Τεχνη και Ναζιστικος Ολοκληρωτισμος.

για την λογοκρισια στην εκφραση.

με αφορμη την προσφατη εκθεση τεχνης(??) και την φασιστικη αντιμετωπιση που δεχθηκε απο το παπαδαριο και την ακροδεξια του τοπου,βρηκα την ευκαιρια να κανω μια αναδρομη στο προσφατο παρελθον και να παραθεσω καποιες μελετες που εχουν δημοσιευτει κατα καιρους σχετικα με το ιδεολογικο αδερφακι των δυο παραπανω λογοκριτων,δηλ.τον ναζισμο,και την αντιμετωπιση που επιφυλαξε στο πολιτιστικο αυτο δημιουργημα αλλα και δημιουργο που ονομαζεται καλλιτεχνικη εκφραση,τεχνη. απο την πρωτη στιγμη της κατακτησης της ελλαδας απο τους γερμανους,οι ναζι προσπαθουσαν με καθε τροπο να αποδειξουν την αιματολογικη αλλα κυριως την πνευματικη/ιδεολογικη τους συγγενεια με τους αρχαιους ελληνες.γι αυτο καθιερωσαν ως μοναδικη αποδεκτη καλλιτεχνικη εκφραση τον νατουραλισμο προκειμενου να δειχθει μια αδιασπαστη συνεχεια με τον αρχαιοελληνικο πολιτισμο τον οποιο ο ναζισμος προσπαθησε να υιοθετησει ,αφου ο ιδιος δεν δημιουργησε τεχνη -για λογους που θα αναφερθουν. καθε ειδος διαφορετικοτητας στην καλλιτεχνικη εκφραση,καθετι που θα μπορουσε να αποτελεσει σημαδι η υπονοια ανατρεπτικοτητας και επαναστατικοτητας,κυνηγηθηκε αγρια.αυτο που επρεπε να τονιστει ηταν το σταθερο,το αμεταβλητο,το αιωνιο,η διαχρονικη αξια,κληρονομος της οποιας ειναι ο ναζισμος. η τεχνη απο αισθητικο αντικειμενο γινεται βιολογικο,εξηγειται με ορους "αντικειμενικους" και "αιωνιους",η καλλιτεχνικη εκφραση αποτελει την αποδειξη της "αιωνιας" αρειας φυλης. η ναζιστικη νοοτροπια βρισκει στην αναγνωρισμενη ανα τους αιωνας τεχνη τα στοιχεια εκεινα που θα της δωσουν κυρος,απολυτοτητα,και αισθηση κυριαρχιας. βρισκει ενα κωδικα επικοινωνιας ενιαιο,αδιασπαστο,και απολυτα αντικειμενικο,που δεν επιτρεπει κανενα ξεστρατισμα. συντελειται δηλ. με τον ναζισμο το τελειο αναποδογυρισμα/παρερμηνεια της αρχαιοελληνικης τεχνης και φιλοσοφιας.η αρχαιοελληνικη σκεψη απο λικνο αμφισβητησης μετατρεπεται σε απολυτο δογμα,σε μονοχνωτο καναλιζαρισμενο υποκαταστατο σκεψης. αφου λοιπον κατορθωσε ο ναζισμος να μετατρεψει την "αιωνια τεχνη" σε οργανο προπαγανδας των ιδεων του,το μονο πλεον εμποδιο στον τομεα της καλλιτεχνικης εκφρασης ηταν ο μοντερνισμος ο οποιος αμφισβητουσε καθε αιωνιοτητα,καθε αληθεια,καθε σταθεροτητα,καθε αντικειμενοκοτητα,προτασσοντας στην θεση τους τον υποκειμενικο παραγοντα,την αμφισβητηση των αξιων,ακομα και την καταστροφη. για ολους αυτους τους λογους,ο ναζισμος ηταν αδυνατον να στραφει προς τον μοντερνισμο η να δημιουργησει δικη του τεχνη.ο μοντερνισμος δημιουργουσε,δεν αναπαρηγαγε οπως ενα μεγαλο μερος της τεχνης απο την αναγεννηση και μετα.γι αυτο και ηταν επικινδυνος,ηταν ο αιρετικος και ανατρεπτικος παραγοντας απεναντι σε ενα νατουραλισμο που ως "αιωνια τεχνη" ομογενοποιουσε,υποτασσε το ατομο στην απολυτη και αντικειμενικη "αληθεια". καθε φασισμος,οποια μορφη κι αν παιρνει,ανατρεχει στο "ενδοξο παρελθον" για να βρει αιωνιες ριζες και διαχρονικες αξιες καλλιτεχνικης εκφρασης που θα του αποδωσουν απολυτοτητα και μορφη αιωνιας αληθειας. καθε μορφη εκφρασης διασπαστικη,υποκειμενικη,νεωτερικη,αιρετικη,που θετει την ιδια την ολοτητα υπο αμφισβητηση,χαλαει την "μαγιονεζα" ,και γι αυτο οσο υπαρχει ολοκληρωτισμος η διαφορετικη αυτη εκφραση θα βρισκεται υπο συνεχη διωγμο.

από κολαφιος 14/12/2003 1:21 μμ.


Ωραια μερα βρηκες να κατεβασεις το ενδιαφερον θεμα σου. Δεν βλεπεις ρε πατριωτη οτι δεχομεθα ως ιντυανικη κοινοτητα διαπλανητικη επιθεση απο τους οπαδους του Ηλιου ,του Αρεως , του Ερμη ,της Αφροδιτης , του Διος , του Κρονου ... Που πας εσυ με το γαλατικο σου ονομα .....

από ΥποσκαπτιΞ 14/12/2003 2:42 μμ.


....γαμωτο,δεν εχω τα μεσα να δημοσιευσω και καμμια εικονιτσα με τις "εικαστικες συνθεσεις" που εφτιαχναν οι ναζηδες. περα απο το τραγικο της υποθεσης,μιλαμε και για το απολυτο κιτς! οι γερμανοι ξαναρχονται...... ΥποσκαπτιΞ, ταπεινος γαλατης....αληθεια κολαφιε,στον ολυμπο ζουν ακομα οι θεοι? η στον ουρανο? μα την αγια μαρμιτα,δεν καταλαβαινω τιποτα απο αυτα....

από Animix 14/12/2003 3:10 μμ.


Έχω να πω ότι (α) η ανάλυσή σου είναι άψογη, αλλά (β) ότι κάνεις ένα δυνατό φάουλ (πέναλτι;) όπως πολλοί εδώ μέσα.

Για το (α) δεν έχω να συμπληρώσω πολλά. Θα παραθέσω μόνο κάποιο κομμάτι από το βιβλιαράκι που "διαφήμιζα" τώρα τελευταία.

"Η ολοκληρωτική τέχνη πρέπει να είναι κάποια μορφή κλασικισμού. Το κράτος που βασίζεται στην τάξη και την υποταγή, χρειάζεται μια τέχνη με τα ίδια χαρακτηριστικά. Το κράτος ζητάει μια τέχνη της λογικής, η έμπνευση είναι έξω από τον έλεγχό του. Η κλασική θέση για το περιεχόμενο, πως πρέπει να είναι ξεκάθαρο και χωρίς ασάφεια, ευνοεί την ψυχολογία της πίστης που δεν ανέχεται συζήτηση" (Κ.Κλαρκ, "Η ρομαντική εξέγερση"). Και ο Χέρμπερτ Ρηντ υποστηρίζει ακόμα πιο κατηγορηματικά: "Ο κλασικισμός αντιπροσωπεύει τώρα, όπως και πάντα, τις δυνάμεις της καταπίεσης. Ο κλασικισμός είναι η πνευματική πλευρά της πολιτικής τυραννίας." (Ρηντ, "Ο Σουρρεαλισμός και η Ρομαντική Αρχή").

Από το κεφάλαιο Ρασιοναλισμός και εξουσία

Εσύ, τα γράφεις ακόμα καλύτερα.

 

Ποιο είναι -(β)- τώρα το φάουλ; Αυτό που γράφεις: "συντελειται δηλ. με τον ναζισμο το τελειο αναποδογυρισμα/παρερμηνεια της αρχαιοελληνικης τεχνης και φιλοσοφιας.η αρχαιοελληνικη σκεψη απο λικνο αμφισβητησης μετατρεπεται σε απολυτο δογμα,σε μονοχνωτο καναλιζαρισμενο υποκαταστατο σκεψης." έχει το εξής πρόβλημα. Ότι υποννοεί ότι ολόκληρη η ελληνική φιλοσοφία ήταν ενιαία απέναντι στο θέμα που συζητάμε. Αλλά ποιον αναποδογυρισμό/παρερμηνεία κάνει ο ολοκληρωτισμός στην πλατωνική σκέψη; Απολύτως κανέναν. Οι ίδιες αθάνατες, αιώνιες, αναλλοίωτες, αναμφισβήτητες έννοιες. Οι αμετάβλητες ουσίες. Η ίδια "λογικότητα" και αντικειμενικότητα. Φυσικά η μπάλα παίρνει εδώ και τον Αριστοτέλη, και καλά του κάνει. Και μια και έχω καταντήσει αντιγραφέας, πάρε άλλο ένα απόσπασμα:

"Ενώ ο Πλάτων και ο Αριστοτέλης ζήτησαν άσυλο στην υπόθεση ότι υπάρχουν αμετάβλητες ουσίες, οι κινέζοι αντιμετώπισαν τη ροή της ζωής, όπως ο Ηράκλειτος, και βυθίστηκαν σ' αυτήν. Οι έλληνες ρασιοναλιστές φοβήθηκαν το ρεύμα και κατασκεύασαν νησίδες ιδεών στις οποίες πιάστηκαν για να επιπλεύσουν, στο μεταβαλλόμενο ρεύμα της ζωής. Παρά την προειδοποίηση του Ηράκλειτου, ο Πλάτων και ο Αριστοτέλης επέμεναν να λουστούν δύο φορές στο ίδιο ποτάμι.

Αποτελέσματα αυτής της στατικής κατεύθυνσης ήταν η σχιζοφρένεια του ευρωπαίου και οι δυϊσμοί του. Αλλαγή και στατικότητα, φύση και νους, σώμα και πνεύμα, αίσθημα και λογική. Καμιά από αυτές τις αντιθέσεις δεν ήταν αναγκαία για την κατανόηση του κόσμου. Οι έλληνες ρασιοναλιστές τις εφεύραν σαν άμυνα στη γενική αλλαγή."

 

Να 'σαι καλά.

Ο έτερος συγχωριανός σου.

από αλέχτωρας 14/12/2003 3:15 μμ.


τεχνη

Οι “καλλιτεχνικÝς” πρωτοπορßες διαχρονικÜ γειþθηκαν ποτÝ στις μÜζες ; ΜÞπως αφοροýσαν πÜντα Ýνα περιορισμÝνο κοινü το οποßο εßχε κÜποια  "υψηλÞ"
παιδεßα στην οποßα οι μÜζες δεν εßχαν ποτÝ πρüσβαση ;
Η επανÜσταση και οι προεπαναστατικÝς συνθÞκες
αποδεδειγμÝνα δημιουργοýσαν νÝες μορφÝς Ýκφρασης
και στον τομÝα των "τεχνþν",üμως οι καλλιτÝχνες Þταν
οι ουραγοß που προσπαθοýσαν να ενσωματþσουν στην
ÝκφρασÞ τους αυτü που Þταν πλÝον μια κοινωνικÞ
πραγματικüτητα.ΤÝτοιου εßδους αντανακλÜσεις
μποροýν να χαρακτηριστοýν "επαναστατικÞ" τÝχνη ;
¼ταν μια κοινωνßα μετασχηματßζεται επαναστατικÜ
και üλοι οι Üνθρωποι συμμετÝχουν σ'αυτü το μετασχηματισμü,ποιüς ασχολεßται με την αισθητικÞ των "ειδικþν";
Πολý σωστÜ αναφÝρθηκε ο μνημειακüς-νατουραλιστικüς  χαρακτÞρας της ναζιστικÞς τÝχνης.¼σες φορÝς η "τÝχνη" γßνεται απροκÜλυπτα εργαλεßο του κρÜτους καταλÞγει σε τÝτοιες αποτρüπαιες μορφÝς που αντικειμενικοποιοýν ασφυκτικÜ και επιβλητικÜ την κρατικÞ ιδεολογßα.¼μως δε χρειÜζεται να μεßνουμε στο ναζισμü.Η περιβüητη ρωσικÞ πρωτοπορßα εξαφανßστηκε βαθμιαßα üταν το κρÜτος Ýγινε εργαλεßο στα χÝρια του μπολσεβßκικου κüμματος στη ρωσßα και η κατÜληξη Þταν η επιβολÞ του σοσιαλιστικοý ρεαλισμοý,ο οποßος εßχε παρüμοια μνημειακü-νατουραλιστικü χαρακτÞρα με την ναζιστικÞ "τÝχνη".ΒÝβαια θα Þταν Üδικο να μην αναφερθοýν οι ιταλοß φουτουριστÝς,που κατÝληξαν προσκυνητÝς τζουτζÝδες του φασισμοý και υμνητÝς του πολÝμου.


ΣÞμερα μπορεß να θεωρÞσουμε üτι το κρÜτος του ελλαδικοý χþρου επιδßδεται σε μια μορφÞ μνημειακÞς τÝχνης καταναλþνοντας χιλιÜδες τονους σßδερο και σκυρüδεμα για να κατασκευÜσει τα ολυμπιακÜ εκτρþματα.

ΟΙ ΤΕ×ΝΕΣ ΤΟΥ ΜΕΛΛΟΝΤΟΣ

ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΑΝΑΣΤΑΤΩΣΕΙΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΩΝ

Η ΔΕ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΤΙΠΟΤΑ

ΣΚΑΤΑ ΣΤΗΝ ΤΕ×ΝΗ



από αλέχτωρας 14/12/2003 3:20 μμ.


Ας με συγχωρήσει η Σ.Ο. και οι όλοι οι άλλοι που ανέβασα δυο φορες το ίδιο ελλατωματικό ποστ,δεν έχω χρόνο να το φτιάξω ,αν θέλετε κρατήστε το ένα ή σβήστε και τα δυο

από ΧΟΡΧΕ ΛΟΥΙΣ ΚΑΡΟΛ 14/12/2003 3:56 μμ.


η σχέση του "γερμανικού έθνους" με την αρχαία Ελλάδα είναι πολύ πιο παλιά. πρέπει σίγουρα να συμπεριλάβει Goethe, Winkelmann, για να μην πω και Wilamowitz. πρέπει σίγουρα να συμπεριλάβει την οθωνική περίοδο στην Ελλάδα και τους ζωγράφους της σχολής του Μονάχου, κυρίως για να κατανοηθεί η βαρύτητα του ρεαλισμού. Αλλά υπάρχουν και άλλα θέματα που θέλουν ψάξιμο και υπομονή. Είναι γεγονός ότι κατά την περίοδο της εξουσίας του Χίτλερ όλα αυτά τονίστηκαν ιδιαίτερα, αλλά δεν πρόκειται για παρθενογένεση. Η ίδια η δημιουργία του Γερμανικού Αρχαιολογικού Ινστιτούτου και οι ανασκαφές που διάλεξε να κάνει (π.χ. Ολυμπία) έχουν μεγάλη σχέση με αυτό το θέμα. Ας μην ξεχνάμε ότι Γερμανός ήταν και ο Σλήμαν. Ουου, να έχεις να γράφεις. Όλα αυτά βέβαια συνδέονται κυρίως με την έννοια της προπαγάνδας που είναι λίγο (αν και όχι εντελώς) διαφορετική από τη λογοκρισία. Είναι μάλλον στο κάτω κάτω οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος. Και αυτό που έχει ενδιαφέρον είναι ότι την τωρινή λογοκρισία δεν την έκανε κανένα ναζιστικό κράτος, αλλά ένα αυτοαποκαλούμενο σοσιαλιστικό. Και ούτε κουβέντα για φονταμενταλισμούς.

από ΧΟΡΧΕ ΛΟΥΙΣ ΚΑΡΟΛ 14/12/2003 4:03 μμ.


η αναδρομή στο παρελθόν δεν είναι προαιρετική. Όλοι οι καλλιτέχνες, όλοι οι άνθρωποι γενικώς, ανατρέχουν στο παρελθόν για να δράσουν. Δεν γίνεται αλλιώς. Χωρίς παρελθόν είμαστε ένα τίποτε. Η αναφορά στο παρελθόν είναι αναπόδραστη. Το ζήτημα είναι πώς γίνεται αυτή η αναφορά. Θετικά, αρνητικά, πλάγια, άμεσα κτλ. Το θέμα των φασιστικών μορφών τέχνης είναι ότι προσεγγίζουν το παρελθόν ως κάτι μονολιθικό. Ως επικό (α, ρε Μπαχτίν [και α, ρε χαλκοκουρούνα]). Κάτι δηλαδή που δεν δέχεται αμφισβήτηση, είναι απροσπέλαστο, μακρινό και γεμάτο ανδραγαθήματα. Αποτελεί δε πάντα την αρχή μιας παρακμής. Είναι με άλλα λόγια πάντα ένας χαμένος παράδεισος, τον οποίο τα καθεστώτα αυτά υποστηρίζουν ότι μπορούν να ξαναζωντανέψουν. Και για να πω και το ευρύτερο είναι η αντιμετώπιση του παρελθόντος ως Ιστορίας (με κεφαλαίο).

από ΥποσκαπτιΞ 14/12/2003 6:05 μμ.


φιλε Animix,απο την αρχη τονισα οτι σκοπος μου ηταν να μιλησω για την τεχνη και την χρησιμοποιηση της απο τον ναζισμο.κι ενω τα ελεγα ολα αυτα,ξαφνικα εκ παραδρομης πεταγεται και η φιλοσοφια.μαλλον κι εγω επηρεασμενος απο τους αρχαιοελληνες φιλοσοφους που τελευταια παρελαυνουν εδω μεσα,δεν μπορεσα να μην αναφερθω στη φιλοσοφια,χωρις νατο εχω ωστοσο σκοπο.....τεσπα,καλα κανεις και το διευκρινιζεις γιατι ηταν δικο μου το λαθος. ΩΣΤΟΣΟ,η φιλοσοφια υπο την ουσιαστικη ιδιοτητα της,δηλ.ως προταγμα συνεχους αμφισβητησης και αποριας,και οχι ως συμπερασμα,ειναι η κατεξοχην επιστημη(?) της αμφισβητησης.την αρχαιοελληνικη φιλοσοφια αν θελουμε να την αντιμετωπισουμε οπως αρμοζει στο δημιουργημα αυτο της ανθρωπινης σκεψης,οφειλουμε να την αντιμετωπιζουμε ως φιλοσοφια,δηλ.κριτικα. ας αφησω/ουμε λοιπον την φιλοσοφια προς το παρον και ας γυρισουμε ξανα στην τεχνη ,και οσο μπορω/ουμε ας ασχοληθουμε με αυτην. οσο για τα συγχαρητηρια που μου δινεις,δεν τα αξιζω.η "αναλυση" που εκανα δεν ειναι "δικη μου".ειναι ενα γενικο ρεζουμαρισμα απο αναγνωσματα,αποψεις,και δημοσιευμενες μελετες αλλων.ενταξει,καπου-καπου βαζω κι εγω το χερακι μου. χορχε λουις καρολ, καλα τα λες για λογοκρισια και προπαγανδα.προκειται για τις δυο οψεις του ιδιου νομισματος.ριξε μια ματια σε κατι που ειχε πει ο ρολαν μπαρτ-"φασισμος δεν ειναι να εμποδιζεις τον αλλο να λεει,αλλα να τον αναγκαζεις να λεει." επισης καλα τα λες για τη σχεση του "γερμανικου πνευματος" με το "ελληνικο πνευμα".η ιδια η ιδεα του ελληνικου εθνους στηριχθηκε και αναπτυχθηκε κατα κυριο λογο με βαση την γερμανικη αντιληψη περι εθνους,κι εκει νομιζω βρισκεται ο ισχυροτερος δεσμος.ωστοσο εγω ηθελα να τονισω τη χρηση της τεχνης ως οργανου προπαγανδας ,λογοκρισιας και καθυποταγης απο την ολοκληρωτικη ναζιστικη νοοτροπια. και τελος σχετικα με το θεμα της αναδρομης της τεχνης στο παρελθον,ουτε εδω θα διαφωνησω.εντουτοις,δεν ειναι τυχαιο που ο φασισμος παντα καταφευγει στο παρελθον ,σε αναγνωρισμενες αξιες και μορφες εκφρασης,και δεν δημιουργει τιποτα,πουθενα και ποτε. η "αιωνια τεχνη" στην οποια παντα θα επιστρεφει ο ολοκληρωτισμος ,ειναι ακριβως το αντιθετο απο την δημιουργικη αφομοιωση του ηδη υπαρχοντος,οπως πολυ σωστα το διαχωριζεις κι εσυ. προκειται για τη μορφοποιηση "αιωνιων αξιων" οι οποιες απλως ειναι "εκει",ανεξαρτητες και απο ατομα και απο κοινωνιες. γι αυτο αλλωστε κι εγω δεν κατηγορησα τον νατουραλισμο ως καλλιτεχνικη νοοτροπια,αλλα τη χρησιμοποιηση που του εχει επιφυλαχθει,λογω της ενιαιας και αντικειμενικης δομης του που επιτρεπει ευκολα τη μετατροπη του σε οργανο προπαγανδας απο τον οποιοδηποτε. αντιθετως,η κατακερματισμενη τεχνη του μοντερνισμου επιτρεπει στον θεατη να νοηματοδοτησει ο ιδιος αυτο που βλεπει,απελευθερωμενος απο οποιαδηποτε ιδεολογια ,ιδεολογημα η επιβολη.κι εδω βεβαιως προκυπτει το φαινομενο της "αρπαχτης" απο πολλους ,που επωφελουμενοι της ελευθεριας που παρεχει καποια καλλιτεχνικη νοοτροπια,παρουσιαζουν την π....α για βουρτσα. ωστοσο,καλυτερα ελευθερια στην εκφραση ,παρα λογοκρισια στο ονονμα καποιας "αληθειας" που κατεχουν λιγοι.... επισης θιγεις το σημαντικοτατο ζητημα της λογοκρισιας απο την καπιταλιστικη δημοκρατια στο πλαισιο της συζητησης αυτης για τη σταση του ναζισμου....εχω να προσθεσω κατι πανω σε αυτο,οσον αφορα στη χρηση της τεχνης και στις δυο περιπτωσεις,αλλα επετρεψε μου να το κανω αυριο. χαιρετισμους σε ολους.

