14 χρόνια Villa Amalias

Αρχίζει σήμερα το εξαήμερο εκδηλώσεων για τα 14 χρόνια της Villa Amalias (Αχαρνών 80 & Χέυδεν)

Αθήνα 2 Μαρτίου 2004 «Με τον καιρό να ‘ναι κόντρα, ένας χαρταετός προετοιμάζεται να πετάξει…» …είναι μεγάλη η χαρά να βλέπεις το χαρταετό «σου» να πετά ψηλά στον ουρανό… Για μένα, προσωπικά, μάλλον είναι ό,τι καλύτερο θυμάμαι, σαν συναίσθημα ολοκλήρωσης και πληρότητας όλα αυτά τα χρόνια… Αν και λίγες φορές τα ‘χω καταφέρει, κι αυτό για λίγο… Η αλήθεια είναι πως ποτέ δεν κατάλαβα τι ακριβώς χρειάζεται, ποιο είναι το μυστικό ή η απλότητα για να τα καταφέρω. Άρχισα να πιστεύω -πριν από τέσσερα χρόνια όταν ήμουν δέκα- ότι πρέπει να θέλεις πραγματικά να το κάνεις, να πεισμώνεις για να τα καταφέρεις, να μην τα παρατάς ούτε και να απογοητεύεσαι, όσες αποτυχημένες προσπάθειες κι αν κάνεις. Θέλει επίσης να μαθαίνεις τον άνεμο, τον καιρό, να νιώθεις την κατάλληλη στιγμή για να φύγει ο αετός από τα χέρια του φίλου σου, που τον κρατά ζυγισμένο ανάλαφρα όπως περιμένεις, αφού δεν ξέρεις να πετάς. Όταν αρχίζει και υψώνεται θέλει κατάλληλους ελιγμούς. Πρέπει να τρέχεις προς την κατεύθυνση που χρειάζεται για να κουμαντάρεις τον άνεμο και να δίνεις κι άλλο ύψος στο χαρταετό σου για να βρει σημείο ισορροπημένο στον ουρανό, για να απολαύσετε μαζί την ηρεμία που μόνο η ισορροπία προσφέρει. Ασύγκριτη ικανοποίηση μαζί με συγχρονισμένη υπευθυνότητα. Μια χαρούμενη ψυχραιμία χρειάζεται εκείνη τη στιγμή. Να έχεις το νου σου που λέμε, κι αν νιώσεις πως απειλείται να κάνεις άμεσα τις κατάλληλες κινήσεις για να αντιμετωπίσεις τους κινδύνους. Ούτε να «το παίρνεις πάνω σου» ούτε να κορδώνεσαι από υπερηφάνεια πως τα κατάφερες. Και να μην κρατάς ούτε τη χαρά ούτε και το κουμαντάρισμα μόνο για την πάρτη σου. Να μοιράζεσαι ισότιμα με τους φίλους σου τα πάντα. Όλοι τους πρέπει να νιώσουν την ομορφιά και κυρίως την ευθύνη του πετάγματος. Μην πέσει και τσακιστεί σε κάνα δέντρο ο αετός, μην πιαστεί σε σύρματα, μην κοπεί ο σπάγκος και χαθεί. Κι αν κάτι απ’ αυτά συμβεί, μην τον παρατήσεις μην τον αφήσεις πίσω σου. Πρέπει να ψάξεις και να τον βρεις πριν νυχτώσει, γιατί το δάσος στο βουνό που ’χεις διαλέξει κρύβει κινδύνους τη νύχτα. Το χαρταετό πρέπει να τον ψάχνεις και να τον βρίσκεις τη μέρα, που βλέπεις τα πάντα και παντού χάρη στο φως του ήλιου που είναι μοναδικό σε διαφάνεια και διαυγές… Ας επιστρέψω στους φίλους… Δεν ξεχνώ την προετοιμασία, τη συλλογική προσπάθεια. Αυτοί που μαζί μου ψάχνουν να βρουν πώς θα ισορροπήσουν, τα καλάμια του σκελετού. Δεμένα μεταξύ τους στα κατάλληλα σημεία, δουλεμένα με υπομονή που αποκτήθηκε μετά από πολλές προσπάθειες, νεύρα και γκρίνιες που πάντα ήταν κακοί σύμβουλοι. Και μετά το σώμα του χαρταετού με σιγουριά προσαρμοσμένο στο σκελετό. Φτιαγμένο με μεράκι για να μη σκίζεται με την πρώτη ή εάν σκιστεί να επιδιορθώνεται απλά. Πόσοι τσακωμοί για το χρώμα… Τι να διαλέξουμε και ποτέ να μην καταλήγουμε σε τίποτε κοινό. Αμάν μ’ αυτό το μαυροκόκκινο που πάντα είναι η τελική συμβιβαστική κατάληξη… Για μένα ο χαρταετός πρέπει να έχει ισορροπία όλων των χρωμάτων. Γιατί είναι αυτό που φαίνεται, το πρόσωπο που λέμε. Δεν μου αρέσουν τα μονόχρωμα πρόσωπα ούτε τα δίχρωμα που επαναλαμβάνονται ούτε και τα ιλουστρασιόν πολύχρωμα. Ας είναι μαυροκόκκινη η ουρά… Αυτοί που τον φτιάχνουν τον πετάνε, τον φροντίζουν, τον επιδιορθώνουν, τον χάνουν, τον βρίσκουν, τον αγαπάνε, τον ξεχνάνε, τον ερωτεύονται, τον βρίζουν, τον έχουν ανάγκη, τον ζηλεύουν, τον μισούν, τον ειρωνεύονται, τον παραδέχονται, τον σέβονται. Αυτοί που στα δύσκολα έρχονται… Για τα ζύγια δεν ξέρω να σας πω τίποτε. Είναι μυστικό μού είπαν και μόνο εάν έχεις την τύχη συναντάς τον κατάλληλο άνθρωπο για να μάθεις. Για το όνομα όμως μου είπαν πως αυτό που θα του δώσεις στην αρχή πρέπει να το κρατήσεις για πάντα! Villa Amalias (14 χρονών, μαθήτρια)

