Τζορτζ Όργουελ ο ΚΑΤΑΔΟΤΗΣ

Ο Τζορτζ Όργουελ παρέδωσε το 1949 στη Βρετανική κυβέρνηση μια λίστα με 38 ονόματα, υπόπτους για κομμουνισμό ή φιλοκομμουνισμό!

post image

Τζορτζ Όργουελ: ο συγγραφέας των βιβλίων "Η φάρμα των ζώων" και "1984". Ο θεωρούμενος από σύσσωμη την αστική διανόηση (και τους ακόλουθούς της) ως ένας "γνήσιος επαναστάτης", "αμετανόητος δημοκράτης", ως ο αριστερός εκείνος που δεν δίσταζε να καταγγείλει εκτός από τον φασισμό, και τον "σοβιετικό ολοκληρωτισμό".

Ο Τζορτζ Όργουελ παρέδωσε το 1949 στη Βρετανική κυβέρνηση μια λίστα με 38 ονόματα, υπόπτους για κομμουνισμό ή φιλοκομμουνισμό. Το αντίγραφο του ντοκουμέντου αυτού ήταν μέχρι πρόσφατα απόρρητο. Στις 21 Ιουνίου 2003 η εφημερίδα Γκάρντιαν το δημοσίευσε για πρώτη φορά, επιβεβαιώνοντας υποψίες που πρώτη φορά είχαν ακουστεί το 1996, όταν ελευθερώθηκαν τα αρχεία του Φόρεϊν Όφις. Μόνο που ο φάκελος του Όργουελ έλειπε όλως τυχαίως από τα αρχεία που δόθηκαν στη δημοσιότητα, για να φτάσουν 7 χρόνια μετά τυχαία στα χέρια της Γκάρντιαν*.

Μεταξύ των ονομάτων που βρίσκονται στη λίστα είναι ο γνωστός ηθοποιός Τσάρλι Τσάπλιν, που έφυγε από την Αμερική την περίοδο του Μακαρθισμού, αλλά και ο συγγραφέας Τζ. Μπ. Πρίστλεϊ, ο ηθοποιός Μάικλ Ρεντγκρέιβ, ο ιστορικός Ε.Ι. Καρ, ο ιστορικός και βιογράφος του Τρότσκι Α. Ντόιτσερ, ακόμα και ο βουλευτής του Εργατικού Κόμματος, Τομ Ντρίμπεργκ! Μάλιστα ο Όργουελ στις σημειώσεις που κρατούσε στο προσωπικό του σημειωματάριο** έβαζε και ιδιαίτερους χαρακτηρισμούς: "κρυπτοκομμουνιστής", "πράκτορας", "συνοδοιπόρος", "συμπαθών" κτλ. Σε πολλά ονόματα, δε, είχε δίπλα και τον χαρακτηρισμό "Εβραίος", "Πολωνοεβραίος" κτλ!

Η λίστα παραδόθηκε στο διαβόητο "Τμήμα Ερευνών και Πληροφοριών", γνωστό ως IRD, που δουλειά του ήταν η αντισοβιετική προπαγάνδα μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, και από εκεί πέρασε στην MI6, τις βρετανικές μυστικές υπηρεσίες…

Φυσικά δεν πρόκειται για "κεραυνό εν αιθρία". Ο Όργουελ έχει δώσει δείγματα γραφής με τα αντικομμουνιστικά έργα του: η μεν "Φάρμα των Ζώων" πρωτοδημοσιεύτηκε το 1945 και σατύριζε την Οκτωβριανή Επανάσταση και κατήγγειλε το σοβιετικό σύστημα, το δε "1984", γραμμένο το 1948 που εμμέσως πλην σαφώς στρεφόταν εναντίον της Σοβιετικής Ένωσης. Για την προπαγανδιστική ιδεολογική του αυτή προσφορά το σύστημα από τότε τον έχει σε μεγάλη εκτίμηση! (Στην Ελλάδα του π.χ. το έργο του "Η φάρμα των ζώων" έχει βγει από περισσότερους από 10 εκδοτικούς οίκους, μεταξύ των οποίων και οι αναρχικές εκδόσεις Ελεύθερος Τύπος).

* Η λίστα δώθηκε στη δημοσιότητα από την κόρη της Σίλια Κίργουαν, στην οποία (Σίλια) ο Όργουελ παρέδωσε τη λίστα.

** Το σημειωματάριο είναι από καιρό γνωστό, μπορεί μάλιστα κανείς να το δει στο University College του Λονδίνου, όπου βρίσκεται το Αρχείο Όργουελ. Από τα 135 ονόματα που περιέχονται σε αυτό, ο Όργουελ διάλεξε 38 και τα έδωσε στη Σίλια Κίρουαν, που δούλευε για την IRD.


Δείτε:
Το άρθρο στην "The Guardian": http://www.guardian.co.uk/uk_news/story/0,,982159,00.html
Κάποιοι από αυτούς που καταδόθηκαν: http://www.guardian.co.uk/uk_news/story/0,,982164,00.html
Σχόλια απ' την "The Guardian": http://books.guardian.co.uk/news/articles/0,6109,982198,00.html
Η είδηση απ' την Ελευθεροτυπία: http://www.enet.gr/online/online_text?dt=23/06/2003&c=111&id=15704472
Η είδηση απ' τα Νέα: http://ta-nea.dolnet.gr/print_article.php?e=A&f=17669&m=P22&aa=2
Σχετικό άρθρο στα Νέα: http://ta-nea.dolnet.gr/print_article.php?e=A&f=17671&m=P20&aa=1

Εικόνες:

από Aris 22/02/2005 10:58 μμ.


αν τον ειχατε κλεισει σε Gλαβνογιε Uπραβλενιγιε ισπραβιτελνο τρουντοβιχ LAGερεϊ δεν θα κατεδιδε ε; Ασε μας ρε και ο Σταλιν ηταν πρακτορας της Οχρανα Και η πλακα ειναι οτι λες "θεωρούμενος από σύσσωμη την αστική διανόηση[...]ως ο αριστερός εκείνος που δεν δίσταζε να καταγγείλει εκτός από τον φασισμό, και τον σοβιετικό ολοκληρωτισμό" και επικαλεισαι "αστικο" τυπο... Ελεος

από Махнов&#1 22/02/2005 11 μμ.


Οτι οι "σύντροφοι" "κομμουνιστές" μόλις πήραν την εξουσία στα χέρια τους ξέχασαν ταξική καταγωγή και θεωρίες κι έγιναν τύρρανοι, αφήνοντας τους λαούς στο σκοτάδι και στην ενημέρωση ρουφιάνων της μπουρζουαζίας.

από βμβ 22/02/2005 11:32 μμ.


επειδη ο μπιστης ειναι σημερινος τσατσος του συστηματος, ολη η κνε απο την οποια περασε την δεκαετια του 70 ηταν ξεπουλημενη και ολα τα γραφτα του μπιστη - επειδη ηταν υπερ του σοσιαλισμου/κομμουνισμου-δειχνουν οτι ο κομμουνισμος ειναι πρακτορας του ιμπεριαλισμου.αυτη ειναι η αντιστοιχη λογικη που μονο ο μπιστης αποδεικνυεται καθημερινα τι ηταν ενω για τον οργουελ μιλανε οι ιδιες οι αστικοφυλλαδες που καταγγελεις και οι μυστικες υπηρεσιες

από ektos_topou 22/02/2005 11:45 μμ.


Eκτος από τη λίστα, διάβασε και κανένα βιβλίο του. Καλό θα σου κάνει...

από OWL 22/02/2005 11:56 μμ.


στην Ισπανία με το POUM. Και όσο για την μεταχειρηση που επιφύλαξαν στην Ισπανία πάλι, οι σταλινικοί στο POUM, δείτε το "Γη και Ελευθερία" του Λόουτς.Κι' αν κατεδωσε, εδωσε αυτούς που αν επικρατούσαν θα τον εκκαθαρίζανε. Οπως εκκαθαρισαν όλους τους μαχητες των Διεθνών Ταξιαρχιών που βρήκαν στις δορυφόρες χώρες ( π.χ Δίκη Σλανσκυ στην Τσεχοσλοβακία, δείτε την ΟΜΟΛΟΓΙΑ του Γαβρα).. Στα πλαίσια του ρεύματος "αναθεωρητισμού" που επικρατεί βγήκαν και οι Σταλινάρες να μιλάνε. Ο Σταλιν ήταν ανθρωπιστής, Το Ολοκάυτωμα δεν εγινε, Δεν ήταν 6.000.000 αλλά 1.200.000, Ο Ζαχαριάδης ήτανε διάνοια, Ο Ελβις ζεί..... Γιάννη, για το Κατύν δεν λέω τίποτα, ετσι??

από egklima skepsis 23/02/2005 12:10 πμ.


o Orwell den edose pote kanenan Autes einai klassikes pousties/provokatsies gia disfimisi kai apaksiosi agoniston apo tis vretanikes ipiresies asfalias pou ekanan panta kai kanoun akoma kai simera opou kai opote epemvenoun... o noon noito... Episis o Orwell itan komounistis kai kata lathos vrethike na polemaei me to POUM mias kai den katalavaine oles autes tis sextes kai tis parafiades otan protopige ekei (iksere mono oti ipirxan antifasistes, republicans, anarxikoi kai koumounistes enomenoi enantia ston fasismo kai oti eixan valei se leitourgia to koinoniko pirama tis kollektivopoiisis). I tainia "Tierra en Liberta" (gi kai eleutheria) episis einai paraplanitiki (yperaplousteumeni se vathmo aliosis) metafora tou vivliou tou Orwell "Homage to Catalonia" (sta ellinika nomizo einai "foros timis stin Katalonia"). Tha to sinistousa se olous mias kai einai apo tis pio antikeimenikes anafores tou emfiliou kai tou paraskiniou pou diadramatistike, ti tainia "gi kai eleutheria" einai gia na ti vlepoun ta paidia gimansiou... ante kai kanas karagkiozakos sekitis gia na gkavlonei kai na niothei thima tis istorias.

από ΟΡΑ ΜΗΔΕΝ 23/02/2005 1:21 πμ.


Ορμισατε ολ* να τον φατε. Αφου τωρα ανακαλυψε τον Λουντεμη κι εχει αρχισει να μετρα τ'αστερια. Παρεπιπτοντως να σου πω οτι ειναι μονο τρεις χιλιαδες διακοσια αυτα που βλεπεις τις νυχτες για να μην τα μετρας τσαμπα.

από Ανέστιος Παντοτινός 23/02/2005 9:13 πμ.


...φίλε ΟΡΑ ΜΗΔΕΝ, μόνο μην του δίνεις έτοιμες τις λύσεις γιατί μετά θ' αρχίσει να...κυνηγάει τους ανέμους και ο νοών νοείτω.

από Το συντεκνακι σου 23/02/2005 10:11 πμ.


συντεκνε ορα.

Άλλωστε δεν ήταν ο μονος "φιλοτροτσκιστης" που εκανε τετοια πράγματα. Δεστε και τη σταση των "δικών μας" Στίνα και Γιωτόπουλου, την σταση ενός κομματιου της "τριτσκιζουσας" διανόησης στις ΗΠΑ κατά την διάρκεια του Μακαρθισμου, κλπ κλπ... Κάποια στιγμη ειχε γινει και ενας καλος διαλογος για το ζήτημα. Εδω ειχα παραθεσει και καποια links με συντομο σχολιασμό του περιεχομένου τους http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=121963#122781

από Γιάννης Κ. 23/02/2005 10:58 πμ.


Ο ΠΟΛΕΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΕΙΡΗΝΗ Η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΕΙΝΑΙ ΣΚΛΑΒΙΑ Η ΑΓΝΟΙΑ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΜΗ Αν νομίζετε ότι η πλειοψηφία των αναγνωστών του 1984 ενδιαφέρονται ή έχουν την παραμικρή γνώση για το παραδοσιακό τροτσκιστικο-κουμμουνιστικό οικογενειακό σας δίτερμα , έχετε χάσει κάθε επαφή με την πραγματικότητα. 1. Ό,τι περπατάει με δυο πόδια είναι εχθρός 2. Ό,τι περπατάει με τα τέσσερα ή έχει φτερούγες, είναι φίλος. 3. Κανένα ζώο δε θα φοράει ρούχα 4. Κανένα ζώο δε θα κοιμάται σε κρεβάτι 5. Κανένα ζώο δε θα πίνει ποτά 6. Κανένα ζώο δε θα σκοτώνει το άλλο 7. Όλα τα ζώα είναι ίσα * Ζήτω ο Χιονάτος! Κάτω ο Ναπολέων Ζήτω το "Ζώα της Αγγλίας και της Ιρλανδίας και ζώα κάθε τόπου" Κάτω το "Φίλε των ορφανών, πηγή της ευδαιμονίας" σύντροφε Ναπολέων. *αλλά κάποια είναι πιο ίσα από τα άλλα "Ο σύντροφος Ναπολέων έχει πάντα δίκιο" "Θα δουλέψω πιο σκληρά" Ρε δεν πάνε να γαμηθούνε όλοι, εγώ είμαι με τον Μπόξερ για να μην πω με την Μύριελ και παρεξηγηθούμε. Έχει πλάκα που γίνονται αίφνης αξιόπιστες πηγές που για άλλα κι άλλα καταγγέλλονται ως αστικές, καπιταλιστικές και κατασκευασμένες.

