε μια μακροχρόνια υιοθέτηση αυτών των πολιτικών αδύνατη. Κατά κάποιο τρόπο, η απόπειρα να δοθεί προτεραιότητα στη μια πλευρά της αντίφασης της καπιταλιστικής σχέσης (δηλ. στην πλευρά της άμεσης κερδοφορίας με κάθε κόστος) έδειξε τα όριά της και η ανάγκη να προστατευθεί ένα ευρύτερο πλαίσιο αναπαραγωγής έγινε επιτακτική.

Χωρίς βέβαια να προσεγγίζουν τις μορφές διαχείρισης που είδαμε, για παράδειγμα, στην Κίνα, οι περισσότερες δυτικές χώρες αναγκάστηκαν (σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό) να ενταχθούν στο κύμα lockdown, επιβολής μέτρων αποστασιοποίησης και παγώματος ενός σημαντικού κομματιού της οικονομικής δραστηριότητας, συμπεριλαμβανομένου του μπλοκαρίσματος των διεθνών εφοδιαστικών αλυσίδων. Αυτό δεν σηματοδοτούσε, όπως πασχίζουν να μας πείσουν οι διάφοροι αρνητές, τη σταδιακή υπονόμευση «αιρετικών φωνών» ή τη σίγαση εναλλακτικών προτάσεων, αλλά το απλό γεγονός πως έγινε ολοένα και πιο κατανοητό, τόσο στους επιστημονικούς κύκλους όσο και σε σημαντικό κομμάτι της οικονομικής και πολιτικής εξουσίας, πως ο SARS-CoV-2 δεν είναι μια απλή γρίπη. Σε αντίθεση με τις διάφορες καρικατούρες που πλασάρουν οι αρνητές, οι δυναμικές που σπρώχνουν μπροστά το συνολικό κεφάλαιο ως τρόπο παραγωγής και κατανάλωσης δεν είναι πλήρως υποβιβασμένες ούτε σε πρόσκαιρα πολιτικά παιχνίδια ούτε και σε επιμέρους συμφέροντα επιχειρήσεων, ασχέτως εάν αυτές καταλαμβάνουν μεγάλο κομμάτι της παραγωγής ή διανομής αξίας σήμερα.

Απέναντι σε αυτή την εξέλιξη, οι διάφορες θεωρίες που αγωνιούσαν να μας πείσουν πως πρόκειται περί γρίπης που αποτελεί κίνδυνο μονάχα για τους ηλικιωμένους, βρέθηκαν σε ένα αδιέξοδο, αντιμέτωπες με το αδιαμφισβήτητο γεγονός πως οι διαχειριστές της παγκόσμιας οικονομίας επέλεξαν να μπλοκάρουν την οικονομική δραστηριότητα για μήνες· να διαταράξουν τους μηχανισμούς παραγωγής, διανομής και κερδοφορίας· να αποδεχθούν τη (μέχρι πρόσφατα αδιανόητη) διόγκωση του δημόσιου χρέους, όχι μόνο για να στηρίξουν όσες είχαν βρεθεί εκτός μισθωτής σχέσης αλλά και λόγω της φρενήρους χρηματοδότησης για την εύρεση εμβολίων· και όλα αυτά σε μια ιστορική περίοδο που ακόμα και οι πιο δυναμικές οικονομίες (ΗΠΑ, Γερμανία κ.ο.κ.) αγκομαχούσαν για να ξεφύγουν από την παρατεταμένη οικονομική στασιμότητα και τους υπερβολικά χαμηλούς αριθμούς ανάπτυξης. Η προσέγγιση που υπονοεί πως δεν υπήρχε κανένας λόγος για όλα αυτά αφού ο SARS-CoV-2 θα μπορούσε να αντιμετωπιστεί μέσω της απομόνωσης των ευπαθών ομάδων ήταν (και παραμένει) εμφανώς για γέλια.

Αντί ωστόσο ο πανικός των διαχειριστών του καπιταλισμού να τροφοδοτήσει μια υπόνοια για την πραγματική σοβαρότητα της κατάστασης, ένα σωρό συμπληρωματικές θεωρίες άρχισαν να παράγονται: από τις ακροδεξιές/αντισημιτικές συνομωσίες περί 5G, Μπιλ Γκέιτς και δεν συμμαζεύεται, ως τις αριστερόστροφες ή και αναρχο-αυτόνομες αφηγήσεις περί Big Pharma, Big Tech, νέων ολοκληρωτισμών, απαρτχάιντ και κάποιας αφηρημένης πειθάρχησης.[10] Παρά τις διαφορές τους, σε περιεχόμενο και έμφαση, όλες έχουν μια κοινή αφετηρία: την εμμονή πως ο ιός δεν αποτελεί κίνδυνο αλλά πρόφαση. Η αδυναμία κατανόησης της λειτουργίας του κράτους στη σύγχρονη καπιταλιστική πραγματικότητα είναι εμφανής.

Το περιεχόμενο της καπιταλιστικής πολιτικής που ασκούν τα κράτη και οι υπερεθνικοί πολιτικοί οργανισμοί του κεφαλαίου είναι η διαχείριση και η προσαρμογή της ζωής του πληθυσμού στις απαιτήσεις της συσσώρευσης του κεφαλαίου. Υπ’ αυτή την έννοια, πολιτική διαχείριση σημαίνει τόσο μέτρα προστασίας της εργασιακής δύναμης –του πιο πολύτιμου εμπορεύματος για το κεφάλαιο, καθώς είναι το μόνο που παράγει αξία– όσο και μέτρα ελέγχου, πειθάρχησης και περιορισμού της ελευθερίας κίνησης αυτού του εμπορεύματος. Το κράτος, συνεπώς, είναι μια διαμεσολάβηση που μεριμνά τόσο για τη διευκόλυνση της καπιταλιστικής συσσώρευσης του κεφαλαίου, όσο και για τη σταθεροποίηση και διαιώνιση των όρων υπό των οποίων επιτυγχάνεται αυτή. Ένας βασικός όρος, προφανώς, είναι η εξασφάλιση της παραγωγικότητας της εργατικής τάξης, μια προϋπόθεση που δεν ευνοείται όταν τους κλειδώνεις σπίτι, όσο «πειθαρχημένοι» και αν είναι.[11]

Στην παρούσα ιστορική συνθήκη, ο κάθε κρατικός μηχανισμός τέμνεται ανάμεσα στην υπεράσπιση και προώθηση του «free-for-all» πλαισίου της «ελεύθερης αγοράς» και την ανάγκη υπεράσπισης της ολότητας της καπιταλιστικής σχέσης, ακόμα και απέναντι σε επιμέρους καπιταλιστικά συμφέροντα. Παρόλο που ευρύτερος στόχος του κρατικού μηχανισμού είναι η γενικευμένη συσσώρευση, δεν είναι λίγες ιστορικά οι φορές που η αστική τάξη εμφανίστηκε διατεθειμένη να «λοξοδρομήσει» από την ολότητα αυτή για να υπερασπιστεί κοντόφθαλμα τα άμεσα και βραχυχρόνια συμφέροντά της.[12]

Οι δύο πόλοι ανάμεσα στην προώθηση της «ελεύθερης αγοράς» και της άμεσης κερδοφορίας και της ευρύτερης υπεράσπισης της καπιταλιστικής σχέσης δεν είναι –ούτε και ήταν ποτέ– ταυτόσημοι. Το προς τα πού γέρνει η «ισορροπία» μεταξύ των πόλων αντανακλά, μεταξύ άλλων, και το επίπεδο και την ένταση των κοινωνικών αγώνων. Αλλά δεν τίθεται ποτέ ζήτημα απόλυτης εγκατάλειψης της δυνατότητας ευρύτερης αναπαραγωγής της καπιταλιστικής σχέσης με στόχο την ικανοποίηση μιας μερίδας του ιδιωτικού κεφαλαίου ή, ακόμα χειρότερα, του αφηρημένου στόχου της «πειθάρχησης».

Ταυτόχρονα, η αντίστροφη προσέγγιση που επιχειρεί η αριστερά όσον αφορά το κράτος είναι εξίσου λανθασμένη. Το κράτος δεν είναι ένας ουδέτερος μηχανισμός που μπορεί, υπό τις κατάλληλες συνθήκες ή με διαφορετική κυβέρνηση, να τεθεί στις «υπηρεσίες του λαού». Η ριζοσπαστική κριτική ούτε εκθειάζει τον κρατικό πόλο που αγωνιά για την ολότητα της καπιταλιστικής σχέσης ούτε και παραμυθιάζεται πως η ενδυνάμωσή του αποτελεί κάποια νίκη του εργατικού κινήματος. Ο «λαός», αυτή η συμπυκνωμένη και συνάμα ασαφής έννοια, κλείνει το μάτι στο έθνος και στο κράτος, όχι στο προλεταριάτο. Όταν το κράτος βάζει φραγμούς στο ιδιωτικό κεφάλαιο, δεν το κάνει για να υπερασπιστεί το προλεταριάτο από την άγρια εκμετάλλευση. Το κάνει γιατί ο ρόλος του εμπεριέχει εξίσου τη στρατηγική μιας μακροχρόνιας επιβίωσης της καπιταλιστικής σχέσης, η οποία πολύ συχνά έρχεται αντιμέτωπη με τα βραχυχρόνια σχέδια του ιδιωτικού κεφαλαίου. Το κράτος αμφιταλαντεύεται μονάχα στον βαθμό που η έλλειψη κοινωνικών πιέσεων ή και η αδυναμία επίλυσης ανταγωνισμών και εξεύρεσης συνολικών λύσεων δυσκολεύουν τη σχετική ισορροπία μεταξύ ιδιωτικού κεφαλαίου και ευρύτερης αναπαραγωγής. Δεν καταργεί αυτή τη σχέση.

Όπως και να έχει όμως, ούτε οι νόμοι που διέπουν τη λειτουργία του ιδιωτικού κεφαλαίου (η αέναη αύξηση της κερδοφορίας με κάθε κόστος) ούτε και η δύσκολη ισορροπία που καλείται να διατηρήσει η κρατική διαμεσολάβηση είναι προετοιμασμένα ή και κατάλληλα για την αντιμετώπιση μιας σοβαρής κρίσης.[13] Ιδιωτικά κεφάλαια που δεν θα καταφέρουν να αποκτήσουν πλεονεκτήματα (συχνά με τη βοήθεια του κράτους) θα θυσιαστούν στον βωμό της ανταγωνιστικότητας, ενώ δεν είναι λίγες οι φορές που κρατικοί μηχανισμοί που απέτυχαν στη διατήρηση της απαραίτητης ισορροπίας μετατράπηκαν με ταχύτατους ρυθμούς σε failed states.

Το κοινωνικό υπόβαθρο της πανδημίας

Η εμφάνιση της πανδημίας του ιού SARS-CoV-2 δεν ήταν κάποιο εξωγενές σοκ σε μια κατά τα άλλα σταθερή κανονικότητα. Από τη μια πλευρά, ήταν το αναμενόμενο αποτέλεσμα της καπιταλιστικής οικονομίας και των ποικίλων τρόπων μέσω των οποίων «η καπιταλιστική παραγωγή σχετίζεται με τον μη ανθρώπινο κόσμο σε ένα πιο θεμελιώδες επίπεδο [...] ο “φυσικός κόσμος”, συμπεριλαμβανομένων των μικροβιολογικών υποστρωμάτων του, δεν μπορεί να γίνει κατανοητός χωρίς αναφορά στον τρόπο με τον οποίο η κοινωνία οργανώνει την παραγωγή».[14] Από την άλλη, η πανδημία ήρθε και προσγειώθηκε πάνω σε μια ιστορική περίοδο που ήδη αγκομαχούσε να ξεπεράσει την παρατεταμένη οικονομική κρίση, τα σημάδια της οποίας είναι ακόμα πιο εμφανή στην ελληνική πραγματικότητα.

Η ιδεολογική στήριξη της άγριας υποτίμησης και λιτότητας, την οποία δεν κατάφερε να αποκρούσει καμία προλεταριακή εξέγερση, είχε αν μη τι άλλο εμφανιστεί ως αναγκαίο βήμα «σταθεροποίησης» εις το όνομα του «γενικού συμφέροντος (της χώρας)». Αντί, ωστόσο, αυτή η ταξικής προέλευσης μονομέρεια να οδηγήσει στην ενδυνάμωση ενός ανταγωνιστικού πόλου πραγματικών προλεταριακών συμφερόντων κόντρα σε κράτος και κεφάλαιο, ευνόησε τελικά την περαιτέρω εμπέδωση μιας μικροαστικής υποχώρησης σε προϋπάρχουσες μορφές κοινωνικής συσχέτισης και κοινωνικοποίησης (οικογένεια, παρέα, καφενείο) και, ακόμα χειρότερα, σε μια επιθετική ανάδειξη του διαχωρισμένου ατόμου ως υποκειμένου.

Σε αυτό το πλαίσιο, η έννοια του συλλογικού (σαν κοινωνική πραγματικότητα αλλά και σαν απαραίτητος όρος για αντίσταση στην καπιταλιστική μηχανή) υποβαθμίστηκε σημαντικά. Η αδυναμία διατήρησης μιας κοινότητας αγώνα ενάντια στα μέτρα λιτότητας μετά την ουσιαστική ήττα των άμεσων κινητοποιήσεων ενάντια στα μνημόνια τον χειμώνα του 2012 έπαιξε καθοριστικό ρόλο σε αυτό. Και είναι σαφές πως όταν συσσωρεύονται απανωτές κρίσεις και ήττες, η σκέψη πως μπορούν να αντιμετωπιστούν συλλογικά ατονεί. Το επιπλέον γεγονός πως ήδη πριν την κρίση το συλλογικό διακύβευμα είχε την τάση να μεταφράζεται είτε με όρους υποστήριξης πολιτικών κομμάτων/οργανώσεων (για την εξωκοινοβουλευτική και την κοινοβουλευτική αριστερά) είτε υπό την ασαφή και χρονικά περιορισμένη έννοια των «εξεγερμένων» (για τον αναρχικό χώρο), σήμαινε πως η υποχώρηση των κοινωνικών κινημάτων λειτούργησε ενδυναμωτικά για αυτές τις διαχωρισμένες προσεγγίσεις. Και αν η υποχώρηση αυτή λειτούργησε, για την αριστερά, ως αφορμή για περαιτέρω διασπάσεις και ιδιωτεύσεις (μια διαδικασία που έφτασε στο απόγειό της με την εκλογή του ΣΥΡΙΖΑ το 2015), ένα σημαντικό κομμάτι του αναρχικού χώρου την ερμήνευσε όχι απλώς ως επιβεβαίωση της αντικοινωνικής του αισθητικής,[15] αλλά και σαν επισφράγισμα της αντίληψης ότι δεν υπάρχει συλλογικό διακύβευμα αλλά μονάχα εξεγερμένες ατομικότητες που κινούνται σε μικρά οργανωτικά σχήματα ή, πιο συχνά, σε άτυπα δίκτυα παρεών και κολλητών.[16]

Μετά από μια μεγάλη κρίση και μια σημαντική ήττα συλλογικών διεκδικήσεων, ένα αποτράβηγμα προς τα πίσω, προς μικρότερα σχήματα και προς μια σχετική ιδιώτευση είναι, καλώς ή κακώς, αναπόφευκτο. Αλλά οι αρνητικές επιπτώσεις μιας τέτοιας απόσυρσης μπορούν να μετριαστούν εάν, πρώτον, τα άμεσα υποκείμενα αναγνωρίσουν τα αίτιά της και εάν, δεύτερον, πολεμήσουν την τάση να εμπεδωθεί αυτή η περιθωριοποίηση ως μοναδική (αν όχι προνομιακή) θέση ενατένισης του κοινωνικού. Το αν υπήρξαν τελικά τέτοιες διεργασίες, είναι σχετικά δύσκολο να απαντηθεί. Ο ερχομός όμως της πανδημίας κατάφερε όχι απλώς να φέρει τέτοιες προσεγγίσεις στην επιφάνεια αλλά να τις κάνει και σχεδόν κυρίαρχες σε ένα συγκεκριμένο κομμάτι του ανταγωνιστικού χώρου. Η διάθεση και επιθυμία για συλλογική δράση και παρουσία στα κοινωνικά τεκταινόμενα έδωσε σιγά σιγά τη θέση της είτε στην απογυμνωμένη εμπέδωση και υπεράσπιση της (ατομικής) αυτονομίας και αυτοδιάθεσης είτε στον διαχωρισμένο ακτιβισμό της πολιτικής σέχτας.

Σε αυτό το πλαίσιο, το πιο εμφανές και ιδιαίτερο αποτέλεσμα είναι ότι το κοινωνικό κατέληξε να θεωρείται εξωγενής παρέμβαση, και δη με τα χαρακτηριστικά κρατικής επιβολής ή και αυταρχισμού. Όπως έχουν δείξει με τον λόγο τους, στην αντίληψη αυτού του κομματιού του «χώρου» δεν υπάρχει «δημόσια υγεία» παρά μόνο απόπειρα βιοπολιτικής πειθάρχησης, η πανδημία δεν αφορά το κοινωνικό σύνολο παρά μόνο μια μικρή κατηγορία ηλικιωμένων και «ευπαθών» κ.ο.κ. Με αυτό τον τρόπο, και σε καταφανή αντίφαση με τις απόπειρές τους να παρουσιάσουν εκείνους/ες που παίρνουν στα σοβαρά την πανδημία ως «υποστηρικτές του κράτους» και «τσιράκια του Κούλη», οι αρνητές δημιούργησαν και σιγοντάρισαν τις ιδανικές συνθήκες ώστε το κράτος να παρουσιαστεί ως υπεύθυνος και ορθολογικός εκφραστής του «γενικού συμφέροντος» απέναντι στον ανορθολογικό ατομικισμό. Και αυτό το κατάφεραν σε μια περίοδο εγκληματικών αποτυχιών του κρατικού μηχανισμού, των πολιτικών διαχείρισης της πανδημίας και της αυξανόμενης δυσαρέσκειας και θυμού.

Ένα τσούρμο ατομικότητες

Πίσω από τη χρήση όρων όπως «αυτοδιάθεση του σώματος»[17] και την υπεράσπιση του «ατομικού δικαιώματος» (μια επιλογή που στο σημερινό τοπίο θα έπρεπε να τοποθετείται στη σωστή της διάσταση, δηλαδή στο δικαίωμα να μη λαμβάνεις τα αναγκαία μέτρα για τον περιορισμό της μεταδοτικότητας), εμείς βλέπουμε την τραγική φιγούρα ενός αποδυναμωμένου ατόμου, έρμαιου των αντικειμενικών μεταβολών και ανίκανου να ορθώσει έστω και μια φαντασίωση συλλογικής ύπαρξης.[18] Στον βαθμό που το περιεχόμενο μιας τέτοιας «επιλογής» δεν υπονοεί καμία δέσμευση ή αναγνώριση των συνεπειών της προς το κοινωνικό σύνολο, η ίδια η έννοια της επιλογής αυτοκαταργείται. Ταυτοχρόνως, η επίκληση της «ατομικής ελευθερίας» απέναντι σε ένα συλλογικό πρόβλημα καταλήγει να απορροφά ενέργεια που θα μπορούσε, και θα έπρεπε, να διοχετευθεί σε μια συλλογική επίθεση ενάντια σε έναν κοινό κίνδυνο. Αυτή η εγκατάλειψη της σκοπιάς της κοινωνικής χειραφέτησης, που απαιτεί την κατάργηση της ταξικής κοινωνίας και της καπιταλιστικής ιδιοκτησίας, οριοθετείται από τη στροφή στα δικαιώματα, το βίωμα, και την αυτοδιάθεση ενός ήδη διαχωρισμένου ατόμου και σώματος που νοείται μόνο ως απαραβίαστη ατομική ιδιοκτησία.

Συνεπώς, όσοι/ες μιλούν για περιορισμούς κεκτημένων ελευθεριών από τα lockdown που επιβλήθηκαν όταν ξέσπασε η πανδημία, μπορεί να περιγράφουν μια πραγματικότητα αλλά ταυτόχρονα αποπροσανατολίζουν από το γεγονός πως η ελευθερία του ατόμου στην καπιταλιστική κοινωνία ήταν ούτως ή άλλως τυπική και ήδη περιορισμένη, χωρίς κανένας από αυτούς τους περιορισμούς (ή και υποχρεωτικότητες) να βρίσκονται στο στόχαστρο της πλειοψηφίας όσων σήμερα αντιδρούν στα μέτρα ή στα εμβόλια.[19] Είναι τελείως ξεκάθαρο πως οι άνθρωποι δεν επιλέγουν ελεύθερα και συνειδητά κάθε πρωί και μετά από ώριμη σκέψη να πάνε στη δουλειά, ούτε έχουν πρόσβαση στον τρόπο οργάνωσης αυτής της διαδικασίας. Είναι εξαναγκασμένοι να το κάνουν για να επιβιώσουν και οι αγώνες τους καθορίζουν το πεδίο εντός του οποίου αυτός ο εξαναγκασμός θα είναι περισσότερο ή λιγότερο άμεσος και βίαιος.

Μπορούμε να το εκφράσουμε και αλλιώς: πριν από την εμφάνιση της πανδημίας του ιού SARS-CoV-2, μονάχα μια μειοψηφία ταγμένων αντιεμβολιαστών με εξαιρετικά προβληματικές απόψεις σε όλα τα επίπεδα θα θεωρούσε αυταρχική την επιβεβλημένη (στις περισσότερες χώρες) υποχρέωση να λαμβάνει το υγειονομικό προσωπικό όλα τα δυνατά μέτρα για τη μείωση της πιθανότητας να είναι φορείς μιας μεταδοτικής ασθένειας.[20] Εάν αφήσει κανείς τον SARS-CoV-2 εκτός πλάνου, είναι προφανές πως μόνο κάποιος συγκλονιστικά ηλίθιος μπορεί να πιστεύει πως η λήψη μέτρων προστασίας απέναντι σε μολυσματικές (και μη) ασθένειες ανήκουν σε ένα πεδίο προσωπικής επιλογής του εκάστοτε υγειονομικού, ειδικά δε όταν έχει φανεί πως στο σύγχρονο περιβάλλον τέτοιες «επιλογές» (ακόμα και για υγειονομικούς) τείνουν να διαμορφώνονται (μεταξύ άλλων) και από τον βόθρο των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, να διογκώνονται από αντιδραστικές ιδεολογίες και να πλαισιώνονται υπό το πρίσμα μιας αποθέωσης της αποστειρωμένης ατομικότητας.

Στο υπόβαθρο της φαντασιακής θέσμισης αυτής της αυτονομίας του «εγώ» και της προσέγγισης του σώματος μέσω δικαιωματικής ορολογίας αναγνωρίζουμε «τη γραμμή μιας αστικής επανάστασης που ολοκληρώνεται [και] τελειοποιείται αέναα καλώντας τη δημοκρατία να σταματήσει να είναι τυπική. Η ριζοσπαστική κριτική δεν απορρίπτει αυτές τις προσπάθειες: επισημαίνει απλώς τα όριά τους. Όταν είναι αδύνατο να αντιμετωπιστούν οι αιτίες της καταπίεσης, είναι αναπόφευκτο για τους καταπιεσμένους να αγωνίζονται ενάντια στις επιπτώσεις της. Σε αυτή την περίπτωση, η διεκδίκηση της ιδιοκτησίας του σώματός [...] βιώνεται ως προστασία ενάντια στην ιδιοποίησή του από τον πατέρα, τον σύζυγο, τον γιατρό, τον ιερέα, τον πολιτικό, τον δάσκαλο ή οποιαδήποτε μορφή παίρνει η ανδρική, καπιταλιστική, θρησκευτική, κρατική κυριαρχία [...] Δυστυχώς αυτή η προστασία αποδεικνύεται μια ψευδαίσθηση. Η ατομική ιδιοκτησία δεν αποτελεί προστασία ενάντια στην αποστέρηση. [...] Η επανοικειοποίηση του εαυτού μπορεί να είναι μόνο συλλογική. Η μετατροπή ενός ιστορικού ορίου σε πρόγραμμα είναι το αντίθετο της επαναστατικής προοπτικής».[21]

Πρόκειται μάλιστα για μια «διεκδίκηση που γεννιέται μπροστά σε έναν φραγμένο ορίζοντα, μέσα στον οποίο, προκειμένου να ελέγξει κανείς κάτι (στην προκειμένη περίπτωση, το σώμα του), δεν μπορεί να φανταστεί κανένα άλλο μέσο από την ιδιωτική ιδιοποίηση. [...] Φυσικά, οι περισσότεροι από αυτούς που υποστηρίζουν το σύνθημα “Το σώμα μου είναι δικό μου” δεν υποστηρίζουν την ατομική ιδιοκτησία. Αυτό που εννοούν με αυτό το σύνθημα είναι το εξής: Εγώ θα αποφασίσω πως θα διαθέσω το σώμα μου [...] και όχι ένας πολιτικός, ένας γιατρός, ένας ψυχολόγος, ένας ιερέας, μια οικογένεια ή ένας σύζυγος. Υπάρχει εδώ ένα αίτημα για ελευθερία. [...] Η διεκδίκηση "Το σώμα μου είναι δικό μου" είναι πράγματι μια διεκδίκηση ελευθερίας, αλλά μια ελευθερία για ένα ον που διαχωρίζεται από τα άλλα [...] – διευρύνει το πρόβλημα χωρίς να το λύνει».[22]

Μεταφράζοντας αυτές τις παρατηρήσεις στο πλαίσιο μιας πανδημικής κρίσης μπορούμε να δούμε, και από μια νέα σκοπιά, γιατί το αίτημα άρνησης των εμβολιασμών υπό τους όρους της «αυτοδιάθεσης του σώματος» βασίζεται σε ένα σαθρό οικοδόμημα: δεν νοείται, με άλλα λόγια, μια ριζοσπαστική υπεράσπιση του ατομικού δικαιώματος όταν αυτό δεν αναγνωρίζεται ως όριο, πόσο μάλλον όταν αυτή λειτουργεί εις βάρος του συλλογικού. Μια τέτοια αντίληψη μπορεί να ευδοκιμήσει μονάχα όταν συντρέχουν δύο παράγοντες: είτε ένας άκρατος ατομικισμός που προκύπτει από την επικράτηση μιας (ακραίας στην πραγματικότητα) υιοθέτησης του φιλελεύθερου φαντασιακού· είτε μέσω μιας αδυναμίας κατανόησης ή και συνειδητής άρνησης του κοινωνικού χαρακτήρα μιας μεταδοτικής ασθένειας.

Απέναντι σε ψεύτικα «εμείς» που αναφέρονται σε μια «εταιρεία, μια οικογένεια, μια παράδοση, μια εθνότητα, ένα έθνος, μια πατρίδα, μια κοινωνία γενικά», τόνιζε ο Ντωβέ, «η πρώτη κίνηση είναι συχνά να αντιπαραθέσω ένα εγώ, να αντισταθώ σε εκείνους που καταπατούν τη δική μου ζωή. Ωστόσο, η μόνη αποτελεσματική αντίδραση –και μάλιστα η μόνη προστασία– είναι η συλλογική. Η απάντηση στην καταπίεση δεν είναι η προσθήκη νέων Εγώ, αλλά η δημιουργία μη ψευδών εαυτών». Το ζητούμενο, κοινώς, είναι η δημιουργία του αληθινού «εμείς» μέσα από την οποία το σώμα μας θα «ανήκει σε αυτούς που μας αγαπούν, όχι λόγω κάποιου νομικά κατοχυρωμένου “δικαιώματος”, αλλά επειδή, ως σάρκα και συναίσθημα, ζούμε και κινούμαστε μόνο σε σχέση με αυτούς. Και, στον βαθμό που γνωρίζουμε και μπορούμε να αγαπήσουμε το ανθρώπινο είδος, τα σώμα μας είναι δικό του».[23]

Σε αντίθεση με τους αρνητές, οι οποίοι χρησιμοποιούν την έκτακτη ανάγκη της πανδημίας του SARS-CoV-2 για να ναρκοθετήσουν κάθε έννοια συλλογικής ύπαρξης ή και ενός επακόλουθου αυτής που λέγεται «δημόσια υγεία», το ενδιαφέρον και η φροντίδα των γύρω μας αποτελεί αδιαπραγμάτευτο χαρακτηριστικό της ριζοσπαστικής κριτικής. Μεταξύ άλλων, ακριβώς επειδή ο ατομικισμός και οι κοινωνικές σχέσεις ως εμπόδιο τίθενται ενάντια σε τέτοιου είδους εμβάθυνση του πραγματικού πλούτου της ανθρώπινης εμπειρίας. Και είναι εξίσου αδιαπραγμάτευτο πως το ενδιαφέρον αυτό ούτε εξαντλείται σε περιπτώσεις ευαλωτότητας, ούτε και είναι αποτέλεσμα μιας εξονυχιστικής εξέτασης και εργαστηριακής αξιολόγησης επιστημονικών ερευνών, η έλλειψη ή αμφισημία των οποίων ανοίγει το πεδίο για μια αναστολή τέτοιων σχέσεων. Να το κάνουμε λιανά: όταν συγγενείς, γείτονες/ισσες, σύντροφοι/ισσες είναι είτε δέσμιοι κάποιας ευαλωτότητας είτε χρήζουν ιδιαίτερης φροντίδας (λόγω κάποιας ανοσοποιητικής ανεπάρκειας, διαβήτη, καρκινοπάθειας κ.λ.π.), δεν πρόκειται να διαπραγματευτούμε αυτή τη φροντίδα στο όνομα μιας «κριτικής» απέναντι στα «επιστημονικά ιερατεία» ή με βάση τους περιορισμούς που θέτει μια τέτοια φροντίδα στο προσωπικό μας εγώ. Το ίδιο ακριβώς ισχύει και για τη σημερινή συνθήκη με τον SARS-CoV-2.

Είμαστε σίγουροι/ες πως, ως επί το πλείστον, οι σημερινοί αρνητές δεν είναι κάποια τέρατα που θα λοιδορούσαν μια τέτοια προσέγγιση. Η αδυναμία τους όμως να συνειδητοποιήσουν πως ακριβώς αυτό κάνουν όσον αφορά την τρέχουσα πανδημία επιβεβαιώνει, για άλλη μια φορά, πως το επίδικο αυτή τη στιγμή είναι η άρνηση της συγκεκριμένης πανδημίας και επικινδυνότητας του ιού και όχι μια συστηματική «κριτική του επιστημονικού λόγου», ούτε και μια «ηρωική» ανυποταξία στον αυταρχισμό του κρατικού ή καπιταλιστικού μηχανισμού. Η στάση τους αντικατοπτρίζει είτε μια επιλεκτική και αποσυντονισμένη ανάγνωση/άρνηση των δεδομένων της πανδημίας και των ευρύτερων κοινωνικών προεκτάσεών της, ή/και μια προσπάθεια να εξορθολογιστεί το βαρύ ψυχολογικό φορτίο που απαιτείται από την αποδοχή της δυστοπίας που ζούμε ή και της ευθύνης που ξαφνικά μας έχει αποδοθεί.[24]

Πολιτική ταυτότητα της άρνησης

Δεν είναι προφανώς τυχαίο πως βασικό χαρακτηριστικό του κινήματος ενάντια στον εμβολιασμό σε παγκόσμιο επίπεδο είναι ότι ηγεμονεύεται από την άκρα και την εναλλακτική δεξιά, ιδεολογικός χώρος κατεξοχήν δεκτικός προς θεωρίες συνωμοσίας και προς απόπειρες να απαντηθεί η διευρυμένη απώλεια ελέγχου μέσω της στήριξης μιας αυταρχικής πειθάρχησης και της θανατοπολιτικής απέναντι σε όσους είτε «μολύνουν» τον κοινωνικό ιστό είτε αποτελούν «μη-παραγωγικά» μέλη αυτού. Αυτοί ήταν που τέθηκαν, κατά πλειοψηφία, υπέρ της πλήρους επαναλειτουργίας της οικονομίας και επανεκκίνησης της παραγωγικής διαδικασίας με κάθε κόστος, υιοθετώντας παράλληλα και αφηγήσεις περί «φυσικής ανοσίας», όχι επειδή μια τέτοια έκβαση υπάρχει μέσα σε επιστημονικές προσεγγίσεις αλλά επειδή επέτρεπε να εκφραστεί κανείς ανοιχτά υπέρ ενός κοινωνικού δαρβινισμού και μιας μορφής ευγονικής από την πίσω πόρτα.[25]

Έχοντας αντλήσει αυτοπεποίθηση από την ευρύτερη πολιτική άνοδο του «μετα-φασισμού» σε παγκόσμιο επίπεδο,[26] και μέσω της υιοθέτησης των βασικών της χαρακτηριστικών από επίσημους φορείς του κρατικού μηχανισμού, η τάση αυτή έχει ευνοηθεί στην Ελλάδα και από συγκεκριμένες πρόσφατες μαζικές εκδηλώσεις, όπως οι διαδηλώσεις για τη Μακεδονία και οι εκδηλώσεις ρατσιστικού μίσους και πογκρόμ στα νησιά ενάντια στους μετανάστες. Μέσω αυτού του συρφετού, αναδεικνύεται για άλλη μια φορά «η σημασία που έχουν [...] οι κοινότητες του έθνους και της θρησκείας ως εκείνοι οι τόποι καταφυγής που υπόσχονται σταθερότητα και δίνουν μια αίσθηση προστασίας και ανάκτησης του ατομικού/συλλογικού ελέγχου, όταν όλες οι άλλες ισχυρές συμβολικές ή υλικές αναφορές (η πατρική στοργή του κράτους, οι προνοιακές του πολιτικές κ.λπ.) δείχνουν να καταρρέουν».[27] Προσπαθώντας να επαναδιαμορφώσουν την πατριαρχική δομή του κράτους (την παροχή, δηλαδή, υπακοής με αντιπαροχή συγκεκριμένη προστασία), οι εκφασισμένες αυτές προοπτικές βρήκαν πρόσφορο έδαφος αντιπαλότητας με αφορμή την πανδημία, είτε αναμασώντας γνώριμες συνωμοσίες από το εξωτερικό (Εβραιομασόνοι, 5G, Μπιλ Γκέιτς, Σόρος) είτε μέσω ελληνοκεντρικών προσεγγίσεων (η ορθοδοξία ως προστασία απέναντι στον ιό, παλαβομάρες περί ανθεκτικού ελληνικού DNA κ.λπ.). Όπως σημειώνουν και οι σύντροφοι από την Υφανέτ μιλώντας για αυτό τον συντονισμένο όχλο, «η επίκληση της πατρίδας και της ορθοδοξίας, το γαλανόλευκο φόντο των καλεσμάτων και οι προτροπές για εθνικό ξεσηκωμό σχεδόν εμμονικά προσπαθούν να χτίσουν αυτό το φαντασιακό που θα καταφέρει ν’ αναμετρηθεί μ’ έναν αόρατο εχθρό αυτή τη φορά· οι καταβολές ή η προέλευσή του μπορεί να παραμένουν σκιώδεις, αλλά οι σκοποί του μοιάζουν ξεκάθαροι: η επιβούλευση της ακεραιότητας της Ελλάδας, η παρεμπόδιση των θρησκευτικών τελετουργικών της, ο οικονομικός στραγγαλισμός των πιο κερδοφόρων τομέων της, η υποταγή και πειθάρχηση ενός φύσει αδούλωτου λαού».[28]

Από κοντά, παρατηρεί κανείς και έναν σκασμό ελευθερόφρονων (libertarians), των οποίων κεντρικό μέλημα είναι ακριβώς η άνευ όρων υπεράσπιση της ατομικής ιδιοκτησίας και του ατομικού συμφέροντος έναντι κάθε έννοιας συλλογικού συμφέροντος και κοινού αγαθού. Τέλος, ένας συρφετός εναλλακτικών, μυστικιστών, «οικολογικά» ή «spiritually» ευαίσθητων αντιορθολογιστών, οι οποίοι επίσης βρήκαν στις αντιεμβολιαστικές κινητοποιήσεις μια ευκαιρία να διασπείρουν τις new age δεισιδαιμονίες τους, να πουλήσουν εναλλακτικά μαντζούνια και να προωθήσουν αστρολογικές αρλούμπες. Όπως φάνηκε, οι παραπάνω κατηγορίες έχουν τελικά περισσότερα κοινά μεταξύ τους από ό,τι φαινόταν εκ πρώτης όψης.