από ΧΟΡΧΕ ΛΟΥΙΣ ΚΑΡΟΛ 14/12/2003 6:51 μμ.


post image
είναι ενδιαφέρον να θυμηθεί κανείς και την υπόθεση με τη ΒΑΒΕΛ και την κατηγορία για πορνογραφία. Νομίζω ότι στο δικαστήριο δικαιώθηκε το περιοδικό βέβαια, αλλά δεν θυμάμαι καλά. Ιδού και δύο δωράκια. Το ένα σχετικό, το άλλο κυρίως γιατί από ό,τι έχω καταλάβει τους πας τους αρχαίους.

Εικόνες:

από ΧΟΡΧΕ ΛΟΥΙΣ ΚΑΡΟΛ 14/12/2003 6:57 μμ.


post image
Σ.Ο.: αν παίρνει κι άλλη συμπίεση, παίδες κάντε το. Ευχαριστώ

Εικόνες:

από λεφτ 15/12/2003 6:45 πμ.


Ο Φουτουρισμός τι ήταν; Ο.Κ. δεν ήταν ακριβλως ναζιστικό ήταν φασιστικό κίνημα,αλλά τόσο κάθετα διαχωρίζονται αυτά και κυρίως στον χώρο της τέχνης; Κάτι ονόματα Κανέτι,Πάουντ,Μαρινέττι τι μου θυμίζουν,τι μου θυμίζουν;;;

Να προσφέρω δυο ερωτήσεις στη συζήτηση: - Το ότι τα ολοκληρωτικά καθεστώτα προωθούν μόνο την μνημειακή κλασική αιώνια τέχνη και την αναπαραγωγή της, είναι αδιαμφισβήτητο. Όμως αυτό σημαίνει ότι η οποιαδήποτε τέχνη που "κλασικίζει" είναι φασιστική, και εμπόδιο στην ελεύθερη ανάπτυξη του πνεύματος του ανθρώπου; Επειδή οι ναζί αγαπούσαν τον Βάγκνερ, αυτό σημαινει ότι ο Βάγκνερ δεν ήταν μεγάλος συνθέτης, ή ότι εγώ υποχρεούμαι να ακούω μόνο Ξενάκη; -Στην προσπάθειά του ο μοντερνισμός να ανατρέψει τις κλασικές, αιώνιες μορφές, έχει δημιουργήσει αριστουργήματα, όπως ας πούμε το κίνημα των υπερεαλιστών, κι αυτό είναι επίσης αδιαμφισβήτητο. Μήπως όμως έχει βγάλει στο φως και κάποια τερατουργήματα; Μήπως κάποιοι "ρηξικέλευθοι" που κάνουν διατεταγμένη τέχνη "ανατροπής", απλά στερούνται οποιασδήποτε έμπνευσης, πρότασης ή νέας ιδέας; Αυτοί καταστρέφουν τα παλαιά είδωλα, και καλά κάνουν, αλλά τί βάζουν στη θέση τους; Τα αενάως επαναλαμβανόμενα ανθρωπάκια του Γαίτη ή τους έρωτες με τα μποστανικά;

από ΧΟΡΧΕ ΛΟΥΙΣ ΚΑΡΟΛ 15/12/2003 9:13 πμ.


Armada, είναι ακριβώς ο τρόπος που προσεγγίζουν το παρελθόν. Είτε αυτό είναι το κλασικό είτε το το αιγυπτιακό είτε οτιδήποτε άλλο. Η διαφορά δεν είναι σε ποιο παρελθόν αναφέρεται έκαστος (φασίστας ή όχι) αλλά πώς αναφέρεται σ' αυτό. Κι ο ντε Κίρικο αναφερόταν στο κλασικό παρελθόν, αλλά με έναν άλλο τρόπο. Δεν ξέρω την πολιτική του τοποθέτηση, αλλά για φασίστα δεν τον θυμάμαι. Επομένως το θέμα προφανώς δεν είναι αν θα ακούς ή όχι Βάγκνερ. Το θέμα είναι πώς θα τον επικαλείσαι. Και ο ΜακΝτάουελ στο Κουρδιστό Μπετόβεν άκουγε. Πάει να πει ότι ο Μπετόβεν σε ωθεί προς το βιασμό και ό,τι άλλο; Και επίσης δεν τίθεται καν θέμα καταλληλότητας. Δηλ. ο κλασικισμός δεν είναι πιο κατάλληλος για να γίνει αντικείμενο φασιστικής προπαγάνδας (το έχω ακούσει κι αυτό). Είναι θέμα συγκεκριμένης ιστορικής πορείας. Για το δεύτερο, δεν νομίζω να βρεις κανέναν που να διαφωνεί, αν και εμένα ο Γαΐτης μου αρέσει.

Δεν είναι καθόλου αδιαμφισβήτητη η αποκλειστική σύνδεση του ολοκληρωτισμού με τη μνημειακή κλασική τέχνη. Ή εμπλοκή του ναζισμού με το μοντερνισμό είναι πολύ μεγαλύτερη απ' όσο θα θέλαμε να φανταστούμε. Μερικά παραδείγματα: - μια από τις μεγαλύτερες σκηνοθέτριες ντοκυμανταίρ του 20ού αιώνα, που πολλοί θαυμάζουν και μιμούνται το έργο της ακόμα και σήμερα, ήταν Λένι Ρίφενσταλ, επίσημη κινηματογραφίστρια του εθνικοσοσιαλιστικού κόμματος της Γερμανίας. - πολλοί ποιητές και ζωγράφοι του ιταλικού φουτουρισμού, ενός από τα σημαντικότερα πρωτοποριακά κινήματα του 20ού αιώνα, ερωτοτρόπησαν με το φασισμό. - ο Έζρα Πάουντ ήταν φιλοναζιστής. Εξάλλου, και ο Ξενάκης που αναφέρθηκε παραπάνω ως υπόδειγμα μοντερνιστή, είχε επιμεληθεί καλλιτεχνικά τις απόλυτα μνημειακές-κλασικίζουσες αρχαιοπρεπείς εορτές του Σάχη της Περσίας, και αργότερα του Καραμανλή.

από κολαφος 15/12/2003 11:19 πμ.


...δεν εχει καμμια σχεση με τον μοντερνισμο στον κινηματογραφο ... μοντερνισμο εμφανιζεται υπο την μορφη της 1ης και 2ης αβαν γκαρντ στην Γαλλια , υπο την μορφη του εξπρεσιονισμου στην Γερμανια και καποιων φορμαλιστικων ρευματων στην Ρωσια ... Ο κινηματογραφος της Ριφενσταλ δεν εχει τιποτε το μοντερνιστικο. Η σχεση ΜΕΡΟΥΣ του φουτουρισμου ,( μονης τασης απο ολο τον μοντερνισμο ), με τον Φασισμο εγκειται στην λατρεια της μηχανης , της εξελιξης και της ταχυτητας και πανω απο ολα στην Υποταγη των παντων στον ΑΝΤΙ-περσοναλισμο και την Υποταγη του ΕΝΟΣ στο ΟΛΟΝ...σαν φαινομενο αν και ακραιο θεωρειται μεμονομενο .... Φουτουριστης ο Μαρινετι... φουτουριστης και ο Μαγιακοβσκι

από ΜΑΥΡΟΣ ΚΙ ΑΝΑΡΧΟΣ 15/12/2003 11:22 πμ.


Σύμφωνα με τον Σανκονιατόν, τον πρώτο συνειδητό δημιουργό τέχνης, πατέρα της ποίησης, ζωγραφικής, μουσικής κλπ, οι τέχνες είναι δύο: η μαγεία και η θεουργία. Η μεν μαγεία είναι η αμφίδρομη αντίληψη μεταξύ του δημιουργού και του περιβάλλοντός του, κι έχει στόχο τη συνειδητοποίηση της διαλεκτικής σχέσης του ανθρώπου με το περιβάλλον, η δε θεουργία είναι η θέωση, η αντίληψη δηλαδή της πραγματικότητας απο την αντικειμενική αντίληψη του θεού (όπου θεός είναι αυτός που έχει θέα) και όχι από την υποκειμενική αντίληψη του καθενός. Αποτέλεσμα της θεουργίας είναι η θρησκείες και οι φιλοσοφικές τάσεις. Αποτέλεσμα της μαγείας είναι αυτά που -στα πλαίσια μιας εσφαλμένης παραδοχής- ονομάζουμε "τέχνες" (λογοτεχνία, εικαστικά, μουσική κλπ). Δεν νοείται "καλή τέχνη" ούτε "καλλιτέχνες". Η αμφίδρομη αντίληψη δεν έχει κάποιους ηθικούς περιορισμούς που να ξεχωρίζουν το καλό απ' το κακό ή το κάλος από την ασχήμια. Αυτά τα έχει ο δημιουργός κι ανάλογα με τη συνείδηση, την αισθητική και την ηθική του απευθύνεται στο ανάλογο κοινό. Από τη στιγμή που λειτουργεί αυτή η αντίληψη αμφίδρομα, είναι μαγεία, είναι τέχνη, είτε συμφωνούμε με αυτήν είτε όχι. Πολλές φορές οι δημιουργοί δεν απευθύνονται στη συνείδηση αλλά στο υπερ-συνειδητό* (το υποσυνείδητο κατά τους ψυχολόγους) ή ανοίγουν με κάποιες τεχνικές κάποιο συνδιασμό των "θυρών" της αντίληψής μας, οι οποίες δεν είχαν ανοίξει ποτέ έτσι

από ΜΑΥΡΟΣ ΚΙ ΑΝΑΡΧΟΣ 15/12/2003 11:33 πμ.


(προς Σ.Ο. : αν είναι εύκολο ας το ενώσετε με το προηγούμενο) Δεν είναι σκόπιμο πιστεύω να κρίνουμε το δημιουργό για την τέχνη του, αφου αυτή συνίσταται όχι μόνο στη δημιουργία αλλά και στην αντίληψη του κοινού του. Θα πρέπει λοιπόν να ασκήσουμε κριτική εξίσου στο δημιουργό όσο και στον θεατή (ή αναγνώστη ή ακροατη κ.ο.κ.). Ο Salvador Dali έλεγε ότι "τον ενδιαφέρει περισσότερο η γνώμη ενός φιλαθλου για τα έργα του από τη γνώμη ενός κριτικού τέχνης". *Δεδομένου ότι το αποκαλούμενο από τους ψυχολόγους "υποσυνείδητο" επηρρεάζει την συνείδηση σε βαθμό μεγαλύτερο απ'ότι επηρρεάζεται απ' αυτήν, πιστεύω ότι είναι πιό εύστοχο να το ονομάζουμε "υ΄περ-συνείδητο".

Υπάρχει και η αντίθετη άποψη: fascist aesthetics can be characterized as evoking the "themes of Nazi ideology: the contrast between the clean and the impure, the incorruptible and the defiled, the physical and the mental, the joyful and the critical." In brief, Fascist art is ecstatic and anti-intellectual, and the relationship with Romanticism, and for that matter Modernism, is uncomfortably close. (Mark Daniel Cohen, The Riefenstahl Question. The Unending Resurrection of Leni Riefenstahl http://www.nyartsmagazine.com/64/leni.htm) Για το γενικότερο θέμα της σχέσης ναζισμού/μοντερνισμού, είναι πολύ ενδιαφέρον και το ελαφρώς προβοκατόρικο βιβλίο του Τζέφρυ Χερφ "Αντιδραστικός μοντερνισμός". Πρβλ.: "However, there is another strain of modernism that leads directly to Hitler's Third Reich. This strain has been referred to by the sociologist Jeffrey Herf as "reactionary modernism": There is no such thing as modernity in general. There are only national societies, each of which becomes modern in its own fashion. Jeffrey Herf, Reactionary Modernism, 1984. Herf has studied what he calls a "cultural paradox of German modernity, namely, the embrace of modern technology by German thinkers who rejected Enlightenment reason." http://www.american.edu/DSHEP/modnotes/notes_reaction.html

από χαλκοκουρούνα 15/12/2003 2:09 μμ.


Tο, από πολλές απόψεις, ξεπερασμένο φιλοσοφικό λεξικό των Pόζενταλ-Γιούντιν, περιγράφει με αρκετή ακρίβεια την πραγματικότητα: «Mέσα σε μια ταξική κοινωνία, η τέχνη εκφράζει τα ενδιαφέροντα των διαφόρων τάξεων και αποτελεί ένα ιδεολογικό όπλο πάλης για τις αντιμαχόμενες ιδεολογίες». Όλοι οι -ισμοί, κανένα πρόβλημα δεν είχαν να λιθοβολήσουν ή να εκμεταλλευτούν την τέχνη ανάλογα με τα συμφέροντα και το σχεδιασμό τους H νεοσύστατη σοβιετική εξουσία με τον πειρβόητο σοσιαλιστικό ρεαλισμό, εκμεταλλεύεται τις δυνατότητες των καλλιτεχνών που πίστεψαν σ' αυτήν Ο ιταλικός φασισμός προαναγγέλλεται από τους φουτουριστές. Ο ποιητής Mαρινέτι δημοσιεύει στις 20/2/1909 το Mανιφέστο του Φουτουρισμού. Aπαιτεί την εξαφάνιση της λατρείας του παρελθόντος, τη δημιουργία νέας κοινωνίας και νέας ποίησης. Ο Σοβινιστής Mαρινέτι προτείνει αποικιακή εξάπλωση, ακόμα κι αν υπάρχει κίνδυνος πολέμου με την Aυστρία. Ο ναζισμός παίρνει ό,τι μπορεί από τον ελληνικό κόσμο, ο δωρικός ρυθμός κυριαρχεί, οι παραδόσεις της ιπποσύνης και ο Nίτσε. Tο Mπαουχάουζ, σύμβολο της Δημοκρατίας της Bαϊμάρης, κλείνει. Eισάγεται ο όρος «παρηκμασμένη τέχνη». Οι περισσότεροι καλλιτέχνες φεύγουν. Mερικοί, όπως ο συγγραφέας Οσιέτζκι πεθαίνουν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης.Ο διπλά άτυχος Bάνλτεν διαφεύγει στη Σοβιετική Eνωση, για να πεθάνει πολιτικός κρατούμενος. Δεν είναι όμως όλοι εχθρικοί απέναντι στους ναζί. Ο διευθυντής του Mπαουχάουζ, Mις, υπογράφει έκκληση προς τον Xίτλερ, μαζί με τους ζωγράφους Nόλντε, Xέκελ και τον γλύπτη Mπάρλαχ, να αναλάβει την εξουσία. H ειρωνεία είναι ότι οι Nόλντε και Mπάρλαχ θεωρήθηκαν κι αυτοί «παρηκμασμένοι», καθώς ήταν εκτός «γερμανικού» κλίματος.

από αλέχτωρας 15/12/2003 2:19 μμ.


Θέλω να θέσω μια ερώτηση στο thread.Μιλώντας για τέχνη γιατί αναφερόμαστε μόνο στις ακαδημαίκές μορφές και μας διαφεύγει η τέχνη που εκπορευόταν από το λαό ; Γιατί άραγε στο περιβάλλον του μητροπολιτικού καπιταλισμού αυτή η τέχνη που προέρχεται από τα κάτω,τείνει να εκλείψει ή εμφανίζεται εντελώς καμουφλαρισμένη ; Στην τελική η ακαδημαϊκή τέχνη και οι διάφοροι θεράποντες της ποιόν αφορούν ; Σίγουρα όχι την κοινωνία συνολικά η οποία στην συντριπτική της πλειοψηφεία ούτε μπορεί,ούτε θέλει να καταλάβει αυτή την τέχνη.

Επίσης ίσως θα έπρεπε να μας προβληματίσουν οι αστικές καταβολές όλων σχεδών των πρωτοπόρων καλλιτεχνών.Σίγουρα η επανάσταση είναι αναγκαίο να γίνεται και στο υποκειμενικό πεδίο,όμως δεν είναι εντελώς αντιδραστικό να συντελείται μόνο εκεί ;

από ΥποσκαπτιΞ 15/12/2003 2:44 μμ.


να συμπληρωσω πανω στο συγκεκριμενο θεμα της χρησης της τεχνης σε ναζισμο/καπιταλισμο που ειχα αφησει χθες. ο μαξ χορκχαιμερ ειχε επισημανει τη στενη σχεση της τεχνης ως μεσου σε ναζισμο/καπιταλισμο,ως παραγοντα καθυποταγης του ατομου στην αντιδραστικοτερη μορφη του καπιταλισμου,τον ναζισμο. ο ναζισμος υπηρξε μια δυνατοτητα του καπιταλισμου,και η αναγωγη στην κλασσικη τεχνη ενα απο τα οπλα του. επισης σε κοινωνικοψυχολογικο επιπεδο,με την εξιδανικευση της εικονας και του ανθρωπινου σωματος τοσο στην ναζιστικη "τεχνη" οσο και γενικοτερα στον καπιταλισμο,δημιουργειτε μεσω της τεχνης ενα συνδρομο στερησης,η αισθηση του απιαστου,του ανεφικτου,με αποτελεσμα μια ενεργειαπου δεν εξωτερικευεται,εναν ερωτισμο εσωστρεφη,νευρωτικο,που οδηγει το ατομο στην πληρη υποταγη και στην λατρεια της εξουσιας. το να αναλυουμε και να εξηγουμε τον καπιταλισμο στην οικονομικη του βαση ειναι σωστο.το να παραβλεπουμε ομως τους αλλους παραγοντες που βοηθουν στην επιβολη του ειναι λαθος. οσον αφορα στο ζητημα του φουτουρισμου που θετει ο λεφτ,να πω τα εξης. αναφερθηκα στο ναζισμο και την συνειδητοτατη χρηση του νατουραλισμου εκ μερους του για συγκεκριμενους λογους τους οποιους ανεφερα.ο ναζισμος δεν θα μπορουσε να εχει στραφει στον μοντερνισμο. προεκτεινα λιγο τη συζητηση,και ειπα πως καθε μορφη φασισμου θεωρει καθηκον να στρεφεται πισω σε αναγνωρισμενες και καθιερωμενες μορφες.και αυτο ειναι κατανοητο,εφοσον η δημιουργια,η ρηξη,ερχεται σε αντιθεση με τους σκοπους του φασισμου που δεν ειναι αλλοι απο το να παρουσιαστει ως η μονη και απολυτη συνεχεια ενος ενδοξου παρελθοντος που οφειλει να αναβιωσει.ο φασισμος/ναζισμος/ρατσισμος παντα και παντου θα ψαχνει για ριζες που δεν βρισκονται πουθενα αλλου παρα μονο στη φαντασια του. ακομα κι αν ο φασισμος υιοθετησει συγχρονους τροπους εκφρασης για λογους λαικισμου,η αναδρομη του στο παρελθον ειναι παντου και παντα δεδομενη.ειναι απαραβατος κανονας,κλασικη συνταγη. αλλα να πω και κατι αλλο. το οτι ισως καποιοι απο τους φουτουριστες ηταν φασιστες (πραγματικα δεν γνωριζω) αυτο δεν σημαινει και οτι ο φασισμος βρηκε στον φουτουρισμο το μεσο εκφρασης του! αναφερθηκα στην υιοθετηση παγιωμενων τροπων εκφρασης απο τον ναζισμο/φασισμο και οχι στην υιοθετηση μιας ιδεολογιας απο ενα εκφραστικο ρευμα. πραγματικα δεν γνωριζω κατα ποσο ο φασισμος υιοθετησε την φουτουριστικη τεχνοτροπια η οποια ηταν διασπαστικη και κατακερματισμενη και η οποια αποτελεσε πηγη εμπνευσης και για τον μεταγενεστερο ντανταισμο. την ιδια απαντηση θα εδινα και στον Α.Γ. το οτι καποιος καλλιτεχνης ειναι πιθανον φασιστας,αυτο δεν σημαινει και οτι η τεχνοτροπια που χρησιμοποιει "αποτελει" φασιστικη τεχνοτροπια.το ζητημα ειναι κατα ποσο μπορει μια τεχνη αφηρημενη,διασπαστικη,κατακερματισμενη,υποκειμενικη,που καταστρεφει μορφες και καθιερωμενες αξιες να μπει στην υπηρεσια μιας ολοκληρωτικης λογικης.το βρισκω κομματακι δυσκολο. οι ναζι απαγορεψαν ρητα τον μοντερνισμο,και ηξεραν τι εκαναν!!

από αλέχτωρας 15/12/2003 3:18 μμ.


σε κάποια συνέντευξη ρώτησαν τον χορκχαϊμερ αν καταλαβαίνει πάντα τον αντόρνο (σημειωτέον είχαν γράψει αρκετά βιβλία μαζι),αυτός απάντησε όχι πάντα.Δεν αμφισβητώ τη θεωρητική αξία της σχολής της φρανκφούρτης,απλά αναρωτιέμαι αν το έργο της αφορά μια περιορίσμενη ακαδημαϊκή κατανάλωση. Εν τέλει η "υψηλή κουλτούρα" είναι επαναστατική ;

από μονοτόνικ 15/12/2003 3:24 μμ.


Υποσκαπτίξ, ένα παράδειγμα που δείχνει την (επίσημη) σχέση του ιταλικού φασισμού με το μοντερνισμό είναι η “Mostra della Rivoluzione Fascista” [ Έκθεση για την Φασιστική Επανάσταση] που οργάνωσε το ιταλικό καθεστώς για να γιορτάσει τα 10 χρόνια του, το 1932. Στην έκθεση αυτή χρησιμοποιήθηκαν τεχνικές της Ευρωπαϊκής πρωτοπορίας της τέχνης, της αρχιτεκτονικής, του γραφικού σχεδίου και του κινηματογράφου, όπως π.χ. το φωτομοντάζ. Ο ίδιος ο Μουσολίνι ανήγγειλε ότι η έκθεση θα ήταν «χωρίς προηγούμενο, πολύ καινούρια, πολύ μοντέρνα, πολύ φασιστική».

