Η Frances Farmer και το ψυχιατρικό κίνημα της "πνευματικής υγιεινής"

από Khayman 03/07/2004 4:54 μμ.

Μια ιστορία για το κίνημα της πνευματικής υγιεινής, οπως αυτό εκδηλώθηκε στις ΗΠΑ πριν την εποχή του Joseph McCarthy.

post image Η Frances Farmer γεννήθηκε στις 19 Σεπτεμβρίου 1913 στο Seattle των Ηνωμένων Πολιτειών. Η οικογένεια της ανήκε στα κατώτερα εργατικά στρώματα και συμπεριλάμβανε τους γονείς της Ernest και Lillian και τα αδέρφια της Edith, Wesley και Rita. Σε ηλικία 18 ετών η Frances, φοιτώντας τότε στο West Seattle High School είχε ήδη αποκτήσει την φήμη του άστατου κοριτσιού του Δυτικού Seattle. Παρ'ολα αυτά, εκείνη τη χρονιά, το 1931, κέρδισε το πρώτο βραβείο σε έναν εθνικό μαθητικό διαγωνισμό ποίησης, με το ποίημα της "Ο Θεός πεθαίνει" (God Dies). Τέσσερα χρόνια αργότερα, το 1935, η Frances προσπαθεί να βγάλει το χαρτζιλίκι πουλώντας συνδρομές για ένα αριστερίστικο περιοδικό. Απο αυτή της τη δραστηριότητα η Frances κερδίζει σε μια κλήρωση ένα ταξίδι με ατμόπλοιο μέσω Νέας Υόρκης για τη Σοβιετική Ένωση. Ο τύπος του Seattle θυμάται την ποιητική της δραστηριότητα και την κατηγορεί για κομμουνισμό και αθεϊσμό. Η ίδια αρνείται πως την ενδιαφέρει ο Κομμουνισμός και απαντά πως ο λόγος που επιθυμεί να κάνει το ταξίδι είναι γιατι θέλει να σπουδάσει Ρωσσικό Θέατρο. Η θρησκόληπτη μητέρα της που αργότερα θα παίξει μεγάλο ρόλο στη ζωή της, με άρθρο της στον τύπο θα γράψει πως "Αν πρέπει να θυσιάσω το δικό μου παιδί στον Κομμουνισμό για να είναι πιο προσεκτικές στο μέλλον οι μητέρες αυτής της χώρας, τότε ας είναι". Η Frances ξεκινάει με την κρυφή βοήθεια του πατέρα της το ταξίδι για την Νέα Υόρκη, απ'οπου θα αναχωρούσε για τη Σοβιετική Ένωση. Στην πραγματικότητα, ο τελικός προορισμός της Frances ήταν η ίδια η Νεα Υόρκη. Με το που φτάνει, εξαργυρώνει το εισητήριο της και απευθήνεται στα γραφεία των παραγωγών του Broadway. Μέσα σε μια εβδομάδα έχει κλείσει 7ετές συμβόλαιο για την Paramount Studios. Στα επόμενα χρόνια η Frances πρωταγωνιστεί σε ταινίες του Hollywood δίπλα στον Bing Crosby (Rhythm On The Range) αλλα και σε ταινίες βασισμένες αποκλειστικά πάνω της (Come And Get It). Στην παγκόσμια πρεμιέρα αυτού του φιλμ, η ίδια επισκέπτεται το Seattle απ'οπου κάποτε είχε φύγει κακην κακως. Την περιμένει υποδοχή τοπικού ήρωα, αλλα η ίδια αρνείται να δείξει ιδιαίτερο ενθουσιασμό. Την ίδια χρονιά παντρεύεται τον ηθοποιό Leif Erickson ενώ ο τύπος την χαρακτηρίζει διάδοχο της Γκρέτα Γκαρμπο. H Frances παρά την ευνοϊκή προοπτική που είχε δημιουργηθεί για εκείνη, αρνείται να παίξει στη ζωή της τον ρόλο που της έχουν φτιάξει. Παρ'οτι δέχεται να κάνει οποιες φωτογραφίσεις της αναθέτουν και να παίξει σαχλούς ρόλους, αποφεύγει τις πολλές δημόσιες εμφανίσεις και όσες φορές συναντάται δημόσια οι ενδυματολογικές της επιλογές δεν θυμίζουν σε καμμία περίπτωση την κινηματογραφική της εικόνα. Ο γάμος της με τον Leif Erickson θα είναι σύντομος. Η ίδια θα ζητήσει απο την εταιρεία της να της δώσει άδεια ωστε να μπορέσει να κάνει αυτό που πάντα ονειρευόταν. Να παίξει στο θέατρο. Πράγματι, το 1937 η Frances θα πρωταγωνιστήσει στο θεατρικό Golden Boy του Clifford Odets, ενός ακόμα ανθρώπου που είχε κατηγορηθεί για κομμουνισμό. Η Farmer και ο Odets πολύ γρήγορα ανέπτυξαν ερωτικές σχέσεις, οι οποίες τελείωσαν οταν ο τελευταίος της ανακοίνωσε πως η σύζηγος του (Luise Rainer, επίσης ηθοποιός) επιστρέφει απο την Ευρώπη και θα πρέπει να χωρίσουν. Οι επιπτώσεις αυτού του χωρισμού θα είναι καταστροφικές για την Farmer η οποία θα αρχίσει να πίνει κάνοντας ταυτόχρονα χρήση κάποιας αμφεταμίνης. Η καριέρα της θα βρεθεί σε πλήρη στάση.

