4 ΧΡΟΝΙΑ ΧΩΡΙΣ ΤΟΝ ΒΑΣΙΛΗ ΡΑΦΑΗΛΙΔΗ

Ο Σεπτεμβριος ειναι ο μηνας των μεγαλων απωλειών για την Αριστερά, Λοϊζος, Αυδης, Ραφαηλίδης, Πετροπουλος είναι καποιοι απο τους ορθοδοξους αιρετικους που φυγαν νωρις ...

Μια κορυφαία μορφή του ελληνικού κινηματογράφου, ο κριτικός Βασίλης Ραφαηλίδης δεν υπάρχει πια. Ο Βασίλης Ραφαηλίδης πέρασε μια πλούσια ζωή. Ευτύχησε να δει τις ιδέες και το κριτικό του έργο να γαλουχούν ή να επηρεάζουν γενιές καλλιτεχνών, αλλά και θεατών. Εγινε κεντρική φυσιογνωμία στο χώρο του ελληνικού κινηματογράφου, την εποχή που αναζητούσε το νέο του στίγμα, μακριά από τις εμπορικές παραμορφώσεις. Συνδέθηκε με ό,τι το καινούργιο και ρηξικέλευθο γεννιόταν. Πάντα τολμηρός και επαναστάτης, από τους ανθρώπους που δεν μασάνε τα λόγια τους, βαθιά μαρξιστής και αριστερός, δεν φοβόταν να ενοχλήσει τους ισχυρούς. «Eλεύθερος Σκοπευτής» Τα τελευταία χρόνια, που είχε πια εγκαταλείψει τη μάχιμη καθημερινή παρουσία του στα κινηματογραφικά μέτωπα, ανέπτυξε μια εξίσου πληθωρική παρουσία στα τηλεοπτικά κανάλια, εκφράζοντας με πάθος και φανατισμό τις απόψεις του, ενώ εδώ και μερικούς μήνες αρθρογραφούσε τα Σάββατα στην «Ε». Η στήλη του με τίτλο «Ελεύθερος Σκοπευτής» ήταν από αυτές που προκαλούσαν οξείες αντιδράσεις, ο ίδιος, όμως, το χαιρόταν αφάνταστα. Δεν είναι τυχαίο, που παρ' όλα τα προβλήματα της υγείας του και την καλπάζουσα πορεία της αρρώστιας του, ο Βασίλης Ραφαηλίδης άφησε πίσω του έξι στήλες! Ο Βασίλης Ραφαηλίδης γεννήθηκε το 1934 στα Σέρβια της Κοζάνης. Μέχρι το 1946 έζησε στο χωριό της δασκάλας μάνας του, το Βελβενδό της Κοζάνης, ενώ για ένα διάστημα μαζί με τον αδελφό του ακολούθησε στο βουνό τούς αντάρτες γονείς του. Τα γυμνασιακά του χρόνια, που συνέπεσαν με αυτά του εμφυλίου πολέμου, τα πέρασε στην Καστοριά, όπου εγκαταστάθηκε η οικογένειά του, ακολουθώντας το φιλόλογο πατέρα του, ο οποίος, όμως, γρήγορα πήρε το δρόμο της φυλακής και της εξορίας. Το 1953, ο Βασίλης Ραφαηλίδης ήρθε στην Αθήνα προσπαθώντας να τα βολέψει όπως όπως. Το 1959 γράφτηκε στη σχολή Σταυράκου για να σπουδάσει κινηματογράφο. Μετά την αποφοίτησή του, δούλεψε σαν βοηθός του Νίκου Κούνδουρου και του Ροβήρου Μανθούλη και το 1962 γύρισε και ο ίδιος δύο ταινίες μικρού μήκους, το «Βυζαντινό μνημόσυνο» και το «Οι γουναράδες της Καστοριάς και η τέχνη τους». Παρ' όλο που ο κινηματογράφος είχε μπει ορμητικά στη ζωή του, ο Βασίλης Ραφαηλίδης δεν ξεχνούσε ότι ήταν πάνω απ' όλα ένα πολιτικό ον. Δύο φορές, το 1964 και το 1965 πήγε στην Αλγερία για να συναντήσει τον Μιχάλη Ράπτη (Μισέλ Πάμπλο). Στην «Eπιθεώρηση Tέχνης» Την πρώτη του εμφάνιση ως κριτικός κινηματογράφου την έκανε το 1963, από τις στήλες του περίφημου περιοδικού της Aριστεράς «Επιθέωρηση Τέχνης». Δύο χρόνια αργότερα αποφάσισε να εγκαταλείψει την προοπτική του επαγγελματία σκηνοθέτη και να γίνει επαγγελματίας κριτικός κινηματογράφου. Το 1965 γίνεται κριτικός κινηματογράφου στην εφημερίδα «Δημοκρατική Αλλαγή», την εποχή ακριβώς που έγραφε σε αυτήν κριτική σινεμά και ο Θόδωρος Αγγελόπουλος. Οι δυο άνδρες συνδέθηκαν από τότε με μια μεγάλη και δυνατή φιλία. Ο διάσημος σκηνοθέτης και η σύζυγός του Φοίβη ήταν από τους πρώτους που έτρεξαν στο πλευρό του τις τελευταίες στιγμές της ζωής του. Η κινηματογραφική πορεία του Βασίλη Ραφαηλίδη συνεχίστηκε στο περιοδικό «Ελληνικός Κινηματογράφος», το οποίο εξέδωσε μαζί με τον Αλέξη Γρίβα. Η χούντα, φυσικά, το έκλεισε. Ο Βασίλης Ραφαηλίδης βρέθηκε στις φυλακές της Αίγινας. Οταν το 1968 απελευθερώθηκε, δεν κάθησε ήσυχος στο σπίτι του. Παρέα με τον Θόδωρο Αγγελόπουλο εκδίδουν το περιοδικό «Σύγχρονος Κινηματογράφος», ένα περιοδικό που έμελλε να συνδεθεί, να προκαλέσει, αλλά και να στηρίξει τον λεγόμενο Νέο Ελληνικό Κινηματογράφο. Ο Βασίλης Ραφαηλίδης διηύθυνε το «Σύγχρονο Κινηματογράφο» μέχρι το 1973. Pεπόρτερ και κριτικός Από το 1974 ώς το 1983 δούλεψε στο «ΒΗΜΑ» ως κριτικός κινηματογράφου και ρεπόρτερ. Από το 1983 ώς το 1998 έγραφε στο «ΕΘΝΟΣ», όχι μόνο κριτική κινηματογράφου, αλλά και σχόλια και επιφυλλίδες, που άπτονταν ευρύτερων πολιτικών και κοινωνικών θεμάτων. Ακόμη, όμως, και την εποχή που δεν παρακολουθούσε σε τακτική βάση την ελληνική κινηματογραφική παραγωγή, ο Βασίλης Ραφαηλίδης αφιέρωνε πολλές φορές ολόκληρη τη σελίδα του σε πρωτοεμφανιζόμενους Eλληνες σκηνοθέτες, αναλύοντας με προσοχή και ενδιαφέρον τα πρωτόλειά τους. Μεγάλο μέρος της καθημερινής του δραστηριότητας ήταν αφιερωμένο στη διδασκαλία, στη σχολή Σταυράκου, σε σεμινάρια στην «Ωρα», στο Γαλλικό Ινστιτούτο, στο Γκέτε, στη σχολή του Θεάτρου Τέχνης και αλλού. Τα κείμενά του, αλλά και τα σεμινάριά του έβρισκαν αμέσως το δρόμο προς τις εκδόσεις, πάντα, όμως, με πρωτοβουλία των εκδοτών και όχι του ιδίου. Ο Βασίλης Ραφαηλίδης μάς άφησε για να τον θυμόμαστε, αλλά και να τον ευγνωμονούμε, πολλά βιβλία. Κινηματογραφικά και πολιτικά, αλλά κι ένα μυθιστόρημα («Τα μαλλιά του φαλακρού δολοφόνου»), εμπνευσμένο από την υπόθεση Νάσιουτζικ. H βιβλιογραφία του Από τις εκδόσεις «Αιγόκερως» του Γιάννη Σολδάτου κυκλοφορούν τα βιβλία: «Λεξικό Ταινιών» (5 τόμοι), «Κινηματογραφικά Θέματα» (6 τόμοι), «Ελληνικός κινηματογράφος», «Δώδεκα μαθήματα για τον κινηματογράφο», «Φιλμοκατασκευή» και δύο μικρά θεωρητικά κείμενα για τον Θόδωρο Αγγελόπουλο («Το βλέμμα του ποιητή» και «Το ομιχλώδες τοπίο της Ιστορίας»). Από τις εκδόσεις «21ος Αιώνας» κυκλοφορούν τα βιβλία: «Η κρυφή γοητεία της μπουρζουαζίας», «Μνημόσυνο για έναν ημιτελή θάνατο», «Ιστορία (κωμικοτραγική) του νεοελληνικού κράτους», «Οι λαοί των Βαλκανίων», « (Μυθ) ιστορία των βαρβάρων προγόνων των σημερινών Ευρωπαίων», «Λαοί της Ευρώπης», «Στοιχειώδης αισθητική», «20 κείμενα για 127 αιρέσεις», «Θερμοί και ψυχροί πόλεμοι», «Πέρα από τον κινηματογράφο», «Η μεγάλη περιπέτεια του μαρξισμού» και άλλα. ΚΑΙ ΔΥΟ ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ : "Ο όρος "κιτς" πρωτοεμφανίστηκε στην Γερμανία το δεύτερο μισό του περασμένου αιώνα, κατά πάσα πιθανότητα για να χαρακτηρίσει τη χυδαία συμπεριφορά του απαίδευτου μικροαστού που στέκει σαν χάχας μπροστά στο αισθητικό γεγονός, κάνοντας πως το απολαμβάνει. Σε μια χώρα σαν τη Γερμανία, με τεράστια παράδοση στις τέχνες και τη σκέψη, οι αμερικανοί τουρίστες, που κατέκλυζαν τότε τη χώρα, προκαλούσαν φαίνεται εντύπωση με την επιμονή τους να αγοράζουν "σκετς", όπως έλεγαν τους ζωγραφικούς πίνακες, που τους εκλάμβαναν ως ζωγραφικά σκίτσα (σκετς). Η λέξη κιτς, λοιπόν, ετυμολογείται απ' το σκετς. Κατά μια άλλη εκδοχή, ετυμολογείται από ένα δύσχρηστο γερμανικό ρήμα που σημαίνει "μαζεύω λάσπη στο δρόμο", όπως οι αμερικανοί τουρίστες που μάζευαν ότι έβρισκαν από ζωγραφιές. Σκετς, κατά την άποψή τους. Όπως και να 'χουν τα πράγματα με την ετυμολογία, κιτς κατ' ουσίαν σημαίνει: κακό γούστο ανάμεικτο με ψέμα. Προσοχή, το κακό γούστο από μόνο του δεν είναι μομφή γι' αυτόν που στερείται γούστου. Κανείς δεν είναι υποχρεωμένος να έχει, σώνει και καλά, καλό γούστο. Aλλωστε, το καλό γούστο δεν είναι έμφυτη ικανότητα, και συνεπώς πριν κανείς αποχτήσει καλό γούστο με την αγωγή, την παιδεία και τη συνήθεια, είχε κατ' ανάγκη κακό γούστο. Το κακό γούστο γίνεται κιτς, όταν ένας ολοφάνερα άσχετος με το αισθητικό γεγονός επιμένει σώνει και καλά να έχει στενές σχέσεις με την τέχνη, ή μάλλον με ότι του προτείνεται σαν τέχνη από ανθρώπους που έχουν κάθε λόγο να ευρύνουν την πελατεία τους. Λίγο ο σνομπισμός, λίγο ο νεοπλουτισμός, λίγο η μόδα - και πολύ, πάρα πολύ η βλακεία - και να σου το κιτς να σείει κωμικά τα πλουμίδια του ως καρνάβαλος...".-Βασίλης Ραφαηλίδης «Ποιος τρελός σκοτώνεται για εθνικές βραχονησίδες αν δεν έχουν από κάτω εθνικό πετρέλαιο, ή ό,τι άλλο πιο πρακτικό από την ιδέα της πατρίδας, που οι πονηροί την προτείνουν αντί φαγητού υπό μορφήν ιδέας που δεν τρώγεται, για να ’χουν αυτοί να τρων;» γράφει ο Βασίλης Ραφαηλίδης στο βιβλίο του «Οι Λαοί της Μέσης Ανατολής».

