ΚΑΤΩ ΤΟ ΥΓΕΙΟΝΟΜΙΚΟ – ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΑΠΑΡΤΧΑΙΝΤ ΣΤΑ ΣΧΟΛΕΙΑ, ΤΙΣ ΔΟΜΕΣ ΥΓΕΙΑΣ ΚΑΙ ΠΑΝΤΟΥ

Με όπλο τον εμβολιασμό δεν εντείνονται απλά οι διαχωρισμοί και οι διαιρέσεις εντός της εργατικής τάξης και των εκπαιδευτικών ειδικότερα, αλλά εγκαινιάζονται νέες μορφές διακρίσεων: έτσι, οι «χαραμοφάηδες» ανεμβολίαστοι αποκλείονται από τη χρήση δημόσιων δομών υγείας για τη διενέργεια διαγνωστικών ελέγχων και δεν δικαιούνται πρόσβαση σε δωρεάν τεστ αλλά υποχρεώνονται να τα πληρώνουν – δωράκι σε ιδιωτικές δομές.

ΚΑΤΩ ΤΟ ΥΓΕΙΟΝΟΜΙΚΟ – ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΑΠΑΡΤΧΑΙΝΤ ΣΤΑ ΣΧΟΛΕΙΑ, ΤΙΣ ΔΟΜΕΣ ΥΓΕΙΑΣ ΚΑΙ ΠΑΝΤΟΥ

★Αναδημοσίευση από Ιστορίες Προλεταριακής Κλεισούρας

Από τη Δευτέρα 20/9 ως την Πέμπτη 23/9 έγιναν έκτακτες συνελεύσεις στις ΕΛΜΕ όλης της χώρας για το ζήτημα της επικείμενης αξιολόγησης των σχολείων και των εκπαιδευτικών. Οι αριστεροί γραφειοκράτες συνδικαλιστές του Παμε, του Σύριζα και των Παρεμβάσεων περίμεναν ότι θα ήταν μια τυπική διαδικασία όπου θα καλούσαν τους ελάχιστους εκπαιδευτικούς που θα προσέρχονταν σ’ αυτές να επικυρώσουν απλώς την απόφαση της ΑΔΕΔΥ για απεργία – αποχή από τη διαδικασία της αξιολόγησης και… σπίτι τους. Ενάμισι χρόνο μετά την αμέριστη συγκατάθεση που είχαν δώσει όλο αυτό το διάστημα σε όλα τα βασικά μέτρα της κρατικής διαχείρισης της πανδημίας (λοκντάουν των σχολείων, τηλεκπαίδευση, μαζικός και καθολικός εμβολιασμός), για πρώτη φορά βρέθηκαν ενώπιον μιας δυναμικής μειοψηφίας εκπαιδευτικών που απαίτησαν να πάρουν τα συνδικάτα σαφή θέση ενάντια στην άμεση ή έμμεση υποχρεωτικότητα του εμβολιασμού και την αφαίμαξη του μισθού των ανεμβολίαστων εκπαιδευτικών μέσω των πληρωμένων από την τσέπη τους ράπιντ τεστ, ενώ δεν έλειψαν και οι φωνές που συνέδεσαν το υγειονομικό απαρτχάιντ με όλα τα μέχρι τώρα πειθαρχικά μέτρα του κράτους (βλ. παρακάτω την προκήρυξη των ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΔΙΑΧΩΡΙΣΜΟΥΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ).