από milane kai oi kokkino-xountikoi 23/02/2005 11:31 πμ.


http://www.guardian.co.uk/uk_news/story/0,3604,949615,00.html

από ΟΡΑ ΜΗΔΕΝ 23/02/2005 11:47 πμ.


Περνα να σε δω το απογευμα που σε θελω. ____________________________________________ "Μαθηται και μαθητριαι! Ν'ανελθουν ανευ χρονοτιβης εις τας ταξης των! Καμια αναταποκριση -Σχολειον ειναι αυτο;ξεφωνισε. Τσιμουδια. -Ειναι σταβλος! Σταβλος κωφαλαλων!" (Μ. Λουντεμης "ενα παιδι μετραει τ'αστρα",σελις 95) Ειδατε αυτοκριτικη που κανουν τα κνετοπουλα; και μετα εσεις αχρηστα φρικια και λετσοπανκηδες τους βριζετε!

από Γιάννης Κ. 23/02/2005 12:09 μμ.


Η μεταγενέστερη προσθήκη στον πέμπτο κανόνα (παρά μόνο με μέτρο) αν και ξεπουλημένος ρεφορμισμός είναι μάλλον προς τη σωστή κατεύθυνση αν ίσχυε για όλα τα πολιτικά ζώα.

από Сталин 23/02/2005 1:32 μμ.


Καταρχήν όσον αφορά τον αστικό τύπο. Όποιος έχει γνώση του ρόλου του μπορεί να ξεχωρίσει την είδηση απ’ τα σχόλια. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, αν το προσέξατε, πήρα το γεγονός που δε νομίζω να αμφισβητείται από κανέναν, και έδωσα τον δικό μου σχολιασμό. Αν διάβαζα την είδηση όπως πλασαρίστηκε απ’ τα αστικά ΜΜΕ θα έλεγα ότι «ε, τόσα τράβηξε απ’ τους σταλινικούς, λογικό είναι…» (όπως κάνει ο OWL). Και τέλος πάντων το «μονά ζυγά δικά σας» έχει και κάποια όρια. Αν πηγή είναι μια κομμουνιστική εφημερίδα λέτε «δεν είναι αξιόπιστη», αν είναι ο αστικός τύπος λέτε «επικαλείσαι αυτούς που κατηγορείς»! Κάποιος που αναφέρει παραπάνω τον Μπίστη σαν παράδειγμα: Το να γίνει κάποιος από κομμουνιστής φιλελεύθερος είναι μια στροφή στις ιδέες του. Ο Όργουελ δεν έκανε καμιά στροφή. Αντικομμουνιστής ήταν και τέτοιος παρέμεινε. Απλώς προηγούμενα ήταν αντικομμουνιστής στα γραπτά του, με την κατάπτυστη πράξη του να χαφιεδίσει έγινε αντικομμουνιστής και με έργα! Τέλος, το ότι πολέμησε στην Ισπανία δεν προεξοφλεί φυσικά τίποτα! Και ο Βαφειάδης πολέμησε στον ΔΣΕ, και μάλιστα ως αρχηγός του, αλλά αυτό δε σημαίνει ότι είναι υπεράνω κριτικής όταν τη δεκαετία του ‘80 έγινε βουλευτής του ΠΑΣΟΚ! Τώρα μερικά ακόμα σχόλια για τον Όργουελ. Τα έργα του δεν γράφτηκαν σήμερα. Επομένως πρέπει να δούμε τη συγκυρία που γράφτηκαν και τι αυτά εξυπηρετούσαν. Το 1945 ήταν η χρόνια που τελείωσε ο πόλεμος. Πρακτικά τα δύο στρατόπεδα είχαν διαμορφωθεί: το σοσιαλιστικό και το ιμπεριαλιστικό. Στη συγκυρία αυτή ο Όργουελ επιλέγει να γράψει ένα μυθιστόρημα όπου να καταγγέλει τα τεκταινόμενα στη Σοβιετική Ένωση, όχι μόνο τον «σταλινισμό», αλλά και την ίδια την Οκτωβριανή Επανάσταση, όπως ομολογούσε κι ο ίδιος. Το έργο του δημοσιεύεται τον Αύγουστο του 1945, το μήνα που οι ΗΠΑ δολοφονούν εν ψυχρώ 200.000 αμάχους στη Χιροσίμα και το Ναγκασάκι! Το 1947 διακηρύσσεται το Δόγμα Τρούμαν, το οποίο «επισημοποιεί» την εχθρική διάθεση του ιμπεριαλιστικού στρατοπέδου απέναντι στο σοσιαλιστικό, κηρύσσει τον ψυχρό πόλεμο και είναι, σε αναλογία με το σήμερα, ένα «όποιος δεν είναι μαζί μας είναι με τους κομμουνιστές». Ο Όργουελ ένα χρόνο μετά παίρνει θέση στο «δίλημμα» αυτό, γράφοντας το 1984, έργο που υποτίθεται μιλάει γενικά για τον «ολοκληρωτισμό», είναι ξεκάθαρο, όμως, ότι υπονοεί την ΕΣΣΔ (όσοι το ‘χουν διαβάσει καταλαβαίνουν). Δεν μπορούσε να είναι πιο σαφής. Όποιος θέλει και δεν είναι κακοπροαίρετος, όποιος έχει τη δύναμη να αναθεωρήσει αυτά που επί χρόνια μπορεί να πίστευε και μπορεί ακόμα και να καθόριζαν την πολιτική του τοποθέτηση, μπορεί να βγάλει τα συμπεράσματά του. Οι λοιποί ας συνεχίσουν να ειρωνεύονται με έπαρση και αλαζονεία. ΥΓ. Όταν δημοσίευσα την είδηση ήμουν σίγουρος ότι θα βρεθούν άτομα που θα δικαιολογήσουν την επαίσχυντη ενέργεια του Όργουελ. Το ότι θα βρεθούν και κάποιοι να τον δικαιώσουν (OWL) ομολογώ ότι δεν το περίμενα καθόλου!!!

από Сталин 23/02/2005 1:52 μμ.


...δεν είδα κανείς να σχολιάζει τα αντισημιτικά αισθήματα του Όργουελ. Να πώς το παρουσιάζουν "Τα Νέα":

"Το σημειωματάριο που κρατούσε και είχε πιο ευρύ περιεχόμενο, θα μπορούσε άλλους να σοκάρει περισσότερο. Ως στοιχείο όχι πια της δημόσιας δράσης του συγγραφέα, αλλά του χαρακτήρα και των αντιλήψεών του, σήμερα θα προκαλούσε την ευαισθησία μας, ιδίως για την ταμπέλα του Εβραίου που κολλούσε δίπλα σε ονόματα. Άλλος ήταν απλά Εβραίος (ο Τσάρλι Τσάπλιν), άλλος Πολωνοεβραίος, άλλος Άγγλος Εβραίος. «Όλη η ζωή του Όργουελ», λέει ο Τίμοθι Γκάρτον Ας, «ήταν μία μάχη να υπερβεί της προκαταλήψεις της τάξης και της γενιάς του. Εδώ βρίσκουμε μια προκατάληψη που δεν μπόρεσε ποτέ να ξεπεράσει»."

Μα και αντισημίτης αυτός ο μέγιστος επαναστάτης;


Περιορίζεις μια αλληγορία στα στενά συνομωσιολογικά μικρόνοοα όρια σου. Έστω να παρακολουθήσω απολύτως το σκεπτικό σου. Αν έχεις να επιδείξεις μια εξίσου εμπνευσμένη και καυστική σάτιρα αντίστοιχη με την κριτική που άσκησε στον σταλινικό-συ είπας- και κάθε άλλο ολοκληρωτισμό και την επωφελή για λίγους ισοπέδωση των πολλών στο όνομα της ισότητας και την ανελευθερία στο όνομα της ελευθερίας. Κάντο. Υπάρχουν κι άλλες, αλλά κι αυτή έχει την αξία της. Ξαναδιάβασέ τον, ξεχνώντας αν μπορείς ότι είναι κομματικός εχθρός, θα σε εξοργίσει τούτη τη φορά όμως με το πόσο εύκολα διαστρέφονται τα υψηλότερα ιδανικά. Όπως και να' χει, αυτόν δεν προλαβαίνεις να τον εκτελέσεις, μόνο να τον σπιλώσεις ή να τον διαβάσεις μπορείς. Κι ο Μεγάλος Αδελφός θα ζήσει και μετά τη θεωρία σου να θυμίζει από κεκτημένη ταχύτητα πιο πολύ παρά ως βιωμένο χρέος δυστυχώς το αίτημα για πραγματική λευτεριά κι ισότητα. Πού θα πάει θα μας την κόψουν κι αυτή την κεκτημένη ταχύτητα.

από Πάνθηρας 23/02/2005 1:59 μμ.


Να δεχθώ ότι η είδηση της εφημερίδας είναι έγκυρη. Και αν είναι έγκυρη οφείλω να πω ότι ο ρουφιάνος ότι χρώμα και αν έχει είναι ρουφιάνος και για αυτό πάντα κατάπτυστος. Απο εκεί και πέρα θα βάλω δύο παραμέτρους. Η πρώτη είναι ότι την εποχή που ακολούθησε τον πόλεμο κυκλοφόρησαν μεταξύ των μυστικών υπηρεσιών διάφορες λίστες με "πράκτορες" της μιας ή της άλλης πλευράς και για αυτό χρειάζεται μεγάλη επιφυλακτικότητα ως προς την υιοθέτηση τους. Το δεύτερο που θέλω να τονίσω είναι ότι κατά την άποψη μου "Η φαρμα των Ζώων" κάθε άλλο παρά αντικομμουνιστικό έργο είναι. Το μόνο που στην πραγματικότητα καυτηριάζει είναι το πως ένας κακός ηγέτης που σε κάποια χρονική συγκυρία μπορεί να ενώσει τις ελπίδες του λαού, μπορεί να μετατρέψει μια ΔΙΚΑΙΗ ,όπως σαφώς αφήνει να εννοηθεί, επανασταση, σε τυρρανία ακόμα και για τους ίδιους τους επαναστάτες.

από ΟΡΑ ΜΗΔΕΝ 23/02/2005 2:10 μμ.


Αστο ρε παιδι αμα σε χαλαει ο Οργουελ μη τον διαβαζεις,διαβασε Λαβκραφτ καλυτερα. Επισης για αρχη προτεινονται: "Οι αναμνησεις του Σερλοκ Χολμς" Αρθρουρ Κοναν(οχι ο αγριος) Ντουλ, "Αρμονια" Γιωργος Διαμαντης καθηγητης του ωδειου Αθηνων, "Η φωνη του βιολιου" Αντρεα Καμμιλερι, "τα επτα παιδια του Σιμενον"(και οχι του Ζεβεδεου)Ραμον Διας(καμια σχεση με το Λιτοχωρο) Ετεροβικ, και αν θες και κατι πραματικα ψαγμενο διαβασε το "Νεκρονομικον" του τρελου Αραβα Αμπτουλ Αλ χαζρεντ. Καλη αναγνωση.

από 00000 23/02/2005 2:34 μμ.


Αστο καλύτερα. Σκέφτεσαι να πέσεις πάνω σε κανέναν που να βγεί στην συνέχεια πράκτορας της CIA. Ασε να βρεί το παιδί, βιβλία με ISO από το κόμμα. Να διαβάσει και αυτός χωρίς αμφιβολίες, να μην έχεις και σύ μπλεξίματα.

από και 23/02/2005 3 μμ.