Το αληθινό σχίσμα στο ανταγωνιστικό κίνημα

Δυστυχώς όμως, εκτός από αυτόν τον ακροδεξιό εσμό, υπάρχει και ένα δυσανάλογα μεγάλο κομμάτι του αντιεξουσιαστικού χώρου και της αριστεράς που καταφέρεται συστηματικά ενάντια στις μάσκες, τα μέτρα «κοινωνικής αποστασιοποίησης» ή την επιβολή καραντίνας, ακόμα και την πρακτική του εντοπισμού κρουσμάτων ώστε να υπάρξει κάποια στοιχειώδης στρατηγική για τον περιορισμό της πανδημίας. Και τέλος, πιο πρόσφατα και πιο κεντρικά, ενάντια στον εμβολιασμό.

Η άρνηση αυτού του κομματιού εμφορείται, σε πολλά σημεία, από αντίστοιχες (με τους αντιδραστικούς) προσεγγίσεις περί μιας κοινωνίας που κυβερνάται από Big Pharma, Big Tech, μεγάλες τράπεζες, ΜΜΕ, νεοφιλελεύθερους πολιτικούς (οι ακροδεξιοί τους αποκαλούν «globalists»). Είναι σαφές πως η κατηγορία της «συνωμοσιολογίας» (η οποία εύκολα εξαπολύεται εναντίον τους) δεν εξηγεί πολλά. Επιπλέον, δημιουργεί και ένα πλέγμα ασυνεννοησίας, καθώς πυροδοτεί έναν αυτοματισμό που απορρίπτει συλλήβδην κάθε πρόταση που εκφέρουν, υπερτονίζοντας έτσι ένα πρωταρχικό τους σημείο αφετηρίας: την πεποίθηση πως βάλλονται και λοιδορούνται επειδή λένε αλήθειες που ο μέσος άνθρωπος (ή αλλιώς, ο «υποταγμένος») δεν μπορεί να αναγνωρίσει ή να αποδεχτεί. Γίνονται μάρτυρες κοινώς, θύματα μιας συντονισμένης προσπάθειας φίμωσης.[29]

Είναι επίσης προφανές πως οι αρνητές που προέρχονται από το ανταγωνιστικό κίνημα δεν προωθούν τη φαντασίωση έθνους/θρησκείας ως αντίβαρο στην καταρράκωση του συλλογικού/κοινωνικού πεδίου. Έναντι μιας τέτοιας προσέγγισης, οι αρνητές/αντιεμβολιαστές του «χώρου» φαντασιώνονται πως το κομμάτι του κόσμου που κινητοποιείται ενάντια στα μέτρα και τους εμβολιασμούς αποτελεί ταξικό υποκείμενο, το οποίο καπελώνεται από χριστιανούς και ακροδεξιούς και ξεπουλιέται, αφενός, από τους αριστερούς συνδικαλιστές και, αφετέρου, από την απουσία της μεγάλης πλειοψηφίας του α/α χώρου, που έμμεσα στηρίζουν το κράτος. Ωστόσο, μοναδικός συνδετικός κρίκος μεταξύ όλων αυτών δεν μπορεί παρά να είναι η άρνηση της πανδημίας μέσω της επίκλησης των ελευθεριών και των δικαιωμάτων του διαχωρισμένου ατόμου, κάτι που δείχνει ξεκάθαρα πόσο στην πραγματικότητα έχει διαστρεβλωθεί η έννοια τόσο του ταξικού όσο και του συλλογικού.

Κατηγορώντας όσους/ες αντιμετωπίζουν σοβαρά την πανδημία και τους κινδύνους της (ενώ αντιπαλεύουν ανοιχτά την κρατική διαχείριση) ως «προσκυνημένους», «μενουμεσπιτιστές», «τσουτσέκια του Κούλη», «συνεργάτες του κράτους», «υγειονομικά υπάκουους» και άλλες παρόμοιες αθλιότητες, οι αρνητές προβάλλουν τις θέσεις τους μέσω μιας αλαζονικής διαφοροποίησης από την «υποταγμένη» κοινωνία απέναντι στην οποία τίθενται οι «εξεγερμένοι» – με τον προσδιορισμό «εξεγερμένος» εν τη απουσία εξέγερσης να αποτελεί μια επαρκή έκφραση της ιδεολογικής τους σύγχυσης.[30] Στην πραγματικότητα, δεν επιδεικνύουν τίποτα παραπάνω από το γεγονός πως κεντρικό τους επίδικο είναι η υποβάθμιση της κρισιμότητας του SARS-CoV-2. Μάλιστα, ο λόγος τους φανερώνει πως επιθυμούν την επιστροφή σε μια κανονικότητα που προηγήθηκε του «υγειονομικού ολοκληρωτισμού» και του «απαρτχάιντ»,[31] με βασικό (και ασυναίσθητα προσβλητικό απέναντι σε πραγματικούς ολοκληρωτισμούς ή απαρτχάιντ) κριτήριο τη δυνατότητα να δουλεύουν χωρίς να επιδεικνύουν πιστοποιητικά στους μοντέρνους Δρ Μένγκελε και να απολαμβάνουν την κοινωνική ζωή των μπαρ και των συναυλιών χωρίς περιορισμούς ή αποκλεισμούς. Με άλλα λόγια, την επαναφορά στη ζωή πριν τον κορωνοϊό.

Εύλογη επιθυμία η απόδραση από τη δυστοπία που ζούμε, δεν θα διαφωνήσουμε, αλλά καταφανώς ανέφικτη μέσω ενός στρουθοκαμηλισμού που αρνείται την ύπαρξη/επικινδυνότητα του ιού και που δρομολογείται μέσα από νηπιακές προτροπές τύπου «τη μάσκα χαμηλά» ή και την πιο σοβαρή και συνειδητή άρνηση να λαμβάνονται μέτρα προστασίας απέναντι σε έναν αερογενή ιό, όπως π.χ. η αποδεδειγμένη προληπτική ικανότητα των εμβολίων.

Αυτή η ελιτίστικη, πρωτοποριακή και διαχωρισμένη ιδεολογία, η οποία διακατέχει σημαντικά κομμάτια του αντιεξουσιαστικού/αριστερού χώρου, διογκώνεται όταν συναντιέται με τον ψυχικό σχηματισμό του σύγχρονου ναρκισσιστικού ατόμου, που επιχειρεί να διατηρήσει την ενότητά του απέναντι στις αδιάκοπες απειλές διάλυσής του από τις πιέσεις του σημερινού κόσμου του οποίου, βέβαια, είναι απευθείας παράγωγο. Ακριβώς επειδή ο ναρκισσισμός αποτελεί την απώλεια του εαυτού και όχι την αυτοεπιβεβαίωσή του, συνοδεύεται από μια επιλεκτική απάθεια προς το συλλογικό και μια πρακτική κατάργηση της ενσυναίσθησης. Ταυτόχρονα, η αντιφατική αίσθηση αδυναμίας του ατόμου οδηγεί και σε μια αμυντική αντίδραση που γεννάει αισθήματα υπεροχής απέναντι στους υπόλοιπους. Κατά φαινομενικά παράδοξο τρόπο, η απενοχοποίηση και η επικράτηση της ατομικής ελευθερίας ως αντίβαρο στον κρατικό αυταρχισμό οδηγεί ταυτόχρονα στην έκλειψη της ατομικής υποκειμενικότητας, καθώς οι άνθρωποι μπορούν να λειτουργούν ως άτομα-υποκείμενα (και όχι ως πραγμοποιημένες αφηρημένες μονάδες) μόνο εντός διαδικασιών όπου οι σχέσεις δεν διαμεσολαβούνται από το χρήμα, την αγορά και το κράτος, ψήγματα των οποίων βιώσαμε εντός των ταξικών συλλογικοτήτων και των κοινοτήτων αγώνα που σε μεγάλο βαθμό διαλύθηκαν λόγω της ήττας και της υποχώρησης της προηγούμενης δεκαετίας.

Εάν η έννοια της πραγματικότητας, και το νόημα που αποζητά αυτή, είναι τελικά ζητήματα προσωπικά και υποκειμενικά, εάν δεν έχουν καμία αναφορά σε κάτι έξω από την προσωπική μας εμπειρία, θα αποτύχουν οικτρά να προσφέρουν κάποιο καταφύγιο ή και στήριξη. Η συγκρότηση του εαυτού και της ατομικής ελευθερίας ως φορέα αντίστασης, ενός εαυτού καταδικασμένου να βασανίζεται από αισθήματα ταπείνωσης και απώλειας του ελέγχου και ο οποίος αποζητά μια «αποκατάσταση του δικαίου» με κάθε μέσο, στρέφεται ενάντια σε κάθε τι που βρίσκεται έξω από τη διασταλτική ταυτότητά του, εν προκειμένω ενάντια σε μια διαστρεβλωμένη εικόνα του κράτους και σε όσους αντιλαμβάνεται ως συμμάχους του.

Υπό αυτή τη θέσμιση, η ρηχή και ιδεολογική κριτική του κεφαλαίου, του κράτους και της επιστήμης είναι σχεδόν φυσικά επακόλουθα. Το κεφάλαιο υποκειμενικοποιείται, συνωμοτεί, και χρησιμοποιεί την πανδημία ως πρόφαση για να επιβάλει κάτι που, στην πραγματικότητα, ήταν ήδη στην ημερήσια διάταξη χωρίς αυτό να έχει προκαλέσει μια συντονισμένη αντίσταση. Αυτού του είδους η αντίληψη του κεφαλαίου ως συνωμοτικού υποκειμένου μπορεί τελικά να χωρέσει τόσο σε έναν αριστερό, όσο και σε έναν ακροδεξιό και αντισημιτικό, «αντικαπιταλισμό» που αποτελεί τελικά έναν φετιχοποιημένο, αντιδραστικό αντικαπιταλισμό (όπως έχει σημειώσει και ο Postone). Αυτός είναι ακριβώς και ο συνδετικός κρίκος μεταξύ των ομάδων και ατόμων που συναντήθηκαν στις κινητοποιήσεις ενάντια στα εμβόλια, με κυρίαρχο έναν λόγο περί κάποιων «ελίτ» που επιβουλεύονται και συνωμοτούν ενάντια στις «ελευθερίες» του κόσμου.

Σε αυτό το σχήμα, το κράτος δεν γίνεται αντιληπτό ως πολιτική μορφή του κεφαλαίου ως κοινωνικής σχέσης αλλά ως όργανο των ελίτ. Έτσι προκύπτει και η παρανόηση και υπερτόνιση της πολιτικής της πειθάρχησης, η οποία ως αυτοσκοπός αφαιρεί από το προσκήνιο τις κρατικές παρεμβάσεις για την εξασφάλιση της διευρυμένης αναπαραγωγής, όπως αφαιρεί και την αναγκαία αναπαραγωγή του προλεταριάτου –του ενός πόλου της καπιταλιστικής σχέσης– ως sine qua non της αναπαραγωγής του κεφαλαίου. Είναι καθαρός παραλογισμός να πιστεύει κανείς ότι τα κράτη και οι υπερεθνικοί διακρατικοί οργανισμοί όπως ο ΠΟΥ διακινδυνεύουν να θυσιάσουν την υγεία και τη ζωή δισεκατομμυρίων προλετάριων, του πιο πολύτιμου εμπορεύματος για την καπιταλιστική συσσώρευση, της εργασιακής δύναμης, ίσα-ίσα για να εξασφαλίσουν τα κέρδη μερικών φαρμακευτικών και big tech εταιρειών. Δεν είναι ο Άδωνις Γεωργιάδης που καθορίζει την ιστορική πορεία του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής.

Ως συμπέρασμα των παραπάνω, αξίζει να αναφερθούμε και στο γεγονός πως η δύναμη αυτής της άρνησης δεν έκλεισε απλώς τα μάτια και τα αυτιά των υποστηρικτών της απέναντι σε αναμφίβολα δραματικές εξελίξεις τις οποίες αδυνατούν να εξηγήσουν (όπως το πάγωμα της παγκόσμιας οικονομίας και τις καταστροφικές επιπτώσεις που είχε στην κερδοφορία), αλλά τους κατέστησε και ανίκανους να συνειδητοποιήσουν τις πραγματικές νέες διόδους που χρησιμοποιήθηκαν από κρατικούς φορείς και κεφάλαιο για να αποφευχθεί μια νέα τεραστίων διαστάσεων οικονομική κρίση. Με λίγα λόγια, η εμμονή στον μπαμπούλα μιας πανταχού παρούσας πειθάρχησης με αφορμή μια «πανδημία-φιάσκο» απέτρεψε τους αρνητές από τη συνειδητοποίηση πως οι κεντρικές συνιστώσες της παγκόσμιας οικονομικής πολιτικής της τελευταίας δεκαετίας παραμερίστηκαν εν μια νυκτί. Θεμελιώδη ζητήματα όπως η «καταστροφική» αύξηση του δημοσίου χρέους, η άμεση παρέμβαση κεντρικών τραπεζών μέσω του τυπώματος χρήματος χωρίς προϋποθέσεις λιτότητας ή αποκλεισμού δημοσιονομικά «απείθαρχων» κρατών (όπως η Ελλάδα), οι παροχές χρηματοδότησης από την ΕΕ με όρους επιχορήγησης (και όχι δανείων) κ.ο.κ., όλες αυτές οι ουσιώδεις και ενδεικτικές αλλαγές πλεύσης αγνοήθηκαν παντελώς.[32]

Κλείνοντας αυτό το πλαίσιο, αξίζει να επισημανθεί πως η επιστήμη αποτελεί παραγωγική δύναμη, απαλλοτριωμένη κοινωνική γνώση και διαδικασία παραγωγής: μάλιστα, στον σύγχρονο καπιταλισμό η παραγωγική διαδικασία έχει εν γένει μετατραπεί σε επιστημονική διαδικασία. Όμως η παραγωγική διαδικασία δεν είναι μόνο διαδικασία αξιοποίησης αλλά και διαδικασία παραγωγής αξιών χρήσης. Και αυτές οι αξίες χρήσης ικανοποιούν τις ανάγκες τόσο της καπιταλιστικής παραγωγής εμπορευμάτων όσο και της αναπαραγωγής της εργασιακής δύναμης. Σαφώς η επιστήμη εμφανίζεται ως «ιδιότητα του κεφαλαίου απέναντι στην παραγωγική εργασία», ως «εξουσία του κεφαλαίου πάνω στη ζωντανή εργασία» και από εκεί προκύπτει ο αγώνας των προλετάριων ενάντια στις μηχανές και την επιστήμη ως μορφή της εξουσίας του κεφαλαίου και της αλλοτρίωσης των προλετάριων. Ταυτόχρονα όμως αποτελεί κοινωνική παραγωγική δύναμη που ικανοποιεί ανθρώπινες ανάγκες και, στην περίπτωση της ιατρικής και της φαρμακευτικής, τη βασικότερη ανάγκη των ανθρώπων να είναι υγιείς.

Επιστημονική άρνηση

Στο πλαίσιο που έχει περιγραφεί παραπάνω, και εφόσον στον πυρήνα των αρνητών δεξιάς και αριστεράς βρίσκεται η αμφισβήτηση της πανδημίας ή της επικινδυνότητάς της, αποτελεί ιδιαίτερο χαρακτηριστικό της σημερινής κατάστασης το γεγονός πως οι φορείς της άρνησης (και ειδικά όσοι προέρχονται από το ανταγωνιστικό κίνημα) ψάχνουν να βρουν και τους αντίστοιχους «ειδικούς» και «επιστήμονες» που θα πλαισιώσουν αυτή την άρνηση –πράγμα που συνιστά μέγιστη αντίφαση ως προς την κριτική που ασκούν γενικά στους ειδικούς και την επιστήμη. Έχοντας επίγνωση πως σε έναν ανταγωνιστικό χώρο, παρά τις απανωτές ήττες που έχει βιώσει, η ευθύνη για μια ενορχηστρωμένη συνωμοσία ή έναν «ψευτο-ιό» δεν δύναται να αποδοθεί στις ραδιουργίες των Εβραίων ή του Μπιλ Γκέιτς (παρόλο που για το τελευταίο κρατάμε μια επιφύλαξη γιατί το ακούσαμε και αυτό), καθίσταται αναγκαίο να βρεθούν σοβαροί συνομιλητές που θα αντικρούσουν τα «επιστημονικά ιερατεία» (τη συντριπτική πλειοψηφία, δηλαδή, της επιδημιολογικής και ιατρικής κοινότητας ανά τον κόσμο) με εξίσου επιστημονικά επιχειρήματα.

Αυτή η προσέγγιση, στον βαθμό που μπορούμε να εξαιρέσουμε τις (πολυπληθείς) περιπτώσεις ξεκάθαρου ψευδο-επιστημονικού λόγου (τσιπάκια στα εμβόλια, μετατροπή κατόπιν του εμβολίου σε ανθρώπινο μαγνήτη και λοιπά αστεία), ήδη επιδεικνύει την απόσταση αυτής της μορφής άρνησης από εκείνη που είναι αυτοαναφορικά θρησκευτική (η ορθοδοξία σώζει, η αγία κοινωνία δεν είναι μεταδοτική, ο Jesus ήταν έλληνας κ.λπ.). Κατ’ αυτό τον τρόπο, επιχειρεί μάλιστα να ενδυναμώσει τα ριζοσπαστικά της παράσημα, τονίζοντας πως η άρνηση είναι εξίσου αποτέλεσμα επιστημονικής έρευνας, με τη διαφορά πως οι συγκεκριμένοι επιστήμονες λοιδορούνται και αποσιωπούνται ακριβώς επειδή ξεφεύγουν από το «επίσημο σκριπτ», την υποταγή σε κυρίαρχες αντιλήψεις, την επίσημη πολιτική.

Το ενδιαφέρον σε αυτό το σκεπτικό, μεταξύ άλλων, είναι το γεγονός πως προσπαθεί με μια ταυτόχρονη κίνηση να πολιτικοποιήσει και να απο-πολιτικοποιήσει την «εναλλακτική» ή «ανυπότακτη» επιστημονική άρνηση. Έτσι, παραδείγματος χάριν, καυτηριάζει τον επίσημο επιστημονικό λόγο (ΠΟΥ, CDC, Τσιόδρας) ως ακραιφνώς πολιτικοποιημένο προς όφελος μιας γενικευμένης κατεύθυνσης (απαρτχάιντ, διαχωρισμοί, πολίτες δεύτερης κατηγορίας κ.λπ.), ενώ ταυτόχρονα εμφανίζεται προκλητικά αδιάφορο απέναντι στις εμφανείς πολιτικές θέσεις των επιστημόνων των οποίων τις απόψεις υιοθετεί.

Το αποτέλεσμα είναι οδυνηρό. Σύντροφοι/ισσες ή και ομαδοποιήσεις που είχαν προσφέρει πολλά στο ανταγωνιστικό κίνημα μέσω των κριτικών τους προσεγγίσεων και δυνατοτήτων, έχουν καταλήξει να εντυπωσιάζονται και να αναπαράγουν επιστήμονες που τίθενται (ανοιχτά ή μετά από λίγο ψάξιμο) εντός μιας πολιτικής αψίδας που ξεκινάει από τον νεοφιλελευθερισμό και φτάνει μέχρι την ακροδεξιά. Δεν λείπουν, δυστυχώς, και οι κοινοί απατεώνες επιπέδου Σώρρα που χρησιμοποιούν τον φόβο και την ανασφάλεια ως όχημα για να ωφεληθούν οικονομικά από τις αμφιβολίες που θα σπείρουν. Σε κάθε περίπτωση, δεν μιλάμε, όπως προαναφέραμε, για μια συστηματική κριτική του επιστημονικού λόγου, αλλά για τον εναγκαλισμό οποιασδήποτε άποψης γαργαλάει προϋπάρχουσες καχυποψίες και ανακουφίζει από την ψυχολογικά βαριά αποδοχή της εφιαλτικής πραγματικότητας του ιού.

Προφανώς, οι διάφορες περσόνες που έχουν ανέβει στον αφρό της επικαιρότητας, των μέσων κοινωνικής δικτύωσης αλλά και πιο καθιερωμένων μέσων επικοινωνίας,[33] δεν είναι πλήρως ταυτισμένες μεταξύ τους. Οι απόψεις του καθηγητή φαρμακολογίας Κούβελα, παραδείγματος χάριν, έχουν διαφορές από εκείνες του βιολόγου και καθηγητή βιοχημείας Κωνσταντίνου Πουλά και του ερευνητή/συνεργάτη του Κώστα Φαρσαλινού. Αντίστοιχα μπορεί κανείς να διακρίνει επίσης αποστάσεις μεταξύ των προαναφερθέντων και του άλλου celebrity των αντιεμβολιαστών, του καρδιολόγου Φαίδωνος Βόβολη. Υπάρχουν όμως και κάποια σημαντικά πράγματα που τους συνδέουν, πέρα από την ξεκάθαρη ή έμμεση άρνηση των μέτρων και των εμβολιασμών: η πολιτική τους κατάταξη στην πατριωτική δεξιά ή και την ακροδεξιά. Ξεκινώντας από το τέλος, το «κίνημα» Ελεύθεροι Ξανά του οργανωτή αντιεμβολιαστικών διαδηλώσεων Βόβολη τοποθετείται εύκολα στα διάφορα φασιστοειδή μορφώματα που έχουν ξεπηδήσει τα τελευταία χρόνια, ενώ η πρόσφατη συστράτευση του Κούβελα με την «Κίνηση των 13» (παρέα με τον Καζάκη του ΕΠΑΜ και πρώην μέλη των Ανεξάρτητων Ελλήνων και της ΝΔ) κατέστρεψε τις απέλπιδες προσπάθειες του φαρμακολόγου να πείσει πως δεν έχει πολιτικές βλέψεις. Τέλος, η παραδοχή του Φαρσαλινού πως «ανήκει ιδεολογικά στον χώρο της ΝΔ» σε πρόσφατη συνέντευξη έρχεται και δένει με τη συγγραφή εκ μέρους του Πουλά του «Επιστημονικού Πορίσματος» του λεγόμενου «Δικτύου Ελληνισμού», μιας υπερ-ορθόδοξης «διαδικτυακής παρέας» που έχει ως στόχο την «προώθηση της διεθνούς προβολής και παρουσίας του διαχρονικού Ελληνικού και Ορθόδοξου πολιτισµού» και καλεί σε αντιεμβολιαστικές διαδηλώσεις με σύνθημα τη «Μαζική αντίσταση στο ψέμα, τη Γενοκτονία των Ελλήνων και τη Διάλυση της Ελλάδας».

Όπως όμως είναι τυπικό στην Ελλάδα, το (πολιτικό) τερπνόν συνδυάζεται με το (χρηματικό) ωφέλιμο. Δεν προκλήθηκε, επομένως, ιδιαίτερη έκπληξη όταν έγινε γνωστό ότι ο Κούβελας προσπάθησε (και από ό,τι φαίνεται απέτυχε) να εξασφαλίσει θέση διαμεσολαβητή για την εισαγωγή μονοκλωνικών από την πολυεθνική Eli Lilly, φάρμακα που πλασάρονται ως εναλλακτικά των εμβολίων,[34] τα οποία ο Κούβελας διαλαλούσε δεξιά και αριστερά πως «αποκλείεται να υπάρξουν» αν δεν περάσουν 5-10 χρόνια. Από την πλευρά τους, οι συνεργάτες Πουλάς και Φαρσαλινός έχουν προσπαθήσει αντιστοίχως να πουλήσουν φύκια για μεταξωτές κορδέλες ως θεραπείες για τον κορωνοϊό, προωθώντας μέσω rebranding σκευάσματα (στα οποία έχουν κατοχυρώσει πατέντες) που περιέχουν μονοκλωνικά αντισώματα, αλατόνερο, ιμικουιμόδη ή και τη χρήση ιβερμεκτίνης, παραδεχόμενοι πως «το ενδιαφέρον μας είναι ζωηρό γιατί πλέον έχουμε και οικονομικό ενδιαφέρον». Πιο γνωστοί, ωστόσο, είναι για την προσπάθειά τους να προωθήσουν τη θεωρία πως το κάπνισμα μειώνει την πιθανότητα να κολλήσει κανείς κορωνοϊό (κατά 44 τοις εκατό μάλιστα), κάτι που προφανώς είναι ασύνδετο με τη χρόνια διαφήμιση και οικονομική στήριξη των ερευνών τους από την καπνοβιομηχανία![35]

Αξίζει άραγε να αφιερώσουμε χρόνο και στους λοιπούς «ειδικούς της άρνησης» όταν αυτοί δεν έχουν καν υποτυπώδη σχέση με την ιατρική ή την επιδημιολογία; Να μιλήσουμε δηλαδή για τον Τερζάκη που μετατράπηκε από υποστηρικτής του ΣΥΡΙΖΑ και ευρύτερα του «εθνικού κράτους» ως «προστατευτικού αναχώματος απέναντι στην αδιαμεσολάβητη κυριαρχία του υπερεθνικού κεφαλαίου» επί της «υποτελούς πολιτισμικής κοινότητας»[36] σε celebrity των αρνητών και συνεργάτη στελεχών της «Ελλήνων Συνέλευσις» του Σώρρα και του ΕΠΑΜ;[37] Ή μήπως για τον ψυχίατρο και παλιό υποψήφιο της ΑΝΤΑΡΣΥΑ Γιώργο Νικολαΐδη που, αναμασώντας και συνδυάζοντας τον (απαξιωμένο) Αγκάμπεν και τις απόψεις του Ιωαννίδη, επιδόθηκε (σε πρόσφατη δημόσια εκδήλωση) σε ένα κρεσέντο ψευδο-επιστημονικών αναγωγών και ψεμάτων;[38]

Η ενασχόλησή μας με τους επιστήμονες/αρνητές που προβάλλουν έναν αντιθετικό λόγο προς την πλειοψηφία της σημερινής επιστημονικής κοινότητας που τίθεται υπέρ των εμβολιασμών και των μέτρων, δεν γίνεται ώστε να εμπεδωθεί μια άκριτη αποδοχή κάποιων «ειδικών» οι οποίοι έχουν πλειοψηφική επιρροή σήμερα ή και μια τυφλή αποδοχή των περιορισμένων στόχων της «επιστήμης». Αν η «επιστήμη» παρουσιάστηκε στο παρελθόν ως εναλλακτική των απαξιωμένων μεταφυσικών συστημάτων σκέψης όπως η θρησκεία (κάτι που εξηγεί τη λυσσαλέα θρησκόληπτη άρνηση), αυτό δεν σημαίνει πως έχει καταφέρει να προσφέρει μια συνεκτική εξήγηση του κόσμου και της θέσης μας εντός του. Στο σημερινό της πλαίσιο, η επιστημονική οπτική δεν προσπαθεί καν να προτείνει λύσεις για έναν διαφορετικό τρόπο οργάνωσης και αναπαραγωγής του συνόλου της ζωής.

Σε αντίθεση με τα επιχειρήματα των αρνητών (μιλάμε εδώ για τα πιο σοβαρά, όχι καρικατούρες τύπου «επιστημονικά ιερατεία» και υπόνοιες για τον χρηματισμό γιατρών/ερευνητών ώστε να επιτευχθεί κάποιο «μαζικό πείραμα»), η ριζοσπαστική κριτική δεν αποδέχεται την αυθεντία ούτε κάποιων «ειδικών» ούτε και της επιστήμης εν γένει, ειδικά απέναντι σε κοινωνικά ζητήματα αλλά, και αυτό έχει τεράστια σημασία, αυτό δεν σημαίνει πως φτάνει στο σημείο να εκθειάζει τη γνώμη/άποψη κάθε μη-ειδικού. Όταν ο Ιβάν Ίλιτς καυτηρίαζε το γεγονός πως οι νέες ιατρικές τεχνολογίες καταργούσαν παλιότερες ακόμα και όταν αυτές παρέμεναν εμφανώς πιο αποτελεσματικές, δεν εννοούσε (όπως υπονοούν κάποιοι αρνητές) πως η λύση απέναντι σε μοντέρνες ασθένειες (όπως ο Covid-19) βρίσκεται στην υιοθέτηση της κάθε ξεπερασμένης (και πολύ συχνά ιατρικά απαξιωμένης) δεισιδαιμονίας ή και προωθώντας γιατροσόφια ενός παρελθοντικού ορίζοντα περιορισμένης κατανόησης. Η εξέγερση ενάντια σε μια τεχνολογική κυριαρχία μπορεί να οδηγήσει σε νέες μορφές κοινότητας αλλά μπορεί εξίσου να διογκώσει τον μηδενισμό και μια θολωμένη υποκειμενικότητα. Το αντίβαρο του «εργαλειακού ορθολογισμού» (instrumental reason) δεν ήταν ποτέ η αποθέωση του ανορθολογισμού.

Το πλαίσιο μέσα στο οποίο γίνεται κριτική των «ειδικών» και της αυθεντίας δεν ξεκινάει από την παραληρηματική ιδέα πως η καθεμία από εμάς μπορεί να εκφέρει εξίσου έγκυρες γνώμες για ζητήματα επιδημιολογίας, ανοσολογίας ή μεταδοτικών ασθενειών. Ξεκινάει, αντιθέτως, από την αναγνώριση πως η κάθε επιστημονική θέση υπάρχει μέσα σε ένα δεδομένο ιστορικό πλαίσιο και αντικατοπτρίζει υπάρχουσες κοινωνικές σχέσεις. Αν μη τι άλλο, με όρους μεθοδολογίας, η κατεύθυνση των ιατρικών ερευνών, τα κονδύλια που δαπανώνται και οι επιλογές με βάση τις οποίες κατανέμονται αυτά, εκφράζουν δεδομένες δυναμικές και σχέσεις που ορίζονται και από τα κυρίαρχα χαρακτηριστικά του καπιταλιστικού κόσμου. Δεν σημαίνει όμως αυτό πως η κάθε επιστημονική γνώση, έρευνα ή και τα αποτελέσματά της είναι εξ αντικειμένου ψευδή, παραπλανητικά, άχρηστα ή και τροφοδοτούμενα από σκοτεινά συμφέροντα. Το βασικότερο εργαλείο της ριζοσπαστικής κριτικής έγκειται ακριβώς στο γεγονός πως προσβλέπει στην ανάλυση των όρων κάτω από τις οποίες παράγεται επιστημονικό έργο και λόγος, καθώς και στην απόπειρα να γίνουν κατανοητές οι κοινωνικές προεκτάσεις αυτών. Η προσπάθεια να εξοβελιστεί κάθε επιστημονικό έργο ή λόγος με αφορμή την κοινωνική πραγματικότητα μέσα στην οποία παράγεται, είναι προσέγγιση που όχι απλώς σκοντάφτει σε αμετακίνητα εμπόδια[39] αλλά καταλήγει να λειτουργεί αντιδραστικά. Όπως έχουμε προσπαθήσει να δείξουμε σε αυτό το κείμενο, η θέση μας απέναντι στα μέτρα και τα εμβόλια δεν προκύπτει από το γεγονός πως αποκτήσαμε ξαφνικά γνώσεις ανοσολογίας ή επιδημιολογίας (χωρίς αυτό να σημαίνει βέβαια πως αδυνατούμε να κατανοήσουμε αντίστοιχες μελέτες όταν είναι απαραίτητο) αλλά, κατά βάση, από τη συγκεκριμένη ανάλυση της καπιταλιστικής σχέσης και των αντιφάσεών της, από τη μελέτη του ιστορικού ρόλου του κρατικού μηχανισμού, από την προσέγγιση μιας πολυ-επίπεδης έννοιας της επιστήμης και από μια κομμουνιστική θέση πάνω στο συλλογικό ζήτημα.

Η κριτική της επιστημονικής και ερευνητικής κατεύθυνσης, παραδείγματος χάριν, μπορεί εύλογα να πάρει τη μορφή της αγανάκτησης απέναντι στο γεγονός πως υπάρχουσες θεραπείες και φάρμακα δεν διατίθενται, για λόγους κερδοφορίας, σε πληθυσμούς που θεωρούνται για το κεφάλαιο πλεονάζοντες. Παράλληλα, μπορεί να καυτηριάσει το γεγονός πως δεν υπήρχε σοβαρή ερευνητική προσπάθεια να υπάρξει σοβαρή και συστηματική εμβολιαστική ή φαρμακολογική προετοιμασία για το ενδεχόμενο μιας πανδημίας, ακριβώς επειδή αυτό το ενδεχόμενο δεν χωρούσε στο κοντόφθαλμο κριτήριο της άμεσης κερδοσκοπίας.[40] Μονάχα όταν φάνηκε πως υπήρξε άμεση ανάγκη για τη δημιουργία εμβολίων για να καταπολεμηθεί (μέσω του φθηνότερου, όπως είπαμε για το κεφάλαιο, μέσου) η πανδημία σε παγκόσμιο επίπεδο, απελευθερώθηκαν άπλετα κονδύλια από κρατικούς μηχανισμούς – με κατάληξη να έχουμε αυτή τη στιγμή σχεδόν 10 ενεργά εμβόλια που εμφανίζουν αντίστοιχα καλά αποτελέσματα.[41] Αντί λοιπόν να καυτηριάζουμε την προηγούμενη έλλειψη ενδιαφέροντος για επιστημονική πρόοδο σε τομείς που δεν παρείχαν επαρκή έσοδα, ή και τη σημερινή απάνθρωπη έλλειψη πρόσβασης σε αποτελεσματικά εμβόλια για το μεγαλύτερο κομμάτι του αναπτυσσόμενου κόσμου, οι αρνητές προτιμούν να εστιάζουν στο δικαίωμα άρνησης του εμβολιασμού με βάση έναν αφηρημένο φόβο και μια διαστρεβλωμένη εικόνα του τι σημαίνει επιστημονική εξέλιξη, συνθήκες που διογκώνονται ανελλιπώς από τις απόψεις των διαφόρων ειδικών της άρνησης.

