Καταγγελία για δολοφονία από FARC

ΚΟΛΟΜΒΙΑ. Καταγγελία για δολοφονία χωρικού από τις FARC.

Δημοσιεύω αυτήν την καταγγελία που έφτασε στα χέρια μου. Δεν αποκλείω να πρόκειται για αληθινό γεγονός. Θεωρώ όμως εντελώς ΗΛΙΘΙΑ την έκκληση για να αποσταλλεί μια διαμαρτυρία για μια φερόμενη δολοφονία των FARC,στην...κυβέρνηση! Είναι σαν να στέλνεται μια καταγγελία για τις εκτελέσεις ομήρων του Ζαρκαουι, στον ...Μους! Το μόνο που μπορεί να καταφέρει είναι να δικαιολογήσει ακόμα μεγαλύτερη επιθετικότητα από τις κυβερνητικές δυνάμεις. Πάντως όπως φαίνεται η ευθύνη για αυτό βαρύνει τις Γυναίκες με τα Μαύρα και όχι την συγκεκριμένη κοινότητα στην Κολομβία. Σε καθε περίπτωση θεωρώ ότι είναι ενδιαφέρον να δούμε ότι υπάρχει και μια ΤΡΙΤΗ άποψη στην Κολομβία: ούτε με την κυβέρνηση (+ τους παραστρατιωτικούς) ούτε με τα αντάρτικα. Ακολουθεί η καταγγελία: ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΜΕ ΤΑ ΜΑΥΡΑ ΤΗΣ ΜΑΔΡΙΤΗΣ ΕΠΕΙΓΟΥΣΑ ΔΡΑΣΗ Η ομάδα μας είναι μέλος του Διεθνούς Δικτύου Γυναίκες με τα Μαύρα ενάντια στον Πόλεμο και, μεταξύ άλλων ενεργειών, προτιθέμεθα να δημιουργήσουμε δίκτυα αλληλεγγύης με τα κοινωνικά κινήματα που υφίστανται καταστάσεις πολέμου ή διένεξης, να λειτουργήσουμε ως μεγάφωνο για τις καταγγελίες και τις διαμαρτυρίες τους , και να ενισχύσουμε αμοιβαία τη δέσμευσή μας ενάντια στις αδικίες και παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στον κόσμο. Εδώ και πολλά χρόνια υποστηρίζουμε τη διαδρομή της ειρηνικής αντίστασης της Κοινότητας Ειρήνης Σαν Χοσέ ντε Απαρτάδο, στην Κολομβία. Η αρχή της είναι να παραμείνει ουδέτερη απέναντι σε οποιονδήποτε ένοπλο παράγοντα, είτε είναι Δημόσια Δύναμη, είτε παραστρατιωτικοί είτε αντάρτες. Αυτή τη στιγμή μας φτάνει μια επείγουσα ανακοίνωση με την οποία θέλουν να γνωστοποιήσουν το θάνατο ενός χωρικού της περιοχής, που αποδίδεται στις FARC. [Σ.τ.Μ. Fuerzas Armadas Revolucionarias de Colombia, Ένοπλες Επαναστατικές Δυνάμεις της Κολομβίας, το μεγαλύτερο αντάρτικο της χώρας]. Στο τέλος του γράμματος σας επισυνάπτουμε ολόκληρο το κείμενο της ανακοίνωσης. Είναι σκόπιμο να αποστέλλεται το κείμενο: - Στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας της Κολομβίας (στον οποίο απευθύνεται το γράμμα) PRESIDENTE DE LA REPΪBLICA DE COLOMBIA SR. D. ΑLVARO URIBE Carrera 8 NΊ 7#26 Palacio de Nariρo Santa Fe de Bogotα. Colombia Fax: + 57 1 566207 Correo-e: auribe@presidencia.gov.co - Στην Πρεσβεία της Κολομβίας στην Ισπανία Embajada de Colombia en Espaρa: Embajadora Sra. Noemν Senνn PΊ Martνnez Campos, nΊ 48 - 28010 Madrid FAX: 91 310 28 69 Correo-e: embcol.mad@retemail.es [Σ.τ.Μ. προφανώς θα μπορούσαμε να την στείλουμε στην Πρεσβεία της… «Δημοκρατίας» της Κολομβίας στην Ελλάδα, εφόσον υπάρχει] - Στην κοινότητα Σαν Χοσέ ντε Απαρτάδο ηλεκτρονική διεύθυνση: cdpsanjose@hotmail.com - Επίσης μπορεί να κοινοποιηθεί στον κατάλογο διευθύνσεων που σας προτείνουμε στο συνημμένο. [Σ.τ.Μ. βλ. στο τέλος] Προς τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας της Κολομβίας Κ. D. ÁLVARO URIBE Με όλο το σεβασμό, Λάβαμε γνώση της δολοφονίας του κυρίου AMADOR DELGADO, στο μονοπάτι της La Union, σύμφωνα με την αφήγηση των παρακάτω γεγονότων: - Στις 17 Νοεμβρίου γύρω στις 2 μ.μ. δύο μέλη των FARC έφτασαν στο σπίτι του κυρίου AMADOR DELGADO, ο οποίος βρισκόταν με δύο από τα παιδιά του. Του είπαν να τους ακολουθήσει και αυτός έφυγε μαζί τους. - Στις 18 Νοεμβρίου, οι συγγενείς του κυρίου AMADOR DELGADO, ανήσυχοι επειδή δεν είχε επιστρέψει, πήγαν να τον αναζητήσουν και τον βρήκαν νεκρό γύρω στις 2 μ.