από πάτερ Λούλα 27/09/2004 8:32 μμ.


τον ξεφτελίσανε κηδεύοντάς τον, αυτόν έναν μαχητικό άθεο, με θρησκευτική κηδεία. Μάλιστα δεν εκφωνήθηκε κανένας επικήδειος, όπως ήθελε ο νεκρός, αλλά ο γνωστός παπα-Μεταλληνός έβγαλε λόγο-ως παπά δεν τον έπιανε η απαγόρευση-λέγοντας πόσο θα του λείψει ο μακαρίτης από τα τηλεοπτικά παράθυρα. Κωμικοτραγικά πράγματα...

από ανοστο 27/09/2004 10:24 μμ.


με τα χοντρα γυαλια?? Που εγραφε στο ΕΘΝΟΣ?? Μπα ,εμενα δεν μου ελειψε καθολου.

από moonchild 27/09/2004 11:03 μμ.


Αν και εκφράζομαι από τον αναρχικό χώρο κυρίως (χωρίς όμως να θέλω να βάζω ταμπέλες γενικά, ούτε σε μένα, αλλά ούτε και στους άλλους - εκτός αν αυτό το επιδιώκουν οι ίδιοι..), μπορώ να πω ότι ο Βασίλης Ραφαηλίδης ήταν ένας από τους πιο ανορθόδοξους (ως προς τον τρόπο σκέψης) και αιρετικούς "αριστερούς" που έχω γνωρίσει (διαβάζοντάς τον). Καμιά σχέση με τους φασιστοκκέδες ούτε με τους ρεφορμιστές του συν κλπ. Ντόμπρος, αμάσητος, έλεγε τα πράγματα με το όνομά τους, δεν είχε καμιά σχέση με τις κατεστημένες αριστερές απόψεις και στεγανά - άλλωστε και ο ίδιος δεν πολυσυνήθιζε τον όρο "αριστερά" και δεν τον θεωρούσε τίτλο τιμής, έτσι όπως έχει καταντήσει η αριστερά στο μεγαλύτερο μέρος της... Μάλλον υποτιμητικό θεωρούσε τον όρο "αριστερά", σχετίζοντάς τον πάντα με την πλειοψηφία των "αριστερών", έτσι όπως έχουν καταντήσει να σκέφτονται και να λειτουργούν... Χαρακτηριστικό εξάλου είναι αυτό που έλεγε για τους "ορθόδοξους κομμουνιστές": ότι είναι τόσο πεζοί και αναίσθητοι σαν άνθρωποι, που είναι μάλλον αδύνατο να έχουν φυσιολογική ερωτική ζωή, όπως επίσης και πως τα όνειρα που βλέπουν θα πρέπει να είναι όλα πεζά κι ασπρόμαυρα... Πιο πολύ ανένταχτο μπορώ να τον χαρακτηρίσω και ανατρεπτικό στοχαστή σίγουρα. Για παράδειγμα, πιο πολλές επιρροές είχε από Βίλχελμ Ράιχ, παρά από Λένιν... Καθόλου αντιπαθητικός λοιπόν, απ' όσους (σκεπτόμενους) έχουν διαβάσει κάποια γραπτά του, το αντίθετο θα έλεγα... Άλλωστε ήταν από τους ελαχιστότατους δημοσιογράφους (δεξιούς κι αριστερούς και οτιδήποτε) που έδειχνε φανερά με τα γραπτά του την εκτίμησή του για τις ένοπλες μορφές βίας -είχε γράψει ουκ ολίγα εγκωμιαστικά μονόστηλα και για τη 17Ν και για τον ΕΛΑ, ακόμα και μετά από βίαιες ενέργειές τους, τη στιγμή που οι άλλοι "αριστεροί" τους είχαν στο πυρ το εξώτερον... Σαν κριτικός κινηματογράφου, είχε ιδιαίτερη εκτίμηση στον υπερρεαλισμό και σε μεγάλους σκηνοθέτες που τον εκφράζανε, όπως το Φεντερίκο Φελίννι, το Ζαν Λουί Μπουνιουέλ, κλπ. Άρα, αν όχι αναρχικό πνεύμα, τουλάχιστον σίγουρα ανατρεπτικό πνεύμα μπορούμε να τον χαρακτηρίσουμε, και όχι καθώς-πρέπει κομμουνιστή πάντως... Ο τελευταίος όρος είναι φυσικά υποτιμητικός και σε καμιά περίπτωση επαινετικός... Και μόνο το ότι κάποιοι τον θυμόμαστε, απ' αυτά που έγραφε και έκφραζε γενικώς, δείχνει τη μεγάλη αξία του... Που φυσικά δεν χάθηκε στο πέρασμα του χρόνου...

από Γιάννης Κ. 27/09/2004 11:12 μμ.


Ο Καβάφης πούστης. Η Σαπφώ λεσβία. Ο Ρίτσος παλιοκουμούνι. Ο Αϊνστάιν κωλοεβραίος. Η Διδώ παστρικιά απ' τη μικρασία. Η Σωτήρια Σωτήρης ο μπαρμπουτιέρης. Ο Άσιμος ζάκι κι ο Παύλος το πρεζάκι. Κι εσύ είσαι Αρχηγός γιατί σε μια λέξη κλείνεις μια ζωή με λάθη, πάθη, αγώνες και προσφορά. Άλλο ένα απόσπασμά του που είναι διπλά επίκαιρο: "Ο μουσουλμανισμός είναι μια υποδειγματικά ανεξίθρησκη θρησκεία. Ούτε προσηλυτισμό κάνει ούτε ιεραποστόλους έχει. Ο μουσουλμανισμός σέβεται τις δυο προγενέστρες απ' αυτόν μονοθεϊστικές θρηκείες, τον ιουδαϊσμό και το χριστιανισμό και αναγνωρίζει τα δάνει που πήρε κι απ' τις δυο. Τιμάει το Μωυσή και το Χριστό ως μεγάλους προφήτες, πάντως όχι μεγαλύτερους απ' το Μωάμεθ που κατά το μουσουλμανισμό έρχεται να συμπληρώσει το Λόγο του Μωυσή όσο και το Λόγο του Χριστού....δεν είναι αλήθεια πως μόνο οι ορθόδοξοι πολέμησαν τους Τούρκους. Τους Τούρκους πολέμησαν οι καταπιεσμένοι πεινώντες , ασχέτως θρησκεύματος και εθνικότητος. Ήταν πολλές χιλιάδες οι μουσουλμάνοι έλληνες τότε, ανάμεσα στους οποίους και οπλαρχηγοί σαν τον Οδυσσέα Ανδρούτσο. Και τουλάχιστον οι μισοί απ' τους οπλαρχηγούς αλλά και τους αγωνιστές ήταν Αρβανίτες. Αρβανίτης ήταν ο Μιαούλης, η Μπουμπουλίνα και δεκάδες άλλοι. Και δεδηλωμένα φιλοαρβανίτης αλλά και φιλομουσουλμάνος ήταν ο μέγιστος των οπλαρχηγών Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, ο αναμφισβήτητος ηγέτης της Επανάστασης" Κι άλλο ένα όχι τόσο: "Στις 30 Μαϊου 1945, και ενώ η λευκή τρομοκρατία της Δεξιάς μαίνεται σ' ολόκληρη τη χώρα, ο Νίκος Ζαχαριάδης, Γενικός Γραμματέας του ΚΚΕ, επιστρέφει με αεροπλάνο της ΡΑΦ απ' το Νταχάου, όπου βρισκόταν κλεισμένος στη διάρκεια της κατοχής. Ο Σιάντος που τον αντικαθιστούσε παραμερίζεται αυτομάτως, και όλοι αρπάζονται σαν από σανίδα σωτηρίας από αυτόν τον εξαιρετικά ευφυή δραστήριο και φιλόδοξο άνθρωπο, που είναι φανατικά προσκολλημένος στο Στάλιν, πράγμα που δημιουργεί στους Άγγλους πως θα μπορούσε να περάσει τις απόψεις του Στάλιν, που τους ευνοούν. Αυτο δικαιολογεί τη διάθεση του αγγλικού πολεμικού αεροπλάνου για τον ερχομό του στην Αθήνα. Με τον Ζαχαριάδη παρόντα στην πρωτεύουσα σαν ειρηνοποιό, που εγγυάται την τήρηση των συμφωνιών, και με τον Βελουχιώτη παρόντα στο βουνό ως ταραξία αρνούμενο να συμμορφωθεί μ' όσα επιβάλλει η συμφωνία της Βάρκιζας, οι κομμουνιστές βρίσκονται και πάλι μπερδεμένοι. Στο βάθος όλοι θέλουν να μην υπακούσουν στην εγγλέζικη Βάρκιζα που είναι Βατερλώ, αλλά τελικά όλοι υπακούουν γιατί το λέει ο Ζαχαριάδης. Όλοι εκτός από τον Άρη που γράφει στα παλιά του τα παπούτσια και τους Άγγλους και τους Έλληνες συνεργάτες τους και τον σύντροφο γενικό γραμματέα, και δεν παραδίδει τα όπλα όπως και η μικρή του ομάδα απ' τους περίφημους Μαυροσκούφηδες"