Εικόνες:

από Khayman 03/07/2004 5:02 μμ.


Το 1942 η Frances Farmer θα συλληφθεί για οδήγηση χωρίς δίπλωμα και κάτω απο την επήρρεια αλκοολ. Η φωτογραφία της σκηνής της σύλληψης της, στην οποία αντιστέκεται σαν παγιδευμένο ζώο, θα κάνει τον γύρο της Αμερικής. Θα καταδικαστεί σε 180 μέρες φυλάκισης με αναστολή. Ενδιάμεσα, θα πρωταγωνιστήσει στην ταινία με τον προφητικό τίτλο No Escape. Λίγες μέρες αργότερα η Frances θα μπλέξει σε έναν καβγά και θα συλληφθεί για να οδηγηθεί στο δικαστήριο για παραβίαση της αναστολής της. Το δικαστήριο θα δώσει την επιμέλεια της στον ψυχίατρο Thomas H. Leonard, ο οποίος εν συνεχεία θα διαγνώσει μανιοκαταθλιπτική ψύχωση που μπορεί ξεκάθαρα να οδηγήσει στην σχιζοφρένεια. Η διάγνωση του συγκεκριμένου ψυχιάτρου θα αντιμετωπιστεί χλευαστικά απο την υπόλοιπη ψυχιατρική κοινότητα, παρ'ολα αυτά η Farmer μεταφέρθηκε στο ψυχιατρικό ίδρυμα La Crescenta. Ως πειστήρια κατατέθηκαν η έκθεση την οποία είχε γράψει η Frances στην εφηβική της ηλικία και η δραστηριότητα της στο να πουλάει αριστερίστικα περιοδικά, καθώς και η κατάθεση της μητέρας της στην αστυνομία σύμφωνα με την οποία η Frances "είχε κολλήσει Κομμουνισμό". Αυτό που ακολούθησε δεν ήταν τίποτα λιγότερο απο ένας εφιάλτης. Αρχικά η Frances Farmer θα "υποστεί" θεραπεία βασιζόμενη κυρίως σε αμέτρητα σοκ ινσουλίνης, μια διαδικασία η οποία παραλύει το σώμα, με κίνδυνο να προκληθούν εκτεταμένες εγκεφαλικές βλάβες και αφήνοντας την υποβαλλόμενη σε κωματώδη κατάσταση, απο την οποία οταν συνήλθε της εγινε εξαιρετικά δύσκολο να έχει οποιαδήποτε αίσθηση της πρωτοβουλίας, ενώ παράλληλα είχε γίνει πολύ δύσκολη η καταγραφή στη μνήμη του οποιουδήποτε οπτικού ερεθίσματος. Τον Μάρτιο του 1944 η Farmer θα αποδράσει απο την κλινική και θα στραφεί προς την οικογένεια της για βοήθεια. Η μητέρα της όμως θα την καταδώσει στις αρχές και η Frances θα οδηγηθεί εκ νέου στους διαδρόμους των ψυχιατρίων, αυτή τη φορά στο διαβόητο Steilacoom. Αυτή τη φορά η θεραπεία βασίστηκε στο ηλεκτροσοκ, μια μέθοδος που χρησιμοποιείται κυρίως στους πιο βίαιους ασθενείς. Στοπ. Διάλλειμα για διαφημίσεις. "Απο τη μέρα που πάτησα