μ. στο φαράγγι που χωρίζει τα μονοπάτια για την Union και την Buenos Aires. Θεωρούμε ότι αυτός ο θάνατος είναι μια σοβαρή επίθεση των FARC ενάντια στην αγροτιά της περιοχής, γιατί ο Amador ήταν ένα άτομο μακριά από τον οποιοδήποτε ένοπλο παράγοντα και δεν υπάρχει κανένας λόγος που να δικαιολογεί την επίθεση εναντίον του. Θεωρούμε επίσης, ότι είναι μια επίθεση στη διαδικασία [Σ.τ.Μ. ειρηνικής αντίστασης] της Κοινότητας Σαν Χοσέ ντε Απαρτάδο, διότι παρότι αυτός δεν ανήκε στην αναφερθείσα κοινότητα, διέσχισαν την τοποθεσία όπου η κοινότητα απαιτεί την απουσία ένοπλων παραγόντων (δημόσια δύναμη, παραστρατιωτικοί, αντάρτικο), επιχειρώντας ενάντια στην αρχή της για ουδετερότητα. Γι’ αυτό, ΖΗΤΟΥΜΕ από τον Πρόεδρο Álvaro Uribe Vélez και από τις νόμιμες αρχές: - Οι ένοπλοι παράγοντες, και στην προκειμένη περίπτωση οι FARC, να σεβαστούν την διαδικασία ειρηνικής αντίστασης της Κοινότητα, τους χώρους της και τη ζωή όλης της αγροτιάς, που δεν πρέπει να συνεχίσει να είναι στρατιωτικός στόχος. - Να διερευνηθεί ο θάνατος του κυρίου AMADOR DELGADO, ώστε οι ένοχοι να μην παραμείνουν ατιμώρητοι. - Να υπάρξει μέριμνα και να διασφαλισθεί ο τερματισμός των παραβιάσεων των ανθρωπίνων δικαιωμάτων που επηρεάζουν τη ζωή και τα αγαθά του άμαχου πληθυσμού της Κολομβίας. Μαδρίτη, 21 Νοεμβρίου 2004 Με τιμή Όνοματεπώνυμο: Ημερομηνία: Τόπος, χώρα: [Σ.τ.Μ. ακολουθεί το γράμμα από την κολομβιανή κοινότητα] ΜΙΑ ΝΕΑ ΔΟΛΟΦΟΝΙΚΗ ΕΠΙΘΕΣΗ ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΟΧΗ ΜΑΣ Η Κοινότητα Ειρήνης Σαν Χοσέ ντε Απαρτάδο θέλει να γνωστοποιήσει μια δολοφονική ενέργεια εναντίον ενός χωρικού της περιοχής. Πρόκειται για μια βαριά παραβίαση του διεθνούς ανθρωπιστικού δικαίου από τις FARC. Τα γεγονότα που θέτουμε προς σκέψη είναι τα εξής: - Στις 17 Νοεμβρίου γύρω στις 10.00 π.μ. μέλη των FARC διέσχισαν τη φάρμα στο μονοπάτι της La Union, περιοχή που ανήκει στην Κοινότητα Ειρήνης Σαν Χοσέ. Με αυτήν τη δράση οι FARC δεν σεβάστηκαν τους χώρους της κοινότητας και την επιλογή μας να ζητάμε από τους ένοπλους παράγοντες να μην εμφανίζονται ούτε να περνούν από τους χώρους κατοικίας και εργασίας μας. Μετά που πέρασαν από τη φάρμα κατευθύνθηκαν στο μονοπάτι της Buenos Aires που απέχει κάπου 20 λεπτά από την La Union. - Την ίδια μέρα γύρω στις 2.00 μ.μ. δύο μέλη των FARC έφτασαν στο σπίτι του κυρίου AMADOR DELGADO, ο οποίος βρισκόταν με τα δυο του παιδιά. Του είπαν να τους ακολουθήσει και αυτός έφυγε μαζί τους. - Στις 18 Νοεμβρίου, οι συγγενείς του κυρίου AMADOR DELGADO, ανήσυχοι επειδή δεν είχε επιστρέψει, πήγαν να τον αναζητήσουν και τον βρήκαν νεκρό γύρω στις 2 μ.μ. στο φαράγγι (μικρό ποτάμι) που χωρίζει τα μονοπάτια για την Union και την Buenos Aires. Αυτός ο θάνατος είναι μια σοβαρή επίθεση των FARC ενάντια στην αγροτιά της περιοχής και ενάντια στην ίδια την κοινότητα γιατί, παρότι ο Amador Delgado δεν ανήκει στην κοινότητα είναι ένα άτομο μακριά από οποιονδήποτε ένοπλο παράγοντα και δεν υπάρχει κανένας λόγος που να δικαιολογεί μια επίθεση εναντίον του. Αισθανόμαστε αυτήν την ενέργεια σαν μια επίθεση στη διαδικασία [ειρηνικής αντίστασής] μας μια και δεν σέβονται τους χώρους όπου απαιτούμε να μην εμφανίζονται ένοπλοι παράγοντες και επιπλέον οποιαδήποτε επίθεση ενάντια στην αγροτιά της περιοχής επηρεάζει άμεσα την κοινότητά μας και αντιμετωπίζεται ως μια επίθεση εναντίον μας. Απαιτούμε από τις FARC σεβασμό στη διαδικασία [ειρηνικής αντιστασής] μας, στους χώρους μας και κυρίως το σεβασμό στη ζωή όλης της αγροτιάς της περιοχής που δεν πρέπει να συνεχίσει να είναι στρατιωτικός στόχος των ένοπλων ομάδων. Απαιτούμε επίσης δικαιοσύνη για αυτόν το βίαιο και αποτρόπαιο θάνατο. Ζητάμε την αλληλεγγύη για τη διαδικασία [ειρηνικής αντίστασής] μας και για την αγροτιά της περιοχής για να μας σέβονται οι ένοπλοι παράγοντες. Αυτά τα γεγονότα μας επιβεβαιώνουν και μας δίνουν δίκιο για να παραμείνουμε [σταθεροί] στις αρχές μας και ουδέτεροι απέναντι στον οποιονδήποτε ένοπλο παράγοντα (Δημόδια Δύναμη-παραστρατιωτικοί και αντάρτικο) γι’ αυτό συνεχίζουμε την πορεία μας με διαφάνεια, αλήθεια, αλληλεγγύη και όχι ατιμωρησία. ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ ΕΙΡΗΝΗΣ ΣΑΝ ΧΟΣΕ ΝΤΕ ΑΠΑΡΤΑΔΟ [Σ.τ.Μ ακολουθεί κατάλογος διευθύνσεων που δίνουν οι Γυναίκες με τα Μαύρα της Μαδρίτης για να αποστέλλονται οι διαμαρτυρίες] PRESIDENTE DE LA REPΪBLICA DE COLOMBIA SR. D. ΑLVARO URIBE Carrera 8 NΊ 7#26 Palacio de Nariρo Santa Fe de Bogotα Colombia auribe@presidencia.gov.co; Fax: + 57 1 5662071 Tfono: + 57 1 5629300, extensiσn 3550 (571) FRANCISCO SANTOS . Vicepresidente de la Repϊblica Consejerνa Presidencial de Derechos Humanos Palacio de Nariρo Cra 8, NΊ 7 - 26 Santa Fe de Bogotα Fax:+ (57 1) 342 05 92 E-mail: fsantos@presidencia.gov.co LUIS CAMILO OSORIO. Fiscal General de la Naciσn contacto@fiscalia.gov.co denuncie@fiscalia.gov.co Tel fax: +57.1.570.2022 FERNANDO LONDOΡO HOYOS. Ministro del Interior y Justicia ministro@minjusticia.gov.co Fax: 0057-1-286.80.25 · Dr. Carlos Franco, Director del Programa Presidencial de DerechosHumanos y de Derecho Internacional Humanitario. E-mail: cefranco@presidencia.gov.co · Doctor Luis Camilo Osorio, Fiscal General de la Naciσn, Diagonal 22B n°. 52-01, Santa fe de Bogotα. Fax: (+57 1) 570 20 17 Centralita: (+57 1) 570 20 00 contacto@fiscalia.gov.co; denuncie@fiscalia.gov.co · Doctor Edgardo Josι Maya Villazσn, Procurador General de la Naciσn, Carrera 5 No. 15-80, Santa Fe de Bogotα. Fax: (+57 1)342.97.23; E-mail : reygon@procuraduria.gov.co; anticorrupcion@presidencia.gov.co Programa Presidencial de Derechos Humanos y DIH rdh@presidencia.gov.co Fax: 00 57 1 428 7634 · Dr. Fernando Ibarra, Asesor del Programa Presidencial de Derechos Humanos y de Derecho Internacional Humanitario. Calle 7 N° 5-54 TEL. : (+57 1) 336.03.11FAX : (+57 1) 337.46.67 E-mail: fibarra@presidencia.gov.co Embajada de Colombia en Espaρa: Embajadora Sra. Noemν Senνn PΊ Martνnez Campos, nΊ 48 - 28010 Madrid Telιfono: 91 700 47 70 FAX: 91 310 28 69 embcol.mad@retemail.es secretar@embacol.com Comando operativo especializado del Magdalena Medio: +577 6223828 Comandante del batallσn Nueva Granada: + 577 6229425 Alcaldνa Municipal de Barrancabermeja: + 577 6222535 y 6229091 Personerνa Municipal: + 577 6213765 y 6223330 Ministerio de Asuntos Exteriores Encargado de Colombia D. Zulueta Plaza Marquιs de Salamanca, 8 - 28006 MADRID telιfono: 91 379 92 32 · Dra. Elba Beatriz Silva, Directora de la Unidad de Derechos Humanos y de Derecho Internacional Humanitario. Fiscalνa General de la Naciσn E.mail: elbsilva@fiscalia.gov.co · Doctor Volmar Antonio Pιrez Ortiz. Defensor del Pueblo, Calle 55 n°. 10-32 Santa Fe de Bogotα. Fax: (+ 57 1) 640 04 91 E-mail: secretaria_privada@hotmail.com · Misiσn Permanente de Colombia ante las Naciones Unidas en Ginebra. Chemin du Champ d'Anier 17-19, 1209 Ginebra. FAX : (+41 22)791.07.87; (+ 41 22) 798.45.55. E-mail: mission.colombia@ties.itu.int Gobernador del Departamento de Antioquia: agaviriac@gobant.gov.co Recopilaciσn de mails: agaviriac@gobant.gov.co; mission.colombia@ties.itu.int; secretaria_privada@hotmail.com; elbsilva@fiscalia.gov.co; fibarra@presidencia.gov.co; reygon@procuraduria.gov.co; anticorrupcion@presidencia.gov.co; cefranco@presidencia.gov.co; fsantos@presidencia.gov.co; auribe@presidencia.gov.co; contacto@fiscalia.gov.co; denuncie@fiscalia.gov.co; ministro@minjusticia.gov.co; contacto@fiscalia.gov.co; denuncie@fiscalia.gov.co; rdh@presidencia.gov.co; embcol.mad@retemail.es; secretar@embacol.com; cdpsanjose@hotmail.com

