"Ευτυχισμένοι καταναλωτές"

από το περιοδικάκι μιάς ομάδας παιδιών του Μιλάνου. Το 24σελιδο περιοδικό σε σχήμα Α4, λέγεται MOSTRO=ΤΟ ΤΈΡΑΣ.Μοιράζεται δωρεάν και διαδίδεται και μέσω διαδύκτιου από διάφορες λίστες που "ασχολούνται" με θέματα εργασίας.

post image

Ο ήλιος περνάει μέσα από τα παντζούρια των παραθύρων, οι μανάδες φωνάζουν στα παιδιά τους να μπουν στο σχολείο, ο θόρυβος από το τράβηγμα των ρολών μου τρυπάει τ’ αυτιά… έτσι μούρχεται να πάρω ένα cd με new age μουσική… κι όταν με το καλό σηκωθώ να πατήσω το play και ν’ απογειωθώ για λίγο … Είναι Δευτέρα κι αυτή η λέξη στριφογυρνάει διαρκώς στο μυαλό μου ενώ απολαμβάνω τις τελευταίες στιγμές κάτω από τη ζεστασιά της κουβέρτας…προσπαθώ να κρατηθώ από αυτά τα τελευταία απομεινάρια ηδονής ενώ ο ύπνος φεύγει σιγά σιγά. Αυτή είναι η πιο μυστήρια στιγμή της εβδομάδας, ξαπλωμένος ανάσκελα με την κοιλιά προς τα πάνω, σκέφτομαι ότι σε λίγο θα πρέπει να κάνω το βόδι που σέρνει τ’αλέτρι: μία ώρα συγκοινωνία, έπειτα γραφείο, άλλη μια ώρα για την επιστροφή, άντε και λίγο σουπερμάρκετ… Κινήσεις αποχαυνωμένες, οι ίδιες και οι ίδιες κάθε πρωί…κι ενώ ο καφές ζεσταίνεται στην καφετιέρα, σηκώνω τα ρολά και χαιρετώ τις κουζίνες και τις κρεβατοκάμαρες που ανάβουν κι αυτές τα φώτα τους, κεφάλια και παλτά προβάλλουν από τα μεγάλα οικοδομικά συγκροτήματα που σε λίγο θα τα ξεράσουν στους δρόμους για να ξεκινήσει μια ακόμα μέρα δουλειάς. Ενώ ανοίγω το ρουμπινέτο σκέφτομαι το σπρωξίδι στο λεωφορείο για να κρατηθώ από κάπου…ω, ρε π… μου, κι αν σήμερα έχει ελεγκτές; Μπα, αποκλείεται, στο κάτω- κάτω ξέρω να γλιστράω… και δε μου λέτε, τι θέλει η επιχείρηση, να ξοδεύω 2 ευρώ για να πηγαίνω από την άλλη άκρη της πόλης που μένω στο κέντρο, και με τα λεφτά που μου δίνουν; Όχι δεν έχω καμιά διάθεση να τους πληρώσω, εγώ εξάλλου αυτή τη διαδρομή την κάνω μόνο και μόνο επειδή πάω για δουλειά, σιγά να μην έμπαινα 8 το πρωί στο λεωφορείο για να μυρίσω τις μασχάλες των άλλων…ο χρόνος που ξοδεύω γιαυτό μετράει στο ωράριο εργασίας και θα’πρεπε να πληρώνομαι γιαυτό, όχι και να πληρώνω κι από πάνω, σιγά μη τους πληρώσω 2 ευρώ! …ηλεκτρική ξυριστική μηχανή, ξέρεις τώρα… γλιτώνεις χρόνο… Με την οδοντόβουρτσα στο στόμα ανοίγω το ράδιο… «Καλή σας μέρα η ώρα είναι 7 και μισή- ειδήσεις εν συντομία-σήμερα ο καιρός σε όλη την Ιταλία θα είναι πολύ νεφελώδης με βροχές και καταιγίδες κατά διαστήματα σε όλες τις βορειοδυτικές περιοχές