Η πρόφαση της υποχρεωτικότητας

Υπό το πρίσμα της κρατικής μέριμνας για τη διευρυμένη και φτηνή αναπαραγωγή υγιούς και παραγωγικής εργασιακής δύναμης, η κυβέρνηση έλαβε τα πρόσφατα μέτρα γύρω από τους εμβολιασμούς για να αποφευχθεί ένα νέο κύμα θανάτων και κατάρρευσης της νοσοκομειακής περίθαλψης, όπως συνέβη τον περασμένο χειμώνα. Ο εμβολιασμός, στον βαθμό που θα λειτουργήσει ως αποτελεσματική πρόληψη έναντι του SARS-Cov-2, αποτελεί τη φθηνότερη λύση εντός των πλαισίων της αγοράς, εντασσόμενος έτσι στην ευρύτερη στρατηγική της κυβέρνησης για επιπλέον συρρίκνωση (και ιδιωτικοποίηση) του συστήματος υγείας.[42] Όπως δήλωσε ξεκάθαρα ο ίδιος ο Μητσοτάκης, όχι μόνο δεν υπάρχει καμία διάθεση προσλήψεων, αύξησης των δαπανών και στήριξης του δημόσιου συστήματος υγείας αλλά, αντίθετα, στόχος είναι να κλείσουν ακόμα περισσότερα περιφερειακά νοσοκομεία και να προχωρήσει η ιδιωτικοποίηση με την είσοδο επιχειρήσεων στα νοσοκομεία, επιτρέποντας έτσι σε κομμάτι των κρατικών δαπανών να τονώσουν την κερδοφορία του ιδιωτικού κεφαλαίου.[43] Επιπλέον, ο εμβολιασμός δεν είναι μόνο φθηνή λύση για το κράτος αλλά και για τους καπιταλιστές: στον βαθμό που θα αποτελέσει ένα σημαντικό προληπτικό όπλο για την αντιμετώπιση της πανδημίας, μετατρέπεται ταυτόχρονα σε άλλοθι για την κατάργηση μέτρων προστασίας στους χώρους εργασίας και, συνεπώς, για το ξεμπλοκάρισμα της παραγωγής, διανομής και κερδοφορίας.

Τέλος, ο περιορισμός της θνητότητας και η αποτροπή της κατάρρευσης της νοσοκομειακής περίθαλψης μέσω του μαζικού εμβολιασμού αφορά άμεσα και το ζήτημα της νομιμοποίησης, όχι μόνο επειδή μια διαφορετική εξέλιξη θα έχει μεγάλο πολιτικό κόστος για την κυβέρνηση υποβιβάζοντας ακόμα περισσότερο την εύθραυστη εμπιστοσύνη απέναντι στο κράτος, αλλά και επειδή επιτρέπει (όπως εξηγήσαμε) στο κράτος να εμφανιστεί ως φορέας ορθολογισμού απέναντι σε απαξιωμένους και ανορθολογικούς εχθρούς. Είναι και από αυτή τη σκοπιά που αποκτά σημασία η καμπάνια επίθεσης στους ανεμβολίαστους: έχοντας πλέον εικόνα πως η «καμπάνια» εμβολιασμών έχει σχεδόν καταρρεύσει, και πως τα μεγαλεπήβολα σχέδια επιστροφής στην κανονικότητα φαντάζουν πλέον απίθανα, το κράτος διατηρεί μια «πισινή» έτσι ώστε όταν αυξηθούν τα κρούσματα, ενταθεί η πίεση στο σύστημα υγείας και φανεί η αποτυχία, η ευθύνη να είναι ήδη κατανεμημένη μακριά από τον κρατικό μηχανισμό.[44]

Στο πλαίσιο αυτό, και εντός του μηχανισμού ιδεολογίας και θεάματος, το κράτος ακολουθεί πιστά αυτό που είχε εκφράσει παλιότερα ο Ντεμπόρ, πως «η δημοκρατία προτιμάει να κριθεί σε σχέση με τους εχθρούς της παρά σε σχέση με τα αποτελέσματά της». Στην προκειμένη περίπτωση αυτός ο «εχθρός» είναι το «αντιεμβολιαστικό κίνημα».

Η αναγνώριση των παραπάνω όμως δεν αρκεί για να στοιχειοθετήσει μια ριζοσπαστική κριτική. Σε ένα πολύ απλό επίπεδο, το γεγονός πως μια μορφή προστασίας απέναντι στον SARS-Cov-2 μειώνει κόστη, αποφέρει κέρδη και εμπεδώνει την νομιμοποίηση του κράτους δεν αποτελεί καθαυτό λόγο για να την αρνηθούμε. Σε αντίθεση με διάφορους «επαναστάτες», δεν είμαστε ενάντια στο γεγονός πως το κράτος και το κεφάλαιο μας προτιμάνε ζωντανούς.

Οι αντιεμβολιαστές αποτελούν έναν κατασκευασμένο εχθρό, όχι υπό τη στενή έννοια ότι το κράτος τον δημιούργησε εκ του μηδενός και τον προώθησε συνωμοτικά (αν και η εκκλησία ως κομμάτι του κράτους στην Ελλάδα και οι διάφορες ακροδεξιές οργανώσεις στις παρυφές της Ν.Δ. έπαιξαν κεντρικό ρόλο στη συγκρότησή του), αλλά υπό τη σαφή έννοια ότι τον ενίσχυσε με τον αυταρχισμό, την αδιαφάνεια και τον συστηματικό παραλογισμό τόσο των μέτρων που έχει λάβει από την αρχή της πανδημίας όσο και των ανακοινώσεων της επιτροπής των «ειδικών».[45] Ταυτόχρονα, μέσω της συνεχούς επίκλησης του «ατομικού δικαιώματος» και τις ελευθεριακού ύφους (αλλά φιλελεύθερης προέλευσης) αναφορές στην «αυτοδιάθεση του σώματος» που στη συγκεκριμένη συνθήκη δεν σημαίνουν τίποτα παραπάνω από την υπεράσπιση του «δικαιώματος» να μη λαμβάνει κανείς όλα τα απαραίτητα μέτρα για τον περιορισμό της μεταδοτικότητας,[46] δόθηκε η δυνατότητα στην κυβέρνηση να παρουσιαστεί ως υπεύθυνος και ορθολογικός εκφραστής του «γενικού συμφέροντος» απέναντι στον ανορθολογικό ατομικισμό. Μετατρέποντας την υποχρεωτικότητα σε κεντρικό επίδικο, αντιστρέφεται προκαταβολικά η δυσαρέσκεια για την αυταρχική, ανορθολογική και εν τέλει δολοφονική διαχείριση της πανδημίας από την πλευρά της και δίνει τροφή στην περαιτέρω άρνηση της επικινδυνότητας του ιού.

Όπως ήδη αναφέρουμε (στη σημείωση 20), ο υποχρεωτικός εμβολιασμός των υγειονομικών για μια σειρά από λοιμώδεις ασθένειες αποτελεί κομμάτι της ευρωπαϊκής νομοθεσίας για την προστασία των εργαζόμενων και των ασθενών πολύ πριν προκύψει η πανδημία του κορωνοϊού. Το ίδιο ισχύει και για μια σειρά από διατάξεις που επιτάσσουν την απομάκρυνση ενός υγειονομικού από την εργασία του αν λ.χ. έχει ενεργή νόσο φυματίωσης. Πρόκειται για διατάξεις που από τη σκοπιά του κεφαλαίου έχουν ως στόχο την προστασία της υγείας του εργατικού δυναμικού ώστε να περιοριστούν οι απώλειες σε ημέρες εργασίας, δηλαδή σε παραγωγή αξίας και κέρδους, αλλά που ταυτόχρονα καλύπτουν μια θεμελιώδη συλλογική ταξική μας ανάγκη. Ήταν η ρητή απαίτηση να μην είναι μεταδοτικοί οι υγειονομικοί στο παρελθόν κάποιου είδους «δικτατορία» ή έγινε τέτοια μόνο λόγω κορωνοϊού; Σήμερα, σε μια περίοδο κατά την οποία παραμένει ενεργή μια πανδημία με 4,5 εκατομμύρια καταγεγραμμένα θύματα, από την οποία πεθαίνουν 40 άτομα καθημερινά στην Ελλάδα ενώ δεν έχουμε μπει ακόμα στο φθινόπωρο, ο εμβολιασμός καθίσταται ακόμα σημαντικός για την υγεία μας, παρόλο που δεν είναι πανάκεια.

Σε αυτό το πλαίσιο, και από τη σκοπιά των προλεταριακών συμφερόντων, δεν έχει κανένα νόημα να τίθεται η αντίθεση ανάμεσα σε υποχρεωτικότητα και ελευθερία με τρόπο αφηρημένο. Ως παραλληλισμό πιο δόκιμο αντί της επίκλησης σε κάποιο απαρτχάιντ, μπορεί να σκεφτεί κανείς το εργατικό δίκαιο, δηλαδή την πραγμοποιημένη και αλλοτριωμένη μορφή που λαμβάνουν τα αποτελέσματα της ταξικής πάλης εντός του καπιταλιστικού δικαίου. Το εργατικό δίκαιο περιλαμβάνει, παραδείγματος χάριν, απαγορεύσεις και υποχρεωτικότητες υπέρ των εργαζομένων: λ.χ. απαγορεύει τις απολύσεις για συνδικαλιστική δράση, τις ανταπεργίες των εργοδοτών αλλά και την «ατομική ελευθερία» του εργαζόμενου να συνάπτει συμφωνίες με τον εργοδότη οι οποίες παραβιάζουν το εργατικό δίκαιο ή ακόμα και τις συλλογικές συμβάσεις (λ.χ. το να παίρνει «στο χέρι» μέρος των ενσήμων ή να ακολουθεί διαφορετικό ωράριο από το προβλεπόμενο σύμφωνα με τη συλλογική σύμβαση).[47] Μάλιστα, η επίκληση στην «ελευθερία του ατόμου να αποφασίζει» αποτέλεσε βασικό ιδεολογικό όπλο για την απορρύθμιση του εργατικού δικαίου, όπως άλλωστε φάνηκε στη συζήτηση για το δεκάωρο στα πλαίσια του νόμου Χατζηδάκη. Από την άλλη μεριά, η ελευθερία του εργαζόμενου να ξοδεύει τον μισθό του κατά το δοκούν και όχι λ.χ. στα καταστήματα του αφεντικού, όπως συνέβαινε στις αρχές του προηγούμενου αιώνα σε περιοχές των ΗΠΑ, είναι σίγουρα υπέρ των συλλογικών ταξικών συμφερόντων αφού αποκλείει τη δευτερογενή εκμετάλλευση από την πλευρά των αφεντικών. Σε κάθε περίπτωση, η υποχρεωτικότητα δεν είναι αναγκαία ενάντια στο ταξικό συμφέρον, όπως και το δικαίωμα της ατομικής επιλογής δεν είναι απαραίτητα υπέρ του ταξικού συμφέροντος.

Σίγουρα, η υποχρεωτικότητα του δικαίου υπηρετεί την αναπαραγωγή των καπιταλιστικών κοινωνικών σχέσεων, η οποία όμως πραγματοποιείται μέσω της ταξικής πάλης, εφόσον πρόκειται για ταξικές ανταγωνιστικές σχέσεις. Η άρση αυτής της υποχρεωτικότητας και το κομμουνιστικό ξεπέρασμα του δικαίου δεν είναι το «δικαίωμα στην ατομική επιλογή» αλλά η άρση του διαχωρισμού και η δημιουργία μιας πραγματικής κοινότητας στη θέση της απατηλής κοινότητας των διαχωρισμένων ατόμων. Και από αυτή τη σκοπιά φαίνεται πως η αντίθεση μεταξύ υποχρεωτικότητας και ατομικής «ελευθερίας» είναι ψευδής. Ο διαχωρισμός των ανεμβολίαστων για τον οποίο γίνεται πολύς λόγος δεν είναι απλώς προϊόν των κρατικών μέτρων αλλά εκφράζει τον διαχωρισμό ως κοινή ουσία των ατόμων στην καπιταλιστική κοινωνία. Το κράτος επιβάλλει την ενότητα μέσω του καταναγκασμού και του αποκλεισμού. Στον βαθμό που οι αντιεμβολιαστές πλαισιώνουν την άρνησή τους στο περιορισμένο επίπεδο της «προσωπικής ευθύνης», προσκαλούν το κράτος να εμφανίζεται ως η μοναδική έκφραση του συλλογικού ή κοινωνικού συμφέροντος. Κατά αυτό τον τρόπο λοιπόν, εντείνουν τελικά τους αποκλεισμούς ακριβώς επειδή η μοναδική ενότητα που μπορεί να επιβάλλει το κράτος στηρίζεται στον γενικευμένο αποκλεισμό. Η άρση του αποκλεισμού όπως και η άρση του καταναγκασμού είναι αδύνατον να επιτευχθούν μέσω αυτού που βρίσκεται στη βάση τους: της «προσωπικής επιλογής» του διαχωρισμένου ατόμου όσον αφορά τον εμβολιασμό ή ακόμα πιο ξεκάθαρα το τεστ ή τη μάσκα![48] Η άρση του αποκλεισμού, και ευρύτερα της κρατικής εξουσίας, απαιτεί και σε αυτή την περίπτωση τη δημιουργία της πραγματικής κοινότητας που προϋποθέτει την ουσιαστική αλληλεγγύη και, συνεπώς, τη λήψη όλων των αναγκαίων μέτρων για τον περιορισμό της πανδημίας.

Εν κατακλείδι, το ζητούμενο των κινητοποιήσεων δεν είναι η υποχρεωτικότητα του εμβολιασμού καθεαυτή, ούτε και το πιασάρικο σύνθημα περί «αντίστασης στον κρατικό αυταρχισμό», αλλά οι συγκεκριμένοι όροι της και το επίπεδο αποδοχής (ή άρνησης) της επικινδυνότητας του ιού και της αποτελεσματικότητας των μέτρων προστασίας. Ειδάλλως, θα έπρεπε να έχουμε δει κινητοποιήσεις απέναντι σε υπάρχουσες υποχρεωτικότητες/προφυλάξεις για μολυσματικές ασθένειες ως ενδείξεις στιγματισμού, διαχωρισμού και «υγειονομικού απαρτχάιντ», κάτι που προφανώς δεν συνέβη. Το «δικαίωμα στην επιλογή» στην τρέχουσα συνθήκη αποτελεί στην πραγματικότητα δικαίωμα στο να μη λαμβάνει κανείς μέτρα για τον περιορισμό της πανδημίας και απ’ αυτή τη σκοπιά έχει αντιδραστικό και ατομικιστικό περιεχόμενο που στην καλύτερη περίπτωση κρύβει άγνοια και στη χειρότερη αδιαφορία και υποτίμηση αν όχι κοινωνικό δαρβινισμό.

Από την σκοπιά της ταξικής και κοινωνικής αλληλεγγύης, ο εμβολιασμός αποτελεί αυτονόητη πράξη για την προστασία και τη φροντίδα των γύρω μας. Η χρήση που κάνει το κράτος δεν ακυρώνει αυτή την πραγματικότητα.[49] Σε αυτό το πλαίσιο τοποθετούμαστε ξεκάθαρα: η αντίθεση κράτους-αντιεμβολιαστών είναι ψευδής. Ούτε οι αντιεμβολιαστές είναι ενάντια στην κρατική διαχείριση της πραγματικής υγειονομικής κρίσης εφόσον στην πραγματικότητα την εντείνουν, ούτε αναλύεται η κρατική πολιτική του εμβολιασμού στις πραγματικές της διαστάσεις.

Απέναντι στην κρατική διαχείριση της πανδημίας που στρέφεται ενάντια στα προλεταριακά συμφέροντα και ανάγκες, πρέπει να αντιπαραθέσουμε τον συλλογικό αγώνα για την ικανοποίηση των αναγκών μας, που περιλαμβάνουν και τον καθολικό εμβολιασμό. Αντί για την υπεράσπιση του στρουθοκαμηλισμού των αρνητών που κρύβουν πίσω από τις κινητοποιήσεις ενάντια στον αυταρχισμό της κυβέρνησης την αδιαφορία τους για την πανδημία, πρέπει να ξεσηκωθούμε ενάντια στον εμβολιαστικό εθνικισμό και να επιβάλουμε παγκόσμια πρόσβαση στα εμβόλια, απαντώντας άμεσα και στα αιτήματα των αποκλεισμένων και «πλεοναζόντων» πληθυσμών. Κανένας από αυτούς τους αγώνες δεν πρόκειται να κερδηθεί στηρίζοντας το αντιδραστικό «δικαίωμα στη μη λήψη μέτρων για τον περιορισμό της μεταδοτικότητας» των αντιεμβολιαστών.

 

Αντίθεση και Π.Ρ. / 23 Σεπτεμβρίου 2021

Σημειώσεις

[1] Να θυμίσουμε εδώ πως η λέξη πανδημία αφορά τον βαθμό και την ταχύτητα μεταδοτικότητας ενός ιού, όχι τη θνητότητα του.

[2] Το γεγονός πως το κράτος επέβαλε με αυταρχικό και παράλογο τρόπο κάποια μέτρα δεν σημαίνει τίποτα περισσότερο από το ότι το κράτος λειτουργεί συχνά αυταρχικά και παράλογα λόγω της αντιφατικότητας των στόχων που πρέπει ταυτόχρονα να πετύχει και της ιδεοληψίας που χαρακτηρίζει τους κυβερνώντες. Παρ’ όλα αυτά, είναι πραγματικά αξιοπερίεργο το ότι υπάρχει ακόμα κόσμος που αδυνατεί να κατανοήσει πως η ελαχιστοποίηση των κοινωνικών επαφών κατά τη διάρκεια μιας μεταδοτικής ασθένειας είναι μια ξεκάθαρα ορθολογική θέση που ισχύει είτε μιλάμε για ένα μοντέρνο καπιταλιστικό κράτος, μια φεουδαρχική κοινωνία ή ακόμα και τον κομμουνισμό.

[3] Οποιοσδήποτε ταξίδεψε το καλοκαίρι είδε ξεκάθαρα πως δεν υπήρχε κανένας πραγματικός έλεγχος πιστοποιητικών –εμβολιασμού, τεστ ή νοσήσεως– στις ακτοπλοϊκές γραμμές, παρά μόνο μια κλασική (για τον ελληνικό δημόσιο τομέα) προσποίηση τήρησης ελέγχων. Επιπλέον, η εστίαση και η διασκέδαση λειτούργησε εντελώς ανεξέλεγκτα με αποτέλεσμα την έκρηξη των κρουσμάτων σε τουριστικούς προορισμούς. Και σε αυτή την περίπτωση, η αντίδραση του κράτους ήταν αστεία με την επιβολή, στη Μύκονο λ.χ., τοπικών μέτρων περιορισμού της κυκλοφορίας για ελάχιστο χρονικό διάστημα. Δεν ήταν σπάνιες οι περιπτώσεις όπου νόσησε το σύνολο των εργαζομένων σε επιχειρήσεις εστίασης ή που συνέχιζαν κανονικά τη λειτουργία τους παρόλο που υπήρχαν κρούσματα μεταξύ των εργαζομένων, αφού τα αφεντικά δεν ήταν διατεθειμένα να χάσουν ούτε σεντς. Στα νησιά, οι ταξιδιώτες που λάμβαναν θετικό αποτέλεσμα self-test έσπευδαν να μπουν στα καράβια και να εγκαταλείψουν το εκάστοτε νησί καθώς δεν υπήρχε καμία υποδομή και καμία πρόνοια για τη διαμονή τους κατά τη διάρκεια της υποχρεωτικής δεκαήμερης καραντίνας.

[4] Αυτό φάνηκε ξεκάθαρα και από την αντιμετώπιση των πυρκαγιών που κατέστρεψαν το καλοκαίρι του 2021 πάνω από 2 εκατομμύρια στρέμματα σε λιγότερο από ένα μήνα. Μοναδικό κριτήριο για την οργάνωση και διαχείριση των πυρκαγιών ήταν να αποφευχθεί το φιάσκο της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ στο Μάτι με πάνω από 100 νεκρούς, μια τραγωδία που σύμφωνα με τους επικοινωνιολόγους της ΝΔ ευθύνεται για την εκλογική ήττα του ΣΥΡΙΖΑ το 2019. Η αποφυγή ενός νέου Ματιού ήταν στην ουσία και το μοναδικό επιχείρημα που χρησιμοποίησε η κυβέρνηση για να υπερασπιστεί την αποτυχία της μετά τις πυρκαγιές.

[5] Η φαρμακευτική πλευρά αφορούσε αφενός την (αντιφατική) προσπάθεια κάλυψης των αναγκών των νοσοκομείων χωρίς να προβλέπονται ουσιαστικές και μακροχρόνιες δομικές επενδύσεις και αφετέρου τα τεράστια κονδύλια που διατέθηκαν για τη χρηματοδότηση ερευνών για εμβόλια.

[6] Απέναντι σε κριτικές που υποστηρίζουν πως ο δείκτης μεταδοτικότητας εντός των ΜΜΜ είναι πολύ υψηλός, η κυβέρνηση κατέθεσε στη Βουλή μια γαλλική έρευνα που έδειχνε πως στην πραγματικότητα η μεταδοτικότητα είναι περιορισμένη. Αυτό που δεν πρόσεξαν οι διάφοροι επικοινωνιολόγοι ήταν πως η έρευνα αυτή αφορούσε τρένα μεγάλης ταχύτητας/μεγάλων αποστάσεων, αεροπλάνα και πλοία, όχι λεωφορεία, τρόλεϊ και μετρό.

[7] Ο λόγος διάδοσης αυτής της ιδέας έχει να κάνει, μεταξύ άλλων, με το απλό γεγονός πως στην αρχή της πανδημίας, και εφόσον υπήρχε περιορισμένος αριθμός τεστ, είχε δοθεί έμφαση στις κατηγορίες που θεωρούνταν εξ αντικειμένου πιο ευάλωτες λόγω μειωμένης ανοσοποιητικής άμυνας. Αυτό όμως που έχει γίνει πλέον σαφές είναι πως παρόλο που ο SARS-CoV-2 είναι σαφέστατα πιο επικίνδυνος για όσους ανήκουν σε κατηγορίες ευαλωτότητας, αυτές δεν εξαντλούνται μόνο σε ηλικιακά κριτήρια. Επιπλέον, παρόλο που δεν υπάρχει ακόμα σαφής εξήγηση παρά μόνο κάποιες πιθανολογικές προσεγγίσεις, το ζήτημα του long covid (ειδικά σε νεότερες ηλικίες) προβληματίζει ολοένα και περισσότερο.

[8] Όταν ένα ξέσπασμα της γρίπης των χοίρων στο Μεξικό το 2009 έθεσε το ζήτημα του καθολικού κλεισίματος στον νεοεκλεγέντα Ομπάμα, η επιλογή του ήταν να μην ακολουθήσει το πρωτόκολλο. Το γεγονός πως το εν λόγω ξέσπασμα δεν μετατράπηκε σε πανδημία «επιβεβαίωσε», εκ των υστέρων, αυτή του την επιλογή και εμπέδωσε την αντίληψη (που κουβαλάει και ο Ιωαννίδης) πως η παράκαμψη τέτοιων μέτρων είναι η σωστή αντιμετώπιση.

[9] Παρά τη συστηματική καταγραφή των πολλαπλών λαθών, παρερμηνειών ή ακόμα και της παραποίησης δεδομένων από τον Ιωαννίδη, και το κράξιμο που δέχθηκε από συναδέλφους του, ο ίδιος δεν έχει παραδεχτεί ούτε ένα λάθος. Κρυμμένος πίσω από την τυπική και εντέχνως διφορούμενη ακαδημαϊκή γλώσσα, απορρίπτει κάθε κριτική ως «παρανόηση των λεγομένων του». Βέβαια, αυτό δεν τον εμπόδισε από το να προσεγγίσει τον Λευκό Οίκο με μια ομάδα συμβούλων τον Απρίλιο του 2020 και να προσπαθήσει να πείσει τον Τραμπ να μη λάβει μέτρα lockdown, μια συμβουλή που ακολούθησε δεόντως (και με την αναμενόμενη επακόλουθη τραγωδία) ο πρόεδρος των ΗΠΑ, επηρεάζοντας και άλλους ηγέτες όπως ο Μπολσονάρο και ο Τζόνσον. Τον τελευταίο καιρό, ο Ιωαννίδης αρθρογραφεί και ενάντια στον εμβολιασμό των νέων με το επιχείρημα πως οι εμβολιασμένοι δεν προσέχουν όσο πρέπει και έτσι μεταδίδουν περισσότερο. Περιέργως, το γεγονός πως οι μη εμβολιασμένοι μεταδίδουν ακόμα περισσότερο δεν μοιάζει να τον απασχολεί. Η αμφισημία πολλών ευρημάτων του Ιωαννίδη και ο τρόπος που της έκαναν χρήση διάφοροι αρνητές του HIV/AIDS ή και της κλιματικής καταστροφής είχε ήδη επισημανθεί από το 2007. Βλ. https://respectfulinsolence.com/2007/09/24/the-cranks-pile-on-john-ioannidis-work-o/

[10] Προφανώς και η πειθάρχηση του προλεταριάτου αποτελεί κεντρική συνιστώσα της καπιταλιστικής σχέσης. Στον βαθμό, όμως, που δεν θεωρείται πλεονάζον και εκτός μισθωτής σχέσης, όπως οι μετανάστες/πρόσφυγες, των οποίων η αντιμετώπιση γίνεται με όρους κτηνώδους απαξίωσης και θανατοπολιτικής, η πειθάρχηση των προλετάριων δεν υπάρχει για να υπάρχει. Γίνεται εντός των πλαισίων της αναπαραγωγής της εργατικής τάξης ως τέτοιας και τείνει να χάνει το νόημά της όταν οι προλετάριοι αρρωσταίνουν και πεθαίνουν μαζικά. Ζαβλακωμένοι όπως είναι όμως αρκετοί από διάφορα κακοχωνεμένα διαβάσματα του Φουκώ, έχουν σχηματίσει την εντύπωση πως η ανάγκη πειθάρχησης έχει αυτονομηθεί και δεν αφορά την παραγωγή αξίας αλλά έναν αυτοσκοπό χωρίς αντικείμενο ή συγκεκριμένο ρόλο. Να το πούμε και αλλιώς, ένα άρρωστο προλεταριάτο που στέκεται μπροστά σε κλειστούς εργασιακούς χώρους δεν είναι μοντέλο καπιταλιστικής οικονομίας, όσο πειθαρχημένο και αν είναι. Και να προσθέσουμε επίσης πως η άποψη ότι μια ενεργοποίηση τόσο δραστικών μέσων όπως η υποβάθμιση της κερδοφορίας για ένα τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα με στόχο την πειθάρχηση θα έπρεπε, αν μη τι άλλο, να συνοδεύεται από ξεκάθαρα παραδείγματα ενός παγκοσμίως απείθαρχου προλεταριάτου. Περιέργως, κανένας από τους πολέμιους της πειθάρχησης δεν έχει ασχοληθεί με το να δείξει κάτι τέτοιο.

[11] Εξού και στις περισσότερες χώρες, οι εργασιακοί χώροι παρέμειναν είτε τυπικά είτε άτυπα εκτός περιορισμών, με αποτέλεσμα τη μεγαλύτερη διάδοση κρουσμάτων, όπως π.χ. στην κρεατοβιομηχανία της Γερμανίας.

[12] Δεν αποτελεί κάποιο ιστορικό παράδοξο το γεγονός πως συχνά, προσπαθώντας να διατηρήσουν την κυριαρχία τους, οι αστοί τάσσονται υπέρ μιας πολιτικής φράξιας (όπως οι Ναζί της Γερμανίας του 1933, για παράδειγμα) η οποία εν τέλει δεν αποτελεί μόνο πραγματική απειλή για την πολιτική τους εξουσία αλλά ακόμα και για τον πλούτο ή και τη φυσική τους επιβίωση. Σημαντική σημείωση όμως εδώ αποτελεί το γεγονός πως η συγκεκριμένη επιλογή είχε σαν υπόβαθρο την απειλή ενός δυναμικού προλεταριακού κομμουνιστικού κινήματος.

[13] Πριν την εμφάνιση της πανδημίας, το Global Health Security Index είχε δημοσιεύσει μια έρευνα στην οποία αξιολογούσε τον βαθμό προετοιμασίας διαφόρων χωρών απέναντι στο ενδεχόμενο κάποιας μαζικής κρίσης στον τομέα της υγείας. Οι δύο χώρες που είχαν παρουσιαστεί στην εν λόγω έρευνα ως οι πιο προετοιμασμένες και δομικά κατάλληλες για την αντιμετώπιση ενός τέτοιου συμβάντος ήταν οι ΗΠΑ και η Μεγάλη Βρετανία, ενώ το Βιετνάμ και η Νέα Ζηλανδία είχαν τοποθετηθεί στις θέσεις 50 και 35 αντίστοιχα.

[14] Chuang, Κοινωνική μόλυνση, σελ. 8, διαθέσιμο στην ηλεκτρονική διεύθυνση: https://yfanet.espivblogs.net/files/2020/03/CORONAVIRUS-mobile.pdf

[15] Να θυμίσουμε ίσως τις ομάδες και τα άτομα που αρνούνταν συνειδητά να κατέβουν στο Σύνταγμα το 2011, με τη δικαιολογία πως πρόκειται για απολιτίκ μικροαστούς, μικρο-αφεντικά ή και φασίστες; Η μνήμη κάποιων μπορεί να είναι κοντή αλλά δεν ήταν μόνο οι αυτόνομοι που δήλωναν πως «δεν θα πατήσουν το πόδι τους στο Σύνταγμα».

[16] Η εκκένωση πολλών καταλήψεων όπως η Villa Amalias, η Σκαραμαγκά και η Βίλα Ζωγράφου λόγω της πολιτικής καταστολής όλων των κυβερνήσεων (μαζί και των ΣΥΡΙΖΑ/ΑΝΕΛ) σήμανε επίσης πως ένα σημαντικό κομμάτι πολιτικής κοινωνικοποίησης και συνύπαρξης έπαψε να υπάρχει.

[17] Μια έννοια που αποκτά την ουσιαστική της βαρύτητα όχι ως οντολογία του απομονωμένου ατόμου αλλά ως διαλεκτικός πόλος συσχετισμού με το συλλογικό.

[18] Η απόπειρα παρουσίασης του ακροδεξιού/θρησκευτικού όχλου ως παρασιτικού στελέχους μιας κατά τα άλλα «υγιούς» κοινωνικής αντίδρασης είναι ενδεικτική αυτής της ιδεοληψίας.

[19] Εδώ έχουμε ξανά μια ξεκάθαρη αποτύπωση του υπόβαθρου χωρίς το οποίο οι αντιδράσεις των αρνητών θα ήταν απλώς γραφικές: η εναντίωση στα συγκεκριμένα μέτρα και στα συγκεκριμένα εμβόλια (και όχι στους ευρύτερους περιορισμούς ή υποχρεωτικότητες που παράγει η καπιταλιστική κοινωνία) δείχνει πως στη βάση της, η αντίδραση εμφορείται από μια άρνηση αποδοχής της ύπαρξης της πανδημίας και της επικινδυνότητας του συγκεκριμένου ιού. Δεν αποτελεί ένα πεδίο σύγκρουσης με την κρατική μορφή ή τις καπιταλιστικές σχέσεις εν γένει αλλά μια μορφή προστασίας της κανονικότητας των καπιταλιστικών σχέσεων και του κράτους απέναντι σε μια παραφωνία (δηλ. την παγκόσμια πανδημία). Η πανδημία, με άλλα λόγια, σηματοδοτεί για τους αρνητές έναν εφιάλτη (παραφωνία) που δεν επιτρέπει στην κοινωνία να κοιμηθεί (κανονικότητα). Αν η στάση αυτή είναι ξεκάθαρη και διάφανη στις ακροδεξιές ή και επιχειρηματικές αντιδράσεις στα μέτρα, στην Ελλάδα την έχει υιοθετήσει και η αριστερά/αναρχία της άρνησης.

[20] Στην Ελλάδα, όπως και σε ολόκληρη την Ευρωπαϊκή Ένωση –και ανεξάρτητα από την πανδημία– οι εργαζόμενοι σε νοσοκομεία και άλλους χώρους παροχής υπηρεσιών υγείας υποχρεούνται να έχουν εμβολιαστεί (ή να έχουν αποκτήσει ανοσία μέσω φυσικής νόσησης) με τα παρακάτω εμβόλια: ιλαράς-παρωτίτιδας-ερυθράς, ηπατίτιδας Α, ηπατίτιδας Β, ανεμευλογιάς (αφορά προσωπικό που νοσηλεύει ασθενείς υψηλού κινδύνου), τετραδύναμου συζευγμένου μηνιγγιτιδοκόκκου (αφορά μικροβιολόγους), τετάνου-διφθερίτιδας-κοκκύτη τύπου ενηλίκου (Tdap) και εποχικής γρίπης (ετησίως). Αυτή η υποχρέωση προβλέπεται από τις Οδηγίες Δεσμευτικού Χαρακτήρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης για την προστασία των εργαζομένων από την έκθεση σε βιολογικούς παράγοντες κατά τη διάρκεια της εργασίας τους και για την ασφάλεια των ασθενών. Είναι λοιπόν σαφές πως η βάση των σημερινών αντιδράσεων εκκινεί από την άρνηση αποδοχής της συγκεκριμένης πανδημίας και των μέτρων εναντίον της και όχι μια ευρύτερη εξέγερση απέναντι στην υποχρεωτικότητα καθεαυτή.

[21] Ζιλ Ντωβέ, «Για έναν κόσμο χωρίς ηθική», https://moralitystrippeddown.files.wordpress.com/, τροποποιημένη μετάφραση, δική μας η έμφαση.

[22] Ό.π.

[23] Ό.π.

[24] Έχουμε ήδη αναφερθεί διεξοδικά στο θέμα της αδυνατότητας μιας προσωπικής σχέσης με μια πανδημία. Αυτή η προσέγγιση όμως δεν πρέπει να γίνει κατανοητή ως ένα πλήρες σβήσιμο κάθε έννοιας ατομικής ευθύνης. Η λειτουργική χρήση που κάνει ο κρατικός μηχανισμός αυτής της ιδεολογικής προσέγγισης, όπως έχουμε αναφέρει, έχει τις ρίζες της στην προσπάθεια απόκρυψης/απόρριψης των ευθυνών που βαρύνουν αυτούς που (δυστυχώς αλλά όντως) διαχειρίζονται από κεντρική θέση το κοινωνικό σύνολο και θεσμούς όπως η δημόσια υγεία. Αυτό δεν σημαίνει όμως πως τα υποκείμενα που αδιαφορούν επιδεικτικά για τους γύρω τους δεν έχουν κανένα μερίδιο ευθύνης.

[25] Η διαδεδομένη ιδέα αυτού του κύκλου μισάνθρωπων πως η μάσκα, δηλαδή μια μορφή προστασίας πλήρως αποδεκτή στα ιατρικά δεδομένα, αποτελεί «φίμωτρο», δηλαδή κάποια μορφή στέρησης «ελευθερίας» (καθώς και της ανθρώπινης ιδιότητας καθεαυτής) είναι ενδεικτική.

[26] Βλ. ενδεικτικά Gaspar Milos Tamas, Post-fascism, Boston Review (2000).

[27] «Κάτι μας κρύβουν», Τυφλοπόντικας τ. 3, Ιούλιος 2021. (https://yfanet.espivblogs.net/)

[28] Ό.π.