το πόδι μου σε εκείνο το καταραμένο απο τον Θεό μέρος, οι βασανιστές μου κόπιασαν πάρα πολύ για την περίπτωση μου. Συχνά αναρωτιόμουν γιατι τους ήταν τόσο σημαντική η περίπτωση μου, γιατι πάσχιζαν με τοσο ζήλο να με χτυπούν, να με βιάζουν με σκουριασμένα σίδερα και να με βάζουν να τρώω κόπρανα. Έπειτα συνειδητοποίησα οτι όλα αυτά ήταν πολύ αθώα σε σχέση με αυτό που θα ακολουθούσε. Το ηλεκτροσοκ δεν πονάει. Τουλάχιστον δεν θυμάμαι να πονάει. Εκεί κάτω, δέκα μέτρα κάτω απο τη γη, νομίζει κανείς οτι δεν υπάρχει κανένας θόρυβος. Κι εγώ έτσι νόμιζα, μέχρι που με χτύπησε για πρώτη φορά το ρεύμα. Οταν συνήλθα, για πρώτη φορά στη ζωή μου συνειδητοποίησα πόσο τεράστια απώλεια είναι η απουσία οποιουδήποτε θορύβου. Ειναι τρομακτικό το συναίσθημα να χάνεις μέσα σε ένα δευτερόλεπτο μια απο τις αισθήσεις σου. Αυτό ομως που μου έκανε περισσότερο αίσθηση ήταν οτι για πρώτη φορά απέκτησα συναίσθηση του εγκεφάλου μου ως όργανο μέσα σε έναν φυσικό χώρο. Ο τρόπος με τον οποίο εφτασα σε αυτή την συνειδητοποίηση, ήταν απο την ανακάλυψη πως ένα μέρος του έλλειπε. Είχε εξαφανιστεί. Ενιωθα μια τεράστια τρύπα στη μέση του μυαλού μου. Η αίσθηση της απώλειας ήταν αβάσταχτη και άρχισα να κλαίω γιατι δεν μπορούσα να θυμηθώ γιατι βρισκόμουν εκεί. Στο δεύτερο σοκ, σταματησα να κλαίω, σταμάτησα να νιώθω, σταμάτησα να είμαι οτιδήποτε ήμουν πριν. Δεν αντιλαμβανόμουν τον εαυτό μου ως άνθρωπο, αλλα ως κάτι το εντελώς τερατώδες. Ο ψυχίατρος, αυτό το κοντοπίθαρο τέρας, με ρώτησε αν πονάω, του είπα όχι. Μου ζήτησε να χαμογελάσω. Χαμογέλασα. Μου έκοψε με μια τανάλια το μικρό μου δάχτυλο. Δεν σταμάτησα να χαμογελάω. Το ηλεκτροσοκ δεν μου είχε στερήσει τη δυνατότητα να νιώθω σωματικό πόνο, αλλα μου είχε στερήσει ολότελα τη δυνατότητα να εκτονώσω αυτόν τον πόνο ψυχικά -- να κλάψω, να νιώσω οδύνη, να ουρλιάξω -- κάτι που έκανε τον σωματικό πόνο ένα εκατομμύριο φορές πιο οδυνηρό. Για μια εβδομάδα δεν είχα έλεγχο των μυών και των σφιγκτήρων μου, ενώ όταν άρχισα να θυμάμαι κάποια λίγα πράγματα, ένιωθα ρίγη και είχα σπασμούς" Ανώνυμη μαρτυρία ομοφυλόφιλου απο στρατόπεδο συγκέντρωσης Διαφημίσεις τέλος.