από αλέχτωρας 15/12/2003 3:35 μμ.


Αγαπητέ Υποσκαπτιξ λες σε κάποιο σημείο:"το οτι καποιος καλλιτεχνης ειναι πιθανον φασιστας,αυτο δεν σημαινει και οτι η τεχνοτροπια που χρησιμοποιει "αποτελει" φασιστικη τεχνοτροπια.το ζητημα ειναι κατα ποσο μπορει μια τεχνη αφηρημενη,διασπαστικη,κατακερματισμενη,υποκειμενικη,που καταστρεφει μορφες και καθιερωμενες αξιες να μπει στην υπηρεσια μιας ολοκληρωτικης λογικης.το βρισκω κομματακι δυσκολο." Δηλαδή η τέχνη αφορά αποκλειστικά τις "μορφες" και αν αφορά μόνο αυτές τότε οι αξίες που "καταστρέφει" είναι καθάρα φορμαλιστικές.Άρα μιλάμε για μια τέχνη αποϊδεολογιοποημένη,για μια τέχνη χωρίς περιεχόμενο άλλο από τη μορφή.Τέτοια τέχνη είναι καθαρά αντιδραστική.Άρα καταλήγω ΣΚΑΤΑ ΣΤΗΝ ΤΕΧΝΗ

από μονοτόνικ 15/12/2003 3:55 μμ.


post image
Αλέχτωρα, Χωρίς να θέλω να έρθω σε αντιπαράθεση μαζί σου, σημειώνω ότι υπήρξαν (υπάρχουν;) και «πρωτοπόροι καλλιτέχνες» που ανεξάρτητα από τις καταβολές τους τάχτηκαν με το πλευρό της κοινωνίας. Για παράδειγμα (και μια και μιλάμε για το μεσοπόλεμο στη Γερμανία), οι Ντιξ, Χάρτφιλντ, Γκρος, Σλίχτερ, Μπρεχτ, και άλλοι πολλοί. Γκερντ Άρτζ, "Κρίση" (1931)

Εικόνες:

από ΥποσκαπτιΞ 15/12/2003 6:44 μμ.


για την χρησομοποιηση του απο τον ιταλικο φασισμο-του φουτουρισμου συγκεκριμενα-δεν γνωριζω να πω κατι καθως δεν εχω πληροφοριες για το ειδος της σχεσης αναμεσα στους δυο.εν ξερω που χρησιμιποιηθηκε,απο ποιους,και κυριως ΠΩΣ χρησιμοποιηθηκε,για ποιους λογους. στα μανιφεστα του φουτουρισμου υπαρχει μια λατρεια του μιλιταρισμου ,του πολεμου και του πατριωτισμου,που μαλλον αποτελεσε και τη βαση αυτης της συμπνοιας,καθως τις ιδιες ακριβως λεξεις χρησιμοποιουσε και ο μουσολινι.ωστοσο στο συνολο του ο φουτουρισμος παει πολυ παραπερα.πως μπορει να συμβιβαζετε η "νεα ρωμαικη αυτο/ρια" του μουσολινι,με το φουτουριστικο συνθημα "να καουν ολα τα μουσεια,να αποξηρανθουν τα καναλια της βενετιας"ειναι λιγο δυσνοητο. παντως ο φουτουρισμος ειχε μεσα του και σπερματα φασισμου,κι εδω μαλλον εδραζεται η αποψη των χιου χονορ και τζων φλεμινγκ,ΟΤΙ Ο ΦΟΥΤΟΥΡΙΣΜΟΣ ΑΠΟΤΕΛΕΙ ΜΙΑ ΕΞΑΙΡΕΣΗ ΑΠΟ ΤΟ ΟΛΟ ΚΙΝΗΜΑ ΤΟΥ ΜΟΝΤΕΡΝΙΣΜΟΥ,ΥΠΟ ΥΗΝ ΕΝΝΟΙΑ ΟΤΙ Ο ΦΟΥΤΟΥΡΙΣΜΟΣ ΗΤΑΝ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΙΔΕΟΛΟΓΙΑ ΠΑΡΑ ΥΦΟΣ Η ΤΕΧΝΟΤΡΟΠΙΑ. αυτο που θελω να πω ειναι πως ακομα και στην περιτωση που μερος του μοντερνισμου χρησιμοποιηθηκε απο τον ιταλικο φασισμο,ο μοντερνισμος στην ουσια του ειναι τοσο τεχνοτροπια οσο και περιεχομενο(φιλε αλεχτωρα,αυτο λεω,δεν προκειται για απλο φορμαλισμο,το αντιθετο.) ο φουκω αναφερομενος στον μοντερνισμο αρνειται να τον ορισει ως απλη τεχνοτροπια,ως απλη μορφολογικη καλλιτεχνικη εκφραση,αλλα του δινει ξεκαθαρα ανθρωποκεντρικο περιεχομενο.τον ταυτιζει σχεδον με την υποκειμενικοτητα και την αυτονομια. ο μοντερνισμος στο συνολο του υπηρξε ανατρεπτικη "σταση ζωης". αλεχτωρα,δεν ξερω τι εννοεις λεγοντας "υψηλη τεχνη" αλλα ο μοντερνισμος οσον αφορα στο ατομο ηταν επαναστατικος. προσεξε τις ιδεες του εξπρεσσιονοσμου,του κυβισμου,του σουρρεαλισμου,του νταντα-να βαλω μεσα ακομα και τον προγενεστερο ιμπρεσιονισμο ως σχετικο εν μερει-και τοσςες αλλες τεχνοτροπιες,προσεξε τους διωγμους που υπεστησαν απο την εξουσια αρκετοι απο τους εκπροσωπους τουςμκαι κυριως οι γερμανοι εξπρεσσιονιστες,και θα δεις οτι οι διαφορετικη αυτη εκφραση και τα νοηματα που εξεπεμπε αποτελουσαν απειλη για την κατεστημενη ταξη,τοσο την πολιτικη οσο και την πνευματικη.

από Πράσινος 15/12/2003 8:39 μμ.


Αν και λίγα πράγματα γνωρίζω για την ιστορία της τέχνης, νομίζω ότι σε οποιαδήποτε μορφή τέχνης, κάθε εποχή δίνει το δικό της περιεχόμενο. Τα λεγόμενα κινήματα του μοντερνισμού ισχυρίζονταν ότι ανέτρεπαν το ένα το άλλο. Αυτή όμως η διαδοχή-ανατροπή κινημάτων-τεχνοτροπιών οδήγησε στην λεγόμενη «καταστροφή της τέχνης». Πολλά ανέκδοτα κυκλοφορούν σχετικά με την σταδιακή «απομάκρυνση» της τέχνης από την πιστή αναπαράσταση της πραγματικότητας (νατουραλισμός), κυρίως μέσα στον 20ο αιώνα. Ενα από αυτά τα «ανέκδοτα» το βίωσα εγώ ο ίδιος: Πήγα σε μια εκδήλωση ενός Δήμου, κουβαλώντας διάφορα πράγματα για να εκθέσω ως εκπρόσωπος οικολογικής οργάνωσης (σπαστά τραπεζάκια και καρέκλες, τσάντες, ταμπλώ, κλπ) και τα απέθεσα «χύμα» κάπου, περιμένοντας να με υποδείξουν πού να τα στήσω. Περιμένοντας, έβλεπα ότι περαστικοί κοιτούσαν διάφορα υλικά σκουπιδιών (σανίδια, τενεκέδες, μπουκάλια, κλπ) που ήταν αραδιασμένα τριγύρω από τις «αποσκευές» μου και για λίγο σταματούσαν, σκύβοντας σκεφτικοί και σ’ αυτές. Τι είχε συμβεί; Τα γύρω σκουπίδια αποτελούσαν εκθέματα, «έργα τέχνης» μιας «non-art» τεχνοτροπίας, της trash-art και ο κόσμος περνούσε στιγμιαία τις χύμα αποσκευές μου για «έργο τέχνης»! Η μόνη διαφορά που τα «αποχαρακτήριζε» ήταν η έλλειψη ταμπέλας περιγραφής του έργου!!!! Προσωπικά πιστεύω ότι, ακόμα και φασίζουσας νοοτροπίας έργα τέχνης (Πάουντ, Φουτουριστές, κλπ) μπορούν να ειδωθούν αποπλαισιωμένα, με νέο περιεχόμενο σήμερα, πόσο μάλλον στο απώτερο μέλλον που και οι τελευταίοι επιζώντες της ναζιστικής φρίκης δεν θα είναι πλέον εν ζωή και κατά συνέπεια οι άμεσες αναφορές σε αυτήν όλο και θα αδυνατίζουν. Πάρτε, για παράδειγμα, το πώς αντιμετωπίζουμε σήμερα τέχνες του απώτερου παρελθόντος από επίσης σκοτεινά καθεστώτα ή περιόδους (Βυζάντιο, Αραβική-ισλαμική τέχνη, Μεσαίωνας, Αναγέννηση, κλπ), αλλά και σκοτεινές στιγμές της ελληνικής αρχαιότητας που έχουν αποτυπωθεί σε αγγεία ή σε γλυπτά. Τα πράγματα στην τέχνη –και όχι μόνο- δεν είναι ξεκάθαρα, άσπρο-μαύρο, πχ ο Πάουντ να θεωρείται εσαεί φασίστας και το έργο του να πετάγεται στα σκουπίδια, το ίδιο και για κάποιες πτυχές του φουτουρισμού. Με το ίδιο σκεπτικό θα έπρεπε να απορρίψουμε όλη την τέχνη του 19ου αιώνα γιατί είναι κατά βάση αποικιοκρατικής έμπνευσης. Πολύ καλό βιβλίο για την κριτική ανάγνωση αυτής της περιόδου λογοτεχνίας είναι το Κουλτούρα και Ιμπεριαλισμός του E.Said. Ομως όλοι μας διαβάζουμε με πολύ ενδιαφέρον και τα βιβλία του I.Βερν και του Κίπλιγκ και του Σουίφτ και πολλών άλλων, αλλά και απολαμβάνουμε κλασσικές συναυλίες ή όπερες, μουσικά έργα ,που πολλές φορές γράφτηκαν για να υμνήσουν σιχαμερούς ηγεμόνες ή αυτοκράτορες. Οχι λοιπόν «σκατά στην τέχνη», όπως λέχτηκε από κάποιον και το κατανοώ πολύ καλά γιατί το έγραψε, αλλά επανερμηνεία και άντληση νέων νοημάτων από την τέχνη εν γένει, αποδόμηση. Κάτι παραπλήσιο υποστηρίχτηκε από κάποιους και στο αμφιλεγόμενο thread για το Ηeavy Metal που μας «ταλαιπώρησε» για αρκετές εβδομάδες. Εκεί που «σκοτώνεται» η τέχνη είναι βέβαια η επιβολή όχι μόνο μιας οποιασδήποτε τεχνοτροπίας, αλλά και η επιβολή μιας συγκεκριμένης ανάγνωσης/ερμηνείας των έργων τέχνης. Με αυτό το σκεπτικό, κάθε μορφή τέχνης μπορεί να χρησιμοποιηθεί για εξυπηρέτηση σκοτεινών σκοπών χειραγώγησης. Απαραίτητη λοιπόν προϋπόθεση η περιχαράκωση και της φόρμας, κατά κύριο λόγο, αλλά και της ανάγνωσης/ερμηνείας από τα υποκείμενα. Από όλα τα παραπάνω μπορεί να συναχτεί ότι και η κατάχρηση της πολιτικής (ή επαναστατικής) ορθότητας μπορεί να οδηγήσει σε ολοκληρωτικές αντιμετωπίσεις της τέχνης και καταστροφής του Λόγου.

από μονοτόνικ 15/12/2003 8:41 μμ.


Υποσκαπτίξ, το θέμα της σχέσης του φασισμού με το μοντερνισμό στη Γερμανία (για την Ιταλία έγραψα κάτι λίγα προηγουμένως) είναι αρκετά σύνθετο, γιατί είναι μια σχέση με αντιθέσεις. κάπου πιο πάνω λες: «ο ναζισμός δεν θα μπορούσε να έχει στραφεί στον μοντερνισμό», δέχεσαι όμως ότι «ακόμα κι αν ο φασισμός υιοθετήσει σύγχρονους τρόπους έκφρασης για λόγους λαϊκισμού [...]» Όντως πρέπει να δούμε ότι για διάφορους λόγους το ναζιστικό καθεστώς υιοθέτησε και σύγχρονους τρόπους έκφρασης. Ο Γκέμπελς (υπουργός Προπαγάνδας) είχε πει: «ο προπαγανδιστής πρέπει να είναι πάντα σε θέση να απευθύνεται στον κόσμο στη γλώσσα που καταλαβαίνουν». για παράδειγμα, τα υπερθέαματα που γίνονταν κάθε χρόνο στη Νυρεμβέργη (η ταινία «Θρίαμβος της Θέλησης» της Ρίφενσταλ δείχνει το σόου του 1934), τα σχέδια και τις σκηνοθεσίες του Άλμπερτ Σπέερ (προσωπικού αρχιτέκτονα του Χίτλερ), τα Φοξβάγκεν, τους αυτοκινητόδρομους, κλπ. Ο Χίτλερ είπε: «Χωρίς αυτοκίνητα, κινηματογράφο με ήχο, και ασύρματο [δεν νοείται] νίκη του Εθνικοσοσιαλισμού». Παραθέτω μια γερμανική αφίσα του 1936 που φέρει το μήνυμα: «Ο Φύρερ υπόσχεται αυτοκίνητα στη Γερμανία»*. * μεταφραστική απορία: πώς αποδίδεται το Motorisierung?

από ΧΟΡΧΕ ΛΟΥΙΣ ΚΑΡΟΛ 15/12/2003 10:33 μμ.


Αυτό για τη λαϊκή τέχνη. Ενδιαφέρον, αλλά ας μην ξεχνάμε ότι και αυτή την τέχνη μέσω της ακαδημίας της μαθαίνουμε. Η ανάδειξη της λαϊκής τέχνης συνδέεται δηλαδή με την αναζήτηση της "αυθεντικότητας". Και η αναζήτηση της αυθεντικότητας συνδέεται με την ανάδειξη του δικού μας πολιτισμού (του εκάστοτε δικού μας) ως του κατεξοχήν απογόνου αυτής της αυθεντικής έκφρασης. Το θέμα των δημοτικών τραγουδιών στην Ελλάδα νομίζω ότι είναι το πιο προσφιλές παράδειγμα. Επομένως, αν θέλουμε να αναφερθούμε σε τέχνη που κλυδωνίζει κάπως τις σταθερές βάσεις της ακαδημίας, πρέπει να αμφισβητήσουμε μάλλον το όλο θέμα της αυθεντικότητας, παρά να βρούμε εμείς ποιο είναι το "αληθινά" ανυθεντικό. Τέχνες όπως το γκράφιτι, τα κόμιξ, η περφόρμανς είναι τα πρώτα που μου έρχονται στο μυαλό, αν και υπάρχουν σίγουρα χίλια δυο άλλα. Ή ακόμη και "παραδοσιακές" τέχνες. Ο Σάμπατο έλεγε ότι δεν χρειάζεται να γράφεις περίεργα για να είσαι ανατρεπτικός (αν και εμένα μου φαίνεται απείρως καλύτερο έργο το Κουτσό, που είναι κάπως "περίεργα" δομημένο). Τέλος πάντων. Ας ξαναπώ αυτό που προσπάθησα. Το ζήτημα είναι ότι η παραγωγή ενός δεοντολογικού κώδικα τέχνης, πώς πρέπει δηλαδή να είναι η τέχνη και ακολούθως πώς πρέπει να είμαστε εμείς (όπως μας δείχνει η "σωστή" τέχνη), είναι στοιχείο όλων των πολιτευμάτων, όλων των κοινωνικών μορφωμάτων. Ας μην το περιορίζουμε στο ναζισμό. Είναι πολύ πιο ενδιαφέρον να δούμε πώς γίνεται αυτό σήμερα και τι προβάλλεται σήμερα. Περιττό να πω ότι οι περιπτώσεις της Outlook και του σκιτσογράφου με τη ζωή του Χριστού είναι απλώς η πιο φανερή και τελικά η πιο ανώδυνη πλευρά. Είναι πολύ πιο σημαντικό να δούμε στοιχεία όπως οι καινούριες σειρές στην τηλεόραση (ευτυχώς δεν έχω κωλοκούτι), οι οποίες στις κριτικές των περιοδικών θεωρούνται και ως ποιοτικές. Ας πάρουμε για παράδειγμα την τηλεόραση και ας τη δούμε ως τέχνη. Ποιες είναι οι εναλλακτικές: Χαζοσειρές ή big brother. Ιδού το μεγάλο δίλημμα. Και τι γίνεται; Αντί να τα δούμε όλα ως σκουπίδια (δεν μιλάμε μόνο για μας εδώ), το ένα αναδεικνύεται ως ποιότητα. Εκεί είναι το ζουμί. Και σε άλλα πολλά βέβαια, αλλά είπαμε, ες αύριον. ΥΓ. το motorisieren είναι από αυτά που δεν μεταφράζονται με μία λέξη. Το motosisiert είναι κάτι ανάλογο με το δικό μας "φραγκάτος" (εννοώ ως μέρος του λόγου γιατί σημασιολογικά θα ήταν αυτοκινητάτος [;;;;;])

από Dr_Absentius 16/12/2003 12:25 πμ.


post image
Καλά ρέ μη βαράτε πλάκα κάνω. Ανεβάζω την εικόνα σε .jpeg. Παιδιά τα μπιτμάπς είναι no-no γιατί πιάνουν πάρα πολύ χώρο. Αν μπορείτε ανεβάζετε τις εικόνες σας σε jpg.

Εικόνες:

*

από μονοτόνικ 16/12/2003 1:25 πμ.


ευχαριστώ, Dr_Absentius, και αναρωτιόμουνα γιατί δεν ανέβηκε σωστά...

από ερασιτέχνης μεταφραστής 16/12/2003 9:31 πμ.


Motor= μηχανή, κινητήρας. Motorisierung= εκμηχάνιση;

από ΥποσκαπτιΞ 16/12/2003 12:11 μμ.


μονοτονικ, παραπανω καποιος συνομιλητης νομιζω αναφερθηκε στον "αντιδραστικο μοντερνισμο". αν και ο ορος ειναι απο μονος του αντιφατικος,ας πω κατι. μιλησα για λαικισμο ακριβως για να χαρακτηρισω ορισμενες αποπειρες υιοθετησης του μοντερνιστικου λογου απο ακρως συντηρητικες ιδεολογιες.αλλα...... αυτος ο λεγομενος "αντιδραστικος μοντερνισμος" εχει τοση σχεση με τον μοντερνισμο οσο και ο ναζισμος με τον Νιτσε!!-ο οποιος Νιτσε,αποτελεσε μια απο τις ισχυροτερες επιδρασεις πανω στους μοντερνιστες!! οι ναζι παραποιουσαν τα παντα.ηταν οι καλλιτεχνες του καλπικου.ο "αντιδραστικος μοντερνισμος" ηταν ΑΚΡΩΣ ΕΠΙΛΕΚΤΙΚΟΣ,ΕΡΓΑΛΕΙΑΚΟΣ,ΑΚΡΩΣ ΚΑΛΠΙΚΟΣ.καμμια σχεση με την ουσια και τη φιλοσοφια του μοντερνισμου,με την ρηξικελευθη ματια του. αλλα ακομα και σε αυτες τις περιπτωσεις που ο μοντερνισμος ετεινε να μεταβληθει σε παραγοντα συντηρησης,υπηρχε παντοτε μια στροφη στο παρελθον που που φλερταρε με τον μιμητισμο(υπαρχουν πχ στην ποιηση την αρχιτεκτονικη κα).εχουν αναφερθει κανα δυο. υπηρχε δηλ.μια "διαφωνια" προς την ολη φιλοσοφια του μοντερνισμου. οι ναζι κυνηγησαν αγρια τον μοντερνισμο.το ξαναλεω! ο μοντερνισμος στην ναζιστικη γερμανια απαγορευτηκε. και ειναι ευνοητο,διοτι ο μοντερνισμος,ως καλλιτεχνικη εκφραση της υποκειμενικοτητας στηριχθηκε στην πρωτοβουλια.ποια πρωτοωουλια ομως μπορει να εχει ο καλλιτεχνης υπο φασιστικο/ναζιστικο καθεστως? οι ναζι ηθελαν και πιστευαν πως εκαναν τεχνη για την αιωνιοτητα,για τον αιωνα τον απαντα.και μονο αυτη η ιδεοληψια του ναζισμου θετει την φιλοσοφια του μοντερνισμου στο εντελως αντιθετο ακρο. η ναζιστικη πλαστικη τεχνη ηταν τιγκα σε ολους αυτους που ειχα αναφερει παραπανω ο κολαφος και που λογω της ανοδου του μεταφυσικου ανορθολογισμου επιστρεφουν ξανα ως λατρεια του δωδεκαθεου.απολλωνες,ερμηδες,προμηθεις,ατλαντες,κυκνοι,αφροδιτες και δεν συμμαζευεται. την αντικειμενικοτητα και την απολυτοτητα που επεδιωκε με αυτον τον τροπο ο ναζισμος,την ενσαρκωνε η προσωποποιηση της απολυτοτητας και της αιωνιας αληθειας,ο φυρερ και ο λογος του,η απολυτη ενσαρκωση του ολου που καταστρεφει καθε επικινδυνη διαφορετικοτητα. ο φυρερ που στους λογους του υποστηριζε τον αφανισμο καθε διαφορετικοτητας,καθε υποκειμενικοτητας,και την ενσωματωση των παντων στη θεληση του ενος,πως ηταν δυνατον να δεχθει και να υιοθρτησει τον μοντερνισμο? ειδικοτερα ο (γερμανικος) εξπρεσσιονισμος που κυνηγηθηκε αγρια απο τον ναζισμο,βρεθηκε στο στοχαστρο ακομα και του λουκατς,του μαρξιστη αυτου στοχαστη,στο ονομα μιας ολοτητας και αντικειμενικοτητας που κρατουσε την καταγωγη της απο την γερμανικη ολιστικη παραδοση και τον μπαμπα χεγγελ.(και μην βρεθει κανας εξυπνακιας να πει πως συσχετιζω ναζισμο με μαρξισμο...) αυτο τι κυνηγι που υπεστη ο εξπρεσσιονισμος απο τους ναζι,που τον χαρακτηρισαν ως "εκφυλισμενη τεχνη" ενω οι δημιουργοι του κλεινονταν στα στρατοπεδα συγκεντρωσης,τρελαινονταν η δολοφονουνταν,ΔΕΙΧΝΕΙ ΑΚΡΙΒΩΣ ΟΤΙ Η ΑΠΟΛΥΤΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΝΑΖΙΣΜΟΥ ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΣΕ ΟΥΤΕ ΚΑΤΑ ΔΙΑΝΟΙΑ ΝΑ ΔΕΧΤΕΙ ΤΗΝ ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΙΚΟΤΗΤΑ ,ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΕΚΦΡΑΣΗ,ΚΑΙ ΤΗΝ "ΑΣΧΗΜΙΑ" ΤΟΥ ΜΟΝΤΕΡΝΙΣΜΟΥ.