[29] Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η επαναλαμβανόμενη γκρίνια περί σίγασης, διαπόμπευσης, αποκλεισμού κ.λπ. Το γεγονός πως ο πυρήνας των απόψεών τους για την πανδημία καθόρισε την πολιτική που ακολουθήθηκε (μέχρι τουλάχιστον το δεύτερο κύμα) σε ΗΠΑ, Μεγάλη Βρετανία, Βραζιλία και αλλού, ή πως η ανοιχτή πρόσβαση σε κοινωνικά δίκτυα (τα οποία εμφανώς προτιμάνε) έχει όχι απλώς δώσει βήμα σε τέτοιες «εναλλακτικές» απόψεις αλλά τις έχει διογκώσει σε αδιανόητο βαθμό, προφανώς δεν ραγίζει αυτή την εικόνα αυτοθυματοποίησης. Σίγουρα υπάρχουν ΜΜΕ των οποίων στόχος είναι απλώς και μόνο η διάδοση της κυβερνητικής προπαγάνδας (χωρίς βέβαια να είναι όλα τα ΜΜΕ αλλεργικά στο να δίνουν φωνή σε ένα σωρό αρνητές), αλλά η κατηγορία του αποκλεισμού από τα επίσημα ΜΜΕ είναι, για να λέμε την αλήθεια, μια πολύ περίεργη προσέγγιση για κόσμο που ανήκει στο ανταγωνιστικό κίνημα. Ο Τύπος και τα μέσα μαζικής επικοινωνίας, ως θεσμοί, δεν είναι όργανα δημόσιας πληροφόρησης, αλλά ούτε και μηχανισμοί στεγνής προπαγάνδας. Παρόλο που κάποια μέσα μονοπωλούν τη ρηχότητα ενός τέτοιου προπαγανδιστικού ρόλου υπό συγκεκριμένες προϋποθέσεις (ως επί το πλείστον χρηματικές), ο ρόλος τους ως θεσμοί είναι η παραγωγή συναίνεσης. Αυτό, στις σύγχρονες συνθήκες της εμπεδωμένης θεαματικής δημοκρατίας, που βαυκαλίζεται με ιδεολογήματα όπως η «δημόσια συζήτηση» και η ελεύθερη ανταλλαγή ιδεών, περιλαμβάνει και την προβολή «αντίθετων» προς τις κυρίαρχες απόψεων.

[30] Η εν λόγω πρωτοποριακή ιδεολογία γεννάει συχνά και τραγελαφικές αντιφάσεις στον εκφερόμενο λόγο των τάσεων αυτών, όπως φάνηκε παραδείγματος χάριν την περίοδο πριν και μετά τις διαδηλώσεις στη Νέα Σμύρνη εναντίον της αστυνομικής βίας και καταστολής, όταν οι «πειθαρχημένες μάζες» μετατράπηκαν εν μία νυκτί σε «καθόλου ευκαταφρόνητο πλήθος προλετάριων που συγκρούστηκαν στα οδοφράγματα».

[31] Να υπενθυμίσουμε εδώ πως ο επαναλαμβανόμενος και πληθωριστικός παραλληλισμός με παρελθοντικές φρικαλεότητες διευκολύνει ακριβώς αυτό που υποτίθεται πως αντιπαλεύει: σχετικοποιεί την ιστορική πραγματικότητα και συμβάλλει στην κανονικοποίηση της φρίκης.

[32] Αυτή η απαρίθμηση δεν γίνεται, προφανώς, για να υπονοηθεί πως η καπιταλιστική κυριαρχία έγινε καλοήθης και ανθρώπινη παρά μονάχα για να αναδείξει τον πανικό στον οποίο υπέπεσαν οι διαχειριστές του καπιταλισμού εξετάζοντας τις ενδεχόμενες επιπτώσεις της πανδημίας. Το γεγονός πως η ελληνική κυβέρνηση επέλεξε τη συνέχιση της απορρύθμισης και της υποτίμησης της εργασιακής δύναμης την ίδια στιγμή που οι χρηματοδοτικές της ανάγκες καλύπτονται πλήρως από την ΕΕ και την ΕΚΤ χωρίς προϋποθέσεις λιτότητας –για πρώτη φορά μετά από τουλάχιστον μια δεκαετία– δεν αναιρεί ούτε στο ελάχιστο την πραγματικότητα αυτών των αλλαγών. Απλώς δείχνει κάτι για την οικονομική και πολιτική κατεύθυνση των κυβερνώντων, καθώς και την εμπέδωση μιας ηττοπάθειας από την πλευρά του προλεταριακού ανταγωνισμού μετά από μια δεκαετία σκληρής υποτίμησης.

[33] Η ΕφΣυν έχει φιλοξενήσει ουκ ολίγες «παρεμβάσεις» τέτοιων «ειδικών» της άρνησης, ενώ τόσο το Press Project όσο και άλλες ιστοσελίδες της αριστεράς έχουν δημοσιεύσει κείμενα του ερευνητή του ατμίσματος Φαρσαλινού, του ψυχιάτρου Νικολαΐδη και άλλων τέτοιων. Ταυτόχρονα, διάφοροι ραδιοφωνικοί σταθμοί και κανάλια που αποκτούν «αντικαθεστωτική» στάμπα ανάλογα με το που φυσάει ο άνεμος, προσφέρουν άπλετο χώρο προβολής (Open TV, Kontra TV, Κρήτη TV κ.α.).

[34] Από ό,τι φαίνεται από τα δεδομένα, τα μονοκλωνικά φάρμακα έχουν μια χρησιμότητα στο στάδιο της περίθαλψης από νόσηση Covid-19, αν και εφόσον χορηγηθούν την κατάλληλη στιγμή. Δεν αφορούν, με άλλα λόγια, το κομμάτι της πρόληψης στο οποίο στοχεύουν τα εμβόλια. Επιπλέον, είναι χαρακτηριστικό το γεγονός ότι ο Κούβελας δεν είχε πρόβλημα να παρακαμφθούν οι κανονικές διαδικασίες για την έγκριση της θεραπείας των αντισωμάτων, σε αντίθεση με την αντίστοιχη αιτιολογία απόρριψης των εμβολίων: «Μέχρι στιγμής, δεν μπορούν να επωφεληθούν όλοι οι ασθενείς από τις επαναστατικές αυτές θεραπείες, καθώς ο Ευρωπαϊκός Οργανισμός Φαρμάκων δεν έχει ακόμα δώσει άδεια για να μπορούν να κυκλοφορήσουν στην ευρωπαϊκή αγορά. Εντούτοις, υπάρχουν διαδικασίες έκτακτης εισαγωγής που μπορεί να κάνει ο ΕΟΦ, με πρόγραμμα πρώιμης πρόσβασης», επισημαίνει ο κ. Κούβελας και αποκαλύπτει ότι σε άλλες χώρες της Ευρώπης έχουν ήδη ξεκινήσει οι διαδικασίες για την έκτακτη εισαγωγή αυτών των φαρμάκων. «Αν καθυστερήσει η χώρα μας, υπάρχει κίνδυνος να δεσμευτούν από τις άλλες χώρες οι διαθέσιμες ποσότητες». Α. Σταθάκου, «Ήρθε στην Ελλάδα το αντίσωμα που θεράπευσε τον Τραμπ», Real News, 13 Δεκεμβρίου 2020 (δική μας η έμφαση).

[35] Συγκεκριμένα, ο Φαρσαλινός έχει υποστηρίξει σε μια σειρά από άρθρα ότι πρέπει να ερευνηθούν τα θεραπευτικά αποτελέσματα της νικοτίνης στον Covid-19. Ενδεικτικά: K. Farsalinos, A. Barbouni και R. Niaura, Systematic review of the prevalence of current smoking among hospitalized COVID-19 patients in China: could nicotine be a therapeutic option? Reply, Internal and Emergency Medicine 16, σ. 235–236 (2021). Μάλιστα, το άρθρο που είχε δημοσιεύσει στο European Respiratory Journal τον Ιούλιο του 2020, «Characteristics and risk factors for COVID-19 diagnosis and adverse outcomes in Mexico», το οποίο υποστηρίζει ότι το κάπνισμα συνδέεται με χαμηλότερο κίνδυνο από τον Covid-19, αποσύρθηκε από το περιοδικό γιατί «οι συγγραφείς δεν είχαν γνωστοποιήσει πιθανές συγκρούσεις συμφερόντων κατά την υποβολή του χειρογράφου [...] ένας από τους συγγραφείς (José M. Mier) είχε τρέχοντα και ενεργό ρόλο συμβούλου στην καπνοβιομηχανία σχετικά με τη μείωση της βλάβης από τον καπνό και ένας δεύτερος (Κωνσταντίνος Πουλάς) ήταν την ίδια περίοδο κύριος ερευνητής της ελληνικής ΜΚΟ NOSMOKE [που χρηματοδοτείται έμμεσα από τη Philip Morris International]».

[36] Φώτης Τερζάκης, «Ανοιχτή Επιστολή στον Σωτήρη Λυκουργιώτη», Σκαντζόχοιρος τ. 2, Ιούλιος 2015.

[37] https://dimobio.gr/?page_id=443. Η συνεργασία αυτή οδήγησε μέχρι και στο κάλεσμα από κοινού με το Contra Dystopia και την ανοιχτά ακροδεξιά διεθνή οργάνωση αρνητών World Freedom Alliance στην κεντρική αντιεμβολιαστική διαδήλωση στην Αθήνα στις 14 Ιουλίου. Το μπλοκ που σχημάτισε η συνεργασία ακροδεξιών και ακροαριστερών αρνητών δέχτηκε επίθεση από τους φασίστες της ProPatria και εκδιώχθηκε από τη συγκέντρωση. Η εκ των υστέρων δικαιολογία πως δεν θέλουν να αφήσουν τον «δρόμο στους φασίστες» αυτοακυρώνεται, αν μη τι άλλο, από το γεγονός της συνδιοργάνωσης μπλοκ με ακροδεξιούς.

[38] Στην ομιλία του αυτή, που δόθηκε τον Ιούνιο του 2021, ο Νικολαΐδης καταφέρεται ενάντια στην «υπερβολή» της πανδημίας και της επικινδυνότητας του ιού αναμασώντας όλες τις θεωρίες του Ιωαννίδη περί «ψευδούς καταγραφής των νεκρών», «βαριάς γρίπης», αναποτελεσματικότητας των μέτρων αποστασιοποίησης, στηρίζοντας αντιθέτως την προτροπή να απομονωθούν μόνο οι ηλικιωμένοι και «ευπαθείς», καθώς και την εφαρμογή της «φυσικής ανοσίας» έναντι της τεχνικής (των εμβολίων). Η ομιλία αυτή βρίθει από μαθηματικές ανακρίβειες και αδυναμία κατανόησης – ειδικά στο κομμάτι που αναφέρεται στις κλινικές μελέτες και δοκιμές των εμβολίων. Σε διάφορα άρθρα του στον ιστότοπο Κοσμοδρόμιο, ο Νικολαΐδης έχει παρουσιάσει τη φιγούρα του αντιεμβολιαστή ως αυτού «που επιμένει να σκέφτεται το τι σερβίρεται και δεν μασάει αμάσητα τα memes του διαδικτύου και τα φοβιστικά άρθρα των πλασιέ των φαρμακευτικών εταιρειών», ή ως κάποιου νέου που έχει καταλάβει πως «έχει πιθανότητα θανάτου από κορωνοϊό συγκρίσιμη με τους θανάτους από τροχαία ατυχήματα έως και τα δαγκώματα φιδιών». Αντίστοιχα, περιγράφει τους «αντι-αντι-εμβολιαστές» ως άτομα που έχουν πολιτικό ή οικονομικό όφελος, ως πανικόβλητους που δεν μπορούν πλέον να σκεφτούν ή και νάρκισσους.

[39] Η όψιμη «κριτική του επιστημονικού λόγου», στην οποία έχουν επιδοθεί διάφοροι αρνητές, είναι τόσο ξεκάθαρα αντιφατική που γεννιέται πραγματικά η απορία πώς δεν έχει απαξιωθεί. Μια κακοχωνεμένη αντίληψη που θέλει την ιατρική επιστήμη (και συνεπώς τη συσσωρευμένη γνώση) να ορίζεται καθοριστικά από την καπιταλιστική σχέση και μόνο, μένει μετέωρη όταν υπαχθεί σε πιο προσεκτικό έλεγχο. Με βάση μια τέτοια λογική, θα έπρεπε να απορρίψουμε κάθε επιστημονική εξέλιξη, καθώς ποτέ δεν απελευθερώθηκε η παραγωγή της από τους κυρίαρχους τρόπους οργάνωσης της κοινωνίας. Μαζί με τα εμβόλια, δηλαδή, θα έπρεπε να αρχίσουμε να αγανακτούμε για κάθε φάρμακο που κυκλοφορεί ή και κάθε θεραπεία που προτείνεται για οποιοδήποτε νόσημα. Γίνεται άλλη μια φορά σαφές πως αυτό που βλέπουμε σήμερα δεν είναι μια «κριτική του επιστημονικού λόγου» αλλά ένας ακόμα τρόπος να επιβεβαιωθεί «επιστημονικά» μια προ-αποφασισμένη θέση: η άρνηση της πανδημίας και της επικινδυνότητας του ιού.

[40] Κλασικό παράδειγμα είναι το γεγονός πως μέχρι και την εμφάνιση του SARS-CoV-2, το μεγαλύτερο μέρος των ερευνητικών κονδυλίων κατευθύνονταν προς τη βελτίωση βοηθημάτων τύπου Viagra, ενώ έρευνες για τη μέθοδο mRNA που ακολουθήθηκε για τα σημερινά εμβόλια ήταν παραμελημένη και υποστελεχωμένη, παρά τη θετική προοπτική που μοιάζει να εμπεριέχει ακόμα και απέναντι σε ασθένειες όπως το AIDS και οι καρκινοπάθειες.

[41] Να σημειώσουμε εδώ ότι η αντίληψη που προωθείται από αρνητές πως η όλη διαχείριση έγινε για να ευνοηθούν οι φαρμακοβιομηχανίες αδυνατεί να χωρέσει στο συλλογιστικό της το γεγονός πως υπάρχουν και φαρμακοβιομηχανίες που προσπάθησαν να φτιάξουν εμβόλια και δεν τα κατάφεραν, καθώς τα αποτελέσματα που είχαν οι κλινικές μελέτες τους δεν ήταν επαρκή. Η συνωμοσιολογική θεώρηση θα διακρίνει εδώ τον εξοβελισμό συγκεκριμένων συμφερόντων έναντι άλλων, αλλά αυτός ο τρόπος σκέψης είναι καταδικασμένος σε μια αυτοαναφορικότητα που απλώς επικυρώνει μια προϋπάρχουσα πολιτική θέση και βασίζεται, προφανώς, σε υπόνοιες αντί σε γεγονότα.

[42] Ως μονοθεματική πολιτική υγείας, ο εμβολιασμός δεν αναιρεί τις υπάρχουσες ταξικές διαιρέσεις και ανισότητες ούτε την καπιταλιστική αναδιάρθρωση/μείωση των «κοινωνικών» κρατικών δαπανών. Γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο ακολουθήθηκε ως μονοθεματική πολιτική αντιμετώπισης των τεράστιων προβλημάτων υγείας του πληθυσμού της Αφρικής κατά τις προηγούμενες 4 δεκαετίες έναντι τοποθετήσεων ακόμη και εντός των ιατρικών κύκλων που αναφέρονταν στην ανάγκη συνολικότερης βελτίωσης των συνθηκών ζωής του πληθυσμού για την αντιμετώπιση της νοσηρότητας (βλ. το βιβλίο του Randall Packard, Α History of Global Health, κεφ. 12 και 13).

[43] Ήδη, και με εμφανή πρόφαση τη διαχείριση των ανεμβολίαστων, το κράτος έχει παραχωρήσει σημαντικά κομμάτια της λειτουργίας του συστήματος υγείας (όπως π.χ. τα συνεργεία καθαρισμού) σε ιδιωτικές επιχειρήσεις.

[44] Η αθλιότητα της κυβερνητικής επικοινωνιακής πολιτικής αναδεικνύεται και από το γεγονός ότι μετατρέπει ένα ανύπαρκτο ζήτημα σε κεντρικό, εφόσον το συντριπτικά μεγαλύτερο ποσοστό των γιατρών και των νοσηλευτών είχε ήδη εμβολιαστεί πριν την ανακοίνωση της υποχρεωτικότητας. Η τακτική που ακολουθεί έχει ως αποτέλεσμα τη συσπείρωση του αντιεμβολιαστικού κινήματος απέναντι στο οποίο θέλει να κριθεί. Αυτό είναι πολύ πιθανό να λειτουργήσει εν τέλει ανασχετικά στον ρυθμό των εμβολιασμών και να έχει τραγικές συνέπειες, δεδομένου του χαμηλού ποσοστού εμβολιασμών στον γενικό πληθυσμό. Η προφανής αυτή αντίφαση δεν πτοεί όμως την κυβέρνηση, η οποία προσπαθεί να δημιουργήσει ένα win-win τετελεσμένο: εάν ο καταναγκασμός οδηγήσει σε αύξηση των εμβολιασμών, θα πλησιάσει τον στόχο να αποφύγει το οριζόντιο lockdown και να πετύχει το μεγαλύτερο άνοιγμα της οικονομίας· από την άλλη πλευρά, εάν συσπειρώσει τους αντιεμβολιαστές, θα μπορεί να επιρρίψει τις ευθύνες για την αύξηση των κρουσμάτων σε αυτούς και να δικαιολογήσει περαιτέρω τον ευρύτερο σχεδιασμό της απορρύθμισης και ιδιωτικοποίησης που εφαρμόζεται ήδη. Στο ίδιο πλαίσιο αντιφατικής ηλιθιότητας με ανύπαρκτα επιστημονικά στοιχεία βρίσκεται και ο παραλογισμός των μέτρων που ανακοινώθηκαν για τα σχολεία, σύμφωνα με τα οποία η λειτουργία ενός τμήματος διακόπτεται μόνο όταν τα κρούσματα υπερβούν το 50%+1 του συνολικού αριθμού μαθητών στην τάξη.

[45] Ίσως δεν υπάρχει καλύτερη απόδειξη αυτού του γεγονότος από τη δημόσια αποκάλυψη μιας κατάστασης που είχαν σίγουρα ψυλλιαστεί οι περισσότεροι/ες: η λεγόμενη «επιτροπή ειδικών», παρά την επιστημονικοφανή της σύνθεση, δεν είναι παρά ένας μοχλός νομιμοποίησης πολιτικών αποφάσεων (και οργανωτικών αποτυχιών) της κυβέρνησης, ενταγμένη και αυτή στο ευρύτερο πλαίσιο της επικοινωνιακής προτεραιότητας.

[46] Φρικαλέο (αλλά επακόλουθο) παράδειγμα αυτής της προσέγγισης είναι η καινούρια απόπειρα να ταυτιστεί ο εμβολιασμός με τον βιασμό, ένας χυδαίος παραλληλισμός που υιοθετήθηκε και στον δημόσιο λόγο ανεμβολίαστων υγειονομικών. Όπως και πολλά άλλα από τα επιχειρήματα/συνθήματα των αρνητών, ο συγκεκριμένος χαρακτηρισμός μοιάζει να προέρχεται από έναν ακροδεξιό Αμερικανό αρνητή «γιατρό», τον Ryan Cole, που κατάφερε πρόσφατα να εκλεγεί μέλος του Συμβουλίου Δημοσίας Υγείας του Αϊντάχο μετά από στήριξη των Ρεπουμπλικάνων και την εκδίωξη του προηγουμένου που ήθελε να επιβάλει μέτρα προστασίας.

[47] Είναι προφανές, φανταζόμαστε, πως το γεγονός πως πολλές από αυτές τις απαγορεύσεις υπάρχουν μονάχα τυπικά και δεν τηρούνται από τα αφεντικά δεν συνηγορεί στην κατάργησή τους.

[48] «Τελικά, η ιδεολογία της […] παραβατικότητας [και συνολικότερα της παράβασης των κανόνων] αν και πραγματικά υπερβαίνει το παρωχημένο ύφος της στρατευμένης πολιτικής, αφενός επιφέρει μια επαναφομοίωση της επαναστατικής υποκειμενικότητας, πείθοντάς την ότι η “παραβατική” και γενικά η παράνομη συμπεριφορά βρίσκεται στο επίπεδο των ατομικών επιλογών, και αφετέρου αποφορτίζει άμεσα κάθε ένταση. Από τη στιγμή που κάποιος αρκείται στο να είναι ο συνήθης παραβάτης κάθε κανόνα […] πνίγει το ίδιο του το είναι σε μια απλή και καρικατουρίστικη ανυπακοή στην κανονιστικότητα καθεαυτή, η οποία επομένως γίνεται, απλούστατα, το αρνητικό είδωλο του κανόνα […] Ο ψυχαναγκασμός της επανάληψης είναι το μίζερα μανιακό χαρακτηριστικό που υποβαθμίζει σε ρουτίνα, σε νοσταλγική επανάληψη, την πραγματική εξεγερσιακή δημιουργικότητα της ανατροπής». G. Cesarano, Apocalisse e rivoluzione, Dedalo, 1973, Θέση 125, δική μας η έμφαση.

[49] Ένα από τα λίγα κείμενα που τοποθετούν το ζήτημα σε σωστή, ταξική βάση είναι το κείμενο της συνέλευσης του Pasamontaña για την πανδημία, την κρατική πολιτική και τις κοινωνικές αντιστάσεις. Αντιγράφουμε ένα σχετικό απόσπασμα: «Παίρνουμε ξεκάθαρη θέση υπέρ της αναγκαιότητας του καθολικού εμβολιασμού ως ένα ακόμη μέσο για το ξεπέρασμα της πανδημίας. Έχουμε ταξική και κοινωνική υποχρέωση να συμμετέχουμε ενεργά στη συλλογική αυτοπροστασία από τον ιό που χτυπάει εμάς και τις διπλανές μας, τους φτωχούς και τους αποκλεισμένους. Όπως κάνουμε από την αρχή της πανδημίας χωρίς να περιμένουμε κανένα Κράτος - Πατέρα να μας υποχρεώσει» (http://pasamontana.blogspot.com/2021/08/pasamontana.html). Μια διαφωνία που έχουμε με τις συντρόφισσες και τους συντρόφους αφορά τη χρήση της έννοιας της υποχρέωσης και του καθήκοντος. Όπως το βλέπουμε, η αντίθεση μεταξύ υποχρέωσης και ελευθερίας ανήκει στον καπιταλιστικό κόσμο των διαχωρισμένων ατομικών συμφερόντων. Εντός του κινήματος που καταργεί τη σημερινή κατάσταση πραγμάτων, η αντίθεση ανάμεσα στην υποχρέωση και την ελευθερία αίρεται: η ένωση μεταξύ των ατόμων εντός της ταξικής κοινότητας αγώνα αποτελεί δημιουργία ενός άμεσου κοινωνικού δεσμού μεταξύ τους και αποτελεί τη βάση για την ελεύθερη αυτοανάπτυξή τους.

Αρχεία:

από Theodor Adorno - Max Horkheimer 25/09/2021 12:05 μμ.


Η καθήλωση των ανθρώπων σε φυσική κατάσταση σήμερα δεν μπορεί να αποσυνδεθεί από την κοινωνική πρόοδο. Η αύξηση της οικονομικής παραγωγικότητας, η οποία από τη μία μεριά δημιουργεί τους όρους για έναν δικαιότερο κόσμο, παρέχει από την άλλη στον τεχνικό μηχανισμό και στις κοινωνικές ομάδες που τον εξουσιάζουν μια άμετρη υπεροχή απένταντι στον υπόλοιπο πληθυσμό. Το μεμονωμένο άτομο εκμηδενίζεται εντελώς απέναντι στις οικονομικές εξουσίες, τη στιγμή που αυτές ανεβάζουν την κυριαρχία της κοινωνίας πάνω στη φύση σε απροσδόκητα ύψη. Ενώ το άτομο εξαφανίζεται μπροστά στη μηχανή που χειρίζεται, αυτή τον εφοδιάζει καλύτερα από οποιεσδήποτε ως τώρα. Στην άδικη τάξη πραγμάτων η αδυναμία και η καθοδηγησιμότητα της μάζας μεγαλώνουν μαζί με την ποσότητα αγαθών που της κατανέμεται.


post image

«[…] η επιστήμη αποτελεί παραγωγική δύναμη, απαλλοτριωμένη κοινωνική γνώση και διαδικασία παραγωγής: μάλιστα, στον σύγχρονο καπιταλισμό η παραγωγική διαδικασία έχει εν γένει μετατραπεί σε επιστημονική διαδικασία. Όμως η παραγωγική διαδικασία δεν είναι μόνο διαδικασία αξιοποίησης αλλά και διαδικασία παραγωγής αξιών χρήσης. Και αυτές οι αξίες χρήσης ικανοποιούν τις ανάγκες τόσο της καπιταλιστικής παραγωγής εμπορευμάτων όσο και τηςαναπαραγωγής της εργασιακής δύναμης. Σαφώς η επιστήμη εμφανίζεται ως «ιδιότητα του κεφαλαίου απέναντι στην παραγωγική εργασία», ως «εξουσία του κεφαλαίου πάνω στη ζωντανή εργασία» και από εκεί προκύπτει ο αγώνας των προλετάριων ενάντια στις μηχανές και την επιστήμη ως μορφή της εξουσίας του κεφαλαίου και της αλλοτρίωσης των προλετάριων. Ταυτόχρονα όμως αποτελεί κοινωνική παραγωγική δύναμη που ικανοποιεί ανθρώπινες ανάγκες και, στην περίπτωση της ιατρικής και της φαρμακευτικής, τη βασικότερη ανάγκη των ανθρώπων να είναι υγιείς.»

 

Οι (πραγματικά) ψεκασμένοι εργάτες μιας άλλης εποχής έμελλε να πληρώσουν ακριβά (εκ των υστέρων, βέβαια) την εμπιστοσύνη τος στις αγαθές προθέσεις της επιστήμης και του κράτους που ανέκαθεν μεριμνούσαν για τη «δημόσια υγεία»:

http://lolanaenaallo.blogspot.com/2013/02/blog-post_19.html

 

«Προλετάριοι όλων των χωρών εμβολιαστείτε!»

Εικόνες:

από bs 26/09/2021 12:37 πμ.


από Μπάχαλος 26/09/2021 2:28 πμ.


ότι ο ορισμός της πανδημίας σύμφωνα με τον ΠΟΥ, όντως άλλαξε κάπου το 2003, σε αυτό που ορίζουν οι αγαπητοί μας φίλοι στην υποσημείωση ένα. Και μετά άρχισαν να εμφανίζονται οι πανδημίες της άτυπης πνευμονίας, της γρίπης των πουλερικών και της γρίπης των χοίρων. Δεν ακούσαμε τις υποδείξεις των ειδικών τότε να εμβολιαστούμε. Μάλλον γιατί στο μυαλό μας, πανδημία ήταν η Πανώλη. Αλήθεια, η λέξη που να περιλαμβάνει και την θνητότητα μέσα, ποιά ειναι; 

Όπως επίσης να υπενθυμίσουμε ότι αν βαφτίζεις μιά συχνά συναντώμενη κατάσταση στους ανθρώπους, ή την έλλειψη αυτής, ως ασθένεια, αν δηλαδή προσεγγίζεις υγειονομικά την σφαίρα της ανθρώπινης ύπαρξης και έχεις αυτόν τον ορισμό της πανδημίας, τότε πολλά μπορούν να γίνουν πανδημίες, όπως η παχυσαρκία, το κάπνισμα, η φτώχεια, ο θυμός, ο αλφαβητισμός, το μπάσκετ, οι οπαδοί της Μπάγιερν Μονάχου, η αλτερνατιβ ροκ. Θα μου πεις, εδώ μιλάμε για ασθένεια, όχι για κάτι αφηρημένο, παλιοσοφιστή Μπάχαλε. Και εγώ θα απαντήσω, φουλ ειρωνεία και σχετλιασμό, έστω και με τον "ρυθμό μετάδοσης", πού βασίζεται το ποσοστό της μετάδοσης; Στην "ασυμπτωματική μετάδοση" ΠΟΥ ΔΕΝ ΘΕΜΕΛΙΩΝΕΤΑΙ ΠΟΥΘΕΝΑ και είναι το μεγαλύτερο ψέμα της δυτικής κυριαρχίας μετά την άμωμο σύλληψη; Ή στα τεστ Πολυμεράσης, που για τον κοβιντ19 η εργασία του Κριστιαν Ντρόστεν που τα προσάρμοσε για ανίχνευση του κορονιού θεωρήθηκε ως διασταυρωμένη από τους ομοίους του εντός 24 ωρών (και μας ζητείται να το θεωρήσουμε επιστημονικό αυτό) , που το 90% των θετικών αποτελεσμάτων τους είναι ψευδή, που ο Π.Ο.Υ. τον Γενάρη, όταν είχαν αρχίσει ήδη οι πλατφορμιασμοί, έδωσε οδηγίες να γίνονται τα τεστ στους εμβολιασμένους με 28 το πολύ κύκλους “όταν η κλινική εικόνα δεν αντικατοπτρίζει το αποτέλεσμα του τεστ" όταν τα τεστ έως τότε γίνονταν με πάνω από 40 κύκλους και παρά την ενδεδειγμένη χρήση τους, αλλάζοντας ουσιαστικά την μέθοδο παρατήρησης καταμεσής του πειράματος και ακυρώνοντας ταυτόχρονα σχεδόν έναν χρόνο μετρήσεων στον γενικό πληθυσμό από όπου μας βγάζανε το κρουσματόμετρο;

Ιστορικός υλισμός παιδιά. Όλα έχουν να κάνουν με συμφέροντα. Τα δικά τους και τα δικά μας. Τα άλλα όλα είναι χειρογλύκανο και ιστορίες των Χροστουγέννων. 

από Πειρατής του Έντελβαϊς 26/09/2021 11:13 πμ.


Ὀταν διάβασα το κείμενο των εκδόσεων "Αντίθεση", με εντυπωσίασαν τρία πράγματα. Πρώτον, με σοκάρει η πρεμούρα που επιδεικνύουν οι συντάκτες του για να υπερασπίσουν το παγκόσμιο ναζιστικό καθεστώς του υγειινιστικού/ψηφιακού ολοκληρωτισμού, κάτι που δεν θα περίμενε κανείς από ανθρώπους με νοημοσύνη και θεωρητική συγκρότηση. Δεύτερον, οφείλω να παραδεχτώ ότι ιστορικά είναι το πρώτο κείμενο που γράφεται από απολογητές του παγκόσμιου τεχνοφασιστικού καθεστώτος το οποίο είναι καλογραμμένο και έχει κάποιο επίπεδο. Όλα τα άλλα κείμενα που έχουμε δει μέχρι τώρα, από συλλογικότητες ή άτομα, ήταν επιπέδου γυμνασιακής έκθεσης. Ωστόσο, τρίτον, το κείμενο, παρά το υψηλό εκφραστικό του επίπεδο και τη φιλοσοφική κατάρτιση που αποκαλύπτει, δεν καταφέρνει να πει κάτι καινούργιο, παρά επαναλαμβάνει τα ίδια επιχειρήματα που ακούγονται, σε εκδοχές χαμηλότερου επιπέδου, από τα καθεστωτικά ΜΜΕ και τους εκπροσώπους τους στο indymedia εδώ και ενάμισι χρόνο. Σε αυτή την περίπτωση το ενττυπωσιακό είναι ότι άτομα με ευφυία επιμένουν να αναμασούν τις ίδιες ανοησίες, οι οποίες έχουν αντικρουστεί πολλάκις από πλήθος κειμένων της άλλης πλευράς. Βλέπε για παράδειγμα https://athens.indymedia.org/post/1607485/ (αυτή η ανάρτηση θα αναφέρεται στο εξής ως "Παρατηρήσεις")

Έχω να κάνω μια σειρά από παρατηρήσεις στο κείμενο της Αντίθεσης. Ας τα πάρουμε ένα-ένα.

1.

Ίσως ο κεντρικότερος ισχυρισμός του κειμένου τους είναι ότι έχουμε μια άκρως επικίνδυνη "πανδημία" (sic), η οποία, αυτονοήτως, απαιτεί τη λήψη υποχρεωτικών μέτρων. Θα σας στεναχωρήσω αγαπητοί-ες μου αλλά αυτό το ζήτημα έχει απαντηθεί στις "Παρατηρήσεις" ήδη από τον Σεπτέμβριο του 2020. Παραθέτω:

"Οι απολογητές του υγειινιστικού/ψηφιακού ολοκληρωτισμού νομίζουν ότι αρκεί να αποδειχθεί ότι η φετινή γρίπη είναι πιο επικίνδυνη από την περσινή, για να αποδεχτούμε ως αναγκαία τη λήψη διαφόρων μέτρων.

Όπως όμως παρατήρησε ο David Hume ήδη από το 18ο αιώνα, δεν μπορούμε να συνάγουμε το δέον από το είναι με λογικά έγκυρο τρόπο. Με άλλα λόγια, όπως το έθεσε ο μαθηματικός Henri Poincare στις αρχές του 20ου αιώνα, δεν μπορούμε να συνάγουμε με λογικά έγκυρο τρόπο προτάσεις που είναι στην προστακτική από προτάσεις που είναι στην οριστική.

Όσο επικίνδυνη και θανατηφόρα και αν είναι η φετινή ίωση, αυτό δεν συνεπάγεται κατ' ανάγκην ότι θα πρέπει να ληφθούν μέτρα. Το αν θα λάβουμε ή όχι μέτρα εξαρτάται από υποκειμενικούς αξιακούς και πολιτισμικούς παράγοντες. Διότι μια ψυχικά υγιής κοινωνία, η οποία δεν φοβάται το θάνατο και δεν κρύβεται κάτω από τα φουστάνια του κράτους αναζητώντας σωτηρία, θα μπορούσε να επιλέξει να συνεχίσει κανονικά τη ζωή της σαν να μην τρέχει τίποτα. Αυτό θα σήμαινε ότι θα ήταν έτοιμη να αντιμετωπίσει ψύχραιμα και γαλήνια εκατομμύρια θανάτους ως κάτι το αναπόφευκτο και θεμιτό, εφόσον αξιολογεί την ελευθερία (με το όποιο τίμημα) ως υψηλότερη αξία από τη σωματική υγεία ή τη διάρκεια της ζωής."

"Εδώ όμως προκύπτει το ζήτημα πώς καθορίζουμε την αξία της ανθρώπινης ζωής. Διότι θα μπορούσε κάποιος να υποστηρίξει ότι η αξία της ζωής δεν εξαρτάται μόνο από τη διάρκειά της αλλά και από την ποιότητα και το περιεχόμενό της, και ότι μια σύντομη ζωή ηδονής και ελευθερίας μπορεί να έχει υψηλότερη αξία και να είναι περισσότερο επιθυμητή από το να φτάσεις μέχρι τα 90 επιβιώνοντας απομονωμένος και ελεγχόμενος, με μάσκα, εμβόλιο και τσιπάκι και απόλυτα εξαρτημένος από το διαδίκτυο."

2.

"ενώ ταυτόχρονα εμφανίζεται προκλητικά αδιάφορο απέναντι στις εμφανείς πολιτικές θέσεις των επιστημόνων των οποίων τις απόψεις υιοθετεί."

Και πολύ καλά κάνει, διότι διαφορετικά θα διέπραττε συλλογιστικό σφάλμα (ad hominem). Αυτά τα έχουμε εξηγήσει πολλάκις σε όλες τις συναφείς συζητήσεις του μέσου στο οποίο επιλέξατε να δημοσιεύσετε το ρυπαρογράφημά σας και είναι πραγματικά απαράδεκτο ότι επιμένετε να υποπίπτετε σε τέτοια σοφίσματα.

