ΓΙΑ ΤΗΝ ΙΣΠΑΝΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΚΑΙ ΤΗ ΣΤΑΛΙΝΙΚΗ ΑΝΤΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ (μαθήματα ιστορίας)

Εξήντα έξιχρόνια μετά την Ισπανική Επανάσταση τα μαθήματα παραμένουν σε μεγάλο βαθμό άγνωστα. Μιας και άνοιξε η συζήτηση, ας την συνεχίσουμε.

ΓΙΑ ΤΗΝ ΙΣΠΑΝΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΚΑΙ ΤΗ ΣΤΑΛΙΝΙΚΗ ΑΝΤΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ (Μαθήματα ιστορίας) http://bhxos.tripod.com/ ΒΗΧΟΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ Εχει ανοίξει μία συζήτηση στο Indymedia γύρω από την Ισπανική Επανάσταση και τη σταλινική αντεπανάσταση. Η Ισπανική Επανάσταση που έχει συγκλονίσει τους επαναστάτες όλου του κόσμου κι έχουν γραφτεί χιλιάδες βιβλία και άρθρα γι΄ αυτή, αποτελεί ορόσημο της πάλης της εργατικής τάξης και μία ανεξάντλητη πηγή μαθημάτων. Η πολιτική των σταλινικών, με τα Λαϊκά Μέτωπα και την ταξική συνεργασία ήταν η κύρια αιτία της ήττας της επανάστασης. Τι συνέβει λοιπόν στην Ισπανία κατά την διάρκεια του "εμφύλιου"; Οπως είναι γνωστό το ΚΚ Ισπανίας θεωρούσε την ισπανική επανάσταση δημοκρατική και όχι σοσιαλιστική. Για τους σταλινικούς της Ισπανίας η επανάσταση αυτή έπρεπε να κρατηθεί στα δημοκρατικά μέσα. Οσον αφορά το Στάλιν, αυτός ήθελε να κρατηθεί στα αντιφασιστικά πλαίσια, για να μη θιγεί η εξωτερική πολιτική της συνεργασίας του με τους "δημοκράτες" ιμπεριαλιστές. Την περίοδο εκείνη είχε υπογραφεί και το γαλλο-σοβιετικό σύμφωνο κι ο Στάλιν είχε λόγους να μην θέλει να "ξεφύγει" ο έλεγχος από τα χέρια του και της Κομιντέρν και περάσει στη φάση της σοσιαλιστικής επανάστασης, όπως επεδίωκαν οι Τροτσκιστές και άλλοι επαναστάτες κομμουνιστές. Τα κόμματα της αστικής τάξης στην πλειοψηφία τους είχαν συμμαχήσει με το φασίστα Φράνκο και μόνο κάποιοι δημοκρατικοί δικηγόροι υπεράσπιζαν την αστική δημοκρατία. Γενικά οι δυνάμεις των αστών ήταν ολιγάριθμες. Αυτοί που φρόντισαν να "βγάλουν τα κάστανα από τη φωτιά" ήταν όπως συνήθως οι σταλινικοί. Οι ισπανοί σταλινικοί, ολιγάριθμοι, αλλά έχοντας την υποστήριξη της Κομιντέρν συμφώνησαν από τους πρώτους στις εκκλήσεις της κυβέρνησης Πριέτο και του Αθάνια ώστε οι εξεγερμένοι εργάτες και τα μέλη τους να μην πειράξουν την "ιερή" ατομική ιδιοκτησία! Εξάλλου το πρώτο μέλημα της ταξικής συνεργασίας ήταν να δημιουργήσει τακτικό κυβερνητικό στρατό, με μιλιταριστικό πνεύμα, πειθαρχία, στρατιωτική ιεραρχία και επίσης αστυνομία. Και δεν έφτανε αυτό αλλά μόλις στάθηκε στα πόδια της η κυβερνητική εξουσία, οι σταλινικοί φρόντησαν να ΑΦΟΠΛΙΣΟΥΝ ΤΟΥΣ ΕΡΓΑΤΕΣ ΚΑΙ ΑΓΡΟΤΕΣ! Αποτελεί πολιτικό θράσος να προσπαθούν ακόμα και σήμερα οι σταλινικοί να ρίξουν το βάρος της ήττας της Ισπανικής Επανάστασης στους...τροτσκιστές! Οι σταλινικοί ήταν οι πρώτοι που ζήτησαν να διαλυθούν οι εργατικές πολιτοφυλακές και οι πρώτοι που έθεσαν τους πολιτοφύλακές τους κάτω από τις διαταγές των αξιωματικών του Αθάνια! Αυτοί δεν ήθελαν σοσιαλιστική επανάσταση αλλά την αποκατάσταση της αστικής κυριαρχίας - θεωρία των σταδίων - που είχε κλονιστεί από το πραξικόπημα των φασιστών, αλλά κυρίως από την εργατική επαναστατική εξέγερση. "Είναι απόλυτα εσφαλμένο", δήλωνε ο Γιέζους Χερναντέθ, εκδότης του "Μούντο Ομπρέρο", στις 6 Αυγούστου 1936, "πώς το σημερινό εργατικό κίνημα έχει αντικειμενικό σκοπό να εγκαταστήσει προλεταριακή δικτατορία όταν τελειώσει ο πόλεμος. Δεν μπορεί να ειπωθεί πως η συμμετοχή μας στον πόλεμο έχει κοινωνικά ελατήρια. Εμείς οι κομμουνιστές είμαστε οι πρώτοι που αρνούμαστε τούτη την υπόθεση. Μας κινεί αποκλειστικά ο πόθος να υπερασπίσουμε τη δημοκρατία"! Η "Ουμανιτέ", επίσης, όργανο του Κ.Κ. Γαλλίας τον ίδιο μήνα δημοσίευσε την ακόλουθη ανακοίνωση: "Η Κεντρική Επιτροπή του Κομμουνιστικού Κόμματος της Ισπανίας μας ζητάει να πληροφορήσουμε το κοινό, σε απάντηση προς τις φανταστικές και με πολιτική θέση αναφορές που δημοσιεύτηκαν σε ορισμένες εφημερίδες, ότι ο ισπανικός λαός δεν αγωνίζεται για να εγκαθιδρύσει τη δικτατορία του προλεταριάτου, αλλά ένα σκοπό έχει μόνο: να υπερασπίσει τη δημοκρατική τάξη ΣΕΒΟΜΕΝΟΣ ΤΗΝ ΙΔΙΟΚΤΗΣΙΑ"!!! Ετσι φυσικό επόμενο ήταν στη συνέχεια η κυβέρνηση του Λαϊκού Μετώπου στην οποία μετείχαν και ορισμένες ομάδες των αναρχικών και στην περιφερειακή κυβέρνηση της Καταλωνίας και το POUM, να καταφέρουν να απονεκρώσουν το επαναστατικό κοινωνικό περιεχόμενο της επανάστασης. Δεν θα επεκταθώ περισσότερο. Απλά θα υπενθυμίσω στους σταλινικούς σ. ότι σε μια επαναστατική κατάσταση, όπως αυτή είχε διαμορφωθεί στην Ισπανία το 1936, αλλά και στην Ελλάδα την περίοδο του 1940 - 49, όπου η δυαδική εξουσία είχε αναδυθεί, η ίδρυση και ανάπτυξη των οργάνων της νέας εξουσίας, στην πάλη ενάντια στην παλιά, ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΚΡΙΣΙΜΟ ΖΗΤΗΜΑ. Την εξουσία δεν την παίρνει το επαναστατικό κόμμα, όπως πολλοί σύντροφοι πιστεύουν. Το επαναστατικό κόμμα ΗΓΕΙΤΑΙ, κατευθύνει, οργανώνει την ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ, αλλά ΕΙΝΑΙ Η ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΗ ΤΑΞΗ ΠΟΥ ΚΑΤΑΚΤΑ ΤΗΝ ΕΞΟΥΣΙΑ, μέσα από τα όργανά της, τα εργατικά συμβούλια (σοβιέτ). Η προδομένη - άλλη μία προδομένη - Ισπανική Επανάσταση ήταν μια μεγάλη στιγμή στην πάλη για τη χειραφέτηση και απελευθέρωση του προλεταριάτου αλλά η σταλινική αντεπανάσταση την οδήγησε όπως και τόσες άλλες στο διάβα της ιστορίας, σε ήττα.

από δεν έχει σημασία 26/08/2002 4:39 πμ.


Όπως λες κι εσύ, για το θέμα έχουν γραφτεί άπειρα βιβλία. Πολλά από αυτά κάνουν "μαθήματα ιστορίας". Θα περίμενα από ανθρώπους που αναπτύσσουν προβληματισμούς, να το κάνουν με κάποια νηφαλιότητα και προσοχή ως προς την εκδοχή ιστορίας που επιλέγουν να ακολουθήσουν. Ας μην γίνει η Ισπανία το μπαλάκι ανάμεσα σε υπερασπιστές του Τρότσκι ή του Στάλιν... Κατά τη γνώμη μου, εδώ υπάρχουν δύο ζητήματα, τα οποία παραθέτω όχι αναγκαστικά με σειρά σπουδαιότητας. Το πρώτο είναι ο εμφύλιος, δηλαδή ο πόλεμος ανάμεσα στη νόμιμη κυβέρνηση και τους πραξικοπηματίες στρατιωτικούς, που δίχασε τη χώρα σε δύο κομμάτια. Το δεύτερο είναι η κοινωνική επανάσταση που σημειώθηκε σε ορισμένες περιοχές και διήρκεσε χοντρικά το πρώτο εξάμηνο. Δεν καταλαβαίνω φίλε Βήχο τί εννοείς με τον όρο "δημοκρατική επανάσταση" σε αντιδιαστολή προς την "σοσιαλιστική". Ή είναι επανάσταση ή δεν είναι... Τα κόμματα της αστικής τάξης ΔΕΝ είχαν συμμαχήσει "στην πλειοψηφία τους με τον φασίστα Φράνκο". Η νόμιμη κυβέρνηση ήταν αστική δημοκρατία, και ως τέτοια υποστηριζόταν από τα κόμματα της αστικής τάξης. Αυτά είχαν και λόγο να μην θέλουν την επανάσταση. Γιαυτό αρνήθηκαν να οπλίσουν τον κόσμο στις πόλεις. Δεν με ενδιαφέρει η ψυχολογική κατάσταση του Στάλιν (ούτε του Τρότσκι) σε σχέση με την Ισπανία. Αν είναι να κριτικάρουμε την πολιτική του Στάλιν, να το κάνουμε, είμαι μέσα, αλλά με λίγο σεβασμό σε τρίτους, γιατί η επανάσταση δεν ήταν τσιφλίκι κανενός από τους δύο.

Η πραγματική αλήθεια για τον Ισπανικό εμφύλιο βρίσκεται ως σχόλιο με τίτλο ο Τροτσκισμός ως υπηρέτης του Ναζισμού στο παρακάτω άρθρο: http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=25170 Δεν μπορώ να το ξαναστείλω γιατί είναι διπλή δημοσίευση. Αν όμως θέλει το IMC editorial μπορεί να το πάρει από εκεί και να το βάλει εδώ πέρα.

Σχετικά με το μεγαλύτρο μέρος του παραπάνω άρθρου, για τον Ισπανικό εμφύλιο, έχω αναφέρει αναλυτικά την "Σταλινική" άποψη και δε νομίζω ότι έχει νόημα να επεκταθούμε περισσότερο. Την τελευταία παράγραφο όμως του παραπάνω άρθρου του Π Π. Βήχου δεν μπορώ να την αφήσω αναπάντητη... Εκεί δε μιλά για τον Ισπανικό εμφύλιο, αλλά για την Ελλάδα και για τη δικτατορία του προλεταριάτου. "Απλά θα υπενθυμίσω στους σταλινικούς σ. ότι σε μια επαναστατική κατάσταση, όπως αυτή είχε διαμορφωθεί στην Ισπανία το 1936, αλλά και στην Ελλάδα την περίοδο του 1940 - 49, όπου η δυαδική εξουσία είχε αναδυθεί, η ίδρυση και ανάπτυξη των οργάνων της νέας εξουσίας, στην πάλη ενάντια στην παλιά, ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΚΡΙΣΙΜΟ ΖΗΤΗΜΑ. Την εξουσία δεν την παίρνει το επαναστατικό κόμμα, όπως πολλοί σύντροφοι πιστεύουν. Το επαναστατικό κόμμα ΗΓΕΙΤΑΙ, κατευθύνει, οργανώνει την ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ, αλλά ΕΙΝΑΙ Η ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΗ ΤΑΞΗ ΠΟΥ ΚΑΤΑΚΤΑ ΤΗΝ ΕΞΟΥΣΙΑ, μέσα από τα όργανά της, τα εργατικά συμβούλια (σοβιέτ).¨" Ανοίγει λοιπόν δύο ζήτήματα ο Π. Βήχος. Το ένα μιλάει για την Ελλάδα του 40-49. Το άλλο μιλά για το αν υην εξουσία την παίρνει το επαναστατικό κόμμα ή η εργατική τάξη. Επειδή τα θέματα αυτά είναι ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ ΣΗΜΑΝΤΙΚΑ θα απαντήσω με δύο διαφορετικά σχολια, ένα για το καθένα, που θα ακολουθήσουν.

Να λοιπόν που δα δοθεί αυτή η μοναδική ευκαιρία σε αρκετούς από τους αγαπητούς μας Χρουτσοφικούς, Μπρεζνιεφικούς , Τροτσκιστές , αλλά και άσχετους, να ακούσουνε γεμάτη έκπληξη ποια είναι η άποψη του Στάλιν για το ερώτημα αυτό. Και λέω γεμάτοι με έκπληξη , γιατι σίγουρα δεν θα φαντάζονταν ότι η καθοδήγησή τους μέχρι σήμερα τους "δουλεύει" Ξεκινάμε με ένα απόσπασμα από την τοποθέτηση του Στάλιν στην 7η Ευρεία Ολομέλεια της ΕΕ της ΚΔ, στις 16 του Δεκέμβρη 1926. -------- Ξεκινώντας από τη σωστή θέση, ότι το κομμα είναι η βασική καθοδηγητική δύναμη μέσα στο σύστημα της διχτατορίας του προλεταριάτου, ο Ζηνόβιεφ καταλήγει στο ολότελα λαθεμένο συμπέρασμα, ότι Η ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΠΡΟΛΕΤΑΡΙΑΤΟΥ ΕΙΝΑΙ ΔΙΧΤΑΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΚΟΜΜΑΤΟΣ. Έτσι ο Ζηνόβιεφ ταυτίζει τη διχτατορία του κόμματος με τη διχτατορία του προλεταριάτου. Όμως τι θα πει να ταυτίζουμε τη διχτατορία του κόμματος με τη διχτατορία του προλεταριάτου; Αυτό θα πει , πρώτο, ότι βάζουμε το σημείο της ισότητας ανάμεσα στην τάξη και στο κόμμα, ανάμεσα στο σύνολο και το μέρος αυτού του συνόλου, πράγμα που είναι παράλογο και τελείως ασυνάρτητο. Ο Λένιν ποτέ δεν ταύτιζε και ούτε μπορούσσε να ταυτίσει το κόμμα με την τάξη. Ανάμεσα στο κόμμα και στην τάξη υπάρχιε μια σειρά από μαζικές εξωκομματικές οργανώσεις του προλεταριάτου και πίσω από αυτές τις οργανώσεις βρίσκεται όλη η μάζα της τάξης των προλεταρίων. Το να αγνοεί κανείς το ρόλο και το ειδικό βάρος αυτών των μαζικών εξοκκομματικών οργανώσσεων, και πολύ περισσότερο όλης της μάζας της εργατικής τάξης, και να νομίζει ότι το κόμμα μπορίε να αντικαταστήσει τις μαζικές εξωκομματικές οργανώσεις του προλεταριάτου και όλη την προλεταριακή μάζα γενικά, σημαίνει ότι αποσσπά το κόμμα από τις μάζες, εξωθεί τη γραφειοκρατικοποίηση του κόμματος στον ανώτατο βαθμό , μετατρέπει το κο΄μμα σε αναμάρτητη δύναμη, εγκαθιδύει στο κόμμα τον "νετσαγιεφισμό" και τον "αρακτσεγιεφισμό" Δε χρειάζεται καν να πούμε ότι ο Λένιν δεν έχει τίποτα το κοινό με μια τέτοια θεωρία της διχτατορίας του προλεταριάτου. Αυτό θα πει δεύτερο, ότι εννοούμε τη διχτατορία του κόμματος όχι με τη μεταφυσική της έννοια, όχι με την έννοια της καθοδήγησης της εργατικής τάξης, από το κόμμα, όπως ακριβώς την εννοούσε ο Λένιν, αλλά την εννοούμε με την ακριβή σημασία της λέξης διχτατορία, δηλαδή με την έννοια της αντικατάστασης με τη ΒΙΑ του κόμματος πάνω στην εργατική τάξη. Ι. Β. Στάλιν ------------------------ Τι έγινε όμως στην ΕΣΣΔ? Ας κοιτάξει κανείς το "Σταλινικό" σύνταγμα της ΕΣΣΔ του 1936. Είναι στο URL http://www.departments.bucknell.edu/russian/const/1936toc.html Ας το συγκρίνει με το Μπρεζνιεφικό σύνταγμα του 1977 http://www.departments.bucknell.edu/russian/const/1977toc.html Διαβάζοντας μονάχα το άρθρο 1, καταλαβαίνει κανείς πολλά. Στο σύνταγμα του 1936 , αναφέρεται ότι "Η ΕΣΣΔ είναι η σοσιαλιστική κοινωνία των εργατών και των αγροτών" και στο άρθρο 2 ότι η εξουσία στην ΕΣΔ είναι η εξουσία των Σοβιέτ που προέκυψε με ανατροπή του καπιταλισμού και εξγαθίδρυση της διχτατορία τους προλεταριάτου. Αντίθετα στο Μπρεζνιεφικό σύνταγμα δεν υπάρχει πουθενά η δικτατορία του προλεταριάτου (ανατράπηκε επίσημα το 1956) και υπάρχει μια νέα τάξη, εκτός από τους εργάτες και τους αγρότες, η "διανόηση" Η πρόταση να μπει η διανοήση είχε γίνει και το 36 από κάποιοςυς αλλά απορίφθηκε, γιατί όπως τοποθετήθηκε και ο Στάλιν, η διανοούμενοι ππροέρχονται από τους εργάτες και τους αγρότες, δεν είναι ξεχωριστή τάξη. Επίσης είπε ότι οι τάξεις θα εκλείωουν σιγά σιγά, ότι στο μέλλον θα σταματήσει ο διαχωρισμός και θα έχει νόημα να αντικατασταθεί ο όρος εργάτες και αγρότες με τον όρο "εργαζόμενοι". Αν κοιτάξουμε ξανά το Σϋνταγμα του 36, θα δούμε ότι δε λέει πουθενά για εξουσίες κανενός Κομμουνιστικού Κόμματος. Λέει αναλυτικά ότι όλη η εξουσία είναι στοα Σοβιέτ, που είναι υπεύθυνα για όλεςς τις αποφάσεις. Το νώτατο Σοβιέτ εκλέγεται από τα κάτω με συμμετοχή όλων των εργατών αγροτών και δικαίωμα εκλογής για όλους, με εκλογές που γίνονται κάθε 4 χρόνια. Και φυσικά στο Ανώτατο Σοβιέτ της ΕΣΣΔ την περίοδο του Στάλιν είχαμε πάντα μεγάλη συμμετοχή ατόμων που ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΜΕΛΗ ΤΟΥ ΚΟΜΜΑΤΟΣ. Πάμε και στο Μπρεζνιεφικό σύνταγμα. Εδώ θα δούμε ότι είναι γεμάτο με τις αρμοδιότητες του κόμματος. Σε αντίθεση με το άρθρο που έγραψα παραπάνω όπου ο Στάλιν το άρθρο 6 στο κεφάλαιο 1 , κατοχυρώνει ουσιαστικά τη δικτατορία του κόμματος, επί του λαού, ενώ έχει αρθεί ηήδη η διχτατορία του προλεταριάτου και έχει εισαχθεί η έννοια της "διανόησης" που στην ουσία περιλαμβάνει μια ολόκληρη κοινωνική μερίδα αστών γραφειοκρατών - εκμεταλλευτών. Αυτά λοιπόν για την αποκατάσταση της αλήθειας. Για τους Σταλινικούς ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΣ = ΣΟΒΙΕΤΙΚΗ ΕΞΟΥΣΙΑ = ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΙΔΙΟΥ ΤΟΥ ΠΡΟΛΕΤΑΡΙΑΤΟΥ= ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΣΤΟ ΠΡΟΛΕΤΑΡΙΑΤΟ, ΚΑΤΑΠΙΕΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΛΙΑ ΑΣΤΙΚΗ ΤΑΞΗ. Και φυσικά υπάρχει ο πρωτοπόρος καθοδηγητικός ρόλος του κόμματος. Η σύγκρουση με τον αντεπαναστατικό Χρουτσσοφισμό όπως και το Μπρεζνιεφισμο ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟΔΡΟΜΟΣ.

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχει να μελετήσει κανείς κάποια κείμενα της εποχής. Τα Υλικά της 3ης συνδιάσκεψης του ΚΚΕ 10-14/10/1950, (υπάρχουνε από τις εκδόσεις Γλάρος) Και τα Επίσημα κείμενα του ΚΚΕ τόμος έβδομος και όγδοος, Σύγχρονη εποχή. Μπορεί να ξεκινήσει κανείες για αρχή από το τέλος του 7ου τόμου, το Σχέδιο Προγράμματος του ΚΚΕ στα τέλη του 1954 και να δειτη "Σταλινική" άποψη για τον επεικείμενο χαρακτήρα της επανάστασης στην Ελλάδα: "H επερχόμενη λαϊκή επανάσταση στην Ελλάδα θα είναι λαϊκοδημοκρατική σοσιαλιστική. Η εξουσία που θα δημιουργήσει θα είναι η Λαϊκή Δημοκρατία, που θα εκτελεί λειτουργίες της ΔΙΧΤΑΤΟΡΙΑΣ ΤΟΥ ΠΡΟΛΕΤΑΡΙΑΤΟΥ, θα ναι η λαικοδημοκρατική - εργατοαγροτική εξουσία, μορφή της διχτατοριας του προλεταριάτου, που θα στηρίζεται σε όλο τον εργαζόμενο λαό¨" Παρακάτω λέει για τοα όργανα αυτής της εξουσίας κ.λ.π. Αν ανοίξει κανείς αον επόμενο αμέσως τόμο, θα δει στην αρχή του ότι η εισήγηση παίρνεται πίσω , οτι ο Ζαχαριάδης διαγράφεται και ότι αποφασίζεται ότι δε θα γίνει καμία επανάσταη στην Ελλάδα, αλλά ότι θα επέλθει μαι Δημοκρατική Κυβέρνηση μέσα από το λαϊκό κοινοβούλιο. Και όλα αυτά με τις ευλογιές της Νέας ηγεσίας του ΚΚΣΕ. Αν δει και τα ονάματα στις παραπάνω αποφάσεις και τα συγκρίνει με όσους υπέγραψαν τη Βάρκιζα και στη συνέχεια διαβάσει τα υλικά της 3ης συνδιάσκεψης του ΚΚΕ του 1950 θα μάθει την αλήθεια. Που δεν είναι άλλη ότι μέσα στην ηγεσία του ΚΚΕ υπήρχε μια ρεφορμιστική ρεβιζιονιστική πτέρυγα υπεύθυνη και για τη Βάρκιζα και για την Καζέρτα και το Λίβανο. ΘΑ δει και πωες πάρθηκε η απόφαση της μη καθόδου στις εκλογές. Θα δει ότι ο Ζαχαριάδης είχε διαφωνήσει με όλα αυτά. Αν ψάξει κανείς τα ντοκουμέντα από τις αναλύσεις του Στάλιν για τους χειρισμούς της ρεβιζιονιστικής αυτής πτέρυγας, θα δει ότι θεωρεί ότι αποτελούν προδοσία για το Κομμουνιστικό Κόμμα. Ο Ζαχαριάδης και ο Στάλιν διαφώνησαν πλήρως με το περιεχόμενο αυτών των συμφωνιών. Ο Στάλιν διαφωνούσε με τη μη συμμετοχή του ΚΚΕ τότε στις εκλογές και ο Ζαχαριάδης εστερνιστηκε την άποψή του. Αλλά δεν έλεγχε η Σταλινική πτέρυγα το ΚΚΕ τότε... Θα δει επίσης και το ρόλο του ΤΙΤΟ που δε στήριξε την επανάσταση. ------ Ο Στάλιν είχε την εκτίμηση ότι η Ελλάδα έχει ιδιαίτερη γεωπολιτική σημασία και ότι δεν πρόκειται να άφηναν οι Άγγλοι έτσι εύκολα να επικρατήσει άμεσα ο αγώνας του ΕΑΜ. Γι αυτό προέτρεψε τους κομμουνιστές να προσπαθήσουν να κερδίσουν χρόνοι υπογράφοντας συμφωνίες ειρήνης, (με περιεχόμενο εντελώς διαφορετικό με αυτό που υπέγραψαν οι Προδότες μετέπειτα Χρουτσοφικοί και ΑΝΤΙΣΤΑΛΙΝΙΚΟΙ ηγέτες του ΚΚΕ) Σκοπός των συμφωνιών που ζήταγε ο Στάλιν και ο Ζαχαριάδης ήτανε να εγκατασταθεί μια δημοκρατική κυβέρνηση που να είναι υπό τον έλεγχο του προλεταριάτου και της αγροτιάς, να βοηθούσε στην οριστική συντριβή του μοναρχοφασισμού , να έφευγαν οι Άγγλοι από την Ελλάδα και να άνοιγε ο δρόμος για τη διχτατορία του προλεταριάτου. Αυτά για την Ιστορική αποκατάσταση της Αλήθειας. Και κάτι τελευταίο: ΟΠΟΙΟΣ ΜΙΛΑ ΓΙΑ ΣΤΑΔΙΑ ας διαβάσει τις "θέσεις του Απρίλη", ας δει πως έγινε στη Ρωσία η πραγματοποίηση της ΑΣΤΙΚΟΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗΣ επανάστασης και η μετεξέλιξή της σε σοσιαλιστική. Η Λενινιστική - Σταλινική άποψη δεν έχει καμία σχέση με στάδια. Μιλά για διαφορετικές φάσεις της ίδιας ενιαίας επαναστατικής διαδικασίας. Τα στάδια τα έβαλε ο Χρουτσόφ το 1956. Δυστυχώς όμως η Χρουτσοφική-Μπρεζνιεφική , η ΑΣΤΙΚΗ καθώς και η Τροτσκιστική διασστρέβλωση της αλήθειας πολλές φορές ταυτίζονται.

από giorgis 26/08/2002 8:02 πμ.


Για την στάση που είχε κρατήσει η Σοβιετική Ενωση και το διεθνές κομμουνιστικό κίνημα στον Ισπανικό εμφύλιο έχουν μιλήσει οι ίδιοι οι Ισπανοί Κομμουνιστές. Χαρακτηριστικό το βιβλίο «Απομνημονεύματα - ο εμφύλιος πόλεμος», (εκδόσεις Ανθολογία) της κορυφαίας Ισπανίδας κομμουνίστριας Ντολόρες Ιμπαρούρι, της θρυλικής Πασιονάρια, Εκεί εκφράζει την ευγνωμοσύνη της για την ΕΣΣΔ που ήταν ο κύριος προμηθευτής όπλων της Δημοκρατικής Ισπανίας και εμπνευστής όλης της διεθνιστικής βοήθειας που έφτασε στον ισπανικό λαό από κάθε γωνιά της Γης σ' όλη τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου. Μάλλον όμως όταν το έγραφε δεν θα είχε ρωτήσει τον ΠΒ. Και καλά ίσως να μην έχει ακούσει για τους 35.000 κομμουνιστές απ’ όλον τον κόσμο που βρέθηκαν εκεί με το όπλο στο χέρι για να υπερασπιστούν την Ισπανική επανάσταση, αλλά ο τόσο διαβασμένος ΠΒ δεν έχει ακούσει ποτέ του για τον «Λόχο Ζαχαριάδη» που συγκρότησε και έστειλε εκεί το (παράνομο τότε) Σταλινικό ΚΚΕ? Και μια και έχουμε την ευκαιρία να τιμήσουμε κάποιους κομμουνιστές που έκαναν το διεθνιστικό επαναστατικό τους καθήκον στην Ισπανία: Δ. Σακαρέλλος, μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ και εκπρόσωπός του στην Κομμουνιστική Διεθνή, ο Ν. Βαβούδης, στέλεχος του Κόμματος και γραμματέας του «Ενωτικού Εργατικού Κέντρου Πειραιά», ο Ν. Καραγιάννης, στέλεχος στην Ομοσπονδία Ελλήνων Ναυτεργατών, ο Αναγνώστης Δεληγιάννης, στέλεχος του Κόμματος και γραμματέας της Καπνεργατικής Ομοσπονδίας Ελλάδος, ο Γιάννης Παντελιάς, μέλος του Γραφείου της ΕΠ της ΚΟΑ ο μετέπειτα μαρτυρικός δημοσιογράφο του «Ριζοσπάστη» Κώστα Βιδάλης και τόσοι άλλοι. Τι έκαναν την ίδια εποχή οι τροτσκιστές στην Ελλάδα; Ηταν η περίοδος που η μεγαλύτερη τροτσκιστική συλλογικότητα, που υπήρχε μέχρι το 1934, η Κομμουνιστική Οργάνωση Μπολσεβίκων Λενινιστών Ελλάδος Αρχειομαρξιστές (ΚΟΜΛΕΑ) είχε πολυδιασπαστεί από εσωτερικές διαφωνίες και κάποια κατάλοιπα της γίνονται όργανα του υπουργού Ασφάλεια του Μεταξά, Μανιαδάκη, και δημιουργούν την προβοκατόρικη «Κεντρική Επιτροπή του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας» (Τυρίμος, Μανωλέας κλπ). (Στον εμφύλιο όταν είχε γίνει γνωστός ο ρόλος τους η Οργάνωση Προστασίας Λαϊκού Αγώνα εκτέλεσε αρκετούς απ’ αυτούς). Και μια και μιλήσαμε για τον εμφύλιο να θυμίσουμε ότι όταν τότε οι κομμουνιστές του Δημοκρατικού Στρατού πολεμούσαν στα βουνά τους μονορχοφασίστες οι τροτσκιστές του Αρχειομαρξιστικού Κόμματος Ελλάδας είχαν την εξής θέση: «Ανάμεσα στη σταλινική βαρβαρότητα, η μόνη επιλογή είναι η αστική δημοκρατία». Και εντάξει να καταλάβει κανένας το αντισταλινικό μένος των τροτσκιστών, αλλά όχι να θέλουν να υποτιμήσουν και την νοημοσύνη μας!

από ANAPXIA PE!!! 26/08/2002 8:48 πμ.


Tο 1936, σαν απάντηση στο πραξικόπημα του Φράνκο, υλοποιήθηκε η μαζικότερη και βαθύτερη ιστορική εμπειρία ελευθεριακού κομμουνισμού, η ANAPXIKH IΣΠANIKH EΠANAΣTAΣH. Oι σταλινικοί (φυσικά..) την πουλήσανε. Oι τροτσκιστές ήταν ψιλοσυμπαθητικοί, αλλά ανύπαρκτοι.

από ένα lonarid 26/08/2002 8:49 πμ.


παντός καιρού, επί παντός επιστητού, αλλά φευ μακράν του πραγματικού...

από Φ 26/08/2002 10:30 πμ.


Αν το σκεφτεί πάντως κανείς το ζήτημα, μάλλον το θέμα που έβαλε στο άρθρο του ο Π. Βήχος αποτελεί φυτίλι σε πυριτιδαποθήκη... Γι αυτό και σκόπιμα άργησα να τοποθετηθώ και στο προηγούμενο άρθρο , αλλά με αυτά που έγραφαν με ανάγκασαν... Διαφαίνεται ο κίνδυνος να ξεκινήσει ένα κομφούζιο - οι Τροστσκιστές θα λένε ότι στην Ισπανία έπρεπε να προχωρήσει η διχτατορία του προλεταριάτου. - Οι Σταλινικοί θα λένε ότι έπρεπε να γίνει αστικοδημοκρατική επανάσταση και να εξελιχθεί σε σοσιαλιστική. - Οι Χρουτσοφικοί ότι έπρεπε να υπάρχει δημοκρατικό στάδιο - Οι Μπρεζνιεφικοι ότι το στάδιο έπρεπε να έχει και αντιιμπεριαλισιτκά χαρακτηριστικά :-) - Οι φασίστες που μπαίνουν σοτ site (κάτι Περίανδροι κ.λ.π. να υποστηρίζουν το Φράνκο... - Οι ασφαλίτες να στέλνουν σχόλια με διάφορα ψεύτικα ονόματα. - Και όλοι αυτοί σε ξένο αχυρώνα , όπως λέει και ο αναρχικός από πάνω... Ανοίγοντας επίσης το ζήτημα με τον εμφύλιο, μπαίνουνε στην υπόθεση οι Τιτοϊκοι, οι Αρχειομαρξιστές και οι αναρχοκομμουνιστές.... Έτσι λοιπόν η συζήτηση αναφλέγεται, αλλά ευτυχώς που υπάρχει και ο "πυροσβεστικός" ρόλος του ΚΚΕ!!! Δεν ξέρω που θα πάει το πράγμα αλλά προβλέπονται απίθανοι συνδυασμοί αντιπαραθέσεων! Τουλάχιστον οι ανένταχτοι της υπόθεσης αναμένεται να το διασκεδάσουν!

από Κ.Π. 26/08/2002 10:35 πμ.


Για τον φίλο κύριο Βήχο εχω να πω δύο πράγματα: Από όλο το μάθημα που μας έκανες, μάθαμε μόνο ότι εσύ είσαι Τροτσκιστής. Τα υπόλοιπα περι Ισπανίας είναι πολύ καλά για να μάθουμε τα περιστατικά (ευχαριστώ πολύ) αλλά αυτά θέλουν ανάλυση, σύγκριση με άλλα περιστατικά και κυρίως θέλουν να εχεις καποιο προσοπικό στόχο - κίνητρο για να κανεις αναλύσεις. Με την ευκαιρία ποιά είναι τα κινητρά σου φίλε; Σκεφτεσαι να κανεις επανασταση και σε εμποδίζουν οι Σταλινικοί;;; Νομίζω ότι μάλλον τον εξυπνο παριστάνεις και το μονο που σε ενδιαφερει είναι να αποκτήσεις 5-6 οπαδούς και να το παίζεις αρχηγός, όπως κάνουν ολοι οι θλιβεροί αρχηγίσκοι των διάφορων ομάδων, που διαλέγουν μια τάση του επαναστατικού κινήματος και προσέχουν μή τους την τσαλακώσουν οι αρχηγίσκοι των άλλων ομάδων και πολλές φορές και οι υπαρχηγοί τους. Δεν σου αρνούμε το δικαίωμα ούτε να θέλεις να είσαι αρχηγός αν και το βρίσκω ντεμοντέ ούτε να "κανεις την επανάσταση" κι άς είναι ότι σόι επανάσταση νομίζεις αλλά δεν νομίζω φίλε ότι θα καταφέρεις σπουδαία πραγματα οπως δεν κατάφερε και ο δικός σου. Γιατί απλούστατα η επαναστάσεις δεν προδίδονται ούτε περιμένουν την άδεια του καθε Στάλιν για να γίνουν. Αυτή άλλωστε ήταν και είναι η μαλακία των τροτσκιστών αντί να κάνουν την επαναστατική τους οργάνωση και να συνδεθούν με την επαναστατική τάξη και να την διαφωτήσουν η να κάνουν οτι τέλος πάντων νομίζουν ότι θα οφελήσει την επανάσταση κλαψουρίζουν τα τελευταία 60 και πανω χρόνια που δεν τους αφησε ο Στάλιν να σώσουν την ανθρωπότητα. Να σου πω την αλήθεια νομίζω ότι αυτό το μάθημα σας το έχουν εμπεδώσει σήμερα περα για περα σε όλη την αριστερά: Να τους φταίει ο εχθρός τους που δεν νικάνε !!!!! Τι περίμενετε φίλε και συ και οι άλλοι μαθητές σου ;;; Να σου πει ο Στάλιν περάστε κύριε Βήχο να με συντρίψετε για να μην με κακολογείτε ;;; Και δεν μου λές κατι: είπες οτι "δεν τραβάω" σχετικά με την Ισπανική Επανασταση. Εννοείς προφανώς ότι δεν εχω επιχειρήματα. Σε παρακαλώ να ξεκαθαρήσεις (αν θέλεις) ποιό είναι το προβλημά σου, να πεις ότι είσαι πιο διαβασμένος απο μένα ή πιο επαναστάτης απο μένα ή πιό μάγκας από μένα ή πιό παλιά "καραβάνα" και πιο "εμπειρος" (οπως είπες) από μένα; Στα χαρίζω φιλαράκο όλα αυτά. Και αν νομίζεις ότι καθομαι και γράφω για να πουν οι άνθρωποι που μπαίνουν εδω μέσα: να ο Κ.Π. είναι πιο "ετσι" απο τον Π.Β. απατάσαι. Αλλά παίζεις και λαθος παιχνίδι φίλε γιατι αν είσουν πραγματικά ένας καλός τροτσκιστής θα εψαχνες εσυ πριν απο τους σταλινικούς να βρείς τις πατάτες του Τροτσκυ (όπως κάνω εγώ για τον Στάλιν αλλά δεν το πήρες μυρωδιά ακόμα) για να κεταφέρετε σήμερα αυτο που ΔΕΝ ΚΑΤΑΦΕΡΕ αυτός πριν να τον τσεκουριάσει ο φονιας του. Και μια κουβέντα για την Ισπανική επανάσταση. Αν δεν σου φτάνει λυπάμαι τόσο τραβάω. Τόσο παλιά καραβάνα που είσαι και σύμφωνα με την θεωρία σου ότι τις επαναστάσεις τις "κανουν" οι τάξεις και όχι τα κόμματα θα έπρεπε να καταλάβαίνεις οτι η ισπανική επανασταση είχε να κανει το κουμάντο της με δεδομένο επίπεδο ανάπτυξης και με δεδομένους εχθρούς και φίλους. Εσύ λές ότι ο Στάλιν και η γραφειοκρατική Σ.Ε. ήταν ο βασικός εχθρός της ισπανικής επανάστασης, το θεωρώ βλακεία αλλα να το δεχτώ γιατί πραγματικά δεν έχει σημασία. Ο εχθρός της επανάστασης Στάλιν λοιπον υποστήριζε ότι η επανάσταση δεν είναι ώριμη. Περίπου το ίδιο υποστήριζε και ο Χίτλερ και ο Φράνκο. Ολοι μαζί αντάμα λοιπόν τα βαλανε με την Ισπανική επανάσταση που την υπερασπιζε ο Λεον και την (φυσικά) πολεμήσανε ο καθένας με τον τρόπο του. Ο ένας απο μέσα και οι άλλοι απ' έξω. Τελικά τι αποδείχτηκε; Οτι είχαν δίκιο και η "επανασταση" και ο Λέον είχαν αδικο, η Ισπανική επανάσταση ΔΕΝ ήταν ώριμη να επικρατήσει. Και δεν ειναι ώριμη ακόμα και ούτε θα είναι όσπου να "βαλουν μυαλό" οι επαναστάτες και να μάθουν να συζητάνε, όχι για να επικρατήσουν πανω στους άλλους συζητητές όσο για να διωρθώσουν οι ίδιοι τις απόψεις τους. ΚΑΤΑΛΑΒΕΣ παλιά μου καραβάνα; (αλήθεια πόσο παλιά φιλαράκο; γιατί εγω δεν περηφανεύομαι πως είμαι καραβάνα ουτε για την "παλαιότητα" μου μπορεί όμως όταν εγω είμουν σταλινικός εσυ να είσουν νήπιο) Κ.Π.

