Ο Γιώργος Καλαϊτζίδης, ο Νίκος Ματαράγκας, η αλληλεγγύη και το πάρκο Ναυαρίνου.

Ο Γιώργος Καλαϊτζίδης, ο Νίκος Ματαράγκας, η αλληλεγγύη και το πάρκο Ναυαρίνου.

Συνηθίζεται όταν κάποιος κοινωνικός αγωνιστής βρίσκεται αντιμέτωπος με στημένες ή υπερβολικές κατηγορίες να γράφονται κείμενα που αφενός εκφράζουν την αλληλεγγύη τους, αφετέρου τονίζουν την ανάγκη έκφρασης αλληλεγγύης και από άλλους. Εδώ όμως δεν θα ασχοληθούμε με κάτι τόσο αυτονόητο, όσο η αλληλεγγύη σε δύο διωκόμενους υποδειγματικούς αγωνιστές όπου η προχειρότητα ενός αστείου και διάτρητου κατηγορητηρίου είναι αντιστρόφως ανάλογη με το βάρος των ποινών και του κοινωνικού συσχετισμού που φιλοδοξεί να επιβάλει.

Θα μιλήσουμε για κάτι σημαντικό, ελάχιστα γνωστό αλλά συνάμα πολύ όμορφο: την αλληλεγγύη του Γιώργου Καλαϊτζίδη και του Νίκου Ματαράγκα προς το Αυτοδιαχειριζόμενο Πάρκο Ναυαρίνου όταν αυτή ζητήθηκε.

Με τους διωκόμενους αγωνιστές βρεθήκαμε και συμπράξαμε στους δρόμους των Εξαρχείων (άλλοτε με τον ένα, άλλοτε και με τους δύο μαζί) για την υπεράσπιση της γειτονιάς μας:

Α) Το 2010 στη συνεργασία των τοπικών συλλογικοτήτων ενάντια στις εκδηλώσεις αντικοινωνική βίας στα Εξάρχεια. https://diktio.org/node/603

Β) Το 2012 στη Συνέλευση ενάντια στον Κοινωνικό κανιβαλισμό που συγκροτήθηκε μετά από κάλεσμα της συνέλευσης του Πάρκου. https://athens.indymedia.org/post/1384403/ Γ) Το 2014 στη Λαική Συνέλευση Εξαρχείων που συγκροτήθηκε καταρχήν σαν τοπικό μετωπικό σχήμα ενάντια στις μαφίες και τον κοινωνικό κανιβαλισμό. https://exarhia.wordpress.com/

Δ) Το 2016 στη Συνέλευση για την Επανοικειοποίηση των Εξαρχείων. https://rouvikonas.gr/archives/1775

Αλλά πρέπει να διευκρινιστεί ότι αναφερόμαστε σε μία πολύ διαφορετική εποχή, όπου η επίθεση στα Εξάρχεια δεν είχε τολμήσει να εκδηλωθεί με τη χυδαία χωροταξική ανάπλαση, την επενδυτική επέλαση, την αποψίλωση του κοινωνικού πλούτου τους και το ξερίζωμα της καρδιάς τους για να φυτευτεί στη θέση της ένας σταθμός Μετρό. Μιλάμε για την εποχή που το ελληνικό κίνημα ήταν το σημαντικότερο στην Ευρώπη σε μαζικότητα, ορμή, οργανωτική εμπειρία και πολυμορφία και που η υπονόμευση των Εξαρχείων γινόταν ακόμα με το σπρώξιμο των ναρκωτικών στους κοινωνικούς χώρους.

Ήταν η εποχή που η αστυνομία έδιωχνε τους χρήστες από τις πιάτσες της Αθήνας λέγοντάς τους να πάνε στο πάρκο Ναυαρίνου. Που οι ναρκέμποροι – γνωστοί σε εκατοντάδες ανθρώπους αλλά μυστηριωδώς άγνωστοι στην αστυνομία – είχαν μετατρέψει για χρόνια σε μόνιμες πιάτσες-γκέττο όλους τους γύρω πεζόδρομους (Μάνης, Μεσολογγίου, Τζαβέλλα) και πλέον πολιορκούσαν ασφυκτικά το πάρκο. Που η προστασία είχε χτυπήσει την πόρτα των γύρω μαγαζιών.

Που στις καθαριότητες είχαμε αρχίσει να βρίσκουμε πολύ συχνά κρυμμένα ή θαμμένα μαχαίρια. Που οι νταραβερτζήδες άρχισαν να περιφέρονται και να κάθονται στο πάρκο σαν στο σπίτι τους. Που ξεκίνησαν με βλέμματα εχθρότητας που υποδήλωναν το σφετερισμό του χώρου και συνέχισαν με βλέμματα απαξίας και περιφρόνησης όταν πλέον ένοιωθαν πως είχαν πάρει το πάνω χέρι και πως οι μέρες μας στο χώρο ήταν μετρημένες.

Που στις καθαριότητες πετούσαν πια επιδεικτικά μπροστά μας τα σκουπίδια τους και στα ποτίσματα πουλούσαν τσαμπουκά επειδή τάχα τους ακούμπησε το λάστιχο. Που αμολούσαν τα πίτμπουλ τους για να τα εκπαιδεύσουν στα ξύλινα παιχνίδια της παιδικής χαράς την ώρα των παιδικών γιορτών. Ώσπου μια ωραία μέρα ολόκληρη η συνέλευση μας βρέθηκε στο πάρκο ανάμεσα σε διασταυρούμενα πυρά μαφιόζων και λίγο μετά με στραμένη πάνω της την κάνη ενός όπλου που μόλις είχε αφήσει έναν τραυματία δίπλα μας στο έδαφος (https://athens.indymedia.org/post/1458737/). Και που πλέον ο αγώνας για το πάρκο, εκτός από κοπιαστικός, αλλοτριωτικός και επικίνδυνος, έδειχνε και μάταιος. Που πολλοί από εμάς είχαμε ήδη φάει κλωτσιές και μπουνιές στο κεφάλι και που όλοι ανεξαιρέτως οι συμμετεχόντες στη συνέλευση δεχόμασταν πλέον προσωπικές απειλές. Που μετριόμασταν κάθε μέρα όλο και λιγότεροι.