Εικόνες:

από Khayman 03/07/2004 5:08 μμ.


Η διαδικασία των ηλεκτροσόκ έφερε την Frances σε μια άθλια κατάσταση, αλλα δεν την μετέτρεψε σε αυτό που θα επιθυμούσαν οι γιατροι : σε μια πειθήνια γυναίκα. Ακολούθησε η υδροθεραπεία, μια διαδικασία κατα την οποία ο "ασθενής" μπαίνει γυμνος σε μια δεξαμενή με παγωμένο νερό και μένει εκεί για 6 με 8 ώρες. Οταν κι αυτό απέτυχε, οι ψυχίατροι ξαναδοκίμασαν με ηλεκτροσοκ, και όταν και αυτό απέτυχε, επανήλθαν με υδροθεραπεία, μια εναλλαγή θεραπειών που κράτησε μήνες ολόκληρους, ωσπου τελικά η Frances σε κατάσταση φυτού παραδόθηκε στην οικογένεια της ως "πλήρως θεραπευμένη". "Η περίπτωση της δεσποινίδος Farmer αποτελεί την πιο τρανή απόδειξη για το πόσο εύκολα η αντικοινωνική συμπεριφορά μπορεί να αντιμετωπιστεί", δήλωνε στον τύπο περιχαρής ο dr. Donald Nicholson Η Frances ομως ήταν κάθε άλλο παρα "θεραπευμένη". Απο το σπίτι της θα το σκάσει αρκετές φορές, κάτι που θα γίνει αντιληπτό απο τον τύπο, και, επομένως, και απο τους διώκτες της. Ο dr. Nicholson θα επικοινωνήσει με την μητέρα της Frances και θα την πείσει πως πρέπει να επανεισαχθεί σε ψυχιατρικό ίδρυμα. Αυτή τη φορά η τιμωρία της Frances θα είναι ολοκληρωτική. Η Farmer θα μεταφερθεί και πάλι στο Steilacoom αλλα αυτή τη φορά στην πτέρυγα ανιάτων, που στην ουσία δεν ήταν τίποτα άλλο απο ένας μεγάλος λάκος στον οποίον πετούσαν φαγητό στο πάτωμα και άφηναν τους κρατούμενους να το γλύφουν απο εκεί. Κατα τη διάρκεια της παραμονής της εκεί, η Frances αρχικά θα αντιμετωπίσει τελειοποιημένες απο τους ναζί μεθόδους ηλεκτροσοκ και άλλων θεραπειών, και τελικά, οταν αυτές θα αποτύχουν και πάλι, θα αντιμετωπίσει μια πολύ πιο κλασσική μέθοδο θεραπείας των ατίθασων γυναικών. Τον διαρκή ομαδικό βιασμό. Διάλλειμα για διαφημίσεις. "Θυμάμαι την Frances, να μας την φέρνουν ντυμένη με ένα χαζό άσπρο φόρεμα σαν νυφικό, βαμμένη πρόχειρα και άτσαλα. Ισα που περπατούσε. Μας την αφήσανε μεσα στην μικρή αποθήκη και φύγανε. Ενας απο τους στρατιώτες την σήκωσε αγκαλιά και την έφερε δυο σβούρες. Πρέπει να ήταν το πολύ 35 κιλά, σχεδόν σε καλύτερη κατάσταση απο όλους τους