από ΣΑΡΙΦ ΚΟΕΝ 27/09/2004 11:52 μμ.


ΥΠΟΔΕΙΓΜΑ ΕΛΕΥΘΕΡΗΣ ΣΚΕΨΗΣ ΚΑΙ ΚΡΙΤΙΚΗΣ Ο ΡΑΦΑΗΛΙΔΗΣ ΗΤΑΝ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΛΙΓΟΥΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΠΡΟΣΑΡΜΟΖΕ ΤΗ ΣΚΕΨΗ ΤΟΥ ΣΕ ΚΑΜΙΑ ΦΟΡΜΑ(ΕΙΤΕ ΑΝΑΡΧΙΚΗ ΕΙΤΕ ΚΟΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ) ΑΥΣΤΗΡΟΣ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΡΕΑΛΙΣΤΗΣ ΣΤΗΝ ΚΡΙΤΙΚΗ ΤΟΥ ΕΙΝΑΙ Ο ΜΟΝΟΣ ΜΑΖΙ ΜΕ ΤΟΝ ΝΙΚΟ ΤΣΙΦΟΡΟ ΠΟΥ ΑΓΓΙΞΕ ΤΟΣΟ ΣΦΑΙΡΙΚΑ ΙΣΤΟΡΙΚΑ ΘΕΜΑΤΑ

από ,,, 28/09/2004 12:54 πμ.


Πολύ καλό το βιογραφικό, ίσως όμως εθελημένα -με καλή πρόθεση πιστεύω- παρέλειψε τον ρόλο του Ραφαϊλίδη στην Αλγερία. Η παρουσία του δεν ήταν δύο απλές συναντήσεις με τον Πάμπλο. Έπαιξε ουσιαστικό ρόλο στο πλευρό του Μιχάλη Ράπτη, του οποίου υπήρξε στενός συνεργάτης στην αναδιοργάνωση αυτής της χώρας και στην δράση της ομάδας του Πάμπλο στο εξωτερικό. Αυτός μάλλον ήταν ο σημαντικότερος πολιτικός ρόλος του Ρ. Επίσης, πρέπει να υπενθυμίσουμε τις ιδεολογικές αναζητήσεις του, οι οποίες συνέπιπτάν με αυτές του Πάμπλο. Ο τελευταίος, αναμφισβήτητος Αριστερός, θεωρούσε στα ύστερα χρόνια του, το εθνικό ζήτημα ως το τελευταίο ίσως ανάχωμα στην πλυμμιρίδα του εκσυγρονισμού και της παγκοσμιοποίησης. Όσο για τους Δούρειους Ίππους , ο ίδιος ο Ραφαϊλίδης είχε απειλήσει τους προπαγανδιστές της Νέας Τάξης στους κόλπους της Αριστεράς, ότι αν συνεχίσουν θα αποκαλύψει τις επαφές τους "μέσα και έξω από την Ελλάδα". Ήταν ανορθόδοξος. Αλλά τα παπαγαλάκια και τα γιουσουφάκια του εκσυγχρονισμού δεν τόλμησαν να τον διασύρουν όπως έκαναν με άλλους. Ούτε ξεμύτισαν όσο ζούσε ο Πάμπλο... Χαιρετίσματα λοιπόν...

από και 28/09/2004 2:07 πμ.


κάτι ακόμα στο βιογραφικό του. Όταν μέσω της μακροβιότατης στήλης του, στο "Έθνος" υποστήριξε την Μαλβίνα ,τότε που τα έχωνε στον Ταπερμαν, απολύθηκε...

από ΜΕΡιτης 28/09/2004 2:22 πμ.


Μια μικρη διευκρινηση :δεν του αρεσε ο Φελινι αλλοι ηταν οι αγαπημενοι του σκηνοθετες Μπουνιουελ, Χιτσκοκ,Γκριναγουει μεταξυ αυτων αλλα κυριως ο φιλος του Θοδωρος Αγγελοπουλος. Για την κηδεια : ας φροντισουμε ολοι οι αθεοι κομμουνιστες και αναρχικοι να κανουμε πολιτικες κηδειες οπως ο Αυδης και ο Θ. Παπαρηγας , δυστυχως δεν προκανε να αφησει χαρτι...

από Β.Γ. 28/09/2004 2:50 πμ.


Συμφωνώ φυσικά για την ριζοσπαστική φύση του Ραφαηλίδη. Τύχαμε κάποτε συνομιλητές σε μια εκπομπή του Ant1 όπου ευχαριστήθηκα να τον ακούω να τα χώνει στους παπάδες έξω από τα δόντια. Ομως η θρησκευτική κηδεία σε σύγκριση με τις αντι-εκκλησιαστικές δηλώσεις της ζωής του τον εξευτέλισε. Και μάλιστα να έχει τον Μεταλληνό, το μεγαλύτερο από τα καθάρματα της εκκλησίας να του εκφωνεί επικήδειο;;;; Δεν ξέρω ποιος ευθύνεται γι αυτό αλλά πάντως αφαίρεσε από το Ραφαηλίδη την ευκαιρία να πεθάνει όπως έζησε, με συνέπεια! Είτε έκων είτε άκων, εξευτελίστηκε!

...

από Kortsagin 28/09/2004 3:27 πμ.


TON RAFAHLIDH TON GNORISA ARXIKA APO TIS EKPOMPES TOU STHN ET-3 KAI META APO TO BIBLIO TOU ELLHNES KAI NEOELLHNES POU EINAI BASIKA SYLLOGH ARTHRWN TOU APO TO ETHNOS AN THYMAMAI KALA.DHLWNE KOMMOUNISTIS.EIXE ONTWS ANATREPTIKO KAI OMORFO TROPO SKEPSIS ALLA KATA THN PROSOPIKI MOU APOPSI POLLES FORES GINOTAN YPERBOLIKOS KAI ANTIDIALEKTIKOS.SIGOURA I APOUSIA TOU EINAI EINAI AISTHITI IDIAITERA GIA TOUS PROODEUTIKA SKEPTOMENOUS ANTHROPOUS. Y.G. AFOU NOMIZO OTI TON EIXANE AFORISEI APO THN EKKLHSIA POS TOU EKANAN MNHMOSYNO?OPWS KAI NA'XEI AUTO DEN TON MEIWNEI STO ELAXISTO.

ΟΤΑΝ ΓΙΝΕΤΑΙ ΚΑΤΙ ΠΑΡΑ ΤΗ ΘΕΛΗΣΗ ΤΟΥ... ΚΑΙ ΠΩΣ ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΕ ΝΑ ΑΝΤΙΔΡΑΣΕΙ ΑΡΑΓΕ, ΟΤΑΝ ΕΧΕΙ ΠΛΕΟΝ ΦΥΓΕΙ ΑΠΟ ΤΗ ΖΩΗ... ΕΚΤΟΣ ΚΙ ΑΝ ΚΑΠΟΙΟΙ ΠΙΣΤΕΥΟΥΝ ΣΤΗ ΜΕΤΑ-ΘΑΝΑΤΟΝ ΖΩΗ (...) Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΤΩΣ ΟΤΙ Ο ΒΑΣΙΛΑΚΗΣ ΕΓΡΑΨΕ ΠΟΛΛΑ ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΥΠΕΡΒΛΗΤΗ ΔΥΝΑΜΗ ΤΗΣ ΒΛΑΚΕΙΑΣ ΣΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΜΑΣ... "Η ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΠΟΥ ΚΑΤΕΧΟΥΝ ΤΑ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΠΟΣΤΑ ΣΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑ" ΕΛΕΓΕ "ΑΝΗΚΟΥΝ ΣΤΗΝ ΚΑΤΗΓΟΡΙΑ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ ΜΕ ΔΕΙΚΤΗ ΝΟΗΜΟΣΥΝΗΣ ΚΑΤΩ ΤΟΥ 100, ΚΟΙΝΩΣ ΒΛΑΚΕΣ, ΟΠΩΣ Ο ΦΕΛΛΟΣ ΠΟΥ ΕΠΙΠΛΕΕΙ ΣΤΟ ΝΕΡΟ..." "ΑΥΤΟΙ ΕΙΝΑΙ ΠΟΥ ΕΠΗΡΡΕΑΖΟΥΝ ΚΥΡΙΩΣ ΤΑ ΔΡΩΜΕΝΑ ΑΝΑ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΔΥΣΤΥΧΩΣ, ΚΑΙ ΟΧΙ ΟΙ ΙΔΙΑΙΤΕΡΑ ΕΥΦΥΕΙΣ ΑΝΘΡΩΠΟΙ"... "ΖΟΥΜΕ ΣΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΤΗΣ ΜΑΖΙΚΟΤΗΤΑΣ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΑΜΕΣΑ ΣΥΝΔΕΔΕΜΕΝΗΣ ΜΕ ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑ ΤΗΣ ΒΛΑΚΕΙΑΣ ΑΝΑ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ..." Ολα αυτά βέβαια σε ελεύθερη απόδοση, αφού ούτε παπαγαλάκι είμαι, ούτε έχω μπροστά μου κάποιο άρθρο του Βασίλη... Απλά θυμάμαι πόσο συμφωνούσα και με εκφράζανε τα λεγόμενά του...

