Θεσσαλονίκη-Ανάληψη ευθύνης για την εμπρηστική επίθεση σε σπίτι ναρκέμπορου

Προκήρυξη για την εμπρηστική επίθεση σε σπίτι ναρκομαφιόζου στην οδό Κασσάνδρου 147 στο κέντρο της Θεσσαλονίκης τα ξημερώματα της 13ης Οκτώβρη.

Η σημαντικότερη πτυχή του επαναστατικού πολέμου ενάντια στην τυραννία του κράτους και του καπιταλισμού είναι η ανάκτηση των ηθικών αξιών, ο φραγμός στην καθολική πτώση και ο επαναπροσδιορισμός της λέξης αξιοπρέπεια. Το κεφάλι σηκώνεται μηχανικά από τον αυχένα, όμως είναι η ψυχή, η πίστη και η αποφασιστικότητα τα εργαλεία που ορθώνουν το ανάστημα μπροστά στον εχθρό. Είμαστε δύο κόσμοι που αναμετρούνται βίαια και καθολικά. Και αν υστερούμε σε δύναμη πάντα υπερτερούμε σε ποιότητα. Γιατί το δικό μας ανάστημα ξεκινάει από το βλέμμα μας και φτάνει μέχρι τα ολόφωτα άστρα.

Μέσα στην πραγματική διάσταση του επαναστατικού αγώνα, τα λόγια δίχως έργα είναι προσευχές δίχως προοπτική. Και ο κόσμος δεν αλλάζει με ευχολόγια. Η πραγματική ρήξη είναι στο υπαρκτό πεδίο της στρατιωτικής σύγκρουσης με κάθε μηχανισμό καθυπόταξης, του κράτους και του καπιταλισμού. Περνώντας από την ανατρεπτική θεωρία στην έμπρακτη επιθετική προπαγάνδα μετουσιώνουμε σε πράξη τα λόγια του μαχόμενου σχηματισμού της Οργάνωσης Αναρχική Δράση, αναλαμβάνοντας την ευθύνη για την εμπρηστική επίθεση σε σπίτι γνωστού και μη εξαιρετέου ναρκομαφιόζου στην οδό Κασσάνδρου 147 στο κέντρο της Θεσσαλονίκης τα ξημερώματα της 13ης Οκτώβρη, μέρας όπου ξεκίνησε η δίκη-παρωδία των συντρόφων Ν. Ματαράγκα και Γ. Καλαϊτζίδη με την προσχηματική κατηγορία της φυσικής και ηθικής αυτουργίας στην εκτέλεση του ναρκομαφιόζου Χαμπίμπι στα Εξάρχεια.

Στο στόχαστρο μας βρέθηκε ένας ακόμα συνεργάτης της αστυνομίας που εμπορεύεται τον θάνατο και την παρακμή σε βάρος της κοινωνικής βάσης. Η ασυλία που απολαμβάνει το συγκεκριμένο σκουπίδι βγάζει μάτια καθώς το σπίτι του αλλά και τα μαγαζιά-βιτρίνα που κατά καιρούς διατηρεί για να ξεπλένει το χρήμα από τα μαύρα ταμεία τακτοποιώντας τις δουλειές και το εμπόρευμά του, βρίσκονται σε μια άρτια αστυνομοκρατούμενη ζώνη (στρατιωτικού-πολιτικού-διπλωματικού ενδιαφέροντος) πέριξ του Τούρκικου Προξενείου όπου κανείς μπορεί να συναντήσει από απλούς ασφαλίτες μέχρι βαθμοφόρους πράκτορες και διπλωματικούς ακόλουθους. Αυτή την ασυλία θέλουμε να προσβάλλουμε, αυτή την ασφάλεια και τη συνοδοιπορία αμφισβητούμε στην πράξη μέσα από μια εμπρηστική επίθεση στην καρδιά του αστυνομικού άβατου.

Όμως ο συγκεκριμένος ναρκομαφιόζος όπως και όλο το συνάφι του δεν αρκείται απλά στην διασπορά της παρακμής στις προλεταριακές κοινότητες και τις γειτονιές της υποκουλτούρας. Ο ίδιος είναι ένοχος για μια σειρά παραβιαστικών συμπεριφορών και σεξιστικών επιθέσεων σε βάρος εργαζομένων και μη που έτυχε να βρεθούν στο περιβάλλον όπου ο ίδιος κινείται. Σκουπίδια σαν το συγκεκριμένο μαφιόζο, έπρεπε να βρίσκονται βαθιά στη γη αντικρίζοντας μόνο χώμα για να συναντήσουν και να τιμωρηθούν ξανά απ’ όσους χάνουν τη ζωή τους χάρη στα βρώμικα εμπορεύματά τους. Να συναντήσουν όμως και φιλαράκια τους όπως ο Χαμπίμπι που έχασε την αναμέτρηση με το επαναστατικό δίκαιο.