άλλους τρόφιμους που είχαμε δει μέχρι να φτάσουμε στην αποθήκη. Η Frances τον χτύπησε στο πρόσωπο με το χέρι της και εκείνος της έδωσε ένα χαστούκι και την έστειλε στον τοίχο. Ενας φίλος του της έδωσε μια κλωτσιά στο πρόσωπο και δέχτηκε τις παρατηρήσεις των υπαλλήλων του ιδρύματος. "Αυτά αργότερα", του είπανε. Ενας άλλος την έπιασε, την έβαλε πάνω σε ένα μεγάλο τραπέζι, της έσκισε τα ρούχα και την βίασε. Η Frances χτυπιόταν και νομίζω πως έβριζε, και οι υπάλληλοι αναγκάστηκαν να την κρατάνε για την πρώτη μια ώρα. Συνολικά τη βιάζανε για 4-5 ώρες με διάλλειμα ενδιάμεσα για φαγητό. Ήμασταν 12 στρατιώτες και 4 υπάλληλοι του ιδρύματος, και την βιάσαμε όλοι. Οταν βαρεθήκαμε, ένας στρατιώτης πήρε ένα αναπτήρα και της έκαψε λίγο τα μαλλιά. Ένας άλλος είχε την ιδέα να την κάψει στο στήθος, αλλα εκείνη αντιστεκόταν και σύντομα έχασε το ενδιαφέρον του. Άρχισε να την κλωτσάει στα πλευρά και στο πρόσωπο, το οποίο είχε γεμίσει αίματα. Την πάτησε με την μπότα στο χέρι και ένας άλλος φαντάρος την ξαναβίασε. Μόλις τελείωσε, αυτός που της πάταγε το χέρι κατούρησε πάνω στο κεφάλι της. Υστερα ήρθε ο πιο γεροδεμένος απο τους φαντάρους, την κλώτσησε και αυτός πολλές φορές στο στομάχι και στα γεννητικά όργανα, και την βίασε ξανά. Της έριξε μια σφαλιάρα στο πίσω μέρος του κεφαλιού και της είπε να μην προσπαθήσει να σηκωθεί απο το πάτωμα, κάτι που η Frances προσπαθούσε να κάνει απο την πρώτη στιγμή που βρέθηκε εκεί. Εκείνη συνέχισε όμως να προσπαθεί, κάτι που εκνεύρισε τους υπαλλήλους του ιδρύματος οι οποίοι άρχισαν να την σπρώχνουν προς τα κάτω κάθε φορά που σηκωνόταν λίγο. Αυτή η διαδικασία κράτησε μισή περίπου ώρα και νομίζω οτι εκεί ήταν που κατάλαβα τι είχα κάνει σε αυτήν την κοπέλα. Ήταν η πρώτη στιγμή που συνειδητοποίησα οτι το θύμα μου ήταν άνθρωπος και όχι αντικείμενο. Ξέρω πως φαίνεται γελοίο αλλα δεν είχα συναίσθηση αυτού του γεγονότος πριν δω την Frances με το πρόσωπο κατακόκκινο απο το ξύλο και το σώμα σακατεμένο απο τις κλωτσιές να προσπαθεί να σηκωθεί." Ανώνυμη μαρτυρία στρατιώτη που αμφισβητείται ως και σήμερα ως ψεύτικη Διαφημίσεις τέλος.