από ΥποσκαπτιΞ 28/09/2004 11:46 πμ.


μας λειπει το πετσινο σακακι που φορουσες συνεχεια στη τιβι -). ωρα του καλη...

από μιασμα 28/09/2004 1:09 μμ.


Κατα τη γνωμη μου ο Β.Ρ. υπηρξε μαλλον ο κορυφαιος ελληνας διανοητης της ευρειας αριστερας (δηλωνε ψηφοφορος του ΚΚΕ σκεφτοταν ως τροτσκιστης εκφραζοταν ως αναρχικος ) .Τα βιβλια του διαβαζονται ασκαρδαμυκτι. Τι να πει κανεις για την "κρυφη γοητεια της μπουρζουαζιας" και την "ιστορια (κωμικοτραγικη) του νεοελληνικου κρατους";

από Κουλ Ουάχατ 28/09/2004 3:15 μμ.


... μην τον αγιοποιείτε κιόλας! Υπενθυμίζω πως όταν η Αγγελική Νικολούλη (που είχε πρόσβαση στους φακέλους της αστυνομίας, μέσω του ΕΥΠίτη συζύγου της) ετοιμαζόταν να αποκαλύψει από τις στήλες του «Εθνους» την ταυτότητα του «αρχηγού της 17Ν», ο Ραφαηλίδης έγρταφε στη στήλη του «εμπρός Αγγελική, δείξε κουράγιο κι αποκάλυψέ τους!». Η Νικολούλη κατονόμασε τον Περικλή Κοροβέση ως αρχηγό της 17Ν. Ο Περίκλας της τράβηξε μια μήνυση περιποιημένη και το «Εθνος» τον ήπιε κανονικά, αναγκαζόμενο να επανορθώσει. Του Ραφαηλίδη δεν ίδρωσε καν το αυτί και συνέχισε να συναστρέφεται τον Κοροβέση, στην παρουσίαση ενός βιβλίου του τελευταίου, στις «γραμμές», ο ανερυθρίαστος Ρ. ήταν και πρώτο τραπέζι πίστα. Όχι αγιογραφίες, λοιπόν, αλλά μνήμη.

από (θέση για νικ) 28/09/2004 3:56 μμ.


ο Ραφαηλίδης, κατά την ταπεινή μου πάντα, ήταν ένας μαϊντανός των παραθύρων που κάποτε αποφάσισε πως αυτός είναι κι άλλος δεν είναι και από τότε (πάει καιρός) την είδε ο απόλυτος εισηγητής του μαρξισμού στην ελλάδα, μη χέσω. Ο Ραφαηλίδης ήταν ένας ασήμαντος μη-διανοητής που την είχε ψωνίσει κανονικά, ήταν κοινότοπος αδιάφορος και παλιός πριν καν αρχίσει να μιλάει, τα κείμενά του είναι γελοία/αντιφατικά/αστήρικτα/κοινότοπα/χιλιοειπωμένα. Δεν ήταν ούτε μαρξιστής ούτε τροτσκιστής ούτε αναρχικός που διάβασε πως κάποιοι τον θεωρούν, ούτε καν αίσθηση του χιούμορ δεν είχε, ένας καραγκιόζης που κάλυπτε τις υπαρξιακές του ανασφάλειες αυτοθεωρούμενος μπαμπάς του εν ελλάδι μαρξισμού ή γενικά της κατ' αυτόν "έπιστημονικά ριζοσπαστικής" σκέψης. Φτηνό ριζοσπαστιλίκι. Δεν μου λείπει καθόλου, όχι γιατί ήταν χοντρός, και εγώ λιγνός είμαι, αλλά γιατί ήταν ένας αλαζόνας αδιάφορος δήθεν μεγάλος. Όπου ακόυς πολλά κεράσια, κράτα μικρό καλάθι. Ακούω, βρίστε με τώρα, θα τα ακούσω κανονικά.

δε με νοιαζει τι λετε. εγω τον αγαπαω. Βασιλη μου σε αγαπαω κ ας μη ακους, απλα θελω να το ξερουν όλοι. κ σε ευχαριστω που εισαι ο καλυτερος δασκαλος κ μπαμπας.

από ΜΕΡιτης 28/09/2004 5:50 μμ.


Αυτος χωρις νικ οπως και ο Κουλ Ουαχατ να υποθεσω οτι ειναι απο το Δικτυο ; Ισως γιαυτο το τοσο μενος "αναρχικους του κωλου" τους ειχε ονοματισει ενωπιον του Π. Γιαννοπουλου σε μια εκπομπη του Ζουγκλα , ισως δεν ειχε και πολυ αδικο, αν και ηταν περισσοτερο μια προκληση ... Οσον αφορα τη Νικολουλη ισως να ηταν σκωπτικο το κειμενο αλλωστε δεν θιχτηκε ο φιλος του απο την εποχη της εξοριας ο Κοροβεσης και θιχτηκε ο Κουλουβαχατος...Για τις κοινοτοπιες που λεει ο αλλος ο μπαρουφας χωρις νικ , τι να πει κανεις το να εχεις τα κοτσια να συγκρουεσαι με επιχειρηματα (οχι με παλουκια)με τους παπαδες, την ακροδεξια και την πολιτικη ηγεσια με σθενος και παρρησια (και με τεραστιο ευρος παιδείας) ειναι κοινοτοπο στην Ελλαδα!

από Κουλ Ουάχατ 28/09/2004 6:13 μμ.


κι ενημερωνόσουν από το Ραφαηλίδη, δεν σου φταίει το Δίκτυο. Καλά κρασά και αιωνία του η μνήμη. Να πηγαίνεις και να του ανάβεις και κάνα καντήλι!

από Ε.Μπλουμ, Ασχετίτης, Ανενταχτίτης 28/09/2004 6:13 μμ.


Πρώτα από όλα μικρή σημασία έχει ποιος είναι πού. Επειδή εσύ δηλαδή αυτοπροσδιορίζεσαι ως Μερίτης πρέπει ντε και καλά όλοι να ανήκουν κάπου και, αν ανήκουν τεσπά κάπου, να αυτοπροδιορίζονται και ως τέτοιοι; Πάντως για την ιστορία με τον Κοροβέση, επέτρεψέ μου να σου πω πως η εποχή ήταν ιδιαιτέρως αναβράζουσα τότε και το σκηνικό ήταν πάρα πολύ χοντρό για να γράφει κάποιος σκωπτικά. Αλλωστε ο Ραφαηλίδης είχε στηρίξει την Νικολούλη στο σύνολο των "πρωτο-κίτρινων" ρεπορτάζ της τότε στο "έθνος" και όχι μόνο στην υπόθεση αυτή. Τώρα ο Ραφαηλίδης..., το έργο του δηλαδή, καλός ήταν μωρέ. Αλλά ας αφήσουμε τους νεκρούς στην ησυχία τους. Εχει μια μανία η αριστερά να είναι κομματάκι "νεκρολάγνα". Να θυμόμαστε ναι, να κριτικάρουμε ναι, να γινόμαστε μεταφυσικά συναισθηματικοί όχι, πόσο μάλλον να μαλώνουμε γύρω από έναν ανθρωπο που έχει φύγει...

από Κουλ Ουάχατ 28/09/2004 6:19 μμ.


ΓΑΡΓΑΡίτης έπρεπε να υπογράφει και ουχί ΜΕΡίτης. Όπως είδες υιοθέτησε την τακτική του λαγού ως προς την τίγρη «ε, έλεγε ο μακαρίτης και καμία μλκία να περνάει η ώρα!» Απλά, ο σχωρεμένος (σχωρεμένος από τον Κοροβέση, εννοώ) ήτο και ολίγον οπορτούνας. Και ο ανωτέρω φίλος μας δεν θέλει καν να το πιστέψει.

από ΜΕΡιτης 28/09/2004 6:34 μμ.


ΟΥΔΕΙΣ ΑΝΑΜΑΡΤΗΤΟΣ κ.Κουλουβαχατε στον καπιταλιστικο κοσμο που ζουμε και μακρια απο αγιοποιησεις ...αλλα το να ψαχνεις πανω απο ενα κειμενο που θυμιζει την μνημη ενος αγωνιστη διανοουμενου-που στην εποχη μας λειπουν ολο και περισσοτερο- και να θυμασαι τι...την Νικολουλη (ήμαρτον) κατι που δεν εχω ακουσει ποτε τον συνεξοριστο του Κοροβεση να αναφερει αν μη τι αλλο δειχνει τουλαχιστον εμπαθεια...τωρα οσον αφορα τον Ζουγκλα, το Δικτυο εκπροσωπουσε επισημα ο Γιαννοπουλος αυτος τα ακουσε εσενα σε ενοχλησε μαλλον τοσο πολυ ωστε να το θυμασαι τοσα χρονια μετα ...Στραβα θα βρεις οποιον και να ψαξεις μετα το υστατο σιωπητηριο το θεμα ειναι κατα που θα γειρει η ζυγαρια και ποσο πολυτιμο ειναι το κενο που αφηνει ο εκλειπων, το να ψαχνεις λοιπον ψυλλους στα αχυρα δειχνει αμετροεπεια...

από Κουλ Ουάχατ 28/09/2004 6:40 μμ.