από Δόκτωρ Ζιβάγκο 05/12/2004 3:34 πμ.


Αυτή είναι η σωστή άποψη. Μπράβο στις Γυναίκες. Εξάλλου, αυτή είναι και πάγια θέση της Διεθνούς Αμνηστίας, και για αυτό την κατηγορούν οι σταλινικοί ως...φιλοδυτική (και οι Αμερικανοί ως...αριστερή). Δεν μπορώ να δεχτώ να μην γίνεται κριτική σιτς λανθασμένες αιματηρές ενέργειες των φανατισμένων ανταρτών των FARC (και είμαι βέβαιος ότι αν επικρατούσαν και εγκαθίδρυαν το δικό τους καθεστώς θα έφτιαχναν και αυτοί ένα μιλιταριστικό αποκρουστικό λενινιστικό σύστημα χωρίς ατομικές ελευθερίες, υλική ευημερία και πολυκομματισμό). Δεν τους εξισώνω όμως σε καμία περίπτωση με τους κυβερνώντες, διότι ΠΑΝΤΟΤΕ οι κυβερνώντες χρησιμοποιύν μεγαλύτερης κλίμακας βία. Επίσης, οι συγκεκριμένοι ηγέτες που κυβερνάνε την Κολομβία έχουν ένα από τα πιο άθλια πολιτικά και ποινικά μητρώα. ΑΥΘΟΡΜΗΤΗ ΕΞΕΓΕΡΣΗ ΤΟΥ ΚΑΤΑΠΙΕΖΟΜΕΝΟΥ ΚΟΛΟΜΒΙΑΝΟΥ ΛΑΟΥ. ΑΜΕΣΗ ΠΤΩΣΗ ΤΟΥ ΑΥΤΑΡΧΙΚΟΥ ΔΙΕΦΘΑΡΜΕΝΟΥ ΔΕΞΙΟΥ ΚΑΘΕΣΤΩΤΟΣ ΤΟΥ ΟΥΡΙΜΠΕ. ΑΠΑΛΛΟΤΡΙΩΣΗ ΤΩΝ ΚΤΗΜΑΤΩΝ ΚΑΙ ΑΠΟΔΟΣΗ ΤΟΥΣ ΣΤΟΥΣ ΦΤΩΧΟΥΣ ΑΚΤΗΜΟΝΕΣ ΧΩΡΙΣ ΑΠΟΖΗΜΙΩΣΗ ΣΤΟΥΣ ΤΣΙΦΛΙΚΑΔΕΣ. ΑΠΟΜΟΝΩΣΗ ΤΗΣ ΛΕΝΙΝΙΣΤΙΚΗΣ ΚΛΙΚΑΣ ΤΩΝ FARC ΚΑΙ ΠΑΡΑΠΟΜΠΗ ΣΕ ΔΙΚΑΙΗ ΔΙΚΗ ΟΣΩΝ ΣΚΟΤΩΣΑΝ ΜΗ ΕΝΟΠΛΑ ΘΥΜΑΤΑ (καθώς είναι απόλυτη η αξία της ανθρώπινης ζωής). ΧΤΙΣΙΜΟ ΜΙΑΣ ΑΥΤΟΔΙΑΧΕΙΡΙΖΟΜΕΝΗΣ ΕΥΗΜΕΡΟΥΣΑΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ ΣΤΗΝ ΚΟΛΟΜΒΙΑ ΚΑΙ ΠΑΝΤΟΥ ΣΤΟΝ ΠΛΑΝΗΤΗ, με προοπτική έναν Δημοκρατικό Ανανεωτικό και μοντέρνο Κομμουνισμό (χωρίς το αυτοκαταστροφικό σαράκι της μισαλλοδοξίας). ΕΜΠΡΟΣ ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ ΠΟΥ ΧΑΡΑΞΕ Ο ΤΣΑΒΕΣ.

από συνήθης red 05/12/2004 1:01 μμ.


Μας λείπουν τα αστεια που εγραφες για σοβαρά.

από by the way, 05/12/2004 1:11 μμ.


έτσι, για την ιστορία... γνωρίζεις ότι κατά την δεκαετή περίοδο διακυβέρνησης της Νικαράγουας από τους Σαντινίστας, πάνω από 100.000 κάτοικοι αυτής της χώρας των λίγων εκατομμυρίων, πλήρωσαν με τη ζωή τους το συνολικό εγχείρημα; Ή δεν το γνωρίζεις; Ή κάνεις πως ΔΕΝ το γνωρίζεις;

από αιρετικός 05/12/2004 1:33 μμ.


Χωρίς να διαψεύδω το γεγονός, θεωρώ κάπως ύποπτη αυτήν τη διεθνή καμπάνια για μια δολοφονία (κάθε μέρα σκοτώνεται ένα σωρό κόσμος στην Κολομβία), ιδιαίτερα λόγω της συγκυρίας: επίσκεψη Μπους , και απόφαση για έκδοση ηγετικού στελέχους των FARC στις Η.Π.Α. (βλ. http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=293444 Για να μην πω για τις τραγελαφικές καταγγελίες του Ουρίμπε ότι οι FARC προσπάθησαν να δολοφονήσουν τον Μπους. http://www.indystar.gr/index.php?inc=forum&action=view&fcat=2&fid=3194 Παρακαλω την Σ.Ο. αν οι ηλεκτρονικες διευθύνσεις που παραθέτω δεν μπουν σωστά να μου τις κάνει link.

από κάστορ(ας) 05/12/2004 3:49 μμ.


τί είναι οι ισπανίδες μητέρες στα μαύρα??

από γιος 05/12/2004 4:01 μμ.


Γυναίκες στα μαύρα, όχι μητέρες. Οι Γυναίκες στα μαύρα είναι ένα δίκτυο γυναικείων οργανώσεων, απ' ό,τι ξέρω υπήρξαν αρχικά στη Σερβία ή/και το Ισραήλ και μετά βαθμιαία και σε άλλες χώρες. Για την ισπανική οργάνωση δεν ξέρω κάτι συγκεκριμένο.

από ΣΑΡΙΦ ΚΟΕΝ 06/12/2004 12:01 πμ.


ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ, ΤΟ ΝΑ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΕΙ ΚΑΝΕΙΣ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΜΕ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΟΥΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΠΙΛΗΨΗΜΟ ΚΑΝΕΤΕ ΣΑΝ ΤΟΥΣ ΕΒΡΑΙΟΥΣ ΠΟΥ ΟΠΟΙΟΣ ΤΟΥΣ ΜΙΛΗΣΕΙ ΓΙΑ ΤΑ ΕΓΓΛΗΜΑΤΑ ΣΤΗΝ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗ ΤΟΝ ΛΕΝΕ ΦΑΣΙΣΤΑ ΚΑΙ ΑΝΤΙΣΗΜΙΤΗ ΑΡΑΧΤΕ ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ, ΝΑΙ ΤΟ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΓΓΕΛΟΙ,ΕΧΟΥΝ ΚΑΙ ΑΥΤΟΙ ΤΑ ΓΚΟΥΛΑΓΚ ΤΟΥΣ ΚΑΙ ΤΑ ΜΠΟΥΛΚΕΣ ΤΟΥΣ ΣΚΟΠΟΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΥΠΟΣΤΗΡΙΖΟΥΜΕ ΤΥΦΛΑ ΤΟΝ ΕΧΘΡΟ ΤΟΥ ΕΧΘΡΟΥ ΜΑΣ ΣΚΟΠΟΣ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΨΑΧΝΟΥΜΕ ΤΟ ΔΙΚΑΙΟ

από αιρετικός 06/12/2004 12:47 πμ.


ότι είναι κυρίως αντιπολεμική οργάνωση. Σωστά γράφτηκε παραπάνω για Σερβία και Ισραήλ.

από κοινή λογική 06/12/2004 1:40 πμ.


Δηλαδή θα είσασταν ικανοί να καταγγείλετε το ηρωϊκό FARC με τις εκατοντάδες νεκρών σε έναν μέχρις εσχάτων αγώνα, παντού διεθνώς και στον πρόεδρο της Κολομβίας (έλεος), με κριτήριο μια ανακοίνωση για δολοφονία κάποιου χωρικού όπως ισχυρίζεται κάποια οργάνωση στο ιντερνετ χωρίς τουλάχιστον να εξετάσετε την άποψη του FARC για το γεγονός και το ενδεχόμενο να πρόκειται για κάποιον από τους χιλιάδες πράκτορες του φασιστικού καθεστώτος της Κολομβίας???? Πάτε Καλά ρεεεεεεεεεεεε???????????!

από αιρετικός 06/12/2004 6:55 μμ.


αυτό που λες. Το θέμα των καταγγελιών στο ίντερνετ εντάσσεται στο γενικότερο πρόβλημα του κατά πόσο είναι αξιόπιστες οι πληροφορίες που κυκλοφορούν. Αλλά είναι ένα ρίσκο που το παίρνουμε. Σε ότι αφορά τη συγκεκριμένη περίπτωση θα χαιρόμουνα απίστευτα να βγουν οι FARC και να πουν ότι δεν τον σκότωσαν αυτές. Τέλος πάντων θα μπορούσαν έστω να δικαιολογήοσουν (απολογηθούν) γιατί τον σκότωσαν. Αν και αυτό δεν σημαίνει πως μπορούν να ΕΚΤΕΛΟΥΝ ΕΝ ΨΥΧΡΩ όποιον εκείνες θεωρούν "εχθρό του λαού" , ιδιαίτερα όταν είναι ΑΟΠΛΟΣ. Σε ότι αφορά το αν η καταγγελία είναι αληθής, νομίζω πως αν ήταν προβοκάτσια, δε θα μίλαγαν για μια δολοφονία αλλά για... τίποτα εκατοντάδες. Αυτό που με προβληματίζει περισσότερο είναι το κατά πόσο κάποιο μέρος του πληθυσμού έχει το δικαίωμα να μην μετάσχει σε μια σύγκρουση. Όπως με προβληματίζει το πώς μπορεί μια αγροτική κοινότητα να κάνει μια έκκληση/διαμαρτυρία και να θεωρηθεί αξιόπιστη. Τέλος για τις FARC σημειώνω ότι έχω μιλήσει με Κολομβιανούς που κάθε άλλο παρά "δεξιοί" είναι και καταγγέλουν την πρακτική καταναγκαστικής στράτευσης υπό την απειλή ακόμα και της εκτέλεσης, την οποία κατά καιρούς εφαρμόζουν.

από US Embassy - Local Press Liaison 06/12/2004 11:14 μμ.


Group Profiles Terrorism Resources -------------------------------------------------------------------------------- Revolutionary Armed Forces of Colombia (FARC) From: Patterns of Global Terrorism, 2003. United States Department of State, June 2004. Comments on the content of the material should be sent to the U.S. Department of State -------------------------------------------------------------------------------- Description Growing out of the turmoil and fighting in the 1950s between liberal and conservative militias, the FARC was established in 1964 by the Colombian Communist Party to defend what were then autonomous Communist-controlled rural areas. The FARC is Latin America’s oldest, largest, most capable, and best-equipped insurgency of Marxist origin. Although only nominally fighting in support of Marxist goals today, the FARC is governed by a general secretariat led by longtime leader Manuel Marulanda (a.k.a. “Tirofi jo”) and six others, including senior military commander Jorge Briceno (a.k.a. “Mono Jojoy”). It is organized along military lines and includes several units that operate mostly in key urban areas such as Bogota. In 2003, the FARC conducted several high profile terrorist attacks, including a February car-bombing of a Bogota nightclub that killed more than 30 persons and wounded more than 160, as well as a November grenade attack in Bogota’s restaurant district that wounded three Americans. First designated in October 1997. Activities Bombings, murder, mortar attacks, narcotrafficking, kidnapping, extortion, hijacking, as well as guerrilla and conventional military action against Colombian political, military, and economic targets. In March 1999, the FARC executed three US Indian rights activists on Venezuelan territory after it kidnapped them in Colombia. In February 2003, the FARC captured and continues to hold three US contractors and killed one other American and a Colombian when their plane crashed in Florencia. Foreign citizens often are targets of FARC kidnapping for ransom. The FARC has well-documented ties to the full range of narcotics trafficking activities, including taxation, cultivation, and distribution. Strength Approximately 9,000 to 12,000 armed combatants and several thousand more supporters, mostly in rural areas. Location/Area of Operation Primarily in Colombia, with some activities—extortion, kidnapping, weapons sourcing, logistics, and R&R—in neighboring Brazil, Venezuela, Panama, and Ecuador. External Aid Cuba provides some medical care and political consultation. A trial is currently underway in Bogota to determine whether three members of the Irish Republican Army—arrested in Colombia in 2001 upon exiting the FARC-controlled demilitarized zone (despeje)—provided advanced explosives training to the FARC. The FARC and the Colombian National Liberation Army (ELN) often use the border area for crossborder incursions and use Venezuelan territory near the border as a safehaven. -------------------------------------------------------------------------------- This is an official U.S. Navy web site Page last updated: Thursday June 17, 2004 Page maintained by the DKL Web Committee NPS Home Disclaimer Privacy and Security Notice About External Links