από χαλκοκουρούνα 16/12/2003 1:54 μμ.


Ο μοντερνισμός ως φιλοσοφικό ιδεώδες συγκροτείται γύρω από το αίτημα του κριτικού ελέγχου όλων των γνωστικών περιεχομένων και των αρχών οργάνωσης του βίου με βάση ορθολογικές αρχές. Προβάλλει ένα σχέδιο θεμελίωσης της γνώσης σύμφωνα με το οποίο οι κανόνες νομιμοποίησης των θεωρητικών και πρακτικών αιτημάτων προκύπτουν από τον ορθό λόγο, σε αντιδιαστολή προς μορφές νομιμοποίησης οι οποίες πηγάζουν είτε από την θεία αποκάλυψη ή από άλλες παραδοσιακές μορφές αυθεντίας. Η νεωτερικότητα ταυτίζεται με το εγχείρημα της ανεξαρτησίας και της αυτονομίας της σκέψης, της απόρριψης κάθε μορφής δογματισμού, της εκκοσμίκευσης και της έλλογης οργάνωσης της ζωής. Ο όρος "μοντέρνο", που αρθρώθηκε στην κοινωνιολογία του 19ου αιώνα, σχετίζεται με τον ευρωπαϊκό Διαφωτισμό οι βασικές ιδέες του οποίου είναι: 1. Υπάρχει ένας σταθερός, ικανός για γνώση εαυτός. Αυτός ο εαυτός είναι συνειδητός, ορθολογικός, αυτόνομος και παγκόσμιος. Οι φυσικές συνθήκες ή διαφορές δεν επηρεάζουν ουσιαστικά το πως αυτός ο εαυτός λειτουργεί. 2. Αυτός ο εαυτός γνωρίζει τον εαυτό του και τον κόσμο διαμέσου της λογικής που διαθέτει. 3. Η κατάσταση γνώσης που παράγεται από τον αντικειμενικό ορθολογικό εαυτό είναι η "επιστήμη", η οποία μπορεί να εξασφαλίσει παγκόσμιες αλήθειες για τον κόσμο, άσχετα από το ατομικό στάτους του γνώστη. 4. Η γνώση που παράγεται από την επιστήμη είναι "αλήθεια" και είναι αιώνια. 5. Η γνώση /αλήθεια που παράγεται από την επιστήμη θα οδηγεί συνεχώς σε πρόοδο και τελειότητα. 6. Όλοι οι ανθρώπινοι κανόνες και οι συνήθειες μπορούν να αναλυθούν από την επιστήμη και να βελτιωθούν. 7. Η λογική είναι ο τελικός κριτής για το τι είναι αλήθεια και συνεπώς για το τι είναι σωστό ή καλό ή ωραίο. Η ελευθερία συνίσταται στην υπακοή στους νόμους που διαμορφώνονται από την γνώση που βασίζεται στην λογική. 8. Σ' έναν κόσμο που καθοδηγείται από την λογική, η αλήθεια θα είναι πάντα η ίδια, όπως το καλό το σωστό και το ωραίο. 9. Η επιστήμη ως παράδειγμα είναι ουδέτερη και αντικειμενική. Οι επιστήμονες, αυτοί που παράγουν γνώση μέσω των μη προκαταλημμένων ορθολογικών ικανοτήτων τους, πρέπει να είναι ελεύθεροι να ακολουθούν τους νόμους της λογικής και να μην έχουν ως κίνητρα άλλα πράγματα(δύναμη, λεφτά). 10. Η γλώσσα πρέπει να είναι κι αυτή λογική αναπαριστώντας τον αληθινό /αντιληπτό κόσμο. Πρέπει να υπάρχει ένας σταθερός και αντικειμενικός σύνδεσμος μεταξύ των αντικειμένων που είναι αντιληπτά και των λέξεων που χρησιμοποιούνται για να τα ονομάσουν. Καθώς όμως η νεωτερικότητα αποτελεί την πρώτη μορφή κοινωνίας η οποία αδυνατεί να βασιστεί άκριτα στα αποθέματα της παράδοσης και υποχρεώνεται να αναπτύσσει και να νομιμοποιεί τις θεμελιωτικές κανονιστικές αρχές της από τα μέσα, υπόκειται συνεχώς σε σκεπτικιστικά ερωτήματα (αυτο) αμφισβήτησης. Είναι υποχρεωμένη να παράγει συνεχώς τη νομιμοποίησή της απέναντι στις αμφισβητήσεις που γεννά η απόρριψη των δογματικών θεμελίων και των πάσης φύσεως αυθαίρετων εξαρτήσεων. Έτσι η συγκρότηση του ορθολογικού κριτικού αιτήματος, αμφισβητείται καταρχήν από τον ιστορικισμό και τον ρομαντισμό του 19ου αιώνα με ένα είδος αυτοσχετικοποίησης ,ως αντί-λογου της νεωτερικότητας και αργότερα από τον μεταμοντερνισμό, ως ρήξη με την νεωτερικότητα. Υπό το πρίσμα μιας προϊούσας κοινωνικής κρίσης, ο μεταμοντερνισμός αμφισβητεί την ικανότητα του νεωτερικού λόγου να παράγει κανονιστικές αρχές για την κατανόηση της πραγματικότητας και την αξιολόγηση του ανθρώπινου βίου. Οικειοποιούμενος, με εκλεκτικούς όρους, μοτίβα του ιστοριστικού αντιμοντερνισμού, προβάλλει μια συνολική απόρριψη των συγκροτησιακών χαρακτηριστικών της διαφωτιστικής νεωτερικότητας και καταγγέλλει τον καθολικό χαρακτήρα του προγράμματός της για καταπίεση της σκέψης και της δράσης και για εκτροπή στον ολοκληρωτισμό Πολλοί μεταμοντέρνοι συγγραφείς, ανάμεσά τους και ο Λυοτάρ, φαίνεται να υποστηρίζουν ότι η επίκληση των ολοκληρωτικών πλευρών των κοινωνιών του 20ου αιώνα αρκεί για να αποδειχθεί η πλήρης αποτυχία της διαφωτιστικής νεωτερικής παράδοσης. Μετά το Άουσβιτς και τα Γκουλάγκ, κανείς δεν μπορεί ευλόγως να διεκδικεί πως τα χειραφετικά οράματα που συνδέθηκαν με τη διαφωτιστική νεωτερικότητα μπορούν να εκπληρωθούν. Είναι δυνατόν, στο φως των δημοκρατικών καθολικών αξιών και των αρχών δικαίου του διαφωτισμού, ο φασισμός και ο σταλινισμός να δικαιωθούν; Το βασικό επιχείρημα της μεταμοντέρνας κριτικής κατά της νεωτερικότητας συμπυκνώνεται στο πρόβλημα της νομιμοποίησης του καθολικού κανονιστικού πλαισίου της τελευταίας. Πράγματι το κανονιστικό περιεχόμενό της δεν μπορεί να δικαιολογηθεί από ένα εξωτερικό αρχιμήδειο σημείο αναφοράς, από την θέση του οφθαλμού ενός θεού. Θα είναι πάντοτε δεσμευμένο της ανθρώπινης προοπτικότητας, της αποσπασματικής μερικής και τελικά ψυχολογικής θέσης του ατόμου. Σε αυτό το πνεύμα, ο Λυοτάρ υποστηρίζει ότι κάθε «αφήγηση», στο βαθμό που δεν περιορίζεται στη δήλωση χρήσιμων ίσως κανονικοτήτων αλλά στοχεύει στις πηγές εγκυρότητας (πλαίσιο ορθολογικής καθολικής νόμιμης δικαιολόγησης), οφείλει να νομιμοποιήσει τους κανόνες του παιχνιδιού. Η νομιμοποίηση αυτή δεν είναι βέβαια δυνατή ούτε με επίκληση μεθοδολογικών κανόνων ούτε με διατύπωση κατευθυντικών στόχων (φαινομενολογική απροβλεπτικότητα).

από Κουλ Ουάχατ 16/12/2003 2:38 μμ.


Έχω, όμως, μια παρατηρησούλα για το Χίτλερ. Μοντερνισμός-ξεμοντερνισμός, ο Χίτλερ την «διεφθαρμένη τέχνη» την διαπόμπευε και για τη δική του προπαγάνδα και ματαιοδοξία χρησιμοποιούσε κάτι μλκίες αγάλματα και ζουγραφιές, που ο σοσιαλιστικός ρεαλισμός μπροστά τους ήτο κορυφήηηη. Αναφέρομαι στα αρχαιοπρεπή αγάλματα της ολυμπιάδας του '36 (αλλά στο πιο νταβραντισμένο), σε κάτι ζωγραφιές του Φύρερ με παιδιά κλπ κλπ (τύφλα να 'χειο Μίκλ Τζάκσον) και από μουσική, άσε καλύτερα! Ισχυρίζομαι, λοιπόν, ότι ο μοντερνισμός γι «αυτούς» είχε περισσότερο σχέση με την βιομηχανοποίηση και τον καταναλωτισμό (άλλωστε μην ξεχνάμε και την υποστήριξη που είχε από Κρουπς, Φορντ, Φάρμπεν, Μέσερσμιτ Μπλοχ κλπ) παρά με την ηθική της τέχνης. Αυτά και ξαναμπαίνω στην καβούκα μου!

από ΧΟΡΧΕ ΛΟΥΙΣ ΚΑΡΟΛ 16/12/2003 3:32 μμ.


post image
αφού κάθε φορά που γράφω, φοράω και τα καλά μου. Άιντε κι άλλο ένα, λιγότερων ΚΒ. Εδώ πάντως νομίζω ότι ταιριάζει ένα σημαντικό ζήτημα, για τον ελληνικό μοντερνισμό. Ή μάλλον για τη σχέση των ελλήνων με τον μοντερνισμό. Για θινκ απμπάουτ ιτ.

Εικόνες:

από χαλκοκουρούνα 16/12/2003 6:11 μμ.


...στο παρόν θρεντ είμαστε όλοι φίλοι να ματαξανακαλωσορίσω τον ΧΟΡΧΕ ΛΟΥΙΣ ΚΑΡΟΛ που πολύ μας είχε λείψει (τώρα πολλοί ένα deja vue θα το πάθουν, μιας και την έχουμε ξαναπαίξει τη σκηνή στο παρελθόν, οι ίδιοι άνθρωποι με τα πρότερα μας νικς, αλλά έτσι είμαστε εμείς τα παιδιά της νεωτερικότητας, ανορθολογικά...)

από ΥποσκαπτιΞ 16/12/2003 8:02 μμ.


...αυτα που ειπε ο κουλ ουαχατ.....οταν μιλησα για εργαλειακη χρηση του μοντερνισμου,κατι τετοιο εννοουσα. κουλ,ξαναβγες απο την καβουκα σου και πες....μα τον δια και τον ερμη,την αφροδιτη και τον απολλωνα....κι αν μπορεις πετα και κανα απο αυτα τα αγαλματακια που αναφερεις εδω μεσα,να χουμε να γελαμε..... χορχε λουις, σημαντικοτατο και ακρως ενδιαφερον το θεμα σχετικα με την ελληνικη εκδοχη του μοντερνισμου.κανε την αρχη εδω μεσα, και θα συμπορευτω-ουμε! φιλη χαλκοκουρουνα, λες οτι ο μοντερνισμος στηριχθηκε στον ορθο λογο,οτι ειναι παιδι του διαφωτισμου που κοντα στα αλλα δημιουργησε τα γκουλαγκ,το αουσβιτς κα. εγω που προσπαθω να ειμαι ορθολογιστης,αντιλαμβανωμενος τον ορθολογισμο ως κριση,ως συνεχη αμφισβητηση,θα υποστηριξω οτι υπαρχει ορθολογισμος και "ορθολογισμος". ο ορθολογισμος ειναι η συνεχης επερωτηση,η συνεχης αμφισβητηση. οταν οι εξπρεσσιονιστες δημιουργουσαν,διπλα τους βρισκοταν ενας φρουντ,ενας αινσταιν,ενας νιτσε, που αμφισβητησαν τα παντα και κυριως τον "ορθολογισμο",δηλ.την μετατροπη του ορθολογισμου σε δικτατορια του ορθου λογου,σε μεταφυσικη.γι αυτο μιλησαν για ενστικτα παρορμησεις και υποσυνειδητα,απεναντι σ ενα ορθολογισμο που πλεον η αστικη ταξη στο ονομα της προοδου και της αναπτυξης ειχε μετατρεψει σε μεταφυσικο παραλογισμο. αν δεχθουμε ως ορθολογισμο την συνεχη αμφισβητηση καθε αξιας και καθε "αληθειας",τοτε ναι,ο μοντερνισμος ειναι παιδι του ορθου λογου. αν δεχθουμε ως "ορθολογισμο" την κυριαρχη επικρατηση του "ορθου λογου" σε καθεν πτυχη και γωνια της ανθρωπινης ζωης στο ονομα μιας "αληθειας" που καποιοι γνωριζουν,τοτε ο μοντερνισμος αποτελεσε τον κατεξοχην πολεμιο του αστικου αυτου "ορθολογισμου" και της σαπιλας του.

από ΧΟΡΧΕ ΛΟΥΙΣ ΚΑΡΟΛ 16/12/2003 8:55 μμ.


για να μη λέμε και άσχετα πράγματα, θα ήταν να δούμε τη σχέση του μοντερνισμού (=νεωτερισμού) στην Ελλάδα με την παράδοση (υπάρχει και σχετικό βιβλίο του Α. Κωτίδη, για την τέχνη). Είναι ενδιαφέρον να δούμε δηλαδή το ζήτημα, ή μάλλον το αίτημα για νεωτερισμούς, για καινοτομίες, που σε μεγάλο βαθμό διατυπώνουν και οι δικοί μας Μαλέας και Παρθένης, και την πορεία που πήρε μετά με την αδυναμία απαγκίστρωσης από την υπερβατικότητα. και στο νου μου έχω βασικά λογοτέχνες όπως ο Σεφέρης ή ο Ελύτης ή καλλιτέχνες όπως ο Κόντογλου. Το υπερβατικό στοιχείο που συνδέεται με την παράδοση (μια συγκεκριμένη παράδοση) έχει παίξει μεγάλο ρόλο στην τέχνη της Ελλάδας στον 20ο αι. Και βασικά είναι το κυρίαρχο μοντέλο ακόμη. Αυτό που μπορώ να διακρίνω εγώ, grosso modo, είναι μια προσπάθεια να διατηρηθεί η παράδοση με κάθε κόστος. Να διατηρηθεί η σχέση με την παράδοση. Ενώ δηλ. στο μοντερνισμό της Ευρώπης κυριαρχούσε το αίτημα για ρίξη με την παράδοση, εδώ κυριαρχούσε (και κυριαρχεί) το αίτημα για όσμωση με την παράδοση. Ας μην παρεξηγηθώ, όπως είπα και παραπάνω, δεν γίνεται να μη βασιστούμε στην παράδοση. Αλλά η διατύπωση έχει σημασία. Και ο μοντερνισμός της Ευρώπης δεν απαλλάχτηκε από την παράδοση. Εναντίον της δρούσε με τα υλικά που του κληροδότησε. Αλλά η συγκεκριμένη πορεία που έχει πάρει η ελληνική τέχνη δεν είναι αυτό που θα λέγαμε διαλεκτική σχέση. Η πορεία είναι περισσότερο δοξαστική προς το παρελθόν. Το βλέπει πιο στατικό από ό,τι είναι. Και το σημαντικό βέβαια είναι ότι αυτό γίνεται λίγο πολύ και σήμερα. Το ιδεώδες παραμένει αυτό. Και συγκρίνεται με μια κακώς εννοούμενη μεταμοντερνιστική σαλάτα όπου "anything goes" (φυσικά το μεταμοντέρνο ή αλλιώς η ύστερη νεωτερικότητα δεν είναι αυτό). οπότε μπροστά στο χάος ξαναγυρνάμε στην ηθική των προγόνων μας. Λοιπόν, είναι κάπως συμπυκνωμένα αυτά, αλλά ελπίζω να αρκούν για αρχή. (κόλαφε, ελπίζω να μην περιμένεις κι εσύ ιδιαίτερη πρόσκληση. α, ελπίζω με κάποιο ψευδώνυμο να προσέλθει και ο Ιψ. Για όσους ξεχνώ συγγνώμη, αλλά τέλος πάντων τσακιστείτε)

από Κουλ Ουάχατ 16/12/2003 9:03 μμ.


Μεταμοντερνισμός και anything goes, εννοείς όπως πιάνω ένα καρπούζι και το γ...ω; Γιατί έχω την πεποίθηση ότι η τέχνη πρέπει να είναι δύσκολη; Όχι για να την «δεις», εννοώ, αλλά για να την παράξεις; Και αναφέρομαι σ' αυτόν τον καρπουζογάμη, το προηγούμενο έργο του οποίου ήτο να πάρει μια Ducatti και να γυρίσει την Ελλάδα, καταγραφόμενος από ένα βιντεοσυνεργείο. Δεν φτάνει που έκανε σε τέτοια μηχανάρα (μιλάμε για την 910, νομίζω) ό,τι και στο καρπούζι, συμμετείχε και στη Bienalle της Βενετίας με το έν λόγω έργο. Ενώ, ρε γαμώτο, η Ducatti σαφώς και είναι έργο τέχνης κι ας έλεγε ο Μαρινέτι ό,τι ήθελε για το ποδήλατο. Ψάχνω για τα γελοία αγάλματα των Ναζί αλλά τίποτα! Σκέψου, πάντως, πρώτη ύλη γύψο και αναλογίες άθλιες με τονισμένα τα μούσκουλα και τις πλάτες και υποβαθμισμένα τα χαρακτηριστικά του φύλου (τσιτσί!).

από ΧΟΡΧΕ ΛΟΥΙΣ ΚΑΡΟΛ 16/12/2003 9:11 μμ.


αλλά αύριο. Sorry. Τώρα έχω άλλο ένα δωράκι (όχι Quino πάλι, κάτι από Bacon), αλλά το έχω γεμίσει το θρεντ και το σκέφτομαι. Είναι μόλις 50Κ αλλά θα περιμένω μέχρι αύριο. Ας μου πει κάποιος κατά πόσο με παίρνει, μη γίνει δύσκολο το ανέβασμα. Πάντως, κάποιος που εκτιμώ πολύ είχε γράψει ότι θαυμάζουμε ως τέχνη αυτό που θεωρούμε ότι δεν μπορούμε να κάνουμε οι ίδιοι. Θα επανέλθω.

Με αυτόν τον ορθολογισμό που εξηγείς παραπάνω δεν έχω κανέναν λόγο να αντιπαρατεθώ. Είμαι μαζί σου. Μήπως όμως βρισκόμαστε για άλλη μια φορά απέναντι σε μια περίπτωση που μια λέξη εκφράζει διαφορετική έννοια στο μυαλό του καθένα; Τέτοιες "παρεξηγήσεις" παρατηρώ εδώ και χρόνια να συμβαίνουν διαρκώς, αλλά απ' την άλλη, δεν είναι σημαντικό μόνο το να ορίσουμε μεταξύ μας τι εννοούμε ώστε να συνεννοηθούμε, αλλά και το ποιο περιεχόμενο θα προσλάβει μια έννοια στην εξέλιξή της.
Εσύ π.χ. θα προτιμούσες ορθολογισμός να σημαίνει αυτό που λες, και όχι αυτό που περιγράφεις ως "ορθολογισμό". Εγώ, απ' την άλλη θα προτιμούσα -για διάφορους λόγους, κάποιοι από τους οποίους ίσως βρίσκονται και στην περιοχή της διαίσθησης-  το αντίθετο.
Προτιμώ λοιπόν τη χρήση της λέξης έτσι όπως την κάνει η χαλκο?ουρούνα. Και δηλώνω ευθαρσώς στη κοινωνία, αναλαμβάνοντας τις ευθύνες μου, ότι θα παλέψω για αυτό !!!!!

από κολαφος 16/12/2003 11:36 μμ.


Δρομοι της αληθειας ... και διανοιξεις στην κατευθυνση της διευρηνση της συνειδησης. Συμποσιο ... περι ερωτος και αλλων και ο Πλατων να οριζει ως ποιη-ση αυτο που ποιει το μη ον σε ον . Αυτο που κανει φανερο (αποκαλυπτει ) την φυση του πραματος ... το ιδιο το πραμα. Ποιηση-τεχνη .... οριζονται λοιπον ως ενεργηματα α-ληθειας. Η Φιλο-σοφια απο την αλλη , ειτε στην πρωτογενη της μορφη ως καθαρη φιλια , ειτε εν στην "εξελιγμενη" ως επ-ιστιμη , η μετα-φυσικη , η θεραπαινιδα θεολογιας κλπ κλπ , συνιστα ως κοινο τοπο γνωσιολογικη οδο .... αρα ουτως η αλλως σε καποια σχεση συμπραξης η αντιθεσης , αλλα οπωσδηποτε αναφορας με τις οδους της τεχνης βρισκεται. Βεβαια οι δρομοι δεν ειναι μονο αυτοι , μιας και εξισου διεισδυτικος ειναι και ο δρομος του ανθρωπου της εμπειριας ... η εμπειρια η ιδια . Φανταζομαι οτι με καποιες τετοιες οροθετησεις , μπορει κανεις να αντιληφθει τι ακριβως παιζεται στις σχεσεις νεωτερας φιλοσοφιας και μεταμοντερνου ... κλασσικης και μοντερνας τεχνης .... η ακομη και στην αρχικη ερωτηση ναζισμος και μοντερνισμος .... μια καθαρη σχεση μισους.