Επιπλέον, να υποθέσω ότι οι επιστήμονες που επικαλείστε εσείς για να μας πείσετε για την επικινδυνότητα της γριπούλας σας είναι συμβουλιακοί κομμουνιστές και εργάζονται εθελοντικά σε αυτοδιαχειριζόμενα εργαστήρια τα οποία φυλάσσονται από ένοπλες εργατικές πολιτοφυλακές?

3.

Φαίνεται ότι οι συντάκτες του κειμένου θεωρούν δεδομένο, χωρίς να μπαίνουν στον κόπο να το αποδείξουν, ότι οι ανεμβολίαστοι είμαστε περισσότερο επικίνδυνοι για τη δημοσία υγεία από ό,τι οι εμβολιασμένοι, και από εκεί (σε συνδυασμό με την ιεράρχηση της διάρκειας της ζωής υψηλότερα από την ποιότητα και την ελευθερία -είτε μιλάμε για άτομα είτε για σύνολα) οδηγούνται στο συμπέρασμα ότι ο εμβολιασμός είναι κάποιο είδος ηθικού, κοινωνικού ή "ταξικού" καθήκοντος.

Έλα μου όμως που η εμπειρία και η λογική τους διαψεύδουν οικτρά:

Πρώτον, οι εμβολιασμένοι εξακολουθούν να μεταδίδουν τον ιό. Άρα ο εμβολιασμένος "ωφελεί" μόνο τον εαυτό του και ο ανεμβολίαστος "βλάπτει" μόνο τον εαυτό του. 

Δεύτερον, ακόμα και αν υποθέσουμε ότι οι ανεμβολίαστοι είμαστε περισσότερο επικίνδυνοι επειδή έχουμε "υψηλότερο ιικό φορτίο" και λοιπές τσιοδρικές παπάντζες, και πάλι δεν προκύπτει το συμπέρασμα που επιθυμούν οι απολογητές του παγκόσμιου τεχνοφασιστικού καθεστώτος. Διότι τους μεν εμβολιασμένους δεν θα πρέπει να τους απασχολεί αν θα κολλήσουν ή όχι, αφού υποτίθεται ότι είναι ασφαλείς (αυτό δεν είναι το νόημα των εμβολίων??), εμάς δε τους ανεμβολίαστους έτσι κι αλλιως δεν μας απασχόλησε ποτέ ούτε μας απασχολεί η γριπούλα σας και δεν μας ενδιαφέρει αν θα κολλήσουμε. Έτσι είμαστε όλοι ικανοποιημένοι.

Από όλα τα παραπάνω προκύπτει αβίαστα το συμπέρασμα ότι δεν συντρέχει καμία ηθική, κοινωνική ή "ταξική" υποχρέωση εμβολιασμού και ότι η επιλογή να κάνεις ή να μην κάνεις το εμβόλιο είναι απολύτως ανάλογη με επιλογές όπως το να εμφυτεύσεις κέρατα τράγου στο μέτωπό σου ή να χώσεις ένα σκελετὀ πέστροφας στον πρωκτό σου: είναι καθαρά ζήτημα προσωπικού καπρίτσιου, αφορά μόνο εσένα και δεν έχεις να δώσεις λογαριασμό σε κανέναν.

4.

Παρατηρώ ότι οι συντάκτες του κειμένου, όπως και όλη η υπόλοιπη καθεστωτική αριστερά, βγάζουν σπυριά και μόνο στο άκουσμα της λέξης "συνωμοσία", καθώς και λέξεων όπως "5G" και " Bill Gates".

Πρωτον, οφείλω να τους ενημερώσω ότι στις "Παρατηρήσεις", τόσο στην αρχική ανάρτηση όσο και στη συνέχεια, απαντώντας σε αντιρρήσεις, αναπτύχθηκε μια υποδειγματική επιχειρηματολογία υπέρ των θέσεων ότι α) Η υπόθεση ότι εμπλέκεται κάποια συνωμοσία είναι νόμιμη κατά την εξήγηση κοινωνικών και ιστορικών φαινομένων και β) Στην περίπτωση της γριπούλας σας δεν είναι μόνο νόμιμη αλλά και εύλογη. Και αυτή την επιχειρηματολογία δεν έχει καταφέρει να την αναιρέσει κανείς μέχρι τώρα.

Δεύτερον, επειδή γνωρίζω ότι η θρησκευτική λατρεία σας για τον Ντεμπόρ πλησιάζει (χωρίς να φτάνει βέβαια) τα ύψη της αντίστοιχης λατρείας σας για τον Μαρξ, σας συμβουλεύω να μελετήσετε τα "Σχόλια πάνω στην κοινωνία του θεάματος" και ιδίως τα σχόλια 7, 14, 15, 16, 18, 20, 21, 27 και 28.

5.

Κάποτε ήμασταν φίλοι, σύντροφοι και συμπότες. Όχι πια, από τότε που κάνατε τη λάθος επιλογή στο σημαντικότερο και κρισιμότερο υπαρξιακό δίλημμα στην ιστορία της ανθρωπότητας και αποκαλύψατε το πραγματικό πρόσωπο που κρύβατε κάτω από τις μάσκες σας, τη φριχτή μουτσούνα του τεχνοφασισμού με κοινωνιστικό μανδύα. Από τώρα και στο εξής σας θεωρώ εχθρούς και ως τέτοιοι θα αντιμετωπίζεστε.

από Ταλαιπωρημένος Τεοντόρ 26/09/2021 11:30 πμ.


Το παραπάνω κείμενο θα μπορούσε να αποτελεί τη βάση για μια - μάλλον βραχύβια- κουβέντα, αν το ημερολόγιο έδειχνε 13 Μαρτίου του 2020 και όχι 26 Σεπτέμβρη του 2021. Ακόμα και τότε, όμως θα σκόνταφτε σε ένα σωρό πολιτικές ακροβασίες, που θα καθιστούσαν τη συνέχεια του διαλόγου ανέφικτη. Ερχόμαστε στο σήμερα λοιπόν, και το κείμενο καταλήγει με το πρόταγμα για «συλλογικό αγώνα για την ικανοποίηση των αναγκών μας, που περιλαμβάνουν και τον καθολικό εμβολιασμό». Οι εμπνευστές του συγκεκριμένου προτάγματος -και δεν είναι μόνο η Αντίθεση, είναι πολλοί ακόμα- θα είχε ένα ενδιαφέρον να μας εξηγήσουν τι εννοούν με τον«καθολικό εμβολιασμό». Πρόκειται για ένα παντελώς κενού περιεχομένου πρόταγμα, που έρχεται απλά να θολώσει τα νέρα γύρω από την θέση τους που σκοπίμως αποκρύπτεται. Όσες συλλογικότητες υιοθετούν τη θέση για «καθολικό εμβολιασμό», θα ήθελαν πράγματι ο εμβολιασμός να είναι υποχρεωτικός για όλους και όλες. Το παραπάνω κείμενο το υπονοεί σε διάφορα σημεία. Αυτοί λοιπόν που αναμασούν την «καθολικότητα» δεν χρησιμοποιούν την «υποχρεωτικότητα» γιατί πολύ απλά θα ήταν το τελικό σημείο, στο οποίο θα απεκδύονταν κάθε υπόνοια προοδευτισμού ή ευαισθησίας, γιατί η υποστήριξη στην καραντίνα και τα μέτρα, τους έχει, έτσι και αλλιώς, αφαιρέσει κάθε πρόφαση ριζοσπαστικότητας. Για όλα τα υπόλοιπα σημεία, που θέτει το κείμενο τους, υπάρχουν ενδιαφέρουσες απαντήσεις από α/α σκοπιά:

https://thersitis.espiv.net/images/photo-arthra-39/antitriage_final_mail.pdf

https://athens.indymedia.org/media/upload/2021/07/28/covid_19_007digital-1.pdf

Ενώ υπάρχουν αρκετά επιχειρήματα και από αριστερή πλευρά: https://avantgarde2009.wordpress.com/2021/09/16/to-apartheid-einai-edo-kai-h-aristera-toy-katholiku-kai-ypoxreotikou-emboliasmoy-kanei-oti-den-blepei/

από ανεύθυνος μικροαστός 26/09/2021 11:38 πμ.


Σάββατο 19/12/2020

Η πανδημία του κορωνοϊού «πάγωσε» την οικονομική δραστηριότητα σε ολόκληρο τον πλανήτη, γεννώντας φόβους για κύματα χρεοκοπιών. Όμως, καθώς αυτή η πρωτοφανής χρονιά πλησιάζει στο τέλος της, είναι σαφές ότι η κρίση αποτέλεσε μία αναπάντεχη ευκαιρία για κάποιες μεγάλες επιχειρήσεις, οι οποίες όχι μόνο δεν επλήγησαν, αλλά κατάφεραν να ωφεληθούν.

Στην αμερικανική αλυσίδα ειδών για κατοικίδια ζώα PetSmart, τα γιλέκα ορειβασίας για σκύλους και τα γιορτινά πουλόβερ για σαύρες ξεπούλησαν. Η Universal Pictures αποδέχθηκε την άνοδο του streaming και άλλαξε τις ισορροπίες δυνάμεων στο Χόλιγουντ. Τα καταστήματα Neiman Marcus βγήκαν από το καθεστώς της χρεοκοπίας και έκαναν ένα νέο ξεκίνημα με φρέσκο χρήμα από τη Wall Street. Και ο CEO της Salesforce.com βαρέθηκε τις τηλεδιασκέψεις Zoom αλλά συμφώνησε να δώσει 27,7 δισ. δολάρια για να εξαγοράσει το Slack, ένα εργαλείο που συνδέει τους εργαζόμενους εξ αποστάσεως και ποντάρει ότι οι αλλαγές στην αγορά εργασίας θα είναι μόνιμες.

«Σε 10 μήνες έγιναν οι αλλαγές 10 χρόνων», λέει ο Rajeev Misra, CEO του Softbank Vision Fund, που είναι ο μεγαλύτερος επενδυτής στην τεχνολογία παγκοσμίως. Παρότι στις αρχές της κρίσης ανησυχούσε ότι η πανδημία θα αποτελέσει το τέλος των startups του, τελικά η άνθηση των αρχικών δημόσιων προσφορών (IPOs) του έφερε μεγάλα κέρδη.

Οι μεγάλες επιχειρήσεις

Οι μεγαλύτερες επιχειρήσεις στις ΗΠΑ ήταν εκείνες που ωφελήθηκαν από την κρίση, καθώς μπόρεσαν να περικόψουν προσωπικό και κόστη. Με τις κεντρικές τράπεζες και τις κυβερνήσεις να πλημμυρίζουν τις οικονομίες με χρήματα, οι καταναλωτές άρχισαν σύντομα να ξοδεύουν και πάλι. Όσα εξοικονόμησαν από τα εστιατόρια και τα ταξίδια, τα έριξαν σε αγορές online. Έτσι, ενώ οι μικρές επιχειρήσεις παλεύουν για την επιβίωση και εκατομμύρια Αμερικανών είναι άνεργοι, οι μεγάλες εταιρείες είδαν τα κέρδη αλλά και τις μετοχές τους να ανακάμπτουν.

Στα τέλη του Ιουνίου, οι αναλυτές περίμεναν ότι τα κέρδη των εταιρειών του S&P 500 για το τρίτο τρίμηνο θα μειώνονταν κατά 25%. Τελικά, μειώθηκαν μόνο κατά 6%.

Αυτοί που κινήθηκαν γρήγορα

Όταν η ζήτηση για αναπνευστήρες εκτοξεύτηκε το Μάρτιο, η Medtronic ξαφνικά δεχόταν τηλεφωνήματα από το Λευκό Οίκο έως τις κυβερνήσεις της Ευρώπης. Οι παραγγελίες ξεπερνούσαν το μέγεθος ολόκληρης της αγοράς των αναπνευστήρων. Όμως, η εταιρεία μοιράστηκε το σχέδιο των αναπνευστήρων της με κάθε εργοστάσιο που ήταν διατεθειμένο να τους κατασκευάσει και άρχισε να δουλεύει πάνω στις ειδικές προσαρμογές που της ζητούσαν τα αμερικανικά νοσοκομεία. Έτσι, το τρίμηνο που έκλεισε στις 30 Οκτωβρίου, ο τζίρος της άγγιξε τα 7,65 δισ. δολάρια και ήταν μειωμένος μόλις κατά 0,8% σε σχέση με το αντίστοιχο περσινό διάστημα.

Αυτοί που αγκάλιασαν το digital

Η ψηφιακή οικονομία εκτινάχθηκε, καθώς τα σχολεία έκαναν τα μαθήματα online και οι παραγγελίες για παραδόσεις τροφίμων πολλαπλασιάστηκαν. Περισσότερα από 86 εκατ. νοικοκυριά γράφτηκαν στη νέα υπηρεσία streaming της Walt Disney, ενώ η εταιρεία διανομής τροφίμων DoorDash μπήκε στο χρηματιστήριο.

Η ζήτηση που εξέπληξε

Με τα εστιατόρια και τα μπαρ κλειστά, η Pernod Ricard είδε ένα από τα σημαντικότερα κανάλια πωλήσεών της να στερεύει. Όμως οι καταναλωτές ήθελαν ακόμα να πιούν, και έτσι άρχισαν να γεμίζουν τα ντουλάπια των σπιτιών τους με αλκοολούχα ποτά. Οι πωλήσεις της εταιρείας για το τελευταίο τρίμηνο ήταν αυξημένες κατά 6% σε σχέση με πέρυσι.

Στις ΗΠΑ, οι πωλήσεις τροφίμων και ειδών λιανικής μειώθηκαν κατακόρυφα το Μάρτιο αλλά είχαν επιστρέψει στα προ πανδημίας επίπεδα έως τον Ιούνιο. Και οι πωλήσεις σπιτιών ανέκαμψαν προς έκπληξη όλων.

Οι business της τηλεργασίας

Ο ίδιος ο Marc Benioff της Salesforce.com είχε κουραστεί με τις διαρκείς τηλεδιασκέψεις στο Zoom. Όμως τελικά, θα έκλεινε τη συμφωνία για την εξαγορά της Slack Technologies μέσω του… Zoom.

Η πανδημία μπορεί να έκλεισε τα γραφεία των μεγάλων τεχνολογικών εταιρειών, όμως από την άλλη πλευρά, δημιούργησε μία τεράστια ζήτηση για τα προϊόντα τους. Τα gadgets της Apple και τα online εργαλεία της Google έγιναν αναγκαία όταν ο κόσμος άρχισε να δουλεύει ή να κάνει τα μαθήματά του από το σπίτι.

moneyreview.gr με πληροφορίες από Wall Street Journal


Το κείμενο είναι κείμενο εργατικής χειραφέτησης, και είναι σαφώς και κείμενο ενάντια στο φόβο, στις θεωρίες γενικευμένου φόβου που προωθούνται από κράτος και ακροδεξιά.

Είναι κείμενο χειραφέτησης και ως τέτοιο είναι ενάντια στο φόβο. Έγραψε ο συνομιλητής πιο πάνω <Το παραπάνω κείμενο θα μπορούσε να αποτελεί τη βάση για μια - μάλλον βραχύβια- κουβέντα, αν το ημερολόγιο έδειχνε 13 Μαρτίου του 2020 και όχι 26 Σεπτέμβρη του 2021>

Μα αυτό θα ήταν αντι-χειραφετικό, αντεργατικό και τελικά αντικομμουνιστικό να βγει κείμενο στις 13/3/2020 για μία κατάσταση που κανείς ακόμα και κράτη δεν ήξεραν τι είναι.

Να θυμίσω ότι στις 28/2/2020 το Παστέρ είχε βγάλει ανακοίνωση <Δεν είναι κάτι ιδιαίτερο αυτό ο κορωνοϊός σε σχέση με τη γρίπη, είπε ο διευθυντής των Εργαστηρίων Δημόσιας Υγείας του Ινστιτούτου Παστέρ. Πηγή: https://www.voria.gr/article/institouto-paster-den-prepi-na-fovomaste-ton-koronoio

Το κείμενο και γι αυτό το λόγο είναι ένα χειραφετικό κείμενο, γιατί δεν έγραψε πράγματα προτού έχει κάποιος τα δεδομένα για τον ιό. Ουσιαστικά είναι και ένα κείμενο σε ΑΝΤΙΘΕΣΗ με τον πραξικοπηματισμό, την κατάργηση των συνελεύσεων, την γραμμή από τα πάνω των ειδικών , των παλιών, των έμπειρων, που θεωρούσαν ότι από το Μάρτιο του 2020 είχαν ανακαλύψει κάτι που όλοι δεν βλέπαμε. Ακόμα και το ποσοστό θνητότητας για τον ιό στο περίπου το υπολόγισαν αρχές 2021 τα κράτη, ένα χρόνο μετά την πανδημία γιατί δεν υπήρχαν σίγουρα και επαρκή στοιχεία πριν. Μπράβο στους συντρόφους, συντρόφισες για το κείμενο, κυρίως για τη δημοκρατία στη σύνταξή του (είναι φανερό από τον τρόπο γραφής, περιεχόμενο, μορφολογία) γιατί πλέον και οι βασικοί κανόνες όπως συζήτηση , ανταλλαγή απόψεων, δημοκρατία στις αποφάσεις θεωρούνται ζητούμενο και έχω πολύ μεγάλη αμφιβολία για το πώς συζητιούνται κείμενα, αφίσες πολλών ομάδων και εάν τηρούνται στοιχειώδεις κανόνες συνέλευσης και συζήτησης.

από πειρατής 26/09/2021 3:39 μμ.


Όταν μίλησα για κείμενα επιπέδου γυμνασιακής έκθεσης αναφερόμουν σε κάτι τέτοια άτομα.

Τελίτσα σε είχα ρωτήσει και σε άλλο νήμα και ακόμα δεν έχεις απαντήσει:

Η εργατική χειραφέτηση δεν περιλαμβάνει τη χειραφέτηση του σώματός του εργάτη και την ελευθερία του να αποφασίζει ο ίδιος και μόνο τί θα βάλει στον οργανισμό του χωρίς κυρώσεις και χωρίς να δίνει λογαριασμό σε κανέναν?

Προς αντίθεση: ιδού οι νέοι σας φίλοι, χαρείτε τους!

από ακροαριστερός με γυμνασιακή γλώσσα 26/09/2021 3:56 μμ.


πάντα ομως πασαλειμμένη με ψέμα, γιατί διανοητικά είναι ΔΕΙΛΟΣ. Εν προκειμένω απλώς αναγνωρίζει μια ξεχωριστή ιδιότητα στους πρώην συμπότες τους. Για να μπορούσε να τα πίνει μαζί τους στο παρελθόν (αυτός το είπε) που συμφωνούσε μαζί τους, μάλλον ήταν ευφυείς γιατί ο ίδιος θεωρεί ευφυή τον εαυτό του, ξεχωριστό από τους λοιπούς "πλεμπαίους".

Ποια είναι η αλήθεια; Η αλήθεια έιναι ότι δεν είναι ευφυές στις 24 του Σεπτέμβρη του 2021 να επαναλαμβάνεις επιχειρήματα που τα έχουν καταθέσει διεξοδικά σε κείμενά τους  ακροαριστεροί από τον Μάρτη του 2020 (οι πιο πρωτοπόροι εξ' αυτών) και να τα παρουσιάζεις ως "δικά σου". Κι αυτα τα επιχειρήματα κατατέθηκαν διεξοδικότατα ακομη και στο λινκ που παραθέτει ο Φούλτσιο (μετά τον Σεπτέμβρη του 2020), ονομάζοντάς το "Παρατηρήσεις" ως φουσκωμένος διάνος της διανόησης που πιστεύει ο καψερός ότι είναι.

Το κείμενο της Αντίθεσης αν είχε γραφτεί τον Σεπτέμβρη-Οκτώβρη του 2020 θα είχε αξία. Τώρα η πανδημία μας τέλειωσε στη Βόρεια Ευρώπη. Αναλογικά οι νεκροί συγκριτικά με την Ελλάδα είναι τίποτα. Ο ιός έγινε ενδημικός. Δυστυχώς στην Ελλάδα λόγω ελάχιστης κάλυψης εμβολιαστικής (η κυβέρνηση φταίει τα μάλα σε αυτό) θα περάσει από διαδοχικά κύματα με νεκρούς μέχρι να πιαστεί η ανοσία της αγέλης όπως στις βόρειες χώρες, βλέπε Ιταλία, Μεγάλη Βρετανία, Βέλγιο, Ισπανία και αλλού. Εκεί συνέβη κάτι απλό: η ανοσία από εμβολιαστική κάλυψη και η ανοσία από νόσηση μας έδωσαν την πολυπόθητη ανοσία αγέλης. Ολα τα επιχειρήματα λοιπόν περί της θνητότητας στο 1% (προ του εμβολιασμού) επιβεβαιώθηκαν περίλαμπρα.

Μάλιστα υπάρχει ένα αρθράκι που τα περιγράφει αυτά αναλυτικά ΓΡΑΦΤΗΚΕ ΣΤΙΣ 21 ΔΕΚΕΜΒΡΗ του 2020, γκουγκλάρετε απλώς:

Με τυμπανοκρουσίες για τα (αναγκαία) εμβόλια επιχειρούν να κρύψουν τη δολοφονική στρατηγική της ανοσίας της αγέλης

υγ: κάποια στιγμή θα πρέπει να μάθετε ορισμένοι ότι άλλη η γλώσσα της διαλεκτικής κι άλλη η ξύλινη γλώσσα των παλίμψηστων των προφεσόρων της παντείου. Ευφυία είναι να κωδικοποιείς τις έννοιες χωρίς να τις εκχυδαΐζεις σε απλή και κατανοητή γλώσσα για όλους, δηλαδή, γυμνασιακή ;-)


Corporate profits in the United States jumped 9.7 percent to a record high of USD 2.42 trillion in the second quarter of 2021, following a 4.5 percent rise in the previous period, a preliminary estimate showed. Undistributed profits climbed 19.2 percent to USD 1.01 trillion and net cash flow with inventory valuation adjustment, the internal funds available to corporations for investment, surged 7.2 percent to USD 3.06 trillion. Meantime, net dividends rose 3.7 percent to USD 1.41 trillion.

source: U.S. Bureau of Economics Analysis US

Corporate profits 1950-2021

Lowest: Mar 1951 = 14.668 USD Billion

Highest: Jun 2021 = 2420.90 USD Billion

Average 1950-2021 = 530.87 USD Billion

[source: https://www.fxempire.com/macro/united-states/corporate-profits

See also: https://fred.stlouisfed.org/series/A053RC1Q027SBEA ]

Profits earned by China's industrial firms increased by 57.3% yoy to CNY 4.92 trillion in January-July 2021, following a 66.9% surge in the prior period, amid stable recovery momentum, with profits continuing to grow for both state-owned industrial firms (102.2%) and private-sector (40.2%). Among the 41 industries surveyed, 36 saw profit rises, including oil and natural gas extraction (266.7%), non-ferrous metal smelting (200.1%), ferrous metal smelting and rolling (182%), chemical raw materials (162.4%), coal mining and washing (127.9%), computer, communications (43.2%), electrical machinery (30.2%), general equipment (25.7%), automobile (19.7%), and textile (4.2%). In July alone, industrial profits rose by 16.4% yoy to CNY 703.67 billion, slowing from a 20% gain in July, amid the Delta outbreaks, severe floods and high raw material cost.

source: National Bureau of Statistics of China

Corporate Profits in Germany increased to 191.40 EUR Billion in the second quarter of 2021 from 182.51 EUR Billion in the first quarter of 2021.

source: Deutsche Bundesbank

Corporate Profits in the United Kingdom increased to 116726 GBP Million in the first quarter of 2021 from 113790 GBP Million in the fourth quarter of 2020.

source: Office for National Statistics

Corporate Profits in Canada increased to 105545 CAD Million in the second quarter of 2021 from 100719 CAD Million in the first quarter of 2021.

source: Statistics Canada

Corporate Profits in Japan increased to 24073.58 JPY Billion in the second quarter of 2021 from 20074.63 JPY Billion in the first quarter of 2021.

source: Ministry of Finance, Japan

https://tradingeconomics.com/country-list/corporate-profits

από η πτώση 27/09/2021 2:07 πμ.


post image

"H επιστημονική αισιοδοξία του 19ου αιώνα κατέρρευσε σε τρία βασικά σημεία. Πρώτον, στην αξίωση να εγγυηθεί την επανάσταση ως την ευτυχή επίλυση των υπάρχουσων συγκρούσεων (αυτή ήταν η Αριστερή-Χεγγελιανή και Μαρξιστική ψευδαίσθηση, η οποία βιώθηκε λιγότερο από την αστική διανόηση, αλλά ήταν η πλουσιότερη και, τελικά, η λιγότερο απατηλή). ∆εύτερον, στη συνεκτική θεώρηση του σύμπαντος και, απλούστατα, ακόμα και της ίδιας της ύλης. Τρίτον, στην ευφορική και γραμμική αίσθηση της ανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων. Αν κατακτήσουμε το πρώτο σημείο, θα έχουμε επίσης επιλύσει το τρίτο— και, αργότερα, θα μάθουμε να κάνουμε το δεύτερο σημείο δική μας υπόθεση και παιχνίδι. Αυτό που χρειάζεται δεν είναι να αντιμετωπίσουμε τα συμπτώματα αλλά την ίδια την αρρώστια. Σήμερα, ο φόβος βρίσκεται παντού— δεν θα μπορέσουμε να ξεφύγουμε από αυτόν παρά μόνο αν εμπιστευθούμε τις δικές μας δυνάμεις, τη δική μας ικανότητα να καταστρέψουμε όλη την υπάρχουσα αλλοτρίωση και όλες τις εικόνες της εξουσίας που μας διαφεύγει. Εναποθέτοντας τα πάντα, εκτός από τους εαυτούς μας, στη μοναδική εξουσία των Εργατικών Συμβουλίων που θα κατέχουν και θα ανακατασκευάζουν κάθε στιγμή την ολότητα του κόσμου, δηλαδή στην πραγματική ορθολογικότητα, σε μια καινούρια νομιμότητα."

 

Guy Debord, Ο Άρρωστος Πλανήτης (1971)

Εικόνες:

από Μετανιωμένος Αρνητής 27/09/2021 5 πμ.


"Όσο για το ότι, το γραπτό τούτο εμφανίζεται με ψευδώνυμο, είναι κι αυτό για να σεβαστούμε τη λιβελογραφική παράδοση, που δοξάστηκε από τη Σφενδόνη υπό το Μαζαρίνο όπως κι από τον Ιούνιο στην Αγγλία του 18ου αιώνα · κατά τα άλλα είμαστε βέβαιοι ότι εύκολα θα μας αναγνωρίσουν όλοι αυτοί που είχαν την ευκαιρία να μας συναντήσουν μέσα στα τελευταία αυτά τριάντα χρόνια. Για όλους του άλλους, τέλος, προτιμάμε να μην είναι το όνομά μας εκείνο που θα προκαλέσει ένα όσο γίνεται αυστηρό συλλογισμό, αλλά η ίδια η βαρύτητα των όσων κάνουμε υπόμνηση".

"Όλες οι κοινωνικές μορφές που κυριάρχησαν στην ιστορία επιβλήθηκαν στις μάζες τις οποίες έπρεπε απλώς να κάνουν να δουλέψουν. Η μεγαλύτερη επιτυχία του σύγχρονου πολιτισμού μας είναι το ότι μπόρεσε να θέσει στην υπηρεσία των ηγετών του μια ασύγκριτη δύναμη αυταπάτης."¨

(Gianfranco Sanguinetti, Σχετικά με την ιταλική κρίση)

από κυνηγός καβουρογαμόσαυρων 27/09/2021 8:55 πμ.


6.

"Απέναντι σε αυτή την εξέλιξη, οι διάφορες θεωρίες που αγωνιούσαν να μας πείσουν πως πρόκειται περί γρίπης που αποτελεί κίνδυνο μονάχα για τους ηλικιωμένους, βρέθηκαν σε ένα αδιέξοδο, αντιμέτωπες με το αδιαμφισβήτητο γεγονός πως οι διαχειριστές της παγκόσμιας οικονομίας επέλεξαν να μπλοκάρουν την οικονομική δραστηριότητα για μήνες· να διαταράξουν τους μηχανισμούς παραγωγής, διανομής και κερδοφορίας· να αποδεχθούν τη (μέχρι πρόσφατα αδιανόητη) διόγκωση του δημόσιου χρέους, όχι μόνο για να στηρίξουν όσες είχαν βρεθεί εκτός μισθωτής σχέσης αλλά και λόγω της φρενήρους χρηματοδότησης για την εύρεση εμβολίων· και όλα αυτά σε μια ιστορική περίοδο που ακόμα και οι πιο δυναμικές οικονομίες (ΗΠΑ, Γερμανία κ.ο.κ.) αγκομαχούσαν για να ξεφύγουν από την παρατεταμένη οικονομική στασιμότητα και τους υπερβολικά χαμηλούς αριθμούς ανάπτυξης."

Αυτό έχει ήδη απαντηθεί επαρκώς από τον ανεύθυνο μικροαστό και τον bs, απλά να υπενθυμίσω και την απάντηση που είχε δοθεί από τις "Παρατηρήσεις" πριν από ένα χρόνο στο αντίστοιχο (πιο απλοϊκα διατυπωμένο) επιχείρημα του blast:

"Δεν ωφελούνται όλοι από την κατάσταση. Αντιθέτως, προκαλούνται τεράστια προβλήματα σε συγκεκριμένους κλάδους.

Απάντηση: Μα έτσι είναι ο καπιταλισμός: άλλους ανεβάζει, άλλους κατεβάζει. Σε μια συνωμοσία μιας ομάδας συμφερόντων, στο πλαίσιο του καπιταλιστικού ανταγωνισμού, δεν είναι ανάγκη ούτε υπάρχει λόγος να ωφελούνται και όλοι οι άλλοι. Αρκεί να ωφελούνται οι συνωμότες. Στην περίπτωση μας είναι προφανές ποιοι ωφελούνται: Οι εταιρείες που παράγουν ψηφιακή τεχνολογία, με πρώτη τη Microsoft και τα συμφέροντα που συνδέονται με το 5G, και δευτερευόντως το ιατρικό κατεστημένο και οι φαρμακοβιομηχανίες. Αυτοί είναι οι νικητές της υπόθεσης και, ως αμοραλιστικά αρπακτικά που είναι, δεν έχουν κανένα λόγο να νοιάζονται για την οικονομική ζημιά που υφίστανται άλλοι κλάδοι ή και ολόκληρα κράτη."

7.

"Συνεπώς, όσοι/ες μιλούν για περιορισμούς κεκτημένων ελευθεριών από τα lockdown που επιβλήθηκαν όταν ξέσπασε η πανδημία, μπορεί να περιγράφουν μια πραγματικότητα αλλά ταυτόχρονα αποπροσανατολίζουν από το γεγονός πως η ελευθερία του ατόμου στην καπιταλιστική κοινωνία ήταν ούτως ή άλλως τυπική και ήδη περιορισμένη, χωρίς κανένας από αυτούς τους περιορισμούς (ή και υποχρεωτικότητες) να βρίσκονται στο στόχαστρο της πλειοψηφίας όσων σήμερα αντιδρούν στα μέτρα ή στα εμβόλια.[19] Είναι τελείως ξεκάθαρο πως οι άνθρωποι δεν επιλέγουν ελεύθερα και συνειδητά κάθε πρωί και μετά από ώριμη σκέψη να πάνε στη δουλειά, ούτε έχουν πρόσβαση στον τρόπο οργάνωσης αυτής της διαδικασίας. Είναι εξαναγκασμένοι να το κάνουν για να επιβιώσουν και οι αγώνες τους καθορίζουν το πεδίο εντός του οποίου αυτός ο εξαναγκασμός θα είναι περισσότερο ή λιγότερο άμεσος και βίαιος."

Δηλαδή επειδή η ελευθερία μας (ως άτομα ΚΑΙ ως σύνολο) ήταν ήδη περιορισμένη, πρέπει να την περιορίσουμε κι άλλο μέχρι να μην μπορούμε ούτε να ανασάνουμε?? Τί λογική είναι αυτή???

Εδώ αναμασάτε ένα κλασικό σόφισμα του φίλου σας του τελίτσα, το οποίο έχει επαναληφθεί και απαντηθεί πολλάκις, στις "Παρατηρήσεις" και αλλού.

Πριν το υγειινιστικό πραξικόπημα διαθέταμε ένα μίνιμουμ ελευθερίας. Μετά το πραξικόπημα ακόμα και αυτό το μίνιμουμ έχει χαθεί, αφού πλέον δεν έχουμε ούτε καν το στοιχειώδη έλεγχο πάνω στο σώμα μας. Σκοπός μας, φυσικά, είναι η μέγιστη ελευθερία (για τον καθένα ΚΑΙ για όλους μας μαζί). Αυτό δεν θα το πετύχουμε πιέζοντας, όπως κάνετε εσείς, προς ακόμα μεγαλύτερη μείωση της ελευθερίας (μόνο ένας ψυχοπαθής θα υποστήριζε κάτι τόσο παράλογο) αλλά, προφανώς, πιέζοντας προς όσο το δυνατόν μεγαλύτερη αύξηση της ελευθερίας, μέχρι την ολοκληρωτική καταστροφή του υπάρχοντος κόσμου, του κράτους, της εργασίας, του χρήματος, του εμπορεύματος και κάθε καταναγκασμού.

Εμείς σπρώχνουμε προς την κατεύθυνση της ελευθερίας (για κάθε άτομο και για όλους μας), εσείς σπρώχνετε προς την κατεύθυνση του ολοκληρωτισμού, του αυταρχισμού και της καταπίεσης μέχρι ασφυξίας.

Διαλέξατε στρατόπεδο λοιπόν και θα λουστείτε τις συνέπειες.

από Ανοσία 27/09/2021 5:36 μμ.


Αναφέρθηκε πιο πάνω ότι δηθεν στη βόρεια Ευρώπη δεν έχουν έξαρση του ιού λόγω δήθεν υψηλής εμβολιαστικης κάλυψης..Μα η Ελλάδα έχει υψηλότατη εμβολιαστικη κάλυψη.Λιγες χώρες την περνάνε.Στις βαλκανικές χώρες και δεκάδες άλλες χώρες στον πλανήτη που δεν εχει εμβόλια πάνω από το 30% του πληθυσμού γιατί δεν έχουν έξαρση; Γιατί πολύ απλά οι πανδημίες αναπνευστικών ιών τελειώνουν ΜΟΝΟ με φυσική ανοσία.Προφανως οι χώρες που έχουν μεγαλύτερη φυσική ανοσία,θα τελειώσουν πρώτες.Θυμιζω ότι στη Δυτική Ευρώπη ο ιός έφτασε πιο γρήγορα και είχαν ένα περισσότερο κύμα από εμάς.Εμεις είχαμε το πρώτο κύμα ουσιαστικά το φθινόπωρο του 2020.Τα συγκεκριμενα εμβόλια δεν προσφέρουν ούτε κυτταρική ανοσια,ούτε μνήμη του ιού.Το μόνο που ισχυρίζονται ότι κάνουν είναι τα αποτρέπουν κάπως την σοβαρή νόσηση κατά τη διάρκεια απόκτησης φυσικης ανοσίας.ΔΕΝ επιρεαζουν καθολου την πορεία της επιδημίας όπως είναι εμφανές και από όλα τα διαγράμματα.Χωρες όπως πχ.η και το Ισραήλ έκαναν ρεκόρ κρουσμάτων με εμβολιασμενο πάνω απο το 60% του πληθυσμού,πολύ λιγότερα από όταν τα εμβολιασμενο το 0% του πληθυσμού.


