Κάουτσκι (1881): Η κατάργηση του κράτους

Ο Κάουτσκι μελέτησε τον Μαρξισμό και το 1881 έγραψε αυτό το κείμενο όπου εξηγεί τί θα γινόταν αν κατάφερναν οι αναρχικοί να καταργήσουν το κράτος. Παρόλο τις μετέπειτα διαφωνίες του Λένιν με τον Κάουτσκι, το κείμενο αυτό παρουσιάζει τέλεια την Μαρξιστική κριτική στον Αναρχισμό.

post image

Μετάφραση κειμένου. Το αρχικό κείμενο είναι εδώ: https://libcom.org/library/abolition-state-karl-kautsky

Μετάφραση (πρόχειρη) του κειμένου του Κάουτσκι:

Ως αναγκαίο αποτέλεσμα της πραγματικότητας οτι το κράτος υπάρχει μόνο λόγω του ανταγωνισμού μεταξύ της άρχουσας τάξης και της υποταγμένης τάξης, φαίνεται οτι η πρώτη πράξη της επανάστασης που έρχεται, που θέλει να καταργήσει το διαχωρισμό των τάξεων, είναι η κατάργηση του κράτους.

Αυτή ήταν επίσης η άποψη του Μπακούνιν. "Η επανάσταση όπως την καταλαβαίνουμε", έλεγε, "θα πρέπει να καταστρέψει το κράτος και όλους τους κρατικούς θεσμούς, ριζικά και ολοκληρωμένα, από τη πρώτη μέρα... Είμαστε οι φυσικοί εχθροί τέτοιων επαναστατών που θέλουν να γίνουν δικτάτορες, ειδικοί, και αντιπρόσωποι της επανάστασης, που ακόμη και πριν καταστραφούν τα υπάρχοντα βασιλικά, αριστοκρατικά, και καπιταλιστικά κράτη, ονειρεύονται ήδη να δημιουργήσουν νέα επαναστατικά κράτη, πλήρως κεντρικοποιημένα και ακόμη πιο δεσπωτικά από τα κράτη που έχουμε τώρα".

Ο αναρχικός λοιπόν, μόλις ξεκινήσει η επανάσταση, θα απαιτήσει την κατάργηση του κράτους, και αν έχει περισσότερη τύχη από τον Μπακούνιν στις 28 Σεπτεμβρίου 1870 στη Λυών, θα καταστρέψει το κράτος με την εξουσία, το στρατό, τη γραφειοκρατία, την αστυνομία κλπ και μετά θα αφήσει το κάθε άτομο να αναλάβει όσο καλύτερα μπορεί την αλλαγή από τη παλιά στη νέα κοινωνία.

Θα συμβεί αυτό;

Η επιρροή της επανάστασης φυσικά, που δεν θα έχει εξουσία, στρατό, γραφειοκρατία, αστυνομία, θα αναπτυχθεί μόνο όσο η ίδια η επανάσταση. Κάθε χώρα έχει την Vendee, την Τυρώλ, και τη Πομερανία της. Εκεί η κρατική οργάνωση θα παραμείνει γερή, εκεί οι αντεπαναστάτες θα βρουν μια σταθερή βάση δύναμης, ενώ η επανάσταση θα κάνει τα πάντα για να αποδιοργανώσει τον εαυτό της. [σ.τ.μ: εννοεί οτι σε κάθε κράτος υπάρχουν κομμάτια του πλυθησμού και γεωγραφικές περιοχές που οι κάτοικοι στηρίζουν ειλικρινά το κράτος, πχ λόγω συμφερόντων, κι εκεί το κράτος θα παραμείνει δυνατό, ένα παράδειγμα στην Ελλάδα θα ήταν πχ η Εκάλη και τα Βόρεια Προάστεια Αθηνών γενικώς καθώς και επαρχιακές περιοχές με έντονο συντηρητισμό]

Οι πιστοί Πομεράνιοι, Τυρώλιοι, και Vendeans θα επιτεθούν μαζικά, καταστρέφοντας την κάθε "ελεύθερη" συλλογικότητα και κομμούνα τη μία μετά την άλλη. Και ταυτόχρονα οι υποστηρικτές του κατηργημένου κράτους θα σηκωθούν και θα οργανώσουν αντίδραση μέσα στη ζώνη της επανάστασης.

Τί πρέπει να γίνει;

Θα πρέπει να οργανωθεί γρήγορα αυτό που έχει καταστραφεί, ένας στρατός ενάντια στον εξωτερικό εχθρό, μια αστυνομία ενάντια στον εσωτερικό εχθρό, και μια γραφειοκρατία, που θα συλλέξει τα μέσα που χρειάζονται για να διατηρηθούν αυτά, είτε το πεις επιτροπή δημόσιας τάξεως ή οτιδήποτε άλλο όνομα, βασικά μια κυβέρνηση, με λίγα λόγια θα πρέπει να κάνουμε οτιδήποτε κάνει μια άρχουσα τάξη για να διατηρηθεί ως άρχουσα, το κράτος θα είναι και πάλι εδώ.