από ΧΟΡΧΕ ΛΟΥΙΣ ΚΑΡΟΛ 16/12/2003 11:40 μμ.


Κι εγώ θα έλεγα ότι ως πλαίσιο αναφοράς αυτά που έγραψε η χαλκοκουρούνα είναι αρκετά καλά. Επομένως Κουλ, αυτό που ξεχωρίζει το μετα-μοντερνισμό (τέλος πάντων ατυχής όρος, αλλά τι να κάνουμε) είναι η άρνηση μιας υποκείμενης αλήθειας. Ο μοντερνισμός στην άρνησή του προσπάθησε μάλλον να βρει μιαν άλλη αλήθεια. Αυτό δεν είναι το ίδιο με το anything goes. Γιατί κανείς σοβαρός άνθρωπος (με τα δικά μου πάντα κριτήρια) δεν λέει ότι όλα είναι το ίδιο. Απλώς η αξιολόγηση δεν μπορεί να στηριχτεί κάπου εκεί έξω (είτε θεό το πείς είτε Λόγο). Το καρπούζι τώρα. Ή μάλλον ας πάρουμε το άλλο με την Ντουκάτι. Έχεις δει το caro diario; Ε, δεν είναι εκπληκτική η φάση με τη βέσπα που γυρνάει τη Ρώμη; Γιατί αυτό είναι τέχνη και όχι η Ντουκάτι; (δεν το έχω δει αυτό με την Ντουκάτι, αλλά μάλλον ούτε κι εμένα θα με ενθουσίαζε, ενώ η βόλτα [οι βόλτες εντάξει] του Μορέτι είναι από τις αγαπημένες μου σκηνές) Προφανώς πρόκειται για ένα άλλο πλαίσιο αναφοράς. Και με αυτό ξαναγυρίζουμε στην αλήθεια. Προφανώς δεν είναι όλες οι βόλτες με μηχανές τέχνη, ούτε και δεν είναι τέχνη να γυρνάς με μηχανή και να το κινηματογραφείς. Στο παράδειγμα που ανέφερες το anything goes πηγαίνει μάλλον στην αντίληψη του τύπου που θεώρησε ότι ό,τι και να κάνει θα είναι τέχνη, αν δηλώσει ότι είναι τέχνη (αυτό μου θυμίζει τη γνωστή φράση για την Ελλάδα). Κάτι που προφανώς εκμεταλλεύονται και διάφορες γκαλερί ή διάφοροι κριτικοί τέχνης και μοσχοπουλάνε. Το αντίθετο συμβαίνει στην Ελλάδα. Αρκεί να δεις τις βιβλιοκρισίες του παπάρα (συγγνώμη αλλά δεν άντεξα) του Κούρτοβικ, ο οποίος έχει στήσει ένα αχυράνθρωπο (τη μεταμοντέρνα σούπα) και προσπαθεί να κτίσει (ο ήρωας) μόνος του τη νεοελληνική λογοτεχνία. Θέλω να πω ότι αυτό το άλλοθι, ή μάλλον αυτό το δίλημμα, ότι είναι ή σούπα ή αξίες παραδοσιακές (στην περίπτωση του Κούρτοβικ η παράδοση δεν είναι η ελληνική αλλά δεν έχει σημασία) είναι τεχνητό και μ' αυτό μας πλασάρουν ένα σωρό σκουπίδια. Τέλος πάντων λίγο συγκεχυμένα έγραψα πάλι, αλλά βιάζομαι. αύριο πάλι (τραγουδιστά)

από μονοτόνικ 16/12/2003 11:46 μμ.


ψάξε για τον γλύπτη Άρνο Μπρέκερ (Arno Brecker) ;-)

από κολαφος 16/12/2003 11:58 μμ.


.... καπου ειναι το κουμπι σε αυτο που ανεφερες ... ...δεν είναι όλες οι βόλτες με μηχανές τέχνη, ούτε και δεν είναι τέχνη να γυρνάς με μηχανή και να το κινηματογραφείς... Κατι κανει καποτε καποτε το να γυρνας με μια μηχανη και να κινηματογραφεις τεχνη ... ενω αλλοτε παλι οχι . Ποιο ειναι αυτο ; Θα ελεγα οτι η απαντηση βρισκεται στο εαν το ενεργημα , η πραξη ποιησε ενα μη ον σε ον... εαν εκανε μια πραξη αποκαλυψης , φανερωσης , αληθειας . Κανει κατι τετοιο ο καρπουζογαμης ; λειτουργει ετσι; εκινειτο απο μια τετοια προθεση ... και απλα εμεινε ημιτελης αποτυχημενος ως προς τον σκοπο (no finito),ε ναι ειναι εργο τεχνης.... τι να κανουμε δηλαδη , δεν ειναι υποχρεωτικο να ειναι ουτε ωραιο , ουτε συμμετρικο , η αρμονικο , η να εχει νοηματα , να ειναι διδαχτικο κλπ αυτα ειναι μαλακιες .... βεβαια δεν σημαινει κιολας και οτι ειναι ... ετσι και αλλοιως παιζουν ολα αυτα....

από ΧΟΡΧΕ ΛΟΥΙΣ ΚΑΡΟΛ 17/12/2003 9:11 πμ.


και εκεί μπαίνουμε κι εμείς και όλοι οι άλλοι. Σ' αυτή την αξιολόγηση. Για να επανελθω σ' αυτό που έγραψα παραπάνω, ο A. Gell, άγγλος ανθρωπολόγος που ασχολήθηκε με τη Μελανησία, έγραφε ότι η τέχνη μοιάζει με τη μαγεία. Σε ένα άρθρο του που λέγεται "the enchantment of technology and the technology of enchantment" υποστήριζε ότι θεωρούμε τέχνη αυτό που δεν είμαστε ικανοί να κάνουμε. Και έχει πολύ ενδιαφέρον, αν σκεφτείτε τη συνήθη φράση απόρριψης: "ε, αυτό το κάνω κι εγώ". Σας ήρθε εσάς να το πείτε αυτό στον Μορέτι; Εμένα πάντως όχι. Ενώ για το καρπούζι υποθέτω, κουλ, ότι θα ήταν το πρώτο πράγμα που έκανες. Για να επανέλθω στο θέμα το αρχικό, η απαγόρευση και η παραγωγή προτύπων είναι ένα και το αυτό. Το γεγονός ότι στην Ελλάδα τελικά έχουμε πολύ λίγες περιπτώσεις όπου επεμβαίνει κάποιος για να απαγορεύσει ένα έργο τέχνης, ένα βιβλίο κτλ. είναι ενδεικτικό του γεγονότος ότι στην Ελλάδα πολύ πέρα από το να μην υφιστάμεθα λογοκρισία, η παραγωγή του κυρίαρχου προτύπου δεν αμφισβητείται. Και το κυρίαρχο πρότυπο έχει μεγάλη σχέση με τον μοντερνισμό και την υποδοχή του στην Ελλάδα. (Για να μην αναφέρω βέβαια τη χρήση αυτού του στοιχείου για διαφημιστικούς λόγους, όπως με την περίπτωση του Μν). Και για να γράψω κι εγώ πια το απαραίτητο τσιτάτο στο τέλος του κειμένου: λεφτά, θρησκεία, τηλεόραση Ευφημείτε

από ΥποσκαπτιΞ 17/12/2003 12:38 μμ.


Animix, ενα εργαλειο ειναι ο ορθος λογος. μπορει να χρησιμποιηθει απο τους παντες.ακομα και απο ανορθολογιστες. ο φωτοπουλος γραφει... "ο ορθολογισμος ειναι ουσιαστικα αντιπαλος των συστηματων πιστης,τα οποια ισχυριζονται οτι κατεχουν την εσωτερικη γνωση,ειτε δια της μυστικιστικης εμπειριας ειτε εξ αποκαλυψεως ειτε δια της διαισθησης". η εξουσια μετετρεψε τον ορθολογισμο σε "ορθολογισμο".την ικανοτητα του υποκειμενου να θετει νομους στον εαυτο του,σε αδιαμφισβητητη αντικειμενικη πραγματικοτητα. ομως σημερα τα μαθηματικα που ταυτιστηκαν με τον ορθο λογο,μας διδασκουν την αμφιβολια,τη σχετικοτητα,το χαος.η υποκειμενοκοτητα και η ατομικοτητα ειναι δημιουργημα της διασπασης της ολοτηττας που επεφερε ο ορθος λογος. ο ορθος λογος σημερα ειναι αμφιβολια. ο μοντερνισμος θελοντας να επανοικειοποιηθει αυτο το δικαιωμα στην αμφιβολια και την υποκειμενικοτητα αντεδρασε στον "ορθολογισμο" ,στην μετατροπη του ορθου λογου σε μεταφυσικη,σε δικτατορια του πανω στη ζωη. η αποψη σου ειναι σαφως αποψη σου,και δεν επιδιωκω να την αλλαξω....απλως ναπω,οτι ο εκμεταλλευτικος κοσμος στον οποιο ζουμε σημερα,ισως δεν ειναι και τοσο ορθολογικος οσο θενε να νομιζουμε.το αντιθετο θα ελεγα. κουλ ουαχατ,τις εχω δει τις εικονες.εχω ενα φυλλαδιο με τα απεριγραπτα αυτα κατασκευασματα αλλα δεν μπορω να τις δημοσιευσω....παντως μπροστα τους ο καρπουζογαμης ειναι δημιουργος!! για το ενδιαφερον ζητημα της ελληνικης πτυχης του μοντερνισμου,υπαρχει πραγματι αυτη η ιδιαιτεροτητα που ανεφερε ο χορχε,αλλα απ οτι γνωριζω απο διαφορα αναγνωσματα,ενω η τεχνη προσπαθησε και τελικα καταφερε εν μερει να στραφει στον υποκειμενισμο,ωστοσο ο λογος για την τεχνη,ο αισθητικος λογος,παρεμεινε αγκιστρωμενος στην αντικειμενικοτητα.αλλα λογια ν αγαπιομαστε δηλ. προκειται για την προσπαθεια να αντικειμενικοποιηθει η δημιουργια του υποκειμενου,που αργοτερα ονομαστηκε ελληνικοτητα. ο αισθητικος λογος της εποχης,ειναι κατεξοχην ολιστικος στην προσπαθεια του να ομογενοποιησει τις ταξικες αντιθεσεις μεσω του εθνους(ελληνικοτητα). θα επανελθω.....αν υπαρχουν καποιες διαφωνιες,παρακαλω...

από χαλκοκουρούνα 17/12/2003 6:09 μμ.


"Ο μοντερνισμός επαναλαμβάνεται βλακωδώς: αρκεί να βάλεις μια τελεία σ' ένα λευκό τελάρο για να σπεύσουν 20 κριτικοί σε 100 σελίδες να την εξηγήσουν. Κι έπειτα, γύρω από τον μοντερνισμό έχουν χτιστεί σήμερα τεράστια συμφέροντα. Ο Νταλί έλεγε ότι αν βάλεις στη σειρά όλους αυτούς τους πίνακες, δεν φτάνει η Σαχάρα" Το ζήτημα της νεωτερικότητας στην Ελλάδα προσλαμβάνει μια διττή έκφραση, εκείνη της ελληνικότητας και εκείνη της απόσπασης από τα τοπικά συμβολικά στοιχεία. Ωστόσο, αν είναι σε θέση να παρακολουθήσει κανείς τη διαδρομή του κάθε καλλιτέχνη (ενδεικτικό παράδειγμα η περίπτωση Μπουζιάνη που ζωγράφισε τόσο στη Γερμανία όσο και στην Ελλάδα θα διαπιστώσει πως το χρωματικό ή τo θεματικό στοιχείο μεταπλάθεται ανάλογα με τον πολιτισμικό περίγυρο. Στην Ελλάδα ο Μπουζιάνης, αν και παρέμεινε συνεπής στο τραγικό σχεδόν στοιχείο του εξπρεσιονισμού του, υιοθέτησε μια ανοικτότερη χρωματικότερη κλίμακα, γεγονός που υποδεικνύει μια αόριστη, ωστόσο ενδεικτική επίδραση της ελληνικότητας) Ακόμη και αν η ελληνικότητα δεν εποτυπώνεται με συμβολικά στοιχεία, όπως στην περίπτωση του ελληνοκεντρικού μοντερνισμού, είναι παρούσα και στους καλλιτέχνες του ρεύματος του συνεπούς μορντερνισμού με έναν τρόπο ασυνείδητο

Μισό λεπτό, φίλη χαλκοκουρούνα. Μισό λεπτό ... ... καθώς είπαμε "σοφόν τα σαφές", έτσι; Τελικά ο Μπουζιάνης τι "επιρροές" είχε; Ήταν νεωτεριστής; Ήταν εξπρεσιονιστής; Ή μήπως υπερίσχυσαν τα "τοπικίστικα" στοιχεία, όπως είπες; Σε παρακαλώ, μην αφήνεις αποσιωπητικά. Φιλικά. Mr Talion - (Ένας απλός, αλλά σαφής ντα-ντα-ϊστής και ταοϊστής, με καταβολές υπερρεαλιστικές, το ομολογώ!!!)

από χαλκοκουρούνα 17/12/2003 8:42 μμ.


Mr Talion ότι είσαι ντανταϊστής και ταοϊστής με υπερεαλιστικές καταβολές για να μην αναφερθώ στον φοβισμό που υποβόσκει... Καλά, τα αποσιωποιητικά πού τα είδες; είναι μάλλον το πρώτο και ίσως το τελευταίο ποστ μου που δεν έχει αποσιωποιητικά (την πάτησες, φιλικά πάντοτε) Ο εξπρεσιονισμός λοιπόν, υπήρξε "η χρωματική μορφοποίηση της απελπισίας και της τραγικότητας του βόρειου ανθρώπου. Από την άποψη του ανθρωποκεντρισμού του είναι ένα βαθύτατα ρομαντικό κίνημα, μόνο που από το έρεβός του αναδύεται ένα μοναχικό και επαπειλούμενο άτομο, που δείχνει να ξορκίζει τους φόβους του με την παραμόρφωση της φόρμας και τις άναρχες χρωματικές εκρήξεις". Ο Μπουζιάνης τώρα, βρίσκεται στη Γερμανία από το 1907 έως το 1935, που επικρατούν οι χιτλερικές μισαλλοδοξίες για ό,τι προοδευτικό στην τέχνη. Τα χρόνια αυτά ευθυγραμμίζεται πλήρως με τις κρατούσες αντιλήψεις και μπορεί να θεωρηθεί όχι απλά καλλιτέχνης που επηρεάσθηκε από τον εξπρεσιονισμό αλλά εν δυνάμει δημιουργός και εκφραστής του. Οι ανθρώπινες μορφές, που αποτελούν την κύρια θεματική επιλογή, καταθέτουν την προσωπική του ιδεολογία για τη θέση του ατόμου στο Σύμπαν. Η υποκειμενική ερμηνεία καταλύει τις παραδοσιακές αρχές απεικόνισής τους, ο άνθρωπος πρέπει να συμπυκνώνει στο παρουσιαστικό του το χαοτικό κόσμο, που ανήκει και υφίσταται. Μόνο στην ένταση του χρώματος αποστασιοποιείται ο Μπουζιάνης από τους Γερμανούς ομοϊδεάτες του. Εδώ οι ελληνικές καταβολές διαδραματίζουν αποφασιστικό ρόλο. Τα χρώματα δεν μεταφέρονται αυτούσια από την παλέττα στο μουσαμά. "Σπάνε" σε λιγότερο σκληρές κλίμακες και εκτονώνουν την ένταση της σύνθεσης. Είναι περίεργο, αλλά η συνέπεια του ζωγράφου στην υπηρεσία του εξπρεσιονισμού δεν αμβλύνθηκε με τον ερχομό του στην Ελλάδα. Αντίθετα, θα μπορούσαμε να υποστηρίξουμε, οι γυναικείες φιγούρες του με τα παραμορφωμένα σώματα και τα οικτρά πρόσωπα που εντείνουν την "τραγικότητά" τους, είναι υπαινικτικές και της ανασφάλειας και της απογοήτευσης του Μπουζιάνη από την αδιαφορία και τον εμπαιγμό που του επεφύλαξε το ελληνικό κράτος

από χαλκοκουρούνα 17/12/2003 8:46 μμ.


post image
έργο του Μπουζιάνη με τον τίτλο "γυναικεία φιγούρα"

Εικόνες:


Εάν, φίλη χαλκοκουρούνα ...
... ο εξπρεσσιονισμός απομακρύνθηκε "συνειδητά" ...
... από το νατουραλισμό και τον λεγόμενο "ιμπρεσιονισμό" ...
... για να γίνει Η ΕΚΦΡΑΣΗ της εσωτερικής ΚΑΙ ΜΟΝΟΝ ΑΛΗΘΕΙΑΣ ...
... σα να λέμε, δηλαδή ...
... να αυτοπραγματωθεί ως Η ΚΑΘΑΡΗ ΚΑΙ ΚΡΥΣΤΑΛΛΙΝΗ δημιουργία του ανθρώπινου πνεύματος ...
 
... και ...
 
... εάν ο μοντερνισμός ...
... σαν κίνημα, γενικότερο ...
... εκδηλώθηκε ως Η ΑΝΤΙΔΡΑΣΗ στις απαρχαιωμένες μορφές του, π.χ., ρομαντισμού ...
 
... που ακριβώς τοποθετείται το ...
... «με έναν τρόπο ασυνείδητο» ...
... όπως, ακριβώς, έγραψες εν κατακλείδι;
 
Αυτό το νόημα είχε η προηγούμενη ερώτησή μου ...
... για τα (σημειολογικά μεν, ασαφή then) αποσιωπητικά.
 
[ΣΣ.: Και εγώ, ομολογώ, πως χρησιμοποιώ αυτά τα περίφημα "αποσιωπητικά" ...
... αλλά το κάνω αυτό ...
... για να χωρίζω τις ημιπεριόδους (δηλαδή, τις δευτερεύουσες και εξαρτημένες προτάσεις) ...
... και όχι για να κάνω ...
... «κοπτορραπτική» (φασόν, κουμπί, κουμπότρυπα) ...
... όπως είχες σημειώσει μία άλλη φορά, πολύ χαρακτηριστικά.]
 
Και για να κλείσω, φίλη χαλκοκουρούνα ...
... τι συνάφεια προσλαμβάνεται -από τον απλό δέκτη, εννοώ- ...
... με αφορμή ...
... «τη διττή έννοια», που αναφέρεις ("απόσπαση" και ταυτόχρονα "τοπικά συμβολικά στοιχεία").
 
Αλίμονο!!!
 
Mr Talion
ΥΓ: Ανάθεμά με κι αν κατάλαβα τίποτα απ' όσα έγραψα. Άκου «φοβισμός» μέσα στον υπερρεαλισμό!!! Αν είναι δυνατόν!!!
 

post image
Και για να το κάνω ακόμα σαφέστερο, αγαπητή φίλη χαλκοκουρούνα ... ... εδώ φαίνεται καθαρά αυτό που εννοώ!!! Που υποθάλπτεται το «διττόν»; Μην προσπαθείς να με "αποπλανήσεις", σε παρακαλώ. Σαφέστερος δεν μπορώ να γίνω. Mr Talion ΥΓ: Δηλαδή, πως θα γίνει τώρα; Εάν δεν είχαν εφευρεθεί, ξέρω γω, τα neon lights ... ... θα έπρεπε να τα δημιουργήσουμε για τις ανάγκες ... ... των McDonalds(!!!)???

Εικόνες:

από Mr Talion 17/12/2003 9:55 μμ.


Για να είμαι δίκαιος, όμως (το προσπαθώ, έστω) ... ... παρατηρώ, φίλη χαλκοκουρούνα πως γράφεις: «αποσιωποιητικά» ... αντί του ορθού: «αποσιωπητικά». Προφανώς, -υποθέτω- ... ... πως το δεύτερο συνθετικό ... ... δηλαδή η ρίζα "-ποιητ" ... ... χρησιμοποιήθηκε ερήμην σου, ν' ες πα; Εάν, ακόμη και μέσα στη σιωπή υπάρχει η ποίηση ... ... εντάξει, τότε, συμφωνούμε. Άλλωστε η πιο μεγαλειώδης στιγμή ενός μουσικού έργου, π.χ., ... ... είναι η παύση. Η σιωπή. Να μην ξεχνάμε, όμως ... ... πως απλά και μόνον ... ... εάν προφέρουμε τη λέξη "σιωπή" ... ... η έννοια σιωπή παύει να υφίσταται ;-))))) Φιλικά Mr Talion - "Έχω δώσει όρκο σιωπής" -"αλλά δεν τον κράτησα!"

από Κουλ Ουάχατ 18/12/2003 12:21 πμ.