είναι το εξής: Κάποιος (του οπο΄λιου το ίδιο το νικ υποσκάπτει την αξιοπιστία αλλά αυτό δεν αλλάζει κάτι) θέτει ένα ζήτημα και όλοι του την πέφτουνε με προσωπικές επιθέσεις, με ατάκες του στυλ "ναι εσείς είστε καλύτεροι", "στ' αρχίδια μας, ήταν μεγάλος επαναστάτης", "ναι, αλλά αυτός ήταν στη ισπανία" κ.ο.κ. Εγώ προσωπικά δεν εκτιμώ λιγότερο ένα έργο λόγω του ότι ίσως αυτός που το έκανε είναι, π.χ., δοσίλογος (πράγμα που ακόμα δεν έχω καθόλου ξεκάθαρο για τον Όργουελ) αλλά σίγουρα μου αλλάζει την γνώμη για το ποιόν του ανδρός και για την προέλευση εν γένει κειμένων που εκτιμώ και πώς αυτά δημιουργούνται. Εκτιμώ πως υπεκφεύγετε παιδιά. Υπάρχει κανβείς να δώσει μια απάντση; Είναι αυθεντικό; Ήταν όντως ο Όργουελ δοσίλογος; Ήταν αντισημίτης; Χεστήκαμε αν οι κομμονιστές ήταν εχθροί του. Η ρουφιανιά είναι ανήθικη ακόμα κ αν δίνεις χρυσαυγίτες δολοφόνους (που κανείς δεν τους ψάχνει αλλά έστω). Και οι εβραίοι; κ αυτοί εχθροί; Ας απαντήσει κάποιος στα συγκεκριμένα που έθεσε ο καθόλου σύντροφος.

Από ότι θυμάμαι από προηγούμενη συζήτηση που είχε γίνει παλιώτερα. Οπως είναι βέβαια αλήθεια και το ότι, λέγεται, ότι στα γεράματα, τα είχε ψιλοχάσει. Πάντως όταν έφαγε την σφαίρα στην Ισπανία του 36, δεν νομίζω ότι την έφαγε ως πράκτορας. Αλλά βλέπεις ο "πάγος του Σταλινισμού", έκανε πολλούς ανθρώπους εκείνες τις εποχές να κάνουν λάθος επιλογή στρατοπέδου. Μέχρι τις μέρες μας μιλάμε. Στα μυαλά πολλών Αριστερών, η σταλινική εκδοχή του σοσιαλισμού, ακύρωσε την "επιτευξιμότητα" ενός δημοκρατικού σοσιαλισμού.

από ναπωκάτι 23/02/2005 4:03 μμ.


είχε καταδώσει στην αγγλική κυβέρνηση μια ομάδα ατόμων σαν άτομα ύποπτα για τις κομμουνιστικές πεποιθήσεις και δραστηριότητές τους, δεν αμφισβητήθηκε ποτέ από τότε που έγινε για πρώτη φορά γνωστό (το 1996). Η μόνη προσπάθεια που έγινε δεν ήταν προσπάθεια αμφισβήτησης αλλά έμμεσης "δικαιολόγησης" αυτής της πράξης με την υποβολή του επιχειρήματος ότι καταδίδοντας "σταλινικούς" ο Όργουελ λίγο πολύ έσωζε τη δημοκρατία και προστάτευε τη χώρα του από δυνητικούς "κατασκόπους" της ΕΣΣΔ. Το τευταίο "επιχείρημα" είναι το ίδιο "επιχείρημα" που τα ίδια εκείνα χρόνια στην Ελλάδα οδηγούσε τους κομμουνιστές στα εκτελεστικά αποσπάσματα. Τα ίδια εκείνα χρόνια το ίδιο σκηνικό είχε στηθεί και στις ΗΠΑ (εκεί ανοιχτά κι όχι συγκαλυμμένα όπως στην περίπτωση του Οργουελ) με τις μακαρθικές διώξεις, με τις καταδόσεις κομμουνιστών και αριστερών καλλιτεχνών από συναδέλφους τους (ορισμένοι από τους οποίους είχαν σημαντικό καλλιτεχνικό έργο όπως άλλωστε κι ο Όργουελ) που με αυτόν τον τρόπο εξαγόρασαν το δικαίωμα της καριέρας τους στο "αποκομμουνιστικοποιημένο" Χόλιγουντ, ενώ οι διωγμένοι σκηνοθέτες, σεναριογράφοι, ηθοποιοί, μουσικοί κλπ που αρνήθηκαν να ακολουθήσουν το παράδειγμα των καταδοτών τους καταδικάζονταν στην ανεργία, στη φτώχια, στην απομόνωση και στην εξορία. Αυτό που πάντως προκαλεί εντύπωση, είναι η υποδοχή που βρίσκει σε αυτό το θρεντ η απλή αναφορά στο ιστορικό γεγονός του συγκεκριμένου ρόλου που έπαιξε ο Οργουελ, υποδοχή που επιβεβαιώνει ότι ο "κομματικός" σωβινισμός είναι ιδιότητα που για την εκδήλωσή της δεν είναι αναγκαία η ένταξη σε κανένα κόμμα. Ισα ίσα είναι ιδιότητα που μπορεί να εκδηλωθεί κι από άτομα που από θέση αρχής αρνούνται κάθε τέτοια ένταξη γιατί θεωρούν ότι από μόνη της η κομματική ένταξη οδηγεί στο αντίστοιχο φαινόμενο του σωβινισμού. Και που, όμως, δεν μπορούν ούτε την δυσφορία τους να κρύψουν, όταν η συζήτηση περιστρέφεται γύρω από τον χαφιέ "τους", την ίδια στιγμή που έχουν στην άκρη ης γλώσσας τα στιχάκια για "το κόμμα του χαφιέ" και που μάλλον τη βρίσκουν σε κάθε πρόχειρη ευκαιρία που τα στιχάκια ακούγονται με τη μορφή συνθηματολογικής απαγγελίας. Κατά τα άλλα, κάτι που στην περίπτωση του Όργουελ είναι αρκετά χαρακτηριστικό, είναι αυτό που στη λογοτεχνία και γενικότερα στην τέχνη ισχύει σαν γενικός κανόνας: το ότι το λογοτεχνικό και το καλλιτεχνικό έργο κατά μεγάλο μέρος αυτονομείται από τον δημιουργό του και τις προθέσεις του κι ακολουθεί τη δική του σχετικά ανεξάρτητη τροχιά. Ο Όργουελ μπορεί να έγραψε το 1984 έχοντας στο νου του την ΕΣΣΔ, νομίζοντας ίσως ότι περιγράφει την μελλοντολογική εικόνα του ολοκληρωμένου σοβιετικού σοσιαλισμού. Δεν έπεσε μέσα στις προβλέψεις του (χωρίς βέβαια η αστοχία του να αποδειχτεί και "ευτύχημα" για την πραγματική έκβαση της Ιστορίας). Όμως άσχετα από το τι είχε ο Όργουελ στο νου του, σήμερα όλο και πιο συχνά χρησιμοποιείται το "1984" σαν μια λέξη που σηματοδοτεί την ένταση των κατασταλτικών μηχανισμών, των συστημάτων παρακολούθησης, των εθνικών και διεθνών τρομονόμων, του κλοιού της μοναδικής σκέψης που επιχειρεί να υψώσει ο σύγχρονος καπιταλιστικός ιμπεριαλισμός γύρω από την ατομική και την κοινωνική ύπαρξη. Κι αν από τότε που γράφτηκε το "1984", η καλλιτεχνική φαντασία έχει επιδείξει έργα που με μεγαλύτερη ενάργεια περιγράφουν την αναδυόμενη φύση των κοινωνικών σχέσεων που ζούμε, ωστόσο ο "Μεγάλος Αδελφός" έχει ήδη πάψει να αποτελεί αντισοβιετικό υπονοούμενο: Οι πολυεθνικές των τηλεοπτικών σόου μπίζνες κυνικά τον "οικειοποιήθηκαν" σαν έμβλημά τους. Κυνικά τον έκαναν έμβλημα της ιδεολογίας και του πολιτισμού που θέλουν να επιβάλουν πάνω στη "νέα εποχή" τους. Κυνικά και λίγο κοροϊδευτικά, με την ψευδαίσθηση που τρέφουν πως βρίσκονται σε θέση ακλόνητης ισχύος: "Μην κοιτάτε τι λέγαμε, τι έμοιαζε, τι νομίζατε... Ο Μεγάλος Αδερφός; Εμείς είμαστε. Ας προσέχατε".

/

από τελμαν 23/02/2005 4:25 μμ.


00000 πρόσεχε γιατί και ο Όργουελ να υπερασπίσει τον "δημοκρατικό σοσιαλισμό" ήθελε και κατέληξε ρουφιάνος

`

από τελμαν 23/02/2005 4:29 μμ.


"ναπωκάτι" τα είπες όλα! :)

από RED ALERT 23/02/2005 4:30 μμ.


<<Αλλά βλέπεις ο "πάγος του Σταλινισμού", έκανε πολλούς ανθρώπους εκείνες τις εποχές να κάνουν λάθος επιλογή στρατοπέδου. Μέχρι τις μέρες μας μιλάμε. >> Ρε μπαγασα, πάνω που με εκνευριζεις, λες κατι και μου ξαναφτιάχνεις τη διάθεση!!!!

από RED MAIDANOS 23/02/2005 4:47 μμ.


θηλυκή συντροφιά να φτιάχνεις τη διαθεσή σου ρε κολλημένε; άλλη δουλειά δεν έχεις να κάνεις;

από 00000 23/02/2005 4:47 μμ.


Δεν καταλαβαίνω τα υπονοούμενα και τα πρόσεχε. Σε ποιόν τα λέτε αυτά; Εσείς να προσέχετε που δεν έχετε το θάρρος να αναγνωρίζετε τα προβλήματα που δημιουργούν και δημιούργησαν οι πρακτικές σας. Ο βίος και η πολιτεία σας. Εγώ δεν έχω να φοβηθώ τίποτε. Πέρασα το όριο που η ύπαρξή σας "πάγωνε" τα πάντα. Τώρα εσείς έχετε ανάγκη από φωνές σαν την δική μου. Καθαρές, τίμιες και εγώ δεν θα σας προδόσω όπως το κόμμα σας. Υπήρχαν όμως και εποχές που διαγράφατε τον καθένα με την ρετσινιά του χαφιέ. Ε κάποιους από αυτούς τους χιλιάδες τίμιους ανθρώπους τους απομονώσατε κοινωνικά και κάποιους ίσως να τους οδηγήσατε και στο στρατόπεδο του εχθρού. Τώρα δεν μπορείτε. ---------- Για να καταλάβετε τι έχετε κάνει, αν όσοι διαγράφηκαν ως εχθροί του λαού και κυρίως ως χαφιέδες, ήταν όντως, τότε η Ασφάλεια θα είχε περισσότερους από 100.000 συνατξιούχους.

από Salina 23/02/2005 4:53 μμ.