Μας τελείωσε η πανδημια στη Β. Ευρώπη λέει... Γιατί εμβολιαστηκε ο πληθυσμός λέει. Αυτό όμως που βγάζει μάτι είναι ότι η Βρετανία έχει φέτος τον Σεπτέμβριο πενταπλασιους νεκρούς κάθε μέρα σε σχέση με πέρυσι, παρά τα εμβόλια και το χαλαρό μιντιακο κλίμα. Την ίδια στιγμή, αναλογικά με την Ελλάδα οι 150 νεκροί τη μέρα στη Βρετανία δεν είναι και τόσο μακριά όσο νομίζει ο επαγγελματίας της παραπληροφορησης σταλινικος. Κάθε άλλο παρά τελείωσε η φάση, απλά περιμένετε να έρθει ο χειμώνας να δούμε τι θαύμα έκαναν τα μπόλια. Όσο για το περίφημο ποσοστό που μας κοπανάει περί θνητότητας, είναι απλά για γέλια. 1% λέει όταν στη Σιγκαπούρη δεν φτάνει ούτε το 0.1% (87 χιλιάδες κρούσματα 78 θάνατοι). Τέλος, ρε Κνιτο τι και ποιοι νομίζεις ότι διδάσκουν στην Παντειο; Πτυχίο και μεταπτυχιακό εκεί έκανα και δεν άκουσα κανένα να χρησιμοποιεί την λέξη παλιμψηστο πχ. Αλήθεια ξέρεις τι σημαίνει; Δεν έχω δει κάτι πιο ξύλινο από τη γλώσσα που χρησιμοποιείς.

από bs 27/09/2021 8:56 μμ.


Κατεπείγουσα προκαταρκτική έρευνα για τις ιστοσελίδες με αντιεμβολιαστικό περιεχόμενο

Δευτέρα, 27 Σεπτεμβρίου 2021 19:10

 

Στη Δικαιοσύνη διαβιβάστηκαν από τη Δίωξη Ηλεκτρονικού Εγκλήματος οι πρώτοι φάκελοι με ιστοσελίδες και αναρτήσεις στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης που προτρέπουν τους πολίτες σε πράξεις που στρέφονται κατά του εμβολιασμού και αμφισβητούν την πανδημία. Η προϊσταμένη της Εισαγγελίας Πρωτοδικών της Αθήνας, Σωτηρία Παπαγεωργακοπούλου έδωσε εντολή για τη διενέργεια κατεπείγουσας προκαταρκτικής εξέτασης σε εισαγγελικό λειτουργό, στο πλαίσιο της ευρύτερης δικογραφίας που έχει σχηματιστεί για τέτοιου είδους θέματα, έτσι ώστε να διερευνηθεί εάν έχουν τελεστεί μία σειρά από αξιόποινες πράξεις όπως απάτη και απόπειρα απάτης, διέγερση σε ανυπακοή και πρόκληση σε τέλεση αδικημάτων. Την έρευνα θα διενεργήσει η Διεύθυνση Δίωξης Ηλεκτρονικού Εγκλήματος υπό την εποπτεία του εισαγγελέα, ο οποίος θα αξιολογεί τα στοιχεία που θα προκύπτουν. Σε περίπτωση μάλιστα που διαπιστώνονται κατά την πορεία της προκαταρκτικής εξέτασης, ενδείξεις τέλεσης των εν λόγω αδικημάτων, ενδέχεται να εφαρμοστεί ακόμη κι η αυτόφωρη διαδικασία.

 

https://www.naftemporiki.gr/story/1781337/katepeigousa-prokatarktiki-ereuna-gia-tis-istoselides-me-antiemboliastiko-periexomeno


Καλά εσύ πειρατή μιλάς λες και είσαι κάποιος εισοδηματίας όπου τις ελεύθερες ώρες από τα επιχειρηματικά συμβούλια και το τένις μπαίνει και ιντυμίντια.

Έγραψες <Η εργατική χειραφέτηση δεν περιλαμβάνει τη χειραφέτηση του σώματός του εργάτη και την ελευθερία του να αποφασίζει ο ίδιος και μόνο τί θα βάλει στον οργανισμό του χωρίς κυρώσεις και χωρίς να δίνει λογαριασμό σε κανέναν?>

Δεν έχεις καταλάβει ότι ο εργάτης στον καπιταλισμό είναι εμπόρευμα που ψάχνει αγοραστή για να πουλήσει την εργατική του δύναμη για να ζήσει, όπου ο αγοραστής (καπιταλιστής ) και η πολιτική του έκφραση κράτος καθορίζει τη ζωή του σε τεράστιο βαθμό και μέσα σε αυτή την αλλοτριωμένη ζωή εσύ βλέπεις τις τεράστιες ελευθερίες που τις καταργεί ένα εμβόλιο. Μακάρι να ήταν τόσο αυθύπαρκτος, αυτεξούσιος και ελεύθερος ο εργάτης, τότε όμως δεν θα είχαμε καπιταλισμό και καπιταλιστική αλλοτριωμένη κοινωνία.

Εάν διαβάσεις το κείμενο απαντάει στην ερώτησή σου όπως και σε άλλες ερωτήσεις. Το κείμενο για όσους το διάβασαν και έσωσαν κάποια βάση, είναι κείμενο ξεκάθαρα της εργατικής αυτονομίας. Μετά την σύμπλευση ομάδων της αυτονομίας με την ακροδεξιά νέου τύπου , αυτό το κείμενο που είναι κείμενο εργατικής χειραφέτησης για τον κομμουνισμό είναι ένα κείμενο που θα του έβαζα και τίτλο <Για τη χαμένη τιμή της εργατικής αυτονομίας>.

από CountZero 28/09/2021 1:38 πμ.


Γράφετε στην αυτοπαρουσίαση σας

«Στη θέση της παλιάς αστικής κοινωνίας, με τις τάξεις και τις ταξικές της αντιθέσεις, έρχεται μια ένωση όπου η ελεύθερη ανάπτυξη του καθενός είναι η προϋπόθεση για την ελεύθερη ανάπτυξη όλων.»

Και γράφετε στο κείμενο

Μεταφράζοντας αυτές τις παρατηρήσεις στο πλαίσιο μιας πανδημικής κρίσης μπορούμε να δούμε, και από μια νέα σκοπιά, γιατί το αίτημα άρνησης των εμβολιασμών υπό τους όρους της «αυτοδιάθεσης του σώματος» βασίζεται σε ένα σαθρό οικοδόμημα: δεν νοείται, με άλλα λόγια, μια ριζοσπαστική υπεράσπιση του ατομικού δικαιώματος όταν αυτό δεν αναγνωρίζεται ως όριο, πόσο μάλλον όταν αυτή λειτουργεί εις βάρος του συλλογικού. Μια τέτοια αντίληψη μπορεί να ευδοκιμήσει μονάχα όταν συντρέχουν δύο παράγοντες: είτε ένας άκρατος ατομικισμός που προκύπτει από την επικράτηση μιας (ακραίας στην πραγματικότητα) υιοθέτησης του φιλελεύθερου φαντασιακού· είτε μέσω μιας αδυναμίας κατανόησης ή και συνειδητής άρνησης του κοινωνικού χαρακτήρα μιας μεταδοτικής ασθένειας.

.....

Πόσο ελεύθερη είναι αυτή η ρημάδα ανάπτυξη τελικά του καθενός/μιας μας αν το όριο τίθεται βασισμένο στις ηθικολογία, γιατί περί αυτού πρόκειται, των ειδικών κράτους και κεφαλαίου?

από πειρατής 28/09/2021 2:10 πμ.


Το κείμενο της Αντίθεσης και του Π.Ρ. δεν απαντάει σε τίποτα και μπάζει από παντού, όπως δείξαμε ξεκάθαρα παραπάνω.

Σαφώς δεν είναι κείμενο εργατικής χειραφέτησης αλλά κείμενο εργατικής υποδούλωσης, αφού καλεί ευθέως τους εργάτες, πέρα από την εμπορευματοποίηση της εργατικής τους δύναμης, να εκχωρήσουν στο κράτος και τις πολυεθνικές των φαρμάκων, μέσω του εμβολιασμού, ακόμα και την ιδιοκτησία του οργανισμού τους και μαζί και τις τελευταίες ισχνές ελευθερίες που είχαν απομείνει.

Δεν χρειαζόταν καν να σου απαντήσω, αφού όλα έχουν ειπωθεί ήδη στις προηγούμενες αναρτήσεις μου (βλέπε και κυνηγός καβουρογαμόσαυρων).

Μην μας κουράζεις τζάμπα. Γιατί δεν πας να παίξεις με τα άλλα παιδάκια στο παρκο, να τα πούμε με την ησυχία μας οι ενήλικες;


Άρτιο δοκίμιο-στην υπηρεσία προπαγάνδας υπέρ του υγειινισμου που μπορεί να παραπλανήσει οπως αντίστοιχης ποιότητας κείμενα που υποστηρίζουν συνωμοσιολογικές θεωρίες διανθισμένα με στοιχεία και επιστημονικές πηγές.Εδω επιστρατεύτηκε ο άμοιρος ο Αντόρνο,ο οποίος καλείται να παίξει το ρολο που θέλει ο συγγραφέας,δηλαδή αυτού που στο όνομα της συλλογικότητας,σας προτρέπει να εμβολιαστείτε για να σώσετε την κοινωνία και για να μπορέσετε υγιείς πια να υλοποιήσετε την κοινωνική επανάσταση.

Αχ και να ξερε ο Αντόρνο ότι η άγνοια και η έλλειψη κατανοησης του γίγνεσθαι,θα οδηγήσει ακόμα και τους αριστερούς και κάποιους  αναρχικους, να τον επικαλούνται για να πείσουν άλλους,οχι απλά για μια ιατρική πράξη που έχει επιβληθεί με κρατικό εκβιασμό και υπό καθεστώς έκτακτης ανάγκης αλλα να γίνουν κοινωνοί της νέας κουλτούρας και πολιτικής του υγειινισμου και της προτεραιόποιησης της "υγειας" και της ασφάλειας έναντι της οποιαδήποτε ελευθερίας,είτε αυτη είναι πνευματικη είτε αφορά το σώμα είτε την ίδια τη φύση.

Κοινώς ή διαβάστε Αντόρνο για να τον καταλάβετε,η αφήστε τον στον τάφο του να ονειρεύεται ανθρώπους που τον διαβάζουν και θέλουν να αντισταθούν και να ανατρέψουν αυτή τη μαύρη λαίλαπα που ο δυτικός πολιτισμός και μαζί του ο καπιταλισμός,φέρνουν στο πέρασμα τους σε κάθε γωνιά του πλανήτη.

Ο Αντόρνο ήταν και εξαίσιος μουσικολόγος, αντι να γράφετε αρλουμπες λοιπόν,μπορείτε να αφιερωθείτε στα βιβλία του περί μουσικής,μπας και ακούσετε καλύτερα τον ηχο της καπιταλιστικης μηχανής που βρυχάται και τον κρότο μιας κοινωνίας -ενος κοσμου-που γίνεται χίλια κομμάτια.


Γι αυτούς που έγραψαν γιατί δεν γράφθηκε κάποιο κείμενο από αυτόνομους πιο πρίν, περνάω ένα κείμενο <μειοψηφικό> της αυτονομίας αφού η πλειοψηφία της αυτονομίας συντάχθηκε με το ακροδεξιό νέου τύπου κίνημα ενάντια σε μάσκες, λοκ ντάουν και ενάντια στα εμβόλια. Σήμερα όμως τα γεγονότα στη Σταυρούπολη αλλά και αλλού πιο πριν δείχνουν ότι οι ακροδεξιοί μπορεί να συμπορεύτηκαν για ένα διάστημα με άλλους αλλά αυτοί ήταν απλά οι χρήσιμοι <κομπάρσοι>. Πλέον η ακροδεξιά νέου τύπου αυτονομείται , έχει δυναμώσει, και θα κατεβαίνει μόνη της.

Το κείμενο μειοψηφικής ομάδας της αυτονομίας στις 28/11/2020

 

Ενάντια σε κάθε αντισημιτισμό (αυτόνομο ή μη)

Αφετηριακό σημείο του κειμένου είναι η εκτίμηση μας, α) οτι υπάρχει ένας νέος θανατηφόρος ιός, του οποίου η εξάπλωση έχει πάρει πανδημιακό χαρακτήρα παγκοσμίως β) ότι η ιατρική/επιδημειολογική κοινότητα προτείνει και διχάζεται γύρω από μιά σειρά μέτρων με σκοπό την προστασία όσων περισσότερων ζωών από τη διάδοση του ιού στο πλαίσιο μιας πρωτόγνωρης επείγουσας συνθήκης.Εμείς δεν είμαστε γιατροί, είμαστε αντικοινωνικά αντίφα υποκείμενα, δε μας ενδιαφέρει ούτε μας αναλογεί να τοποθετηθούμε πάνω στην εγκυρότητα της θέσης της μίας ή της άλλης επιστημονικής ομάδας, μας ενδιαφέρει όμως να μιλήσουμε σε μια αξιακή βάση για τα ζητήματα που δημιουργούνται σε σχέση με αυτά, με ένα κύριο κριτήριο την προστασία της υγείας και της ζωής κυρίως αυτών που κινδυνεύουν μόνιμα από την εξολοθρευτική βία της ανθρώπινης κοινωνικότητας που είναι ταυτόχρονα τα πιο ευάλωτα σώματα απέναντι στον ιό: οι ηλικιωμένοι/ες, οι φυλακισμένοι/ες, οι κλεισμένοι/ες σε κέντρα κράτησης πρόσφυγες και μετανάστ(ρι)ες οι ρομά/νι που ζουν σε καταυλισμούς κλπ…

Μια σειρά από αυτά τα μέτρα είναι πιό ενοχλητικά (πχ. μάσκα, εντεταμένη υγιεινή, περιορισμός κινήσεων κλπ.) και άλλα λιγότερο, πχ. επαφές με μάζες ανθρώπων. Το τελευταίο είναι λιγότερο ενοχλητικό, μιάς και ήδη πριν την πανδημία αποφεύγαμε όσο μπορούσαμε το πλήθος. Ως γνωστό, είναι επικίνδυνο το ανακάτωμα με ανθρώπους, τόσο για την ψυχική, όσο και για την σωματική ακεραιότητα, λόγω της αδυσώπητης ελληνικής ανθρωπιάς τους. Ήδη με την καραντίνα και την αναγκαστική συνύπαρξη των ελλήνων στο ίδιο σπίτι έχουμε μεγάλη αύξηση της πατριαρχικής και μισογυνικής βίας. Ο δε ελληνικός κορμός προσπαθεί να μεταθέσει την ευθύνη για τη διάδοση του ιού σε οτιδήποτε άλλο εκτός από τον εαυτό του: στους κινέζους, στους εβραιοσιωνιστές, στους μετανάστες, στους ρομά, στους τουρίστες. Για αυτόν η πανδημία είναι μια ακόμα ευκαιρία ασκήσεων εξόντωσης και κυνηγιού των άλλων.

Οι αριθμοί των κρουσμάτων της πανδημίας καθώς και των νεκρών είναι παγκοσμίως γνωστοί. Η επανάληψη τους θα ήταν πλεονασμός, μιας και δημοσιεύονται – πάγια σε στυλ ανταγωνισμού – παντού. Με το λεγόμενο δεύτερο κύμα, εκτοξεύτηκαν προς τα πάνω. Και όχι μόνο αυτοί οι αριθμοί. Οι θεωρίες συνωμοσιολογίας και τα παράγωγα τους, ακόμα και οι πιο ακραίες ή οι πιό ηλίθιες εκτοξεύτηκαν επίσης προς τα πάνω. Ένα συνονθύλευμα από «αγωνιστές της ελευθερίας και της «ελευθερίας του λόγου», από νεοναζί και τα παράγωγα τους, από εσωτεριστές, χριστιανούς φονταμενταλιστές και οικοφασίστες κλπ., μάχονται ενάντια στο διεθνές λόμπυ διαφόρων Bill Gates, ενάντια στη σκευωρία των φαρμακοβιομηχανιών και των στρατιωτικών κύκλων, ενάντια στα σχέδια κρατών και κυβερνήσεων, που είτε σχεδιάζουν να μειώσουν τον πληθυσμό τους, είτε να τον καθυποτάξουν και να τον κάνουν πειθήνιο όργανό τους, είτε να προωθήσουν τα καπιταλιστικά σχέδια τους κλπ. Και μάχονται με συνέπεια ενάντια στα προαναφερθέντα μέτρα, σαν μορφές καταπίεσης κλπ.

Σε διάφορες χώρες πήρε αυτή η στάση μαζικό, κινηματικό χαρακτήρα με σημαντικό αριθμό μαχητών. Στη γερμανία πχ. είχαμε διαδηλώσεις της τάξης των 40.000 συμετεχόντων στο βερολίνο, των 20 χιλιάδων στη λειψία, των δεκάδων χιλιάδων αρνητών της πανδημίας σε όλες τις μεγαλουπόλεις. Αξιοσημείωτο είναι, όχι σαν έπαινο αλλά σαν αυτονόητο, ότι παντού όπου εμφανίστηκε αυτό το συνονθύλευμα, ήταν σθεναρά παρούσα η αντιφα ενάντια στον ακροδεξιό αυτό όχλο.

Και ενώ έτσι εκτιμούσαμε μέχρι πρότινος οτι αυτό το πεδίο είναι αποκλειστικά χώρος δράσης των ακροδεξιών, αντισημιτικών και νεοναζιστικών μιασμάτων, έρχεται η αθάνατη ελλάδα να μας διαψεύσει απροκάλυπτα. Ομάδες που καπηλεύονται την έννοια του αυτόνομου αντιφασισμού (θα προτείναμε σε κάποιες από αυτές από autonome antifa να μετονομαστούν σε autonome antisemiten) ανακάλυψαν τον δάκτυλο πίσω απο την «υποτιθέμενη πανδημία» καθώς και τα πανούργα σχέδια των εξουσιαστών/καπιταλιστών: Όλα αυτά γίνονται για να καθηλώσουν τους εξεγερμένους, τους ατίθασους, να περάσουν τους ταξικούς στόχους τους και να δώσουν λύση στην καπιταλιστική κρίση τους και άλλα πολλά, γνωστά και τετριμμένα.

Ενα μίγμα απο τραμπισμό, απο μεταφυσικές εξάψεις και από „ξέρουμε-κάτι-που-δεν-ξέρετε-εσείς“, καθώς και ειρωνία για τους νεκρούς ή για τους μελλοντικούς νεκρούς της πανδημίας «καμπύλη-μάσκα-γιαγιά-κάτσε-σπίτι» (γέλια που κάναμε…), βρίσκει το δρόμο του τυπογραφείου ή του διαδυκτίου.

Και σαν έμπειροι ακτιβιστές, αφήνουν και κάνα παράθυρο ανοιχτό (κάτι σαν τον άθεο που λίγο πριν αποβιώσει κάνει μετάληψη… έτσι για σιγουριά), για την περίπτωση ανεξέλεγχτης τροπής της πανδημίας. Έτσι δεν τοποθετούνται άμεσα στη «σκευωρία της πανδημίας» ή στην ορθότητα ή όχι των αριθμών των κρουσμάτων σε αντίθεση με τους ομοιδεάτες τους των αντιπανδημιακών διαδηλώσεων ενάντια στις μάσκες και στα περιοριστικά μέτρα. Αυτοί το κάνουν εξαρχειοκουτσομπολίστικα. «ε, σαν την γρίπη είναι», «οι νεκροί από την γρίπη είναι περισότεροι», «ε, μπορεί να πεθάνανε και από άλλες ασθένειες» «υποτιθέμενη γρίπη» κλπ.

Νομίζουν ότι με το να καταφερθούν ενάντια στον αντισημισμό (στα πλαίσια της αντπαράθεσης για την πανδημία!) θα διαχωρίσουν την θέση τους απο τους άλλους. Στην πρόσφατη διαδήλωση των άλλων στην φρανκφούρτη, φορούσαν πολλοί απο τους διαδηλωτές το κίτρινο αστέρι του Δαυίδ και κρατούσαν αφίσες με ανάλογα συνθήματα, πχ. «το εμβόλιο απελευθερώνει» (παραλλαγή της επιγραφής στην είσοδο του Άουσβιτς «η εργασία απελευθερώνει»). Πράγμα που ανάγκασε την ίδια την αστυνομία να τους απαγορεύσει τόσο το αστέρι όσο και τις αφίσες τους.

Στην ελλάδα ακούγεται ετσι: «Την ίδια ακριβώς αντιμετώπιση που επιφυλάσσει ο καπιταλισμός στα μινκ όταν παύουν να είναι παραγωγικά, μπορεί να την επιφυλάξει και στους εργάτες του όταν η εργασία τους δε μπορεί να μετουσιωθεί σε κέρδος. Το έχει ξανακάνει άλλωστε. Την προηγούμενη φορά, η όλη διαδικασία ονομάστηκε Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος και θάλαμοι αερίων» (https://autonomeantifa.gr/giati-ekleisan-protes-i-kastoria-kai-i/).

Πάντα και παντού ήταν και είναι επαίσχυντο να εργαλειοποιείται και κατά συνέπεια να σχετικοποιείται η Shoah για ιδίους λόγους. Οχι, το Ολοκαύτωμα 6 εκατομυρίων εβραίων στους θαλάμους αερίων και αλλού δεν ήταν κάτι σαν την θανάτωση των μινκ .Οχι, το Άουσβιτς δεν ήταν η υπέρβαση οποιαδήποτε καπιταλιστικής κρίσης. Ηταν μάλιστα (για να μιλάμε στην γλώσσα τους μπας και μας καταλάβουν), ενάντια στην καπιταλιστική λογική, με την εξολόθρευση παραγωγικού εργατικού δυναμικού. Αν και δεν έχουμε πολλές ελπίδες, μια παρότρυνση: προτού ασχοληθείτε με τις γούνες των μινκ, με τους λιγνήτες και τα χοιροστάσια, αφιερώστε επιτέλους και λίγο χρόνο στην ενασχόληση με το Ολοκαύτωμα.

Μπορεί έτσι να μην κάνουν μεν για την πανδημία βαρύγδουπες ανακαλύψεις, το κάνουν όμως για τις ιδίες αντιλήψεις τους σχετικά με το πως κατανοούν το κράτος και την εξουσία, που για αυτούς δεν είναι τίποτε άλλο από μιά ομάδα συνωμοτών που θέλουν να πάρουν τον έλεγχο στα χέρια τους (λες και μέχρι τώρα δεν τον είχαν). Λες και η εξουσία ήρθε απο άλλον πλανήτη, λες και δεν υπάρχει άριστη, σταθερή διασύνδεση/αλληλεπίδραση και ενότητα με τις κοινωνικές δομές και τα μέλη των. Λες και εξουσία είναι μόνο η κρατική.

«Ένας απ’ τους τρόπους που βρέθηκαν για να προστατευθεί η βιομηχανία γούνας του κάθε κράτους έναντι των ανταγωνιστών της ήταν και η ανακάλυψη γριπιασμένων μεταλλαγμένων μινκ» ή «Το πάγωμα της κινεζικής οικονομίας που ανάγκασε τα υπόλοιπα κράτη του πλανήτη να υιοθετήσουν κι αυτά τη ρητορική του ιού και να κλείσουν τις οικονομίες τους» (antifa skripta).

Ο καπιταλισμός δεν είναι μια πλεκτάνη , ούτε χρειάζεται πλεκτάνες για να ξεπεράσει τις κρίσεις του. Είναι πάνω απ όλα κοινωνική σχέση. Και σαν τέτοια πρέπει να αντιμετωπιστεί. Αλλά ούτε και δουλεύει σαν πλεκτάνη σκοτεινών δυνάμεων, που έχουν ανάγκη «υποτιθέμενους ιούς» ή την «ρητορική του ιού» για να ξεπεράσουν την κρίση τους. Παρεπιπτόντως, η καπιταλιστική κρίση είναι αδιαίρετο κομμάτι του, είναι το οξυγόνο της αναζωογόνησης και επιβίωσης του.

Παρουσιάζουν τους εξουσιαστές σε κατάσταση πανικού, που τρομάζουν απέναντι στους εξεργεμένους και ανυπόταχτους σε αντίθεση με τους ίδιους που αυτοπροβάλονται σαν οι μόνοι που αντιστέκονται στα κόλπα τους. Κάποιος/ποια πρέπει να τους ενημερώσει οτι οι γαλάτες έχουν πλάκα μόνο στα τεύχη του αστερίξ.

Και όλα αυτά πού? Σε σε μιά χώρα όπου η εθελοντική υποταγή στους κατασταλτικούς μηχανισμούς και στην καπιταλιστική λογική είναι κάτι παραπάνω απο ευλαβική στάση, σε μια χώρα όπου οι μοναδικές σχεδόν, μαζικές και μαχητικές εξεγέρσεις είναι κύρια αυτές των ελλήνων ρατσιστών και εθνικιστών ενάντια στην εγκατάσταση προσφύγων στα μέρη τους , σε μια χώρα όπου η ομοφοβία και ο σεξισμός ειναι φυσικός τρόπος ζωής. Για ποιό λόγο λοιπόν να αναταράξουν αυτά τα γαλήνια φονικά νερά?

Ανάμεσα στις διάφορες ομάδες και τάσεις των αρνητών της πανδημίας ή της μάσκας υπάρχουν χίλιες δυό διαφορές και αντιθέσεις. Πέρα απο την κοινή βάση «ενάντια στην καταπίεση του κράτους» και τον «αγώνα για την ελευθερία», τους ενώνει και κάτι άλλο: Όλοι αυτοί αρνούνται σθεναρά οτι είναι συνωμοσιολόγοι. Συνωμοσιολόγοι είναι πάντα οι άλλοι, αυτοί μιλάνε με εμπεριστατωμένα στοιχεία (που κατασκεύασαν οι ίδιοι ή που βρήκαν στο διαδύκτιο), πχ. «η σκευωρία του εμπρησμού του Reichstag»). Όπου επιτέλους μάθαμε ότι η άνοδος του εθνικοσοσιαλισμού δεν ήταν τίποτε άλλο απο μια πλεκτάνη των ναζίδων με εκτελεστικό όργανο τον «πράκτορα, προβοκάτορα, παιδεραστή» (όλες οι εκφράσεις από το Braunbuch, του κομμουνιστικού κόμματος γερμανίας), του συμβουλιακού κομμουνιστή Marinus van der Lubbe. Στην πραγματικότητα ο εμπρησμός του ράιχσταγκ ήταν μια από τις ύστατες προσπάθειες μαχητικής αντιφασιστικής αντίστασης, απέναντι στην ανασύνταξη του γερμανικού πόπολο που προετοίμαζε το Άουσβιτς κάτω από τη ναζιστική πρωτοπορία του, την ίδια ώρα που το κομμουνιστικό κόμμα είχε αντικαταστήσει το σύνθημα «ο εχθρός είναι στην ίδια μας τη χώρα. Ζήτω η παγκόσμια επανάσταση» και φώναζε μαζί με τους ναζί για την απελευθέρωση της Γερμανίας ενάντια στο γαλλικό και τον αγγλικό ιμπεριαλισμό και την κατοχική συνθήκη των Βερσαλλιών! Σωστά έκριναν μια σειρά ιστορικών την τάχα μου μεγάλη «ανακάλυψη» του 2019 (που αποδείχτηκε λανθασμένη [1]) σαν μιά ακόμα προσπάθεια απενοχοποίησης του γερμανικού πληθυσμού από την εν ψυχή και σώματι στήριξη του εθνικοσοσιαλισμού και της πραγματοποίησης του Ολοκαυτώματος. Τιμή και δόξα στον σύντροφο Marinus van der Lubbe!

Αναμνηστική πλάκα στο Leiden της Ολλανδίας, γενέτειρα πόλη του Marinus van der Lubbe.

Από το κράτος του Ιράν μέχρι το κράτος του Ισραήλ, από το κράτος των ΗΠΑ μέχρι το κράτος της Κούβας, παντού στείνουν πλεκτάνες οι κρατικοί μηχανισμοί ενάντια στους πληθυσμούς τους.

Επίλογος: Θα ήταν άκρως κουραστικό και με ελάχιστες πιθανότητες επιτυχίας, να ψάξουμε να βρούμε τα κίνητρα που οδηγούν σε τέτοιες κατευθήνσεις. Μπορεί να είναι οποιαδήποτε εκτός από αντιφασιστικά (σε όλα τα σεντόνια/κείμενα τους και τις αφίσες τους το θέμα των ελλήνων φασιστών έχει πιά περιθωριοποιηθεί), όπως ελάχιστες αναφορές κάνουν στις ετερότητες που στοχοποιεί ο ελληνικός βόθρος όπως μετανάστ(ρι)ες, ρομά/νι, lgbtqi+. Ίσως μετά το εμβόλιο, που ελπίζουμε να βγεί έγκαιρα στην αγορά, μιας και το μόνο σίγουρο για μας μέσα σε αυτή την αβεβαιότητα είναι η εμπιστοσύνη μας στο άκρατο πάθος για υπερκέρδος απο τις φαρμακοβιομηχανίες και τα κέντρα ιατρικών ερευνών (μετά τον εμβολιασμό που θα τρέξουν πρώτοι να κάνουν. Είπαμε … έτσι για σιγουριά). Αν πάντως το κίνητρο τους είναι κύρια η κορονοιο-φοβία τους, οφείλουμε να δείξουμε κατανόηση, μιάς που από αυτήν την οπτική γωνιά, τα κείμενα τους είναι απλώς εξόρκισή του σε αυτόνομη μορφή.

Σε αντίθετη περίπτωση, αν δηλαδή η εξάπλωση του ιού πάρει ανεξέλεγκτη τροπή θα έχουμε άλλες καταστάσεις «Σε αυτό το πλαίσιο, θα ήταν λογικό να θυμόμαστε ότι ήταν πάντα οι γείτονες που γρήγορα έκαναν λόγχες από ξύλα μπαμπού, ή απλώς μετέτρεπαν ένα υπάρχον εργαλείο ως όργανο θανάτου. Κάθε κυρίαρχη φυλή θα άρχιζε γρήγορα να κατασκευάζει τους αιώνιους εγκληματίες ανάμεσα τους, ως αυτούς που είναι πραγματικά υπεύθυνοι για την επιδημία – όπως συμβαίνει τόσο συχνά στην ιστορία

Εκτός απο την συνωμοσιολογία υπάρχει και η ηλιθιολογία.

28.11.2020, φίλες και συνωμότριες του CM

[1] Το 2019 βρέθηκε ένα συμβολαιογραφικά επικυρωμένο ντοκουμέντο, γραμμένο το 1955 από το μέλος των SS Hans-Martin Lennings, στο οποίο αναφέρει οτι ο ίδιος μετέφερε με το αμάξι του τον Marinus van der Lubbe στο Reichstag για να το πυρπολήσει. Οι έρευνες που ακολούθησαν απέδειξαν οτι α) το ντοκουμέντο ήταν μεν γνήσιο, αλλά β) ότι το περιεχόμενο του ήταν ψευδές/λανθασμένο (π.χ. η διαδρομή του προς το Reichstag ήταν εντελώς διαφορετική απο αυτήν που περιγράφει ο Lennings).

 

https://friendsofcm.home.blog/2020/11/28/%CE%B5%CE%BD%CE%AC%CE%BD%CF%84%CE%B9%CE%B1-%CF%83%CE%B5-%CE%BA%CE%AC%CE%B8%CE%B5-%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%B9%CF%83%CE%B7%CE%BC%CE%B9%CF%84%CE%B9%CF%83%CE%BC%CF%8C-%CE%B1%CF%85%CF%84%CF%8C%CE%BD%CE%BF/


Δεν έγραψα ότι είναι αυτόνομοι σκέτο, έγραψα είναι εργατική αυτονομία για τον κομμουνισμό. Δεν ήξερα ότι έχουν και σελίδα , νόμιζα είναι κάποια νέα συλλογικότητα , αλλά από αυτά που γράφουν στην αυτοπαρουσίαση με επιβεβαιώνουν αυτό που κατάλαβα ακόμα και από ένα κείμενο.

 

Δημιουργήσαμε το αντιεξουσιαστικό κομμουνιστικό εγχείρημα Αντίθεση θέλοντας να συνεισφέρουμε με τις μικρές μας δυνάμεις στην κυκλοφορία και την ανάπτυξη των προλεταριακών αγώνων, που ξεσπούν σε κάθε σφαίρα της καθημερινής ζωής, σε κάθε τόπο του κοινωνικού εργοστασίου, ενάντια στο κεφάλαιο και το κράτος του.

Με τη δημοσίευση δικών μας κειμένων και μεταφράσεων, επιδιώκουμε τη συγκεκριμένη ανάλυση και αυτοκριτική της προλεταριακής εμπειρίας μέσα σε αυτούς τους αδιάκοπους αγώνες που δίνουμε ενάντια στις καπιταλιστικές κοινωνικές σχέσεις εκμετάλλευσης, αλλοτρίωσης και κυριαρχίας.

Θεωρούμε τη δράση μικρών κομμουνιστικών ομάδων και εγχειρημάτων αναγκαία για τη ριζοσπαστική κριτική των αγώνων και την υπέρβαση των ορίων και των διαχωρισμών στο εσωτερικό τους. Ωστόσο για εμάς, οι δυναμικές μειοψηφίες δεν μπορούν παρά να αυτοδιαλύονται με την ανάπτυξη του ταξικού κινήματος μέσα στην προλεταριακή εξέγερση.

Στόχος μας είναι να υπερβούμε τη λογική του αποκλεισμού των υπόλοιπων ανθρώπων και τον ανταγωνισμό που χαρακτηρίζει συχνά τις πολιτικές ομάδες που υποστηρίζουν ότι επιδιώκουν την επαναστατική αλλαγή της κοινωνίας. Για αυτό τον λόγο, δεν διεκδικούμε κανένα θεωρητικό ή οργανωτικό κύρος και καμιά πρωτοτυπία. Πάνω από όλα, αγωνιζόμαστε ενάντια στη δική μας αλλοτρίωση και εκμετάλλευση, δεν αγωνιζόμαστε για κάποιον σκοπό που βρίσκεται έξω από τη δική μας ζωή.

Η κατάργηση της μισθωτής εργασίας, του χρήματος και του κράτους και η δημιουργία της κομμουνιστικής αταξικής κοινωνίας, που θέτουμε ως στόχο, δεν αποτελούν την πραγματοποίηση ενός ιδανικού. Ο κομμουνισμός, ως το πραγματικό κίνημα που καταργεί την υφιστάμενη κατάσταση πραγμάτων, ελευθερώνει τις νέες κοινωνικές σχέσεις που αναπτύσσονται ήδη μέσα στην καπιταλιστική κοινωνία που καταρρεεί, όταν οι προλεταριακοί αγώνες διαρρηγνύουν την κανονικότητα των καπιταλιστικών κοινωνικών σχέσεων, όταν οι υφιστάμενες διαιρέσεις και διαχωρισμοί ξεπερνιούνται μέσα σε αυτούς.