-

από απο 26/08/2002 11:59 πμ.


αυτο που λεει ο Κ.Π. ειναι: οι Σταλιν, Φρανκο, Χιτλερ επνιξαν στο αιμα τους (τροτσκιστες κ αναρχικους) επαναστατες εμμεσα η αμεσα. Αυτο μας δειχνει οτι οι επαναστατικες συνθηκες δεν ηταν ωριμες. Καλα ρε σταλινα Κ.Π., εισαι μαλακας, η απλως κανεις το μαλακα; Για σενα δηλαδη οι συνθηκες θα ηταν ωριμες μονο αν οι Ισπανοι επαναστατες ειχαν περισσοτερα οπλα απο ΕΣΣΔ, Γερμανια κτλ μαζι;

Πιστεύω ότι ο ΚΠ έθιξε ένα πολύ ουσιαστικό θέμα, πως πρέπει οι επαναστάτες να μελετούν την ιστορία; Υπάρχει όντως μια άποψη που τα φορτώνει όλα στους άλλους (πχ η ΕΣΣΔ κατέρευσε επειδή την πολέμησαν οι ιμπεριαλιστές). Αυτό είναι κατά τη γνώμη μου λάθος γιατί απλούστατα δε βοηθάει την υπόθεση της επανάστασης. Ωραία έφταιγαν οι φασίστες, οι ιμπεριαλιστές και οι σταλινικοί (να το δεχτώ το τελευταίο). Δηλαδή τι περιμέναμε να βοηθήσουν. Πάντα θα υπάρχουν δυνάμεις εχθρικές προς την επανάσταση, το θέμα είναι αν μπορούν να αναγνωριστούν και να καταπολεμηθούν. Δηλαδή η κριτική δεν έχει νόημα αν δε συνοδεύεται από πρακτικές αλλαγές. Τι να την κάνω μια νέα επανάσταση αφού τις προηγούμενες τις κατέπνιξε η αντίδραση; Τι θα είναι διαφορετικό την επόμενη φορά; Σ' αυτά τα ερωτήματα δε πιστεύω ότι απαντάν (ούτε που τα πιάνουν) οι τοποθετήσεις που γίνονται. Αυτό που πιστεύω λέει ο ΚΠ είναι: (έπρεπε να πουν οι τροτσκιστές) ποιοι είναι μαζί μας - εμείς, αναρχικοί, λαός Ισπανίας κλπ - , ποιοι ενεντίον μας - Φράνκο, Στάλιν, κλπ -. Μπορούμε να τα καταφέρουμε; Αν μπορούσαν τι έκαναν αυτοί λάθος (αυτό τροποποιείται την επόμενη φορά τα άλλα είναι γκρίνια), αν δε μπορούσαν τι πήγανε να κάνουνε;

από Κ.Π. 26/08/2002 12:55 μμ.


Σχετικά με αυτά που έγραψε ο φίλος Φ.: Νόμίζω ότι είναι πολύ καλο να ανεβουν στην επιφάνεια οι παλιες πολιτικές, ιδεολογικες, φιλοσοφικές αντιπαραθέσεις στο κομμουνιστικό κίνημα και σε προσωπικά σε ευχαριστώ για τα κείμενα που παραθέτεις οσο και για τις επιλογές σου στα ζητήματα που επικεντρώνεις την προσοχή σου και την δική μας. Πραγματικά δεν πρέπει να φοβάσαι το κομφούζιο (τις αναταραχές ελεγε ο Μάο) εγώ αντίθετα τρομοκρατούμαι με την ομοφωνία που πετυχαίνεται με το να λέμε: όλοι αριστεροί είμαστε ρε παιδιά ελάτε να παμε στην διαδήλωση και ας αφήσουμε τις διάφορές μας !! Νομίζω ότι σε τελευταία αναλυση το ζήτημα επι του οποίου αντιπαρατέθηκαν και αντιπαρατίθενται οι πολιτικές απόψεις πανω στην προοπτική της επαναστατικού κινήματος είναι η συγκεκριμενοποίηση της εννοιας της στρατηγικής και ο διαχωρισμός της στρατηγικής από την ταχτική, πράγμα που επίσεις σε τελευταία ανάλυση στηρίζεται στον διαχωρισμό της πολιτικής απο την ιστορία και το ρόλο των υποκειμένων στην ιστορική κίνηση. Για παράδειγμα ο Σταλιν με τον Τρότσκυ διαφωνούσαν, όχι για το αν στο τέρμα του δρόμου για καθε κοινωνία ήταν ο κομμουνισμός (οπως κι αν τον εννοούσαν ο καθένας) αλλά για το πιό ήταν το επόμενο βήμα προς τα εκει και ΠΟΙΟΣ το κάνει. Για μένα είναι φανερό ότι ο Λέον είχε άδικο (και ουτε τον ένοιαζε αν είχε άδικο, το κομμάτι του ήθελε να κάνει - πράγμα που είναι βέβαια τόσο τραγικό όσο χαριτωμένο είναι οτι και ο σ. Βήχος το κομμάτι του θέλει να κανει) αλλά έχει ενδιαφέρον να δούμε πιο βαθιά την διαφορά τους. Για να μεγενθύνουμε κάπως τις απόψεις όπως τις περιέγραφαν ο ένας για τον άλλο: - Ο Τρότσκυ (κατα Στάλιν) έβλεπε με ψύλλου πήδημα παντού την σοσιαλιστική επανάσταση να επικρατεί και θεωρούσε πως οποια μαλακία και να κανει το επαναστατικό κόμμα την επανάσταση την είχε στην τσέπη. - Ο Στάλιν (κατα Λέοντα) δεν βιαζόταν και ήθελε να ολοκληρωθεί με το καλό η αστική επανασταση, να βολευτούν οι κοινωνίες με μια ήπια αστική διχτατορία - και ο ίδιος με την δικιά του διχτατορία και το αίμα που έπινε για μπρεκφαστ - και στο διαλο η επανάσταση. Αν το δούμε πιο σοβαρά μπορούμε να πουμε ότι τα λαθη που θεωρητικά μπορούσαν να έχουν ήταν: - να βλεπει τον στρατηγικό στόχο σαν ταχτικό στόχο ο Λέον. - να ανάγει τόν ταχτικό στόχο σε στρατηγικό στόχο ο Ιωσήφ. Και τα δύο λαθη είναι εφικτά και κατα την γνώμη μου τα κάνουν η κινδυνεύουν να τα κανουν όλοι κάθε μέρα. Σημερα, αν και συγκαλυμένα σε μερικές πολιτικές απόψεις, ΟΛΟΙ έχουν λησμονήσει παντελώς τον Στρατηγικό "στόχο" (δεν είναι καν στόχος αφού είναι το αναγκαιο τερμα της ιστορικής πορειας αλλα έχει σημασία αν ανάγεται σε συμβολικό έστω στόχο) της επανασταστατικής πολιτικής. Παράδειγμα η αντιπαγκοσμιοποίηση όπου όλοι τσαλαβουτάνε επικύνδυνα στο αυθόρμητο και πολύχρωμο της κοινωνίας χωρίς να ξέρουν ουτέ γιατί το κανουν. Εγιναν αυτά τα λάθη; Πόσο και πού έγιναν; Αυτό είναι το ενδιαφέρον ζήτημα. Για τον Λέοντα η ταχτικοποίηση της στρατηγικής κανει "νιαου νιαου στα κεραμύδια", και σε μερικές περιπτώσεις άγρια, κι άν προσέξει κανείς που επιναν καφέ μερικοί (όχι ολοι ασφαλώς) διάσημοι τροτσκιστες καταλαβαίνει και το "κοινωνικό" μέρος του προβλήματος. Για τον Στάλιν το πρόβλημα όμως είναι δύσκολο. Κυρίως γιατί ο Στάλιν ότι μαλακία κι αν λέμε γι αυτόν ήταν 100% Λενινιστής και μάλιστα προχώρησε σε παραπολλά ζητήματα τον λενινισμό. Αν επομένως είναι να τον "ξηλώσουμε" στο θεωρητικό επίπεδο είναι καλύτερο και πιο τίμιο να "ξηλώσουμε" τον Λένιν. Πιστεύω δε ότι δεν θα έχει αντίρρηση ο Ιλίτς αρκεί να μη μυριστεί ότι μας πληρώνει ο ιμπεριαλισμός να το κανουμε. Πρέπει δηλαδή να βρούμε ανεπαρκειες στις λεπτομέρειες της Λενινιστικής θεωρητικής οπτικής, που όμως θα είναι αυτές που μπορούμε εμείς σημερα να δούμε μετά απο έναν παγκόσμιο πόλεμο, μια φυσιολογικότατη ιστορικά προσωρινή ανάσχεση (τίποτα παραπανω δεν είναι) του επαναστατικού κινήματος και μια πρωτοφανή έκκρηξη στο πεδίο της επικοινωνίας, της γνώσης, και της εμβάθυνσης, ΑΣΧΕΤΑ ΠΟΙΟΣ ΤΗΝ ΚΑΡΠΩΝΕΤΑΙ ΣΉΜΕΡΑ, της επιστήμης στα σχετικά ζητήματα. Ο Στάλιν (εννοώντας το μερος του κινήματος που εκπροσωπούσε) ήταν υποχρεωμένος να κανει πολιτική και επομένως να έχει ταχτική, να επιλέγει ταχτικές κινήσεις. Αν δεν είχε ταχτική θα ήταν σαν να νόμιζε ότι δεν εχει εχθρούς. Υπήρχε επίσης ένα κρατος η Σ.Ε. που αναγκαστικά είχε σχέσεις με άλλα κράτη. Μέσα σε μια τέτοια συγκεκριμένη κατασταση έχει ασφαλως νόημα να κρίνουμε την σταση και τις κινήσεις του Στάλιν, να δούμε άν επιρρεάστηκε και πόσο (πραγμα αναμενόμενο) μέσα στα πλαίσια της συμμαχίας με τους ιμπεριαλιστές και είναι ΒΕΒΑΙΟ κατά την γνώμη μου ότι θα βρούμε λάθη και ανεπάρκειες γιατι στο κατω της γραφής τον πολεμο στρατιωτικό και πολιτικό τον χανει κανείς είτε γιατι είναι στην πλευρά που θα χάσει είτε γιατί κανει λάθη. Υπάρχουν όμως λάθη και "λαθη". Ας δούμε αν θέλετε τι έγινε με την ελληνική περίπτωση 40-49: Κατ' αρχήν θα είθελα να πω σε σχέση με αυτά που γραφει για την Ελλαδα ο αγαπητός Φ. ότι εγώ δεν συμφωνώ με τον πολύ ορισμένο τρόπο που σχηματοποιεί το ζήτημα. Νομίζω ότι αν ήταν τόσο καθαρή η αντιπαράθεση σταλινικών και ρεβιζιονιστών εκείνη την εποχή δεν θα είχαν την παραμικρή ελπίδα οι δευτεροι να επικρατήσουν. Επειτα πρεπει να δούμε κατι πολύ λεπτό ώς ζήτημα, που ειναι ότι δεν έφτασε ότι είχαν ορισμένοι (οι Σταλινικοί, σ' αυτό συμφωνώ) σωστες θεωρητικές θέσεις έπρεπε και να τις εφαρμόσουν και δεν τις εφαρμοσαν κυρίως στο ΕΑΜ, (Ο Μαο τα λεει στα περι πολιτικής στο εννιαίο μέτωπο) όπου στην πράξη ΞΕΧΑΣΤΗΚΕ ο στρατηγικός στόχος με την έννοια ότι ξεχάστηκαν οι διαφορες απο τους συμμαχους έν όψει του κοινού στόχου της απελευθέρωσης. Υπάρχει όμως και ένα ζήτημα ακόμα πιο δύσκολο: γιατί οι "σταλινικοί" άφησαν τους ρεβιζιονιστες (αν ακολουθήσω τον σωστό διαχωρισμό που κάνεις) να κάνουν το δικό τους και δεν τους σταματούσαν. Είναι φανερό οτι και στα δεκεμβριανά και στον εμφύλιο το κόμμα ΣΠΡΩΧΤΗΚΕ από τον λαό στην επανασταση και το κόμμα πηγε σ' αυτήν με το "ζορι" περίπου. Είχαν "δικαίωμα" οι επαναστάτες στο κόμμα (γιατί δεν ήταν όλοι επαναστάτες βέβαια) να εξεγερθούν; Κατα την γνωμη μου είχαν αλλά η γνώμη μου ειναι σημερινή και η πρώτη φορά που ακούστηκε η έννοια "το δικαίωμα στην εξέγερση" ήταν το 1964 από τον Μάο. Ασχετα άν ο ιδιος το ασκησε ώς δικαιωμα από τότε που οι δικοί μας δεν το ασκησαν. Με την ίδια λογική μπορούμε να δούμε και την θέση του Στάλιν. Είναι σίγουρο ότι αυτός νόμιζε (το είπε) ότι "οι Ελληνες δεν θα τα καταφέρουν" σε ποιό βαθμό η γνώμη του επιρρέασε (κατασκεύασε) τους ελληνες και σε ποιο βαθμό οι ελληνες επιρρέασαν (κατασκεύασαν) την γνώμη του είναι δύσκολο να το πεί κανεις. Σε ότι αφορά τον ίδιο τον Στάλιν μαζί με αυτό που είπε είπε και κατι άλλο: "οι ελληνες λένε οτι θα τα καταφέρουν, αλλά δεν το πιστεύω. Βέβαια μας έλεγαν και οι κινέζοι ότι θα τα καταφερουν αλλα δεν το πιστεύαμε, λεγανε σε μας ναι ναι χαμογελοντας - ξερετε πως είναι οι κινέζοι - και μετά πήγαν και εκαναν το δικό τους και τα κατάφεραν. Μας διαψευσαν. Ο θεός (!) να δώσει να μας διψεύσουν και οι έλληνες. Αλλά δεν το πιστεύω." Αυτο δείχνει ότι ο Στάλιν τους αγαπούσε τους έλληνες (κι ας λένε) το ζήτημα όμως είναι πόσο πραγματικά δεν ήταν επιρρεασμένος από τα κέρδη του κινήματος μεσα από τον πόλεμο και φοβόταν να μην τα χάσει. Εγώ νομίζω ήταν, αλλά είμαι βέβαιος ότι δεν μπορούσε να γίνει αλλιως. συγνώμη για την φλυαρία Κ.Π.

από μη_αριστερός 26/08/2002 1 μμ.


Ως συνήθως, συζήτηση δεν μπορεί να ανοίξει! Όπως λέει και ο φίλος "ΑΝΑΡΧΙΑ" δυο γάιδαροι μαλώνανε σε ξένο αχυρώνα! Σταλινικοί και Τροτσισκές σε ένα αγώνα δρόμου να αποδείξεται ποιοι είναι οι γνήσιοι επαναστάτες! Για να ξεκαθαρίζουμε λίγο τα πράγματα όπως έγραψε και ο Αμελ Παζ στο ταξίδι στο παρελθόν η ισπανική επανάσταση επέτυχε από τη στιγμή που δεν ακόλούθησε ντόμινο και στις άλλες χώρες το προλαιταριάτο!! Δεύτερον μπορεί η αφορμή να στάθηκε το πραξικόπημα του Φράνκο ας μη γελιόμαστε όμως η επανάσταση ήταν κοινωνική και όχι "δημοκρατική" βλέπε Όργουελ φόρο τιμή στη Καταλωνία! Τρίτον ο ρόλος των Σταλινικών γνωστός τόσο στην ισπανία όσο και στην οκτωβριανή επανάσταση! Για τους τροσκιστές είναι ψιλοσυμπαθητικοί αλλά είναι οι χαμένοι... Με το κόλημα που έχουν όλοι οι Μαρξιστές με την εξουσία, τι σημασία έχει άν την έχουν οι καπιταλιστές ή το κόμμα? Επανάσταση και εξουσία είναι όροι αντίθετοι! Ποιος έκανε λάθος στην ισπανία? κατ΄ εμέ οι αναρχικοί έκαναν το βασικό λάθος να πάρουν μέρος στην δημοκρατική κυβέρνηση σε μια συμμαχία με το ΚΚ και τους υπόλοιπους αρχηγίσκους! Αλλά δεν μπορεί να παραβλέψει κανείς πως από την άλλη υπήρχαν οι φασίστες και ο πόλεμος! Τι ψάχνουμε τώρα? Η ισπανική επανάσταση ήταν η μαζικότερη και βαθύτερη ιστορική εμπειρία ελευθεριακού κομμουνισμού!! Το δίδαγμα που αποκόμησα μέσα από τα βιβλία γιατί όπως και να το κάνεις άλλο να ζεις και άλλο να διαβάζεις είναι:1ον η κοινωνική επανάσταση δεν είναι ουτοπία μπορεί να γίνει πραγματικότητα όπως έγινε στην ισπανία έστω και για λίγο 2ον θα έχει εχθρούς όχι μόνο τη αστική τάξη, τους καπιταλιστές αλλά και κάθε λογής εξουσιαστές όπως τους κομμουνιστές κλπ Αυτά!!!

από Κ.Π. 26/08/2002 1:12 μμ.