Αν η πρώτη πράξη της επανάστασης ήταν η καταστροφή του κράτους, τότε η δεύτερη πράξη για την αυτοδιατήρησή της θα έπρεπε να είναι η επαναδημιουργία του κράτους και πάλι.

Ασπούμε οτι μερικοί επαναστάτες έχουν όλα όσα χρειάζονται για να νικήσουν, αλλά τους λείπουν τα κανόνια. Τελικά πετυχαίνουν να πάρουν στη κατοχή τους μερικά κανόνια. Τι κάνουν τότε; Αντί να γυρίσουν τα κανόνια εναντίων του εχθρού, τα διαλύουν ώστε να μην μπορούν να χρησιμοποιηθούν.

Αυτή είναι η αναρχική λογική.

Η εργατική επανάσταση δεν θα νικήσει όταν όλες οι άλλες τάξεις έχουν εξαφανιστεί και οι εργαζόμενοι έχουν να αντιμετωπίσουν έναν μόνο καπιταλιστή. Η επανάσταση θα γίνει όταν οι εργαζόμενοι καταφέρουν να ανέβουν πάνω από τις άλλες τάξεις με την αφοσίωσή τους, τον ενθουσιασμό τους, την οργάνωσή τους, και την πειθαρχία τους. Η νίκη των εργαζομένων δεν θα σημαίνει την εξαφάνιση όλων των ταξικών ανταγωνισμών. Η επανάσταση δεν θα σημαίνει οτι οι εργαζόμενοι θα γίνουν η μοναδική τάξη στη κοινωνία, θα γίνουν η άρχουσα τάξη: ο ανταγωνισμός μεταξύ άρχουσας τάξης και άλλων τάξεων θα συνεχίσει, κι άρα οι εργαζόμενοι θα χρειαστούν μια κυβέρνηση που ως όργανο της άρχουσας τάξης θα κρατάει κάτω τις άλλες κοινωνικές τάξεις με όλα τα εξουσιαστικά μέσα που θα διαθέτει.

Αυτό μπορεί να ακούγεται πολύ αντιδημοκρατικό, όμως η αναγκαιότητα θα μας αναγκάσει να το αποδεχτούμε.

Οι βιομηχανικοί εργάτες ως άρχουσα τάξη είναι όμως μια αντίθεση που ζητάει την κατάργησή της. Οι νικητές εργαζόμενοι μπορούν να κάνουν μόνο δυο πράματα: ή να πάρουν το πλούτο και να μετατρέψουν τις πρώην άρχουσες τάξεις σε υπηρέτες τους, αυτό ζητάνε οι μορφωμένοι και αμόρφωτοι του κινήματός μας, αν και ο ήδη μικροσκοπικός αριθμός των ιδιοκτητών πλούτου σε σχέση με αυτούς που δεν κατέχουν ιδιοκτησία δείχνει πόσο παλαβή είναι αυτή η άποψη. Η απιθανότητα να συμβεί αυτό, που οι αντίπαλοί μας λένε οτι είναι ο στόχος μας, δεν χρειάζεται να αναλυθεί εδώ. Αφού αυτό είναι αδύνατον, τότε οι νικητές εργαζόμενοι μπορούν να χρησιμοποιήσουν την εξουσία τους ως άρχουσα τάξη μόνο για να καταργήσουν τους ταξικούς διαχωρισμούς όσο πιο γρήγορα γίνεται.

Μια επαναστατική κυβέρνηση των εργαζομένων μπορεί στη δράση της προς τις άλλες τάξεις να έχει μόνο ένα στόχο: όχι να τους κάνει υπηρέτες, αλλά να τους διαλύσει. Οι τάξεις που τα συμφέροντά τους είναι αντίθετα στους εργαζομένους, οι μεγάλοι καπιταλιστές και οι μεγάλοι ιδιοκτήτες γης, θα καταστραφούν άμεσα, δηλαδή οι ιδιοκτησίες τους θα γίνουν κτήμα όλης της κοινωνίας, κάτι που είναι δυνατό να γίνει καθώς η ιδιοκτησία έχει την ευχάριστη ιδιότητα οτι δεν είναι απ τη φύση της συνδεδένη με το σώμα του ιδιοκτήτη. Όσον αφορά τους μικρούς ιδιοκτήτες γης και τους μικρούς καπιταλιστές, αυτούς θα τους μεταχειριστούμε ανάλογα με το πώς θα μας συμπεριφερθούν, πιθανότατα θα συμμαχήσουν και θα ξεκινήσουν την ενσωμάτωσή τους στην άρχουσα τάξη [στμ: τους εργαζομένους].