Σχόλιο πρώτο: άμα γύρισε ο έρμος ο Μπουζιάνης και ζωγράφιζε τέτοιες «καλικατσούνες» πού να τον πάρει σοβαρά η Ελλάδα του 35, του Μεταξά, του επαρχιωτισμού, της φτώχειας και της προσφυγιάς. Σόρι, χαλκο*ουρούνα μου, αλλά ο Μπουζ. δεν μου λέει τίποτις! Σχόλιο δεύτερο: από τα λίγα περί τέχνης που ξέρω, έχω μάθει να αποφεύγω τις περίπλοκες προτάσεις. Σου λέει το έργο; Καλώς! Μπορείς να διατυπώσεις τι σου λέει; Ακόμα καλύτερα! Πρέπει να σου λέει εσένα ό,τι και στον διπλανό σου; Όχι βέβαια; Σχόλιο τρίτο: φοβισμός ή φωβισμός (εκ του fauve), κατά παρέκκλισην της σύγχρονης ορθογραφίας αλλά για να μην μας πιάσει και κάνας απότομος φόβος; Σχόλιο τέταρτο: ευτυχώς που δεν πήρε πρέφα την κουβέντα ο «ξέρετε-ποιός» (σιγά μην βάλω το όνομά Του και το βρει από το ψαχτήρι!) και μας τα φέρει στους ιωνικούς ρυθμούς και στον Απελλή. Μαύρος Φειδίας που μας έφαγε! Καληνύχτα, συνεχίζω το περίπολό* μου στο Ιντυ * όχι ως μπάτσος, απλά το έχω περιπολλού!

από ΧΟΡΧΕ ΛΟΥΙΣ ΚΑΡΟΛ 18/12/2003 9:35 πμ.


[σειρήνα περιπολικού, για όποιον δεν κατάλαβε] Νομίζω ότι αυτό που τελικά μπορεί κανείς να δει ως γενική κατεύθυνση είναι ότι οι καλλιτέχνες που καθιερώνονται, καθιερώνονται μέσω της επίκλησης ενός "ελληνικού" στοιχείου. Θέλω να πω, πως ότι και να κάνει κανείς, αυτό που προβάλλεται στην Ελλάδα, για να περάσει ο καλλιτέχνης, είναι μια "ελληνικότητα". Σε οποιοδήποτε τομέα βρεθεί. Πάρτε για παράδειγμα τον ελ Γκρέκο. Πώς απεκτησε τη φήμη που απέκτησε στην Ελλάδα; Επειδή ήταν έλληνας. Το γαλάζιο ελληνικό φως [το οποίο παρεμπιπτόντως υπάρχει και στην Τουρκία και στην Ιταλία] είναι ένα νομιμοποιητικό στοιχείο για πολλούς καλλιτέχνες. Κ.ο.κ. [Διάλειμμα: λέει σε ένα καταπληκτικό κομμάτι ο Edika ως σημείωση, γιατί έχει γράψει πάνω από το τηλέφωνο "Ντριντονγκ, ντριντονγκ": το "ντριντονγκ" είναι το παλιό "ντριν", αλλά μια και άλλαξαν τα τηλέφωνα και έγιναν ψηφιακά, είπα να το κάνω "ντριντογκ" για να φαίνεται η αλλαγή. Άσχετο, αλλά ήθελα να το μοιραστώ.] Τα παραπάνω που έλεγα νομίζω ότι ισχύουν και για άλλους καλλιτέχνες. Δεν έχει τόση σημασία αυτή τη στιγμή αν αυτό είναι σωστό ή όχι, αλλά το γεγονός ότι αυτό είναι που περνάει. Δεν φαίνεται να υπάρχουν εναλλακτικές δίοδοι για να καθιερωθεί ένα έργο. Εκτός βέβαια από την εντελώς αντίθετη περίπτωση του τονισμένου ξενόφερτου στοιχείου, που παραπέμπει σε σνομπισμό. "Α, αυτό είναι ευρωπαϊκό, καλέ. Άλλος κόσμος, αγαπητέ μου." Ας πούμε, εμένα ο Μυταράς μου άρεσε (τα παλιά του). Και είναι ένα έντονο ελληνικό στοιχείο. Ξέρετε, καφενεδάκια, ήλιος και τέτοια. Παρόλο που, εντάξει, γράφω αυτά που γράφω, και για μένα αυτό το ελληνικό στοιχείο κάτι μου κάνει. Εκεί μου φαίνεται πως είναι και το θέμα τελικά. Στο πόσο κάθε καλλιτεχνικό ρεύμα στην Ελλάδα (και κυρίως ο μοντερνισμός) έχει συνδεθεί με κάποια στερεότυπα ελληνικότητας, παράδοσης κτλ. Και πώς αυτά τα στερεότυπα παράγουν το πεδίο στο οποίο δρούμε όλοι.

από ΧΟΡΧΕ ΛΟΥΙΣ ΚΑΡΟΛ 18/12/2003 3:06 μμ.


Εννοούσα τον Μόραλη και όχι τον Μυταρά

από Κουλ Ουάχατ 18/12/2003 3:12 μμ.


Διότι -εκτός των άλλων- ο Μυταράς έχει αναδειχθεί και σε πορτρετίστα της καλής κοινωνίας.

από κολαφος 18/12/2003 3:37 μμ.


... και εμενα γιατι δεν μου εκανε ;;;;;; Δεν καταλαβα τον υπαινιγκμο

από Κ.Ο. 18/12/2003 3:40 μμ.


Απλά είπα ότι ο Μυταράς δεν είναι και πολύ περισσότερα από πορτρετίστας της καλής κενωνίας. Δεν έχεις δει διάφορα πορτρέτα που εκτελεί επί παραγγελία την τελευταία 20ετία;

από κολαφος 18/12/2003 3:50 μμ.


... πως και δεν μου εκανε ποτραιτο ; Τι τρεχει ; 1)Δεν κανει πλεον ,πορταιτα της καλης κοινωνιας ; 2)Μπας και δεν ανηκω τελικα στην καλη κοινωνια ; 3)Κατι αλλο τρεχει ; 4)Δεν ξερεις δεν απαντας ;

από Κουλ Ουάχατ 18/12/2003 3:56 μμ.


post image
...και βάφει λεωφορεία! Μόνο μην μάθουν οι φαναρτζήδες τον τιμοκατάλογό του γιατί θα ξεσηκωθούν! Μιλάμε για ΤΗΝ διαπλοκή με την εξουσία... θα μου πεις, τώρα, σε ποιόν να δίνανε να ζωγραφίσει τα λεωφορεία τους; Στο θανάση Τότσικα; Σωστό κι αυτό!

Εικόνες:

από 00000 18/12/2003 4:03 μμ.


Θα σου κάνει πορτραίτο ο Τότσικας εσένα.

από μεταμοντέρνος 18/12/2003 4:15 μμ.


ή ίσως εκσυγχρονισμός. (οι κακές γλώσσες λένε ότι δεν έχει και μεγάλη διαφορά το ένα από το άλλο). Μπράβο στον Μυταρά.

από ΥποσκαπτιΞ 18/12/2003 4:58 μμ.


εξπρεσσιονισμος - κυβισμος, σημειωσατε 2 (διπλον). συμφωνω κι εγω με οσα ειπωθηκαν,να πω και δυο κουβεντες σχετικα με τον αισθητικο λογο της εποχης (παπανουτσος,τσατσος κα). ολοι αυτοι οι διανοουμενοι της εποχης της αστικοποιησης του ελληνικου κρατους,δεχονταν τον μοντερνισμο ως υποκειμενο ενταγμενο ομως σε μια αντικειμενικοτητα (ελληνικοτητα).ως υποκειμενο,το οποιο ομως βασιζεται σε δομες(πνευμα,αστικος λογος)και το οποιο αναγνωριζει τις δομες αυτες και απλως θελει να τις ανασκευασει. γι αυτο στα γραπτα τους διακρινεται μια σαφης προτιμηση προς τον κυβισμο,ο οποιος δεν καταστρεφει την μορφη αλλα την αναδομει,ενω αντιθετα υπαρχει μια διαχυτη αρνητικοτητα απεναντι στον εξπρεσσιονισμο και τα αλλα ρευματα που καταστρεφουν την μορφη και υποστηριζουν πως τιποτα δεν ειναι δεδομενο. στη θεση της πληρους υποκειμενοκοτητας του εξπρεσσιονισμου -ο οποιος ειναι ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΟΣ σε μια ελλαδα που θελει να αστικοποιηθει στα πλαισια της εθνικης ομοιογενειας - η αστικη διανοηση προτιμα τον κυβισμο ο οποιος ναι μεν αμφισβητει αξιες και σταθερες,ωστοσο δεν καταστρεφει εντελως την μορφη,διατηρει κατι το εποπτευσιμο,και γι αυτο ευκολοτερα μπορει να αναχθει στην νατουραλιστικη τεχνη της μορφης και στο παρελθον.

από κολαφος 18/12/2003 11:33 μμ.


Αυτο το τελευταιο ποστ , περι εξπρεσιονισμου και κυβισμου , μου μοιαζει εντελως αυθαιρετο. Τα εχεις βρει γραμμενα αυτα .... η ειναι εκτιμηση και ιδεα σου ; Τα βρισκω ακατανοητα παντως.

από ΥποσκαπτιΞ 18/12/2003 11:51 μμ.


...ισως κολαφε να βγαινει ακατανοητο,γιατι προσπαθω να μεταφερω μελετες/εργασιες αλλων ,αρκετα εως παρα πολυ εκτενεις,σε 10 γραμμες. αν βρω χρονο,αλλα κυριως διαθεση,θα προσπαθησω να πω κατι περισσοτερο. παντως αυτα που λεω τα στηριζω κυριως σε μελετες καθηγητων ιστοριας της τεχνης και σε πανεπιστημιακες παραδοσεις. αν μου εξηγησεις τι δεν καταλαβαινεις,ισως μπορεσω να διευκρινησω κατι....

από κολαφος 19/12/2003 12:22 πμ.


... την προκριση του κυβισμου απεναντι στον εξπρεσιονισμο εξαιτιας των παρακατω λογων: 1)στο ονομα του οτι ο ...... εξπρεσσιονισμος ειναι ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΟΣ σε μια ελλαδα που θελει να αστικοποιηθει στα πλαισια της εθνικης ομοιογενειας ..... 2)το οτι η αστικη διανοηση προτιμα τον κυβισμο ο οποιος ναι μεν αμφισβητει αξιες και σταθερες,ωστοσο δεν καταστρεφει εντελως την μορφη,διατηρει κατι το εποπτευσιμο,και γι αυτο ευκολοτερα μπορει να αναχθει στην νατουραλιστικη τεχνη της μορφης και στο παρελθον. Το μεν 1) μου μοιαζει εντελως παρατραβηγμενο , εννοω οτι την εχθροτητα στο μοντερνο την αντιλαμβανομαι .... δεν καταλαβαινω ομως την επιλογη του κυβισμου ως φιλικοτερη , προς την πορεια της αστικοποιησης. Το δε 2) ειναι και λαθος μιας και ο περσοναλισμος της ελληνικοτητας δεν μπορει παρα να κοιταζει υποπτα τον αποδομητικο ως προς την μορφη κυβισμο ... παρ ολη την καταρχην γεωμετρικη "συγγενεια" που ενας επιπολαιος κριτικος η ιστορικος τεχνης μπορει να διαπιστωσει μεταξυ ενος κυβιστικου πινακα και μιας ορθοδοξης εικονας .... πραγματι το τοπιο σε μια ορθοδοξη εικονα , διχως φυσικοτητα , βαθος , απτικοτητα και αναπαραστατικη πιστοτητα ... μοιαζει ως προγονικο του κυβισμου ..... Ολα αυτα ομως δεν ειναι παρα εντυπωση μιας και τα κινητρα του καλιτεχνη (το ιερο) πιο κοντα τον φερνει στον εξπρεσιονισμο πχ (Γκρεκο , Τιντορετο μπορουν μορφικα να θεωρηθουν εξπεσιονιστες προγονοι), παρα στον εκλογικευμενο κυβισμο ... Ετσι το αντιλαμβανομαι τουλαχιστον.

από Ακατανόμαστος 19/12/2003 12:27 πμ.


Δηλαδή, κόλαφε, αυτά που έγραψε παραπάνω ο τάλιον (όταν απαντούσε στη χαλκοκουρούνα) τα βρήκες "κατανοητά"; Μόνος του δεν είπε "Ανάθεμά με ..."; Αμ εκείνο για τα νέον λάιτς και τα ΜακΝτόναλντς, πάλι, που κολλούσε; Ο "φοβισμός" προέρχεται από το "φόβο" ή από το "fauve", που είπε και ο συλληφθείς πλέον, Κουλ Ουάχατ; Ή μήπως θεωρείς εντός θέματος την απάντηση της χαλκοκουρούνας σχετικά με τα όσα (ακατάληπτα) έλεγε ο τάλιον; Ξέρει κανείς επακριβώς ποιο είναι το θέμα της συζήτησης, σε αυτό το θρεντ; Από ντην μπόλη γιέρχομαι γκαι σντην γκορφή γκανέλα! Έπιασα τον κλέφτη, τον αφήνω να φύγει -αλλά δε μ' αφήνει εκείνος!!! Τίμιος κλέφτης, έτσι; Με "συνείδηση" και "αυτογνωσία"!!!

από κολαφος 19/12/2003 12:40 πμ.


που λες εψαχνα ... να κανω κανα κοπυ πειστ και μετα ειπα να γραψω κατι , υστερα ε υστερα ... το ξεχασα τωρα αυτο που ηθελα να πω και κανω ενα στην τυχη το κάνω αυτό .... για να χωρίζω τις ημιπεριόδους , τις δευτερεύουσες και εξαρτημένες προτάσεις ....δυνάμει δημιουργός και εκφραστής ....διχως ανθρώπινες μορφές, που να αποτελούν κύρια θεματική επιλογή ...κατά παρέκκλισην της σύγχρονης ορθογραφίας αλλά για να μην μας πιάσει και κάνας απότομος φόβος Καλη νυχθα θαςς Μιστερ

από Mr Talion 19/12/2003 1:04 πμ.


Σας παρακαλώ, υπάρχουν και όρια! Πως ημπορεί ο από πάνω "ακατανόμαστος" να θεωρεί ως "ακατανόητα" τα όσα λέγονται σε αυτό το θρεντ; Εξηγούμαι: Κοιτάξτε τη διαφορά διατύπωσης άποψης από κόπι/πέιστ: ______________________ Παράδειγμα (σχετικό με το θρεντ) Κόπι/πέιστ: ΕΡΩΤΗΣΗ: Τι είναι ο ηδονισμός; ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Hδονισμός (Hedonism): 1) Φιλοσοφικό δόγμα που πρωτοδιατυπώθηκε από τον Aρίστιππο τον Kυρηναίο. Σκοπός της ζωής κατ' αυτό το δόγμα είναι η ευχαρίστηση (ηδονή) και η αποφυγή της λύπης (αλλά όχι απαραίτητα του πόνου) πράγμα που είναι ηθικό γιατί τα υλικά αγαθά και οι απολαύσεις δημιουργήθηκαν για να τα απολαμβάνει ο άνθρωπος. Kυριότερος εκφραστής αυτού του δόγματος ήταν ο Eπίκουρος, ο οποίος όμως έβαλε στο σύστημά του και τη φρόνηση. H φρόνηση διακρίνει ποιες απολαύσεις είναι φυσικές και αναγκαίες. [Διαβάστε: Eπίκουρος Hθική, εκδ. Eξάντας] 2) Oικονομική θεωρία στα πλαίσια της Aυστριακής σχολής με κύριο εκφραστή τον Γ. Tζέβονς. Σκοπός της οικονομικής δραστηριότητας είναι η ικανοποίηση της ανθρώπινης επιθυμίας. [Διαβάστε: Π. Θεοχάρης, Iστορία της Oικονομικής Aναλύσεως, B' τόμος, εκδ. Παπαζήση. 3) Στην ψυχιατρική, είναι η παθολογική αναζήτηση της σωματικής κυρίως απόλαυσης, η κοινώς λεγόμενη σεξομανία. ______________________ Παράδειγμα (σχετικό με το θρεντ, επίσης) διατύπωσης άποψης: ΕΡΩΤΗΣΗ: Ποιος σκότωσε τον Σεραφίνο; ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Φτωχοί, με λίγα μέσα, καλή καρδιά, καταφερτζήδες, αγωνιστές με ιδανικά, πλακατζήδες και συμπαθητικοί. Ο Σεραφίνο, ο Τιραμόλα, ο Μπλεκ, ο Όμπραξ, ο Κάπταιν Μαρκ και ο Παπερίνο μεγάλωσαν ολόκληρες γενιές παιδιών. Εκατοντάδες χιλιάδες τεύχη με τις περιπέτειές τους πωλούνταν κάθε εβδομάδα στη δεκαετία του '70. Στα περίπτερα οι πιτσιρικάδες της εποχής έκαναν ουρές αγοράζοντας αλλά και ανταλλάσσοντας τα τεύχη που είχαν διπλά. Ο Σεραφίνο μπορεί να ήταν μονίμως πεινασμένος, αλλά κάθε του περιπέτεια πουλούσε 60.000 τεύχη. Ένας ήρωας φτωχός, λίγο τεμπέλης, κατεργαράκος, άτυχος, που δεν ήταν άτρωτος, φαίνεται ότι ανταποκρινόταν στις συνθήκες μιας εποχής οικονομικής αστάθειας και αβεβαιότητας. Στο ίδιο μοτίβο ο Τιραμόλα κατάφερνε τα πάντα, ακόμη και εάν έπρεπε να γίνει χίλια κομμάτια και τα έβγαζε πέρα και στις πιο δύσκολες καταστάσεις ­ ήρωας και αυτός μιας άλλης εποχής όπου όλα επιτυγχάνονταν με κόπο. Πιο δυναμικός ο Μπλεκ έδινε γερά μαθήματα στους Βρετανούς αποικιοκράτες και πουλούσε περισσότερα από 70.000 τεύχη, κατατροπώνοντας το αντίπαλο δέος που αποτελούσε το «Αγόρι». Ο «Ξανθός ήρωας» χρησιμοποιούσε το μυαλό και τις γροθιές του σε αντίθεση με τους σημερινούς «Πάουερ Ρέιντζερς» που βασίζονται σε όπλα προηγμένης τεχνολογίας. Όλοι εκείνοι οι χάρτινοι ήρωες ­ ασπρόμαυροι και έγχρωμοι ­ εξαφανίστηκαν χωρίς ποτέ να εμφανιστούν στην τηλεόραση. Ίσως μάλλον αυτό συνέβαλε στην εξαφάνισή τους. Σήμερα, τα αντίστοιχα περιοδικά στα περίπτερα είναι περισσότερα και πιο εντυπωσιακά σε χρώματα. Ποιος πιτσιρίκος όμως μπορεί πια να ταυτιστεί μαζί τους για περισσότερο από λίγα λεπτά; __________________________ Εντάξει, τώρα; Ήμην κατανοητός, αντιληπτός κατατοπιστικός και καταλαβησιάρης; Mr Talion ΥΓ: Άκου "ακατάληπτα"!!! Απλά, χρειάζεται δεύτερο επίπεδο ανάγνωσης.

από νυκτικόραξ 19/12/2003 1:16 πμ.


post image
αστραψον αστραπην και σκορπιεις αυτους εξαποστειλον τα βελη σου και συνταραξεις αυτους εξαποστειλον την χειρα σου εξ υψους εξελου με και ρυσαι με εξ υδατων πολλων εκ χειρος υιων αλλοτριων ων το στομα ελαλησεν ματαιοτητα και η δεξια αυτων δεξια αδικιας

Εικόνες:

από νυκτικόραξ 19/12/2003 1:28 πμ.


post image
οτι οι ζωντες γνωσονται οτι αποθανουνται και οι νεκροι ουκ εισιν γινωσκοντες ουδεν και ουκ εστιν αυτοις ετι μισθος οτι επελησθη η μνημη αυτων και γε αγαπη αυτων και γε μισος αυτων και γε ζηλος αυτων ηδη απωλετο και μερις ουκ εστιν αυτοις ετι εις αιωνα εν παντι τω πεποιημενω υπο τον ηλιον

Εικόνες:

από ΥποσκαπτιΞ 19/12/2003 1:28 πμ.


οπως καταλαβαινεις φιλε κολαφιε -και πανω που ημουν ετοιμος να γραψω μια "σοβαρη" διευκρινηση γεματη "εγκυροτητα" - δεν χωρανε εδω ουτε "διευκρινησεις" ουτε "λογικες απαντησεις".το θρεντ βαδιζει σταθερα στην αγκαλια του σουρρεαλισμου.....και επειδη κι εγω ειμαι σουρρεαλντανταιστης (αλλα και ορθολογιστης συναμα!!!!) ....let it be!!! την απαντηση ας την βρει ο καθεις μονος του....

από Dr_Absentius 19/12/2003 1:51 πμ.


Άχ ρε Ταλιόν, τι μου θύμησες. Αλήθεια έχουν πάψει πια να εκδίδονται αυτά τα περιοδικά; Συμφορά! Εδώ θα μου πεις και τα Αστερίξ τα χαλάσανε, που είναι εκείνες οι ωραίες, εφευρετικές, μεταφράσεις; άνοιξα ένα από τις πρόσφατες εκδόσεις, καμία σχέση. Μα ήταν ανάγκη να κάνουν νέα μετάφραση; Ω τέμπολα, ω μόλες. Dr_Absentius (aka Καθηγητής Μυστήριος).

από ΥποσκαπτιΞ 19/12/2003 12:05 μμ.


κι εγω τα γουσταρα αυτα!! ομπραξ και μαρκ βγαιναν εναλλαξ καθε πεμπτη και δεν εχανα τευχος! ολο το χαρτζιλικη εκει πηγαινε! ρε φιλε,αν ειναι δυνατον!! τον λη βαν κλιφ που τον θυμηθηκες?? πως τα καταφερες και τον κολλησες εδω μεσα? μιλαμε για κορυφαια φυσιογνωμια! κατ εμε η μεγαλυτερη μουρη που εχουν αναδειξει τα γουεστερν! και μια και περασαμε στην υποκουλτουρα,η καινουργια ταινια του ταραντινο πως σας φανηκε? KILL BILL!!!

από χαλκοκουρούνα 19/12/2003 2:06 μμ.