Αυτές τις δηλώσεις («εμπρός, λοιπόν, γενναία Αγγελική) ο μακαρίτης τις είχε κάνει όταν ακόμα η «Ζούγκλα» ήταν ... γκαζόν και ο Τριανταφυλλόπουλος δεν είχε μούσι! Δεν θυμόμουν καν την εκπομπή, που λες, υποθέτω θα ήταν λίγο πριν πεθάνει... Και δεν ξέρω καν για τι θέμα ήταν, ώστε να μου λες για «αναρχικούς του κώλου». Οσο για τη Νικολούλη, που την πάντρεψε ο Καραμανλής (ο «εθνάρχης») με τον φρουρό του (μετέπειτα ΚΥΠίτη) ε, όχι και «ήμαρτον». Ήμαρτε και παραήμαρτε ο σχωρεμένος! Διότι τα ήξερε!

από (θέση για νικ) 28/09/2004 10:50 μμ.


με το δίκτυο ουδεμία σχέση έχω αλλά εσένα αυτό δεν είναι κάτι που πρέπει να σε ενδιαφέρει, εδώ κρίνονται οι απόψεις και όχι τα άτομα. Επίσης, δεν συγκρούομαι με παλούκια αλλά και αυτό είναι κάτι που δεν πρέπει να σε νοιάζει. Πάντως ο Ρ. μόνο με επιχειρήματα δεν συγκρουόταν. Ήταν ο άνθρωπος που κατάφερνε να με κάνει να επανεξετάζω τις θέσεις μου όταν (σπάνια) τύχαινε να συμπίπτουν οι γνώμες μας. Και αν σε νοιάζει τόσο πολύ πού είναι κανείς, πώς δικαιλογείς το οτι ο Ρ δούλευε, αν και "ριζοσπάστης", στο Έθνος; Και δε μου λες ρε λεβέντη, κ ο Ζουράρις δεν έχει εύρος παιδείας σθένος και παρρησία και τα βάζει με την ακροδεξιά (με τους παπάδες όχι κ τόσο βέβαια...) και την πολιτική ηγεσία (και καλά); Τί επιχείρημα ήταν αυτό; Αν βέβαια συνάσσεσαι με τον Ζουράρι, i m lost for words, σορρυ για τ αγγλικό. Το φτηνό ριζοσπαστιλίκι δεν αντιβαίνει με αυτό που λες. Έβγαινε κ έκραζε εύκολα, χωρίς να λέει τίποτα καινούργιο, με αλαζονία ειδικού τάχαμου τα ξέρω όλα, πατούσε και δυο τσιτάτα και έπαιρνε ηλίθιο ικανοποιημένο ύφος μετά "τα πα όλα ο πούστης". Άσε ρε Ραφαηλίδη. Αλλά δεν παραπονιέμαι. Ο Ραφαηλίδης βρήκε τον δρόμο του και κατέληξε θεσμικός της Ζούγκλας, στην αισθητική και το ηθος που του ταίριαζε.

από ΜΕΡιτης 29/09/2004 1:28 πμ.


ΟΙ ΚΛΑΣΙΚΟΙ ανωνυμοι ΧΥΔΑΙΟΛΟΓΟΙ ΤΟΥ ΙΝΤΙ ξαναχτυπησαν ... οποιος επωνυμος δε συμφωνει μαζι τους στο πυρ το εξωτερον ... Ειναι οι ιδιοι που δηλωνουν αντισταλινικοι σε καθε ευκαιρια , τις ιδιες χυδαιες πρακτικες ακολουθησαν και με τους ζωντες (ασχετα αν διαφωνει κανεις μαζι του σε πολλα ή λίγα ) Τ. Φωτοπουλο και Θ. Παπανικολαου γιατι να σεβαστουν εναν μακαριτη αγωνιστη διαννοουμενο , αυτοι οι επαναστατες του ...κωλου. Πως να μην μας βλεπει ο ασφαλιτης της ΓΑΔΑ γελοντας ολους τους αριστερους και "αριστερους" ...

από Β.Γ. 29/09/2004 1:02 μμ.


Αν είσαι τόσο ριζοσπάστης και δεν έχεις καταφέρει να σε σέβονται οι συγγενείς σου φυσικά εξευτελίζεσαι. Τόσα και τόσα είχε σύρει στην εκκλησία.. στους συγγενείς του δεν τα έλεγε; Πώς έμειναν με την αντίληψη ότι θα ήθελε θρησκευτική κηδεία; Ποιος κάλεσε τον Μεταλληνό; Δεν είναι προφανές ότι ο Ραφαηλίδης θα είχε εκφραστεί θετικά γι αυτόν όσο ζούσε, και γι αυτό το λόγο οι συγγενείς τον κάλεσαν όταν πέθανε; Σε όλα υπάρχει μια απλή εξήγηση και σ' αυτή την περίπτωση είναι και απλή και προφανής. Αλλιώς έζησε κι αλλιώς πέθανε ο Ραφαηλίδης. Προσωπικά προτιμάω να αγιοποιώ πιο συνεπείς ανθρώπους!

από Κουλ Ουάχατ 29/09/2004 3:27 μμ.


Ο.Κ., «ΜΕΡ»ίτη*, συνέχισε να ανάβεις καντήλια στο αριστερό εικονοστάσι σου! *που πολύ αμφιβάλω αν έχεις σχέση με το ΜΕΡΑ)

από (θέση για νικ) 29/09/2004 3:38 μμ.


Δεν είμαι ούτε κλασικός (δεν θα χω στείλει πάνω από είκοσι ποστ σε δύο χρόνια μέσα) ούτε χυδαιολόγος (κατά τη γνώμη μου πάντα, δεν είναι καθόλου αντιαισθητικά όσα λέω ούτε ξεφεύγουν από το σχόλιο, εκτός ίσως από το "καραγκοίζης" που απέδωσα στον αλήστου μνήμης) ούτε του Ιντυ. Και είμαι ανώνυμος όσο κ εσύ και δεν βλέπω καμία ντροπή σ αυτό. Δεν στέλνω στο πυρ το εξώτερον όποιον επώνυμο έχει άλλη γνώμη και σφάλλεις, σύντροφε (χαχα). Κατακρίνω τις αντιαισθητικές αναξιοπρεπείς ασόβαρες ματαιόδοξες ανέντιμες και άλλες πρακτικές. Μου δίνεις αυτό το δικαίωμα; Με τοποθετείς μέσα σε ένα φαντασιακό σύνολο που μόνο στο μυαλό σου (...) υπάρχει το οποίο δηλώνει σε κάθε ευκαιρία αντισταλινικό (πράγμα που δεν κάνω, αλλά το κάνω δεν το κάνω δικαιούμαι να διαφωνώ με τον Ιωσήφ και τα όσα έκανε, τί λες; αν μου επιτρέπεις βέβαια), ακολουθώ χυδαίες πρακτικές με τους ζώντες (προφανώς ζώντες και νεκρούς τους αντιμετωπίζω με την ίδια αυστηρότητα ή ελαστικότητα, αλλά πάντως κυρίως στη ινδυ ουδεπόποτε εξεφράσθην αρνητικά προς τους κ.κ. που αναφέρεις αν κ θα μπορούσε να έχει συμβεί), δεν είμαι ούτε δηλώνω αριστερός η "αριστερός", και δεν είμαι επαναστάτης "του κώλου". Ούτε επαναστάτης, ούτε "του κώλου (αλήθεια, έχεις κάτι με του κώλους; εμένα μου φαίνονται θαυμάσιοι). Εσύ είσαι επαναστάτης; Μεγάλη κουβέντα, αν το πιστεύεις. Κ θα διαφωνούσα. Κάποιος έλεγε πως οι λέξεις φθείρονται από την κακή χρήση που τους γίνεται και πως ο ρόλος της τέχνης (άσχετο αλλά μου ρθε) είναι ακριβώς αυτός, να δώσει νέα ονόματα σ αυτά που τα ονόματά τους έχουν φθαρεί. Καταλαβαίνω γιατί σ αρέσει ο Ρ.

που δεν έχουν την ελάχιστη αίσθηση και κατανόηση του χιούμορ και της κουλτούρας της ειρωνείας. Άλλωστε ο Βασίλης Ραφαηλίδης ήταν από τους λάτρεις του υπερεαλισμού και αυτό το εκδήλωνε και από τον τρόπο που εκφραζόταν κάποιες φορές... Προφανέστατα - δεν θέλει και πολύ μυαλό να το καταλάβει αυτό κανείς, αν και κάποιοι μάλλον έχουν έλλειψη απ' αυτό... - σ' αυτό που είχε γράψει προς τη Νικολούλη ήταν εντελώς και ξεκάθαρα ειρωνικό, σκωπτικό... Μόνο όποιος δεν έχει γνωρίσει καλά το Β. Ρ. από τα γραπτά του ή έχει πρόβλημα κατανόησης απλών πραγμάτων μπορεί να υποστηρίξει ότι ο Βασιλάκης το είχε πει αυτό σοβαρά... Έλεος ρε! Μην τρελαθούμε τώρα κιόλας... Ακούς εκεί, ο Βασίλης συνεργάτης της Νικολούλη! Σε λίγο θα μου τον βγάλετε κάποιοι και συνεργάτη του Κακαουνάκη! Τι να πω τώρα! Μια ματιά μόνο στα μονόστηλά του μετά από κάθε ενέργεια της 17Ν και του ΕΛΑ θα μπορούσε να πείσει τον καθέναν (ακόμα και χαμηλής ευφυίας...) για το ποιά ήταν η θέση του Βασίλη για το αντάρτικο πόλεων... Άλλωστε δεν θυμάμαι κι άλλον δημοσιογράφο (απ' όλους τους - καθεστωτικούς τουλάχιστον - πολιτικούς χώρους) που να εξέφραζε τόσο ανοιχτά και απροκάλυπτα την εκτίμησή του για τις ένοπλες μορφές βίας... Χωρίς να θεωρεί βέβαια ότι είναι η μόνη και η καλύτερη λύση αντίστασης στον καπιταλισμό, το ξεκαθαρίζω αυτό. Αλλά όχι και συνεργάτης της Νικολούλη ρε!!! Ε, ρε κάτι τραγέλαφοι!