Αυτά θα είναι τα καθήκοντα της επαναστατικής κυβέρνησης, που αν είναι αναγκαίο θα χρησιμοποιήσει βία. Είναι ξεκάθαρο οτι αυτό το καθήκον δεν μπορεί να γίνει σε μια στιγμή, και τα μέσα για τη πραγματοποίησή του θα αλλάζουν ανάλογα με το πολιτικό, κοινωνικό και τεχνικό περιβάλλον. Ένα πράγμα είναι σίγουρο: οτι τα συμφέροντα των εργαζομένων είναι να ενσωματώσουν όσο πιο γρήγορα μπορούν τις άλλες τάξεις. Όσο περισσότερο χρόνο είναι άρχουσα τάξη οι εργαζόμενοι, τόσο λιγότερο άρχουσα τάξη θα είναι, μέχρι που τελικά όλοι οι ταξικοί διαχωρισμοί σβήσουν.

Όσο περισσότερο εξαφανίζονται οι ταξικοί διαχωρισμοί, τόσο θα εξαφανίζεται και η εξουσία της κυβέρνησης. Όταν οι ταξικοί διαχωρισμοί δεν θα υπάρχουν πλέον, τότε και η κυβέρνηση θα έχει εξαφανιστεί και στη θέση της θα εμφανιστεί μια διαχείρηση. Όλη η δραστηριότητα της εργατικής κυβέρνησης θα πρέπει να είναι να κάνει τον εαυτό της να εξαφανιστεί.

Πολλοί φοβούνται μια τέτοια κυβέρνηση, οτι θα μπορούσε να δράσει ενάντια στον λαό, όπως έχουν κάνει όλες οι άλλες κυβερνήσεις μέχρι σήμερα. Δεν έχει σημασία αν η εξουσία αποκαλείται επαναστατική δικτατορία ή εκκλησιαστική, βασιλική, συνταγματική ή αστική δημοκρατική... "εναντιωνόμαστε και καταγγέλουμε όλες αυτές ως άδικη εκμετάλλευση και δεσπωτισμό" [στμ: περιγράφει τις απόψεις των αναρχικών].

Αυτή η άποψη μπορεί να βρει υποστηρικτές μόνο εκεί που ήδη υπάρχει η λαθεμένη ιδέα οτι το κράτος υπάρχει λόγω του ανταγωνισμού μεταξύ λαού και κυβέρνησης, μιας κυβέρνησης που κατέχει μια υπερφυσική δύναμη και ενός λαού που είναι άτολμος και ηλίθιος και γίνεται σκλάβος της κυβέρνησης.

Ξέρουμε όμως οτι οι κυβερνήσεις υποστηρίζονται από τις άρχουσες τάξεις, τις υπηρετούν ως εργαλεία τους, και γιαυτό δεν είναι τόσο εύκολο να ρίξεις μια κυβέρνηση όπως πιστεύουν πολλοί, παρά μόνο όταν πολλές άρχουσες τάξεις υπάρχουν παράλληλα και δεν ξεχωρίζει κάποια πιο δυνατή, μόνο τότε μια έξυπνη κυβέρνηση μπορεί να έχει κάποια εξουσία πάνω τους, όσο δεν ξεχνά τα κοινά συμφέροντα όλων [στμ: των άρχουσων τάξεων]. Μια δυνατή άρχουσα τάξη όμως που μόλις έχει κερδίσει την δύναμη, δεν επιτρέπει να εμφανιστεί μια τέτοια εξουσία, η κυβέρνηση θα είναι πάντα το όργανό τους.

Ο φόβος για την εξουσία είναι σημάδι αδυναμίας, εμφανίζεται μόνο στις τάξεις που αισθάνονται οτι είναι ανίκανες να κυβερνήσουν. Όπου έχει αναπτυχθεί το σοσιαλιστικό κίνημα μέσα από το εργατικό κίνημα, δεν βρίσκουμε ίχνος φόβου για την εξουσία. Οι καπιταλιστές έχουν λόγο να φοβούνται την εξουσία.

Η Γερμανική σοσιαλδημοκρατία [στμ: τότε ακόμη ήταν επαναστατικό σοσιαλιστικό κίνημα] δείχνει ξεκάθαρα οτι η εργατική τάξη βλέπει τους ηγέτες της ως οργάνά της. Ενάντια στις άλλες τάξεις αυτοί [οι ηγέτες της σοσιαλδημοκρατίας] θα δράσουν με δύναμη, την οποία οι οργανωμένοι εργαζόμενοι διαθέτουν. Μέσα στο κόμμα η εξουσία τους υπάρχει μόνο όσο κατανοούν και εκφράζουν την θέληση [της εργατικής τάξης].