Ταυτόχρονα, όπου το επέτρεψαν οι συσχετισμοί δύναμης, κατέβηκαν ψηφίσματα συνδικαλιστικής στήριξης στους συναδέλφους που αρνούνται να επιδείξουν δύο πειθαρχικά ράπιντ τεστ την εβδομάδα. Οι γραφειοκράτες όλου του αριστερού φάσματος με προεξέρχοντες του παμίτες έπαιξαν στις συνελεύσεις τα συνήθη πολιτικά παιχνιδάκια:υποστήριξαν ότι ούτως ή άλλως είναι στις θέσεις της ΟΛΜΕ η ανάκληση του μέτρου της αναστολής εργασίας και η δωρεάν χορήγηση ράπιντ τεστ. Το ζήτημα όμως είναι ότι σε καμιά περίπτωση ΔΕΝ ζητάνε ούτε η ομοσπονδία ούτε οι τοπικές ενώσεις την κατάργηση του νόμου της υποχρεωτικότητας! Αντίθετα διακηρύττουν σε κάθε τόνο πως ο κλάδος διεκδικεί δήθεν «μέτρα για την ενίσχυση του δημόσιου και δωρεάν μαζικού εμβολιασμού». Στις συνελεύσεις τούς έγινε σαφές πως ο κλάδος κρίνει ότι η στήριξη των μαζικών εμβολιασμών ισοδυναμεί με στήριξη στην κρατική υποχρεωτικότητα η οποία με τη σειρά της ισοδυναμεί με αναστολή εργασίας/απόλυση και ότι οι εκπαιδευτικοί ζητούν την κατάργηση της υποχρεωτικότητας εδώ και τώρα. Θυμίζουμε εδώ σε όσους τυχόν εμβολιασμένους διαβάζουν αυτό το ποστ ότι σχεδόν ο μισός πληθυσμός δίπλα τους, παρότι εξίσου ενταγμένος στην κοινωνική ασφάλιση, είναι ήδη επιβαρυμένος με την επίδειξη πληρωμένων από τη τσέπη τους ράπιντ τεστ για να μπορούν να εργαστούν ή να χρησιμοποιήσουν τις υπηρεσίες υγείας, ενώ είναι νομοθετικά αποκλεισμένοι από όλους τους κλειστούς χώρους εστίασης.

Δημοσιεύουμε παρακάτω αποσπάσματα από δήλωση αρνητή εκπαιδευτικού που ήδη τέθηκε σε αναστολή εργασίας:

«…Θέλω να καταστήσω σαφές πως αυτή η περιπέτεια που βιώνω δεν είναι καθόλου προσωπική. Δεν θέλω απλώς να τη μοιραστώ με την υπόλοιπη κοινωνία, αλλά θέλω να αγωνιστώ μαζί της γιατί βρίσκεται κοντά στην πόρτα όλων μας, με τον ένα ή άλλο τρόπο. Αφορά όλους/ες μας, είτε αυτούς/ες που έχουν υποκύψει συνολικά, είτε αυτούς/ες που υπέκυψαν μερικώς, είτε καθόλου. Για όλους/ες μας, αργά ή γρήγορα θα έρθει η στιγμή που αυτή η πίεση θα μας αναγκάσει να πάρουμε θέση για τις αλλεπάλληλες εξοντωτικές πιέσεις που δεχόμαστε από την ηγεμονία, η οποία δεν πρόκειται να κάνει πίσω αν συνεχίσουμε να μην αντιστεκόμαστε, να μην αμφισβητούμε τις παράλογες απαιτήσεις της. Μετά από 20 και βάλε χρόνια υπηρεσίας και όταν σε άλλους δημόσιους τομείς θα ήμουν κοντά στη σύνταξη, τώρα, σαν όλα να διαγράφονται με μιας, αντιθέτως τιμωρούμαι για το θάρρος της γνώμης μου. Ουσιαστικά, η τιμωρία προσανατολίζεται στην άρνηση μου να πληρώσω από την τσέπη μου, ιατρικές μέριμνες που θα έπρεπε να είναι δωρεάν αφού τις κρατάνε για πολλά χρόνια από τον μισθό μου. Επίσης, το πιο υπερβολικό, είναι ότι η τιμωρία επιβάλλεται για να κάνω τεστ για κάτι που ποτέ δεν είχα κανενός είδους σύμπτωμα, ούτε εγώ ούτε οι κοντινοί μου, ούτε και κανείς από τους οποίους συναναστρέφομαι. Το παράδοξο είναι ότι αρνούμενος να δεχτώ την εθελούσια περικοπή του μισθού μου, απειλούμαι να διωχτώ από τον χώρο της εργασίας μου σαν να έκανα κάποιο ειδεχθές εγκληματικό παράπτωμα, με απειλές όπως να συρθώ έξω από αυτόν με συνοδεία των δυνάμεων καταστολής. Η υποχρεωτικότητα του νόμου είναι απαράβατη και οι προϊστάμενοι μου καλούνται να τον εφαρμόσουν πιστά με την εκδίωξη μου από τον χώρο του δημοτικού σχολείου που εργάζομαι και να μου επιβάλλουν την αναστολή της εργασίας μου, επ’ αόριστο, μέχρι «να συμμορφωθώ προς τας υποδείξεις τους». Όταν θα επιστρέψω όμως, ακόμα και σαν μετανιωμένος, δεν θα παραμείνω μαρκαρισμένος στην υποδεέστερη κατηγορία του μαύρου πρόβατου; […]