φιλομαθέστατο φιλαράκι "απο" λες: >>> Καλα ρε σταλινα Κ.Π., εισαι μαλακας, η απλως κανεις το μαλακα; >>> Για σενα δηλαδη οι συνθηκες θα ηταν ωριμες μονο αν οι Ισπανοι επαναστατες ειχαν περισσοτερα οπλα απο ΕΣΣΔ, Γερμανια κτλ μαζι; 1. Είμαι μαλάκας. Δεν παριστάνω ποτέ τίποτα. (προσπαθω) εσύ τι παριστάνεις; Ξέρεις; 2. Ακριβώς. Αν οι συνθήκες ήταν ώριμες οι Ισπανοί θα εύρισκαν τα οπλα να νικήσουν. Το ότι παρ' όλο που δεν είχαν τα όπλα επαναστατησαν για μένα τους κανει απλώς (αστικού τύπου) ήρωες. Για σένα "πανεξυπνε" τους κανει ΜΑΛΑΚΕΣ. κατάλαβες; Κ.Π.

από synexizete 26/08/2002 1:31 μμ.


sto indymedia, tipota den allakse dysthxos.

από periodiko 26/08/2002 1:37 μμ.


pokilhs ylhs exei istorika kai alles endiaferoyses malakies na diabasoyme.mas ta exete prhksei eseis oi polydiabasmenoi poy eiste sygkekrimenoi malakes. exete kanei to indymedia kafeneio sta alh8eia, mono ta poylia apo to tabli den akoygonte. KAFENEIA

από istoria 26/08/2002 1:40 μμ.


na grapsei o ka8ena sas mia mprosoyra na tis antalaksete metaksy sas, na tis diabasete kai na pate se ena kafeneio na plako8hte, oxi edw pantos!

από ΒΗΧΟΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ 26/08/2002 1:59 μμ.


Αγαπητοί φίλοι και σύντροφοι: Ξεκίνησα αυτή τη συζήτηση όχι σαν "δάσκαλος" αλλά σαν μαθητής. Κανείς μας δεν μπορεί να υποστηρίξει ότι "ναι, εμείς είμαστε οι τέλειοι οι άλλοι κάνουν όλα τα λάθη". Θέλησα να αρχίσει, επιτέλους, μία συζήτηση για τα μεγάλα ιστορικά ζητήματα που μένουν "κλειστά" και απαραβίαστα δεκαετίες τώρα. Δεν ισχυρίζομαι ότι οι τροτσκιστές ήταν αλάνθαστοι και για όλα έφταιγαν οι άλλοι. Αυτό που εγώ είπα, και εξακολουθώ να λέω, είναι ότι Ο ΣΤΑΛΙΝΙΣΜΟΣ ΗΤΑΝ ΚΑΙ ΕΙΝΑΙ Ο ΝΕΚΡΟΘΑΦΤΗΣ ΚΑΘΕ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗΣ! Ο φίλος ΚΠ με ρωτάει ποια είναι τα κίνητρά μου και μήπως θέλω να αποκτήσω 5-6 οπαδούς για να το "παίξω" αρχηγός! χα χα. Είναι φανερό ότι δεν γνωριζόμαστε προσωπικά ή στους "δρόμους" αγαπητέ φίλε. Δεν χρειάζομαι οπαδούς φίλε μου. Εχω τόσους όσους μου αρκούν στα Σωματεία, στις οργανώσεις όπου ενεργά συμμετέχω. Δεν πάω για αρχηγός γιατί ενδόμοιχα τους "απεχθάνομαι" τους αρχηγούς. Ενας απλός αγωνιστής είμαι ανάμεσα σε πολλούς άλλους. Γράφοντας ότι δεν "τραβάς" δεν θέλησα να σε προσβάλλω, ίσως να ήταν ατυχής η έκφραση, αλλά να παροτρύνω το σύντροφο Φ να μπεί στη συζήτηση, όπως κι έγινε. Εγώ φίλε ή σύντροφε, δεν έχω πρόβλημα να συζητάω με σ. που αυτοαποκαλούνται σταλινικοί, μαοϊκοί κλπ. Από τη συζήτηση όλο και κάτι μαθαίνουμε για να βοηθήσουμε το κίνημα να πάει ένα βήμα μπροστά, μιας και μας "έχουν κολήσει στον τοίχο"! Τελειώνοντας μαζί σου να σου πώ ότι έχεις άδικο υποστηρίζοντας πώς οι επαναστάσεις δεν προδίδονται! Μάθε για την ΠΡΟΔΟΜΕΝΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ του 1917, της Ελλάδας του 1940-49 κλπ. Δεν έκανα αισθητή την παρουσία μου στη συζήτηση για ένα λόγο: ΠΕΡΙΜΕΝΩ! Περιμένω να μπουν και άλλοι αριστεροί να καταθέσουν τις δικές τους απόψεις. Δεν είμαι ο μόνος τροτσκιστής σ΄ αυτή τη χώρα, ούτε ο μόνος αριστερός. Και μην νομίσετε ότι η αποψή μου για το POUM είναι ότι αυτό δεν έκανε λάθη. Ούτε αυτό πάλεψε για την ανάπτυξη των επιτροπών στα εργοστάσια και στο μέτωπο ώστε να αναδειχθούν σε όργανα εξουσίας. Και πώς να παλέψει άλλωστε όταν συμμετείχε στην αστική κυβέρνηση του Λαϊκού Μετώπου υπερασπίζοντας, στην πράξη, την αστική εξουσία;Και αυτό συνέβει γιατί στο POUM υπήρχαν άλυτα ζητήματα ως προς τη θεωρία της Διαρκούς Επανάστασης. Ομως τα μέλη του, τα στελέχη, οι ηγέτες και η μιλίτσα του πάλεψαν με ηρωϊσμό για την επανάσταση και οι τόννοι των σταλινικών συκοφαντιών δεν μπορούν τα την σκεπάσουν.

από Ο ίδιος 26/08/2002 2:04 μμ.


Για τους φίλους που ενοχλούνται από τη συζήτηση και γράφουν ότι το "έχετε κάνειο καφενείο" να τους πώ ότι αν πρόκειται πραγματικά να συζητήσουμε συντροφικά, ας το κάνουμε και Καφενείο. Μπάχαλο να μην το κάνουμε μόνο.

από Θύμιος 26/08/2002 2:06 μμ.


Βρέ παιδιά η συζήτηση αυτή δεν είναι μόνο ανεπίκαιρη (γεγονός που την καθιστά μια στείρα βυζαντινολογία), αλλά και αδιέξοδη γιατί επικεντρώνεται στην τυπική και συχνά ψυχοπαθολογική αντιπαράθεση Τρότσκι-Στάλιν. Φυσικά αυτή η συζήτηση κάποια μέρα αναγκαστικά θα γίνει, αυτό όμως θα γίνει όταν δημιουργηθούν οι προϋποθέσεις από το εργατικό κίνημα, με τη συμμετοχή του εργατικού κινήματος και της πρωτοπορίας του. Ο σταλινισμός ένα από τα βαθύτερα δράματα της Ιστορίας δεν μπορεί να αναλυθεί επειδή κάποιοι «εκβιαστικά» θέτουν το ζήτημα. Η διαλεκτική διδάσκει ότι η κατάρρευση της ΕΣΣΔ αποτελεί το διαλεκτικό αποτέλεσμα του γραφειοκρατικού εκφυλισμού της Επανάστασης, δηλαδή του σταλινικού φαινομένου. Γιατί αυτό που λέμε σταλινισμό είναι ακριβώς αυτό το φαινόμενο της γραφειοκρατικής αλλοίωσης και παραμόρφωσης των οικονομικών, κοινωνικών και πολιτικών κατακτήσεων της Επανάστασης. Και δεν μπορούμε να επικαλούμαστε τα συντάγματα και κάποια γραπτά του Στάλιν (αλήθεια πότε γράφτηκαν) για να δικαιολογήσουμε τα αδικαιολόγητα (και ο Κάουτσκι και ο Πλεχάνωφ έγραψαν σωστά πράγματα!!!). Χωρίς να αναλύσει κανείς το γραφειοκρατικό εκφυλισμό της Επανάστασης δεν θα μπορέσει ποτέ να καταλάβει τι είναι σταλινισμός και θα ερμηνεύει την κατάρρευση της ΕΣΣΔ με το Χρουτσώφ ή τον Κορμπατσώφ. Θα κατρακυλάει δηλαδή στην ιδεαλιστική αντίληψη της Ιστορίας που οι αλλαγές και οι ανατροπές γίνονται από τα πρόσωπα και όχι από τις ταξικές κοινωνικές και πολιτικές διεργασίες και δυνάμεις. Θα μπορούσε ο Χρουτσώφ να κάνει «ανατροπή» όταν το σταλινικό καθεστώς (προϊόν του οποίου ήταν), από τα οικονομικά θεμέλια ως τις πολιτικές του μορφές ήταν επαναστατικά αυθεντικό και κάτω από την εξουσία του προλεταριάτου? Για τους «ανησυχούντες» υπάρχει άφθονη βιβλιογραφία που αναλύει το σταλινικό φαινόμενο και τις γραφειοκρατικές παραμορφώσεις της ΕΣΣΔ. Δεν θα επεκταθώ, γιατί πιστεύω ότι η συζήτηση πάνω σ όλα αυτά δεν έχει ακόμα ανοίξει πραγματικά (καλό θα ήταν να άνοιγε μια τέτοια συζήτηση το ΚΚΕ). Θα πω μόνο τούτο που δείχνει περίτρανα την αντεπαναστατική φύση του σταλινισμού. Τον Οκτώβρη του 1917, ένα Π.Γ. της Κεντρικής Επιτροπής εκλέγεται για πρώτη φορά. Το αποτελούσαν επτά μέλη: Λένιν, Τρότσκι, Ζηνόβιεφ, Κάμενεφ, Σοκόλνικοφ, Μπούμπνοφ και Στάλιν. Δύο μέλη πέθαναν από φυσικό θάνατο. Τα υπόλοιπα δολοφονήθηκαν από τη σταλινική τρομοκρατία. Έως το 1923 μετείχαν στο Π.Γ. δέκα πρόσωπα. Τα οκτώ δολοφονήθηκαν. Μεταξύ 1918 και 1921, 31 μπολσεβίκοι ήταν μέλη της Κεντρικής Επιτροπής. Οι 18 δολοφονήθηκαν, ο ένας εξωθήθηκε σε αυτοκτονία (Τόμσκι) και ο Μουράνοφ εξαφανίστηκε χωρίς να αφήσει ίχνη. Τι να συμπεράνει κανείς, ότι Ο Λένιν, ο επαναστάτης ηγέτης, έκανε την Επανάσταση με όλους τους στενούς του συνεργάτες να είναι «πράκτορες του ιμπεριαλισμού; Ας δούμε, όμως σύντροφοι, τι μας ενώνει στον αγώνα κατά της παγκοσμιοποίησης και της Νέας Τάξης, και αυτά τα ζητήματα όταν τεθούν πραγματικά (οι αγώνες θα τα θέσουν) θα τα συζητήσουμε.

από Βήχος Παναγιώτης 26/08/2002 2:12 μμ.