Εικόνες:

από Khayman 03/07/2004 5:16 μμ.


Οι επόμενες επισκέψεις στρατιωτών ήταν πιο ήρεμες, καθώς η Frances άρχισε να γίνεται πειραματόζωο για φάρμακα οπως το Thorazine, Stelazine και Prolixin. Σε συνδιασμό με τα ηλεκτροσοκ, η Farmer είχε χάσει σχεδον εντελώς κάθε της ικανότητα να αντιδράσει. Παράλληλα όμως, ο ζήλος με τον οποίο την αντιμετώπιζαν οι βιαστές και οι βασανιστές της είχε μειωθεί. Οι ψυχιάτροι φάνηκαν να έχουν κερδίσει την μάχη και αποφάσισαν να ελατώσουν την θεραπεία για να δουν σε ποια κατάσταση βρισκόταν η Farmer. Οταν συνειδητοποίησαν οτι η προσωπικότητα της δεν έχει εξοντωθεί επαρκώς, κάλεσαν τον dr. Walter Freeman να την εξετάσει. Ο Freeman αποκαλούσε τον εαυτό του "ψυχοχειρούργο" και η ειδικότητα του ήταν οι λοβοτομές, εχοντας ο ίδιος αναπτύξει διάφορες "πρωτοπορειακές" μεθόδους. Μια απο αυτές (transorbital lobotomy) είχε το πλεονέκτημα οτι "ήταν εξαιρετικά απλή και εύκολη διαδικασία". Η απλή αυτή διαδικασία είχε ώς εξής. Ο "ψυχοχειρούργος" ανασηκώνει την βλεφαρίδα του ασθενή, και εισάγει μια μεταλλική οδοντογλυφίδα με την οποία σκαλίζει τον εγκέφαλο. Η Frances Farmer φημολογείται οτι υπέστη μια τέτοια επέμβαση απο τον γιατρό Freeman, μαρτυρίες όμως που να το αποδεικνύουν δεν υπάρχουν. Τελικά το 1950 η Farmer θα αφεθεί ελεύθερη. Θα επιστρέψει στους γονείς της, οπου θα ζήσει υπο τις συνεχείς απειλές της μητέρας της και το 1953 θα ανακαλυφθεί απο έναν δημοσιογράφο να δουλεύει σαν ρεσεψιονιστ σε ένα ξενοδοχείο. Το Hollywood θα ενδιαφερθεί και πάλι για εκείνη, και θα πάρει κάποιους μικρούς ρόλυος σε ταινίες δεύτερης διαλογής. Το 1958 θα εμφανιστεί στην εκπομπή This Is Your Life οπου θα δεχτεί μια μίνι ανάκριση στην οποία η Farmer θα παρουσιαστεί σαν σκιά του εαυτού της, ουσιαστικά ζητώντας συγνώμη απο την κοινωνία που την καταδίκασε στην φρίκη της ασυλοποίησης. "Δεν θέλω να γίνω αυτό που θέλετε να με κάνετε. Βαρετή, μέσο όρο, φυσιολογική", είχε πει στην πρώτη της ψυχιατρική εξέταση. "Το μόνο που θέλω είναι να ζήσω μια ήρεμη φυσιολογική ζωή, σαν όλους τους ανθρώπους", είχε απαντήσει σε δημοσιογράφο μερικά χρόνια αργότερα. Στο τέλος όμως, αυτό που θα μείνει είναι τα λόγια των τελευταίων χρόνων της. "Υπέμεινα τους βιασμούς στρατιωτών, μεθυσμένων εγκληματιών και των ίδιων των νοσοκόμων μου. Αρουραίοι έκοψαν κομμάτια απο το σώμα μου και το μασησαν μπροστα στα μάτια μου χωρις να έχω την δυνατοτητα να αντιδράσω. Το φαγητό που έτρωγα ήταν χαλασμένο και είχε την ίδια επίπτωση στο σώμα μου που θα είχε και το δηλητήριο. Με έδεσαν με ζουρλομανδίες και με πέταξαν για μήνες ολόκληρους μέσα σε λευκά κελιά. Κατέσφαξαν τον εγκέφαλο μου μέχρι να τους υπακούσει και με έπνιξαν σε παγωμένα λουτρά. Ποτέ μην παρηγορείς τον εαυτό σου πιστεύοντας οτι ο τρόμος πέρασε, γιατι στην πραγματικότητα συνεχίζει να κρέμεται πάνω απο τα κεφάλια μας εξίσου σήμερα οσο και την φρικιαστική εποχή του Bedlam. Πρέπει να καταγράψω τον τρόμο τον οποίο έζησα οσο καλύτερα μπορώ να τον θυμηθώ, με την ελπίδα πως κάποια, δεν ξέρω ποια, δύναμη της ανθρωπότητας θα αναγκαστεί να κάνει κάτι για να απαλλάξει μια για πάντα τα δύστυχα αυτά πλάσματα που ζουν ακόμα ενταφιασμένα στις υπόγειες πτέρυγες παρακμάζοντων ψυχιατρίων". Η Frances πέθανε στην Indianapolis σε ηλικία 57 ετών απο καρκίνο του οισοφάγου.

Εικόνες:

από Khayman 03/07/2004 5:21 μμ.