Η απορία είναι όμως η εξής, όταν αυτός ο κύριος από την καρέκλα του γραφείου του, εκτελούσε σαν ένας νέος Άντολφ Άιχμαν τις εντολές των ανωτέρων του, τυλίγοντας σε μια κόλλα χαρτί ένα νούμερο μέσα από το πλήθος, αναρωτήθηκε έστω και μια στιγμή τι βρίσκεται πίσω από αυτό τον ακόμα ένα αριθμό; Γνωρίζει και πρέπει να γνωρίζει το ιατρικό μου ιστορικό; Γνωρίζει αν μήπως αυτός με τον τρόπο ζωής που κάνει είναι περισσότερο κίνδυνος για τη δημόσια υγεία από αυτόν που καταδικάζει με συνοπτικές διαδικασίες; Έχει σκεφτεί αν αυτή η υπερ-συγκεντρωτική δικαιοδοσία του να δικάζει και να αποφασίζει με μια υπογραφή της στιγμής, αν είναι δημοκρατία; Έχει το αλάνθαστο του Πάπα; Είναι ο τέλειος κλώνος μιας άρτιας και υπερσύγχρονης τεχνοκρατικής μεταμοντέρνας εποχής; Πρέπει να είναι ο δικαστής των πάντων με τη λευκή περούκα και τη χοντρή κοιλιά που βροντοχτυπάει νευρικά το σφυρί του; Είναι ο ηθικός μέντορας που αφυπνίζει συνειδήσεις «ατομικής ευθύνης» στους έξαλλους υπηκόους του; Ποια είναι τα όνειρά του για έναν καλύτερο κόσμο ή μήπως θεωρεί ότι τώρα διανύουμε τον καλύτερο κόσμο;»

Ολόκληρη εδώ : https://athens.indymedia.org/post/1614272/

Η προκήρυξη των εκπαιδευτικών εδώ:

Περί υποχρεωτικού εμβολιασμού, διαχωρισμών, αξιολόγησης και άλλων δεινών ή από την τηλεκπαίδευση μέχρι τον εκβιασμό του εμβολιασμού και την αξιολόγηση, μια πανδημία δρόμος

Τον τελευταίο ενάμιση χρόνο νιώθουμε σαν κομπάρσοι σε δυστοπική ταινία επιστημονικής φαντασίας με το πλέον εφιαλτικό σενάριο: επιβολή μιας κατάστασης «έκτακτης ανάγκης» από το κράτος που δικαιολογεί κάθε είδους αυταρχικό μέτρο σε γενναίες δόσεις: lockdown, απαγόρευση κυκλοφορίας και συναθροίσεων, πρόστιμα και σκληρή αστυνομική καταστολή· που παρουσιάζει την πανδημία ως ένα αυστηρά υγειονομικό γεγονός για το οποίο αρμόδιοι είναι μόνο οι εγκεκριμένοι από το ίδιο «ειδικοί»· που προωθεί με το στρατηγικό αφήγημα της «ατομικής ευθύνης» την εκβιαστική συναίνεση στη μείωση των δαπανών για την υγεία, στη μείωση των μισθών και στην αύξηση των απολύσεων· που βίαια εισάγει την τηλεκπαίδευση και την τηλεργασία αλλάζοντας τη μορφή της εργασίας μας και που, τέλος, νομοθετεί τον υποχρεωτικό εμβολιασμό ως «πανάκεια» και «απελευθέρωση» απαγορεύοντας οποιαδήποτε αμφισβήτηση επ’ αυτού.