της χώρας-οι βροχοπτώσεις θα εξασθενίσουν κατά τις απογευματινές ώρες- η θερμοκρασία στις κεντρικές περιοχές της χώρας σε μικρή πτώση- Η απεργία των εργαζόμενων στα μέσα μαζικής μεταφοράς της πόλης που ήταν ν’ αρχίσει σήμερα το πρωί από τις 8.45 μέχρι τη 1 το μεσημέρι, άρχισε πριν από την ώρα που οι εργαζόμενοι είχαν ανακοινώσει- οι συνελεύσεις των εργαζομένων που συγκλήθηκαν στα αμαξοστάσια στις 6.00 το πρωί, αποφάσισαν γενική απεργία μέχρι να ικανοποιηθούν τα αιτήματα τους- η πόλη έχει παραλύσει και τ ’αυτοκίνητα σχηματίζουν ουρές πολλών χιλιομέτρων…» Κοιτάζομαι στον καθρέφτη με το βουρτσάκι να κρέμεται απ’το στόμα μου..πως; και τώρα;… «…η ώρα στο ραδιοφωνικό σταθμό είναι 7 και 36,σήμερα η απεργία των μέσων μαζικής μεταφοράς για την ανανέωση της εθνικής συλλογικής τους σύμβασης εργασίας που θ’άρχιζε στις 8.45, ξεκίνησε πριν την ώρα της, στις 6 το πρωί, παραλύοντας ολόκληρη την πόλη-θα παρακολουθήσουμε με απ’ευθείας μεταδώσεις την εξέλιξη της κατάστασης…» Άθελα μου πιάνω τον εαυτό μου να γελάει, έχω αρχίσει ήδη να σκέφτομαι τι θα πω από το τηλέφωνο στον προϊστάμενό μου. …τουουτ…τουουτ…τουουτ…Παρακαλώ; Ναι, εγώ είμαι…Ξέρεται υπάρχει γενική απεργία των μέσων μαζικής μεταφοράς και δεν θα μπορέσω να έλθω για δουλειά…Πως;…Ε….λόγοι ανωτέρας βίας…» Συνεχίζω να γελάω σαρκαστικά ενώ ντύνομαι. Να δεις που δεν κινείται τίποτα! Μπα, αποκλείεται, τόσες και τόσες απεργίες στις συγκοινωνίες έχουν γίνει πριν απ’ αυτή…να δεις που οι δημοσιογράφοι υπερβάλλουν…κι ύστερα στις 15.οο ξαναρχίζουν…σκέψου τι γίνεται αυτή την ώρα, τα πάντα σταματημένα. Κατεβαίνω στο δρόμο. Το δυνατό κρύο μου ρίχνει κανά δύο γερά χαστούκια στο πρόσωπο. Κατεβάζω μέχρι κάτω το σκούφο ενώ η ίδια σκέψη στριφογυρνάει διαρκώς μέσα μου… για σκέψου, μια πόλη σαν το Μιλάνο εντελώς μπλοκαρισμένη, ήδη τους βλέπω στις ουρές να κορνάρει ο ένας στον άλλο… και οι έξαλλοι, όλο δηλητήριο : και τώρα εγώ πως θα πάω στη δουλειά μου μου λέτε σας παρακαλώ; Φτάνω στη στάση. Λίγος ο κόσμος μ’ ένα μεγάλο ερωτηματικό στο πρόσωπο, αλλά κατά τ’ άλλα ηρεμία…κάποιος παίρνει τηλέφωνο για να μάθει νεώτερα, κάποιος πηγαίνει πέρα δώθε για να ξεμουδιάσει, άλλοι να φλυαρούν με την ησυχία τους, τι ωραία να βλέπεις τέσσερις κυρίες μέσης ηλικίας, που καταλαβαίνοντας τι συνέβαινε και αφού τηλεφώνησαν στη δουλειά τους για να ενημερώσουν, τράβηξαν μεσ’ την τρελή χαρά προς το καφενείο της γειτονιάς… Βαδίζοντας προς