«Η πραγματικότητα που δημιουργεί ο κομμουνισμός, είναι ακριβώς η αληθινή βάση για να γίνει αδύνατο να υπάρχει οτιδήποτε ανεξάρτητα από τα άτομα.» «Στη θέση της παλιάς αστικής κοινωνίας, με τις τάξεις και τις ταξικές της αντιθέσεις, έρχεται μια ένωση όπου η ελεύθερη ανάπτυξη του καθενός είναι η προϋπόθεση για την ελεύθερη ανάπτυξη όλων.»

https://antithesi.gr/?page_id=23


Τη μια τους βγάζεις αυτόνομους, την άλλη μας λες ότι είπες για "εργατική αυτονομία" που είναι και καλά διαφορετικό... Ενώ έχεις γράψει για κείμενο που σώζει την τιμή (μιας άλλης;) αυτονομίας κι επίσης αυτό: Για αυτούς που έγραψαν γιατί δεν γράφθηκε κάποιο κείμενο από αυτόνομους πιο πρίν, περνάω ένα κείμενο <μειοψηφικό> της αυτονομίας αφού η πλειοψηφία της αυτονομίας συντάχθηκε με το ακροδεξιό νέου τύπου κίνημα ενάντια σε μάσκες, λοκ ντάουν και ενάντια στα εμβόλια.

Μα τι λέω; Εδώ καταλαβαίνεις και το πόσο δημοκρατικά γράφτηκε το κείμενο από το στυλ γραφής, μας έχεις τρελάνει στην παπαρολογία. Είσαι απάλευτος ρε ουφολόγε. Το δε τελευταίο κείμενο που κάνει λόγο περί...αντισημιτισμού σε αυτό το πλαίσιο είναι άξιο για να υιοθετηθεί από την ΟΑΚΚΕ. Στο προτείνω.

από Τεοντόρ Αντόρνο - Μαξ Χορκχάιμερ 28/09/2021 6:06 μμ.


Ένα από τα διδάγματα της χιτλερικής περιόδου είναι και εκείνο για τη βλακεία της εξυπνάδας. Με πόσα εμπεριστατωμένα επιχειρήματα δεν αμφισβήτησαν οι Εβραίοι τις πιθανότητες ανόδου του Χίτλερ, όταν αυτή ήταν ηλίου φαεινότερη. Θυμούμαι μια συζήτηση στην οποία ένας οικονομολόγος, επικαλούμενος τα συμφέροντα των Βαυαρών ζυθοποιών, αποδείκνυε ότι είναι αδύνατη η ομοιομορφοποίηση της Γερμανίας. Ύστερα οι έξυπνοι θεωρούσαν αδύνατη την επικράτηση του φασισμού στις δυτικές χώρες. Οι έξυπνοι διευκόλυναν παντού το παιγνίδι των βαρβάρων, επειδή είναι τόσο βλάκες. Οι ενημερωμένες, διορατικές κρίσεις, οι προγνώσεις που στηρίζονται στη στατιστική και στην πείρα, οι διαπιστώσεις που αρχίζουν με τη φράση «στο κάτω κάτω πρέπει να το γνωρίζω, είναι το αντικείμενό μου», οι συμπερασματικές και σοβαρές δηλώσεις είναι όλες αναληθείς.

 Ο Χίτλερ ήταν εναντίον του πνεύματος και απάνθρωπος. Υπάρχει όμως και ένα πνεύμα που είναι απάνθρωπο: γνώρισμά του είναι η καλά ενημερωμένη ανωτερότητα.

από - 28/09/2021 8:23 μμ.


Ξεκάθαρα έγραψα και μάλιστα από μόνο την ανάγνωση αυτού του κειμένου αφού δεν ήξερα άλλα κείμενα της ομάδας Αντίθεση και δεν είχα διαβάσει την ιστοσελίδα τους.

-Το κείμενο είναι κείμενο εργατικής χειραφέτησης

-Το κείμενο για όσους το διάβασαν και έσωσαν κάποια βάση, είναι κείμενο ξεκάθαρα της εργατικής αυτονομίας.

Το άλλο κείμενο που πέρασα από άλλη ομάδα που γράφθηκε στις 28/11/2020 έγραψα είναι από ομάδα της αυτονομίας, χωρίς να γράψω κάτι άλλο.

Η Αντίθεση από το κείμενο αλλά και τη σελίδα της διαπιστώνεις κάποιος ότι δεν είναι μ-λ κομμουνιστική οργάνωση , είναι ομάδα της εργατικής αυτονομίας για τον κομμουνισμό είναι αυτόνομοι κομμουνιστές.

Όσο για την προσπάθεια να με απαξιώσουν κάποιοι, αυτό είναι αστική συνείδηση και αστικές αλλοτριωμένες μέθοδες συμπεριφοράς. Δεν θα σας ακολουθήσω.

από φίλος του τελίτσα 29/09/2021 12:28 πμ.


θα βγάλεις το υποχείριο των SA που πυρπόλησε το Ράϊχσταγκ, τον Βαρ ντερ Λούπε....σύντροφο!!!

Ντροπή! διάβασε το καφέ βιβλίο. Εμαθα οτι θα ξανακυκλοφορήσει μαζικά στην ελληνική.

Τι εργατική αυτονομία μας τσαπουνάς! Εδώ ειναι ένας αγώνας για την καταστασιακή διεθνή...χαχαχαχαχ και τη διάσωσή της.....χα...σε ενα νήμα στο ιντυμίντια.

Γελάω με την ψυχή μου. Ρε σεις της αντίθεσης, πείτε ρε ανοιχτά ποιος τα έχει γράψει πρώτος ολα αυτά που γράφετε από τον Μάρτη του 2020. Μην ντρέπεστε.

Ο Αντόρνο σας μάρανε. αλλη φορά να τσιτάρετε και τον νεοπλατωνιστή της αδελφότητας, Σαγίντ Κουντμπ, να σπάμε πλάκα.

από φίλος του φίλου του τελίτσα 29/09/2021 2:46 πμ.


https://athens.indymedia.org/post/1553370 κοίτα και συ αυτό...Όσο για το κείμενο, περισσότερο θυμίζει το κκε ζωγραφισμένο από το Ρενέ Μαγκρίτε και επιγράφεται "Αυτή δεν είναι μια πραγματικότητα."

από YOLO sto KYMA 29/09/2021 8:31 πμ.


Ανήκουνε τέτοιες αήθεις "αποκαλύψεις"επί προσωπικού στα νήματα συζητήσεων του ίντυ;

Αλλά βέβαια: σκέφτεστε τον καπιταλισμό σαν ένα δίκτυο από σκευωρίες που συγκροτούν μια τεράστια πλεκτάνη, η οποία πρέπει να αποκαλυφθεί για να δούμε το φως το αληθινό.

Μοιραία και στο μικροεπίπεδο της πολιτικής αντιπαράθεσης απόψεων λειτουργείτε με όρους δήθεν ξεμπροστιάσματος.

Αλλά, αυτοί είστε, τόσο μπορείτε.

υγ. Η αναφορά που έγινε στον Μαρίνους φαν ντεν Λούμπε από την αυτόνομη ομάδα είναι ιστορικά ακριβής -- εκεί καταλήγει στα πορίσματά της η σύγχρονη ιστορική έρευνα. Αλλά έχουμε να αντιμετωπίσουμε κοντά 90 χρόνια σταλινικής λασπολογίας. It is what it is.

από και ουτε καν έχουμε ξεκινήσει ακόμα 29/09/2021 11:09 πμ.


Για παράδειγμα, παραπάνω έχουμε ήδη κάνει φύλλο και φτερό το ρυπαρογράφημά σας και έχουμε δείξει, με ορθολογικά επιχειρήματα, ότι μπάζει από παντού.

Μετά από αυτό, οφείλετε να αναγνωρίσετε το λάθος σας, να ανακαλέσετε δημόσια όσα υποστηρίξατε, να ζητήσετε συγγνώμη και να ταχθείτε στον αγώνα ενάντια στον τεχνοφασισμό.

από Νταρθ Μπάχαλ 29/09/2021 12:30 μμ.


γιατί θέλω να το τονίσω, αν και ύβρεις του πρέπουνε γιατί είναι προβοκάτορας.

Ο παυλίτσας, που παραπάνω γράφει για την Σοα (την γενοκτονία των Εβραίων), σε άλλη συζήτηση (είτε στις "Παρατηρήσεις..." είτε "Για την αναγκαιότητα...", δεν θυμάμαι) ρωτάει ρητορικά: "θα έβλαπτε ποτέ το κράτος του Ισραήλ τους υπηκόους του;". Κλείνοντας το μάτι στην ρατσιστική γενίκευση που θέλει την εβραϊκή κοινωνία παγκοσμίως να "φροντίζει για τους δικούς της", λες και όλοι οι Εβραίοι συμφώνησαν μαζί από κοινού να ενταχθούν στο σιωνιστικό κίνημα, λες και όλοι οι Εβραίοι στο Ισραήλ συμφωνούνε συνειδητά στην καταπίεση των Παλαιστινίων και στο Απαρτχάιντ, λες και ένας κρατικός μηχανισμός δεμένος στο άρμα της δυτικής κυριαρχίας νοιάστηκε ποτέ για τους υπηκόους του και τέλος, λες και οι Παλαιστίνιοι δεν υπάγονται στην ισραηλινή κυριαρχία. "Θα έβλαπτε ποτέ το κράτος του Ισραήλ τους υπηκόους του;". 


Η κομμουνιστική ομάδα Αντίθεση είχε βγάλει κείμενο-ανάλυση και στις 12/4/2020 και στις 7/6/2020, οπότε αυτοί που λέτε γιατί άργησε δεν έχετε δίκιο. Προφανώς έβγαζαν κείμενο σύμφωνα με τις συγκυρίες και τις εξελίξεις μακριά από θεωρίες συνωμοσίας, χούντας και θεωρίες φόβου. Για τα εμβόλια δεν θα μπορούσαν να πουν κάτι από το 2020 αφού δεν είχαν βγει ακόμα. Πάντως μελετώντας τη σελίδα τους έχουν μία συγκροτημένη εργατική-αυτόνομη-κομμουνιστική σκέψη.

--------------------------------------- Απόσπασμα από κείμενο 12/4/2020

Η καπιταλιστική διαχείριση της πανδημίας Το ξέσπασμα της πανδημίας αποτελεί επομένως προϊόν της καπιταλιστικής λεηλασίας και απαξίωσης της φύσης, η οποία είναι έκφραση της βασικής αντίφασης της καπιταλιστικής σχέσης ανάμεσα στην αξία και την αξία χρήσης.[2] Η ανεξέλεγκτη διάδοση του ιού θα είχε ως αποτέλεσμα την ανεξέλεγκτη διατάραξη αν όχι τη ρήξη του κυκλώματος αναπαραγωγής του κεφαλαίου. Ο πολύ μεγάλος αριθμός ασθενών θα οδηγούσε αφενός στην κατάρρευση του συστήματος υγείας που με τη σειρά του θα προκαλούσε αλυσιδωτή αντίδραση και ακόμα μεγαλύτερο αριθμό απωλειών σε ανθρώπινη εργασιακή δύναμη. Αυτό θα πυροδοτούσε ανεξέλεγκτες κοινωνικές αντιδράσεις που θα μπορούσαν να αποκτήσουν είτε ταξικό ή ακόμη και αντικρατικό χαρακτήρα ή, στη χειρότερη περίπτωση για μας, χαρακτήρα ενδοταξικής σύγκρουσης ρατσιστικού/ατομικιστικού τύπου. Κατ’ αυτό τον τρόπο θα μπορούσε να προκληθεί ανεξέλεγκτη διάρρηξη του κυκλώματος συσσώρευσης και απονομιμοποίηση του κράτους και των θεσμών. Γι’ αυτόν τον λόγο, τα κράτη επέλεξαν παγκοσμίως να διακόψουν τα ίδια ένα μέρος των παραγωγικών και αναπαραγωγικών (εκπαίδευσης, τουρισμού, διασκέδασης και άλλων) δραστηριοτήτων και να επιβάλλουν περιορισμούς στην κυκλοφορία του πληθυσμού και τις συναθροίσεις. Προφανώς, τα μέτρα που λήφθηκαν θα πυροδοτήσουν την εκδήλωση των λανθανουσών αντιφάσεων της καπιταλιστικής συσσώρευσης –οι οποίες μετατίθεντο στο μέλλον τα προηγούμενα χρόνια κυρίως μέσω της πολιτικής μείωσης των επιτοκίων δανεισμού από τις κεντρικές τράπεζες– και έχουν ήδη ως αποτέλεσμα την καταστροφή και την απαξίωση κεφαλαίου και τη διολίσθηση της οικονομίας σε μεγάλη ύφεση.

Ωστόσο, έναντι της ανεξέλεγκτης κατάρρευσης των καπιταλιστικών κοινωνικών σχέσεων, τα κράτη επέλεξαν την κατά το δυνατόν ελεγχόμενη απαξίωση κεφαλαίου. Όσον αφορά τα μέτρα περιορισμού της κυκλοφορίας και των συναθροίσεων, πολλοί/ές σύντροφοι και συντρόφισσες μιλούν περί επιβολής του κινεζικού υποδείγματος ελέγχου του πληθυσμού, περί επιβολής ολοκληρωτικού καθεστώτος και δίνουν μεγάλη έμφαση στο ζήτημα της επιτήρησης του πληθυσμού.

Θεωρούμε ότι αυτού του είδους οι τοποθετήσεις μετατρέπουν την επιτήρηση του πληθυσμού από μέσο σε αυτοσκοπό.[3] Γενικά, αυτό που έχει ονομαστεί «βιοεξουσία»[4] αναφέρεται στις τεχνικές εξουσίας που επιδιώκουν την αύξηση της παραγωγικότητας του πληθυσμού και την καλύτερη προσαρμογή του στην οργάνωση της καπιταλιστικής συσσώρευσης. Δεν είναι αυτοσκοπός. Τη δεδομένη στιγμή που μιλάμε, η πολιτική περιορισμού της κυκλοφορίας, απαγόρευσης των συναθροίσεων και ελέγχου των ανθρώπων που κινούνται στον δημόσιο χώρο είναι κατά τη γνώμη μας μέσο για τους εξής βασικούς επιμέρους στόχους.

Περιορισμός της μετάδοσης της νόσου: στον βαθμό που ένα μεγάλο κομμάτι της παραγωγής και των μεταφορών συνεχίζει να λειτουργεί ώστε να αποφευχθεί η πλήρης κατάρρευση της κοινωνικής αναπαραγωγής της καπιταλιστικής κοινωνίας και των καπιταλιστικών επιχειρήσεων, περιορίζονται οι μετακινήσεις που έχουν δευτερεύοντα ρόλο για την εν λόγω αναπαραγωγή.

Μετακύλιση της ευθύνης από το κράτος και το κεφάλαιο στο άτομο – προώθηση της ιδεολογίας της ατομικής ευθύνης: παράγεται η φιγούρα του αντικοινωνικού ατόμου – αποδιοπομπαίου τράγου στο οποίο επιχειρείται να επιρριφθούν οι ευθύνες αν η εξέλιξη της εξάπλωσης της νόσου δεν είναι καλή. Έτσι απαλλάσσεται το κράτος από την ευθύνη για την υποστελέχωση και την υποχρηματοδότηση του συστήματος υγείας που έχει συντελεστεί τα τελευταία χρόνια στα πλαίσια της μείωσης του κοινωνικού μισθού αλλά και για την απροθυμία του να το στηρίξει οικονομικά ακόμα και την τελευταία στιγμή. Η βασική κατεύθυνση της μείωσης του άμεσου και του έμμεσου μισθού δεν θίγεται σε καμία περίπτωση. Αντιστοίχως, απαλλάσσονται οι καπιταλιστικές επιχειρήσεις από την ευθύνη για τα απολύτως πλημμελή μέτρα προστασίας των εργαζομένων από τη μετάδοση του ιού αλλά και το καπιταλιστικό σύστημα εν γένει ως η πραγματική πηγή της πανδημίας.

Αναπαραγωγή του διαχωρισμού και της ατομικοποίησης του πληθυσμού: βασική λειτουργία του κράτους είναι η ατομικοποίηση του πληθυσμού και η αλλοτριωμένη συλλογικοποίησή του (βάσει εθνικότητας, επαγγελματικής κατηγορίας, ιδιότητας του πολίτη κ.ο.κ.). Το κράτος του κεφαλαίου οφείλει να εμποδίζει προληπτικά την πιθανότητα συγκρότησης της τάξης ως συλλογικού υποκειμένου άρνησης των υφιστάμενων κοινωνικών σχέσεων. Κατ’ αυτόν τον τρόπο επιδιώκεται η εκ των προτέρων παρεμπόδιση της ανάπτυξης ταξικών αγώνων γύρω από τις συνέπειες της πανδημίας για την ικανοποίηση των προλεταριακών αναγκών. Επιπλέον, μέσα από την πολιτική αποκλεισμού και έκθεσης στον κίνδυνο του θανάτου των προσφύγων/μεταναστών στα κέντρα κράτησης και των φυλακισμένων εμπεδώνει και ενισχύει περαιτέρω διαχωρισμούς που ήδη υπάρχουν εντός της τάξης.

Νομιμοποίηση του καπιταλιστικού κράτους: σε μια κοινωνία διαχωρισμένων ατόμων και οικογενειών το κράτος εμφανίζεται ως ο μόνος εγγυητής της ζωής του πληθυσμού καθώς τα άτομα εμφανίζονται ως ανεύθυνα και ιδιοτελή. Το κράτος επιχειρεί να επιβεβαιώσει την ουσία του ως «απατηλής κοινότητας» των διαχωρισμένων ατόμων. Στον βαθμό που δεν σχηματίζονται σχέσεις ταξικής αλληλεγγύης και αγώνα, η εν λόγω κοινωνική μορφή του ατόμου ως διαχωρισμένου και ιδιοτελούς έχει πραγματική ύπαρξη και σε αυτή τη βάση είναι παράγοντας νομιμοποίησης του κράτους στον πληθυσμό.

 

Όλο το κείμενο εδώ https://antithesi.gr/?p=751

------------------

Απόσπασμα από το κείμενο 7/6/2020

Η αδυναμία συγκρότησης του ταξικού υποκειμένου και αγωνιστικής απάντησης στην περαιτέρω υποτίμηση της εργασιακής δύναμης από το κεφάλαιο και το κράτος κατά τη διάρκεια της πανδημίας δεν οφείλεται στο lockdown αλλά σε βαθύτερες ιστορικές αιτίες. Άλλωστε, τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα το ταξικό ανταγωνιστικό κίνημα βρισκόταν ούτως ή άλλως σε μεγάλη ύφεση. Όταν και όπου η σύγκρουση ανάμεσα στους προλετάριους και το κεφαλαίο και το κράτος οξύνθηκε, όπως λ.χ. στις απεργίες στα εργοστάσια της Β. Ευρώπης γύρω από την έλλειψη μέτρων προστασίας ή στις κινητοποιήσεις των εργαζόμενων στα νοσοκομεία στη Γαλλία και τις συγκρούσεις με την αστυνομία, το lockdown δεν κατάφερε σε καμία περίπτωση να αποτρέψει τον αγώνα. Επομένως, το ηθικό δίλημμα περί του σπασίματος του lockdown που ορισμένοι επικαλούνται είναι ψευδές. Δεν είναι ζήτημα ηθικής επιλογής μιας πολιτικής συλλογικότητας ή ενός πολιτικού χώρου αλλά προϊόν των αναγκών και του ταξικού συσχετισμού δύναμης στην εκάστοτε συγκεκριμένη συγκυρία. Απέναντι στις ψευδαισθήσεις μεγαλείου και αυτοεπιβεβαίωσης των επίδοξων πρωτοποριών τίθεται η ικανότητα αναγνώρισης, ανάληψης πρωτοβουλιών, συμμετοχής και συμβολής στο πραγματικό προλεταριακό κίνημα που ξεπερνάει κάθε διαχωρισμένη πολιτική οργάνωση.

Όλο το κείμενο εδώ. https://antithesi.gr/?p=811

από - 29/09/2021 1:28 μμ.


Τι να κάνουμε;

Όταν αυτό το ζήτημα τίθεται με όρους ηθικών προτροπών και προσταγών προς την υποτιθέμενα «υποταγμένη κοινωνική πλειοψηφία» προδίδει απλώς τη λανθάνουσα (ή και ανοιχτή) πρωτοποριακή και διαχωρισμένη αντίληψη όσων το θέτουν. Αλλά σε αυτή την περίπτωση πρόκειται για αυταπάτη των επίδοξων πρωτοποριών, αφού το να φτιάχνουν ολιγάριθμες ομάδες σχέδια επί χάρτου, μπαίνοντας στη θέση του στρατηγού χωρίς να έχουν στην ουσία καμία πραγματική δυνατότητα καθοδήγησης, όπως τα εργατικά κόμματα του παρελθόντος, δεν έχει καν κάποιο νόημα ή ισχύ. Γνωρίζουμε βέβαια καλά ότι όταν οι «πρωτοπορίες» αποκτούν αυτή τη δυνατότητα εργάζονται εν τέλει για τη διατήρηση του κόσμου του κεφαλαίου.

Η κριτική μας πρέπει να είναι συνδεδεμένη με τους πραγματικούς αγώνες και να μην αντιμετωπίζει τον κόσμο δογματικά λέγοντας: Ιδού η αλήθεια, γονάτισε! Αυτό που προέχει είναι να αναγνωρίσουμε το πραγματικό κίνημα και αν είναι εφικτό να συνδεθούμε και να συμμετέχουμε σε αυτό ενισχύοντας τις ριζοσπαστικές τάσεις στο εσωτερικό του, δηλαδή τις τάσεις που θέτουν το ζήτημα της ικανοποίησης των ταξικών αναγκών μας ενάντια στα συμφέροντα του κεφαλαίου και ενάντια στους κάθε λογής πολιτικούς και συνδικαλιστικούς απατεώνες, οι οποίοι επιδιώκουν την αναπαραγωγή του ρόλου τους και επομένως την αναπαραγωγή αυτού του κόσμου.

Ο παγκόσμιος χαρακτήρας της πανδημίας έχει οδηγήσει στο ξέσπασμα αγώνων γύρω από τα ίδια ζητήματα και με το ίδιο περιεχόμενο σε όλη την υφήλιο:

  • Απεργίες σε εργοστάσια, σούπερ μάρκετ και μεταφορές, οι οποίες συχνά είναι άγριες, στη Βραζιλία, στην Ιταλία , στις ΗΠΑ, στη Νέα Ζηλανδία, στην Ισπανία, στο Καμερούν και αλλού που διεκδικούν τη διακοπή των εργασιών με καταβολή του μισθού (π.χ. στο εργοστάσιο της Μερσεντές στην Ισπανία), την παροχή μέσων προστασίας, την τήρηση των κανόνων υγιεινής και ασφάλειας καθώς και την αύξηση των μισθών (π.χ. στο διαδικτυακό αμερικανικό σούπερ μάρκετ Instacart), για να καταγράψουμε μόνο ορισμένες.
  • Απεργίες και κινητοποιήσεις γιατρών και νοσοκόμων στο Πακιστάν, την Αργεντινή και την Ελλάδα που ζητούν προσλήψεις, παροχή μέσων προστασίας, δημιουργία νέων κλινών ΜΕΘ.
  • Απαλλοτριώσεις σούπερ μάρκετ στη Χιλή, τη Ν. Ιταλία και το Μεξικό καθώς ένα σημαντικό κομμάτι του προλεταριάτου και ιδιαίτερα αυτό που εργάζεται στη μαύρη οικονομία έχει βρεθεί εντελώς ξεκρέμαστο. Μάλιστα στη Νότια Ιταλία παρότι έγιναν ελάχιστες απαλλοτριώσεις, η απειλή και μόνο της επέκτασής τους ανάγκασε τις τοπικές αρχές να διανείμουν κουπόνια τροφίμων και τους τοπικούς καταστηματάρχες να ξεκινήσουν τη συγκέντρωση τροφίμων για όσους δεν έχουν τη δυνατότητα να αγοράσουν.
  • Εξεγέρσεις και απεργίες πείνας στις φυλακές και σε κέντρα κράτησης προσφύγων/μεταναστών στην Ιταλία, στις ΗΠΑ, στην Ελλάδα και αλλού, οι οποίες, στην πρώτη περίπτωση, διεκδικούν την αποσυμφόρηση ή και το άνοιγμα των φυλακών και, στη δεύτερη περίπτωση, το κλείσιμο των κέντρων κράτησης και τη μεταφορά των έγκλειστων σε σπίτια με αξιοπρεπείς συνθήκες διαβίωσης.
  • Δημιουργία ομάδων αλληλοβοήθειας που ωστόσο έχουν κυρίως φιλανθρωπικό χαρακτήρα και δεν δομούνται στη βάση της ταξικής αλληλεγγύης, πέραν κάποιων εξαιρέσεων.
  • Τέλος, στην περίπτωση της Χιλής που βρισκόταν τους προηγούμενους πέντε μήνες σε κατάσταση εξέγερσης, οι κάτοικοι ενός μεγάλου νησιού (Chiloe) με πληθυσμό 180.000 ανθρώπων έδιωξαν την αστυνομία και επέβαλλαν από μόνοι τους κλείσιμο των δρόμων ώστε να αποτραπεί η κυκλοφορία ανθρώπινων και μη ανθρώπινων εμπορευμάτων που με τη ροή τους και μόνο θα διέδιδαν την πανδημία σε εξαιρετικά επισφαλείς συνθήκες: για τους 180.000 κατοίκους του νησιού υπάρχουν μόνο 6 αναπνευστήρες. Στη δε Κολομβία, οι ιθαγενείς στη Santa Elena και στη La Sierra Nevada σταμάτησαν τον τουρισμό και έκοψαν την κυκλοφορία των αγροτοβιομηχανικών φορτηγών.

Αυτή η καταγραφή περιλαμβάνει απλώς ορισμένα παραδείγματα από όλα όσα συμβαίνουν. Οι αγώνες που έχουν ξεσπάσει δείχνουν ξεκάθαρα ότι το επόμενο διάστημα, όταν θα χειροτερεύσουν ακόμα περισσότερο οι συνθήκες ζωής και εκμετάλλευσης για ένα τεράστιο κομμάτι της τάξης μας, πολύς κόσμος θα βγει ξανά στον δρόμο της φωτιάς. Όπως γράφουν οι σύντροφοι/ισσες από την Ομάδα Barbaria: «Σε αντίθεση με την κρίση του 2008, που μας βρήκε όλους πιο απομονωμένους, επιρρεπείς στο σοκ, σε αυτή τη νέα κρίση δεν υπάρχει αυτοενοχοποίηση, ότι ζούμε πέρα από τις δυνάμεις μας, ότι πρέπει να σφίξουμε το ζωνάρι, ότι αυτό ήταν που έφταιγε: το αντίθετο, υπάρχει μια πολύ σαφής επίγνωση ότι μας στέλνουν στο σφαγείο για να διατηρηθεί η σωστή λειτουργία της εθνικής οικονομίας».[7] Είναι στο χέρι μας να αδράξουμε την ευκαιρία για ένα πραγματικά παγκόσμιο προλεταριακό κίνημα που θα ανοίξει εκ νέου την προοπτική της παγκόσμιας επανάστασης.

Αντίθεση, 12 Απριλίου 202

https://antithesi.gr/?p=751

από Μαρίνα (που δεν πέφτει στη Λούμπα) 29/09/2021 2:15 μμ.


διάβασα όλο το κείμενο και έχω κάποιες ερωτήσεις προς τους συγγραφείς, ή προς τον παυλίτσα αν θέλει να απαντήσει:

όταν λένε "καθολικό εμβολιασμό" (για τον οποίο μάλιστα προτρέπουν σε συλλογικό αγώνα), εννοούν ή δεν εννοούν "υποχρεωτικό εμβολιασμό"? Αν όχι, δηλ. αν υποθέσουμε ότι διαφοροποιούν το "καθολικό" από το "υποχρεωτικό", ας μου εξηγήσει κάποιος πώς μπορεί να γίνει αυτό στην πράξη. Αν όντως δεν το διαφοροποιούν (όπως προκύπτει από τη λογική εξέταση του κειμένου), και δηλαδή οι συγγραφείς του κειμένου προτάσσουν τον υποχρεωτικό εμβολιασμό, ας μου εξηγήσει κάποιος σε ποιά ορθολογικά και πολιτικά επιχειρήματα στηρίζεται αυτό το πρόταγμα, και πώς μπορεί να εντάσσεται ένα τέτοιο πρόταγμα στις πολιτικές αξίες της εργατικής αυτονομίας


Απόσπασμα από το κείμενο της Αντίθεσης:

Στο πλαίσιο αυτό, και εντός του μηχανισμού ιδεολογίας και θεάματος, το κράτος ακολουθεί πιστά αυτό που είχε εκφράσει παλιότερα ο Ντεμπόρ, πως «η δημοκρατία προτιμάει να κριθεί σε σχέση με τους εχθρούς της παρά σε σχέση με τα αποτελέσματά της». Στην προκειμένη περίπτωση αυτός ο «εχθρός» είναι το «αντιεμβολιαστικό κίνημα».

Το απόσπασμα αυτό διαστρεβλώνει πλήρως το νόημα των θέσεων που διατυπώνει ο Ντεμπόρ στα Σχόλια πάνω στην Κοινωνία του Θεάματος.

http://achard.info/debord/CommentairesSurLaSocieteDuSpectacle.pdf

Συγκεκριμένα, στη θέση 7 των Σχολίων διαβάζουμε:

On croyait savoir que l’histoire était apparue, en Grèce, avec la démocratie. On peut vérifier qu’elle disparaît du monde avec elle.

[Θεωρείται ότι η ιστορία είχε εμφανιστεί, στην Ελλάδα, μαζί με τη δημοκρατία. Μπορεί να επιβεβαιωθεί ότι εξαφανίζεται από τον κόσμο μαζί της.]

Λίγο παρακάτω, στη θέση 8, υποστηρίζεται ότι:

La société qui s’annonce démocratique, quand elle est parvenue au stade du spectaculaire intégré, semble être admise partout comme étant la réalisation d’une perfection fragile.

[Η κοινωνία που παρουσιάζεται ως δημοκρατική, καθώς έχει φτάσει στο στάδιο του ενσωματωμένου θεαματικού, μοιάζει να γίνεται αποδεκτή παντού σαν να είναι η πραγμάτωση μιας εύθραυστης τελειότητας.]

Φτάνουμε έτσι στη θέση 9, όπου ο Ντεμπόρ αναφέρει:

Cette démocratie si parfaite fabrique elle-même son inconcevable ennemi, le terrorisme. Elle veut, en effet, être jugée sur ses ennemis plutôt que sur ses résultats.

[Αυτή η τόσο τέλεια δημοκρατία κατασκευάζει η ίδια τον ακατάληπτο εχθρό της, την τρομοκρατία. Θέλει, στην πραγματικότητα, να κριθεί με βάση τους εχθρούς της και όχι με βάση τα αποτελέσματά της.]

Είναι λοιπόν καταρχάς ξεκάθαρη η θέση του Ντεμπόρ ότι η δημοκρατία εξαφανίζεται στις κοινωνίες του ενσωματωμένου θεαματικού (ακόμα και υπό τη μορφή της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας, που αποτελούσε παλιότερα το κυρίαρχο μοντέλο διακυβέρνησης στις χώρες του δυτικού καπιταλισμού). Στο τέλος του βιβλίου του άλλωστε ο Ντεμπόρ αναφέρεται στους “καινούριους κανόνες του παιχνιδιού” και στο είδος του “βάρβαρου μεγαλείου του”, συμπληρώνοντας χαρακτηριστικά –και εξαιρετικά δυσοίωνα– ότι “το πεπρωμένο του θεάματος δεν είναι βέβαια να καταλήξει σε πεφωτισμένο δεσποτισμό” (θέση 32).

Αξίζει να υπενθυμιστεί εδώ ότι ο Ντεμπόρ και η Καταστασιακή Διεθνής στο σύνολό της υπήρξαν αταλάντευτα υπέρμαχοι της άμεσης δημοκρατίας που θα εκφραζόταν με τη μορφή των συμβουλίων/συνελεύσεων των εργαζομένων στο πλαίσιο μιας κοινωνίας γενικευμένης αυτοδιεύθυνσης.

Σε αντιδιαστολή με αυτές τις προφανείς και πασίγνωστες διαπιστώσεις, η τεχνηέντως αποσπασματική παράθεση που υπάρχει στο κείμενο της Αντίθεσης υπονοεί ψευδώς ότι ο Ντεμπόρ θεωρούσε δημοκρατικές τις κοινωνίες του ενσωματωμένου θεαματικού και εργαλειοποιεί έτσι τον Ντεμπόρ για να υποστηρίξει τον πάγιο αντιδημοκρατικό δογματισμό της υπεραριστεράς τύπου Ζιλ Ντωβέ.

Αυτή είναι η πρώτη αλλά όχι η μοναδική –και μάλιστα όχι η πιο κρίσιμη– διαστρέβλωση των θέσεων του Ντεμπόρ που επιχειρούν οι συντάκτες του κειμένου της Αντίθεσης.

Στη θέση 9 των Σχολίων ο Ντεμπόρ επισημαίνει ότι ο εχθρός που κατασκευάζει η θεαματική “δημοκρατία” (για να κριθεί σε σχέση με αυτόν και όχι σε σχέση με τα αποτελέσματά της ) είναι η τρομοκρατία, διαμέσου της οποίας εκσυγχρονίζεται μεταξύ άλλων η κρατική καταστολή. Αν λοιπόν ήθελε κάποιος να ακολουθήσει έντιμα τον συλλογισμό του Ντεμπόρ, θα έπρεπε κατ’ αναλογία να διαπιστώσει ότι ο εχθρός που κατασκευάζεται και αξιοποιείται σήμερα από τα κράτη με σκοπό την επιτάχυνση της αλλαγής παραδείγματος και τον περαιτέρω εκσυγχρονισμό της καταστολής είναι ο “νέος ιός”. Αυτή είναι η οδός που ακολουθεί, για παράδειγμα, ο Σανγκουινέτι στο κείμενό του “Δυτικός δεσποτισμός”, όπου υποστηρίζει ότι:

«Μόλις η τρομοκρατία, που θα συμφωνήσουμε ότι της έγινε κατάχρηση, είχε εξαντλήσει το μέγιστο των δυνατοτήτων της, που τόσο καλά δοκιμάστηκαν παντού στην πρώτη δεκαπενταετία του νέου αιώνα, ήρθε πλέον ο καιρός να κάνουμε το επόμενο βήμα...»

Αυτό το επόμενο βήμα, σύμφωνα με τον Σανγκουινέτι, γίνεται με καταλύτη και πρόσχημα τον νέο ιό, που παρουσιάζεται ως ο νέος εχθρός χάρη στον οποίο πραγματοποιείται “η μετατροπή των αντιπροσωπευτικών δημοκρατιών της Δύσης σ’ ένα εντελώς νέο δεσποτισμό”.

https://ekdoseisynadelfwn.files.wordpress.com/2020/04/despotism_final.pdf

Οι συντάκτες του κειμένου της Αντίθεσης προβαίνουν σε μια αντιδραστική μεταστροφή αυτού του συλλογισμού υποστηρίζοντας ότι ο εχθρός που κατασκευάζεται από το κράτος δεν είναι ο νέος ιός αλλά το “αντιεμβολιαστικό κίνημα”! Για να γίνει κατανοητό το μέγεθος της διαστρέβλωσης που επιχειρείται εδώ αρκεί να παρατηρηθεί ότι, με βάση το “επιχείρημα” της Αντίθεσης, θα έπρεπε να υποστηριχθεί πως ο εχθρός που κατασκευάστηκε και αξιοποιήθηκε από τα κράτη μέσω της 11ης Σεπτεμβρίου 2001 δεν ήταν η ίδια η “τρομοκρατία” αλλά το κίνημα που εναντιώθηκε στην περιστολή των ατομικών ελευθεριών, η οποία εδραιώθηκε έκτοτε με πρόσχημα τον “πόλεμο κατά της τρομοκρατίας”.