Όποιος λέει οτι οι "αρχηγοί" θα σπρώξουν τους Γερμανούς εργάτες σε λάθος δρόμους, μιλάει για πράματα που δεν καταλαβαίνει. Το να λες οτι κοροϊδεύονται οι φτωχιές μάζες από πονηρούς εξουσιαστές που ζουν από τα λεφτά των εργατών είναι μια καπιταλιστική φράση που τη παπαγαλίζουν και στην άκρα αριστερά.

Ακόμα πιο ηλίθιος από τον φόβο της εξουσίας είναι ο φόβος του μορφωμένου θεωρητικού, της εξουσίας της νοημοσύνης. Το οτι ο θεωρητικός έχει μια παραπάνω επιρροή από τον κοινό άνθρωπο είναι δεδομένο, αλλά είναι λάθος να βλέπουμε τον θεωρητικό σαν το ίδιο με τον παπά της εκκλησίας ή τον πάπα. Οι άνθρωποι υπακούν στην εκκλησία αν είναι ηλίθιοι, αλλά ο θεωρητικός δεν έχει επιρροή στους ηλίθιους. Όσο πιο πολύ αναπτύσσουμε τον εαυτό μας, όσο πιο πολύ αναπτύσσουμε την αυτόνομη σκέψη μας, τόσο περισσότερο μειώνεται η επιρροή της εκκλησίας, και τόσο πιο κοντά πάμε στον θεωρητικό. Αλλά αυτό το κάνουμε όχι ως σκλάβοι, αλλά εθελοντικά. [...]

Η εργατική τάξη δεν χρειάζεται να φοβάται τον θεωρητικό, όπως και την κυβέρνηση που η ίδια θα δημιουργήσει.

Η κατάργηση της κυβέρνησης και του κράτους δεν θα είναι η πρώτη πράξη της εργατικής εξουσίας, αλλά η τελευταία. Η ενσωμάτωση όλων των κοινωνικών τάξεων στην εργατική τάξη δεν θα γίνει με ένα διάταγμα, αλλά με μια πολύχρονη διαδικασία που θα αντιμετωπίσει αντίδραση και θα πρέπει να απαντηθεί με όλη την εξουσία του κράτους.

[...] Η λύση του κοινωνικού προβλήματος από το κράτος θα είναι αυτοκτονία του κράτους. Ο Κρατικός σοσιαλισμός [στμ: εννοεί το κράτος πρόνοιας, το κοινωνικό κράτος, δηλαδή επιδόματα συντάξεις κλπ που δίνονται από το καπιταλιστικό κράτος] είναι σοσιαλισμός από τις άρχουσες τάξεις για τις άρχουσες τάξεις [στμ: εννοεί οτι τα επιδόματα συντάξεις κλπ που δίνει το καπιταλιστικό κράτος τα δίνει για να διατηρηθεί ο καπιταλισμός]. Τώρα είπαμε οτι χωρίς την εξουσία του κράτους το κοινωνικό πρόβλημα δεν μπορεί να λυθεί. Άρα: 1. Είναι ευθύνη των εργαζομένων όχι να καταστρέψουν αλλά να κατακτήσουν το κράτος. Ο επόμενος στόχος των εργαζομένων είναι να γίνουν η άρχουσα τάξη. Όλα τα άλλα πρέπει να υπακούν σε αυτό τον σκοπό. Πρέπει πάνω απ όλα να παλεύουμε για πολιτική εξουσία. Τα οικονομικά αιτήματα τα απαιτούμε μόνο όσο δεν εμποδίζουν τον στόχο αυτόν. Στις περισσότερες περιπτώσεις η οικονομική βελτίωση του εργαζόμενου απαιτεί και την αυτονομία του. 2. Η εξουσία των εργαζομένων θα έχει ως αποτέλεσμα την εγκαθίδρυση του σοσιαλισμού, και αυτό θα οδηγήσει στην διάλυση του κράτους. [...]

(υπογράφεται ως "Σύμμαχος")

Το κείμενο 'Die Abschaffung des Staates' τυπώθηκε στο τεύχος 51 του Der Sozialdemokrat,15.XII.1881.

Εικόνες:

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

To μέγιστο μέγεθος των αρχείων είναι 16ΜΒ. Επιτρέπονται όλες οι γνωστές καταλήξεις αρχείων εικόνας,ήχου, βίντεο. ΠΡΟΣΟΧΗ! Για να υπάρχει η δυνατότα embed ενός video πρέπει να είναι της μορφής mp4 ή ogg.

Νέο! Επιλέξτε ποιά εικόνα θα απεικονίζεται στην αρχή του σχόλιου.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License