Ο υποχρεωτικός εμβολιασμός δεν αποτελεί συνεπώς μεμονωμένο γεγονός αλλά το πιο πρόσφατο επεισόδιο της κρατικής διαχείρισης της πανδημίας, ενάντια στην οποία από τον Μάρτη του 2020 οι αντιστάσεις ήταν ελάχιστες. Ένα φτηνό και όλο και πιο αμφιλεγόμενο μέτρο, δήθεν προστασίας της υγείας μας, που μας αντιμετωπίζει σαν κρέας προς συντήρηση, μόνο σαν εργασιακή δύναμη για να παραμείνουμε υποτίθεται υγιείς ιδρωκοπώντας μέσα στις ασφυκτικές αίθουσες διδασκαλίας.

Κάθε συζήτηση και αντιπαράθεση γύρω από τις αιτίες της πανδημίας, την ικανοποίηση των αναγκών μας, την αναβάθμιση των υπηρεσιών υγείας καθώς και τον έλεγχο από εμάς του ίδιου του περιεχομένου της μέσα στις όλο και πιο ανθυγιεινές εργασιακές και κοινωνικές σχέσεις που ζούμε, είναι ουσιαστικά απαγορευμένη.

Για την ακρίβεια, με την ψήφιση του νόμου 4820 και την τροπολογία της 22ης Ιουλίου, η απείθεια των εργαζόμενων στο μέτρο του υποχρεωτικού εμβολιασμού ήδη έχει ως αποτέλεσμα χιλιάδες εργαζόμενοι στο χώρο της υγείας να βρίσκονται σε καθεστώς αναστολής εργασίας! Ταυτόχρονα, θεσπίστηκε η γενική υποχρέωση για όλους τους εργαζόμενους ιδιωτικού και δημόσιου τομέα να επιδεικνύουν στους εργοδότες τους το πιστοποιητικό εμβολιασμού εκβιάζοντας έτσι πολλούς, μέσα στο πλαίσιο της διαρκούς ενίσχυσης του διευθυντικού δικαιώματος, σε καταναγκαστικό εμβολιασμό και οδηγώντας άλλους σε απόλυση ή αναγκαστική παραίτηση. Ο εμβολιασμός γίνεται μοχλός για την άρση ευαίσθητων προσωπικών δεδομένων και μέσο για την επιβολή ενός καθεστώτος πειθάρχησης, διακρίσεων και κατηγοριοποιήσεων μεταξύ ανεμβολίαστων και εμβολιασμένων ενώ το κράτος νομιμοποιείται να μας εκβιάζει σε καταναγκαστικές ιατρικές πράξεις, στο ρόλο ελεγκτή της ιατρικής κατάστασής μας.

Με όπλο τον εμβολιασμό δεν εντείνονται απλά οι διαχωρισμοί και οι διαιρέσεις εντός της εργατικής τάξης και των εκπαιδευτικών ειδικότερα, αλλά εγκαινιάζονται νέες μορφές διακρίσεων: έτσι, οι «χαραμοφάηδες» ανεμβολίαστοι αποκλείονται από τη χρήση δημόσιων δομών υγείας για τη διενέργεια διαγνωστικών ελέγχων και δεν δικαιούνται πρόσβαση σε δωρεάν τεστ αλλά υποχρεώνονται να τα πληρώνουν – δωράκι σε ιδιωτικές δομές.