Γράφεις: <<Μεταξύ των ονομάτων που βρίσκονται στη λίστα είναι ο γνωστός ηθοποιός Τσάρλι Τσάπλιν, που έφυγε από την Αμερική την περίοδο του Μακαρθισμού, αλλά και ο συγγραφέας Τζ. Μπ. Πρίστλεϊ, ο ηθοποιός Μάικλ Ρεντγκρέιβ, ο ιστορικός Ε.Ι. Καρ, ο ιστορικός και βιογράφος του Τρότσκι Α. Ντόιτσερ, ακόμα και ο βουλευτής του Εργατικού Κόμματος, Τομ Ντρίμπεργκ! Μάλιστα ο Όργουελ στις σημειώσεις που κρατούσε στο προσωπικό του σημειωματάριο** έβαζε και ιδιαίτερους χαρακτηρισμούς: "κρυπτοκομμουνιστής", "πράκτορας", "συνοδοιπόρος", "συμπαθών" κτλ. Σε πολλά ονόματα, δε, είχε δίπλα και τον χαρακτηρισμό "Εβραίος", "Πολωνοεβραίος" κτλ!>> …………. ΦΙΛΕ, Ο ΟΡΓΟΥΕΛ έδωσε τα ονόματα ΑΥΤΩΝ ΠΟΥ ΟΙ ΑΡΧΕΣ ΗΔΗ ΓΝΩΡΙΖΑΝ. Οι ‘χαρακτηρισμοί’ που λές πως είχε γράψει δίπλα τους ΗΤΑΝ ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΟΙ ΑΡΧΕΣ ΗΔΗ ΓΝΩΡΙΖΑΝ !!!! .......... Γράφεις: <<... Φυσικά δεν πρόκειται για "κεραυνό εν αιθρία". Ο Όργουελ έχει δώσει δείγματα γραφής με τα αντικομμουνιστικά έργα του: η μεν "Φάρμα των Ζώων" πρωτοδημοσιεύτηκε το 1945 και σατύριζε την Οκτωβριανή Επανάσταση και κατήγγειλε το σοβιετικό σύστημα, το δε "1984", γραμμένο το 1948 που εμμέσως πλην σαφώς στρεφόταν εναντίον της Σοβιετικής Ένωσης.>> Η «Φάρμα των Ζώων» ήταν μια ακριβής περιγραφή του τι γινόταν στο κομμουνιστικό μπλοκ εκείνη την εποχή. ΠΟΙΟΣ ΑΜΦΙΒΑΛΛΕΙ ΣΗΜΕΡΑ ΠΩΣ ΕΤΣΙ ΕΙΧΑΝ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ; Απλά ΤΟΤΕ κανείς δεν το έλεγε ! Μόνο ο Οργουελ... Το «1984» στρεφόταν και κατά της Σοβιετικής Ένωσης αλλά αν πεις πως δεν σου θυμίζει τον Χίτλερ θα πεις ψέμματα... Και το κουφότερο απ’ όλα είναι πως ΣΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ με το βιβλίο αυτό ο Οργουελ ΚΑΤΑΓΓΕΛΛΕΙ ΤΗΝ ΑΓΓΛΙΑ ! Την δική του πατρίδα. Χώρα από την οποία ξεκίνησαν όλα τα ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΚΑ ΚΑΘΕΣΤΩΤΑ. Αυτή η Σίλια Κίρουαν, που δούλευε για την IRD, ΠΡΑΓΜΑΤΙ ΕΚΑΝΕ ΚΑΛΗ ΔΟΥΛΕΙΑ! Του ζήτησε να καταδόσει ΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΠΟΥ ΗΤΑΝ ΒΑΡΕΙΑ ΑΡΡΩΣΤΟΣ. Κι εσύ ο ίδιος γράφεις ακριβώς πως : <<Ο Τζορτζ Όργουελ παρέδωσε το 1949 στη Βρετανική κυβέρνηση μια λίστα με 38 ονόματα, υπόπτους για κομμουνισμό ή φιλοκομμουνισμό.>> Μήπως γνωρίζεις ΠΟΤΕ ΠΕΘΑΝΕ Ο ΤΖΩΡΤΖ ΟΡΓΟΥΕΛ ;;; http://www.geocities.com/orwell_1984_2004/

από &#1057;&#1090;&#1072;&#1083;&#1080;&#1085; 23/02/2005 6:47 μμ.


Λες «Ο ΟΡΓΟΥΕΛ έδωσε τα ονόματα ΑΥΤΩΝ ΠΟΥ ΟΙ ΑΡΧΕΣ ΗΔΗ ΓΝΩΡΙΖΑΝ. Οι ‘χαρακτηρισμοί’ που λές πως είχε γράψει δίπλα τους ΗΤΑΝ ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΟΙ ΑΡΧΕΣ ΗΔΗ ΓΝΩΡΙΖΑΝ» *** Προφανώς και οι βρετανικές αρχές είχαν π.χ. τον Τσάρλι Τσάπλιν σταμπαρισμένο ως φιλοκομμουνιστή. Αυτό είναι όμως το σημαντικό για το ζήτημα που εξετάζουμε τώρα; Αλλάζει αυτό κάτι στην κρίση μας για το ποιόν του Όργουελ; Σημασία έχει εν τέλει το ΠΟΣΟ ΧΡΗΣΙΜΕΣ φάνηκαν οι πληροφορίες στις μυστικές υπηρεσίες ή η πράξη του Όργουελ να δώσει τη λίστα; Λες «Η «Φάρμα των Ζώων» ήταν μια ακριβής περιγραφή του τι γινόταν στο κομμουνιστικό μπλοκ εκείνη την εποχή. ΠΟΙΟΣ ΑΜΦΙΒΑΛΛΕΙ ΣΗΜΕΡΑ ΠΩΣ ΕΤΣΙ ΕΙΧΑΝ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ; Απλά ΤΟΤΕ κανείς δεν το έλεγε ! Μόνο ο Οργουελ...» *** 1. Ακριβής περιγραφή ήταν κατά την άποψή σου, άλλωστε πώς μπορεί να είναι «ακριβής περιγραφή» ένα αληγορικό μυθιστόρημα; 2. Επέτρεψέ μου τουλάχιστον το δικαίωμα να αμφιβάλλω για το αν όντως είχαν έτσι τα πράγματα. 3. Ε όχι και κανείς δεν το έλεγε τότε! Το λέγαν οι δεξιοί, οι ακροδεξιοί, οι τσαρικοί ρώσοι εξόριστοι, ο Τσόρτσιλ, ο Τρούμαν, η CIA, η MI6, στην Ελλάδα οι μοναρχοφασίστες κτλ κτλ "Και το κουφότερο απ’ όλα είναι πως ΣΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ με το βιβλίο αυτό ο Οργουελ ΚΑΤΑΓΓΕΛΛΕΙ ΤΗΝ ΑΓΓΛΙΑ ! Την δική του πατρίδα.» *** Είσαι σίγουρος πως έχεις διαβάσει το 1984; "Του ζήτησε να καταδόσει ΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΠΟΥ ΗΤΑΝ ΒΑΡΕΙΑ ΑΡΡΩΣΤΟΣ. Μήπως γνωρίζεις ΠΟΤΕ ΠΕΘΑΝΕ Ο ΤΖΩΡΤΖ ΟΡΓΟΥΕΛ ;;;" *** Ο Όργουελ πέθανε το 1950. Το γεγονός ότι ήταν άρρωστος δεν μπορεί ΑΠΟ ΜΟΝΟ ΤΟΥ να εξηγήσει την πράξη. Δεν μπορεί από μόνο του να ΟΔΗΓΗΣΕΙ σε μια τέτοια πράξη, εκτός κι αν υπάρχει «προδιάθεση». Δεν γνωρίζω κανέναν ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΗ ο οποίος να έγινε καταδότης λόγω γεραμάτων ή ασθένειας...

από ΟΡΑ ΜΗΔΕΝ 23/02/2005 11:52 μμ.


Ο ευρων κερδιζει το βιβλιο "πεθαινοντας στην Καταλονια" Ποιος ειπε για ποιον, "Τον βλεπεις αυτον τον ψηλο εκει; Ε,αυτος ειναι απο αυτους που οταν μας κρεμασουν θα στεκει απο κατω και θα γελαει."

από ναπωκάτι 24/02/2005 12:33 πμ.


μου 'χει πει ένας που ένας φίλος του έχει διαβάσει το βιβλίο του Χαριτόπουλου για τον Αρη, ότι ο φίλος του του είπε πως ο Χαριτόπουλος λέει στο βιβλίο, ότι κάποιος του είπε πως ένας του 'χε πει ότι αυτό το είχε πει ο Αρης σε κάποιον κοινό τους γνωστό για τον Χαρίλαο πριν από 60 χρόνια. Εγκυρη και διασταυρωμένη ιστορική πηγή, δεν μπορώ να πω. Κρίμα που δεν έχουμε επικοινωνία με τα γουναράδικα να επιβεβαιώσουμε την είδηση του Δ. Χαριτόπουλου. Η ιστορία γράφεται έτσι ή η ιστορική σκαδαλοθηρία; ΥΓ. Με το "πεθαίνοντας στην Καταλωνία" πώς θα γίνει; Αν κέρδισα στου κουίζ θέλω να το δώσω στον φίλο του φίλου μου για την πληροφορία που μου χάρισε την επιτηχία στο διαπαιχνίδι.

από ΟΡΑ ΜΗΔΕΝ 24/02/2005 12:55 πμ.


και η απαντηση σωστη. Καπου το ειχα σε ηλεκτρονικη μορφη,θα το ψαξω και θα σε φωναξω. Περιμενουμε φυσικα και αλλες απαντησεις πανω στην απαντηση του ναπωκατι.Βαλτε τωρα που γυριζει,για να παμε και στα δικα μος ρουφιανιλικια που τα ξερουμε και καλυτερα και να μαθουμε ποιος ρουφιανευε ποιον. Τωρα αρχιζει το γλενι.

από ΟΡΑ ΜΗΔΕΝ 24/02/2005 1:18 πμ.


Αποσπασμα απο το ημερολογιο του μπαρμπα Γιαννη Ταμτακου. "...ο σταλινικός κούτβης Σολομών Κοέν, στέλεχος του ΚΚΕ, διέδιδε στους συγκεντρωμένους πως εγώ που μιλάω πάνω στο περίπτερο, ήμουν χαφιές, Τότες μια ομάδα από νέους τσαγκαράδες που με γνώριζαν καλά του είπαν να ντρέπεται λιγάκι για την συκοφάντηση που έκαμε γιατί αν τον έπιαναν, του είπαν, οι εργάτες που δεν τον ξέρουν στην αγανάκτησή τους θα τον ξέσκιζαν – ας σημειωθεί πως η ομάδα αυτή των νέων ήταν σταλινικοί της κομματικής νεολαίας, κι ακόμη του είπαν πως εγώ δεν είμαι δικός τους αλλά ένας τίμιος εργάτης. Τα παιδιά ήρθαν και μου το είπαν για να προσέχω – αυτός έφυγε, όπως όμως αποκαλύφθηκε αργότερα με τη δικτατορία του Μεταξά, είχε παραδώσει στην ασφάλεια τους περισσότερους σταλινικούς ισραηλίτες και έλληνες στη Θεσσαλονίκη, όπως φαίνεται από χρόνια δούλευε για λογαριασμό της ασφάλειας μέσα στο ΚΚΕ, γιατί κάποτε όταν ακόμη ήταν ο Στίνας στο ΚΚΕ και υπεύθυνος της περιφερειακής Μακεδονίας Θράκης αυτός ο κούτβης Σολομών Κοέν του είχε προτείνει του Στίνα να κάμει μια φράξια μέσα στην ασφάλεια που γνώριζε όπως έλεγε ορισμένους «καλούς» για λογαριασμό του Κόμματος, για να μαθαίνουν τις κινήσεις της ασφάλειας, αλλά όπως απεδείχθη η ασφάλεια είχε γερή φράξια μέσα στο ΚΚΕ με αυτόν τον Σολομών Κοέν, τον Λιθοξόπουλο, τον Μελίκογλου κλπ. "

από ναπωκάτι 24/02/2005 1:20 πμ.


σε ηλεκτρονική μορφή... Εγώ περίμενα αντίτυπο από τυπογραφείο με αφιέρωση του δωροθέτη. Για να μη σου πω και αριθμημένο. Αν το ήξερα δε θα έπαιζα.

χαίρομαι που η ομάδα των νέων τσαγκαράδων της κομματικής νεολαίας του ξηγήθηκε έτσι του Κοέν. Κι εγώ όταν βλέπω κάποιον να γυρνά δεξιά κι αριστερά και να λέει ότι ο τάδε ή ο δείνα είναι χαφιές, γενικά να χαφιεδολογεί, το πρώτο πράγμα που σκέφτομαι είναι ότι πολύ πιθανό να είναι χαφιές αυτός ο ίδιος. Το ψωμί του χαφιέ είναι να δείχνει τους άλλους για χαφιέδες και να δημιουργεί προβλήματα. Δεν ξέρω βέβαια αν θα είχα τον τσαμπουκά των νέων τσαγκαράδων εκείνη την ώρα, γιατί δεν είμαι και τσαγκαράς εγώ, η αναθροφή μου με έχει κάνει πιο συνεσταλμένο. Κρίμα βέβαια για τη φράξια που είχε κάνει η ασφάλεια μέσα στο ΚΚΕ. Αλλά αν το σκεφτείς, πού αλλού θα έκανε φράξια η ασφάλεια; Στο Φιλελευθέρων; Στο ΚΚΕ θα χωνόταν, στις άλλες αριστερές οργανώσεις, στους τροτσκιστές, στους αρχείους, στους αναρχικούς αν υπήρχαν τότε σαν χώρος... Απορώ που σας κάνει εντύπωση αυτό. Προσεχτικά λοιπόν. Και από την ιστορία του ΚΚΕ καλό είναι να κρατάμε τις καλύτερες παραδόσεις. Οχι της χαφιεδολογίας, της πρακτορολογίας κλπ. Γιατί στιχάκια όλοι ξέρουμε να φτιάχνουμε. Να προφυλάξουμε τους εαυτούς μας χωρίς να σπέρνουμε και φοβίες είναι το δύσκολο.