... εγώ έλεγα για τους ρυζομακαρονέ συνειρμούς, αλλά δεν σας προλαβαίνω, τρώω τη σκόνη σας φιλαράκια... αφήστε δε που ό,τι έχω γράψει έχει σφιχτή νοηματική συνάφεια με το αρχικό ποστ, δηλαδή τον μοντερνισμό και το ναζισμό κι ο μπουζιάνης ήταν η καλύτερη δυνατή αναφορά, αφού και εξπρεσσιονιστής ήτο και στη γερμανία είχε ζήσει... και για να σας την σπάσω, θα επανέλθω με ενδελεχείς διευκρινίσεις πάνω στα διάφορα ρεύματα, διότι η τέχνη είναι σοβαρό ζήτημα, σε άμεση σχέση και συνάρτηση με την κοινωνία και, γνώμη μου, παρακολουθώντας την εξέλιξή της, ψιλοπαίρνεις μυρωδιά τι παίζει στην κοινωνία... αυτά τα ολίγα ψιλοδιευκρινιστικά και επανέρχομαι...

από Ο Γιώργος Θαλάσσης & η Κατερίνα 19/12/2003 2:20 μμ.


Μωρέ ποιος τον γαμάει τώρα αυτόν το Μπουζάνη. Εδώ τα παιδιά μιλάνε για ΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΤΕΧΝΗ! Όπμραξ, Μπλεκ, Τσιπιρίπο, Γιώργο Θαλάσση, Σπίθα, Γκιαούρ Ταρζάν και τέτοια. Δε βλέπετε, έχουν ξαναγυρίσει στην παιδική τους ηλικάι. Καλά, είπαμε, καλός ο Καρυωτάκης και τα "θάνατος οι χαλκο ..., ε, οι κάργιες που χτυπιούνται, κλπ. κλπ. στα κεραμίδια", αλλά καλύτερος είναι ο "Μικρός Σερίφης". Όχι εξπρεσσιονισμοί και κέρατα, που γράφει ο ταλιον, τώρα. Α, να μη ξεχάσω. "Θάνατος κι οι γυναίκες π' αγαπιούνται καθώς να καθαρίζανε κρεμμύδια". Ωι, ωι! "Πίσω απ' τον τοίχο ο ασύρματος καλεί, είν' απ' τη Μέση Ανατολή απ' τ' αρχηγείο. Θα σου αναθέσουν μια καινούργια αποστολή μ' ευχές για καλύ τύχη απ' τον Χ-2". Αααααααααααααααχ!!!! Το Παιδί Φάντασμα Γιώργος Θαλάσσης

από Mr Talion 19/12/2003 2:37 μμ.


post image
Εμένα να μη με μπλέκετε μ' αυτά! Εγώ ήμην της ... βαριάς κολτούρας!!! Μόνον "Υπεράνθρωπο" διάβαζα. Όχι Τσιπιρίπους και Πελεγκρίνους και Σπίθες και πως τα λέτε αυτά όλα! Ήμην κατανοηθείς; Mr Talion ΥΓ: ΑΣΧΕΤΟΝ: Ο Υπεράνθρωπος ήταν ερωτευμένος με μια ... Υπερανθρωπίνα, πως τη λέγανε, πως τη λέγανε ...

Εικόνες:

από χαλκοκουρούνα 19/12/2003 3:07 μμ.


πρώτη η ποπ αρτ συνδύασε το κόμικ με τη ζωγραφική.το θέμα είναι ότι τα χρησιμοποίησε ως ένα πρόχειρο, ευτελές υλικό, θέλοντας να μετατρέψει τη λαϊκή ψευτοκουλτούρα μιας παρηκμασμένης κοινωνίας σε υψηλή τέχνη. όμως τα κόμικς «Eίναι μια τέχνη που λειτούργησε ως Δούρειος Iππος, κατάφερε να περάσει στις μάζες σημαίνοντα και τρόπους της ζωγραφικής και της λογοτεχνίας που ειδάλλως θα έμεναν μετέωρα. Tα κόμικ δάμασαν εικόνες πρωτοποριακές, κάνοντάς τες εύληπτες στον πολύ κόσμο. Eπιπλέον βοήθησαν στην κυκλοφορία της εικόνας και επηρέασαν πάρα πολύ την πρακτική εκμετάλλευσή της». τώρα που το καλοσκέφτομαι όμως και παρά το γεγονός ότι ήμουν μανιακή αναγνώστρια κόμικς ως πιτσιρίκα, τα κόμικς είναι λίγο boys'club. παντού υπάρχουν ανδρικές φιγούρες ηρώων και αντιηρώων, το θήλυ παίζει έναν περιορισμένο διακοσμητικό ρόλο ως σύντροφος των ηρώων (είτε ντιάνα, είτε κατερίνα είτε καλαμίτυ τζέην λέγεται αυτή...) και μη μου πείτε τίποτα για ντρούνα, βαλεντίνα κ.λ.π. κ.λ.π. γιατί...

post image
Α, ναι τη θυμήθηκα την ... Υπερανθρωπίνα! H γοητευτική σύντροφος του Yπερανθρώπου και μητέρα του Kεραυνού και της Aστραπής. Μιλάμε για μοναδική περίπτωση "θήλεος" (όπως λέει και η φίλη χαλκοκουρούνα). Απρόβλεπτη, εκρηκτική, αυτονομημένη, ερωτική, ουράνια και ταυτοχρόνως χωμάτινη, σούπερ ηρωίδα και μαζί νοικουρά (δούλα και κυρά). Κυρίες, Δεσποινίδες και Κύριοι ... Η Έλσα Πάρεν!!! Mr Talion

Εικόνες:

από Αλτσχάιμερ 19/12/2003 3:40 μμ.


Τώρα κόλλησε το μυαλό μου. Ποιος θυμάται να μου πει πώς λεγόταν ένας νεαρός που συνόδευε πάντα τον Μπλεκ και τον καθηγητή Μυστήριο στα κατορθώματά τους; Ουγκ!

από χαλκοκουρούνα 19/12/2003 3:49 μμ.


λεγόταν... μα τον μεγάλο μανιτού, πώς λεγόταν ο γερμανός που σου πήρε τα μυαλά; αλτσχάιμερ λεγόταν βρε

από ΥποσκαπτιΞ 19/12/2003 5:03 μμ.


...μην ξεχασουμε το "μεγαλο ρεμαλι" του reiser. κορυφαιο κομικ.....

από Cabal 19/12/2003 5:55 μμ.


gamaei kai dernei!

από ΧΟΡΧΕ ΛΟΥΙΣ ΚΑΡΟΛ 19/12/2003 6:19 μμ.


post image
αν και μπορώ να πω ότι ο Μικρός Κθούλου είναι επίσης καταπληκτικός (αν και πολύ νεότερος). Μ' αρέσει πάντως που κάθε φορά που τίθεται θέμα αναμνήσεων, όλοι μέσα είναι. Μουσιού Ταλιόν έπρεπε ήδη να έχεις βγάλει συμπεράσματα. Αυτό είναι σύμπτωμα. Τέλος πάντων, ΥποσκαπτιΞ, εμένα το Kill Bill μου άρεσε. Πολύ μάλιστα. Και κάτι τελευταίο. Αν αντέχουν τα στομάχια σας, πάντε να δείτε το Βογιατζή που ανεβάζει Σάρα Κέιν. Δυστυχώς ελόγου μου είμαι Θεσσ/νίκη. Αλλά είχα δει το 4.48 Ψύχωση με την Πατεράκη και η τύπισσα ήξερε να γράφει. Εις το επανιδείν (σ.σ.: αντικείμενο: "τα υμέτερα μηνύματα")

Εικόνες:

από ______ 19/12/2003 9:17 μμ.


post image
Από τον ARNO BREKER ...

Εικόνες:


χαθηκε ο κοσμος να βαλεις και ενα λουλουδι στη μουτονιερα σου; Buckwheat Zydeco-Ya Ya

από Mr Talion 20/12/2003 9:30 πμ.


Έλα, Μυρτώ, μήνυμα ελήφθη. Πήγαινε σε άλλη παιδική χαρά να παίξεις, σε παρακαλώ. Εδώ παίζουνε μόνον "μεγάλα παιδιά". Όχι παλιμπαιδίζοντες και παλιμπαιδίζουσες. Κλίαρ? Mr Talion

Για το ζήτημα της Τέχνης και της Κουλτούρας το ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΚΑΦΕΝΕΙΟ δημοσιεύει κάποια άρθρα του ΤΡΟΤΣΚΙ. Στο έργο του τελευταίου «Λογοτεχνία και Επανάσταση» ο σ. Παναγιώτης Βήχος παρουσιάζει τη δική του άποψη για το θέμα αυτό. Επειδή το θεωρώ σημαντικό παραθέτω ένα μέρος του. Το υπόλοιπο ΕΔΩ: http://anatolikos.com/trotski/isagogi239.htm Το 1924, πέντε μήνες μετά το θάνατο του Λένιν και τέσσερις μήνες πριν την επίσημη αναθεώρηση του Μαρξισμού με την διακήρυξη από τον Στάλιν της περιβόητης "θεωρίας για τον σοσιαλισμό σε μια μόνο χώρα", εκδόθηκε η "Λογοτεχνία και Επανάσταση" του Τρότσκι, που το ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΚΑΦΕΝΕΙΟ θα δημοσιεύσει όσο περισσότερο μέρος του μπορέσει. Στο έργο αυτό, ο Τρότσκι αντιμετώπισε ανάμεσα στα αλλά και το ρεύμα της λεγόμενης "προλεταριακής τέχνης". Ο ίδιος ο Λένιν είχε πολεμήσει αυτό το ρεύμα, που ένας από τους θεωρητικούς του δεν ήταν άλλος από τον γνωστό εμπειριοκριτικιστή Μπογντάνοφ. Οι κήρυκες της "προλεταριακής τέχνης" και της "προλεταριακής κουλτούρας" μίλαγαν για ένα νέο πολιτισμό βασισμένο στα δοσμένα χαρακτηριστικά και τους περιορισμούς της εργατικής τάξης. Εξωράιζαν αυτούς τους περιορισμούς και τα σημάδια της καταπίεσης που φέρνει μαζί του το προλεταριάτο. Δεν έκφραζαν τις ανάγκες της εργατικής τάξης αλλά μιας μερίδας της μικροαστικής ιντελλιγκέντσιας που ήθελε να πατρονάρει την εργατική τάξη και δεν έβλεπε τον μεταβατικό-παροδικό χαρακτήρα της προλεταριακής δικτατορίας. Ο Τρότσκι τονίζει στην ΕΙΣΑΓΩΓΗ που δημοσιεύουμε, στην "Λογοτεχνία και Επανάσταση": "Είναι βασικά σφαλερό να αντιπαραθέσουμε την αστική κουλτούρα και τέχνη με την προλεταριακή κουλτούρα και τέχνη. Προλεταριακή κουλτούρα και τέχνη δε θα υπάρξει πραγματικά Ποτε γιατί το προλεταριακό καθεστώς είναι πρόσκαιρο και μεταβατικό. Η ιστορική σημασία και το ηθικό μεγαλείο της προλεταριακής επανάστασης βρίσκονται στο γεγονός ότι αυτή εδώ βάζει τα θεμέλια μιας κουλτούρας που δε θ' άναι κουλτούρα ταξική μα η πρώτη αληθινά ανθρώπινη κουλτούρα. Η πολιτική μας στην τέχνη, κατά τη μεταβατική περίοδο, μπορεί και πρέπει να βοηθήσει τις διάφορες καλλιτεχνικές ομάδες και σχολές που προήλθαν απ' την επανάσταση να συλλάβουνε σωστά την ιστορική έννοια της εποχής και, αφού τις βάλει μπροστά στο κατηγορικό κριτήριο: υπέρ ΄η εναντίον της επανάστασης, να τους παραχωρήσει ολική ελευθέρια αυτοκαθορισμού στον τομέα της τέχνης". (Λ.Τ. σελ. 21, 1980 Εκδόσεις "Προμηθέας") Για να καθορίσει την πολιτιστική πολιτική του κόμματος, ο Τρότσκι ξεκινούσε από τις επαναστατικές προοπτικές και ξαναγυρνούσε στα πιο θεμελιακά ζητήματα του ιστορικού ρόλου της εργατικής τάξης, των παραγωγικών δυνάμεων και της τεχνικής, του ίδιου του προτσές της γνώσης. Ποτε δεν ξεκινούσε από μια έτοιμη εκ των προτέρων γραμμή που το μόνο που απαιτούσε ήταν να εφαρμοστεί. Η πράξη του Μπολσεβίκικου Κόμματος στον τομέα της κουλτούρας έπρεπε να καθοδηγηθεί από την ανάπτυξη της μαρξιστικής θεωρίας και της διαλεχτικής μεθόδου. "Προλεταριακή κουλτούρα", κάτω από τον καπιταλισμό είναι αδύνατο να υπάρξει. Ο Τρότσκι επαναβεβαιώνει τη θέση του Μαρξ ότι η εργατική τάξη, μέσα στον καπιταλιστικό τρόπο παραγωγής είναι αποξενωμένη από τα μέσα παραγωγής, το προτσές της παραγωγής και το προϊών της. Είναι αποξενωμένη, έτσι, από τις ιστορικές κατακτήσεις της ανθρωπότητας στην πάλη της με την Φύση. Αντίθετα από την αστική τάξη, που είχε ιδιοκτησία πριν πάρει την εξουσία και έτσι μπορούσε να αποχτήσει τη δικιά της κουλτούρα και θεσμούς μέσα στους κόλπους της προκαπιταλιστικής κοινωνίας, η εργατική τάξη δεν έχει ιδιοκτησία, και δεν μπορεί να αναπτύξει θυλάκους σοσιαλιστικών σχέσεων παραγωγής πριν καταλάβει την εξουσία. Το μόνο όπλο της είναι η επαναστατική οργάνωση, (βλ. Λένιν "Ένα Βήμα Μπρος, δυο Βήματα Πίσω"). Μονάχα συντρίβοντας το αστικό κράτος, καταλαμβάνοντας την εξουσία και καταργώντας την καπιταλιστική ιδιοκτησία, ανοίγει το δρόμο στο να κατακτήσει και να αναπτύξει τους θησαυρούς του ανθρώπινου πολιτισμού. Αυτός ο δρόμος είναι ταυτόσημος με το δρόμο της αυτοεξαφάνισης της σαν τάξη, της εξαφάνισης των τάξεων και του κράτους - που μπορούν να ολοκληρωθούν μόνο με τη νίκη της παγκόσμιας επανάστασης. Η υλική και η πολιτιστική βάση της νίκης του σοσιαλισμού βρίσκεται στην κλίμακα όλου του πλανήτη, κι όχι μέσα στα όρια μιας και μόνης χώρας, και μάλιστα της καθυστερημένης Ρωσίας. Η "Προλετκούλτ" ήταν το προανάκρουσμα της θεωρίας του "σοσιαλισμού σε μια μόνη χώρα". Γι' αυτό και την ενστερνίστηκαν οι πολιτικοί εκπρόσωποι της παρασιτικής γραφειοκρατίας που άρχισε να ανεβαίνει για να κυριαρχήσει στους μοχλούς της εξουσίας, μετά τις ήττες της ευρωπαϊκής επανάστασης και την ασφυκτική περικύκλωση του πρώτου σοβιετικού κράτους που χτίστηκε σε μια αγροτική, οικονομικά και πολιτιστικά καθυστερημένη χώρα. Οι εκφραστές και οι ηγέτες της γραφειοκρατίας, όπως ο Μπουχάριν και ο Στάλιν, είδαν στους υποστηρικτές της "προλεταριακής τέχνης" την κοινή προοπτική: το προλεταριακό καθεστώς δεν θα ήταν παροδικό, και μπορούσε, τάχα, να ολοκληρώσει την οικοδόμηση του σοσιαλισμού με τα εφόδια της Ρωσίας και μόνο, χωρίς τη βοήθεια της παγκόσμιας επανάστασης, μόνο με τη διατήρηση σταθερών ειρηνικών σχέσεων με το ιμπεριαλιστικό περίγυρο. Αν οι πρώτοι υποστηρικτές του "Προλετκούλτ" μπορούσαν να προβλέψουν που θα κατάληγαν οι θεωρίες τους μετά δέκα χρόνια, σίγουρα θα τρομοκρατούνταν. Με τις αλλεπάλληλες ήττες της διεθνούς εργατικής τάξης, την άνοδο του φασισμού στη Δύση, και την αποκρυστάλλωση μιας παρασιτικής γραφειοκρατικής κάστας στην ΕΣΣΔ, ο ίδιος ο σταλινισμός μετακινήθηκε από την θέση γραφειοκρατικού κεντρισμού στο ρόλο μιας αντεπαναστατικής δύναμης, κι από την υποστήριξη της "προλεταριακής τέχνης" στο δόγμα του "σοσιαλιστικού ρεαλισμού". Από το 1932 διακήρυξε την "εξαφάνιση των τάξεων" και την "οριστική νίκη του σοσιαλισμού" - παρά τη συνεχιζόμενη υπερτροφία του κράτους. Μια και "εξαφανίστηκαν οι τάξεις" με διαταγή του Στάλιν, έπρεπε να εξαφανιστεί με κομματική διαταγή ακόμα και η "προλεταριακή" τέχνη και τη θέση της να πάρει ο "αταξικός", "σοσιαλιστικός" ρεαλισμός. Η κουλτούρα βυθιζόταν στο σκοταδισμό και γίνονταν όπλο ψεύδους και της εξόντωσης. Όπως το "Προλετκούλτ" ήταν το προμήνυμα του ανερχόμενου σταλινισμού έτσι κι η ανακήρυξη του σοσιαλιστικού ρεαλισμού σε ύψιστο δόγμα ήταν το προανάκρουσμα των Δικών της Μόσχας, της εξόντωσης των συντρόφων του Λένιν κι όλης σχεδόν της πολιτικής και πνευματικής πρωτοπορίας στη Σοβιετική Ένωση. Μετά την ανοιχτή κρίση του σταλινισμού το 1956 και το 20ο Συνέδριο του ΚΚΣΕ υπήρξε μια φραστική και περιορισμένη καταδίκη των χειρότερων εγκλημάτων της εποχής του Στάλιν. (Οι επίγονοι ήθελαν να δείξουν πως επιστρέφουν στη…Λενινιστική πολιτική!!!). Στη βάση αυτή χαλάρωσαν λίγο και προσωρινά τα μέτρα καταπίεσης ενάντια στους επιστήμονες και καλλιτέχνες. Αυτό δεν βοήθησε σε τίποτα ώστε να αποφύγει την κατάρρευση και την απαξίωση από εκατομμύρια εργάτες σε όλο τον κόσμο που στο άκουσμα κομμουνισμός συνδέουν την κομμουνιστική κοινωνία με το έκτρωμα του σταλινισμού...

από Ακατανόμαστος 20/12/2003 10:48 μμ.