Αυτά που μέχρι τώρα αποτελούσαν βασικές λειτουργίες μέσα στην κοινωνία, όπως η κατανάλωση και η μισθωτή εργασία, μετατρέπονται σε «προνόμια» για τους «υπεύθυνους» εμβολιασμένους, από τα οποία αποκλείονται οι «Άλλοι», οι «επικίνδυνοι» οι «σιχαμεροί» και «ανεύθυνοι» ανεμβολίαστοι.

Απέναντι σε αυτό το δυστοπικό τοπίο και ενώ ήδη οι υγειονομικοί βρίσκονται σε αγώνα ενάντια στις αναστολές και στην αναδιάρθρωση-περαιτέρω ιδιωτικοποίηση στον τομέα της υγείας, με εργαλείο το μέτρο της αναστολής, ελάχιστα σωματεία έχουν πάρει ξεκάθαρα θέση υπεράσπισης όσων αρνούνται να εμβολιαστούν χωρίς ταυτόχρονα να υπονομεύουν το δικαίωμά τους στην επιλογή αυτή. Γιατί η επίκληση στον «μαζικό καθολικό εμβολιασμό» της αριστεράς, που δήθεν θα γίνει δια της πειθούς και όχι υποχρεωτικά, όπως ήδη κάνει η κυβέρνηση, αντιμετωπίζει τους εργαζόμενους σαν αδαείς ανήλικους προς σωφρονισμό στην καλύτερη περίπτωση ή σαν ψεκασμένους ανορθολογιστές, συνοδοιπόρους της ακροδεξιάς, στη χειρότερη. Στο μεταξύ, το κενό που αφήνει το μεγαλύτερο μέρος της αριστεράς και του ανταγωνιστικού κινήματος εν γένει, το έχει ήδη καταλάβει η ακροδεξιά που σε μεγάλο βαθμό μονοπωλεί την αντίσταση στο πιο πρόσφατο επεισόδιο της κρατικής διαχείρισης της πανδημίας.

Στην πραγματικότητα τηρείται σιγή ιχθύος απέναντι στον εκβιασμό, την οικονομική αφαίμαξη και τις αναστολές και δε δίνεται κανένας πραγματικός αγώνας. Η κατάσταση θυμίζει τη συναίνεση και αποδοχή των μαζικών πολύμηνων εγκλεισμών και της τηλεκπαίδευσης που οδήγησαν μεγάλο κομμάτι του πληθυσμού στην κατάθλιψη καθώς και στη συστηματική παραβίαση των ατομικών, κοινωνικών και εργασιακών δικαιωμάτων. Τώρα, ανοίγει η κερκόπορτα της άρσης της μονιμότητας και των απολύσεων στο όνομα της υγειονομικής ασφάλειας.

Κατόπιν τούτων, βρισκόμαστε τώρα σε ακόμα χειρότερες συνθήκες ενώπιον της εφαρμογής της αξιολόγησης για την οποία, φρόντισαν από την αρχή να μας καταστήσουν σαφές ότι «είναι υποχρεωτική και ασφαλώς προβλέπονται και συνέπειες για όποιον δεν συμμετέχει. Η μη μισθολογική εξέλιξη και η παρακράτηση μισθού έως και ενός μηνός, ενώ παράλληλα τα αποτελέσματά της θα συνδέονται είτε με επιβράβευση μέσω μορίων είτε με επιμόρφωση» (Κεραμέως, Ιούλιος 2021).

Χρόνια τώρα αγωνιζόμαστε ενάντια σ’ αυτήν τη διαδικασία ποσοτικοποίησης, καταμέτρησης, κατανομής και κατηγοριοποίησης των σχολικών μονάδων, στον τεμαχισμό και καταγραφή της εκπαιδευτικής λειτουργίας.

Χρόνια τώρα την αναγνωρίζαμε ως μοχλό διαρκούς ανταγωνισμού ανάμεσα σε εκπαιδευτικούς και σε σχολεία, διχασμού των εκπαιδευτικών, κατηγοριοποίησης σχολείων που θα οδηγήσει σε μειώσεις μισθών, διαθεσιμότητες και απολύσεις.