τα εκεί για να πάρω ένα ζεστό καπουτσίνο, σκέφτομαι ότι αυτή η απεργία είναι τελικά σαν μια ανάσα καθαρού αέρα, σε μια περίοδο τόσο πνιγηρή σαν τη σημερινή…τώρα πια ζούμε σ’ένα αυταρχικό καθεστώς…λογοκρίνουν την τηλεόραση, βυθίζουν τα πλοία με τους λαθρομετανάστες, κλείνουν Μέσα Επικοινωνίας…μια υπεροψία που ταιριάζει σε στελέχη φασιστικού καθεστώτος…όποιος δεν είναι μαυτούς είναι τρομοκράτης…αυτά βλέπουμε κι ακούμε κάθε μέρα… Ύστερα έχουμε και τα συνδικάτα…τους χρειαζόταν μια απεργία σαν κι αυτή:κάθε χρόνο όλοι οι κλάδοι εργαζομένων πρέπει να φτύσουν αίμα για να πάρουν μια αύξηση λίγων ευρώ, και από την άλλη τα συνδικάτα μαυτό το πράμα: οι κανόνες του παιχνιδιού επιβάλλουν, οι κανόνες, οι κανόνες…μα οι κανόνες ποιανού βρε παιδιά; Μα τέλος πάντων ποιόν θέλουν να εκπροσωπήσουν; Αυτόν που βγάζει κέρδη από εμάς, που παίζει με τις ζωές μας, γιαυτόν δεν ισχύουν οι δεσμεύσεις ; Μιλάμε συνεχώς για θεσμούς κι ύστερα υπογράφουμε συμφωνίες χωρίς να ρωτήσουμε καν τη βάση των συνδικάτων…έχουν χάσει σίγουρα την αξιοπιστία τους και ο κόσμος δεν τα εμπιστεύεται πια… γιαυτά χρειαζόταν σίγουρα να πάρουν ένα τέτοιο μήνυμα, για να καταλάβουν ποιον θα πρέπει να ρωτούν πριν υπογράψουν οποιαδήποτε συμφωνία. Μ’ένα ζεστό καπουτσίνο μπροστά μου και γύρω μου ένα ασυνήθιστα μεγάλο αριθμό ανθρώπων για καφενείο δέκα η ώρα το πρωί, συνεχίζω να σκέφτομαι…στην τηλεόραση εμφανίζονται τα πρώτα ρεπορτάζ με συνεντεύξεις «καταναλωτών»…οι δημοσιογράφοι πασχίζουν να περάσουν την εικόνα ότι «οι απεργοί πάνε κόντρα με τα συμφέροντα των υπόλοιπων εργαζόμενων»…σίγουρα ακούγονται πολλές μαλακίες...είναι όμως βέβαιο ότι επικοινωνιακά η μη παροχή υπηρεσιών πιάνει στον κόσμο…αν και σήμερα είναι πολύ εύκολο να βάλλει κάποιος τους φτωχούς να σκοτώνονται μεταξύ τους…δεν κυκλοφορεί και τόσο μεγάλο αίσθημα συντροφικότητας και αλληλεγγύης στους δρόμους…όλοι μας είμαστε κλεισμένοι στο καβούκι μας ανάμεσα σε κάγκελα και βιντεοκάμερες και επιθετικότητα… Ενώ παίρνω το πρωινό μου στ’ αυτιά μου φτάνουν αποσπάσματα από τις κουβέντες που γίνονται: «…και το πιστεύω ότι είναι τόσο εξαγριωμένοι, όλοι το καταλαβαίνουμε ότι δεν μπορείς να τα βγάλεις πέρα με 800 ευρώ το μήνα στην πιο ακριβή πόλη της Ιταλίας. Εγώ κι ο άντρας μου που είναι μηχανουργός κάθε τέλος του μήνα μας βγαίνει η πίστη ανάποδα για να τα βγάλουμε πέρα»… - «Ακούστε κυρία μου, εγώ που έχω βγει σε σύνταξη με όλες αυτές τις περικοπές