Και ήταν τότε - όταν όλοι έφευγαν - που ήρθαν αυτοί. Για να κάνουν τη λέξη “σύντροφος” ξανά τόσο όμορφη όσο την είχαμε νοιώσει μόνο στα εφηβικά μας βιβλία. Αυτοί δεν παραβγαίναν σε ερμηνείες για το αναπόφευκτο προσεχές τέλος του πάρκου: διέκριναν καθαρά πως ενδεχόμενη επικράτηση του οργανωμένου εγκλήματος στο χώρο θα σήμαινε τον όλεθρο για όλη τη γειτονιά. Δεν έκαναν τους δικαστές των καφενείων: ρίχτηκαν αμέσως στη φωτιά του αγώνα για να σωθεί το πάρκο. Δεν ενδιαφέρονταν να κοντύνουμε για να ψηλώσουν οι ίδιοι: ήταν ψηλοί από μόνοι τους. Κι όταν τελικά ο αγώνας κερδήθηκε, αυτοί, αντί να κάνουν πολιτικό ταμείο, απλώς μας χαιρέτησαν, διδάσκοντας έτσι πολιτικό ήθος και κάνοντας σκόνη τις βιβλιοθήκες μας και τις μέχρι τότε πολιτικές εμπειρίες μας.

Στο δύσκολο καιρό που ακολούθησε όταν πια αναγορεύτηκαν σε κύριο στόχο της αλβανικής μαφίας, της ελληνικής αστυνομίας και της Χρυσής Αυγής ταυτόχρονα, δε ζήτησαν ποτέ τη βοήθειά μας. Αντίθετα, εμείς νοιώθαμε –ακόμα και τότε! - ότι θα μπορούσαμε να απευθυνθούμε σε αυτούς τους ανθρώπους με την αστείρευτη αλληλεγγύη και την υπεράνθρωπη δοτικότητα. Κι ούτε τώρα ζήτησαν το παραμικρό. Αν αποφασίσαμε αυτόβουλα να πάρουμε θέση με αυτό το κείμενο είναι για την αποκατάσταση της ιστορικής αλήθειας.

Γιατί σήμερα, σε αργυρώνητα media και σε ένα πολύ ύποπτο κατηγορητήριο βλέπουμε να επιχειρείται να κατασκευαστεί ένα προφίλ ανθρώπων που καμία σχέση δεν έχει με αυτούς που εμείς γνωρίσαμε όλα αυτά τα χρόνια. Ο Γιώργος Καλαϊτζίδης και ο Νίκος Ματαράγκας δεν υπήρξαν ποτέ σκοτεινοί: παρουσιάστηκαν πάντα ευπρόσωποι και πάντα μπροστά, πρώτοι στις γραμμές του αγώνα (αν και παρέμειναν πάντα τελευταίοι στις επινίκιες φωτογραφίες και γιορτές). Δεν υπήρξαν ποτέ λάτρεις της τυφλής βίας αλλά φορείς απαράμιλλου ήθους, κάνοντας πολιτική με αρχές κι έχοντας πάντα σαφή επίγνωση των μέσων. Και ασφαλώς δεν υπήρξαν ποτέ αδίστακτοι εγκληματίες, αλλά κοινωνικοί αγωνιστές που αποτέλεσαν και αποτελούν πρότυπο για τους νέους αγωνιστές και στοιχείο περηφάνιας για τη γειτονιά τους.

Σήμερα, μετά από 12 χρόνια αγώνα και σε πείσμα όλων των προβλέψεων, το πείραμα του Αυτοδιαχειριζόμενου Πάρκου Ναυαρίνου συνεχίζεται και μάλιστα πιο ελπιδοφόρο από τότε. Αυτή τη στιγμή που γράφεται αυτό το κείμενο παρακολουθούμε τα παιδιά μας να τραγουδούν με άλλα παιδιά κάτω από τη σκιά της γαζίας, ενώ μία παρέα από τη Χιλή έχει έρθει και ρωτά για να μάθει την ιστορία του πάρκου. Είναι λοιπόν καιρός να γίνει ευρέως γνωστό ότι αναπόσπαστο κομμάτι αυτής της ιστορίας αποτελούν άνθρωποι σαν το Γιώργο Καλαϊτζίδη και το Νίκο Ματαράγκα. Ότι χωρίς αυτούς στη θέση του πάρκου θα υπήρχε τώρα μία δύσοσμη δυστοπία κι ότι η ιστορία του πάρκου δε θα αποτελούσε παρά μία ακόμα ιστορία κινηματικής ήττας και καλών προθέσεων.

Στις 13 Οκτωβρίου θα είμαστε στα δικαστήρια μαζί με τη γειτονιά μας και το κίνημα, μαζί με τους συμπαραστάτες και τους μάρτυρες, αφού δεν έχουμε την τιμή να είμαστε συγκατηγορούμενοι.

 

για ότι αγαπήσαμε

κι ούτε βήμα πίσω

 

Αυτοδιαχειριζόμενο Πάρκο Ναυαρίνου

O σχολιασμός έχει απενεργοποιηθεί.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License