από ΟΡΑ ΜΗΔΕΝ 24/02/2005 2:12 πμ.


σε αρκετα απο αυτα.εξαλου το ΚΚΕ του τοτε δεν εχει καμια σχεση με το ΚΚΕ του σημερα. απλα τα βαζω αυτα θελοντας ν'αποδειξω οτι μεσα απο τα χρονια και την διαστρεβλωση αρκετων πραγματων σημερα μπορει ο καθενας να λεει οτι τον βολευει.Απο τα λιγα που ξερω παραδειγμα,μετα την επανασταση στην Ρωσια ποσοι χαρακτηριστικαν σαν χαφιεδες για να βγουν απο την μεση.Ευκολα μετα τοσα χρονια λεγονται τετοιες κουβεντες.Αλλα το να προσπαθει καποιος να απαξιωσει ολο το εργο ενος μεγαλου συγγραφεα λεγοντας απλα οτι ηταν καταδοτης,χωρις να εχει εξετασει ιστορικα σε βαθος τα λεγομενα των καταγγελιων του με μοναδικη ιστορικη αναφορα επισημα αρχεια ενος κρατους και δημοσιευματα αστικων φυλαδων ειναι το λιγοτερο παιδαριωδες και αφελες.Κατσε ρε φιλε ψαξε το καλα πρωτα διαβασε συγκρινε και μετα παρουσιασε τα συμπερασματα σου.Τι ειναι δηλαδη τα αρχεια του φορειν οφις η βιβλος της αληθειας; Εδω φτασαμε σε συνολικη απαξιωση δυο βιβλιων μοναδικων στο ειδος τους (δε λεω κλασικων γιατι ειναι λιγο)που εχουν να κανουν με την γενικοτερη ανθρωπινη συμπεριφορα απο ανθρωπο προς ανθρωπο,και εδω υποβιβαστηκαν σε επιπεδο ταμπελοποιησης με την σφραγιδα αντικομμουνιστικα και αντισοβιετικα.Ακομη και ετσι να τα καταλαβαινει ο αναγνωστης δεν βλεπω πουθενα το λαθος,εφοσον βλεπει μεσα στις κοινωνιες αυτων των βιβλιων αυτα που θελει να δει ,παει να πει οτι τα βιβλια εχουν πετυχει τον σκοπο τους.Εγω γιατι δηλαδη δεν τα συνεδεσα ποτε με το σοβιετικο καθεστως αλλα με τον γενικοτερο φασισμο που εχει ειδη ελθει και την υπνωση/αποχαυνωση των ανθρωπων που μεσω της εγκατασταθηκε;μαλλον ειμαι χαζος. Το βιβλιο που εχω και εβαλα σαν χαρην δωρου στου κουιζ το εχω απο τα δεκαπεντε μου,εφοσον το εταξα θα σε παρω μια νεα κοπια να ειναι και φρεσκια. Αν ξερεις που και πως να με βρεις εχει καλως.

το "Κρατήστε σφιχτά το μικροαστισμό σας" κι αυτό αντισοβιετικό και το "Στη Σκια του 1984" κι αυτό επίσης; Μέχρι και στις κοβες τους μπορούν να το κάνουν κατήχηση όταν αδειάζουν απ' τα συναξάρια που λέει ο λόγος. 1/5. … «Όταν πιάνω να γράψω δε λέω: Πρόσεχε! Θα κάνεις ένα έργο τέχνης! Σκέφτομαι ότι έχω κάποιο ψέμα να δείξω κάποια βρωμιά ν’ αποκαλύψω». (Τζ. Όργουελ – Δοκίμια). Η ζωή μας είναι ένας καθηλωμένος κυκλώνας, όπου μέσα σ’ αυτόν εναλλάσσονται το ψέμα με την απάτη, η ηλιθιότητα με την αποβλάκωση, η νέκρωση με την τρέλα. Ο λούμπεν προλετάριος με την αποχτήνωσή του, ο προλετάριος με την ηλιθιότητά του, ο μικροαστός με την αποχαύνωσή του, ο μεγαλοαστός με την εγρήγορση-ύπνο του και η εξουσία με το σαδομαζοχισμό της σπρώχνουν την ανθρωπότητα προς την αυτοκαταστροφή της. Ο μικροαστός Γκόρντον Κόμστοκ, το κατεξοχήν δείγμα της αλλοτρίωσής μας, ένα απ’ τα εκατομμύρια των «στερημένων» του πλανήτη μας, ένας «απροσάρμοστος», ένας «αντικοινωνικός», ένας «συνειδητοποιημένος» διανοούμενος, κάνει τον πόλεμό του όχι για να καταστρέψει τις δομές του συστήματος αλλά γιατί το μισεί που δεν του έδωσε την ικανότητα να το απολαύσει. Φοράει τον επαναστατικό ρόλο του και παίρνει μέρος στο ομαδικό θέατρο που ζούμε, πολεμώντας με όσα όπλα έχει. Ξεσκεπάζει συνεχώς την αθλιότητα της ζωής, και φτάνοντας στα όρια της αντοχής του, βρίσκει ένα γέρο ηθικό στήριγμα – εν ονόματι της ηθικής του συστήματος φυσικά – και επιστρέφει στις αγκαλιές του. - Ε! φίλε!…Η επανάσταση είν’ αλλιώς!…Θα μπορούσαμε να σου πούμε αν υπήρχες να μας ακούσεις. Πολεμάμε γιατί ουσιαστικά μας αλλοτριώνει κάτι, όχι επειδή δεν είχαμε τη δυνατότητα να πιούμε μπύρα, να τρυπάμε όσα βαρέλια μπορούμε…Κάποτε ο αφρός του θα μας μεθύσει. Και τότε καλή διαιώνιση… 9/19, 21, 23. …Ο Γκόρντον τους κοίταζε να φεύγουν. Ήταν απλούστατα δύο υποπροϊόντα. Τα περιττώματα του Θεού Χρήμα. Σ’ ολόκληρο το Λονδίνο, κατά δεκάδες χιλιάδες, σέρνονταν γέρικα ζώα με την ίδια περιγραφή• σέρνονταν σαν ακάθαρτα σκαθάρια προς τον τάφο. …- Μοντέρνο μα όχι βαρύ, είπε ο Γκόρντον, σαν μισομορφωμένος σε μισομορφωμένο. …Ντίνγκ-Ντόνγκ! Τρεις και τέταρτο. Θ’ άναβε τα φώτα στις τρεισήμισι. Τέσσερις ώρες και τρία τέταρτα μέχρι που να κλείσουν τα μαγαζιά. Πέντε ώρες κι ένα τέταρτο μέχρι την ώρα του δείπνου. Δυο μισόπεννα στην τσέπη. Χωρίς τσιγάρο αύριο. Ξαφνικά μια απαιτητική, ακατανίκητη επιθυμία να καπνίσει πλημμύρισε τον Γκόρντον. Είχε αποφασίσει θετικά να μη ανάψει τσιγάρο όλο το απόγευμα. Του ‘χαν απομείνει μόνο τέσσερα τσιγάρα. Έπρεπε να τα φυλάξει γι’ απόψε, μια που είχε σκοπό να «γράψει», γιατί δε μπορούσε πια να «γράψει» χωρίς τσιγάρο και προτιμούσε να μην ανασαίνει καθόλου. Παρ’ όλα αυτά, τώρα έπρεπε να καπνίσει. Έβγαλε απ’ την τσέπη του το κουτί τα «Πλαίγυερς» και τράβηξε ένα απ’ τα ζαρωμένα τσιγάρα. Ήταν μια ξεκάθαρα ανόητη αδυναμία • αυτό σήμαινε μισή ώρα λιγότερο «γράψιμο» απόψε. Αλλά δε μπορούσε να αντισταθεί. Μ’ ένα είδος ντροπιασμένης χαράς ρούφηξε τον απαλό καπνό μέσα στα πνευμόνια του. Η αντανάκλαση του προσώπου του τον κοίταξε μέσ’ απ’ το γκριζωπό τζάμι της πόρτας. Ο Γκόρντον Κόμστοκ, ποιητής του «Ποντικού», εις το τριακοστόν έτος της ηλικίας του, κιόλας γερασμένος. Ωστόσο, ο Φρανσουά Βιγιόν στην ίδια ηλικία πέθαινε κιόλας από διάφορες αιτίες. Ας είμαστε ευχαριστημένοι με κάτι τέτοιες διαφορές. Κοίταξε την κορδέλα του σχισμένου χαρτιού να στροβιλίζεται και να κυματίζει πάνω στη ρεκλάμα της σάλτσας. Ο πολιτισμός μας πρέπει να πεθάνει. Πρέπει να πεθάνει. Αλλά δεν πρόκειται να πεθάνει στο κρεβάτι του. Τώρα έρχονται τ’ αεροπλάνα. Ζούουουμ….βζζζζζζ….κρατς! Ολόκληρος ο δυτικός κόσμος θα τιναχτεί μ’ ένα βουητό στον αέρα, με τα ισχυρότερα εκρηκτικά. Κοίταξε κατά το δρόμο που σκοτείνιαζε, κατά τη γκρίζα αντανάκλαση του προσώπου του στο τζάμι της πόρτας, στις βρώμικες φιγούρες των περαστικών. Σχεδόν αθέλητά του απάγγειλε στα γαλλικά : «Είναι η Πλήξη – με το φορτωμένο της μάτι απ’ άθελο κλάμα, ονειρεύεται κρεμάλες καπνίζοντας την πίπα της…» Το χρήμα! Το χρήμα! Ο υπαλληλάκος! Το βουητό των αεροπλάνων κι οι εκρήξεις απ’ τις βόμβες. Ο Γκόρντον κρυφοκοίταξε το βαρύ ουρανό. Αυτά τα’ αεροπλάνα έρχουνται. Μέσα στη φαντασία του τα ‘βλεπε να ‘ρχουνται τώρα σμήνος πίσω από σμήνος αναρίθμητα, σκοτεινιάζοντας τον ουρανό σα σύννεφα από κουνούπια. Με τη γλώσσα του όχι ακριβώς να ακουμπά πάνω στα δόντια του έκανε ένα ζουζουνητό, σα να ‘θελε να αναπαραστήσει το βουητό των αεροπλάνων. Ήταν ένας ήχος που εκείνη την ώρα ήθελε φλογερά ν’ ακούσει. …Σχεδόν πάντα η πιο συνηθισμένη φράση στο νοικοκυριό των Κόμστοκ ήταν : «Δε μπορούμε ν’ ανταποκριθούμε στο έξοδο». Εκείνες τις μέρες διψούσε για το χρήμα, όπως διψά μόνο ένα παιδί. Γιατί δε μπορεί κανείς να ‘χει καλά ρούχα και πολλές καραμέλες και να πηγαίνει στον κινηματογράφο όσο συχνά ήθελε; Κατηγορούσε τους γονείς του για τη φτώχεια τους, λες κι ήταν από σκοπού φτωχοί. Γιατί δε μπορούσαν να ‘ναι σαν τους γονείς των άλλων αγοριών; Προτιμούσαν να ‘ναι φτωχοί – έτσι του φαινόταν. Έτσι εργάζεται το μυαλό ενός παιδιού. …Αυτό που καταλάβαινε, και μάλιστα πιο καθαρά όσο περνούσε ο καιρός ήταν πως τούτη η λατρεία του χρήματος είχε μεταβληθεί σε θρησκεία. Ίσως είναι η μόνη πραγματική θρησκεία – η μόνη που πραγματικά νιώθεται, γιατί μόνο αυτή απόμεινε στους ανθρώπους. Το Χρήμα είναι αυτό που συνήθως ήταν ο Θεός. Το καλό και το κακό δεν είχαν άλλο νόημα πια έξω απ’ το να χαρακτηρίσουν την αποτυχία και την επιτυχία. Από κει βγήκε κι η φράση με τη βαθύτερη σημασία κάνει καλό. Οι Δέκα Εντολές είχαν περιοριστεί σε δύο. Η μια ήταν για τους εργοδότες κι έλεγε: «Μάζευε χρήματα!» Η άλλη για τους υπαλλήλους: «Κοίταξε μη χάσεις τη δουλειά σου!». Κι οι εργοδότες ήταν οι εκλεκτοί , οι ιερείς του Θεού-Χρήματος, ενώ οι υπάλληλοι ήταν οι σκλάβοι, τα κατώτερα όντα. Ήταν εκείνη την εποχή που του ‘πεσε στα χέρια το «Φιλάνθρωπος με τρύπιο παντελόνι» και διάβασε για τον πεινασμένο μαραγκό που τα βάζει όλα στο ενεχυροδανειστήριο μα έχει για μόνη του παρηγοριά μια γλάστρα με ασπιδίστρα. Έτσι η ασπιδίστρα έγινε ένα είδος συμβόλου για το Γκόρντον από τότε. Η ασπιδίστρα, το εθνικό φυτό της Αγγλίας! Έπρεπε να είναι το εθνικό μας έμβλημα, αντί για το λιοντάρι και τον μονόκερο. Δε θα γινόταν ποτέ επανάσταση στην Αγγλία όσο υπήρχαν ασπιδίστρες στα παράθυρα. …Το πιο ενδιαφέρον με τη Νέα Αλβιόνα ήταν πως στα γραφεία της επικρατούσε ένα απόλυτο σύγχρονο πνεύμα. Δεν υπήρχε ούτε ένας εκεί μέσα που να μην ξέρει απολύτως καλά ότι η διαφήμιση και οι ρεκλάμες ήταν το πιο βρώμικο κατασκεύασμα του καπιταλισμού. Στην παλιά εταιρεία που δούλευε ο Γκόρντον εξακολουθούσαν να διατηρούνται κάποιες έννοιες περί εμπορικής τιμής και ωφελιμότητας. Αλλά με κάτι τέτοια πράματα θα γελούσαν όλοι στη Νέα Αλβιόνα. Οι περισσότεροι απ’ τους υπαλλήλους ανήκαν στον τύπο εκείνο του σύγχρονου, σκληρού, αμερικανοποιημένου εργαζόμενου που τίποτα δεν τον τρόμαζε, έξω απ’ το χρήμα. Είχαν το δικό τους κυνικό κώδικα. Το κοινό αποτελούνταν από γουρούνια, η διαφήμιση είναι η κουτάλα που ανακατεύεις όλες αυτές τις βρωμιές που τρώνε τα γουρούνια. …- Είναι όλα σκατά αυτά που καθόμαστε και λέμε. - Ποια είναι τα σκατά; - Όλα γι’ αυτά το σοσιαλισμό και τον καπιταλισμό και την κατάσταση του σύγχρονου κόσμου κι ένας Θεός ξέρει τι. Δε δίνω δεκάρα για την κατάσταση του σύγχρονου κόσμου. Αν ολόκληρη η Αγγλία ψοφούσε της πείνας εχτός από μένα και τους ανθρώπους που αγαπώ, δε θα ‘δινα μια πεντάρα. - Δε νομίζεις πως υπερβάλλεις λίγο; - Όχι. Όλες αυτές οι κουβέντες που κάνουμε, δεν είναι τίποτε άλλο παρά μια αντικειμενικοποίηση των συναισθημάτων μας. Υπαγορεύονται όλα απ’ το πόσα έχουμε στην τσέπη μας. Τριγυρνώ στο Λονδίνο και λέω πως είναι μια πόλη νεκρών, και πως ο πολιτισμός μας πεθαίνει, και πως θέλω να ξεσπάσει πόλεμος κι ένας Θεός ξέρει τι άλλο. Κι όλο αυτό σημαίνει πως τα εισοδήματά μου είναι δυο λίρες τη βδομάδα, και πως θα ‘θελα να ‘ναι πέντε. - Φυσικά, συμφωνώ μαζί σου ως ένα σημείο. Στο κάτω-κάτω αυτό ακριβώς λέει κι ο Μαρξ. Κάθε ιδεολογία είναι μια αντανάκλαση των οικονομικών συνθηκών. - Ναι, μα εσύ το κατάλαβες μόνο επειδή το λέει ο Μαρξ. Δε ξέρεις τι σημαίνει να τα βγάζεις πέρα με δυο λίρες τη βδομάδα. Δεν είναι απλά ένα θέμα δυσκολίας – γιατί δεν υπάρχει τίποτα πιο αξιόπρεπο απ’ το να έχεις οικονομικές δυσκολίες. Είναι η καταραμένη, βρώμικια, σκουληκίσια ασημαντότητα που συνοδεύεται μ’ όλο αυτό. …- Το λάθος που κάνεις κι απορώ πως δεν το βλέπεις, είναι να πιστεύεις πως μπορείς να ζήσεις σε μια διεφθαρμένη κοινωνία χωρίς να διαφθαρείς κι εσύ ο ίδιος. Στο κάτω-κάτω, τι πετυχαίνεις με το ν’ αρνείσαι να κερδίσεις χρήματα; Προσπαθείς να φερθείς σα να ‘ταν δυνατό να μείνει κανένας έξω απ’ το οικονομικό μας σύστημα. Μα αυτό δε γίνεται. Πρέπει ν’ αλλάξουμε το σύστημα, ναι, αλλά μόνος του δε μπορεί ν’ αλλάξει κανένας τίποτα. Δε μπορείς να κάνεις τίποτα σωστό με το ν’ αποτραβιέσαι στη γωνιά σου. Τραβούσε γρήγορα κατά τη μεριά του σπιτιού του. Κοίταζε ψηλά τα σπίτια καθώς προσπερνούσε. Ήταν ένας δρόμος που δεν τον ήξερε. Παλιά, γέρικα σπίτια, ασήμαντα και μάλλον σκοτεινά άδειασαν για να γίνουν διαμερίσματα πολυκατοικιών και δωμάτια για εργένηδες. Ήταν περιοχή σιδηροδρόμου, με καπνισμένα και μαυρισμένα τούβλα, άσπρες σκάλες, βρώμικες, νταντελένιες κουρτίνες. Ταμπέλες μ’ «ενοικιάζονται διαμερίσματα» ήταν στα μισά από τα παράθυρα, γλάστρες μ’ ασπιδίστρες σ’ όλα. Ένας χαρακτηριστικός μεσοαστικός, φτωχικά μεσοαστικός δρόμος. Αλλά όχι, γενικά, το είδος του δρόμου που θα ‘θελε να δει να τινάζεται στον αγέρα από τις μπόμπες. Αναρωτιόταν ποιοι άνθρωποι να ‘μεναν σε τέτοια σπίτια. Θα ήταν λόγου χάρη, μικοϋπάλληλοι γραφείων, υπάλληλοι μαγαζιών, ταξιδιωτικοί αντιπρόσωποι, εισπράκτορες ασφαλιστικών εταιριών, οδηγοί τραμ. Ήξεραν άραγε ότι ήταν όλοι τους κούκλες που χόρευαν μόνο όταν το χρήμα τραβούσε τις κλωστές τους; Στοιχημάτισε πως δεν το ‘ξεραν. Κι αν το ‘ξεραν, τι τους ένοιαζε; Ήταν πολύ απασχολημένοι με το να γεννιούνται, να παντρεύονται, να δουλεύουν και να πεθαίνουν. Δε θα ‘πρεπε να ‘ναι και πολύ άσχημο, αν το κατάφερνες να νιώσεις κι εσύ ένας από δαύτους, ένας μέσα στο σωρό των ανθρώπων. Ο πολιτισμός μας έχει θεμελιωθεί πάνω στη δίψα για το χρήμα και στο φόβο αλλά στη ζωή των κοινών ανθρώπων, η φιλοχρηματία κι ο φόβος έχουν μεταλλάξει σε κάτι ευγενικότερο. Ο φτωχός μεσοαστός εδώ πέρα, πίσω απ’ αυτές τις νταντελένιες κουρτίνες, με τα παιδιά του, με τα επιπλάκια του και με την ασπιδίστρα του, ζούσε βέβαια σύμφωνα με το νόμο του Χρήματος, αλλά αγωνιζόταν και να διατηρήσει την αξιοπρέπειά του. Ο νόμος του Χρήματος, όπως τον μετέφραζαν αυτοί οι άνθρωποι, δεν ήταν μόνο κυνικός και βρώμικος. Οι άνθρωποι είχαν τα πρότυπά τους, τα απαραβίαστα όρια της τιμής τους. Φρόντιζαν να ‘ναι «αξιοσέβαστοι» - διατηρούσαν «αναπεπταμένη» την ασπιδίστρα τους. Άλλωστε ήταν ζωντανοί. Ήταν δεμένοι μέσα στη δίνη της ζωής. Αποχτούσαν παιδιά που θα ‘ταν άγια και σωτήρες ψυχών, αν βέβαια τους δινόταν η ευκαιρία. Η ασπιδίστρα είναι το κέντρο της ζωής, σκέφτηκε ξαφνικά ο Γκόρντον.