από Μικροαστός 29/09/2004 5:41 μμ.


Διάβασα μερικά αρθράκια που έγραψαν φίλοι της σελίδας. Άλλα με έκαναν και γέλασα άλλα μου άρεσαν. Ο Ραφαϊλίδης για μένα ήταν ένας δάσκαλος. Είχε πλάκα να τον βλέπω στην τηλεόραση πότε στον Μικρούτσικο και πότε στη "Ζούγκλα" να κάνει τον φίλο του Ταρζάν. Ήταν ωραίος τύπος κι ακόμα πιο ωραία ήταν μερικά βιβλία του. Προς τους αναρχοκομουνιστές ρατσιστές με αντικοινωνικά στοιχεία προσωπικότητας προτείνω να διαβάσουν την "κωμικοτραγική Ιστορία του Νεο Ελληνικού Κράτους". Αντε σας χαιρετώ τώρα γιατί πρέπει να δουλέψω. Άσχημο πράγμα η δουλειά φίλοι, σύντροφοι και αδέρφια!

από E.Μπλουμ, κρυόκωλος, τραγέλαφος, με low iq 29/09/2004 7:24 μμ.


Με αρέσουν οι χαρακτηρισμοί και οι παρατηρήσεις γιατί διορθώνομαι. Αλλωστε όλοι καταφέρνουμε να αυτοπροσδιοριστούμε στο ίντι χάρη σε τέτοιες συζητήσεις. Έτσι ο/η Μoonchild με έκανε να δω ποιος είμαι, απλά επειδή αντιλαμβάνομαι κομματάκι διαφορετικά μία, αλίμονο μόλις μία, από τις πολλες εκφανσεις της πολυσχιδους προσωπικότητας του Ραφαηλίδη. Βέβαια, ίσως για κάποιους, που τα θέλουν όλα άσπρα-μαυρα (μανιχαϊσμό θα το έλεγε ο κ. Ραφαηλίδης αυτό;), ίσως δε γίνεται διαφορετικά. Δεν γίνεται μια σπουδάία προσωπικότητα να κάνει και μια μαλακία. Ειναι γνωστο άλλωστε, λόγου χάριν, ότι η Μεριλιν Μονρόε δεν κατουρούσε ποτέ, ότι ο Μαρξ και ο Ενγκελς είχαν πάντα δίκιο κτλ. Ομοίως και ο Ραφαηλίδης ουδέποτε έσφαλε. Ο μόνος εντέλει που ξέρει πολύ καλά να αυτοπροδιοριστεί είναι ο απο πάνω Μικροαστός. Όπως καθε καλός μικροαστος χρειάζεται ένα δάσκαλο εκλαϊκευή και αυτόν βρήκε στο πρόσωπο του Ραφαηλίδη. Και, προς θεού, η εκλαϊκευση είναι τρομερά σημαντική και πολυτιμη.

από ΜΕΡιτης 29/09/2004 9:43 μμ.


Δεν εχει νοημα να ανταπαντα καποιος στους ψυλλους(με ή χωρις νικ αδιαφοροι μου ειναι) που ψαχνονται στα αχυρα... Θα παραθεσω ενα αποσπασμα απο αρθρο του Θ. Παπανικολαου(αν διαβαζει ακομα το Ιντιμιντια που τοσο τον δυσφημισε θα τον παρακαλουσα να βαλει ολοκληρο το αρθρο) για το μεγαλο δασκαλο που βεβαιως δεν ήταν αγιος (ο ιδιος απεχθανοταν οσο κανενας τους αγιους και τις αγιοποιησεις καθε ειδους) και ειχε πολλα κουσουρια οπως ολοι μας υποθετω, πχ δεν ειχε το θαρρος να αποκολληθει απο τον ομφαλιο συναισθηματικο λωρο που τον ενωνε με το ΚΚΕ ενω οι θεσεις του ηταν πολυ πιο αριστερες και αντισταλινικες ... Γραφει ο Θυμιος: "Ακαμπτος, ασυμφιλιωτος με τη ρουτινα, την αστικη χυδαιοτητα και κακογουστια , τη βλακεια της εξουσιας (της καθε εξουσιας) και ανατρεπτικος εμεινε ο Βασιλης σε ολη του τη ζωη. Γιαυτο ηταν εξοριστος στο ιδιο του το σπιτι. Ανηκει στη γενια των κομμουνιστων που εζησε τη διαψευση των ιδανικων και των πεποιθησεων . Δεν λιποτακτησε ομως και δεν αναζητησε τη γοητεια της μπουρζουαζιας. Δεν καταποντισθηκε γιατι διεθετε την πυξιδα της βαθιας γνωσης, οτι ο σταλινισμος ηταν η αντεπαναστατικη αρνηση του σοσιαλισμου, ο ημιμαθης και κομπαζων χλευασμος του μαρξισμου. Η μοναχικοτητα του αποτυπωνεται στη νηφαλιοτητα της σκεψης του και στην οργη του λόγου του: ηταν ο πιο θαραλλεος μαχητης του λόγου..." Κι ενα αποσπασμα του ιδιου : "Πεινασμενοι ολου του κοσμου ενωθειτε κι αφηστε τους κομμουνιστες πασης ιδεολογικης και οργανωτικης αποχρωσης να αλληλοσπαρασσονται. Μη βλεπετε που τα ΚΚ διεκδικουν ολους τους κομμουνιστες γιατι τους μπερδευουν σκοπιμα με τους κομματικους. Ο Λοουτς τους λεει στο Γη και ελευθερια οτι στον πυρηνα της ταξικης παλης μπαινει η ανθρωπια και οχι η κομματικη αληθεια..."

από Γιάννης Κ. 29/09/2004 10:43 μμ.


Εδουάρδε συμφωνώ και στην κριτική επισήμανση της ευκολίας των χαρακτηρισμών και στην απόρριψη της μανιχαϊστικής προσέγγισης. Δε συμφωνείς όμως κι εσύ ότι δεν γίνεται να κρίνεις εξ όνυχος το λέοντα (άσχετο), θέλω να πω, δε διαγράφεται από ορισμένα λάθη και πάθη ολόκληρη η πορεία και το καθετί που είπε κι έκανε κάποιος, έτσι δεν είναι; Παρεμπιπτόντως, πρόσφατα σε μια συζήτηση για τον Κομίνη είχα κάνει περίπου το ίδιο λάθος. Απ' την άλλη να τα λέμε όλα και να μην αγιοποιούμε κανένα, μα κανένα, μα εντελώς κανένα, ακόμα κι αυτούς που κείτονταν σε μόνιμα λαϊκά προσκυνήματα σε χρωματιστές πλατείες ασπρόμαυρων γραφειοκρατών. Μερίτη προσυπογράφω την "ανθρωπιά πάνω απ' την κομματική αλήθεια", δε δέχεσαι όμως κι εσύ πώς για να είναι εφικτή η ανθρωπιά χρειάζεται ο άνθρωπος να εντάσσεται ελεύθερος (ο συνδυασμός ατομικότητας-ελευθερίας και συλλογικότητας-γης, διεθνισμού και εντοπιότητας, ελευθερίας και ισότητας είναι μια ζωή το μανίκι) στην ευρύτερη δυνατή συλλογικότητα μέσα κι απ' τους απαραίτητους συγκερασμούς; Δε συμφωνείς με άλλα λόγια πως εκτός από ανθρωπιά χρειάζεται κι ενότητα;

από Εδουάρδος Μπλουμ 29/09/2004 11:01 μμ.


Θα μπορούσα να σου απαντήσω λέγοντας μόνο: "Συμφωνώ απολύτως!". Απλά να επισημάνω κάτι που ξώφαλτσα αναφερα πιο πάνω, αλλά φάνηκε ειρωνικό: Είναι πολύ σημαντική και πολύτιμη, ειδικά για τύπους σαν κι εμένα, η εκλαϊκευση. Το πρόβλημά μου, Γιάννη Κ., είναι ότι όσοι ΔΕΝ συμφωνούν με κάτι, όπως ο Κουλ Ουάχατ ή ο/η φίλος/η χωρίς νικ, αυτομάτως χαρακτηρίζονται κάπως. Και για αυτό ανακατευτηκα σε αυτή τη συζήτηση. Καλο βράδυ σε όλους. Σχολασα και σήμερα.

από Κουλ Ουάχατ 29/09/2004 11:45 μμ.


Τι προσβολή στη μνήμη του Ραφαηλίδη! Σχεδόν χειρότερη κι από την επικήδειο του παπά και τη θρησκευτική κηδεία!

από MΕΡιτης 01/10/2004 8:05 μμ.