Κι επειδή ο σ. Φ. μίλησε και για την επανάσταση του 1940-49 στην Ελλάδα, το παρακάτω άρθρο που θα δημοσιευθεί στο ΑΦΙΕΡΩΜΑ που έχει ανοίξει το ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΚΑΦΕΝΕΙΟ για το Τροτσκιστικό Κίνημα στην Ελλάδα είναι νομίζουμε κατατοπιστικό. "ΔΕΚΕΜΒΡΙΑΝΑ" Η ΠΡΟΔΟΜΕΝΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΩΣ ΕΚΚΡΕΜΟΤΗΤΑ (Ο 20ος αιώνας τέλειωσε μεταφέροντας σαν παρακαταθήκη στον 21ο όλες τις αγωνίες και όλες τις στιγμές της Ιστορίας που τον σημάδεψαν. Πόλεμοι, επαναστάσεις, οράματα, αγώνες των μαζών για απελευθέρωση από κάθε μορφής σκλαβιά, προδοσίες, όνειρα και πόθοι για ένα διαφορετικό κόσμο. Ενα κόσμο που άρχισε να ξεμυτίζει λίγο μετά την βαρβαρότητα του Πρώτου Παγκόσμιου Πολέμου σπάζοντας τα δεσμά της "φυλακής των λαών" της Ρωσίας των τσάρων το 1917 για να μετατρέψει τον Οκτώβρη από ένα μήνα του Φθινοπώρου σε εποχής της Ανοιξης για ολόκληρη την ανθρωπότητα) Το παρακάτω άρθρο είναι του σ. ΓΙΑΝΝΗ ΑΝΤΙΚΥΡΑ συνεισφορά στο Αφιέρωμά μας Η ιστορία όμως, "η πιο σκληρή απ΄ όλες τις Θεότητες" δεν προχωράει με τον τρόπο που ο καθένας θέλει ή νομίζει, αλλά έχει τους νόμους της, ίσως και τους λόγους της, οι οποίοι πολλές φορές την κάνουν ανυπόφορη. Λίγο μετά το κατακάθισμα του κουρνιαχτού με το όνομα Φουκουγιάμα που προμήνυε το "τέλος της", ήρθε να υπενθυμίσει με βίαιο και τραγικό τρόπο ότι και ο επόμενος αιώνας ανήκει στην εποχή των πολέμων και των επαναστάσεων. Ετσι όλα τα άλυτα ιστορικά ζητήματα ξαναμπαίνουν με πιο οξύ και πιο επείγοντα τρόπο μπροστά στην ταξική πάλη απαιτώντας λύση. Μια από τις πιο σημαντικές στιγμές της Ιστορίας που καθόρισε τις εξελίξεις του επαναστατικού κινήματος όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και στην Ευρώπη ήταν τα "Δεκεμβριανά". Η σύγκρουση του ΕΛΑΣ με τους Αγγλους ιμπεριαλιστές και τους συνεργάτες τους, την ντόπια αστική τάξη και αντίδραση τον Δεκέμβρη του 1944, σήμερα, μετά από πενήντα οκτώ χρόνια δεν έχει καθόλου επετειακό χαρακτήρα. Αποτελεί σημείο καμπής και έχει τεράστια σημασία για την εργατική τάξη μπροστά στα καινούργια καθήκοντα που βάζει η Ιστορία στο τέλος αυτού του αιώνα. Καθήκοντα που απαιτούν από την ίδια να παίξει τον ιστορικό της ρόλο, τον επαναστατικό ρόλο για την απελευθέρωση της ανθρωπότητας από την καπιταλιστική σκλαβιά και το χτίσιμο της κομμουνιστικής κοινωνίας. Δεν είναι τυχαίο ότι τα "Δεκεμβριανά" είναι η ιστορική εκείνη περίοδος που θέλουν να την σβήσουν από την μνήμη με κάθε τρόπο γιατί εκφράζει το αναπόφευκτο της σύγκρουσης επανάστασης και αντεπανάστασης, που ξεπερνάει και λειτουργεί ανεξάρτητα από τις προθέσεις και τις επιδιώξεις κάθε συμφιλιωτισμού και ειρηνικής διευθέτησης των πραγμάτων, με άλλα λόγια ότι επιστρατεύεται από το "οπλοστάσιο" του αστικού κοινοβουλευτικού παιχνιδιού. Φυσικά, αυτό που δεν ήταν αναπόφευκτο ήταν η νίκη των Εγγλέζων ιμπεριαλιστών. Την πλήρη ευθύνη την έχουν οι σταλινικοί του ΚΚΕ που βρισκόντουσαν στην ηγεσία του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ κάτω από την καθοδήγηση της γραφειοκρατίας του Κρεμλίνου και του ίδιου του Στάλιν. Η επανάσταση του 41-49 προδόθηκε, μόνο που οι όροι για την προδοσία αυτή είχαν ήδη αρχίσει να δημιουργούνται από αρκετά χρόνια πριν. Στο θέατρο της Ιστορίας το σενάριο έγραφε "θεωρία των σταδίων", η μεγάλη πρεμιέρα είχε τον τίτλο "αστικοδημοκρατική επανάσταση" και οι πρωταγωνιστές με στεντόρεια φωνή, αγκαλιάζοντας πρώην εχθρούς και σφάχτες, έκλειναν την αυλαία της παράστασης με το μεγάλο "επαναστατικό" απόφθεγμα που λεγόταν "Λαϊκό Μέτωπο". Ετσι άρχιζε μια από τις μεγαλύτερες τραγωδίες στην ιστορία της ταξικής πάλης, τις συνέπειες της οποίας πληρώνουμε μέχρι σήμερα. Στην περιβόητη 6η Ολομέλεια, το Γενάρη του 1934, η σταλινική ηγεσία των Σιάντου - Ιωαννίδη επισημοποιεί τη θεωρία των σταδίων στην στρατηγική του ΚΚΕ που βάζει σαν άμεσο στόχο την "αστικοδημοκρατική επανάσταση". Ετσι ανταποκρίθηκαν πλήρως στην εξωτερική πολιτική της γραφειοκρατίας του Κρεμλίνου που ήθελε να συμμαχήσει με τις ιμπεριαλιστικές δημοκρατίες ενάντια στο φασισμό. Η Ζαχαριαδική "εργατοφτωχομεσαία" δημοκρατία αντικαθιστά την πάλη για τη σοσιαλιστική επανάσταση, εγκαθιδρύοντας την πολιτική της ταξικής συνεργασίας. Στο γράμμα που στέλνουν στους αστούς δημοκράτες στις 16 Γενάρη 1935 το ΚΚΕ και η "Ενωτική ΓΣΕΕ" τους προτείνουν "Ενιαίο Μέτωπο" για να ματαιώσουν την εγκαθίδρυση δικτατορίας. Το ενιαίο μέτωπο του Λένιν γίνεται μέτωπο ταξικής συνεργασίας για την υπεράσπιση της αστικής δημοκρατίας. Στις 9 Ιούνη 1935 μέσα σε συνθήκες άγριας τρομοκρατίας και αφού είχε μεσολαβήσει ο στρατιωτικός νόμος του Κονδύλη, γίνονται εκλογές που τις κερδίζουν οι Λαϊκοί. Η εργατική τάξη θα εκφράσει τη δύναμή της και μέσα απ΄ αυτές τις εκλογές δίνοντας στο ΚΚΕ πάνω από 100.000 ψήφους που οι σταλινικοί παζάρεψαν με τους αστούς φιλελεύθερους. Τον Ιούλη του 1935 έχουν σύνθημα τη συγκρότηση του "Δημοκρατικού Συνασπισμού". Τον Δεκέμβρη του 1935 στο 6ο συνέδριο το ΚΚΕ ακολουθεί την αντεπαναστατική γραμμή του¨Λαϊκού Μετώπου που επιβλήθηκε στο 7ο συνέδριο της Κομιντέρν, ρίχνει το σύνθημα για ένα "Παλαϊκό Ενιαίο Μέτωπο Πάλης" για να κατακτηθεί μια λεύτερη δημοκρατική ζωή", δίνοντας έτσι σανίδα σωτηρίας στους διασπασμένους φιλελεύθερους την στιγμή που ξέσπαγαν αγώνες. Εγκαινιάζεται η "κοινοβουλευτική συνεργασία" με την κυβέρνηση συνασπισμού του Θ. Σοφούλη (σύμφωνο Σοφούλη - Σκλάβαινα) και δίνεται ψήφος εμπιστοσύνης στους φιλελεύθερους συνεταίρους, οι οποίοι συμμετέχουν σε κυβέρνηση συνασπισμού με τους Λαϊκούς και με τον επίδοξο δικτάτορα Μεταξά που στις 13 Απρίλη ορκίζεται πρωθυπουργός από το βασιλιά Γεώργιο. Στις 30 του ίδιου μήνα οι αστοί διακόπτουν τις εργασίες της Βουλής και δίνουν το δικαίωμα στον Μεταξά να εκδίδει διατάγματα. Οι σταλινικοί κάνουν μόνο φραστικές καταγγελίες των αντιβενιζελικών, καλώντας τους βενιζελικούς σε συνεργασία. Στη Θεσσαλονίκη οι καπνεργάτες ηγούνται στην πανελλαδική απεργία στις 29 Απρίλη που θα οδηγήσει στην εξέγερση στις 9 Μαϊου 1936. Απεργιακές φρουρές παντού, ομάδες περιφρούρησης ενάντια στους φασίστες των ΕΕΕ κλπ., ανησυχούν τον Μεταξά, ο οποίος ήδη από τις 7 Μαϊου φτάνει στη Θεσσαλονίκη και δίνει εντολή στον σωματάρχη του Γ΄ Σώματος Στρατού Ζέππο να συντρίψει τους εργάτες. Οι σταλινικοί αντί να κινητοποιήσουν την εργατική τάξη της πόλης, την καλούν "να βρίσκεται σε επιφυλακή για 24ωρη απεργία διαμαρτυρίας". Οι Τροτσκιστές κυνηγήθηκαν σαν "χαφιέδες" και "προβοκάτορες". Αντίθετα ο σταλινικός Μ. Σινάκος, ο οποίος μαζί με τον Ζάννα και τον Μαυροκορδάτο (βενιζελικοί βουλευτές) έσπασαν την επαναστατική απεργία, καλούσε τους εργάτες να δείξουν εμπιστοσύνη στο σφάχτη τους, τον σωματάρχη Ζέππο. Ο δρόμος για την δικτατορία της 4ης Αυγούστου ήταν στρωμένος χάρη στην προδοσία των σταλινικών. Το ίδιο έγινε στην Γαλλία και στην Ισπανία. Στην Γαλλία το Λαϊκό Μέτωπο οδήγησε στην Ανακωχή του 1940 και τον φασίστα Φιλίπ Πεταίν στην εξουσία, όπως κι αργότερα στον Ντε Γκωλ της Τέταρτης και Πέμπτης Δημοκρατίας, ενώ το 1945 και το 1958 ενέκριναν τις σφαγές στην Αλγερία και στην Ινδοκίνα. Στην Ισπανία το Λαϊκό Μέτωπο οδήγησε στον Φράνκο, ο οποίος κυβέρνησε για περίπου τέσσερις δεκαετίες. Ο δρόμος προς την αστική δημοκρατία ιδιαίτερα σε συνθήκες ταξικής πόλωσης οδήγησε πάντα στο φασισμό. Ποτέ η (αστική) δημοκρατία δεν ήταν αντίπαλος του φασισμού, αντίθετα ήταν το βασικό του εκκολαπτήριο. Η συντριβή του φασισμού μπορεί να γίνει μόνο με κομμουνιστικό τρόπο. Δεν υπάρχει άλλος δρόμος παρά μόνο να βγει στο προσκήνιο η εργατική τάξη σαν τάξη. Ο Τρότσκι είχε προειδοποιήσει ότι μέσα από τον πόλεμο θα ξεπηδήσουν επαναστατικά κινήματα. Ετσι κι έγινε. Στην Ελλάδα με την εισβολή των Ναζί το 1941 πυροδοτήθηκε ένα επαναστατικό προτσές τόσο στις πόλεις όσο και στα χωριά. Η αντίσταση στις χιτλερικές δυνάμεις μέσα από την πείνα και τις καταστροφές δημιούργησε ένα κίνημα που αποτελούσε τον έναν πόλο, της εξουσίας "του βουνού", όπου βρίσκονταν οι επαναστατικές δυνάμεις του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ κάτω από την ηγεσία του σταλινικού ΚΚΕ, που για ιστορικούς λόγους βρέθηκε επικεφαλής. Από την άλλη μεριά ο άλλος πόλος εξουσίας ήταν οι χιτλερικές αρχές κατοχής μαζί με ντόπιους αστούς που συνεργάστηκαν μαζί τους και σχημάτισαν τις κατοχικές κυβερνήσεις (Τσολάκογλου, Ράλλη) και τους ταγματασφαλίτες. Ετσι λοιπόν είχε δημιουργηθεί μια κατάσταση δυαδικής εξουσίας "μετατρέποντας την κατακτημένη χώρα σε μπαρουταποθήκη" όπως έλεγε ο Τρότσκι. Φυσικά μέσα στο στρατόπεδο του "βουνού" υπήρχε η αντίφαση ανάμεσα στις αντικειμενικές ανάγκες της εργατικής τάξης και των φτωχών αγροτών συμμάχων που μπήκαν στις γραμμές του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ, και από την άλλη, στην πολιτική ταξικής συνεργασίας της ηγεσίας. Το πρόγραμμα του ΕΑΜ, συνταγμένο από τον Δ. Γληνό μέλος του Π.Γ. του ΚΚΕ είχε σαν στόχο την αποκατάσταση των καπιταλιστικών σχέσεων ιδιοκτησίας στο τέλος του πολέμου (Θυμηθείτε τον Ισπανικό Εμφύλιο). Την ίδια εποχή οι "Τάιμς" του Λονδίνου απέδιδαν στο ΕΑΜ το 90% της υποστήριξης του λαού!!! Το κίνημα πήρε διαστάσεις χωρίς την και ενάντια στην μπουρζουαζία. Οι μάζες δεν ήταν λιγότερο εχθρικές στους αστούς απ΄ ότι στους Ναζί. Η μορφή του κινήματος ήταν απελευθερωτική αλλά το περιεχόμενο κοινωνικό, ήταν σοσιαλιστική επανάσταση. Ο Στάλιν για να αποδείξει στους ιμπεριαλιστές ότι δεν έχει σκοπό την ανατροπή του καπιταλισμού διαλύει και τυπικά το 1943 την Τρίτη Διεθνή. Η ήττα του Χίτλερ είχε αρχίσει να διαφαίνεται και έτσι τα διαπιστευτήρια του Στάλιν για τη μετα - Χίτλερ εποχή έμπαιναν στο τραπέζι, όπως π.χ. στη διάσκεψη της Τεχεράνης όπου μαζί με τον Τσώρτσιλ και τον Ρούζβελτ χάραζαν τα σχέδια για τη μεταπολεμική τάξη πραγμάτων. Είναι χαρακτηριστικό ότι λίγες μέρες πριν αναγγελθεί η διάλυση της Κομιντέρν οι Εγγλέζοι έστειλαν στην ηγεσία του ΚΚΕ το σχέδιο συμφωνητικού για την υποταγή του ΕΑΜ - ΕΛΑΣ στο συμμαχικό στρατηγείο της Μέσης Ανατολής. Την ίδια περίοδο ο Τέμπο (Βουχμάνοβιτς) εκπρόσωπος του γιουγκοσλαβικού αντάρτικου πρότεινε στο ΚΚΕ την Ιδρυση Κοινού Βαλκανικού Στρατηγείου των ανταρτών. Το ΚΚΕ απέρριψε το Βαλκανικό στρατηγείο και υπόταξε τον ΕΛΑΣ στους Βρετανούς ιμπεριαλιστές στο Στρατηγείο της Μέσης Ανατολής. Τον Μάιο του 1944, με τις εντολές του Κρεμλίνου, το ΕΑΜ - ΕΛΑΣ στέλνει αντιπροσωπεία στο Λίβανο όπου συμφωνείται ο σχηματισμός κυβέρνησης εθνικής ενότητας με 4 ΕΑΜικούς υπουργούς και πρωθυπουργό τον Γ. Παπανδρέου. Με βάση αυτή τη συμφωνία οι σταλινικοί καταδίκασαν την αντίσταση των φαντάρων και ναυτών, το γνωστό σαν "κίνημα της Μέσης Ανατολής" για να μην διαλυθούν από τους Εγγλέζους. Λίγες μέρες μετά την κατάπνιξη της ανταρσίας, πάνω στους νωπούς τάφους των ναυτών και στρατιωτικών οι σταλινικοί ηγέτες του ΕΑΜ - ΚΚΕ απευθύνθηκαν στους χασάπηδες του Καϊρου ζητώντας συνασπισμό ακόμα και με το βασιλιά. Οπως στην Ιταλία οι σταλινικοί έσωσαν τον Μπαντόλιο και τον Οίκο της Σαβοίας που ήταν έτοιμοι να ριχτούν στην κόλαση, έτσι και στην Ελλάδα στήριξαν τον Παπανδρέου και τον Οίκο Γλύξμπουργκ. Καθόλου περίεργο λοιπόν, που το συνέδριο στο Λίβανο έστειλε ευχαριστήριο στον Τσώρτσιλ "για το ενδιαφέρον του για την Ελλάδα και το μέλλον της". Στις 26 Ιούλη ο Ποπόφ πίεσε για την συμφωνία της Καζέρτας στη βάση της οποίας μετά την αποχώρηση των γερμανικών στρατευμάτων ο ΕΛΑΣ δεν θα έμπαινε στην Αθήνα και θα έβαζε τις δυνάμεις του κάτω από τις διαταγές του Σκόμπι. Στη φλόγα της ταξικής πάλης όλοι οι μύθοι κάηκαν. Οι σταλινικοί δεν μπορούσαν να στηρίζουν την ελληνική μαριονέτα χωρίς να επιδοκιμάζουν δημόσια το Βρετανό αφέντη της. Ο Τσώρτσιλ, με τα χέρια του βαμμένα με το αίμα των ναυτών και στρατιωτών της Μέσης Ανατολής χαμογελούσε στην Βουλή των Κοινοτήτων για το "ευχάριστο γράμμα" που έλαβε από τους σταλινικούς προδότες. Σχεδόν ταυτόχρονα με την αποχώρηση των χιτλερικών στρατευμάτων από την Ελλάδα, ο Τσώρτσιλ με τον Στάλιν ολοκλήρωναν το μοίρασμα των Βαλκανίων στις συνομιλίες της Μόσχας στις 9-10 Οκτώβρη 1944. Απέτυχαν μόνο στη Γιουγκοσλαβία όπου η Επανάσταση εκεί ανέτρεψε τις συμφωνίες κερδίζοντας το μίσος του Στάλιν που προσπάθησε να την υπονομεύσει με κάθε τρόπο. Αναφερθήκαμε πιο πάνω στην κατάσταση δυαδικής εξουσίας που είχε δημιουργηθεί. Βέβαια η δυαδική εξουσία είναι μια μεταβατική στιγμή, ένα μεταβατικό καθεστώς που πρέπει αναπόφευκτα να καταλήξει στην νίκη της επανάστασης ή της αντεπανάστασης. Οι σταλινικοί προσπάθησαν να κάνουν συμβιβασμό με την αντεπανάσταση. Κανονικά, μετά την αποχώρηση των Γερμανών ο ένας πόλος εξουσίας διαλυόταν. Κανένας δεν μπορούσε να αμφισβητήσει τον ΕΛΑΣ, ο οποίος δεν είχε παρά να μπεί στην Αθήνα, να την ξεκαθαρίσει από τους ταγματασφαλίτες και τους δοσίλογους και να πάρει την εξουσία. Εκανε το αντίθετο. Με τις συμφωνίες του Λιβάνου και της Καζέρτας και την εγκαθίδρυση της κυβέρνησης της Εθνικής Ενότητας δημιούργησε πάλι δυαδική εξουσία. Ο ένας πόλος ήταν τα βρετανικά ιμπεριαλιστικά στρατεύματα με τον Παπανδρέου πρωθυπουργό, μαζί με τους βασιλικούς του Ιερού Λόχου και την Ορεινή Ταξιαρχία. Ο άλλος πόλος ήταν το ΕΑΜ - ΕΛΑΣ. Μόνο που το ΕΑΜ - ΚΚΕ συμμετείχε στην εθνική κυβέρνηση αποτελώντας το κύριο στήριγμα ενάντια στην επανάσταση. Ο ειρηνικός δρόμος του αστικού κοινοβουλευτισμού, όπως γράφαμε και στην αρχή δεν μπορεί να αντέξει όταν οι δύο πόλοι έρχονται αντιμέτωποι. Η εξουσία δεν μπορεί να μοιραστεί ισομερώς, ούτε οι διαπραγματεύσεις λύνουν το ζήτημα. Ο Τρότσκι έγραφε ότι "η δυαδική εξουσία όχι μόνο δεν προϋποθέτει το μοίρασμα της αρχής σε ίσα μέρη και κοντολογίς κάθε τυπική ισορροπία στις εξουσίες. Πρόκειται για γεγονός όχι συνταγματικό μα επαναστατικό, που σημαίνει ότι το σπάσιμο της κοινωνικής ισορροπίας έχει ήδη καταστρέψει το κρατικό υπεροικοδόμημα. Η διαρχία εκδηλώνεται εκεί όπου οι εχθρικές τάξεις στηρίζονται ήδη πάνω σε κρατικές οργανώσεις βαθιά ασυμβίβαστες - η μια ξοφλημένη, η άλλη στη διαμόρφωσή της - που, σε κάθε βήμα απωθούν η μια την άλλη στο πεδίο της διεύθυνσης της χώρας. Από την ίδια της την φύση, μια τέτια κατάσταση δεν μπορεί να είναι σταθερή. Η ταξική κοινωνία έχει ανάγκη από συγκέντρωση της εξουσίας. Το κομμάτιασμα της εξουσίας δεν προαναγγέλει τίποτε άλλο από τον εμφύλιο πόλεμο ("Ιστορία της Ρώσικης Επανάστασης", τομ. 1 σελ. 189, εκδ. Αλλαγή). Το κύριο ζήτημα της κρατικής εξουσίας είναι το ζήτημα των ενόπλων σωμάτων, του στρατού. Γύρω απ΄ αυτό κλιμακώθηκε η σύγκρουση που οδήγησε στον Δεκέμβρη. Ο Τσώρτσιλ παίρνοντας το πράσινο φως από τον Στάλιν, κι αποφασισμένος να διαλύσει με την βία τον ΕΛΑΣ διακήρυξε: "Οχι ειρήνη δίχως νίκη". Στις 28 Νοέμβρη ο Γ. Παπανδρέου υποβάλλει στο υπουργικό συμβούλιο σχέδιο για δημιουργία "εθνικού στρατού" με κορμό τους πραιτωριανούς της Ορεινής Ταξιαρχίας, του Ιερού Λόχου και του ΕΔΕΣ. Ο ΕΛΑΣ έπρεπε να αφοπλιστεί και να διαλυθεί και οι άντρες του να μπουν στην εθνοφυλακή. Στις 30 Νοέμβρη οι Σιάντος και Παρτσαλίδης ζητούν "ταυτόχρονη διάλυση Ορεινής Ταξιαρχίας και ΕΛΑΣ"! Η αντιπρόταση απορρίπτεται και ο στρατηγός Σκόμπι στην 1 Δεκέμβρη, βγάζει διαταγή με την οποία διατάζει τον ΕΛΑΣ να διαλυθεί μέχρι τις 10 Δεκέμβρη. Τα πράγματα είχαν δρομολογηθεί, η σύγκρουση προκλήθηκε σκόπιμα από τους Αγγλους και την ίδια στιγμή οι λαϊκές μάζες που ήταν ένοπλες δεν παρέδιδαν τα όπλα παρά την γραμμή του ΚΚΕ. Ηταν μια πανίσχυρη επανάσταση μα είχε προδότες ηγέτες. Στην πιο κρίσιμη φάση της αναμέτρησης το ΚΚΕ απομάκρυνε τον κύριο όγκο του ΕΛΑΣ από την Αθήνα, στέλνοντας τον στην Ηπειρο να διαλύσει τις συμμορίες του Ζέρβα... Αρνήθηκε να συγκρουστεί με τους Αγγλους και τους ταγματασφαλίτες συμμάχους τους από το πρώτο δεκαπενθήμερο που άρχισε η ένοπλη σύγκρουση και να τους συντρίψει. Ετσι μπόρεσε ο Σκόμπι να ενισχυθεί με αεροπορική δύναμη και βομβαρδίζοντας τις εργατικές συνοικίες της Αθήνας κατάφερε να νικήσει τον ΕΛΑΣ. Ενας στρατός που στο μεγαλύτερο μέρος του δεν πήρε μέρος στη μάχη της Αθήνας βρέθηκε το Γενάρη ΄45 "ηττημένος". Το επόμενο βήμα ήταν η Βάρκιζα, όπου η σταλινική ηγεσία διέλυσε τον ΕΛΑΣ και παράδοσε τα όπλα του στην αντίδραση. Στην διάρκεια των συμφωνιών της Γιάλτας που γινόταν τις ίδιες μέρες με την Βάρκιζα ο Στάλιν δήλωνε στον Τσώρτσιλ: "Εχω πλήρη εμπιστοσύνη στην βρετανική πολιτική στην Ελλάδα". Οι μόνοι που αντιτάχθηκαν στα ξεπουλήματα παρ΄ όλα τα λάθη και τις αδυναμίες τους ήταν οι τροτσκιστές. Ο Τσώρτσιλ χαρακτήριζε αυτούς που μάχονταν τους ιμπεριαλιστές "τροτσκιστές" και φυσικά η ηγεσία του ΚΚΕ έκανε ότι μπορούσε ν΄ αποποιηθεί την... συκοφαντία. Ετσι όσο η προδοσία πλησίαζε στο τέλος της, τόσο αυξάνονταν οι δολοφονίες των τροτσκιστών και των διαφωνούντων αριστερών εαμιτών. Η μεταπολεμική τάξη πραγμάτων στήθηκε πάνω στα κόκκαλα της προδομένης επανάστασης του ΕΑΜ - ΕΛΑΣ. Δεν είναι τυχαίο ότι ακόμα και το περιβόητο σχέδιο Μάρσαλ δόθηκε με κριτήριο την πολιτική κατάσταση σε κάθε χώρα. Ετσι, ενώ οι πιο πολλές χώρες της Ευρώπης πήραν τα χρήματα μέχρι το 1945-46, στην Ελλάδα δόθηκαν μετά το 1950 αφού είχε σφαχτεί και το δεύτερο αντάρτικο, το 1949. Στην επανάσταση του 1941-49 έγινε καθαρό ότι δεν μπορούσε να υπάρξει εθνική απελευθέρωση χωρίς εργατική εξουσία. Με τραγικό τρόπο επιβεβαιώθηκε η θεωρία της Διαρκούς Επανάστασης, της θεωρίας που καθοδήγησε την Ρωσική Οκτωβριανή Επανάσταση κάτω από την ηγεσία του Λένιν και του Τρότσκι, του θεμελιωτή της θεωρίας, και την οδήγησε στην νίκη εγκαινιάζοντας την παγκόσμια επανάσταση. Απ΄ αυτήν την άποψη λοιπόν αν μιλάμε για τον Δεκέμβρη του 44 είναι γιατί παλεύουμε για νέους Οκτώβρηδες. Αναπόσπαστο μέρος αυτής της πάλης είναι το χτίσιμο της Βαλκανικής σοσιαλιστικής ομοσπονδίας ζήτημα που είχε μπει ιδιαίτερα από τους Γιουγκοσλάβους επαναστάτες, από τον Τέμπο συγκεκριμένα, και το οποίο εκκρεμεί σαν ιστορικό καθήκον μπροστά στην επαναστατική ηγεσία που πρέπει να χτιστεί σε παγκόσμια κλίμακα.