από RED ALERT 24/02/2005 10:58 πμ.


<<απλα τα βαζω αυτα θελοντας ν'αποδειξω οτι μεσα απο τα χρονια και την διαστρεβλωση αρκετων πραγματων σημερα μπορει ο καθενας να λεει οτι τον βολευει>> Συμφωνώ απόλυτα. Αυτο που λες, μπας και περιλαμβάνει και αυτους που ως "πολιτικοι αντίπαλοι" του ΚΚΕ τοτε, ελεγαν διαφορα για να το χτυπήσουν (θεωρωντας οτι πρατουν σωστα)? Μπας και περιλαμβανει και τους σημερινους "πολιτικους απογόνους" τους, οι οποίοι εξακολουθούν να κανουν το ιδιο χρησιμοποιόντας σαν "πρωτη ύλη" τις ανακριβειες/αντιπαθιες/ΕΜΠΑΘΕΙΕΣ/κλπ του χθες, ΞΕΧΕΙΛΩΝΟΝΤΑΣ τες ακόμα περισσότερο (μιας και εχει περάσει και καιρός απο τοτε και δεν τα ξερουν και απο πρώτο χερι)?? Ή μήπως ολοι αυτοί πινουν καθε πρωί...τον ορό της αληθειας και δε λενε ποτέ ψεμματα/ανακριβειες/εμπάθειες/κλπ?? Για ποιο λογο η "μαρτυρία" του καθε "μπαρμπαΓιαννη Ταμτάκου" ειναι ΠΟΛΙΤΙΚΑ ΚΑΙ ΙΣΤΟΡΙΚΑ ΑΚΡΙΒΗΣ, ενω οι χ-αντιθετες μαρτυριες του ψ-"Μπαρμπα Στάθη Σταλίνα" ειναι ανακριβείς??? Μονο ο δευτερος ειχε "πολιτικο επιδιωκόμενο" με αυτά που έλεγε?? Ο πρωτος καθε πρωι εξομολογουνταν στην εκκλησια και δεν ελεγε ποτέ ψεμματα??

από ΟΡΑ ΜΗΔΕΝ 24/02/2005 12:13 μμ.