από Revolutionary Armed Forces of Colombia 06/12/2004 11:26 μμ.


36 Years for Peace and National Sovereignty O n May 27, 1964, the Armed Forces of Colombia, directly advised and oriented by the United States of America, initiated the largest military operation of encirclement and extermination known up to that time. The objective: to eradicate the subversive centre that was putting their "national security" and "western democracy" in danger. This "subversive centre" was composed of peasants who had settled in the region of Marquetalia, Tolima Department after surviving the calamities of the war between the traditional political parties. Poor liberals had fought against poor conservatives, inspired by the leaders of those parties in their power struggle. These peasants of Marquetalia were dedicated to agricultural labour for their own well being and that of the community they constituted. Of the state, they only demanded roads to transport their products, schools for the education of their children and guarantees against the activities of the "pajaros", the paramilitary gangs of that time. This occurred during the presidency of Guillermo Leon Valencia. The institutions of state, starting with the executive, were in the hands of the liberal-conservative elite, equally shared as a result of the so-called "National Front". The parliament was composed of liberal and conservatives, under the baton of Alvaro Gomez Hurtado, the person charged with generating the conditions in the national and international environment to justify this outrage imposed by a foreign power. He declared Marquetalia to be an "Independent Republic" and described its inhabitants in McCarthyite style (bandits, extortionists, agents of international communism, etc.), and argued that they were another state within the state. Faced with the evidence of the coming aggression, and in order to find another way out, the inhabitants made every effort to approach all institutions and organizations susceptible to being motivated, including the parliament, the church and the international community, and have them come to that region and know its situation first hand. The only response was a declaration of solidarity by French intellectuals and Father Camilo Torres' attempt to come to the zone, which was prevented by the army. The President, representing the liberals and conservatives and following the guidance of the yankees, gave the military command a free hand. Operation Marquetalia began: 16,000 men supported by the most modern techniques, advised by Pentagon officials and supported by the big print media, initiated the "patriotic mission" to wipe out that group of Colombians in three weeks. They used every means at their disposal: aerial bombardment, strafing, parachute assaults, encirclements of extermination, bacteriological warfare, torture, summary executions, the buying of consciences and payment of bribes, as well as the jailing and abuse of those who were in solidarity with the "Resistance of Marquetalia". 48 men, poorly armed and with insufficient resources, commanded and oriented by Comrade Manuel Marulanda Velez, turned into an armed revolutionary nucleus infused by our people's tradition of struggle, by the resistance of the natives and the black slaves to the violent and bloody methods used by the Spanish when they came to these lands, by the 1780 Commoner insurrection lead by Jose Antonio Galan, by the valour, courage and dignity of those who liberated our nation from spanish colonialism between 1810 and 1819 and raised the banners of anti-imperialism, social justice and latin american unity, unfurled by the Liberator, Simon Bolivar but brought down and stained by the creole political class. This nucleus took up the echo of pain and anger of those massacred on Dec. 6, 1928 in the "Banana Region" and made the cherished aspirations of the working class and people its own. The Revolutionary Armed Forces of Colombia--People's Army, FARC-EP, arose in the course of the confrontation, with a revolutionary programme calling together all the citizens who dream of a Colombia for Colombians, with equality of opportunities and equitable distribution of wealth and where among us all we can build peace with social equality and sovereignty. During these 36 years we have confronted the various military operations with their bombastic names ( Operation Colombia, Operation Extermination, Pincer, Destroyer etc.), that the official army has put in motion. In the heat of combat thousands of guerrillas have been formed, inspired by the legacy and spirit of sacrifice of the founders of the FARC-EP, ready to give everything including their lives to realize the dreams of equality and justice that inspire our struggle. This is an option that has been imposed upon the Colombian people by the ruling class which follows the orientation of the government of the United States of America. We do not wage war for its own sake. Faithful to the marquetalian ideals, every time the possibility to pursue different paths than those of the confrontation has appeared, everything has been put in the service of a political solution that would open the course toward reconciliation and reconstruction and establish the basis of the New Colombia. But invariably we have come up against the stubbornness and intransigence of a ruling class that only thinks of making use of these spaces to get us to submit. In 1984, during the administration of Belisario Betancurt, after avoiding the obstacles and tricks of the militarists, we signed the "Accords of La Uribe" They were to be developed and implemented by the Congress of the Republic with its liberal and conservative majority. The members never took responsibility for what had been agreed to and preferred to continue legislating in the interests of their bosses, the possessors of economic power, and of their war machine. Within this framework, we constituted ourselves as the base for the launching of a new political movement, the Patriotic Union (UP), an alternative distinct from the traditional parties and in pursuit of paths other than the war. Once again the state recurred to murder to remove those who opposed its interests, literally sweeping the UP from the scene with bullets. Thousands of compatriots paid with their lives for daring to pursue a distinct path in order to create conditions that would allow Colombians to again come together in a worthy and sovereign Colombia with food, housing, health and education. In those times, where were those who today tear their clothes in hysterical and theatrical scenes denigrating and slandering us? Where were the Sabas Pretels, the Fransisco Santos' or the Pinedo Vidals of those days? For certain, they were in some cocktail party, drinking toasts to the stability of the regime at the news of each death for the Patriotic Union. Taking up this painful experience, again we have proposed to the Colombian people the formation of the Bolivarian Movement for the New Colombia "as an organization that, under the leadership of the FARC-EP, shall bring together all those who, by means of political action and in the trenches of clandestinely that would protect them from paramilitary barbarity, are looking for the end to state terrorism, the injustices, inequalities, unemployment and the humiliation before US imperialism. " At 36 years from our birth, we find ourselves in a process of dialogue with the government. These talks are for the purpose of creating conditions so that armed confrontation is not the only recourse possible to overcome the great