και τη συνεχή άνοδο των τιμών δεν τα βγάζω πέρα, σκεφτείτε ότι έμενα στο νοίκι και μου το τριπλασίασαν… τι να κάνω λοιπόν πήγα να μείνω μαζί με το γυιο μου…και να σκεφτείς ότι αισθανόμουν μέχρι τότε μια σιγουριά, ένοιωθα εξασφαλισμένη». - «Κάθε μήνα στο σπίτι γίνεται της τρελής, τι να πληρώσεις για φαΐ, τι να πληρώσεις για φως, νερό, τηλέφωνο, τι για το παιδί…στο τέλος του μήνα ψάχνεις τις τσέπες σου κι αναρωτιέσαι: τι άλλο πρέπει να πληρώσω; Το νοίκι; Τους λογαριασμούς;». - «Αλλά για ακούστε κι αυτό:χτες το πρωί πήγα τον πατέρα για να κάνει τις ιατρικές εξετάσεις, ξέρετε είναι γέρος…και ξέρετε τι μου είπαν; Κυρία μου έχουν γίνει κάποιες αλλαγές το Ταμείο του πατέρα σας δεν δικαιολογεί πια αυτές τις εξετάσεις, όπότε ή τις πληρώνετε απ’την τσέπη σας,ή…» - «Οπότε τελικά έχουν δίκιο να διαμαρτύρονται αυτοί οι οδηγοί…και πάντως δεν είναι σωστό να κατεβαίνουν στους δρόμους μόνοι τους,να σκεφτείς ότι για να πάω σχολείο, όπως κι ο πατέρας μου για να πάει στη δουλειά του, πληρώναμε όλο και πιο ακριβό εισιτήριο για να έχουμε έπειτα μια άθλια εξυπηρέτηση…και βλέπω και σε τι συνθήκες είναι υποχρεωμένοι να δουλεύουν οι οδηγοί των μέσων μαζικής μεταφοράς…» Ρίχνω μια ματιά γύρω μου. Χάριν αυτής της απεργίας κάθομαι και παρατηρώ τις αντιδράσεις μιας μικρής συγκέντρωσης ανθρώπων που σε άλλη περίπτωση δεν θα’ χα την ευκαιρία να τους βρω όλους μαζί, να ακούω τα κοινά τους προβλήματα…αλλά τελικά τι ακριβώς είμαστε; Τι το κοινό έχω εγώ μ’ αυτές τις μεσόκοπες κυρίες, με τον ταμία του σουπερμάρκετ, με τον πενηντάρη υπάλληλο, με το φοιτητή…; Αυτό που μας ενώνει είναι ότι το πρόβλημα δεν είναι τελικά ότι έχουμε ή δεν έχουμε δουλειά, το πρόβλημα είναι ότι δεν έχουμε εισόδημα. Το πρόβλημα είναι ότι όλοι κοπιάζουν όλο και περισσότερο για να ζήσουν μια αξιοπρεπή ζωή. Δουλειά θα υπάρχει πάντα, άλλοτε λιγότερη άλλοτε περισσότερη, αλλά το θεσμοθετημένο, προστατευμένο, εγγυημένο εισόδημα , αυτό που θα σε κάνει να μη ζεις μια ζωή μέσα στην ανυποληψία, αυτό το εισόδημα θα είναι όλο και λιγότερο. Μας ενώνει το ότι είμαστε όλοι μας, άνδρες και γυναίκες, αυτοί που ανταλλάσσουν κομμάτια από τη ζωή τους με χρήμα, που καταναλώνουν χρόνο για να πλουτίσει κάποιος άλλος, ο οποιοσδήποτε άλλος που στο τέλος του μήνα θα δώσει στον καθένα μας μόνο ένα ελαχιστότατο κομμάτι από τον πλούτο που στην πραγματικότητα παρήγαγε ο καθένας από εμάς. Κι όμως στην τηλεόραση ο ένας εργαζόμενος