Πιανεσαι απο μια φραση(κλασικη συνταγη προπαγανδας και διαστρεβλωσης) και την κανεις λαστιχο. Ο μπαρμπα Γιαννης δεν αμφισβητηται και ειναι μαλακια να το κανεις αυτο.Μαθε πιος ηταν και τη εκανε στην ζωη του. αυτα ειναι γεγονοτα καταγραμενα και απο ιστορικους εκτος τον Ταμτακο.Πασιγνωστα τα γεγονοτα,γιατι παντα προσπαθεις να κανεις το μαυρο μπλε;καλο παιδι εισαι αλλα αυτο το κολλημα σου ρε παιδι μου... Μαθε ρε να δεχεσαι την αληθεια απο οπου και αν προερχεται,εγω δεν αμφισβητω το οτι ο Οργουελ εκανε αυτα που τον κατηγορουν,αλλα σαλταρω οταν απαξιωνεται συνολικα το εργο του. Ξερεις ειπηρχε ενας Γερμανος φιλοσοφος πολυ σπουδαιος οσο αφορα το εργο του(δεν θυμαμαι τωρα το ονομα του) ο οποιος στρατευτηκε στο ναζιστικο κομμα,αυτο ομως ασχετα με τις επιλογες του δεν μειωνει το εργο του. Τα εργα δεν τα κρινουμε βασει των επιλογων του συγγραφεα τους. Τα εργα εχουν πετυχει τον σκοπο τους οταν ο συγγραφεας "πεθαινει" στην μνημη,σου μενει το εργο στο βαθος του μυαλου σου γινεται ενα κομματι απο σενα σαν να γεννηθηκες με αυτο μεσα σου ενω εχεις ξεχασει ποιος το εγραψε.Αυτο το εργο ειναι ενα αριστουργημα. Ο μπαρμπα Γιαννης δεν ηταν συγγραφεας,αγωνιστης ηταν. Ο Οργουελ ηταν συγγραφεας,αν αρχισουμε να αναβουμε φωτιες και να καιμε τα βιβλια οσων δεν συμφωνουμε με τις επιλογες τους σε καποια στιγμη της ζωης τους θα μας μεινει μονο ο Ποπαυ να διαβαζουμε.Τα εργα κρινονται ανεξαρτητα το ποιος τα εχει γραψει.Ειναι σαν να λεμε οτι καποιος για καποιο λογο μισει τους ψυχασθενεις,αλλα του αρεσει πολυ η ζωγραφικη,θα απαξιωσει τον ΒανΓκονκ επειδη ηταν σχιζοφρενης; Ο Ντοστογιεφσκι ηταν χριστιανος,δεν απαγορεψαν τα εργα του ομως στην Σοβιετια,ο Μαγιακοφσκι ασκησε σκληρη κριτικη στο σοβιετικο καθεστος μεσα απο τα ποιηματα του απο μια περιοδο και μετα,δεν τον εξαφανισαν ομως, ο Νταλι ηταν υποστηρικτης του Φρανκο,δεν τον εχει απαξιωσει ομως κανενας αριστερος διανοουμενος. Ο Ζενε ηταν ομοφυλλοφυλος δεν βγηκαν οι ομοφοβικοι να πουν καψτε τα βιβλια του,ο Μπουκοφσκι ηταν μεθυσος δεν τολμησε κανεις αμερικανος ευαγγελιστης να κανει κατι εναντιον του,ο Μπαροουζ πρεζακι,ο,ο,ο, Μαθετε να μην ταυτιζετε το εργο με τον συγγραφεα. Ο δικος σου προσπαθει να απαξιωσει το εργο του Οργουελ,να το βγαλει σχεδον φασιστικο συμφωνα με τις πολιτικες επιλογες του, τοτε ας διαβαζει μονο τ'απαντα του Λενιν, την βιογραφια του Σταλιν και τις μιζερες ιστοριουλες του Λουντεμη.

από RED ALERT 24/02/2005 12:43 μμ.


Δε μπορεις να "αποδεσμευσεις" ενα καλλιτεχνικο εργο ΚΑΙ ΕΙΔΙΚΑ ΟΤΑΝ ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΓΙΑ ΒΙΒΛΙΟ ΚΑΙ ΕΙΔΙΚΑ ΟΤΑΝ ΕΙΝΑΙ ΞΕΚΑΘΑΡΑ ΣΤΡΑΤΕΥΜΕΝΟ ΠΟΛΙΤΙΚΑ, από....το τι ειχε στην γκλάβα του αυτός που το εγραψε!!! Ο Οργουελ μπορεί να ήταν πάντα τετοιος, μπορει να τον μετετρεψε σε "τετοιο" η μονομανία του ενάντια στους κομμουνιστες. Αλλα ειτε ισχύει το πρώτο είτε το δευτερο, κατι δειχνει ΚΑΙ για την ποιότητα/σκοπιμοτητα του εργου του. Ειδικά αν ισχυει το πρωτο (δεν το ξερω.....) το να αποδεσμευουμε το ΤΙ εγραφε από το ΓΙΑ ΠΟΙΟΝ ΛΟΓΟ το εγραφε, ειναι αστειότητα. Με αυτη τη λογικη, τοτε κρινε και την βιογραφια του Φλωρακη απλά.......λογοτεχνικά!!! Και κάτι ακόμα. Ακόμα και ο πιο τίμιος αγωνιστης "μπαρμπαΤέτοιος", όταν αφορά ζητήματα αντιμετωπισης του "ενδοταξικου αντιπάλου" και κυριως ΕΡΜΗΝΕΙΑΣ της πολιτικης του, μπορει να φορά τα πιο......"παραμορφωτικά γυαλία" που μπορεις να φανταστεις. Πίστεψε με.....

στη χούντα, αν με βάση αυτά και μόνο τον κρίνουμε ήταν έξοχος μυθιοστοριογράφος! Δηλαδή συσχετίζουμε αρκετά διαφορετικά πράγματα. Πάντως έχει και σελίδες αξιόλογες, άσχετα αν πράγματι ο όγκος της συγγραφικής του δραστηριότητας απέβη πολλές φορές εις βάρος της ποιότητας κι αν πράγματι διακρίνεται πολλές φορές στη διάθεση του να εκφράσει τα κατώτερα λαΪκά στρώματα ή τον καημό των ηρώων του από μια γερή δόση μελοδραματισμού. Ενδεικτικά για τη μια και την άλλη όψη του κατά τη γνώμη μου κι εντελώς αυθαίρετα. Από τη μια : «Κρύωνε ο κόσμος…κρύωναν και τα σπίτια αυτής της πόλης.» «Θα γύρευε να μάθει αυτά που του κρύβαν οι μεγάλοι πίσω από τα μουστάκια τους.» «Η έκθεση για την οποία σας μιλώ……είναι ένα πρότυπον γραπτού λόγου. Το σφάλμα της είναι – αν μπορεί αυτό να θεωρηθεί ως σφάλμα- ότι είναι διατυπωμένη εις γλωσσικόν ύφος το οποίον αποκρούει ο Σύλλογος των Καθηγητών προεξάρχοντος του κύριου Γυμνασιάρχου. Για να εξηγηθώ σαφέστερα η έκθεση αυτή είναι γραμμένη στην κοινή γλώσσα του λαού ….δηλαδή στη Δημοτική.» «Θα γράφω στη δημοτική» λεει η Αγράμπελη. Και οι Πέρσες «Ζήτω η δημοτική! ουρλιάξανε με μια φωνή όλοι.» «Γιατί χωρίς Ιούδα σβύστα όλα. Και προδοσία και σταύρωμα και Ανάσταση….Σβύστα όλα! Σταλιά δεν με νοιάζει για αυτά. Εγώ τον Ιούδα τον ήθελα για άλλα πράματα. Για να μπορώ να τον καιω, να τον ντουφεκάω, να κάνω σαμα-τά.». Από την άλλη: «Ορίστε τα βιβλία μου κύριε γυμνασιάρχα. Τα καταθέτω στην έδρα. Είναι όλα και όλα αυτό το τετράδιο. Σας το αφιερώνω. Για να σας θυμίζει ένα άρρωστο, άστεγο και καταδιωγμένο παιδί και την απάνθρωπη στάση που του δείξατε. Χαίρετε!» «μουσική των νερών……είναι οι φωνές που βγάζουν μέσ’ στον άξενο κόσμο τα ολομόναχα παιδάκια.»

από ΟΡΑ ΜΗΔΕΝ 24/02/2005 12:58 μμ.


Οταν ενα εργο παραδειδεται στο κοινο,αυτοματα παυει να ανοικει στον δημιουργο του. Ξεχνα το ονομα και κοιτα το εργο.