Ο εμπαθης ΚΟΥΛ που καθε αλλο απαρα κουλ ειναι οταν του αντιπαρατιθονται ανθρωποι και χωροι με τους οποιους διαφωνει , εκρυψε το ποστ και δεν το εβαλε ουτε στα τοπικα νεα ... Για το ποσο φιλος ηταν λοιπον ο Κοροβεσης, ο οποιος πολιτικα δε μου ειναι συμπαθης αλλα σεβομαι τους τεραστιους αγωνες του, με το Ραφαηλιδη δε σταματησε να το διατρανωνει ουτε στιγμη ενα χαρακτηριστικο μεταθανατιο αποσπασμα : «Ο βασιλιάς» Ο «Βασιλιάς» του Νίκου Γραμματικού είναι ένα μάθημα πατριδογνωσίας και εθνικής αυτοσυνείδησης. Αλλά πριν πούμε αυτό, θα πρέπει να πούμε πως είναι μία άψογη κινηματογραφική ταινία στην οποία όλοι οι συντελεστές της πρωταγωνιστούν. Από τον ελάχιστο ρόλο της ταινίας έως τους πρώτους, τη μουσική, τη σκηνογραφία, τα κοστούμια, το μοντάζ, την ηχοληψία, το μακιγιάζ, τη διεύθυνση φωτογραφίας και το μιξάζ, όλοι αυτοί οι θεατοί και αθέατοι παράγοντες μιας ταινίας ίσως μας δίνουν έναν νέο σκηνοθέτη διεθνούς βεληνεκούς, ο οποίος στηρίζεται σ' ένα θαυμάσιο σενάριο που έχει μια πληρότητα. Οταν είδα τη δοκιμαστική κόπια των 130 λεπτών -δεν ξέρω αν αυτή θα είναι και η κόπια του εμπορίου- αισθάνθηκα πως πήρα ένα μεγάλο δώρο (κι εδώ ας μου συγχωρεθεί η εγωπάθεια, αλλά νόμιζα πως μου άξιζε). Ηταν σαν να πήρα ένα βραβείο από κάποιο μεγάλο οργανισμό, που πίστευα. (Φυσικά, δεν υπάρχει ούτε φαντάζομαι πως θα μπορούσε να υπάρξει κάτι τέτοιο.) Και για να γίνω πιο απλός. Αισθάνομαι να ταλαιπωρούμαι καθημερινά, για να μη χρησιμοποιήσω την ακραία έκφραση «διώκομαι καθημερινά», από την πόλη όπου ζω, από τους πολιτικούς που μας διοικούν, από την τηλεόραση που βλέπω και από την «Ολυμπιάδα της Μαλακίας» όπου για μια ακόμα φορά η Ελλάδα θα θριαμβεύσει. Και ο «βασιλιάς» με απελευθέρωσε. Η ταινία στηρίζεται σε πραγματικά γεγονότα με τα οποία ο υπογράφων είχε ασχοληθεί δημοσιογραφικά, τόσο από την «Ελευθεροτυπία» όσο και από το «Κλικ». Ο πρόεδρος του χωριού με είχε μηνύσει αλλά δεν δικαιώθηκε. Τέτοιο κίνδυνο δεν διατρέχουν ούτε ο Νίκος Γραμματικός ούτε η παραγωγή της ταινίας. Γιατί ουδέποτε θα μάθει ο πρόεδρος για την ταινία, όσα βραβεία και αν αποσπάσει, όσες τιμητικές διακρίσεις και αν δεχθεί διεθνώς, που είμαι σίγουρος πως τις δικαιούνται. Η ακροδεξιά ραχοκοκαλιά αυτής της χώρας που στηρίζει όλα τα κόμματα, ακόμα και τα δικά μας, έχει μόνιμους χορηγούς και αρωγούς την άγνοια, την αμάθεια, την κονόμα, την Εκκλησία της Ελλάδος και την τηλεόραση. Επιτέλους κι εγώ αναγνώρισα τη χώρα μου μέσα από μία ταινία. Ο μικρός σοβινιστής που κρύβω έστω και γκοσίστας, είδε σε μια ταινία, υψηλής κινηματογραφικής τέχνης, τον τόπο που ζω. Κατά κανόνα, όταν βλέπω τα κανάλια που ασχολούνται με την ελληνική πραγματικότητα, είναι σαν να βλέπω ένα ντοκιμαντέρ από άγνωστο πλανήτη. Η ταινία έχει και πολλά στοιχεία μυθοπλασίας. Είχα διαβάσει όλη τη δικογραφία και θυμάμαι καλά τα γεγονότα όπως καταγράφτηκαν από τις διαδικασίες του νόμου. Κατά περίεργο τρόπο αυτή η μυθοπλασία των σεναριογράφων μοιάζει περισσότερο σαν ένα ντοκιμαντέρ στην πραγματικότητα παρά σαν δημιουργική φαντασία. Αληθινό είναι αυτό που μπορεί να συμβεί, άσχετα αν ακόμα δεν έχει συμβεί. Η τέχνη δεν επινοεί τη ζωή, αλλά η ζωή την τέχνη. Τελειώνοντας -οι λέξεις είναι μετρημένες- θα ήθελα να πω στον Νίκο (τεσσάρων χρόνων όταν έγινε η δικτατορία, τότε που ο κοινός μας φίλος Βασίλης Ραφαηλίδης κι εγώ, μαζί με πολλούς άλλους, βρισκόμασταν στις φυλακές της Αίγινας) πως ο αγώνας τώρα δικαιώνεται. Υπάρχουν μια σειρά νέοι δημιουργοί, όχι μόνο στον κινηματογράφο, αλλά παντού, που στηρίζουν τη δημιουργικότητα αυτής της κοινωνίας με πολλές θυσίες και τα καταφέρνουν καλά, μέσα σε πολύ δύσκολες και αντίξοες συνθήκες. Είναι πολλοί αυτοί που δημιουργούν και κατά κανόνα θάβονται από μια κοινωνία που έχει στηρίξει την εκλογική της βάση στο «Νέο Παραδείσι». Ας δημιουργήσουμε κι εμείς τη δικιά μας «εκλογική βάση» δείχνοντας την αλληλεγγύη μας στο «Βασιλιά». Απολογισμός δεκαετίας Του ΠΕΡΙΚΛΗ ΚΟΡΟΒΕΣΗ Σήμερα κλείνουν δέκα χρόνια από κείνη τη Δευτέρα που εμφανίστηκε αυτή η στήλη με το παράξενο αυτό όνομα. Κάποιοι φίλοι μου βρήκαν το όνομα αυτής της στήλης από προκλητικό έως μη σοβαρό, αν και οι ίδιοι είχαν μάλλον μια αναρχίζουσα ιδιοσυγκρασία. Σ' αυτόν που άρεσε ο τίτλος και βρήκε την ιδέα καλή, ήταν ο ίδιος ο Φυντανίδης, που ουδέποτε είχα φανταστεί πως θα έμπαινα στο γραφείο του ως επισκέπτης με μια ιδέα και θα έβγαινα ως υπάλληλος του Τεγόπουλου. Σήμερα που η στήλη είναι επετειακή, αναγκαστικά θα γίνει και πιο προσωπική. Ουδέποτε φανταζόμουν πως θα γινόμουν ένας σκληρός επαγγελματίας και το κομμάτι αυτό θα έφτανε πάντα στην ώρα του, όλα αυτά τα χρόνια, εκτός από μία και μόνη Δευτέρα, που έλειπα στο εξωτερικό και, από παραπληροφόρηση, μετέφερα την Καθαρή Δευτέρα μία εβδομάδα νωρίτερα. Αν και ελέγχω πάντα τις πηγές μου όσο μπορώ καλύτερα, δεν θεώρησα αναγκαίο να τσεκάρω την ακρίβεια αυτής της πληροφορίας. Και έτσι ίσως να ήμουν ο μόνος Ελληνας που έκανε την ίδια χρονιά δυο Καθαρές Δευτέρες. Και άθελά μου μπαίνω στη μεγαλύτερη δυσκολία της δουλειάς του παραδοσιακού γραφιά: Κατά πόσο είναι κανείς σε θέση να έχει πάντα έγκυρες πληροφορίες για να μπορέσει να τις σχολιάσει με επιχειρήματα στο πλαίσιο μιας συνεκτικής λογικής που να βγάζουν κάποιο νόημα. Και αυτό δημιουργεί άγχος, γιατί τα χρονικά περιθώρια είναι μικρά. Από τη στιγμή που ο γραφιάς τελειώνει το κομμάτι του μέχρι τη στιγμή που θα τα εκθέσει δημόσια, ο χρόνος πάντα είναι λίγος. Τσιγάρα, καφέδες, ποτό, μπορεί να λειτουργούν ως αγχολυτικά, αλλά δεν δίνουν παραπάνω κύρος στο σημείωμά σου. Αλλά αυτό είναι μια παρωχημένη νοοτροπία. Η μοντέρνα αντίληψη της δημοσιογραφίας, που έχει κατακτήσει τα κανάλια, τα έχει καταργήσει όλα αυτά. Δεν χρειάζεται καμιά τεκμηριωμένη πληροφορία, δεν απαιτείται κανένα έγκυρο σχόλιο. Αρκεί το θέαμα. Ενα ποίημα του Καβάφη δεν θα μπορέσει ποτέ να αγγίξει το ίδιο μεγάλο κοινό που έχει και η πιο ασήμαντη τηλεοπτική εκπομπή της όποιας χαρτορίχτρας. Αλλά αυτό δεν λέει απολύτως τίποτα. Αν ο Καβάφης ήθελε ένα τόσο μεγάλο κοινό, το πρώτο πράγμα που θα έπρεπε να κάνει θα ήταν να καταργήσει τον εαυτό του και να γίνει τουλάχιστον αστρολόγος. Μ' άλλα λόγια, η έννοια του δημόσιου λόγου δεν αποσαφηνίζει την ίδια πραγματικότητα. Η εικόνα που έχουμε τώρα για τη 17Ν θα αλλάξει άρδην όταν ακούσουμε και την άλλη πλευρά. Αλλά όχι για όλους. Υπάρχουν άνθρωποι που ζουν σ' ένα νεκρό χρόνο, δηλαδή δεν ξέρουν τι να κάνουν για να «σκοτώσουν» την ώρα τους, και υπάρχουν άνθρωποι που πάντα τους λείπει ο χρόνος. Και ο καλύτερος τρόπος να σκοτώσεις το χρόνο σου, δηλαδή να πάψεις να ζεις και να σκέφτεσαι, είναι η τηλεόραση, που πια είναι ανοιχτή σ' όλα τα σπίτια, ακόμα κι όταν δεν είναι κανείς στο δωμάτιο. Η «Ε» έδωσε τη δυνατότητα, σ' όλους εμάς που καταθέτουμε το άγχος μας, στις στήλες της, να έχουμε την ελευθερία του λόγου μας και τη δυνατότητα να καταλάβουμε πως δεν είμαστε τόσο περιθωριακοί όσο αντιλαμβανόμαστε από τον κοινωνικό μας χώρο. Και από αυτή την άποψη χρωστάμε μια ευγνωμοσύνη σ' αυτήν την εφημερίδα και σ' αυτούς που την κρατούν σταθερά σ' αυτή τη γραμμή πλεύσης. Και αυτό ήταν και το μεγάλο κέρδος που είχα όλα αυτά τα δέκα χρόνια. Είχε και ζημιές βέβαια. Οι πιο πολλές σελίδες μου πήγαν στην εφημερίδα και όχι στα βιβλία μου. Αλλά η σχέση με τη γραφή δεν άλλαξε. Πάντα ο ίδιος φόβος μπροστά στην άσπρη σελίδα, η ίδια κάθαρση όταν η σελίδα γεμίζει. Δέκα χρόνια εδώ, πάνω από σαράντα χρόνια από το πρώτο κομμάτι που δημοσίευσα. Δηλαδή κάτι παραπάνω από παλιός. Παμπάλαιος, θα έλεγα. Πέρα από τις σελίδες που δημοσιεύτηκαν, υπάρχουν και άλλες πολλές που δεν δημοσιεύτηκαν ποτέ, γιατί δεν απέκτησαν τη σύνθεση που ήθελα και δεν έγιναν ποτέ βιβλία. Είναι δύσκολο να υπολογίσω σωστά τον αριθμό τους, αλλά θα πρέπει να μετριούνται με δεκάδες χιλιάδες. Θα έπρεπε, κανονικά, να έχω εξοικειωθεί. Και όμως, είναι πάντα ο ίδιος μπελάς. Είναι σαν να κάνω μια δουλειά που ουδέποτε την έμαθα. Σίγουρα μαθαίνω. Αλλά όσο κανείς μαθαίνει, στην ουσία χαρτογραφεί την άγνοιά του. Ο Βασίλης ο Ραφαηλίδης συνέχισε να δημοσιεύει κομμάτια σ' αυτήν την εφημερίδα και μετά το θάνατό του. Ουσιαστικά πέθανε τη μέρα που δημοσιεύτηκε και το τελευταίο του κομμάτι. Να είναι άραγε η γραφή μια πάλη με το θάνατο και μάλιστα νικηφόρα; Δεν ξέρω. Εντούτοις όλοι οι γραφιάδες κάτι ψάχνουν, πέρα από τη δόξα και τα χρήματα ή την αναγνώριση. Αλλά κανείς δεν μπορεί να μας δώσει μια σίγουρη απάντηση. Και ίσως αυτό να είναι και το νόημα της γραφής. Να ψάχνεις αυτό που δεν ξέρεις. ΚΑΙ ΚΑΤΙ ΑΚΟΜΑ ΔΕς ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΟΥ Οι Αραβες ΒΑΣΙΛΗΣ ΡΑΦΑΗΛΙΔΗΣ Βιβλίο που δεν ευτύχησε να δει τυπωμένο ο συγγραφέας, ενός ερασιτέχνη ιστορικού που μάθαινε μέχρι την τελευταία στιγμή της ζωής του. Απαντα όσα θα θέλατε να μάθετε για τους Αραβες, με μια γλώσσα και έναν λόγο κατανοητό από έναν που ήθελε να εκπαιδεύσει αναγνώστες κι όχι να τους κάνει σοφότερους. Η εθνογένεσή τους, η ιστορία τους, η τέχνη, η κουλτούρα και η φιλοσοφία των Αραβων από έναν πλαγιοκόπο της ευαισθησίας. Μην τον ξεχνάτε! «Εικοστός Πρώτος», σελ. 376,* ευρώ 18 Εγραφε σε ανύποπτο χρόνο ο Βασίλης Ραφαηλίδης στο βιβλίο του «Οι Λαοί της Μέσης Ανατολής»: «Ωστόσο, ό,τι φοβερό συμβαίνει τις δύο τελευταίες δεκαετίες στο Αφγανιστάν οφείλεται μάλλον στην ένδεια παρά στο θρησκευτικό φανατισμό που, ως γνωστόν, εύκολα κολλάει στο άδειο στομάχι δυσκολεύοντας στο κεφάλι την "πέψη" των ιδεών». Και συμπληρώνει ο Βασίλης στις σελίδες του βιβλίου του που με έστειλε με άγγελο μεσαντζέρο: «Το επαναστατικό ισλαμικό κίνημα παντού όπου υπάρχει δεν είναι παρά μια βίαιη αντίδραση των πεινασμένων κατά των χορτάτων, κι όχι αυτών που πιστεύουν φανατικά στον Αλλάχ!». Κι έλεγε ο Γούντυ Αλλεν -σε συνέντευξή του μετά το χτύπημα στο Μανχάτταν- «Πρέπει να βρούμε τι είναι εκείνο που σπρώχνει τους ανθρώπους να κάνουν τέτοιες πράξεις. Κι οφείλουμε πριν απ' όλα να προβάλλουμε αυτές τις σκέψεις όπως σε μία τεράστια οθόνη, αντί να υποκύψουμε στην παρόρμηση της στιγμής. Μια παρόρμηση που θα μας κάνει να εξαπολύσουμε αλόγιστες αντιδράσεις». Στο μεταξύ, ήδη στις οθόνες έχουν αρχίσει να παίζουν πόλεμο. Βίρτσουαλ τζετ και γραφήματα, χάρτες που κινούνται και στρατεύματα, ποπ κορν και γλυκερή αναμονή. Πάλι ο πόλεμος είναι αλλού, πάλι ο πόνος είναι αλλουνού. Κοντά είναι η κρατική και διακρατική τρομοκρατία. Αλλά ακόμα δεν είναι κι αυτή αισθητή - άλλη μια γλυκερή αναμονή. Ιερός Πόλεμος μπροστά και Ιερή Συμμαχία πίσω. Και στη μέση ο θεατής, ο πελάτης, ο καταναλωτής - ο πολίτης λείπει απ' το κεφάλι μας στο Χρηματιστήριο για δουλειές. Πλην όμως όπα! Χαίρομαι που ανακαλύπτω έστω και στα γεράματα ότι ο καπιταλισμός είναι εν τέλει ένα κάργα ανθρωπιστικό σύστημα. Ακόμα θρηνούν τα Χρηματιστήρια τα θύματα του Μανχάτταν και δεν λένε να συνέλθουν - σε λίγο θα θρηνεί και το Μανχάτταν τα θύματα των Χρηματιστηρίων, όπερ έδει δείξαι και business as usual... *** Εντάξει τους Ιέρακες του Πολέμου τους καταλαβαίνω -δουλιά τους κάνουν- αυτές τις βοηθητικές περιστερές του εφοδιασμού -κάτι Γιώτα 4 από IQ- δεν τις εννοώ πλήρως. Αλλά, θα μου πείτε, και μεγάλο το δίκιο σας, στην εποχή μας οι αφορισμοί (επί των πραγμάτων) είναι εύκολοι, δύσκολοι είναι οι ορισμοί (περί των πραγμάτων)... Τα σέβη μας...