Τη θεωρούσαμε όπλο ενοχοποίησης των εκπαιδευτικών, μετακύλισης των ευθυνών στο άτομό τους και εργαλείο πειθάρχησης.

Ακριβώς η ίδια διαδικασία επιχειρείται τώρα εισάγοντας μια νέα διαίρεση και βάζοντας στο στόχαστρο μια νέα κατηγορία αποδιοπομπαίων τράγων, τους ανεμβολίαστους εκπαιδευτικούς! Η ίδια λογική της «ατομικής ευθύνης» και της «αντικοινωνικής συμπεριφοράς» επιστρατεύεται και τώρα, ενώ παρόμοιες ποινές επιφυλάσσονται στους απείθαρχους. Οι υπερεξουσίες που δόθηκαν στους διευθυντές σχολικών μονάδων, το μέτρο περικοπής μισθού σε όσους εκπαιδευτικούς αρνηθούν την αξιολόγηση και την υπακοή, αποτελούν το προανάκρουσμα για ακόμη χειρότερα μέτρα που θα ακολουθήσουν, όπως η αναστολή εργασίας και η απόλυση σε όσους αρνούνται τον εμβολιασμό!

Αν η αξιολόγηση αποτελεί όπλο διαίρεσης των εκπαιδευτικών και εργαλείο πειθάρχησης και υποτίμησης της εργασιακής μας δύναμης, το ίδιο επιχειρείται και με τον εμβολιασμό από το κράτος.

Η αντίστασή μας στην αξιολόγηση δεν μπορεί να αγνοήσει τη δημιουργία αυτών των νέων διαχωρισμών.

Ο αγώνας ενάντια στην αξιολόγηση πρέπει να συνδεθεί με τον αγώνα ενάντια στις νέες κατηγοριοποιήσεις και απαγορεύσεις, στη διαρκώς ανανεούμενη δεξαμενή εξιλαστηρίων θυμάτων της καπιταλιστικής αναδιάρθρωσης, αυτής της πολύ πιο βλαβερής από τον covid-19 ασθένειας.

Να συνδέσουμε τον αγώνα μας ενάντια στον υποχρεωτικό εμβολιασμό και την αξιολόγηση με τον αγώνα των υγειονομικών ενάντια στις αναστολές και ενάντια στις διακρίσεις και τους αποκλεισμούς στο δημόσιο χώρο.

  • Κανένας υποχρεωτικός εμβολιασμός και κανένα περιοριστικό μέτρο ή διάκριση
  • Όχι στην επιβολή υποχρέωσης των ανεμβολίαστων εκπαιδευτικών να πληρώνουν με δικά τους έξοδα δύο rapid test την εβδομάδα
  • Δωρεάν πρόσβαση για όλους στις δομές Υγείας χωρίς αποκλεισμούς
  • Κανένας εργαζόμενος να μην δείχνει πιστοποιητικά εμβολιασμού, νόσησης ή τεστ. Καμία ανοχή στο σύστημα της ρουφιανιάς, που καταργεί το απόρρητο των ιατρικών πράξεων
  • 15 παιδιά στις αίθουσες – προσλήψεις εκπαιδευτικών για να καλυφθούν όλες οι ανάγκες
  • Καμιά αξιολόγηση και κατηγοριοποίηση σχολείων
  • Δε θα ανεχτούμε κανένα λοκντάουν στις ζωές μας και στις ζωές των μαθητών μας

Εκπαιδευτικοί ενάντια σε όλους τους διαχωρισμούς και την αξιολόγηση

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

To μέγιστο μέγεθος των αρχείων είναι 16ΜΒ. Επιτρέπονται όλες οι γνωστές καταλήξεις αρχείων εικόνας,ήχου, βίντεο. ΠΡΟΣΟΧΗ! Για να υπάρχει η δυνατότα embed ενός video πρέπει να είναι της μορφής mp4 ή ogg.

Νέο! Επιλέξτε ποιά εικόνα θα απεικονίζεται στην αρχή του σχόλιου.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License