από Έρου 26/08/2002 4:27 μμ.


Προς τους "κύριους" που ενοχλούνται επειδή κάποιοι γουστάρουν να συζητούν για ιστορία. Προς το παρόν μπορούμε να πούμε ότι είναι δικαιολογημένοι, αφού το Internet είναι σχετικά καινούργιο φρούτο. Σιγά-σιγά όμως πρέπει να συνηθίζουν και ν'αποκτούν και ολίγην internetική κουλτούρα. Έχω βαρεθεί να βλέπω σε διάφορα forums διάφορους τύπους, που ενώ δεν έχουν να σχολιάσουν τίποτα, πρέπει οπωσδήποτε να πεταχτούν και να βρίσουν αυτούς που συζητάνε (ανεξαρτήτως αν λένε σωστά πράγματα ή όχι) Σκεφτείτε μια παρέα σε μία καφετέρια, στον δρόμο, στο πάρκο κτλ που κουβεντιάζει για κάποιο θέμα και ξαφνικά πετάγεται κάποιος άγνωστος (που έτυχε ν'ακούει) και τους βρίζει λέγοντας τους ν'αλλάξουν θέμα συζήτησης. Σε κανονικές συνθήκες, αν είναι πολύ εριστικός, ίσως φάει και μερικά μπουκέτα να στανιάρει για την αγένεια του. Αλλά στο Internet αυτού του είδους η αλητεία κυκλοφορεί ευρέως αφού δεν υπάρχει ο κίνδυνος των μπουκέτων. Λοιπόν. Κανόνας Πρώτος: Όταν βλέπουμε μια συζήτηση σ'ενα forum που δεν μας αρέσει ή δεν μας ενδιαφέρει, προσπερνάμε και δεν δίνουμε σημασία. (μπας και γλιτώσουμε και λίγο bandwidth από αυτές τις ρημάδες τις γραμμές του ΟΤΕ και μας έρθει και μικρότερος λογαριασμός) Σε καμιά περίπτωση δεν σχολιάζουμε χωρίς να έχουμε κάτι να πούμε, γιατί συμβάλουμε και στην ανάπτυξη της βλακείας και της άχρηστης πληροφορίας στο internet. Υ.Γ. Πάντως είναι πολύ επικίνδυνο να βλέπεις άτομα που δηλώνουν "αριστεροί", ή "αναρχικοί" κοκ και να βγάζουν σπυράκια όταν βλέπουν ιστορικά θέματα. Αν δεν έχετε καμιά διάθεση για γνώση ρε παλικάρια, μην ενοχλείτε τους υπόλοιπους.

από μη_αριστερός 26/08/2002 4:47 μμ.


Γνώση δεν είναι η στείρα αναμετάδοση των κομματικών προσούρων και η κατηγοροποίηση σε "αριστερούς"- "αναρχικούς" με τον ταυτόχρονο αφορισμό είναι πιο επικίνδυνη και από την προπαγάνδα που λαμβάνει χώρα στο εν λόγω site. Κάθε σχόλιο είναι ελεύθερο, να το καλό του εν λόγω διαλόγου... Δυστυχώς αμαθής σε τέτοιες συνθήκες όπου οι απόψεις δεν επιβάλλονται με τη βία των κνατ συσανασχετούν...μια όμως και υπερθεματίζω πως τα πολλά λόγια είναι φτώχια παρακαλώ δώστε προσοχή στο πιο ενδιαφέρον σχόλιο, κατά τη γνώμη μου "Tο 1936, σαν απάντηση στο πραξικόπημα του Φράνκο, υλοποιήθηκε η μαζικότερη και βαθύτερη ιστορική εμπειρία ελευθεριακού κομμουνισμού, η ANAPXIKH IΣΠANIKH EΠANAΣTAΣH. Oι σταλινικοί (φυσικά..) την πουλήσανε. Oι τροτσκιστές ήταν ψιλοσυμπαθητικοί, αλλά ανύπαρκτοι."

Δες τε την αλητεία που κυκλοφορεί στο Διαδίκτυο σε θέμα για την Επαναστατική Ηγεσία, που ανοίχτηκε λίγο ποιο πάνω. Αυτή η κατάσταση πρέπει να σταματήσει σύντροφοι. Οσοι δεν αντέχουν τη συζήτηση ας κάνουν καμιά άλλη δουλειά. Το έχουν παραξηλώσει οι αλήτες.

από ΠΑΡΕΙΣΑΚΤΟΣ 26/08/2002 5:18 μμ.


Και που νομίζει ο βλάκας ότι βρίσκεται; Σε καμιά καφετέρια με την παρέα του και τον ενοχλούν οι παρείσακτοι; Εδώ δεν είναι ούτε η καφετέρια ούτε το ιδιωτικό σαλόνι κανένος και οι άλλοι δεν είναι λαθραίοι ωτακουστές του. Αντιστρέφοντας όμως το παράδειγμα του βλάκα ας σκεφτούμε πόσα μπουκέτα θα μάζευε τελικά μια αμετροεπής παρέα που θα ΄μπανε σε μία καφετέρια φωνασκώντας έτσι ώστε να ακούνε όλοι για να μυηθούν στην "γνώση". Αλλά στο Internet αυτού του είδους η αμετροέπεια και η γραφικότητα ενδημούν ευρέως επειδή ακριβώς δεν υπάρχει ο κίνδυνος των αυγών ή και των μπουκέτων αν πρόκειται για κάποιον εριστικό.

από εκνευρισμένος με σας 26/08/2002 5:25 μμ.


ίδρυσε την τραμπούκικη και άκρως δολοφονική Ο.Π.Λ.Α.ή οποία -βεβαίως βεβαίως- δε δολοφονούσε μόνο τροτσκιστές και αντιΚΚΕ μαρξιστές,αλλά και αναρχικούς!!Εύκολα όλοι εσείς οι... "πούροι" "επαναστάτες" του ιντυμέντια,ξεχνάτε(;),αγνοείτε(;) ή σκόπιμα παραμελείτε(;)το γεγονός της στυγνής δολοφονίας του γνωστού αναρχοσυνδικαλιστή Κωσταντίνου Σπέρα (που έγραψε το περίφημο πονημά του "ΑΠΕΡΓΙΑ ΤΗΣ ΣΕΡΙΦΟΥ").Στη συζητησή σου βεβαίως ΔΕΝ κάνεις λόγο για δολοφονηθέντες αντιεξουσιαστές,κύριε Βήχο(συν όσοι φιλοσταλινικοί συμμετέχετε στην εδώ μπουρδολογία)για πολύ ευνόητους λόγους που όλοι καταλαβαίνουν και γι αυτό ποτέ δε θα παίρνουν -όσοι αμέτοχοι στην εξής μπουρδολογία της στήλης-τα λεγομενά σας ως αντικειμενικά.Και ως υποκειμενικά που είναι,καθίσταται άνευ λόγου σπουδαιότητας.Αυτοί που σας αγνοούν,θεωρώντας ότι παραείστε κολλημένοι/γραφικοί,πολύ καλά κάνουν!

από ΒΗΧΟΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ 26/08/2002 6:33 μμ.


Μην εκνευρίζεσε - άδικα - σ. "εκνευρισμένε με μας" γιατί η αλήθεια είναι έτσι όπως τη λες. Πράγματι η ΟΠΛΑ δολοφονούσε και αναρχικούς και άλλους ΚΚΕδες που διαφωνούσαν με την κομματική γραμμή. Πράγματι δολοφόνησε τον αναρχοσυνδικαλιστή Κωνσταντίνο Σπέρα αλλά και άλλους πολλούς. Στο Αφιέρωμα που έχουμε στο ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΚΑΦΕΝΕΙΟ για τον Τροτσκιστικό κίνημα στην Ελλάδα, όλα αυτά αναφέρονται. http://bhxos.topgreek.com/tr.htm Στην διεύθυνση αυτή μπορείς να δεις αυτά που λέω και το Αφιέρωμα συνεχίζεται δεν έχει ακόμα τελειώσει.

Ό Βήχος επιστρατεύει κατεβατά και ελίσσεται σα χέλι. Κάποια στιγμή νόμισε ότι νίκησε και μηρυκάζοντας το βιβλίο του Τρότσκι για τον ισπανικό εμφύλιο,με τον οποίο ξέρει ότι ελάχιστοι άνθρωποι έχουν ασχοληθεί σε αυτή τη χώρα, γίνεται ισπανολόγος βγαίνει στο ξέφωτο των ειδήσεων του ΙΝΤΥ και δηλώνει ότι παραδίνει μαθήματα πολιτικής Ιστορίας. Τρώει αμέσως σφαλιάρες γι' αυτή του την έπαρση και πέφτουν και μερικές σφαλιάρες επί της ουσίας. Τότε γίνεται ξαφνικά ακραίος σεμνός και δηλώνει απλός μαθητής και ότι ούτε που το σκέφτηκε να γίνει αρχηγός και ότι στο βάθος απεχθάνεται τους αρχηγούς. Επειδή νοιώθει άβολα που άργησε να απαντήσει ισχυρίζεται ότι το έκανε για να μπούν και άλλοι αριστεροί να μιλήσουν. Όλους εν τω μεταξύ τους λέει συντρόφους την ώρα που υποστηρίζουν ότι καλά έκανε ο Στάλιν που έσφαξε τους συντρόφους του στην Ισπανία και αλλού, και την ώρα που ο ίδιος λέει προδότες τους συντρόφους των αντιπάλων του. Αν είχε μετριοπαθείς θέσεις θα είχε κάποια δικαιολογία γι' αυτές τις συντροφικές προσφωνήσεις. Αλλά δεν έχει. Έτσι η στάση του, συνολικά, αποπνέει υποκρισία. Είναι ένας πραγματικός τροτσκιστής. Και μαζί και χώρια, και εχθροί και σύντροφοι και γραφειοκρατική ΕΣΣΔ και εργατικό κράτος. Όταν λοιπόν ο Βήχος απαντάει στην ουσία το κάνει με το πιο μεγάλο του κατεβατό, αλλά τώρα φεύγει από την Ισπανία και τον Αθάνια και πάει στην Ελλάδα και στο Σοφούλη, και βομβαρδίζει και πάλι τους αντιπάλους του με ονόματα, χρονολογίες και τσιτάτα από κομματικές αποφάσεις και έτσι νομίζει πως καθαρίζει και με τους έλληνες προδότες του "ενιαίου μετώπου" Σε μια πραγματικά διαφωτιστική διαμάχη του 2002 για το 1940 θα έπρεπε να επικεντρωθεί κανείς στα ζητήματα αρχής , που σημαίνει σε ένα δυο μεγάλα ζητήματα για ζύμωση και σε μια δυο χαραχτηριστικές ιστορικές στιγμές για να μπορεί ο πολύς κόσμος να την παρακολουθήσει και να πάρει θέση για να βαθύνει η σκέψη του σχετικά με τα σημερινά. Εδώ το μεγάλο ζήτημα της διαμάχης είναι το εξής: Πρέπει ή όχι να γίνεται από τους επαναστάτες αντιφασιστικό μέτωπο σε ορισμένες εποχές και κάτω από ορισμένες συνθήκες; Είναι αλήθεια , και είναι το μόνο ελαφρυντικό του Βήχου, ότι οι δύο βασικοί του αντίπαλοι, ο ΚΠ και ο Φ. απόφυγαν να συγκεντρώσουν την προσοχή τους κύρια σε αυτό το σημείο παρ' όλο που πάνω εκεί συγκέντρωσε και ο Βήχος και συγκεντρώνουν οι τροτσκιστές γενικά τα περισσότερα χτυπήματά τους. Το αδύνατο σημείο όλης της τροτσκιστικής επιχειρηματολογίας είναι εκείνη η φρασούλα στο δεύτερο κείμενο του Βήχου όπου γίνεται λόγος για το ότι για κάποιους "ιστορικούς λόγους" το ΚΚΕ βρέθηκε επικεφαλής του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ. Όλο το κατοπινό κείμενο είναι για να εξηγήσει πως το ΚΚΕ πρόδωσε το κίνημα επί κεφαλής του οποίου "βρέθηκε". Όλοι ξέρουν βεβαίως ότι δεν "βρέθηκε" τυχαία επικεφαλής αυτού του κινήματος, αλλά το οικοδόμησε. Και το οικοδόμησε ακριβώς χάρη στη γραμμή του ενιαίου αντιφασιστικού μετώπου. Δηλαδή το οικοδόμησε επειδή δεν κάλεσε το ελληνικό προλεταριάτο να διώξει τους γερμανούς φασίστες κάνοντας ταυτόχρονα την προλεταριακή σοσιαλιστική επανάσταση. Αν το ΚΚΕ καλούσε έτσι το ελληνικό προλεταριάτο τότε το ΕΑΜ θα ήταν ένα γκρουπούσκουλο. Όχι τόσο γιατί δεν υπήρχαν πολλοί εργάτες που ήθελαν μια εργατική εξουσία, αλλά γιατί κανένας σοβαρός και συνειδητός εργάτης δεν ήθελε να απομονωθεί η τάξη του από τις άλλες μη προλεταριακές τάξεις που φοβόντουσαν ή που δεν είχαν σκεφτεί ποτέ τους ή εν πάσει περιπτώσει δεν ήθελαν τη συγκεκριμμένη εποχή τη διχτατορία του προλεταριάτου. Και αυτές οι τάξεις δεν ήταν μια απλή μειοψηφία, ήταν η πλειοψηφία, ήταν πάνω από όλα η πολύ εκτεταμένη μεσαία αγροτιά. Φαντάζεται οποιοσδήποτε τροτσκιστής ότι θα ήταν δυνατό η ελληνική αγροτιά του 40 να ακολουθήσει ένα κόμμα που θα του έλεγε ότι το επιστέγασμα μιας παρατεταμένης αιματηρής μάχης με τους χιτλερικούς θα ήταν γι' αυτούς να ακολουθήσουν την ΕΣΣΔ στο δρόμο της γρήγορης κολλεκτιβοποίησης; Η μήπως είναι οι τροτσκιστές που θα προπαγάνδιζαν τότε να μην είναι επί πλέον και βίαιη αυτή η κολλεκτιβοποίηση; Το να μιλάνε έτσι οι κομμουνιστές δεν θα ήταν μόνο σεχταρισμός. Θα ήταν μια πολιτική βοήθεια στους φασίστες εισβολείς. Αλλά για τους τροτσκιστές δεν υπάρχουν εισβολείς. Τι Σοφούλης , τι Χίτλερ θα μπορούσαν να πουν. Όμως για τους συνηθισμένους ανθρώπους εκείνης της εποχής που δε ζουν από τσιτάτα υπήρχε μια κολοσσιαία διαφορά. Ο κάθε Σοφούλης,δηλαδή η ελληνική αστική τάξη τους έπαιρνε ένα μέρος της σοδειάς, ενώ ο Χίτλερ, το γερμανικό στρατοκρατικό μονοπώλιο τους την έπαιρνε όλη τη σοδειά και τους έδερνε και τους σκότωνε και τους έκαιγε το σπίτι και έκαιγε και τους ίδιους άμα λάχαινε να είναι Εβραίοι. Αυτή η διαφορά δεν έγινε μόνο αντιληπτή από τους έλληνες μικρομεσαίους αλλά και από τις ιδιοχτήτριες τάξεις στον πλανήτη που ένοιωσαν ή έμαθαν από την πείρα τους ότι το γερμανικό μονοπώλιο θέλει να απαλλοτριώσει ακόμα και τις ίδιες. Γι' αυτό συγκροτήθηκε το παγκόσμιο αντιφασιστικό μέτωπο όχι μόνο με λαούς και με κινήματα, αλλά και με αστικά κράτη και στρατούς. Αν μάλιστα δεν ζει κανείς με φαντασιώσεις θα διαπιστώσει ότι ο Άξονας δεν νικήθηκε τόσο από τα κινήματα όσο από τους κρατικούς στρατούς των καπιταλιστων και των "γραφειοκρατών", όπως τους λένε οι τροτσκιστές. Το ότι δεν νίκησε ο Χίτλερ είναι κάτι που δεν ενδιαφέρει καθόλου τους τροτσκιστές και μάλιστα δεν ενδιαφέρει και πολλούς νεοσταλινικούς. Για όλους αυτούς το ζήτημα είναι ότι δεν έγινε η σοσιαλιστική επανάσταση μέσα από τα αντιφασιστικά κινήματα. Στην πραγματικότητα έγινε η κινέζικη επανάσταση, αλλά αφού κυνήγησε τους τροτσκιστές ούτε αυτή, σύμφωνα με τους ίδιους, ήταν μια νικηφόρα επανάσταση. Όμως θεωρείται νικηφόρα επανάσταση από όλους τους λαούς της γης(εννοείται μέχρι και το δικό της τέλος μετά το Μάο). Ήταν τουλάχιστον μια νικηφόρα λαική, δημοκρατική αντιιμπεριαλιστική επανάσταση. Και αυτή , όπως και κάθε άλλη επανάσταση ξεκίνησε από αυτό που βρήκε. Ξεκίνησε από τις συγκεκριμμένες διαθέσεις των μαζών. Και αυτές δεν ξεκίνησαν παρά από αυτό που ένοιωθαν. Και εκείνο που εξεγείρει πάντα τις μάζες είναι η στρατιωτική μαζική βία και η ακραία πολιτική ή οικονομική καταπίεση. Απέναντι σε τέτοια βία και καταπίεση οι επαναστάτες αντιπαράθεταν πάντα τα πιο μαζικά τα πιο δημοκρατικά συνθήματα και αιτήματα και ξεκινώντας από κει αποδείκνυαν στις μάζες μέσα από την ίδια τους την πείρα ότι έπρεπε και μπορούσαν να βαδίσουν για τη διχτατορία του προλεταριάτου ενάντια τελικά σε όλη την αστική τάξη. Ο φασισμός της αστικής τάξης είναι ένα σχολείο των επαναστάσεων από την ανάποδη. Οι μάζες όπως και οι πραγματικοί επαναστάτες στη ζωή τους ξεκινάνε πάντα από τα πλατιά άμεσα και δημοκρατικά ζητήματα. Ειρήνη ήταν το δημοκρατικό σύνθημα της ρώσικης επανάστασης, έξω ο γιαπωνέζος καταχτητής της κινέζικης, όχι στο πούλημα στο Βίσμαρκ το εναρκτήριο της κομμούνας του Παρισιού, όχι στους φασίστες εκείνο της Ισπανικής. Το χτύπημα της αρχής του ενιαίου μετώπου από τους τροτσκιστές είναι το πιο ύπουλο χτύπημα στην επανάσταση. Και όχι μόνο. Είναι το πιο ύπουλο χτύπημα από τα δεξιά σε κάθε δημοκρατική κατάχτηση των λαών. Η υπερδεξιά αυτή πολιτική συμπεριφορά έχει ένα αναλλοίωτο ιδεολογικό υπόστρωμα: την περιφρόνηση στις συγκεκριμένες διαθέσεις των λαών, είναι η επανάσταση με το ζόρι, είναι η εξαγωγή της επανάστασης και κάθε λογής πραξικοπηματισμός σε όφελος κάθε αντιδραστικής αστικής μειοψηφίας με αριστερό μανδύα. Ασφαλώς το ενιαίο αντιφασιστικό μέτωπο έχει γίνει πάντα και ένα τέλειο ρεφορμιστικό αστικό πρόσχημα ενάντια στη μετατροπή μιας δημοκρατικής συγκρότησης σε σοσιαλιστική επαναστατική. Επίσης είναι γεγονός ότι στη διάρκεια των τριτοδιεθνιστικών αντιφασιστικών μετώπων έγιναν βαριά λάθη που η πηγή τους ήταν στο μεγαλοκρατικό μεγαλορώσικο σοβινισμό. Αλλά αυτή είναι μια άλλη συζήτηση που μπορεί να γίνει αφού τελειώσει κανείς με τον τροτσκισμό.