βρίζει τον άλλο, χειροκροτήματα για όσους δεν απεργούν…ο αιώνιος εμφύλιος των φτωχών… Αηδιασμένος από τις συνεντεύξεις των τηλεοπτικών δελτίων της «έγκυρηςκαιέγκαιρηςενημέρωσης», βγαίνω έξω. Πηγαίνοντας προς το πάρκο, σκέφτομαι ότι σαν κι αυτήν την απεργία θα’ πρεπε να’ χαμε μια τη βδομάδα, τότε όλοι μας θα μαζευόμασταν στα καφενεία και τις πλατείες, θα διασταυρώναμε τις προσωπικές μας ιστορίες, θ’ ακουγόντουσαν διαφορετικά πράγματα, και τότε θα αντιλαμβανόμασταν ότι τελικά τα προσωπικά βιώματα του καθενός από εμάς, δεν είναι παρά η ιστορία όσων παράγουν τα αγαθά που άλλοι μας τα κλέβουν μ’ ένα τρόπο τόσο συστηματικό. Βλέποντας στις πλατείες τις μικρές ομάδες ανθρώπων να κουβεντιάζουν, αρχίζω να κάνω κάτι περίεργες σκέψεις:σκέψου τι πλάκα θα’ χε αν ξαφνικά σταματάγαμε να σφαζόμαστε για ψίχουλα κι αρχίζαμε να σκεφτόμαστε ότι την πίττα την παράγουμε εμείς, όλοι εμείς, κι όχι οι διάφοροι Ανιέλι και Μπερλουσκόνι! Σκέψου τι δυνάμεις θα απελευθερωνόντουσαν αν σταματάγαμε να πιστεύουμε ότι είναι πιο καλά να μην μπλέκουμε, να κρατάμε το στόμα μας κλειστό, να «αναφέρουμε πάντα ευπειθώς» στο καθεστώς, μήπως και μας πετάξουν έτσι κάποιο μεγαλύτερο κομμάτι απ’ ότι στους άλλους; Εκεί θα’βλεπες τότε ποια είναι η πραγματικά Μεγάλη Δύναμη! Μισοκλείνω τα μάτια μου τυφλωμένος απ΄’τον ήλιο και πάω παρακάτω… «Καλή μέρα σε όλους, η ώρα είναι 7 και 30.Ειδήσεις εν συντομία. Σήμερα απεργούν οι οδηγοί στα μέσα μαζικής μεταφοράς, όλα τα δρομολόγια εκτελούνται κανονικά αλλά οι απεργοί δεν αφήνουν τους επιβάτες να πληρώσουν εισιτήριο. «Στην υπηρεσία του επιβατικού κοινού, αλλά Υπηρέτες κανενός» αυτά είναι γραμμένα στα πανό με τα οποία έχουν καλύψει τα λεωφορεία και τους συρμούς του μετρό που κυκλοφορούν στην πόλη…έχουμε όμως ένα τηλεφώνημα από ένα τηλεθεατή… «Λέγετε; Ναι, σας μιλάω από το σταθμό τάδε του μετρό, σήμερα το μετρό λειτουργεί κανονικά αλλά τσάμπα, χωρίς εισιτήριο, ελεγκτές και προσωπικό γυρίζουν από βαγόνι σε βαγόνι μοιράζοντας προκηρύξεις…ποτέ μέχρι τώρα δεν έχω δει τόσα χαρούμενα βλέμματα σε απεργία των μέσων μαζικής μεταφοράς. Στο μετρό υπάρχει μια κατάσταση που το λιγότερο που θα μπορούσε κάποιος να πει γι’ αυτή είναι, «αφοπλιστική», όλες οι πόρτες εισόδου των συρμών είναι ανοιχτές και το προσωπικό αντί να ζητάει εισιτήριο μοιράζει προκηρύξεις διεκδικώντας μια πιο αξιοπρεπή ζωή για τον κόσμο της εργασίας και καλλίτερες υπηρεσίες για τους