post image
Tελευταία βρίσκεται στο προσκήνιο ο "Mικρός Ήρως", το διάσημο παιδικό περιοδικό που πρωτοκυκλοφόρησε το 1953 και αγαπήθηκε παράφορα από αμέτρητους αναγνώστες. Παρ' όλο που έχουν περάσει 48 ολόκληρα χρόνια από τότε, πολλά ακόμα λέγονται και γράφονται για αυτό. Πέρυσι, μάλιστα, ο Δημήτρης Πιατάς επιμελήθηκε μια παράσταση βασισμένη σε ορισμένες από τις περιπέτειες του "Mικρού Ήρωα" με την οποία περιόδευσε, επίσης, σε ολόκληρη τη χώρα με μεγάλη επιτυχία. Όλα αυτά θυμίζουν στου παλαιότερους μια μοναδική εποχή, που ναι μεν έχει παρέλθει, δεν έχει, όμως, σκεπαστεί ολότελα απ' την ομίχλη που αφήνει πίσω ο χρόνος στο πέρασμά του. Έχει μεγάλο ενδιαφέρον, λοιπόν, για τους ίδιους (αλλά και για τους νεώτερους) να δώσουμε μερικά στοιχεία για τη θρυλική, ανεπανάληπτη αυτή εποχή. Tην εικοσαετία 1950 - 1970, η παιδική παραλογοτεχνία ήταν σε πλήρη άνθιση. Aμέτρητα περιοδικά με κάθε είδους περιπέτειες έκαναν διαρκώς την εμφάνισή τους στα περίπτερα. Άλλα κατάφερναν να προκαλέσουν το ενδιαφέρον του αναγνωστικού κοινού και να επιβιώσουν για κάμποσο χρόνο, άλλα όχι. Mερικά από αυτά ήταν αξιόλογα, μερικά άλλα όχι. Λίγα ήταν τα μακροβιότερα, δηλαδή εκείνα που πλησίασαν το όριο των 100 τευχών συνεχούς κυκλοφορίας και ακόμα λιγότερα εκείνα που το ξεπέρασαν. Aδιαφιλονίκητος "βασιλιάς" υπήρξε, βέβαια, ο "Mικρός Ήρως". Aρκετά όμως ακόμη παιδικά περιοδικά είχαν κυκλοφοριακή επιτυχία και αισθητή απήχηση στους νεαρούς αναγνώστες της εποχής. Tέτοια ήταν: ο "Yπεράνθρωπος" του Θάνου Aστρίτη (Στέλιου Aνεμοδουρά), ο "Γκαούρ - Tαρζάν" του πολυτάλαντου Nίκου B. Pούτσου και μερικά ακόμη, όπως τα θρυλικά περιοδικά "Mάσκα" και "Mυστήριο", που δημοσίευαν αστυνομικές, κυρίως, περιπέτειες και κυκλοφορούσαν για μεγάλο διάστημα σε πολλές περιόδους στη χώρα μας. (Tα δυο τελευταία περιοδικά δεν ήταν αμιγώς παιδικά: Διαβάζονταν κυρίως από αναγνώστες μεγαλύτερης ηλικίας και περιστασιακά από μικρότερα παιδιά). Aρχίζοντας λοιπόν την περιπλάνησή μας στον χώρο της παιδικής παραλογοτεχνίας του παρελθόντος, αναφερόμαστε σε ένα ιδιαίτερα ενδιαφέρον κεφάλαιο: Ένα ανάγνωσμα επιστημονικής φαντασίας που είχε μεγάλη επιτυχία στις αρχές της δεκαετίας του '50. Πρόκειται για το διάσημο περιοδικό "Yπεράνθρωπος", που έγραφε ο Στέλιος Aνεμοδουράς, πριν αρχίσει τη συγγραφή και την έκδοση του θρυλικού "Mικρού Ήρωα". Yπέγραφε τα κείμενα με το ψευδώνυμο Θάνος Aστρίτης με το οποίο και είχε καθιερωθεί τότε. Tην εικονογράφηση έκανε ο Byron (Bύρων Aπτόσογλου). Tο περιοδικό ήταν εβδομαδιαίο. Kυκλοφόρησε στη διετία 1951 - 1952 και έβγαλε 96 τεύχη. O "Yπεράνθρωπος" ήταν ένας ήρωας εξωγήινης προέλευσης, που έφτασε κάποτε στον πλανήτη μας (στην Aμερική, φυσικά!!! Πού αλλού ...;). Eίχε φοβερές ικανότητες: Yπερφυσική δύναμη, ανεξάντλητη αντοχή, ενώ μπορούσε να πετά στον αέρα με ταχύτητα πολύ μεγαλύτερη από εκείνη του ήχου ... H πραγματική του ταυτότητα ήταν μυστική. Eργαζόταν σα δημοσιογράφος σε μια μεγάλη εφημερίδα της Nέας Yόρκης, με το όνομα Tζιμ Mπάρτον. Όταν όμως κάποιος σοβαρός κίνδυνος απειλούσε τον πλανήτη μας, φορούσε μια κατακόκκινη φόρμα με μια χρυσοκέντητη μπέρτα που ανέμιζε στους ώμους του και άρχιζε τη δράση. Πολεμούσε κάθε εχθρό γήινης ή εξωγήινης προέλευσης. Kαι στο τέλος ο "Yπεράνθρωπος" έβγαινε πάντα θριαμβευτής στις σκληρές μάχες που έδινε ενάντια στους κάθε λογής εκπροσώπους του "κακού" ... Όλα αυτά, βέβαια, είναι λίγο πολύ γνωστά, αφού παραπέμπουν ευθέως στον διάσημο SUPERMAN, τον ήρωα των αμερικανικών κόμικς, που εδώ και πολλά χρόνια κάνει την εμφάνισή του στον κινηματογράφο και την τηλεόραση. Kαι αυτό είναι πολύ φυσικό, αφού ο Aνεμοδουράς "ανίχνευσε" στα αμερικανικά κόμικς της εποχής τα κυριότερα στοιχεία πάνω στα οποία βασίστηκε για να δημιουργήσει τον δικό του υπερήρωα. H προέλευση και οι υπερδυνάμεις του παρέπεμπαν στον Superman, η εμφάνισή του, όμως, θύμιζε περισσότερο έναν άλλο ήρωα των κόμικς, τον επίσης διάσημο (τότε) Captain Marvel. Oι περιπέτειες που δημοσιεύονταν στον "Yπεράνθρωπο" ήταν συγκλονιστικές. Kαι αυτό γιατί η φαντασία του Aνεμοδουρά ήταν πραγματικά αχαλίνωτη. Tα νεαρά ελληνόπουλα έμεναν με ανοιχτό το στόμα, ρουφώντας στην κυριολεξία τα κείμενα που έβρισκαν μέσα στις 36 σελίδες του μικρού περιοδικού. Eκείνα τα χρόνια δεν κυκλοφορούσαν στην πατρίδα μας αμερικανικά κόμικς και ελάχιστοι γνώριζαν τον Superman ή τον Captain Marvel... Oι φανταστικές ιστορίες αυτού του made in Greece ήρωα ήταν πρωτόγνωρες για τα παιδικά μυαλά τους. ________________________________ H ζωή του Yπερανθρώπου του Aνεμοδουρά είχε αρχικά πολλές ομοιότητες με αυτή του Superman. Στην εξέλιξη, όμως, προέκυψαν πολλές και ουσιώδεις διαφορές: O ήρωάς μας παντρεύτηκε την "καλή" του, τη γλυκιά Έλσα Πάρεν και σύντομα έγινε πατέρας. Aπόκτησε δύο παιδιά, τον Nτάνυ ή Kεραυνό και την Nτιάνα ή Aστραπή. Kαι τα δυο παιδιά κληρονόμησαν, φυσικά, τις υπερδυνάμεις του. ________________________________ Mέχρις εδώ, όλα πήγαιναν καλά, όμως κάτι έλειπε ... και αυτό δεν ήταν άλλο από το ελληνικό στοιχείο, που σχεδόν πάντα υπήρχε σε τέτοια αναγνώσματα (πώς αλλιώς θα ένιωθαν υπερήφανοι για την καταγωγή τους οι μικροί αναγνώστες;). Eμφανίστηκε, λοιπόν, ένα νεαρό παιδί που ήρθε στη Nέα Yόρκη από τη φτωχή Eλλάδα, ένας ήδη διακεκριμένος επιστήμονας παρά τη νεαρή ηλικία του, ένα σωστό "παιδί - θαύμα" που σύντομα κατέπληξε τους πάντες! Τα μοναδικά προσόντα και οι σπάνιες επιστημονικές γνώσεις του, τον καταξίωσαν σαν έναν από τους μεγαλύτερους "σοφούς" που είχε αναδείξει ποτέ το ανθρώπινο είδος. Eργαζόταν για λογαριασμό της αμερικανικής κυβέρνησης και οι μεγαλοφυείς εφευρέσεις του χρησιμοποιούνταν έτσι ώστε να συμβάλουν με θετικό τρόπο Tο όνομά του: Eλ Γκρέκο, δηλαδή "ο Έλληνας" (ο Aνεμοδουράς δανείστηκε το "παρατσούκλι" του μεγάλου ζωγράφου Θεοτοκόπουλου ώστε να προβάλει επάξια τον νέο ήρωα). Οι μεγαλόπνοες εφευρέσεις του έσωσαν πολλές φορές τον κόσμο από τρομερούς κινδύνους που τον απειλούσαν. Και όπως ήταν φυσικό, γνωρίστηκε με τον Yπεράνθρωπο και άρχισε να συνεργάζεται μαζί του στον πόλεμο ενάντια στο κακό. Σιγά - σιγά, γεννήθηκε ένας "αγνός έρωτας" μεταξύ του νεαρού επιστήμονα και της όμορφης κόρης του Yπερανθρώπου, με κατάληξη τον γάμο. Και ο μεγάλος Yπεράνθρωπος γρήγορα γίνεται και παππούς!!! Aποκτά ένα εγγόνι, τον Yπερέλληνα, που βέβαια έχει και αυτό υπερδυνάμεις και έτσι η στρατιά των καλών ενισχύεται σημαντικά ... Πριν την ολοκλήρωση της σειράς, ήρθε ακόμη ένα "υπερηχητικό" εγγονάκι: O Σιμούν, γιος του Kεραυνού αυτη τη φορά. Kαι έτσι, ο κύκλος έκλεισε. H ανθρωποτητα είχε πια για την προστασία της μια ακατανίκητη ομάδα υπερηρώων και ολοι μπορούσαν να κοιμούνται ήσυχοι. Tο κωμικό στοιχείο στο ανάγνωσμα έδινε ο Mπιλ Φακτ ή Kοντοστούπης, ένας πολύ κοντός άντρας (σχεδόν νάνος), δημοσιογράφος, που εργαζόταν μαζί με τον Yπεράνθρωπο στην ίδια εφημερίδα. Aπ' την αρχή, ο Kοντοστούπης ήταν "κολλητός" με τον ήρωά μας και κατέληξε να μένει στο ίδιο σπίτι μαζί με όλη την οικογένεια. Οι αναγνώστες απολάμβαναν πολύ συχνά κωμικοτραγικές σκηνές, αφού ο αστείος αυτός ήρωας παρουσίαζε μια περιέργη συμπεριφορά: Ήταν φοβερά δειλός, ταυτόχρονα, όμως, ικανός να πραγματοποιήσει αληθινούς άθλους προκειμένου να βοηθήσει σε μια δύσκολη στιγμή κάποιον από τους συντρόφους του. O τρομερός Eλ Γκρέκο σύντομα κατάφερε να αποκτήσει υπερδυνάμεις ισάξιες με εκείνες του Yπερανθρώπου, πίνοντας ένα ειδικό υγρό δικής του επινόησης. Tο ίδιο συνέβη και με τον "φοβερό" Kοντοστούπη, που τυχαία ήπιε το υπόλοιπο υγρό ... Kαι οι δύο εξ άλλου μπορούσαν να πετούν τόσο εύκολα και γρήγορα όσο και οι υπόλοιποι υπεράνθρωποι, χρησιμοποιώντας μια αδιόρατη πτητική συσκευή (δια χειρός Eλ Γκρέκο, φυσικά ...) Έτσι έγιναν και αυτοί ένα είδος υπερανθρώπου, χωρίς ουσιαστικά να υστερούν από τους υπόλοιπους. Tο κωμικό στοιχείο του αναγνώσματος ενισχύθηκε κι άλλο, χάρη σε δύο νέα πρόσωπα που εμφανίστηκαν: Tην Eλχίνα, ένα πράσινο πλάσμα εξωγήινης προέλευσης, καθώς και τον Tσιπιτσίπ, ένα επίσης εξωγήινο τερατάκι που είχε ένα μεγάλο ράμφος πουλιού. H πρώτη ερωτεύτηκε τον Kοντοστούπη, ενώ ο δεύτερος μάλωνε συχνά μαζί του και τον έκανε να τρέμει από φόβο, επειδή στους καυγάδες τους χρησιμοποιούσε πολύ αποτελεσματικά το… ράμφος του. Και φυσικά, το γέλιο έβγαινε αβίαστα με τις κωμικές στιγμές που με πολύ γλαφυρό τρόπο εξιστορούσε ο Aνεμοδουράς. ______________ Κάνουμε κόπι/πέιστ, (επειδή απουσιάζουμε). Αυτά ...

Εικόνες:

από χαλκοκουρούνα 22/12/2003 9:30 μμ.


Ο μεγάλος μύθος της δεκαετίας του ’20, ο μύθος του κομμουνισμού, ήταν ακόμα ζωντανός. Στη Σοβιετική Ένωση τοποθετούσε ο καθένας την ουτοπία του, τα πιο ανόμοια πνεύματα. Με χαρακτηριστική αφέλεια λ.χ. ο ατομικιστής Ζιντ, ο εισηγητής της άσκοπης δράσης στη λογοτεχνία, έβλεπε εκεί να κατοχυρώνεται το δικαίωμα της διαφοράς: Στο Ημερολόγιό του (1931) γράφει: Ένα κράτος χωρίς θρησκεία, χωρίς τάξεις, χωρίς οικογένεια. Θα έδινα και τη ζωή μου για να επικρατήσει η ΕΣΣΔ. Μεγάλη μορφή συνοδοιπόρου, το 1935, στο Συνέδριο για την υπεράσπιση της κουλτούρας, ο Ζιντ διευκρίνισε την οικουμενική του ουτοπία: Μένω βαθιά ατομικιστικής σε πλήρη συμφωνία με τον κομμουνισμό. Διατηρώντας την ιδιαιτερότητά του, κάθε άτομο υπηρετεί καλύτερα την κοινότητα. Στην κομμουνιστική κοινωνία ίσα ίσα, κάθε άτομο μπορεί με τον καλύτερο τρόπο ν’ ανθίσει. Πιο πραγματιστής, ο Μαλρώ πίστευε ότι ο αναρχισμός των προσωπικών συμφερόντων πρέπει να υποταχθεί σε μια πειθαρχία, ότι η υπευθυνότητα του αγωνιστή είναι υπεράνω των τύψεων του διανοούμενου. Αποδεχόταν λοιπόν την επαναστατική βία. Μια επανάσταση δεν μπορεί να επιζήσει στηριγμένη στα συναισθήματα αλλά στις δομές της. Στην κριτική του Τρότσκι, ότι με τη στάση του συγκάλυπτε τις δίκες της Μόσχας, ο Μαλρώ του ’36 απαντούσε ότι όπως η Ιερά Εξέταση δεν εμείωσε τη θεμελιακή αξία του Χριστιανισμού, έτσι και οι δίκες της Μόσχας δεν μειώνουν τη θεμελιώδη αξία του κομμουνισμού. Η ιδέα της οργανωμένης συνοδοιπορίας των διανοουμένων ξεπήδησε από την πέραν των προσδοκιών επιτυχία που σημείωσε το ειρηνιστικό συνέδριο του Άμστερνταμ το 1932 και με εντολή του Στάλιν καλλιεργήθηκε από τον Γκόρκι και τον Έρενμπουργκ στο Α΄ συνέδριο Σοβιετικών συγγραφέων στη Μόσχα. ο Μαλρώ και οι άλλοι δυτικοί αντιπρόσωποι αποδέχθηκαν την ιδέα με ενθουσιασμό. Τα συνέδρια των συγγραφέων της περιόδου 1932-37 (Άμστερνταμ, Μόσχα, Παρίση, Μαδρίτη, Ν. Υόρκη κ.λπ.) εξασφάλισαν την παρουσία ή τη συμπαράσταση των μεγαλύτερων ονομάτων: Αϊνστάιν, Φρόιντ, Ρ. Μούζιλ, Τόμας και Χάινριχ Μάν, Άλντους Χάξλεϊ, Ελί Φορ, Μπρεχτ, Φόρστερ, Σέλμα Λάνγκερλεφ, Μπαρμπίς, Ρ. Ρολάν, Τ. Ντράιζερ, Ντος Πάσος, Σίνκλερ Λιούις, Όντεν, Πάστερνακ, Μπάμπελ. Οι παραφωνίες σ’ εκείνες τις γεμάτες πίστη οικουμενικές λειτουργίες ήταν ελάχιστες. Στο μεγάλο συνέδριο του 1935 η φωνή της ομάδας των υπερρεαλιστών του Μπρετόν πνίγηκε με αξίωση του Έρενμπουργκ, η περίπτωση του Βίκτορ Σερζ –η περιπέτειά του στο γκουλάγκ– δίχασε το συνέδριο, ο Ελυάρ καταδίκασε το γαλλο-σοβιετικό σύμφωνο κ.τ.λ. Στο μανιχαϊκό κλίμα που επικράτησε, η κραυγή απελπισίας του Πάστερνακ ακούστηκε σαν παραξενιά ή εύθυμη νότα. Ο Μαλρώ την αφηγήθηκε παρωδώντας την σε σπασμένα γαλλικά. Μιλάμε πολιτική; Ευτελές, ευτελές. Πάτε εξοχή, φίλοι μου, μαζέψτε αγριολούλουδα. Αλλά ο ίδιος ο Πάστερνακ θυμάται ότι είπε πολύ σοβαρά: Καταλαβαίνω πως εδώ γίνεται μια συγκέντρωση συγγραφέων για να οργανωθεί ο αγώνας κατά του φασισμού. Ένα μόνο πράγμα έχω να σας πω: Μην οργανωθείτε. Η οργάνωση είναι ο θάνατος της τέχνης. Το 1789, το 1848, το 1917 οι συγγραφείς δεν οργανώθηκαν ούτε υπέρ ούτε κατά. Μην το κάνετε, σας ικετεύω, μην οργανωθείτε. Ο Ισαάκ Μπάμπελ, που σε λίγο θα εκτελεστεί από τον Στάλιν, παρουσιάστηκε σαν ευτυχισμένος, γαλήνιος Σοβιετικός συγγραφέας. Το ρεύμα των ημερών το εξέφρασε ο Ζαν Κασού: Η τέχνη θέλει να βρεθεί σε συμφωνία με τον εξωτερικό κόσμο για να συμβάλει στη δημιουργία μιας αρμονικής κοινωνίας. Η τέχνη μας, η αντίληψή μας για την κουλτούρα μας οδηγούν στην επανάσταση. Θέλουμε να προχωρήσουμε, να συνεργασθούμε σε μια νέα μορφή του ανθρώπου. Υπήρξαν, ως προς αυτό το τελευταίο (το «νέο άνθρωπο»), κάποιες επιφυλάξεις, όπως εκείνη του περσοναλισμού. Είμαστε κατά της φιλοσοφίας του εγώ, υπέρ της φιλοσοφίας του εμείς, έγραψε ο Εμ. Μουνιέ. Απέκρουε τη σειριακή αντίληψη του ανθρώπου, όπως και τη συμπύκνωσή του σε ομαδικές έννοιες (κράτος, έθνος, ράτσα), καταδικάζοντας την ψευτοδημοκρατία του φιλελευθερισμού, αλλά και τον ολοκληρωτισμό, την κρατική ιδεολογία. Και υπήρξε επίσης αρνητική κριτική. Ο φιλόσοφος Ζαν Γκρενιέ –δάσκαλος του Καμύ στο Αλγέρι– στιγμάτιζε την «εποχή των ορθοδοξιών», το απότομο πέρασμα από μία απόλυτη αμφιβολία σε μια απόλυτη πίστη στο μονόδρομο της Ιστορίας προς την ελευθερία και προς το «νέο άνθρωπο». Γεννήθηκε έτσι μια ιντελιγκέντσια – οπαδός, πεπεισμένη ότι κρατάει στα χέρια της τα κλειδιά της Ιστορίας, του κόμματος. Είδαμε τούτο το παράδοξο, έγραφε το 1936, την πρωτοβουλία ενός συνεδρίου για την υπεράσπιση της κουλτούρας να την παίρνει ένα κόμμα που επιβάλλει καθεστώς τρόμου πάνω στους διανοούμενους. Μα η λογική του κακού/χειρότερου κυριαρχούσε, ο αριστερός εγελιανισμός θέριζε. Ρόλο έπαιζε βέβαια και ο ναρκισσισμός του συγγραφέα, η νόμιμη προσδοκία διάδοσης, δικαίωσης του έργου του. Η γοητεία που ασκούσε η εξιδανικευμένη στις διάνοιες χώρα του σοσιαλισμού ενισχυόταν από την υπόσχεση ενός μεγάλου κοινού, μιας ηπείρου σχεδόν αναγνωστών που, τάχα, τους περίμεναν. Ακούγονταν νούμερα εκατοντάδων χιλιάδων αντιτύπων μεταφρασμένων στις γλώσσες της ΕΣΣΔ. Ο ίδιος ο Ζιντ σε μια στιγμή ζαλίζεται τόσο, που φοβάται: Μαθαίνω από τις εφημερίδες της Μόσχας ότι μέσα σε λίγους μήνες πουλήθηκαν 400.000 αντίτυπα των βιβλίων μου. Λογαριάστε τα συγγραφικά δικαιώματα! Και τα άρθρα που πληρώνονται τόσο πλουσιοπάροχα!… Αν έγραφα για την ΕΣΣΔ και τον Στάλιν ένα διθύραμβο… ολόκληρη περιουσία. Οι υπερβολικές αμοιβές που μου προσφέρονται με τρομάζουν. Ο Έρενμπουργκ, μαέστρος σ’ αυτά, στο συνέδριο για την υπεράσπιση της κουλτούρας του ’35, δεν παρέλειψε μαζί με τον επαναστατικό αλτρουισμό να υποθάλψει και το ρεαλιστικό ατομικισμό: Πολλών από σας τα βιβλία μεταφράστηκαν στις γλώσσες της Σοβ. Ένωσης. Υπάρχουν εκατοντάδες χιλιάδες, εκατομμύρια άνθρωποι που με τη ζωή τους ανταποκρίνονται στα βιβλία σας. Ο Α. Καίστλερ, που επισκέφθηκε νεαρός τη Σοβ. Ένωση, έγραψε αργότερα ότι εκεί διάφοροι προσπαθούσαν να τον πείσουν πως είναι πασίγνωστος, λέγοντάς του τίτλους των κειμένων του και περιλήψεις που προφανώς είχαν διαβάσει από κάποιο ειδικό, επί τούτου, δελτίο. Με τη μεσολάβηση του Έρενμπουργκ, ο Μαλρώ συνεργαζόταν με τον Αϊζενστάιν για την κινηματογραφική διασκευή της «Ανθρώπινης κατάστασης», το ίδιο είχε τάξει στον Ζιντ ο Έρενμπουργκ για τα «Υπόγεια του Βατικανού», τον καιρό που ο Αϊζενστάιν είχε τεθεί από τον Στάλιν στο ψυγείο. Στο διάστημα αυτό αλλάζει και η πολιτική της Διεθνούς, δηλαδή του Στάλιν: από τη σκληρή αντι-καπιταλιστική γραμμή του ’29 στην πολιτική των λαϊκών μετώπων του ’34, που διευκολύνει και τη συνοδοιπορία των διανοουμένων. Ο Αραγκόν, που χθες χειροκροτούσε τις εκτελέσεις των «σαμποτέρ» στη Μόσχα –όπως και ο Γκόρκι– και μ’ ένα στίχο του έδινε το παράγγελμα: Πυρ πάνω στον Λέον Μπλουμ! γινόταν τώρα ο διαπύρσιος κήρυκας της ενότητας στα συνέδρια. Σ’ ένα από αυτά, το 1937, τον εγνώρισε ο Τσίρκας. Εκεί ο Αραγκόν έπλεξε το εγκώμιο του σοσιαλιστικού ρεαλισμού. αποδοκιμάστηκε όμως όχι γι’ αυτό (κανείς δεν ήξερε τι ακριβώς ήταν ο σοσιαλιστικός ρεαλισμός) αλλά γιατί επιχείρησε να καυτηριάσει τον Ζιντ, που είχε κηρυχθεί αποσυνάγωγος μετά τις κριτικές παρατηρήσεις του για τη σοβιετική πραγματικότητα με το βιβλίο του «Επιστροφή από την ΕΣΣΔ».

από Κουλ Ουάχατ 23/12/2003 2:16 μμ.


post image
Μου έστειλαν ένα .gifάκι, προφανώς παλαιό τουλάχιστον τετραετίας. Κοιτάτε, λοιπόν, φίλοι μου που ο καρπουζογάμης Τότσικας ούτε καν πρωτότυπος δεν ήτο!

Εικόνες:

από ΥποσκαπτιΞ 23/12/2003 4:27 μμ.


....αχαλινωτο σεΧ και χωρις προφυλαξεις! μαλλον προκειται περι μονιμης και σταθερης σχεσης (του εν λογω.....φρουτου με την εξουσια)!!

O σχολιασμός έχει απενεργοποιηθεί.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License