από Θανάσης Τσακίρης 26/08/2002 8:49 μμ.


Ο αρχηγός του Κόκκινου Στρατού και θεωρητικός της Διαρκούς Επανάστασης (Λεβ Νταβίντοβιτς Μπρονστάιν το πραγματικό του όνομα) από τις πρώτες στιγμές στήριξε μια διαφορετική στρατηγική για τη δικτατορία του προλεταριάτου και το σοσιαλισμό σε αντίθεση με τον Ιωσήφ Βησσαριόνοβιτς Στάλιν που ανέπτυξε τη θεωρία περί «σοσιαλισμού σε μία μόνο χώρα». Το 1920 υποστήριξε την αντικατάσταση βασικών διαταγμάτων της εποχής του πολεμικού κομμουνισμού που είχε επιβληθεί στο νέο κράτος για την αντιμετώπιση του εμφυλίου πολέμου τον οποίο προκάλεσαν οι ιμπεριαλιστικοί στρατοί που εισέβαλαν στην ΕΣΣΔ για να καταπνίξουν την επανάσταση. Υιοθέτησε την άποψη για αποκατάσταση ενός μέρους της ελεύθερης αγοράς. Το Μάρτη του 1921, όμως, χρεώνεται με την καταστολή της εξέγερσης των μπολσεβίκων ναυτών της Κροστάνδης, που ξεσηκώθηκαν διαμαρτυρόμενοι για τις κατασχέσεις των σιτηρών των αγροτικών οικογενειών τους, την κατάργηση των δημοκρατικών ελευθεριών και απαιτούσαν μερική αποκατάσταση της ελεύθερης αγοράς. Το 1921 στο 10ο συνέδριο του ΡΚΚ θα υποστηρίξει τη στρατιωτικοποίηση, στην ουσία, των συνδικάτων με την πρόσδεσή τους στο κράτος. Όμως, στο μεταξύ, το κράτος και το κόμμα έχουν αρχίσει να ενώνονται «εις σάρκαν μίαν». Τα αντιπολιτευόμενα αριστερά κόμματα κι οργανώσεις έχουν από καιρό κηρυχτεί εκτός νόμου, οι τάσεις-φράξιες στο ΡΚΚ απαγορεύτηκαν με απόφαση του 10ου συνεδρίου την οποία στήριξαν και ο Λένιν και ο Τρότσκι με το επιχείρημα περί προσωρινότητας των μέτρων. Η ΝΕΠ (Νέα Οικονομική Πολιτική) έχει επαναφέρει μια περιορισμένη ελεύθερη αγορά. Οι πλούσιοι γίνονται πλουσιότεροι (Νέπμεν στις πόλεις, κουλάκοι στην ύπαιθρο) και οι φτωχοί φτωχότεροι (εργάτες, μικροί αγρότες). Ο γραφειοκρατικός μηχανισμός σε κόμμα και κράτος έχει αρχίσει να διογκώνεται ήδη από τον καιρό του πολεμικού κομμουνισμού. Ο Τρότσκι αντιλαμβάνεται τους κινδύνους και χτυπάει προειδοποιητικό καμπανάκι μιλώντας για τη «γραφειοκρατικοποίηση» που είναι «θανάσιμος εχθρός του σοσιαλισμού». Ακολουθούν οι συνεχόμενες νίκες του Στάλιν και των γύρω απ’ αυτόν μέσα στην ΚΕ του ΡΚΚ και στο κράτος, η εκδίωξη όλων όσων διαφωνούν μέσα στο κόμμα είτε από τα δεξιά είτε από τα αριστερά, η βίαιη κολλεκτιβοποίηση της αγροτικής οικονομίας, η ανάπτυξη της κρατικής βαριάς βιομηχανίας, το σταχανοβίτικο πρότυπο εργασίας, η προσωπολατρία, οι δίκες της Μόσχας, οι μαζικές εκτοπίσεις και δολοφονίες απλών εργατών και κομμουνιστών, τα στρατόπεδα συγκέντρωσης στη Σιβηρία. Ξαναγυρνώντας στην Κροστάνδη, αξίζει να ξαναδιαβάσουμε 70 χρόνια αργότερα την εκτίμηση της επαναστατικής επιτροπής: «…η εξουσία της αστυνομικής μοναρχίας περνά στα χέρια των σφετεριστών, των κομμουνιστών, που αντί ν’ αφήσουν την ελευθερία στο λαό, κράτησαν γι’ αυτόν τον φόβο των κάτεργων της Τσέκα…η εξουσία επέτρεψε στη νέα γραφειοκρατία στους κομισσάριους και στους κομμουνιστές υπαλλήλους να εξασφαλίσουν μια ζωή ήσυχη και ξέγνοιαστοι…αυτοί, με τη βοήθεια των κρατικοποιημένων συνδικάτων έδεσαν τον εργάτη στη μηχανή και μεταμόρφωσαν τη δουλειά σε μια νέα σκλαβιά…τώρα γίνεται φανερό, πως το κομμουνιστικό κόμμα δεν είναι όπως καμωνόταν πως είναι ο υπερασπιστής των εργαζομένων. Του είναι ξένα τα συμφέροντα της εργατικής τάξης. Αφού πέτυχε να κατακτήσει την εξουσία, έχει μόνο μια έγνοια: να μην την χάσει.» Την πρωτόλεια αυτή κριτική των παλιών του αντιπάλων ο Λέων Τρότσκι θα την αναπτύξει παραπέρα. Αντιλαμβάνεται την πηγή που δημιουργεί μια νέα ιθύνουσα τάξη στο πρώτο εργατικό κράτος: την εξουσία. Η εξουσία δίνει τη δύναμη και τα προνόμια σ’ αυτή τη γραφειοκρατική ηγεσία που βαθμιαία απλώνει τα πλοκάμια της σ’ όλη την κρατική-κομματική μηχανή. Όλα τα οικονομικά σχέδια ανάπτυξης περνούν τα από τα χέρια των γραφειοκρατών για λογαριασμό των οποίων δουλεύει πλέον η εργατική τάξη, που στερείται στην ουσία κάθε δικαίωμα αυτοκαθορισμού της. Ο Τρότσκι γράφοντας την «Προδομένη Επανάσταση» επισημαίνει: «…τα μέσα παραγωγής ανήκουν στο κράτος. Το κράτος, όμως, με τη σειρά του ανήκει κατά κάποιο τρόπο στη γραφειοκρατία…(η οποία) είναι υποχρεωμένη να υπερασπίσει την ιδιοκτησία της, δηλαδή το κράτος, εφόσον αυτό είναι η πηγή της δύναμης και των αποδοχών της…το κράτος αποκτά ένα διπλό χαρακτήρα από τη μια μεριά γίνεται σοσιαλιστικό, υπερασπίζοντας τη συλλογική ιδιοκτησία των μέσων παραγωγής, κι από την άλλη παραμένει αστικό, στο μέτρο που η κατανομή των αγαθών υλοποιείται σύμφωνα με τα αστικά πρότυπα και μ’ όλες τις συνέπειες που συνεπάγεται μια τέτοια πρακτική.» Ο Τρότσκι έθεσε ένα ερώτημα, με το οποίο προσπάθησε να καθορίσει, βάσει των απαντήσεων σ’ αυτό, το κριτήριο οικοδόμησης μιας κοινωνίας χωρίς τάξεις και, όπως λέει, χωρίς υλικές αντιφάσεις: «Η δικτατορία του προλεταριάτου είναι μια γέφυρα ανάμεσα στην αστική και στη σοσιαλιστική κοινωνία. Από την ίδια της την ουσία λοιπόν έχει προσωρινό χαρακτήρα. Το κράτος που πραγματοποιεί την δικτατορία έχει ως καθήκον παράγωγο αλλά πρωταρχικό να προετοιμάση την ίδια του την κατάργηση. Ο βαθμός εκπληρώσεως του ‘παράγωγου’ αυτού καθήκοντος αποτελεί, υπό ορισμένη έννοια, τον δείκτη της επιτυχούς ή όχι ή μέχρι ποιού σημείου επιτυχούς πραγματοποίησης της δεσπόζουσας ιδέας, δηλαδή της οικοδομήσεως μιας κοινωνίας χωρίς τάξεις και χωρίς υλικές αντιφάσεις. Ο γραφειοκρατισμός και η κοινωνική αρμονία είναι αντιστρόφως ανάλογα το ένα προς το άλλο». Είναι φανερό πως, παρά τον πλούτο των θεωρητικών και άλλων αναλύσεων του Λέοντος Τρότσκι, η βασική ιδέα που γύρω της περιστρέφεται το έργο του είναι αυτή της αντίφασης ανάμεσα στο «σοσιαλιστικό», όσον αφορά την ιδιοκτησία στα μέσα παραγωγής, κράτος και στο «αστικό», όσον αφορά τη διανομή, κράτος, που παρ’ όλα αυτά παραμένει, ουσιαστικά εργατικό στη βάση του. Ο στόχος που έθεσε ο Τρότσκι για το κομμουνιστικό κίνημα σε μια μετεπαναστατική κοινωνία, δεν είναι άλλος από την «απορρόφηση του κράτους μέσα σε μια κοινωνία που αυτοδιοικείται». Το μέσον θα ήταν μια δεύτερη πολιτική επανάσταση που θα υπερνικούσε τη γραφειοκρατία από τα αριστερά. Αυτός είναι και ο κύριος λόγος για τον οποίο πολλοί τροτσκιστές, παρά τον κίνδυνο, εισχώρησαν μαζικά στα μεγάλα σοσιαλιστικά και κομμουνιστικά κόμματα (σταλινικά ή μη), και κυρίως η αιτία για την τακτική στήριξης του Γκορπατσώφ από τον οποίον «περίμεναν πολλά». Η γραφειοκρατία «νικήθηκε». Αυτή τη φορά, όμως, από τα δεξιά. ΘΑΝΑΣΗΣ ΤΣΑΚΙΡΗΣ http://www.geocities.com/homo_politicus/index.html

από ΒΗΧΟΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ 26/08/2002 10:15 μμ.


ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΣΥΝΤΡΟΦΟ F Κατ΄ αρχήν να πώ σε όλους όσους έχουν λάβει μέρος στη συζήτηση ότι τους θεωρώ ισότιμους συντρόφους χωρίς να κάνω διάκριση σε κανέναν! Οχι γιατί η θέση μου "συνολικά, αποπνέει υποκρισία" ονομάζοντας συντρόφους αυτούς "που έσφαξαν τους συντρόφους μου" αλλά γιατί έτσι πρέπει. Δε σε καταλαβαίνω αγαπητέ F. Ποιός από τους φίλους και συντρόφους που συζητάμε έσφαξε συντρόφους μου; Εγώ δε βάζω σε ίδια μοίρα την ηγεσία των σταλινικών με τα απλά μέλη και οπαδούς. Να μην τρελαθούμε κιόλας. Με κατακεραυνώνεις επειδή σας αποκαλώ συντρόφους άξιους να συζητήσουμε τα μεγάλα ιστορικά ζητήματα αλλά και να παλέψουμε μαζί στην ταξική αρένα για την επικράτηση του κομμουνισμού σ΄ όλο τον κόσμο; Κι από την άλλη υπερασπίζεσαι την πολιτική του Λαϊκού Μετώπου, της ΤΑΞΙΚΗΣ δηλαδή συνεργασίας με τον ταξικό εχθρό! Οχι τον απλό ψηφοφόρο ή οπαδό αστικών κομμάτων αλλά με τα ίδια τα κόμματα τους αστούς διαχειριστές της καπιταλιστικής εξουσίας! Είναι η κλασική μέθοδος των σταλινικών και δεν πρέπει να μας εκπλήσει. Συνεργασία με τη Δεξιά και την αστική τάξη, αμείλικτο πόλεμο με την Επαναστατική Αριστερά με τους πραγματικούς κομμουνιστές. Αυτό ήταν και είναι το Λαϊκό Μέτωπο. Κάπου αγαπητέ σύντροφε γράφεις ότι "τρώω σφαλιάρες" και γίνομαι "ακραία σεμνός"! Δεν ξέρω αν είναι "πολιτική" εκτίμηση αυτό σύντροφε αλλά σε πληροφορώ ότι αν κάποιος διανοηθεί να μου απαντήσει με "σφαλιάρες" στις θέσεις μου, όχι μόνο ακραίος σεμνός δεν θα γίνω αλλά θα πρέπει να το σκευτεί πολύ καλά. Εν ολίγοις σύντροφοι σήμερα επιχείρησα να ξεκινήσει μία συζήτηση όχι κάνοντας τον αρχηγό ή το "δάσκαλο" αλλά τον απλό συναγωνιστή που αγωνιά για τα προβλήματα που ορθώνονται μπροστά μας και που δεν θα τα αντιμετωπίσουμε αποτελεσματικά χωρίς ξεκαθάρισμα της ιστορίας. Βέβαια αυτό δεν θα γίνει από το Διαδίκτυο αλλά δεν θα κάνει και ζημιά μια πρώτη απόπειρα συζήτησης. Κάποιοι αποπειράθηκαν να τη διακωμωδήσουν την κουβέντα αλλά δεν τους προέκυψε. Ελπίζω σε καλύτερα αποτελέσματα. Οπως επίσης ελπίζω ότι δεν είσαι ο αγαπητός σύντροφος Φ, που μπορεί να διαφωνούμε πολιτικά ωστόσο εκττιμάει ο ένας τον άλλο.

από RED-BLACK FLAG 27/08/2002 12:52 πμ.


Τα μαθήματα απο την ισπανική επανάσταση τα έχουμε πάρει λίγο-πολύ όλοι μας,αφήστε λοιπόν τα πολλά λόγια κ βγείτε στο δρόμο για να μπορούμε μετα απο 60 χρόνια να μιλάμε για την ελληνική επανάσταση.

από Κ.Π. 27/08/2002 1:54 πμ.


Βγαίνω αμέσως φίλε, όχι στον δρομο όμως, σε μια πλατεία που είναι πιο κατω από το σπίτι μου. Αν δω καμιά RED-BLACK FLAG θα την ακολουθήσω. Αν όχι θα παρω τσιγάρα και θα γυρίσω σπίτι. Κ.Π.

Προσωπικά εκτιμώ ιδιαίτερα τον σύντροφο Π. Βήχο και την σημαντικότατη προσφορά του και στον τομέα του Πολιτισμού αλλά και στην πολιτική! Όπως επίσης θεωρώ και ιδιαίτερα αξιόλογη την προσφορα και άλλων συντρόφων στον ίδιο πολιτικό χώρο με τον Π. Βήχο, δεν έχει νόημα να λέω ονόματα... Το ότι δεν εκτιμώ καθόλου τον Τρότσκι και τι έργο του, δεν αλλάζει κάτι, εξάλλου ιδιαίτερα στην Επαρχία, έχουμε βρεθεί πολλές φορές σε κοινές πρωτοβουλίες άνθρωποι με Σταλινικές, Τροτσκιστικές, Μαοϊκές καταβολές και μάλιστα πολλές φορές και μαζί με το ΚΚΕ!!! Η πραγματικότητα είναι ότι αν θέλουμε να καταλάβουμε ότι την εξουσία θα πάρει η εργατική τάξη με τους συμμάχους της και όχι κάποιο κόμμα, πρέπει να καταλάβουμε την ανάγκη πρωτύτερα να συγκροτηθεί η εργατική τάξη σε τάξη για τον ευατό της. Να φτιαχτεί ένα ταξικό εργατικο κίνημα. Μέσα στο εργατικό κίνημα όμως δρουν διαφορετικοί πολιτικοί χώροι και γι αυτό μπαίνει επιταχτικά η πρόταση για συσπειρώσεις σε επίπεδο ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ από τα κάτω, που λειτουργούν με αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες, για ενιαίο μέτωπο των ταξικών δυνάμεων, που θα έρχεται όμως σε σύγκρουση με τις ξεπουλημένες συνδικαλιστικές ηγεσίες υπαλλήλους των βιομηχάνων και θα διεκδικεί με μοναδικο κριτήριο την ικανοποίηση των κοινωνικών αναγκών. Για το συγκεκριμένο, είναι χρήσιμο να μελετήσει κανεις και το άρθρο του Θ.Π. http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=25181 με το οποίο συμφωνώ απόλυτα παρά τις διαφορετικές ιστορικές καταβολές μας. Πρέπει να παλέψουμε όλοι για ενότητα δράσης των ταξικών δυνάμεων. Να καταλάβουμε ότι το θέμα δεν είναι αν στον κομμουνισμο τα πλακάκια του Μπάνιου στις τουαλέτες των νοσοκομείων στο σύστημα υγείας θα είναι πράσινα ή μπλε. Να πάψουμε να καταγγέλουμε τον άλλο που ζητά πλακάκια σε διαφορετικό χρώμα και Χ ώρες εργασίας αντί για Υ που ζητάμε εμείς και να συσπειρωθούμε για την οικοδόμηση ενος ενιαίου ταξικού μετώπου, που να λειτουργεί με διαδικασίες κινηματικές, με συσπειρώσεις αμεσοδημοκρατικές από τα κάτω και όχι κομματοκεντρικά. Ακούγεται εντυπωσιακό, αλλά με τον Π. Βήχο συμφωνούμε απόλυτα στα εξής: Ότι η επερχόμενη επανάσταση θα είναι Σοσιαλιστική. Ότι δεν υπάρχει ούτε ειρηνική ούτε κοινοβουλευτική μετάβαση στο σοσιαλισμό. Οτι στην ΕΣΣΔ τουλάχιστον τα τελευταία 40 χρόνια δεν υπήρχε σοσιαλιστική οικοδόμηση αλλά γραφειοκρατία. Ότι θέλουμε την εξουσία να πάρει η εργατική τάξη με τους συμμάχους της και όχι κάποια κομματική δομή. Ότι στον ολοκληρωμένο σοσιαλισμο το κράτος φθίνει Ότι στην ΕΣΣΔ δεν υπήρξε ποτέ ολοκληρωμένος σοσιαλισμός, δεν περάσαμε ποτέ στην Ανώτερη φάση της κομμουνιστικής κοινωνίας. και σε χιλιάδες άλλα ζητήματα. Αν λοιπόν οι ηγεσίες των κομμάτων της Αριστεράς σήμερα πιστεύουνε στη συγκρότηση της εργατικής τάξης σε τάξη για τον εαυτό της, έχουνε την ευθύνη να καταλάβουνε ότι αυτό δεν υπάρχει περίπτωση να γίνει αν εγώ με τον σ. Βήχο που συμφωνούμε σε τόσα ζητήματα είμαστε σε αντίθετα ΜΕΤΩΠΑ, γιατί πόσο μάλλον η υπόλοιπη εργατική τάξη που δεν έχει καλά κάλά ιδέα ποιος ήτανε ο Στάλιν ή ο Τρότσκι! Δε μπορεί ο καθένας να φτιάχνει το δικό του εργατικό μέτωπο που καθοδηγείται απο τα δικά του γραφεία. Πρέπει να φτιαχτεί ένα ενιαίο ταξικό ΑΜΕΣΟΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟ μέτωπο και να βάζει ο καθένας εκεί μέσα στα δικά του επί μέρους, όπως τι χρώμα θα έχουνε τα πλακάκια του μπάνιου στις τουαλέτες στο συστημα υγείας κ.λ.π. Κάποιοι σίγουρα θα το καταλάβουνε αυτό. Δεν έχω όμως καμιά αυταπάτη ότι θα το καταλάβουνε όλοι. Δεν είναι εξάλλου και σκοπός όλων όσων επικαλούνται το σοσιαλισμό ο σοσιαλισμός. Για κάποιους μεγαλύτερη σημασία έχει να πηγαίνει καλά το μαγαζί τους. Γι αυτο βέβαια έχουνε ιδιαίτερη ευθύνη οι ΗΓΕΣΙΕΣ όλων των κομμάτων, αλλά και τα μέλη. Οι απόψεις μου με τις απόψεις του Π. Βήχου και του Ριζοσπάστη σε πολλά θέματα που αφορούν το σήμερα ΤΑΥΤΙΖΟΝΤΑΙ. Πρέπει να γίνει αυτό ένα καλό παράδειγμα για όλους. Να φύγει η γηπεδοποίηση της πολιτικής από τη νεολαία. Να πάψει να υπάρχει η μυθοπλασία που κάποιοι πόλοι καλιεργούνε. Κανένας Σταλινικός δε συμπαθεί τη γραφειοκρατία και τις δολοφονίες, όπως κάποιοι προσπαθούν να μάθουνε στη νεολαία. Ούτε κανένας Μαοϊκός είναι εθνικιστής. Ούτε κανένας Τροτσκιστής είναι συνειδητός αντεπαναστάτης. Αυτό που μπορει να συμβεί όμως σε οποιονδήποτε ανήκει σε οποιονδήποτε από τους παραπάνω χώρους είναι να έπεσε θύμα ιστορικής εξαπάτησης που πηγάζει από προσωπικές φιλοδοξίες ή από την προσπάθεια κάποιων για διατήρηση των ταξικών δομών. Υπάρχουνε αντεπαναστατικές θεωρίες αλλά αυτό είναι άλλο με τις προθέσεις του οποιουδήποτε. Επίσης υπάρχουνε άνθρωποι που επικαλούνται τον Τρότσκι, το Στάλιν ή το Μάο και η δράση τους σήμερα είναι σε προοδευτική κατεύθυνση. Υπάρχουνε και άλλοι που επικαλούνται τους ίδιους και η δράση τους είναι σε εντελώς αντικομμουνιστική κατεύθυνση. Το βασικό πρόβλημα επομένως δεν είναι από που προέρχεσαι αλλά τι κάνεις ΤΩΡΑ. Βέβαια το από που προέρχεσαι δημιουργεί κάποιες ιδεολογικές αγκυλώσεις στο να αντιληφθείς τη σημερινή πραγματικότητα, αλλά αν υπάρχει καλή θέληση και όχι φανατισμός , το πρόβλημα αυτό ξεπερνιέται. Για τα ιστορικά ζητήματα και τη στάση των διάφορων ιδεολογικών τάσεων της αριστεράς, θα επανέλθω όποτε χρειαστεί. Παράλληλα με την ενότητα δράσης χρειάζεται και λίγο ιστορική εμπειρία, βοηθά στην κατανόηση της Μαρξιστικής θεωρίας που συμβαδίζει και έχει διαλεκτική σχέση με την πράξη