economic, social, cultural, ethnic and political inequalities generated throughout the more than 150 years in which the liberals and conservatives have been in power at the service of those who hold economic hegemony obtained through the violent expropriation of the land and merciless exploitation of the workers. It is not because of the benevolence or the altruism of the ruling class that we have arrived at this process. Rather, it is the fruit of 36 years of difficult confrontation between the people and the state, in which the real Bolivarian Army has been forged in the heat combat and fertilized with the blood of its martyrs and is ever more integrated with the daily struggles of our people. But, just as it was at Casa Verde, Caracas and Tlaxcala, this exclusive minority that usurps political and economic power, wants to make use of the occasion by means of fraud, imprecision and falsehood to position us as if we were the enemies of peace and discredit us before the national and international community. When combats take place, "it is evidence of the lack of desire for peace"; if there is no confrontation, "it is a sign of weakness". They scream to high heaven when we inform the public of the criteria we have collectively elaborated for the collection of resources, at the same time forgetting about their applause for the measures of total war together with the war tax implemented during the disastrous four years of Cesar Gaviria and perfected by his successors. Until a little while ago, they dismissed us with the story that we were agents of foreign ideas and financed by Moscow gold. The socialist camp having fallen, leaving them with no pretext to continue sustaining such a fallacy, with an overdose of shamelessness and cynicism they are trying to explain the growth and strength of the guerrilla movement as the fruit of the narcotics traffic. Basing themselves on the information media they have at their service, they practise the fascist principal that a lie repeated a thousand times becomes a truth: "If there were no narcotics traffic, the guerrilla movement would not exist." "The narcotics traffic is a phenomenon of globalized capitalism and of the yankees above all. It is not the FARC's problem. We reject it. But since the US government uses the narcotics traffic's existence as the pretext for its criminal action against the Colombian people, we call upon it to legalize narcotics consumption. Thus the high profits produced by the illegality of this trade would be suppressed at the roots, consumption controlled, those dependant on narcotics treated clinically and this cancer would be eliminated definitively. For great illnesses, great remedies." 36 years ago, on May 28, 1984, for the first time in the recent history of Colombia a bilateral cease-fire between the government and the FARC-EP was initiated as a result of the Accords of La Uribe and it lead to a truce. Immediately the top commands of the official armed forces, incited by the militarists, started sending circulars to all their units warning them that for no reason could they fail to carry out their "constitutional duty to defend the honour and property of the citizens". The multiple denunciations we presented concerning the systematic violations on the part of the state security forces, including the murder of 22 guerrillas of the FARC-EP in the Uraba region, the famous Condor Plan and the capture and disappearance of more than a hundred activists of the political movement, must be filed in the archives of the commission of verification designed to watch over the implementation of what had been agreed to in that period. At this time, when the theme of a cease-fire is being discussed within the present dialogue process, it is quite worthwhile to recover that experience. Likewise, we must define very clearly the meaning of and difference between a cease-fire and peace. If this is not done, it is most certain that the present process will be taken to a dead end that could lead us to one more frustration. Peace cannot be understood as just the silencing of the guns while the guarantees are maintained for the powerful to continue exploiting the workers and increasing unemployment, while the cost of living continues rising without let up as wages loose more purchasing power, while the concentration of land ownership grows as hundreds of thousands of displaced persons from the countryside arrive in the cities and one's dreams of having housing remain just a dream. Simultaneously they close public hospitals and make health care a profitable business wherein the illness of a poor person has no place. Education is ever more elitist and the enterprises in the strategic sectors of the economy are being privatized. Bank accounts swell for those who, from positions of executive, legislative and judicial power, consent, authorize and vote in favour as fast as they modernize, retrain and specialize the repressive apparatus, begging for resources (read: Plan Colombia) at the cost of national sovereignty. Paramilitarism merits special mention, being the cruel and bloody tool the state uses in its haste to liquidate any manifestation of inconformity. Paramilitarism began to be implemented in its contemporary form from the 1980's and grew when the Accords of La Uribe were formalized. Financed by narcotics traffickers, ranchers and big landowners, trained by Israeli mercenaries and with total security, logistic and intelligence support from the high command of the armed forces and political support of the ruling and business class, it used the Middle Magdalena region as the centre of experimentation. Its aim was to wipe out all expression of popular struggle existing in the region, in less than ten years. Although they going on to 20 years and in the Middle Magdalena they have not eradicated the guerrilla movement nor intimidated the inhabitants, the governing class continues playing this card, in spite of Andres Pastrana's promise to deploy all the instruments at his disposal to eliminate paramilitarism as state policy. He committed to this during the two interviews he had with our commandant, Manuel Marulanda Velez. In order to raise a smokescreen to marginalize the table of dialogue and distract the attention of the masses not conforming in the face of the sharpening of the present crisis that is eating away at all the structures of state, Pastrana has called a dishonest and deceitful referendum, supporting himself on the indignation generated by the exposure of one of the many fraudulent schemes cooking in the institutions of state. Corruption is an essential phenomenon of the capitalist system and without its existence, it could not survive. When the positions in administration of public power are awarded for merit and not from nepotism, when contracts are given to enterprises due to their suitability and not for the kickbacks paid out and when the communities have autonomy and democratic mechanisms to affect the allocation of resources, we shall be building a new country. We call upon all the Colombians to continue redoubling their efforts so that through mobilization and struggle we consolidate the current process of dialogue that will permit us to together chart the course of the Colombia of the 21st century. For our part, we will continue loyal to the marquetalian ideals, keeping alive the thinking of our commandant Jacobo Arenas and of the comrades who have given their lives and freedom "constructing the paths toward the New Colombia". Secretariat of the Central General Staff, FARC-People's Army Mountains of Colombia, May 2000.