"Κανείς ποτέ δεν ήρθε να μου πει "Ξέρεις, είσαι χαζή. Δεν υπάρχει Θεός...απλά κάποιος σε παραμυθιάζει". Δεν νομίζω οτι τον δολοφόνησαν. Πιστεύω οτι ο Θεός πέθανε απο γηρατειά, και όταν συνειδητοποίησα οτι δεν ήταν πια εκεί, δεν σοκαρίστηκα. Αντιθέτως, μου φάνηκε φυσιολογικό και σωστό! Ισως επειδή ποτέ δεν εντυπωσιάστηκα πραγματικά απο την Θρησκεία. Πήγαινα στο Κατηχητικό τις Κυριακές και μου άρεσαν οι ιστορίες -- σχετικά με τον Χριστό και το άστρο των Χριστουγέννων, αλλα δεν τις πίστευα. Ο κατηχητής μιλούσε πολύ κατα τον ίδιο τρόπο που ο δάσκαλος του δημοτικού μιλούσε πολύ οταν μας έλεγε για τον George Washington. Ευχάριστες, όμορφες ιστορίες, αλλα όχι αληθινές. Η θρησκεία ήταν κάτι το πολύ αόριστο. Ο Θεός ήταν κάτι διαφορετικό όμως. Εκείνος ήταν κάτι το πραγματικό. Κάτι που μπορούσα να νιώσω. Υπήρχαν όμως μόνο συγκεκριμένες στιγμές που μπορούσα να τον νιώσω. Ξάπλωνα το βράδυ κάτω απο τα δροσερά, καθαρά σεντόνια, εχοντας κάνει μπάνιο, έχοντας πλύνει τα μαλλιά μου, έχοντας τρίψει τις φάλαγγες, τα νύχια και τα δόντια μου. Τότε μπορούσα να ξαπλώσω ακίνητη στο σκοτάδι με το πρόσωπο μου στραμένο προς το παράθυρο κοιτώντας τα δέντρα, και να μιλήσω στον Θεό. "Είμαι καθαρή τώρα. Ποτέ δεν ήμουν πιο καθαρή. Και ποτέ δεν θα γίνω". Και, με κάποιον περίεργο τρόπο, αυτό ήταν ο Θεός. Δεν ήμουν σίγουρη τι ακριβώς ήταν. Απλά, κάτι το δροσερό, το καθαρό και το σκοτεινό. Αυτό ομως δεν ήταν θρησκεία. Υπήρχε υπερβολικά εντονα το υλικό στοιχείο. Δεν μπορούσα να έχω το ίδιο συναίσθημα την ημέρα, με τα χέρια μου λερωμένα απο το νερό για τα πιάτα και τον ήλιο να φανερώνει τη σκόνη στις οροφές των σπιτιών. Και, επειτα απο κάποιον καιρό, ακόμα και τη νύχτα, αυτή η αίσθηση της παρουσίας του Θεού δεν διαρκούσε πολύ. Άρχισα να αναρωτιέμαι τι εννοούσε ο ιερέας οταν έλεγε "Ο Θεός γνωρίζει ακόμα και οταν πεθαίνει το πιο μικρό σπουργίτι, και πως προσέχει όλα του τα παιδιά". Αυτό τα μπέρδευε όλα. Αν ο Θεός ήταν ένας πατέρας με παιδιά, τότε αυτή η καθαρότητα που ένιωθα δεν μπορούσε να είναι Θεός. Ετσι, το βράδυ, οταν έπεφτα στο κρεβάτι, σκεφτόμουν "Είμαι καθαρή. Νυστάζω". Και κοιμόμουν. Αυτό δεν μου στερούσε ούτε λίγο απο την απόλαυση της καθαρότητας μου. Απλά ήξερα οτι ο Θεός δεν ήταν πια εκεί. Ήταν απλά ένας άνδρας που καθόταν σε έναν θρόνο στον Παράδεισο, επομένως μου ήταν εύκολο να τον ξεχάσω. Που και που ήταν χρήσιμο να τον θυμάμαι. Ιδιαίτερα οταν έχανα πράγματα που ήταν σημαντικά. Αφού είχα γυρίσει όλο το σπίτι, λαχανιασμένη και πανικοβλημένη, σταματούσα στη μέση του δωματίου, έκλεινα τα μάτια μου και σκεφτόμουν, "Σε παρακαλώ Θεέ μου, ασε με να βρω εκείνο το μπλε καπέλο με την κόκκινη κορδέλα". Συνήθως αυτό έπιανε. Ο Θεός μεταμορφωνόταν σε υπερπατέρα που δεν μπορούσε να μου τις βρέξει. Αλλα όταν ήθελα κάτι πραγματικά, εκείνος το κανόνιζε για μένα. Αυτό με ικανοποιούσε μέχρι που άρχισα να σκέφτομαι πως αν ο Θεός αγαπούσε όλα τα παιδιά του εξίσου, τότε γιατι ασχολήτο με το μπλε καπέλο μου και άφηνε άλλους ανθρώπους να χάνουν τις μητέρες και τους πατέρες τους. Αρχισα να καταλαβαίνω πως δεν ο Θεός δεν είχε καμμία σχέση με τα καπέλα των ανθρώπων και τον θάνατο. Αυτά υπήρχαν είτε το ήθελε είτε όχι. Και Εκείνος καθόταν στον Παράδεισο και προσποιούταν οτι δεν είχαν υποπέσει στην αντίληψη του. Αναρωτιόμουν λίγο πως μπορεί ο Θεός να είναι ένα τόσο άχρηστο πράγμα. Μου φαινόταν σπατάλη χρόνου να υπάρχει. Μετά απο αυτή τη διαπίστωση, μίκρυνε, και μίκρυνε μέχρι που έγινε...τίποτα. Ήμουν μάλλον περήφανη που ανακάλυψα την αλήθεια μοναχή μου, χωρίς τη βοήθεια κανενός. Με προβλημάτιζε μόνο γιατι και οι υπόλοιποι δεν είχαν ανακαλύψει αυτή την αλήθεια. Ο Θεός είχε πεθάνει. Οι άνθρωποι ήμασταν πιο νέοι. Τον είχαμε ξεπεράσει. Γιατι δεν μπορούσαν να το δούν αυτό; Ακόμα με προβληματίζει."