Μπορεί λοιπόν κάποιος να συμφωνεί ή να διαφωνεί με τις θέσεις του Ντεμπόρ αλλά δεν μπορεί να τις διαστρεβλώνει αναπάντητα με τόσο χυδαίο τρόπο.

από bs 29/09/2021 9:40 μμ.


Σχετικά με τα ερωτήματαπου θέτει η "Μαρίνα (που δεν πέφτει στη λούμπα)".

Η υποχρεωτικότητα απαιτεί και μια δύναμη επιβολής, διότι αναμφίβολα πάντα θα υπάρχουν και οι "αρνητές". Ποια είναι αυτή η δύναμη επιβολής;

Η προφανής απάντηση είναι: το κράτος (όπως και γίνεται, άμεσα ή έμμεσα). Όμως, πώς είναι δυνατόν να απαιτήσουμε από όσες/ους αυτοπροσδιορίζονται ως αναρχικόι, αντιεξουσιαστές, ελευθεριακοί κομμουνιστές κ.λπ. να αποδεχτούν κάτι τέτοιο χωρίς να απαρνηθούν την πολιτική ταυτότητά τους;

Εκτός και αν αυτή η δύναμη επιβολής είναι κάτι σαν το "αόρατο χέρι" της αγοράς (ο Μητσοτάκης είχε πει ότι η αγορά και όχι το κράτος είναι εκείνη που θα υποχρεώσει τους πολίτες να εμβολιαστούν). Σε αυτήν την περίπτωση η επιβολή του υποχρεωτικού εμβολιασμού αποκτά χαρακτήρα συγκαλυμμένου (αν και ωμού) εκβιασμού που όμως εμφανίζεται ως (ατομική) "ελευθερία επιλογής".  

Οι συγγραφείς του κειμένου θεωρούν ότι η "προλεταριακή συνείδηση" που θα αναγνωρίσει την αναγκαιότητα του εμβολιασμού στην κοινωνική της διάσταση θα μας γλιτώσει από τον εξαναγκασμό. Πρέπει να εμβολιαστούμε γιατί πρέπει να διασώσουμε το κοινωνικό.

Μέσα στην αγωνία τους να μας νουθετήσουν, προσδιορίζοντας εκείνοι τις ανάγκες μας, ξεχνούν ότι η εμπέδωση της εντολής (ακόμα και αν το περιεχόμενό της έχει "ορθολογική" και "επιστημονικά" τεκμηριωμένη βάση) είναι ο ακρογωνιαίος λίθος της κυβερνησιμότητας. 

από - 29/09/2021 10:09 μμ.


Καθολικός εμβολιασμός είναι όπως το καθολική υγεία, καθολική παιδεία, δηλαδή πρόσβαση για όλους. Είναι άλλο από την υποχρεωτικότητα, η υποχρεωτικότητα έχει και ποινές.

Αλλά ας δούμε γιατί τόσο ντόρος για έννοιες όπως <καθολικός εμβολιασμός> σε μία Ελλάδα όχι με καθολικότητες αλλά με υποχρεωτικότητες δεκαετίες τώρα όπως η στρατιωτική θητεία για την οποία το ακροδεξιό αντιεμβολιαστικό κίνημα δεν λέει κάτι αφού εκεί είναι υπέρ της υποχρεωτικότητας. Χιλιάδες νεολαίοι κάθε χρόνο περνάνε ψυχολογικά , άγχη , σοβαρές ψυχώσεις, από το φόβο ή και την πραγματοποίηση της στρατιωτικής υποχρεωτικής θητείας. Στην υποχρεωτική στρατιωτική θητεία κάποιοι χάνουν τη ζωή τους, πολλοί καταστρέφονται ψυχολογικά, σωματικά. Να μιλήσουμε για τόσες άλλες υποχρεωτικότητες σε εργατικά επαγγέλματα που ισχύουν? Αλλά για τους οπορτουνιστές το θέμα είναι εκφράσεις όπως καθολικός εμβολιασμός.

Το ακροδεξιό αντιεμβολιαστικό κίνημα έχει βάψει τα χέρια του με αίμα κυρίως ηλικιωμένων ανθρώπων. Χιλιάδες ηλικιωμένοι φοβισμένοι και τρομοκρατημένοι από την ακροδεξιά αντιεμβολιαστική τρομοκρατία δεν έχουν εμβολιαστεί, πολλοί έχουν πεθάνει ενώ θα μπορούσαν να ζήσουν εάν είχαν κάνει το εμβόλιο. Αλλά πάντα έτσι ήταν η ακροδεξιά (είτε παλαιού είτε νέου τύπου , είτε αντιεμβολιαστική είτε εμβολιαστική είτε αυτόνομη είτε ετερόνομη). Πάντα η ακροδεξιά είναι μισάνθρωπη , τρομοκρατική και εκφοβιστική.


Είχα γράψει για το Ισραήλ σε σχέση με τα εμβόλια και όχι γενικά για την κρατική πολιτική του. Σε σχέση με τα εμβόλια που εσύ και άλλοι τα λέτε δολοφονικά ρώτησα <άραγε θεωρείτε ότι το Ισραήλ αποφάσισε να σκοτώσει τπυς πολίτες του>?

Είχα γράψει και για τους πλούσιους και σας έκανα ερώτημα , <άραγε οι πλούσιοι που μαζικά εμβολιάζονται αποφάσιαν να αυτοκτονήσουν και να σκοτώσουν τις οικογένειές τους?>.

Βέβαια εσύ έχεις κάτι στο μυαλό σου και ότι γράφει κάποιος βγάζεις τη θεωρία συνωμοσίας σου. Δεν είναι ηθικό και τίμιο όμως αυτό. Κοίτα να το αλλάξεις όσο μπορείς. 

από πειρατής 30/09/2021 2:29 πμ.


Πρώτον (απάντηση που έχει ήδη δοθεί σε άλλο νήμα, αλλά ο τρελίτσας έχει κοντή μνήμη), το γεγονός ότι κάποιος είναι πλούσιος δεν αποκλείει το ενδεχόμενο να είναι αφελής, ηλίθιος, κορωνοφοβικός, πρόβατο, θύμα του Τσιόδρα κτλ.

Δεύτερον, είναι αισχρή συκοφαντία ότι όσοι δεν εμβολιάζόμαστε το κάνουμε επειδή φοβόμαστε. Οι φοβιτσιάρηδες είστε εσείς, που από το φόβο σας μην κολλήσετε γρίπη ή μην πενθήσετε κάποιον δικό σας δώσατε τη συγκατάθεσή σας στην πλήρη υποδούλωση της ανθρωπότητας στον τεχνοφασισμό.

Αντιθέτως, προσωπικά, ΠΡΟΤΙΜΩ ΧΙΛΙΕΣ ΦΟΡΕΣ ΝΑ ΠΕΘΑΝΩ ΠΑΡΑ ΝΑ ΚΑΝΩ ΤΟ ΕΜΒΟΛΙΟ ΣΑΣ.

Οι λόγοι είναι πρωτίστως αξιακοί αλλά έτσι κι αλλιώς, όπως υποστηρίχθηκε υποδειγματικά παραπάνω, κανείς δεν έχει να δώσει λογαριασμό σε κανέναν για το αν θα κάνει ή όχι το εμβόλιό σας. Αρκεί το ότι έτσι γουστάρουμε. 

Σταμάτα λοιπόν να σπαμάρεις. Δεν είναι ηθικό και τίμιο. Κοίτα να το αλλάξεις όσο μπορείς.

από πειρατής 30/09/2021 2:35 πμ.


Ο μόνος τρόπος να πετύχετε τον καθολικό εμβολιασμό που επιθυμείτε είναι πάνω από τα πτώματά μας.

Επομένως, εκ των πραγμάτων, εσείς και εμείς είμαστε θανάσιμοι εχθροί και είναι αδύνατο να συνυπάρξουμε στον ίδιο κόσμο.

Ή εμείς ή εσείς λοιπόν.

από Δρ. Μπάχαλος,MD, Ph. D. και πάσης Αττικής 30/09/2021 11:47 πμ.


Νομίζω δεν έχουν γίνει κάποια πράγματα αντιληπτά για τα εμβόλια και για αυτό έχει προκύψει τόση σύγχυση, τόση ανησυχία και τόση παραπληροφόρηση μεταξύ μας.

Για να λειτουργήσει ένα εμβόλιο πρέπει να πιστεύεις σε αυτό. Τι νόημα έχει να το κάνεις αν δεν πιστεύεις ότι θα σε προστατέψει;

Η πλειοψηφία όσων το κάνανε, πιστεύανε σε αυτό και ιδού, αποδείχτηκε ότι σε πολλές χώρες μπορεί να μην μειώθηκε η διασπορά του ιού, αλλά μειώθηκε ο αριθμός των εμβολιασμένων στις εντατικές!

Το σύστημα επιτήρησης φτιάχτηκε για όσους (ευτυχώς λίγους) δεν πιστεύανε, που το κάνανε γιατί για κάποιο ανεξήγητο λόγο φοβήθηκαν ότι θα αποκλειστούν τάχα από την κοινωνική ζωή αν δεν το κάνουν. Μα το Εμβόλιο δεν είναι υποχρεωτικό, είναι δική σου επιλογή αν θα το κάνεις άρα ΔΙΚΗ ΣΟΥ επιλογή αν θα αποκλειστείς από τον κοινωνικό οίκο! Η επιστήμη δεν μπορεί ποτέ να τιμωρεί, δεν είναι δουλειά της αυτή!

Αυτοί λοιπόν, οι λίγοι, είναι που έπαθαν κάτι (έναν πονοκέφαλο, έναν πόνο στο μπράτσο...) μετά από το ραντεβού τους και ακριβώς επειδή δεν πιστεύανε (και ίσως αισθανόντουσαν και λίγο εκδικητικοί, επαναλαμβάνω, άδικα) ότι θα βοηθηθούν από αυτό που κάνανε, ότι προστατεύουν την κοινωνία, τι κάνανε; Αμέσως θύμωσαν και κατηγόρησαν την ιατρική διαδικασία και πήγανε σαν κλαψιάρικα παιδιά να καταγγείλουν τις "ανεπιθύμητες αντιδράσεις" λες και ήταν παρενέργειες δηλητηρίασης. Μιλάω για χώρες όπως η Αγγλία και οι ΗΠΑ, εδώ ευτυχώς, ε, πώς να το κάνουμε, είμαστε κάπως πιο κωλοπετσωμένοι, δεν μασάμε, η επιστημονική σκέψη έχει βαθιές ρίζες στην ελληνική σκέψη.

Οπότε μην πιάνεστε κορόιδα από τα ξενάκια. Δεν υπάρχει λόγος να φοβάστε τον Ιό αν πιστεύετε στην Επιστήμη. Φοβάται τον Ιό μόνο όποιος, στην πραγματικότητα, φοβάται την επιστήμη. Και, κατ'επέκτασιν, φοβάται την Πανδημία όποιος φοβάται το Εμβόλιο. Όποιος ξέρει όμως ότι οι Επιστήμονες έχουν χτίσει τοίχος ανυπέρβλητο, αποτέλεσμα σκληρής δουλειάς και αγάπης προς τον συνάνθρωπο, ο Ιός δεν μπορεί να εισχωρήσει μέσα του και να τον βλάψει! 

Η επιστήμη είναι ένα δώρο της φύσης προς τον άνθρωπο, για να προστατεύεται από το περιβάλλον του. Μην την κλωτσάτε μακριά σας. 


έγραψε ο bs:

Η υποχρεωτικότητα απαιτεί και μια δύναμη επιβολής, διότι αναμφίβολα πάντα θα υπάρχουν και οι "αρνητές". Ποια είναι αυτή η δύναμη επιβολής;

Η προφανής απάντηση είναι: το κράτος (όπως και γίνεται, άμεσα ή έμμεσα). Όμως, πώς είναι δυνατόν να απαιτήσουμε από όσες/ους αυτοπροσδιορίζονται ως αναρχικόι, αντιεξουσιαστές, ελευθεριακοί κομμουνιστές κ.λπ. να αποδεχτούν κάτι τέτοιο χωρίς να απαρνηθούν την πολιτική ταυτότητά τους;

Ακριβώς γι'αυτό ζήτησα από τους συγγραφείς να τοποθετηθούν στο ζήτημα!

Τέσπα, συμφωνώ με τα λεγόμενά σου.

Πάμε στον παυλίτσα. Από την απάντησή του, συμπεραίνω:

1) όντως, τελικά, όπου οι συγγραφείς μιλούν για "καθολικό εμβολιασμό", εννοούν στην πράξη "υποχρεωτικό εμβολιασμό"

2) το πρόταγμα για "συλλογικούς αγώνες υπέρ του υποχρεωτικού εμβολιασμού", όπως προκύπτει από το κείμενο, δε μπορεί να στηριχτεί ορθολογικά, ούτε να δικαιολογηθεί πολιτικά με την επίκληση κάποιου αξιακού συστήματος με αναφορές στον κομμουνισμό ή την αναρχία.

3) ο παυλίτσας (όπως και ο γνωστός του φίλος ο κνίτο) συνεχίζει να πετάει τη μπάλα στην εξέδρα. Ε, βέβαια, όταν δεν έχεις να απαντήσεις επί της ουσίας, το γυρνάς στο τσάμικο. Δεν πειράζει, για να πώ την αλήθεια δεν περίμενα κάτι διαφορετικό

από ΑΑΑ 30/09/2021 2:41 μμ.


ποιο ειναι το επιμαχο ζητημα με τα εμβολια? Υπαρχουν χωρες με 75% με 80%+ σε εμβολιασμο. Αυτοι οι λαοι τι ειναι χαχολοι ποθ εμβολιαστηκαν. Σε ορισμενες ηλικιακες ομαδες σχεδον στο 100%. Μισουν τον εαυτο τους? Ειναι αυτοκτονικοι? Στηριζουν την φαρμακοβιομηχανια? Ειναι υποτακτικα γιουσουφακια του κεφαλαιου? Κουνηστε λιγο το κεφαλι σας περα δωθε. https://ourworldindata.org/covid-vaccinations

από δεν είναι χαχόλοι 30/09/2021 5:36 μμ.


κανείς δεν είπε κάτι τέτοιο! είσαι εκτός θέματος! αυτοί που δεν εμβολιάζονται για λόγους υγείας ή επειδή δεν φοβούνται τον κορονοϊό ή επειδή διαφωνούν με το πλαίσιο ή ή ή, είναι αυτοκτονικοί ή μισούν τον εαυτό τους? οι χιλιάδες σε αναστολή υγειονομικοί? χαζά τα ερωτήματα σου

από Εκτός από Σανγκουινέττι, 30/09/2021 5:37 μμ.


...και το μικρό αλλά εύστοχο & περιεκτικό κείμενο που μετέφρασαν οι Εκδόσεις των Συναδέλφων, αξίζει θεωρώ να παρατεθεί περαιτέρω και η τοποθέτηση του Βανεγκέμ.


Πειρατή μιλάς συνέχεια για τον εαυτό σου , έχεις μία αυτοαναφορικότητα, μία διαρκή εμμονή με το άτομό σου και την προσωπικότητά σου. Γράφεις ΕΓΩ δεν θα κάνω το εμβόλιο, ΕΓΩ δεν θα κάνω εκείνο, ΕΓΩ είμαι έτσι και γενικά κόλλημα με το ΕΓΩ σου. Μην κάνεις το εμβόλιο όπως δεν το έχουν κάνει και άλλοι (που δεν προβάλλουν όμως συνέχεια το ΕΓΩ τους) .Αυτό που δεν πρέπει να κάνεις όμως είναι να τρομοκρατείς τους άλλους ειδικά τους ηλικιωμένους (που πρέπει λόγω ηλικίας να το κάνουν) γιατί τότε βάφεις τα χέρια σου με αίμα (πιστεύω ότι είσαι καλός άνθρωπος και δεν θα το κάνεις).

Όπως έγραψα το ακροδεξιό αντιμεβολιαστικό κίνημα έχει βάψει τα χέρια του με αίμα πολλών χιλιάδων ηλικιωμένων ανθρώπων που τρομοκρατώντας τους δεν πήγαν να εμβολιαστούν και πέθαναν. Αυτό είναι ναζιστική πρακτική. Όταν ο κόσμος βλέπει τη κυβέρνηση ΝΔ να έχει περίπου 15.000 νεκρούς και κάποιοι προτείνουν ότι δεν έπρεπε ούτε μάσκες ούτε λοκ ντάουν ούτε εμβόλια, πλήρη λειτουργία σε όλα της καπιταλιστικής οικονομίας και διασκέδασης , δηλαδή για Ελλάδα με θνητότητα 1%, σύνολο περίπου 100.000 νεκροί για να αποκτηθεί ανοσία αγέλης, που σημαίνει πλήρη κατάρρευση κάθε κρατικού συστήματος υγείας, χιλιάδες νεκροί σπα σπίτια τους, μία χούντα απίστευτου κανιβαλισμού πολύ χειρότερη από της κυβέρνησης, τότε σπρώχνετε κόσμο στο να πει μεταξύ του ναζισμού και της αστικής κυβέρνησης Μητσοτάκη καλύτερα η κυβέρνηση Μητσοτάκη.

Ο κόσμος λειτουργεί με τη λογική του χειρότερου κακού όπως όλοι μας πολλές φορές ως μέρος και εμείς του κόσμου. Εάν στον κόσμο τεθεί το δίλλημα αστική κυβέρνηση ΝΔ ή ΣΥΡΙΖΑ ή ναζιστική κυβέρνηση Χρυσής Αυγής θα προτιμήσει κυβέρνηση ΝΔ ή ΣΥΡΙΖΑ. Εάν τεθεί όπως τέθηκε στην Αθήνα δήμαρχος Μπακογιάννης ή Κασιδιάρης , ο κόσμος θα προτιμήσει Μπακογιάννη. Εάν ο κόσμος του πεις τι προτιμάς κανένα απολύτως μέτρο, κανένα εμβόλιο και όποιος ζήσει έζησε ή κάποια μέτρα θα προτιμήσει τα κάποια μέτρα, θα προτιμήσει και να κάνει εμβόλιο.

από οΠρόχειρος 01/10/2021 6:02 πμ.


Σιγουρα πρέπει να είστε κάποιοι που γουστάρετε πολύ το Φρόυντ, αλλιώς δεν δικαιολογείται η τοποθέτιση του α/α "αρνητή" στο ψυχαναλητικό μικροσκόπιο. Είναι απειλητική προειδοποίηση ή φλερτ με κάποιο παλιό αμόρε, αναρωτιέμαι; Αφού λοιπόν διαπιστώνω ότι το κείμενο δεν κάνει καμία κριτική στα μέτρα της κατάστασης εξαίρεσης που βιώσαμε (6μήνες τη δευτερη φορά κατ'οίκον περιορισμός, νυχτερινή απαγόρευση, 2πλή μάσκα σε εξωτερικό χώρο) μα ούτε και "μετράνε" για σας ως σοβαρά πλήγματα πάνω στο κοινωνικό σώμα, διαπιστώνω τη μονομέρεια της ψυχαναλυτικής σας προσέγγισης και την παντελή σας άγνοια πάνω σε θέματα αγώνων των κρατουμένων (ένα αριστερό κίνημα, άλλωστε δεν επιθυμεί σχέσεις με λουμπεναριά κακοποιούς και ναρκομανείς, έτσι δεν είναι;). Ο ναρκισισμός της "πρωτοπορείας" όμως που κουβαλάτε μέσα στο κεφάλι σας, σας κάνει να αποστρέφετε το δικό σας βλέμμα από τον καθρέπτη της ψυχανάλυσης. Μήπως εσείς δεν βιώσατε μαζί με όλους μας την κατάσταση εξαίρεσης, την επίθεση προς τη νεολαία; Το όνομα 'φουκώ" το ακούσατε ποτέ; Αραγε η στάση σας δεν αποτελεί μια διαχωρισμένη στάση ατόμου που "πλανάται πλάνην οικτράν" επειδή έχετε χάσει τη μπάλα από τα μπουκέτα θεαματικής τρομοκρατίας και ψυχολογικού πολέμου αυτής της κατάστασης εξαίρεσης; Προς τι αυτός ο ζήλος να αποδεχτούμε τον όρο "αρνητής της πανδημίας", θα μας ανακρίνετε σαν άλλος Μαλάμης στο χημείο (και μάλιστα του κράτους αυτή τη φορά); Είστε ηθικοί εξομολογητές; Πώς αναλύεις κάτι τόσο 'εντονο που δεν έχεις ξαναζήσει σαν Β'εμπο της εργατικής τάξης σε τόνο ηθικιστικό; Πρέπει να προστατεύσουμε το μέλλον κάποιου αγένητου παιδιού και δεν πρέπει να προστατεύσουμε το δικαίωμα της χαράς της ζωής στα ήδη γεννημένα παιδιά. Βλέπετε πόσα πράγματα η περισπούδαστη και κουραστική αναλυσή σας αφήνει εντελώς απέξω; εσείς θα πείτε έστω και στον δεξιο "αρνητή" τι να κάνει, αυτόν που τώρα μόλις αναγνωρίζει, μπρεχτικά και απότομα, πως ήρθε η δική του σειρά; Με το νεκρωμένο πολιτικό σας ένστικτο θα τα κάνετε όλα αυτά; Με τις ζορισμένες σας αναλύσεις θα μας εμπνέσετε; Μας πουλάτε ταξικό κουτόχορτο, εμας που σταθήκαμε πλάι-πλάι και παίξαμε τον κώλο μας; μας "δίνετε" ευγενικά και με νουθεσίες; Συνεχίστε να χτίζετε έναν αντεστραμμένο κόσμο ενάντια στη νιότη και την ελευθερία. Πουλήστε μας το παραμύθι του συλλογικού χρησιμοποιώντας τη γλώσσα του κράτους και των αριστερών κομματόσκυλων. Αυτών που προστάτευαν τη Βουλή, τους μπάτσους του κινήματος, αυτών που εκάναν ψεύτικα δημοψηφίσματα...Και έξω από τη βουλή αυτών που μας καπελώνουν για τα ιδανικά των ομοσπονδιών του, που δεν χρησίμευσαν πουθενα, εκτός από το να καταναλώνουν τον εαυτότους σαν αγωνιστικό θέαμα, τα γερόντια. Αυτών που ήταν εναντίον της βίας όταν ο Ζακ ποδοπατήθηκε μεχρι θανάτου.Αλλη μια προσπάθεια Κυριοι!


Ζουζουνάκι μου τρελίτσα ενοχλείσαι όταν μιλάω στο πρώτο πρόσωπο για να είναι ξεκάθαρο ότι δεν μιλαώ εκ μέρους άλλων; Θα προτιμούσες να μιλάω, όπως εσύ και το εκδοτικό εγχείρημα "Αντίφαση", εκ μέρους όλης της εργατικής τάξης χωρίς να την έχω ρωτήσει?

Οι κατηγορίες σου είναι ανυπόστατες και αυθαίρετες. Χρησιμοποιώ ισορρπημένα όλα τα πρόσωπα: Ά ενικό ("Προτιμώ να πεθάνω παρά να εμβολιαστώ"). Β ενικό ("Τελίτσα είσαι ανεκδιήγητος"). Γ ενικό ("Το κείμενο της Αντίθεσης μπάζει από παντού"). Α και Β πληθυντικό ("Ή εμείς ή εσείς") και Γ πλυθηντικό ("Οι κορωνοφοβικοί φέρουν ευθύνη για την κατάσταση, διότι έδωσαν και δίνουν στο καθεστώς τη συγκατάθεσή τους.")

Επί της ουσίας πάλι, για εκατομμυριοστή φορά, δεν μας είπες ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΤΙΠΟΤΑ, ούτε απάντησες σε κανένα από τα επιχειρήματα που έχουμε εκτοξεύσει ΕΓΩ και ΑΛΛΟΙ και τα οποία αντικρούουν πλήρως την κούφια ρητορική και την προπαγάνδα ΣΑΣ. Το μόνο που ξέρεις είναι να σπαμάρεις, να διαστρεβλώνεις και, όπως είπε η Μαρίνα, να πετάς την μπάλα στην εξέδρα. Φαντάζομαι ότι οι πρώην σύντροφοι της Αντίφασης, από τους γεννητικούς αδένες των οποίων είσαι μια τρίχα, θα αντιλαμβάνονται ότι δεν τους τιμά καθόλου το γεγονός ότι είσαι ο μοναδικός υπεαρσπιστής τους. Επίσης απορώ γιατί δημοσιεύτηκε εξ αρχής η χυδαία ανάρτησή σου.

Ας μιλήσουμε όμως και λίγο επι της ουσίας. Εκτός από την πραγματικότητα της άρνησης και την άρνηση της πραγματικότητας την οποία διαπράττει η Αντίφαση, υπάρχουν και η κριτική του φόβου και ο φόβος της κριτικής.

Όλο αυτό τον ενάμισυ χρόνο ΕΜΕΙΣ αναπτύσσουμε μια κριτική του φόβου: καταδεικνύουμε πώς το κράτος και οι πολυεθνικές εκμεταλλε;yονται το φόβο του θανάτου και άλλες ανασφάλειες, για να κάνουν τα φοβικά πλήθη να ζητήσουν την προστασία τους και έτσι να υποταχθούν εθελόδουλα στους κανόνες και τους όρους τους.

Από την άλλη πλευρά υπάρχει και ο φόβος της κριτικής, τον οποίο επιδεικνύει το εκδοτικό εγχείρημα Αντίφαση, το οποίο παρενέβη σε αυτή τη συζήτηση μόνο μια φορά, για να διαμαρτυρηθεί για μια ανάρτηση που θεώρησε συκοφαντική και να υποπέσει σε άλλο ένα ad hominem. Όμως, όπως και ο Τελίτσας, δεν έχει απολύτως τίποτα να πει επί της ουσίας, για να αντικρούσει την ορθολογική κριτική που της ασκείται.

Στο δρόμο αυτό το λέμε γαργάρα.

από bs 01/10/2021 9:10 μμ.


Η πανδημία προσφέρει τις "λύσεις" για να αντιμετωπιστούν αποτελεσματικά (;) μακροχρόνια "προβλήματα" πειθάρχησης που ταλανίζουν τις κυβερνήσεις. 

Δεν υποστηρίζουμε ότι η πανδημία είναι συνωμοσία της εξουσίας. Εν προκειμένω, ωστόσο, προσφέρει ουκ ολίγες ευκαιρίες στην όξυνση του αυταρχισμού.

https://thepressproject.gr/tilekpaidefsi-i-timoria-apo-tin-kerameos-gia-tis-katalipseis-sta-scholeia/


Tον Σεπτέμβριο του 2020 η επικεφαλής διαπραγματεύτρια της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Σάντρα Γκαλίνα, δεσμεύτηκε πως τα εμβόλια τα οποία θα αγόραζε η Ε.Ε. θα κόστιζαν μεταξύ 5 και 15 ευρώ ανά δόση. Έναν χρόνο μετά οι δύο παραγωγοί εμβολίων που προμηθεύουν την Ε.Ε. Pfizer και Moderna αύξησαν σημαντικά τις τιμές τους. Μάλιστα η Ευρώπη έχει ανακοινώσει πως στο εξής θα αγοράζει αποκλειστικά εμβόλια mRNA, δηλαδή εμβόλια αυτών των δύο εταιρειών.

Σύμφωνα με έγγραφα που έφεραν στο φως οι «Financial Times», τα οποία επικαλείται η Εφημερίδα των Συντακτών, η δόση εμβολίου της Pfizer κοστίζει 19,50 ευρώ έναντι 15,50 προηγουμένως. Αντιστοίχως η δόση του εμβολίου της Moderna ανέβηκε από τα 22,50 στα 25,50 -αν και μειώθηκε η τιμή της δεύτερης δόσης. Συνολικά η Ε.Ε. φέρεται να πλήρωσε μια υπεραξία 31 δισεκατομμυρίων για τα εμβόλια, σύμφωνα με την People’s Vaccine Alliance, μια συμμαχία 70 ανθρωπιστικών οργανώσεων. Η εκτίμηση βασίζεται στη μελέτη του Imperial College του Λονδίνου σύμφωνα με την οποία η μαζική παραγωγή των εμβολίων mRNA εκτιμάται πως κοστίζει από 1,18 δολάρια ώς 2,85 δολάρια ανά δόση. Με άλλα λόγια η υπεραξία ανά δόση ανέρχεται στο 794% για τη Moderna και πάνω από 1.838% για την Pfizer.

Με τα παραπάνω στοιχεία διαφωνεί ο Ρίτσαρντ Μπέργκστρομ, συντονιστής της σουηδικής κυβέρνησης για τα θέματα εμβολίων και ένας εκ των εφτά διαπραγματευτών της Ε.Ε στην λεγόμενη «Κοινή Ομάδα Διαπραγμάτευσης» (JΝΤ) που κάθισε στο τραπέζι με τους εκπροσώπους της Big Pharma. Ο Ρίτσαρντ Μπέργκστρομ μίλησε για το θέμα στο Investigate Europe και στην «Εφημερίδα των Συντακτών» και ισχυρίστηκε πως οι τιμές που πλήρωσε η Ε.Ε. είναι καλές, καθώς τα εμβόλια είθισται να τιμολογούνται με βάση την αξία τους στην αγορά και όχι το κόστος της παραγωγής τους. Κατά τον Σουηδό διαπραγματευτή, «τα εμβόλια Moderna και Pfizer θα έπρεπε να κοστίζουν περισσότερο από 100 δολάρια το καθένα, καθώς ήταν η άποψη των αγορών και των αναλυτών».

Υπενθυμίζεται πως οι συμφωνίες του Μαΐου και του Ιουνίου προβλέπουν την αγορά 2,1 δισεκατομμυρίων δόσεων ώς το 2023. Στο ντιλ περιλαμβάνονται τα παιδιά καθώς και οι τυχόν ενημερώσεις για την αντιμετώπιση μελλοντικών μεταλλάξεων. «Είναι μια τιμή που περιλαμβάνει τα πάντα για τα επόμενα δύο έτη και πιστεύουμε πως ήταν ένα πολύ καλό ντιλ» λέει ο Μπέργκστρομ.

Ο Μπέργκστρομ, όπως επισημαίνεται στο ρεπορτάζ της Εφημερίδας των Συντακτών, επί 29 συναπτά έτη (1992- 2021) εργάζεται για τη φαρμακοβιομηχανία, πέντε από αυτά ως επικεφαλής του ευρωπαϊκού της λόμπι. Ακόμα και σήμερα (δηλαδή μετά τον διορισμό του από τη σουηδική κυβέρνηση τον Ιούνιο του 2020 και από την Κομισιόν τον Αύγουστο του 2020) ο Μπέρκγστρομ εξακολουθεί να έχει δραστηριότητα λόμπινγκ και να συνδέεται επαγγελματικά με εταιρείες που παρέχουν υπηρεσίες στις φαρμακευτικές. Ενδεικτικά, από το 1993 μέχρι σήμερα ο Μπέργκστρομ υπήρξε υψηλόβαθμος αξιωματούχος της Roche, της Novartis, διετέλεσε γενικός διευθυντής στη LIF (Σουηδική Ενωση της Φαρμακευτικής Βιομηχανίας), αλλά και στην EFPIA (Ευρωπαϊκή Ομοσπονδία Φαρμακευτικών Βιομηχανιών και Ενώσεων), ήταν συνιδρυτής της PharmaCCX και μέχρι σήμερα κατέχει τη θέση του senior partner στη Hölzle Buri Partners Consulting, μια εταιρεία λόμπινγκ.

Ερωτηθείς από την Εφημερίδα των Συντακτών για τις σχέσεις του με τις φαρμακευτικές, ο Μπέργκστρομ είπε «πως αυτά συνέβησαν πριν από πολύ καιρό και τα αποτελέσματα έδειξαν πως υπήρξαμε ιδιαιτέρως καλοί διαπραγματευτές». Πάντως ο ίδιος δεν έχει κρύψει το ρόλο του στο φαρμακευτικό λόμπι και τις σχέσεις του με τις φαρμακοβιομηχανίες. Τον Φεβρουάριο του 2021 σε συνέντευξή του σε βίντεο προώθησης της εταιρείας PharmaCCX αναφέρει: «Ημουν ο αρχιλομπίστας για τη Pharma [τις φαρμακευτικές] στις Βρυξέλλες. Σήμερα είμαι στη Στοκχόλμη, στο υπουργείο Υγείας εδώ. Ετοιμάζομαι για τις διαπραγματεύσεις το απόγευμα με τους παραγωγούς των εμβολίων, το οποίο κάνω στο πλαίσιο [της δουλειάς μου] με τις διαπραγματεύσεις της Κομισιόν».

Τον Απρίλιο του 2021 η PharmaCCX ανακοίνωσε την αποχώρηση του Μπέργκστρομ, λόγω φόρτου εργασίας του, και κατέβασε και τις σελίδες που περιέγραφαν τη φύση της δουλειάς του. Σε αυτές ο Μπέργκστρομ περιγραφόταν ως «αρχιλομπίστας της φαρμακοβιομηχανίας» και ταυτόχρονα «συντονιστής εμβολίων της Σουηδίας». Στη Hölzle Buri Partners, με την οποία συνεργάζεται μέχρι σήμερα, ο Μπέργκστρομ αναφέρεται ως «πρόσωπο επαφής» για θέματα λόμπινγκ. Παρουσιάζεται το «πετυχημένο ιστορικό του» και η «προϋπηρεσία του ως λομπίστα» στην «ευρωπαϊκή αγορά της υγείας» και επισημαίνεται πως «ως ειδικός μπορεί να σας βοηθήσει να διαμορφώσετε και να πετύχετε τους επιχειρηματικούς και πολιτικούς σας [...] στόχους».

Για τη σχέση του με τις δύο αυτές εταιρείες, ο Μπέργκστρομ δεν έχει απαντήσει. Αξίζει να σημειωθεί πως ο εν λόγω λομπίστας δεν είναι η μοναδική περίπτωση διαπραγματευτή της Ε.Ε. με ανάλογη σύγκρουση συμφέροντος. Η Ομάδα Διαπραγμάτευσης για τα εμβόλια αποτελείται από εφτά διαπραγματευτές, των οποίων όμως τα ονόματα παραμένουν μυστικά. Το όνομα του Μπέργκστρομ δημοσιοποιήθηκε μονομερώς από τη σουηδική κυβέρνηση. Όπως μυστικές παραμένουν και οι ίδιες οι συμφωνίες που έχουν γίνει με τις φαρμακοβιομηχανίες για την παράδοση των εμβολίων.

https://tvxs.gr/news/kosmos/ofelos-31-dis-ton-farmakobiomixanion-apo-tis-symbaseis-me-tin-ee-gia-ta-embolia

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

To μέγιστο μέγεθος των αρχείων είναι 16ΜΒ. Επιτρέπονται όλες οι γνωστές καταλήξεις αρχείων εικόνας,ήχου, βίντεο. ΠΡΟΣΟΧΗ! Για να υπάρχει η δυνατότα embed ενός video πρέπει να είναι της μορφής mp4 ή ogg.

Νέο! Επιλέξτε ποιά εικόνα θα απεικονίζεται στην αρχή του σχόλιου.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License