από Εδουάρδος Μπλουμ 01/10/2004 8:37 μμ.


270153 ΜΕΡιτης 27/09/2004 19:42 yes edit 4 ΧΡΟΝΙΑ ΧΩΡΙΣ ΤΟΝ ΒΑΣΙΛΗ ΡΑΦΑΗΛΙΔΗ Αναλύσεις Πολιτισμός http://athens.indymedia.org/admin/?display=yes&comments=no&sort=id_desc&page=1 Αρα το θρεντ -και όχι "Post"- δεν είναι στα κρυμμένα. Απλά δεν θυμόσουν σωστά την κατηγορία στην οποία όφειλες να ψάξεις. Και ακριβώς για αυτό το λόγο, όσα γράφεις περαιτέρω ειναι ανάξια σχολιασμού γιατί είσαι -με το συμπάθειο- εμπαθής.

από Κουλ Ουάχατ 01/10/2004 10:20 μμ.


Νομίζω πως έκανα σαφές ότι ο σχωρεμένος Β.Ρ. έλεγε τα μεγάλα λόγια στη Νικολούλη προτού (ΠΡΟΤΟΥ) αυτή «αποκαλύψει» τον Κοροβέση ως αρχηγό της 17Ν. Δεν ήεξρε για ποιόν μιλούσε η Νικολούλη. Απλά μετά (ΜΕΤΑ) ο Β.Ρ. δεν μπήκε στον κόπο να υπερασπιστεί τον φίλο του και πρώην συνδεσμώτη του. Αυτά και όλα τα άλλα είναι ανεξήγητα...

από elmer 02/10/2004 12:07 πμ.


Υποληπτόμουν και υπολήπτομαι αφάνταστα το Β.Ρ. Κυρίως γιατί έγραφε το σύμπαν στ' αρχίδια του. Η συμμετοχή του στην τηλεόραση, το υπόγειο στυλ δημοσιογραφίας που επέλεξε δε στάθηκαν ικανά να μου ανατρέψουν την πεποίθηση ότι πρόκειται για έναν τύπο που αξίζει τον κόπο, για ένα άνθρωπο που δεν κωλώνει να βγει και να υπερασπιστεί οτιδήποτε ανπνέει πραγματικά. Καταλαβαίνω όμως και τους επικριτές του. Ήτανε σκληρό όταν τον άκουσα να παραδέχεται ότι έκανε επ' αμοιβή καβγάδες στη "Ζούγκλα". Ότι δηλ. έπαιρνε 40.000 παλαιές ελληνικές δραχμές για κάθε φορά που ξεκίναγε καυγά στο πάνελ. Παρολ' αυτά δεν του το καταλόγισα, δεν ξέρω γιατί. Ίσως γιατί ήμουν σίγουρος ότι ήταν άφραγκος, ίσως γιατί η ηθική μου είναι ελαστική, ίσως γιατί μου τη σπάει που μετράμε τους ανθρώπους με το υποδεκάμετρο. Ας είναι.

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

To μέγιστο μέγεθος των αρχείων είναι 16ΜΒ. Επιτρέπονται όλες οι γνωστές καταλήξεις αρχείων εικόνας,ήχου, βίντεο. ΠΡΟΣΟΧΗ! Για να υπάρχει η δυνατότα embed ενός video πρέπει να είναι της μορφής mp4 ή ogg.

Νέο! Επιλέξτε ποιά εικόνα θα απεικονίζεται στην αρχή του σχόλιου.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License