καταναλωτές… πολλοί, αυτοί που στέλνουν τρόφιμα και ζεστό καφέ ή τσάι στους απεργούς». «Μάλιστα, σε απ’ ευθείας τώρα σύνδεση με τα διόδια της εθνικής οδού Νο…, σήμερα δεν παρατηρείται μποτιλιάρισμα, ούτε έχουμε διαπληκτισμούς και κορναρίσματα στα διόδια όλης της Ιταλίας, οι υπάλληλοι των διοδίων απεργούν και οι μπάρες είναι σηκωμένες πάνω…» -«Με συγχωρείται διακόπτουμε για λίγο τη σύνδεση για να σας δώσουμε μια έκτακτη είδηση που την μεταδίδουν τα ειδησεογραφικά πρακτορεία: τηλεγραφήματα αναφέρουν ότι στην πόλη βρίσκονται σ’ εξέλιξη διάφορες πορείες από άτομα που αυτοπροσδιορίζονται σαν «Ευτυχισμένοι Καταναλωτές», αυτή τη στιγμή διασχίζουν την πόλη εκφράζοντας τη συμπαράσταση τους στους απεργούς… Σε πολλές πόλεις διακόπηκε η κίνηση εμπορευμάτων, διεκδικώντας μια πιο αξιοπρεπή ζωή: γιατί είτε δουλεύει κάποιος είτε δεν δουλεύει αυτό που τελικά χρειάζεται είναι ένα εισόδημα εγγυημένο, ένα σπίτι, ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, ελευθερία στη διακίνηση γνώσεων και ανθρώπων. Όλα αυτά τα δικαιούμαστε γιατί υπάρχουμε. Και τα δικαιούμαστε επειδή εμείς είμαστε αυτοί που διαχειρίζονται τα δίκτυα, που μεταφέρουν ανθρώπους στις δουλειές τους, εμείς είμαστε αυτοί που γράφουν στις εφημερίδες, που συνδέουν τηλέφωνο και ηλεκτρικό, που διδάσκουν τα παιδιά στα σχολεία, που μεταφέρουν τα εμπορεύματα, που συναντιόνται στο ταμείο του σουπερμάρκετ, που διαχειρίζονται τα δίκτυα των τραπεζών μέσα από τα οποία κυκλοφορεί το χρήμα, που δουλεύουν στα call center, που σβήνουν τις φωτιές, που θεραπεύουν τις πληγές… Γιατί όλοι εμείς είμαστε ο κόσμος και βαρεθήκαμε να εγγυόμαστε τα κέρδη των λίγων, και που σήμερα ,όλοι μαζί ,είπαμε να σας ανακοινώσουμε ότι δεν θα σας αφήσουμε σε ησυχία έως ότου δεν πάρουμε πίσω αυτά που μας ανήκουν

Εικόνες:

Αρχεία:

-

από Ω. 01/05/2004 9:58 μμ.


post image
"και να θυμάστε, όταν μεγαλώσετε,ΑΓΡΙΑ ΑΠΕΡΓΙΑ!" ---------------- Πάντως, είτε έτσι είτε αλλιώς, η άγρια απεργία πέτυχε.

Εικόνες:

από Κουλ Ουάχατ 02/05/2004 4:04 μμ.


!!!!!

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

To μέγιστο μέγεθος των αρχείων είναι 16ΜΒ. Επιτρέπονται όλες οι γνωστές καταλήξεις αρχείων εικόνας,ήχου, βίντεο. ΠΡΟΣΟΧΗ! Για να υπάρχει η δυνατότα embed ενός video πρέπει να είναι της μορφής mp4 ή ogg.

Νέο! Επιλέξτε ποιά εικόνα θα απεικονίζεται στην αρχή του σχόλιου.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License