από Revolutionary Armed Forces of Colombia 06/12/2004 11:35 μμ.


Life’s Paradoxes Since the first announcements we have characterized Plan Colombia as the empire’s initiative of war, directed to repress the Latin American and Caribbean people’s social and political struggles to conquer the second and definitive independence. Although the social conflicts, particularly in the Andean area and South America in general, were foreseen, read Santa Fe 4, the worst problem for the gringos was Colombia and the insurgent forces, the principal political opposition to the system. Nonetheless the evolution of social struggles presents a different geopolitical picture: Venezuela with its revolutionary Bolivarian process. Brazil who expresses its repudiation of the neoliberal model and hoping for a more just society chooses Lula as its President. Ecuador who in frank rebellion chose President Lucio Gutiérrez. We should add to the former the surprise of the gringos and their agents concerning the electoral results of Evo Morales and his popular movement in Bolivia, the struggles of the Argentinians for their life, the advances of the Frente Amplio in Uruguay. There is no discussion, the crisis of the system is showing evidence in the necessity and the possibility of revolutionarily transforming societies. The people struggling to unload from their backs the heavy cargo of exploitation, indignity and all its consequences, not just of the neoliberal model, but of the capitalist system. Because of this evolution of popular struggle in the subcontinent, Colombia with its government without dignity and patria on its knees for the empire, is converted into a principal alliance and base of support in the aggression against their neighbors who advance in their political destinies. And so the visits of high functionaries of the Bush administration, from the fascist Otto Reich when he was Secretary of State for Latin America, to the kiss-up Secretary of State Collin Powell, on to the interfering warmonger Hill, chief of the Southern army. The compliment of Plan Colombia, the Andean Regional Initiative, charges special importance, in order to regionalize the Colombian conflict and involve, now in a different way, the countries of the region. Different because they are no longer a base to repress the popular-insurgent struggle of the Colombians, but now, because of their political developments, they are an object of that repression. We have insisted that the central objective of Plan Colombia, military instrument of the Free Trade Area of the Americas FTAA, is the repositioning of gringos in development of a new allocation of the world between the voracious imperialisms, at whose head is, without any discussion, the United States. In this process they count on economic instruments like the International Monetary Fund IMF, the World Bank WB, the World Trade Organization WTO, among others, at a political level no more and no less than the United Nations UN and the Organization of American States OAS and in the military aspect fundamentally the North Atlantic Treaty Organization NATO, now in expansion. Reinforcing the pretext of the struggle against narcotrafficking with the more popular pretext at the moment, the supposed war against terrorism and unmasking the use of resources in the counterinsurgent struggle, which is what it has been since the beginning, and further strengthening it with the Andean Regional Initiative, all this has not permitted an accelerated development in accordance with the plans outlined by the empire and its national representatives of Plan Colombia. They have found a people that struggles at all levels and in all forms for their fundamental rights, which exercises the right to rebellion and defense; which has a historic memory, therefore possessing a profound anti-imperialist sentiment. People and situations that the mass media of communication, arms of the powerful, does not recognize in their rigged investigations and in their anti-patriotic and anti-popular form of presenting reality. So, by what would be called life´s paradoxes, which are no more than the developments of social struggle, Colombia, who continues being a central problem for the gringos, is now also its principal subject in the plans to hold back the development of the people of the continent.

από km@ 06/12/2004 11:44 μμ.


Επειδή τα κείμενα αυτά που αναδημοσιεύονται εδώ είναι σίγουρα πολύ ενδιαφέροντα και επειδή η άψογη χρήση της αγγλικής δεν είναι απαραίτητο προσόν για τους χρήστες του indy, μήπως θα μπορούσε κανείς να τα μεταφράσει;

από Revolutionary Armed Forces of Colombia 06/12/2004 11:46 μμ.


post image
Map of Colombian Guerillia

Εικόνες:

από Δόκτωρ Ζιβάγκο 07/12/2004 4:45 μμ.


Ας υποθέσουμε ότι αύριο το πρωί κερδίζουν τον πόλεμο οι αντάρτες των FARC. Παρακαλώ να περιγραφεί με λεπτομέρειες το καθεστώς που θα επιβληθεί στην Κολομβία. Δεν είμαι προκατειλημμένεος. Περιμένω όμως ειλικρινείς απαντήσεις. Αν οι απαντήσεις με ικανοποιήσουν (δηλαδή κινούνται στην κατύθυνση της διασφάλισης ενός Πολυφωνικού Κομμουνισμού με Ανθρώπινο πρόσωπο, δίχως καταναγκασμούς και υλικές στερήσεις), θα υποστηρίζω εφεξής και εγώ πολιτικά τους συγκεκριμένους αντάρτες. Θέλω όμως απάντηση.

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

To μέγιστο μέγεθος των αρχείων είναι 16ΜΒ. Επιτρέπονται όλες οι γνωστές καταλήξεις αρχείων εικόνας,ήχου, βίντεο. ΠΡΟΣΟΧΗ! Για να υπάρχει η δυνατότα embed ενός video πρέπει να είναι της μορφής mp4 ή ogg.

Νέο! Επιλέξτε ποιά εικόνα θα απεικονίζεται στην αρχή του σχόλιου.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License