από blossom 25/02/2004 3:12 πμ.


Μικρή 14χρονη Αμαλίτσα χρόνια πολλά!! Παρά τις όποιες ιδεολογικές διαφωνίες, σου εύχομαι να παραμείνεις πάντα νέα και ατίθαση, όσα χρόνια κι αν περάσουν. Το κειμενάκι-πρόσκληση ειναι εξαιρετικό. Προσωπικά η παρομοίωση με το χαρταετό με γύρισε πολλά χρόνια πίσω, στα παιδικά μου χρόνια που έστελνα μηνύματα-ευχές στον αετό που πέταγα βάζοντας χαρτονάκια στο σπάγγο, στα οδοφράγματα της Πατησίων του 91, στις δίκες των 33 αναρχικών μετά το κάψιμο της πρυτανίας, στις συναυλίες της villa στην ΑΣΟΕΕ, στις κατά καιρούς δίκες στην Ευελπίδων... Η επανάσταση ωφείλει να είναι νέα, ρομαντική κι ευαίσθητη.

από ρε παιδια 25/02/2004 1:45 μμ.


να ξέρουμε ποτε και τι.. ευχαριστω

και θα το δα δεις! Όλα!

από Ηρακλής 11/05/2004 4:43 μμ.


Άνοιξες για πρώτη φορά τα μάτια σου, όταν εγω ήμουν 8-9 μηνών.Είσαι σχεδόν στην ίδια ηλικία με εμένα μα αισθάνομαι πως πρέπει να σου υποκληθώ.Δεν με αναγκάζει κανένας και δεν το έχω ξανακάνει. Μα τώρα πρέπει.Είσαι δεκατεσσάρων χρονών και έχεις περάσει τόσα πολλά...καλή φαση,ε?Μπορεί σε μερικά πραγματάκια να διαφωνούμε μα δεν πιστεύω να εχεις και πρόβλημα..Αφού εσύ η ίδια εξυμνείς την ελευθερία του λόγου.. Δεν σε έχω δεί ποτέ από κοντά αν και πολύ θα το ήθελα..Ίσως να μην τολμώ να σε συναντήσω όχι γιατί φοβάμαι τα παιδιά με τα piercing και τα ράστα,αλλά επειδή με την πρώτη επαφή θα με χαρακτήριζες trendy βλαμμένο..Δεν είμαι trendy στην ψυχή και αν γίνεται απάντα μου: να περάσω καμμιά μέρα να τα πούμε???Σε προειδοποιώ,όμως, δεν έχω εναλλακτική εμφάνιση... Χρόνια πολλά, καλά και πάνω απ'όλα αγωνιστικά... Φιλικά, Ηρακλής

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

To μέγιστο μέγεθος των αρχείων είναι 16ΜΒ. Επιτρέπονται όλες οι γνωστές καταλήξεις αρχείων εικόνας,ήχου, βίντεο. ΠΡΟΣΟΧΗ! Για να υπάρχει η δυνατότα embed ενός video πρέπει να είναι της μορφής mp4 ή ogg.

Νέο! Επιλέξτε ποιά εικόνα θα απεικονίζεται στην αρχή του σχόλιου

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License