από Min ta isopedwnoume ola 27/08/2002 3:51 πμ.


Αλλο σ F να βρεθούμε σε κοινό μέτωπο με άτομα σαν τον ΠΒ στον αγώνα για "μερικές διεκδικήσεις" και άλλο να ξεκαθαρίζουμε ότι με αντεπαναστατικές θεωρίες όπως αυτές που πρεσβεύουν οι τροτσκιστές μπορεί να έχουμε την παραμικρή προγραμματική σύγκλιση. Τουλάχιστον η πρόσφατη ιστορία μας -παραπάνω υπάρχει ένα σχόλιο του Γιώργη- πρέπει να μας διδάξει μερικά πράγματα για τον ρόλο που έπαιξαν οι τροτσκιστές σε κάθε κρίσιμη καμπή του επαναστατικού κινήματος στην χώρα μας.

Σίγουρα πρέπει να διαχωρίζουμε την ενότητα δράσης σε επί μέρους ζητήματα από την ιδεολογία. Παρόλο βέβαια που μια αντεπαναστατική ιδεολογία εμποδίζει την ενότητα δράσης. Δεν είναι όμως όλοι σε κάθε χώρο ίδιοι. Για παράδειγμα , οι περισσότεροι Τροτσκιστές πολέμησαν μαζί με το ΕΑΜ στον εμφύλιο, ενώ υπήρχανε κάποιοι που δε συμμετείχαν καθόλου και κάποιοι που πολέμησαν εναντίον του. Το ίδιο γίνεται και σήμερα Κάποιες Τροτσκιστικές οργανώσεις είναι τελείως αντεπαναστατικές και δεν μπορεί να υπάρξει καμία απολύτως ενότητα δράσης με αυτούς. Άλλες ομως έχουνε κάποια επαναστατικά χαρακτηριστικά και τουλάχιστον με μέλη της βάσης των οργανώσεων αυτών , καμιά φορά και με τις ίδιες τις οργανώσεις , δίνεται η δυνατότητα για κοινή δράση (χωρίς όμως να ισοπεδώνουμε και να πετάμε τις ιδεολογικές διαφορές, ή να ξεχνάμε την ιστορία)

από Φ 27/08/2002 7:26 πμ.


Μιας και η συζήτηση πήγε στον Ισπανικό εμφύλιο, να πω και ένα σχετικό ανέκδοτο για να γελάσουμε λίγο. --------- Είσαι σε ένα ξέφωτο ενός δάσους κρατώντας ένα ακόντιο. Ξαφνικά βλέπεις μπροστά σου ένα λύκο να σε κοιτά απειλητικά. Και εκεί που σκέφτεσαι τι πρέπι να κάνεις , πετάξεται και ένα λιοντάρι και αρχίζει να παλεύει με το λύκο. Τι θα έκανες αν ήσουν α) Σταλινικός, β) Τροτσκιστής, γ) Χρουτσοφικός δ) Αναρχικός? Σταλινικός: Θα σκότωνα μαζί με το λύκο πρώτα το λιοντάρι και μετά θα σκότωνα και το λύκο Τροτσκιστής: Θα βάραγα και το λιοντάρι και το λύκο ταυτόχρονα! Χρουτσοφικός: Θα σκότωνα το λιοντάρι παρέα με το λύκο και μετά θα πρότεινα στο λύκο να γίνουμε φίλοι και να συνυπάρχουμε ειρηνικά. Σαν ένδειξη καλής θέλησης, μάλιστα, θα πέταγα και το ακόντιό μου μακριά. Αναρχικός: Ως ένδειξη κατάργησης της ατομικής ιδιοκτησίας θα πέταγα κάτω το ακόντιο που δεν ανήκει μόνο σε εμένα αλλά και στο λιοντάρι και στο λύκο. Στη συνέχεια θα τους άφηνα να μαλώσουν μόνοι τους και θα σηκωνόμουνα να φύγω.

--

από Khayman 27/08/2002 9:19 πμ.


Φ, εχεις αναρωτηθει ποτε γιατι οταν ήσουν μικρός δεν σε καλλουσαν τα υπολοιπα παιδια σε πάρτυ; TIP : Ισως να φταιει το χιουμορ σου.

Η καρδιά του Βήχου θα πήγε στη θέση της. «Ελπίζω» είχε πει, ο « F. να μην είναι ο Φ. γιατί τον Φ. τον εκτιμάω και νομίζω ότι με εκτιμάει και εκείνος, ενώ ο F. θεωρεί εχθρό του εμένα και φίλους του τους αστούς των σταλινικών λαϊκών μετώπων. Τέτοιοι είναι οι σταλινικοί». Αποδείχτηκε ότι ο Βήχος ήξερε καλά τον Φ. Πράγματι ο Φ. ύστερα από δυο εικοσιτετράωρα άγριων διαξιφισμών δήλωσε και αυτός την πολιτική του εκτίμηση στο Βήχο, τον αποκάλεσε σύντροφο και μάλιστα θεμελίωσε πιο γερά την ενότητα μαζί του πάνω στην κοινή πολιτική δράση των δυο τους σε διάφορα μέτωπα, ιδιαίτερα στη βάση του εργατικού κινήματος. Ύστερα δηλαδή από χιλιάδες χαμένα bytes, με τα οποία οι υπερασπιστές δύο πολιτικών ρευμάτων που σφάζονταν πριν πενήντα χρόνια υπεράσπισαν το εκατέρωθεν δίκιο τους για εκείνη την εποχή με απόλυτο τρόπο δίχως την π α ρ α μ ι κ ρ ή αυτοκριτική και αμφιβολία , ο σταλινικός και ο τροτσκιστής έδωσαν τα χέρια και αγκαλιάστηκαν βάζοντας πάνω απ’ όλα το σήμερα και τις ανάγκες του επαναστατικού και εργατικού κινήματος. Δεν ξέρω πόσες τρυφερές επαναστατικές ψυχές ανάμεσα στο κοινό συγκινήθηκαν με αυτό το ευτυχισμένο και γεμάτο ιδεολογική αυτοθυσία τέλος, πάντως κάνα δυο σηκώθηκαν να πουν στον Φ. να μαζέψει τα πολλά σιρόπια με τον τροτσκιστή. Αλλά αυτοί οι δυο νιώθουν πολύ καλά με τον εαυτό τους, αφού σύμφωνα με τους ίδιους, ο οξύς ανταγωνισμός των ρευμάτων τους αφορά μια άλλη εποχή, δηλαδή την ιστορία. Έτσι από ότι φαίνεται έμεινα μόνος μου να επιμένω στο βάθος της αντίθεσης. Πραγματικά είμαι πάντα πιο κοντά στον ταλαντευόμενο και ασυνεπή αστό του ενιαίου μετώπου παρά στον τροτσκιστή που καταφέρνει πάντα να είναι πιο κοντά στο φασισμό. Η μόνη διαφορά μου με τα παλιά είναι ότι στο μεταξύ έχω βρει και ένα νέο εχθρό, τον «ντούρο» σταλινικό, τον σταλινικό που δεν κάνει πραγματική και βαθιά κριτική στο Στάλιν. Και αυτό δεν οφείλεται στο ότι ενώθηκε ο Φ. με το Βήχο, αλλά στο ότι τα τελευταία χρόνια ενώθηκε πολιτικά το ρεύμα των μλ ψευτοσταλινικών με τους τροτσκιστές και όλοι μαζί με τον Περισσό και σε διεθνή κλίμακα με το Ζιουγκάνοφ. Εδώ είναι το βάθος του ζητήματος , αλλά είναι για μια άλλη στιγμή.

από ΤΡΟΤΣΚΙΣΤΗΣ 29/08/2002 2:21 πμ.


Η παράσταση έλαβε τέλος. Ο γελοτοποιός χαιρέτισε τα πλήθη και έδειξε τον εχθρό. Αυτός "συνεπής" επαναστάτης προτιμάει τον αστό αμφιταλαντευόμενο παρά τον Τροτσκιστή επαναστάτη ή σταλινικό αγωνιστή. Αυτός βλέπει φασίστες μπροστά του ή Ζουγκάνωφ! Αμα λάχει για τις ανάγκες της "ιδεολογίας" φτοιάχνει και κανένα sait αντιτροτσκιστικό. Λαϊκό Μετωπο και ξερό ψωμί. Γελοτοποιέ της ιστορίας και της σημερινής μας ιστορίας ΚΑΛΗ ΝΥΧΤΑ!

από m.b. 15/04/2019 1:25 πμ.


Κυρίως όμως η Ισπανία ήταν μια χώρα όπου οι πολιτισμοί βίωναν την δραματική μεταβατική φάση από την ύπαιθρο στην πόλη, από τον φεουδαρχισμό στον καπιταλισμό...οι ισπανοί εργάτες των παραλιακών πόλεων διατηρού­σαν μια αντοχή, μια ηθική ανάταση, την αίσθηση του προβιομηχανικού τρόπου ζωής και μια προσήλωση στην κοινοτική ζωή, που δεν θα μπορούσαν να ενσταλαχθούν σε μια γενιά απομονωμένη μέσα στην επίκτητη κουλτούρα. Η ένταση αυτής της δυναμικής, ενισχύθηκε εκ των υστέρων από την αταβιστική κοινωνικότητα των ισπα­νών: τα barrios (συνοικίες) των πόλεων ήταν στην πραγματικότητα μικρά χωριά στο εσωτερικό των πόλε­ων, συνδεδεμένα μεταξύ τους με καφενεία, κοινοτικά κέντρα, συνδικαλιστικές έδρες και εμψυχωμένα από τον τρόπο ζωής του χωριού, που συγκρουόταν με τον αριστοκρατικό μύθο του ισπανικού παρελθόντος και την μισητή εκκλησία η οποία είχε από τότε εγκαταλεί­ψει την υποτιθέμενη κοινωνική της αποστολή. Έτσι, απόλυτα απομονωμένες από εκείνους που δούλευαν γι' αυτές, οι ελιτίστικες τάξεις της χώρας υπερασπίζονταν με ζήλο τα προνόμια που τους πρόσφεραν οι τίτλοι ευγενείας τους, το κοινωνικό καθεστώς και ο επίγειος πλούτος, ο οποίος δημιουργούσε συχνά επικίνδυνες ρωγμές, αφ' ότου οι νεόπλουτοι αστοί έκαναν την είσο­δο τους σε ένα κοινωνικό περιβάλλον, που για αιώνες διαφυλασσόταν από την παράδοση και την ιστορία. Μ' αυτόν τον τρόπο, «ανήκε» κάποιος πάντα, με την κοινωνική, πολιτιστική, τοπική, ταξική και οικονομική έννοια, σε κάποια παράταξη της Ισπανίας, σε κάποια ιεραρχία, κάστα, φατρία, θεσμό (από τον στρατό έως το συνδικάτο), και τελικά, σε κάποια συνοικία, χωριό, οικισμό, πόλη, επαρχία και μάλιστα με αυτήν την σει­ρά ένταξης. Συχνά, η ένταξη ή μη, σύμφωνα με αυτήν την κοινωνική έννοια, υπερίσχυε της οικονομικής αξιολόγησης σε τέτοιο βαθμό ώστε σήμερα δύσκολα μπορούμε να την καταλάβουμε. Έτσι, για να αναφέ­ρουμε ένα παράδειγμα, οι εργάτες της Σαραγόσα, πιο ακραιφνείς αναρχικοί από τους συνδικαλιστές συντρόφους τους της Βαρκελώνης, προτιμούσαν να μην απεργούν για ευτελείς μισθολογικές διεκδικήσεις. Συνήθως, σταματούσαν την δουλειά για να βοηθήσουν τους φυλακισμένους συντρόφους και συντρόφισσες, ή για πολιτικά ζητήματα, για τα ανθρώπινα δικαιώματα, ή από ταξική αλληλεγγύη. Σε μια πραγματικά σχεδόν απίστευτη περίπτωση, οι «καθαροί» αυτοί αναρχικοί κήρυξαν 24ωρη γενική απεργία επειδή συνελήφθη από τον Χίτλερ ο γερμανός κομμουνιστής ηγέτης 'Ερνστ Τέλμαν. Άλλωστε, αυτή η καθαρά ριζοσπαστική κουλτούρα είχε μια πλούσια παράδοση άμεσης δράσης, αυτοδιεύθυνσης, ομοσπονδιακής οργάνωσης. Μόλις η Ισπανία έγινε εθνικό κράτος υπό τον Φερδινάνδο και την Ισα­βέλλα - τους «καθολικούς» κονκισταδόρες βασιλείς των τελευταίων μαυριτανικών οχυρών στην χερσόνησο - η μοναρχία αναγκάστηκε να αντιμετωπίσει μια ιστο­ρική κρίση. Παρασυρμένες από τους Comuneros (τους κομμου-νάριους στην κυριολεξία), εξεγέρθηκαν οι μεγαλύτερες πόλεις της Καστίλης, διεκδικώντας κάτι που στην πράξη ήταν μια μορφή έθνους δομημένου γύρω από μια συνο­μοσπονδία κοινοτήτων. Την σημαντική εκείνη στιγμή, όπου ένα ομοσπονδιακό πολιτικό σύστημα γινόταν η εναλλαγή στο εθνικό συγκεντρωτικό κράτος, οι πόλεις της Καστίλης δημιούργησαν εφήμερες περιφερειακές δημοκρατίες και συνοικιακές συνελεύσεις και απελευ­θέρωσαν το φτωχότερο και πιο παραμελημένο τμήμα των κοινοτήτων, σε τέτοιο βαθμό που σε μεταγενέστε­ρες εποχές θα προξενούσε ρίγη τρόμου στις κυρίαρχες ελίτ, όπως περίπου η Παρισινή Κομμούνα το 1871...Αυτά τα κινήματα για δημιουργία ομοσπονδίας συνέχισαν να ενσταλλάζονται από την μία γενιά στην άλλη μέσα στην ιστορία της Ισπανίας. Έγιναν ζωντα­νή πραγματικότητα μέσα στην εκπληκτική δύναμη που είχε η τοπική κοινωνία σε σχέση με το συγκεντρωτικό κρατικό καθεστώς και η οποία εκδηλώθηκε με εκρη­κτικό τρόπο σε κινήματα όπως το ομοσπονδιακό κίνη­μα του Πι ι Μαργκάλ στην αρχή της δεκαετίας του '70, τον περασμένο αιώνα, ή το αναρχικό κίνημα που δια­μορφώθηκε από τα γραπτά του Μπακούνιν.

Στην ουσία, ο ισπανικός ριζοσπαστισμός έθετε ερωτήματα και μορφοποιούσε απαντήσεις που έχουν εξαιρετική σημασία όσον αφορά τα σημερινά προβλή­ματα: πρότειναν την τοπική αυτονομία, το ομοσπον­διακό σύστημα, τον κολεκτιβισμό, την αυτοδιεύθυνση και την δημοκρατία της βάσης, στη θέση του κρατικού συγκεντρωτισμού, της εθνικοποίησης, του διαχειριστι­κού ελέγχου και της γραφειοκρατίας.

"η ισπανικη επανασταση του 1936" murray bookchin

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

To μέγιστο μέγεθος των αρχείων είναι 16ΜΒ. Επιτρέπονται όλες οι γνωστές καταλήξεις αρχείων εικόνας,ήχου, βίντεο. ΠΡΟΣΟΧΗ! Για να υπάρχει η δυνατότα embed ενός video πρέπει να είναι της μορφής mp4 ή ogg.

Νέο! Επιλέξτε ποιά εικόνα θα απεικονίζεται στην αρχή του σχόλιου.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License