Ο αγώνας που δόθηκε στα Εξάρχεια ενάντια στις ναρκομαφίες ήταν μια αναγκαιότητα όχι απλά για να αποκατασταθεί κάποια ισορροπία. Ούτε κάποια πράξη αντεκδίκησης. Ήταν ένας αγώνας για να νικήσει η ζωή, τον επιβαλλόμενο θάνατο και τη φθορά. Ήταν ένας αγώνας με κόστος γιατί η ίδια η αντίσταση κοστίζει. Κοστίζει την ελευθερία μας, πόσο μάλλον τη ζωή μας. Οι σύντροφοι του Ρουβίκωνα που αποτελούν μεταξύ άλλων ένα σημείο αναφοράς του αναρχικού αγώνα μέσα στην καρδιά των Εξαρχείων έχουν βρεθεί δεκάδες φορές στο στόχαστρο γι’ αυτή τους την επιλογή. Με διώξεις, με ξυλοδαρμούς και τρομοκρατία, με επιθέσεις απο τον πυρήνα του παρα-κράτους, με σφαίρες από την εμπροσθοφυλακή των καπιταλιστικών συμφερόντων. Και δε λυγίζουν γιατί είναι κομμάτι του κόσμου που βάζει την κοινωνική και ταξική αναγκαιότητα πάνω από το προσωπικό κόστος. Γι’ αυτό βρίσκονται στην αιχμή του δόρατος της καταστολής-γι’ αυτό χαίρουν της αμέριστης αλληλεγγύης και έμπρακτης στήριξης μας. Γιατί για μας αλληλεγγύη στην πράξη, είναι η συνέχεια του κοινού αγώνα για πράξεις του οποίου βρισκόμαστε όλοι στο στόχαστρο. Και οι καιροί απαιτούν και επιβάλλουν το στόχαστρο να αλλάξει μεριά.

Θέλουμε να κάνουμε κάτι ξεκάθαρο τόσο προς τον ίδιο τον στόχο μας όσο και προς κάθε άμεσα ενδιαφερόμενο: γνωρίζουμε καλά τα παραμάγαζα του, τις κινήσεις του, τις διευκολύνσεις που κάνει, τις υπηρεσίες και τα εξτρα μεροκάματα στη μαύρη παραοικονομία πέραν της ναρκοδιασποράς, τα μέρη που κινειται ο ίδιος και οι όμοιοι του. Ο συγκεκριμένος μαφιόζος έχει σαν target group τις κοινότητες της υποκουλτούρας όπου χάριν της εμπορικής του δραστηριότητας καταστέλλονται εθελούσια οι αντιστάσεις πριν καν γεννηθούν. Αυτό σημαίνει πως πέραν από τον ίδιο και τους συνεργάτες του, γνωρίζουμε και τους πελάτες του. Όλους αυτούς που με τις μικρές και μεγάλες δυνάμεις τους βάζουν πλάτη και στηρίζουν έμπρακτα τις ναρκομαφίες χρηματοδοτώντας το βρώμικο ρόλο τους στην διασπορά της ναρκοκουλτούρας, στο τσάκισμα των αντιστάσεων, στην ηθική πτώση και τη συντριβή των επαναστατικών αξιών. Όλους αυτούς που δίνουν λόγο ύπαρξης στα ναρκομιάσματα να αλωνίζουν ατιμώρητα στις γειτονιές μας σπέρνοντας τον θάνατο και την υποταγή. Γι΄αυτό και οφείλουμε να είμαστε ξεκάθαροι με όλους ανεξάρτητα από τον πολιτικό μανδύα που οι ίδιοι ευαγγελίζονται πόσο μάλλον καπηλεύονται ως κακόγουστη δικαιολογία: ο αναρχικός αγώνας έχει συγκεκριμένη ιστορία που δεν μπορεί κανένας να διαβάλει με δικά του αναγνώσματα, έχει παρελθόν, παρόν και μέλλον. Και ο καθένας μας είναι ανά πάσα στιγμή υπόλογος στο δίκαιο αυτού του αγώνα.

Βρισκόμαστε σε ανοιχτό πόλεμο με τις ναρκομαφίες και κάθε ενεργή συνιστώσα καθυπόταξης της ελεύθερης βούλησης και δράσης. Και σε αυτό το πόλεμο δεν υπάρχουν ουδέτεροι. Ο καθένας με βάση τις επιλογές που κάνει στη ζωή του έχει ταχθεί σε συγκεκριμένο στρατόπεδο μάχης: ή με την έμπρακτη αντίσταση στην παρακμή και τη ναρκοκουλτούρα ή με την οργανική συνοδοιπορία στηρίζοντας, υποθάλποντας, χρηματοδοτώντας, συμμετέχοντας στο ναρκεμπόριο. Και αν, ο σύντροφος στην επαναστατική πάλη Χρήστος Τσιγαρίδας κάποτε έλεγε πως ...περιμένουμε από τους θεατές τουλάχιστον να ντρέπονται, εμείς θα πούμε πως η ντροπή είναι μια λέξη που έχει χάσει το νόημα και το βάρος της μέσα στα χρόνια της φθοράς. Τη θέση να πάρει ο φόβος και η οργή. Δύναμη σε όσους μετουσιώνουν σε πράξη τα επίδικα της εποχής που ζούμε. Δύναμη και αλληλεγγύη σε όσους κόντρα στην παρακμή, τον συμβιβασμό και την παραίτηση, επιμένουν να αγωνίζονται.

Κανένας εφησυχασμός, καμία ανακωχή!

Από τα Εξάρχεια μέχρι τη Θεσσαλονίκη, ο πόλεμος ενάντια στις ναρκομαφίες συνεχίζεται...

Αλληλεγγύη στους συντρόφους Ν. Ματαράγκα και Γ. Καλαϊτζίδη

Αναρχικές αντιστάσεις ενάντια στην παρακμή

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

To μέγιστο μέγεθος των αρχείων είναι 16ΜΒ. Επιτρέπονται όλες οι γνωστές καταλήξεις αρχείων εικόνας,ήχου, βίντεο. ΠΡΟΣΟΧΗ! Για να υπάρχει η δυνατότα embed ενός video πρέπει να είναι της μορφής mp4 ή ogg.

Νέο! Επιλέξτε ποιά εικόνα θα απεικονίζεται στην αρχή του σχόλιου.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License