Εικόνες:

από nirvana 03/07/2004 6:04 μμ.


It s so relieving to know that you’re leaving as soon as you get paid It s so relaxing to hear you’re asking wherever you get your way It s so soothing to know that you’ll sue me, this is starting to sound the same I miss the comfort in being sad In her false withness, we hope you’re still with us, to see if they gloar or Drown Our favorite paitent, a display of patience, disease-covered puget sound She ll come back as fire, to burn all the liars, and leave a blanket of ash On the ground I muss teh comfort in being sad

-

από Ω. 04/07/2004 6:32 μμ.


Φωτογραφία 1: κρεβάτι καταστολής ψυχιατρείου Φωτογραφία 2: συσκευή ηλεκτροσόκ Φωτογραφία 3: κρανιόμετρο Φωτογραφία 4: θηλειά(γιατί και στα ψυχιατρεία αυτοκτονούν) Φωτογραφία 5: "θεραπεία" με ηλεκτροσόκ Φωτογραφία 6: σεντόνια ενωμένα που χρησιμοποιήθηκαν σε κάποια απόδραση Φωτογραφία 7:Doisneau,Fallen Horse("Η πτώση του αλόγου") Οι φωτογραφίες,εκτός της τελευταίας,από http://www.opgaversa.it/Nabuc.html ................................ Φράσεις εγκλείστων υπό καταστολή: Μ...,να πεθάνετε!! Δολοφόνοι παιδιών!! Αισχρέ,αναίσθητε,! Μ...!! Νερό,νερό,νερό,δεσμοφύλακα,νοσοκόμε!! Χαλαρώστε λίγο τους καρπούς μου,με σφίγγουν!! Σας παρακαλώ με λύνετε; Διάολε,σώσε με εσύ!! Θέλω να πιω,διψάω!! Θέλω να κοιμηθώ,δεν μπορώ να κοιμηθώ!! Πότε θα'ρθει η μάννα μου,θέλω τη μάννα μου! Πεινάω!! από: http://www.opgaversa.it/Nabuc.html

Εικόνες:

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

Τίτλος:

Δημιουργός:

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License