…Αν υπάρχει ελπίδα, έγραψε ο Ουίνστον, βρίσκεται στους προλετάριους. Αν υπήρχε ελπίδα, ΕΠΡΕΠΕ να βρίσκεται στους προλετάριους, γιατί μόνο εκεί, σ΄’ αυτές τις περιφρονημένες τεράστιες μάζες, το 85 τοις εκατό του πληθυσμού της Ωκεανίας, μπορούσε να γεννηθεί η δύναμη που θα κατέστρεφε το Κόμμα. Το Κόμμα δε θα μπορούσε να ανατραπεί από μέσα. Οι εχθροί του Κόμματος – αν υπήρχαν – δεν υπήρχε τρόπος να ενωθούν, ούτε καν να γνωριστούν μεταξύ τους. Ακόμα και αν υπήρχε η θρυλική Αδελφότητα – πράγμα πιθανό – ήταν εντελώς αδύνατο να συγκεντρωθούν πάνω από δύο τρία μέλη της. Η Επανάσταση γι’ αυτούς ήταν ένα βλέμμα, μια μικρή αλλαγή στη φωνή, το πολύ-πολύ μια λέξη που ψιθύριζαν κάπου-κάπου. Αλλά οι προλετάριοι δεν είχαν καμιά ανάγκη να συνωμοτήσουν, αρκεί να μπορούσαν με κάποιο τρόπο να συνειδητοποιήσουν τη δύναμή τους. Δεν είχαν παρά να ξεσηκωθούν, και να τιναχτούν όπως ένα άλογο που διώχνει από πάνω του τις μύγες. Αν το ήθελαν, θα μπορούσαν να τινάξουν το Κόμμα στον αέρα αύριο το πρωί. Σίγουρα, δε θα ‘πρεπε αργά ή γρήγορα να τους έρθει στο μυαλό η ιδέα αυτή; Κι όμως - ! Θυμήθηκε μια φορά που περπατούσε σ’ ένα πολυσύχναστο δρόμο, ξέσπασε ένας δυνατός θόρυβος από εκατοντάδες φωνές – γυναικείες φωνές – σ’ ένα δρομάκι λίγο πιο πέρα. Ήταν μια φοβερή κραυγή οργής και απελπισίας, ένα βαθύ δυνατό «Ω, ω, ω!» που αντηχούσε σαν καμπάνα. Η καρδιά του σκίρτησε. Άρχισε! Σκέφτηκε. Εξέγερση! ΟΙ προλετάριοι σπάζουν τα δεσμά τους. Επιτέλους! Όταν έφτασε στο σημείο που ακούγονταν οι φωνές, είδε ένα συρφετό από διακόσιες ή τετρακόσιες γυναίκες στριμωγμένες γύρω από τους πάγκους μιας υπαίθριας λαϊκής αγοράς. Τα πρόσωπά τους είχαν το τραγικό ύφος ναυαγών που βουλιάζουν. Όμως εκείνη τη στιγμή, η γενική απελπισία ξέσπασε σ’ ένα πλήθος από προσωπικούς καυγάδες. Φαίνεται ότι σ’ ένα πάγκο πουλούσαν τενεκεδένιες κατσαρόλες. Ήταν κάτι ελεεινά, παλιοπράγματα, αλλά δεν μπορούσε εύκολα να βρεις σκεύη μαγειρική. Τώρα είχαν παρουσιαστεί ξαφνικά στην αγορά. Οι γυναίκες που είχαν καταφέρει να πάρουν, προσπαθούσαν να φύγουν με τις κατσαρόλες ενώ σπρώχνονταν και πιέζονταν από τις υπόλοιπες, ενώ ντουζίνες άλλες γυναίκες ούρλιαζαν γύρω από τον πάγκο, κατηγορώντας τον πωλητή πως έκανε χάρες και έλεγαν ότι είχε κι άλλες κατσαρόλες που τις είχε κάπου κρυμμένες για ρεζέρβα. Σε λίγο ξέσπασε καινούργια φασαρία. Δυο πελώριες γυναίκες η μια απ’ αυτές αναμαλλιασμένη, είχαν πιάσει την ίδια κατσαρόλα, και προσπαθούσαν η μια να την αρπάξει από την άλλη. Καθώς την τραβολογούσαν, έμειναν τα χερούλια της στα χέρια τους. Ο Ουίνστον τις κοίταξε με αηδία. Κι όμως για μια στιγμή τι τρομαχτική δύναμη έμοιαζε ν’ αναδίνεται απ’ αυτή την κραυγή που βγήκε από μερικά μόνο στόματα. Πώς γινόταν και δε φώναζαν έτσι, για ζητήματα που ν’ αξίζουν; Ο Ουίνστον έγραψε: Δεν θα επαναστατήσουν αν δεν αποκτήσουν συνείδηση, και δεν θα αποκτήσουν συνείδηση αν δεν επαναστατήσουν. Αυτό σκέφτηκε, θα μπορούσε να ‘ναι σχεδόν μια αντιγραφή από κάποιο βιβλίο του Κόμματος. Το Κόμμα, βέβαια, ισχυριζόταν πως είχε απελευθερώσει τους προλετάριους από τη σκλαβιά. Πριν από την επανάσταση, είχαν υποστεί φοβερή καταπίεση από τους καπιταλιστές. Τους άφηναν να πεθαίνουν από την πείνα, τους μαστίγωναν, έστελναν τις γυναίκες να δουλεύουν στα ανθρακωρυχεία (άλλωστε ακόμη και τώρα οι γυναίκες δούλευαν στα ανθρακωρυχεία), πουλούσαν τα παιδιά τους στα εργοστάσια από έξι χρονών. Παράλληλα όμως μ’ αυτά, πιστό στις αρχές της διπλής σκέψης το κόμμα δίδασκε ότι οι προλετάριοι ήταν από τη φύση τους κατώτερα όντα και ότι έπρεπε να κρατιούνται σε υποταγή σαν τα ζώα. Για να γίνεται αυτό, έπρεπε να εφαρμόζονται μερικοί απλοί κανόνες. Στην πραγματικότητα πολύ λίγα πράγματα ήταν γνωστά για τους προλετάριους. Δε χρειαζόταν να ξέρει κανείς πολλά γι’ αυτούς. Όσο συνέχιζαν να δουλεύουν, να γεννοβολούν, όλες οι άλλες δραστηριότητές τους δεν είχαν καμία σημασία. Αφημένοι στην τύχη τους , σαν τα αμολημένα κοπάδια στις πεδιάδες της Αργεντινής, είχαν ξαναγυρίσει σ’ ένα τρόπο ζωής που τους φαινόταν φυσικός, πάνω στα πρότυπα των προγόνων τους. Γεννιόνταν, μεγάλωναν στους δρόμους, πήγαιναν στη δουλειά από τα δώδεκά τους χρόνια, περνούσαν μια σύντομη περίοδο ανθηρής ομορφιάς και σεξουαλικού πόθου, παντρεύονταν στα είκοσι, ήταν κιόλας μεσόκοποι στα τριάντα, και πέθαιναν συνήθως γύρω στα εξήντα τους. Η βαριά δουλειά, η φροντίδα για το σπίτι και τα παιδιά, οι μικροπρεπείς καβγάδες με τους γείτονες, κινηματογράφος, ποδόσφαιρο, μπύρα και πάνω απ’ όλα ο τζόγος, αποτελούσαν όλο κι όλο τον πνευματικό τους ορίζοντα. Δεν ήταν δύσκολο να τους ελέγχει το Κόμμα. Κυκλοφορούσαν διαρκώς ανάμεσά τους πράκτορες της Αστυνομίας της Σκέψης, διαδίδοντας ψεύτικες φήμες. Και σημείωναν και εξοστράκιζαν τα λιγοστά άτομα που έκριναν ότι μπορούσαν να γίνουν επικίνδυνα. Δεν έκαναν όμως καμιά προσπάθεια να τους μυήσουν στην ιδεολογία του Κόμματος. Το Κόμμα δεν ήθελε να έχουν οι προλετάριοι πολιτική συνείδηση. Ό,τι ζητούσε απ’ αυτούς ήταν ένας πρωτόγονος πατριωτισμός τον οποίον μπορούσε να επικαλείται κάθε φορά που χρειαζόταν να τους κάνει να δεχθούν περισσότερες ώρες δουλειάς ή μειωμένο συσσίτιο. Ακόμα κι όταν ήταν δυσαρεστημένοι – πράγμα που γινόταν καμιά φορά – η δυσαρέσκειά τους δεν οδηγούσε πουθενά, γιατί μην έχοντας γενικές απόψεις, συγκεντρώνονταν μόνο σε ασήμαντες προσωπικές στεναχώριες. Τα σημαντικά πράγματα τους διέφευγαν. Οι περισσότεροι προλετάριοι δεν είχαν καν τηλεοθόνες σπίτι τους. Ακόμα και η ασφάλεια πολύ λίγο ανακατευόταν στις δουλειές τους. Υπήρχε ένα μεγάλο ποσοστό εγκληματικότητας στο Λονδίνο, ολόκληρο κράτος εν κράτει από κλέφτες, ληστές, πόρνες, λαθρέμπορους ναρκωτικών, και φυγόδικους κάθε λογής αλλ’ αφού αυτά συνέβαιναν μεταξύ των προλετάριων, δεν είχαν σημασία. Στα θέματα ηθικής ήταν ελεύθεροι να ακολουθούν τον κώδικα των προγόνων τους. Ο σεξουαλικός πουριτανισμός του Κόμματος δεν επιβάλλονταν σ’ αυτούς. Οι σεξουαλικές σχέσεις δεν τιμωρούνταν, το διαζύγιο επιτρεπόταν. Ακόμα και η θρησκευτική λατρεία θα επιτρεπόταν αν οι προλετάριοι έδειχναν κανένα σημάδι ότι τη χρειάζονταν ή την ήθελαν. Ήταν υπεράνω κάθε υποψίας. Όπως έλεγε και ένα σύνθημα του Κόμματος «τα ζώα και οι προλετάριοι είναι ελεύθεροι». Εκείνο που ήταν πιο σημαντικό, είναι πως η στέρηση της σεξουαλικής ζωής δημιουργούσε υστερία, πράγμα που ήθελαν, γιατί μπορούσαν να τη μετατρέψουν σε πολεμικό πυρετό και σε αφοσίωση στους αρχηγούς. Η Τζούλια εξήγησε την σκέψη της έτσι: «Όταν κάνεις έρωτα, ξοδεύεις ενέργεια και μετά νιώθεις ευτυχισμένος και δε δίνεις δεκάρα για τίποτα. Δεν μπορούν να το παραδεχθούν να νιώθεις έτσι. Θέλουν να ξεχειλίζεις από ζωτικότητα αδιάκοπα. Όλες αυτές οι παρελάσεις και κόντρα παρελάσεις, οι επευφημίες και οι σημαίες που ανεμίζουν είναι σεξουαλικό ένστικτο ανικανοποίητο. Αν είσαι ευτυχισμένος μέσα σου, γιατί να σκοτίζεσαι για το Μεγάλο Αδερφό και το τρίχρονο Σχέδιο, και το Δίλεπτο του Μίσους και όλες τις υπόλοιπες βλακείες.» Σκέφτηκε πως αυτό ήταν πολύ μεγάλη αλήθεια. Υπήρχε μια άμεση στενή σχέση ανάμεσα στην αγνότητα και την πολιτική ορθοδοξία. Γιατί αλλιώς πώς θα μπορούσαν να διατηρήσουν ανάμεσα στα μέλη του Κόμματος, και στο βαθμό που ήθελαν, το φόβο, το μίσος και την παρανοϊκή ευπιστία, αν δεν κατέπνιγαν κάποιο ισχυρό ένστικτο για να το χρησιμοποιήσουν έπειτα σαν κινητήρια δύναμη; Η σεξουαλική ορμή ήταν επικίνδυνη για το Κόμμα και το Κόμμα τη χρησιμοποίησε για το δικό του συμφέρον. Έκαναν το ίδιο κόλπο και με το πατρικό ένστικτο. Δεν μπορούσαν να καταργήσουν την οικογένεια, και μάλιστα ενεθάρρυναν τους ανθρώπους να αγαπούν τα παιδιά τους σχεδόν με τον παλιό τρόπο. Από την άλλη μεριά, έσπρωχναν τα παιδιά συστηματικά ενάντια στους γονείς τους και τα δίδασκαν πώς να τους κατασκοπεύουν και να καταγγέλλουν τις παρεκκλίσεις τους. Η οικογένεια στην πραγματικότητα, είχε γίνει μια προέκταση της Αστυνομίας Σκέψης. Αυτό που είχε σημασία ήταν οι προσωπικές σχέσεις και μια κίνηση χωρίς αποτέλεσμα, ένα φιλί, ένα δάκρυ, μια λέξη σ’ έναν ετοιμοθάνατο, μπορούσαν να έχουν μια δική τους αξία. Οι προλετάριοι, σκέφτηκε ξαφνικά, είχαν παραμείνει σ’ αυτήν την κατάσταση. Δεν ήταν πιστοί σ’ ένα Κόμμα, μια χώρα ή μια ιδέα, ήταν πιστοί ο ένας για τον άλλον. Για πρώτη φορά στη ζωή του, δεν ένιωσε περιφρόνηση για τους προλετάριους, ούτε σκέφτηκε γι’ αυτούς πως ήταν μόνο μια αδρανής δύναμη που μια μέρα θα ζωντάνευε και θα έφερνε την αναγέννηση στον κόσμο. Οι προλετάριοι είχαν παραμείνει άνθρωποι. Δεν είχαν σκληρύνει μέσα τους. Είχαν διατηρήσει μέσα τους τα πρωτόγονα αισθήματα που αυτός έπρεπε να μάθε από την αρχή κάνοντας συνειδητή προσπάθεια. Και πάνω σ’ αυτή τη σκέψη θυμήθηκε, χωρίς να υπάρχει φανερή σχέση, πως πριν από μερικές βδομάδες είχε δει να κείτεται στο πεζοδρόμιο ένα κομμένο χέρι, και το είχε σπρώξει με το πόδι του στον υπόνομο σαν να ήταν ένα κοτσάνι από λάχανο. - «Οι προλετάριοι είναι άνθρωποι», είπε δυνατά. «Εμείς δεν είμαστε». Η ΑΓΝΟΙΑ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΜΗ Στην πορεία των ιστορικών χρόνων και ίσως από το τέλος της Νεολιθικής εποχής, υπάρχουν στον κόσμο τρεις τάξεις: η Ανώτερη, η Μεσαία και η Κατώτερη. Έχουν υποδιαιρεθεί με πολλούς τρόπους, έχουν πάρει αμέτρητες διαφορετικές ονομασίες και η αριθμητική τους αναλογία καθώς και οι σχέσεις μεταξύ τους ποικίλλουν κατά καιρούς, αλλά η βασική δομή της κοινωνίας δεν άλλαξε ποτέ. Ακόμα και ύστερ’ από τεράστιες εξεγέρσεις και φαινομενικά αμετάκλητες αλλαγές, η ίδια δομή αποκαθίσταται πάντα ακριβώς όπως ένα γυροσκόπιο ξαναβρίσκει την ισορροπία του, όσο και αν το απομακρύνουν από τη μια πλευρά ή την άλλη. - «Τζούλια, είσαι ξύπνια;» - ρώτησε ο Ουίνστον. - «Ναι, αγάπη μου. Ακούω. Συνέχισε. Είναι υπέροχο». Συνέχισε να διαβάζει: Οι στόχοι αυτών των τριών ομάδων είναι εντελώς ασυμβίβαστοι. Ο σκοπός της Ανώτερης Τάξης είναι να κρατηθεί στη θέση της, της Μεσαίας ο σκοπός είναι να πάρει τη θέση της Ανώτερη. Ο σκοπός της Κατώτερης, όταν έχει κάποιο σκοπό – γιατί το μόνιμο χαρακτηριστικό των ανθρώπων της Κατώτερης Τάξης είναι πως, όντας τσακισμένοι από το μόχθο, δεν ενδιαφέρονται άμεσα για τίποτα άλλο εκτός από την καθημερινή τους ζωή – όταν λοιπόν έχει κάποιο σκοπό, είναι καταργήσει όλες τις διακρίσεις και να δημιουργήσει μια κοινωνία όπου όλοι οι άνθρωποι να είναι ίσοι. Έτσι, μέσα στην πορεία της ιστορίας, επαναλαμβάνεται συνεχώς ένας αγώνας που είναι πάντα ίδιος στις γενικές του γραμμές. Για μακρά χρονικά διαστήματα, η Ανώτερη τάξη φαίνεται να στέκεται γερά στην εξουσία. Αργά ή γρήγορα όμως, φτάνει μια στιγμή που χάνει ή την πίστη στον εαυτό της ή την ικανότητα να κυβερνά ή και τα δύο. Τότε, ανατρέπεται από τη Μεσαία Τάξη, που προσεταιρίζεται την κατώτερη τάξη κάνοντάς την να πιστεύει ότι αγωνίζεται για την ελευθερία και τη δικαιοσύνη. Μόλις πετύχει το σκοπό της , η Μεσαία Τάξη ξαναρίχνει την Κατώτερη στη θέση της δουλείας που ήταν πριν, και γίνεται αυτή η Ανώτερη. Τότε μια καινούργια Μεσαία ομάδα αποσπάται από τη μία τάξη ή και τις δυο, και ο αγώνας ξαναρχίζει από την αρχή. Από τις τρεις τάξεις, μόνο η Κατώτερη δεν καταφέρνει ποτέ ούτε και για λίγο να πετύχει το σκοπό της. Θα ήταν βέβαια υπερβολή να ειπωθεί πως μέσα στην πορεία της ιστορίας δεν έχει σημειωθεί μια βελτίωση στον υλικό τομέα. Ακόμα και σήμερα, σε μια περίοδο παρακμής, ο μέσος άνθρωπος ζει με καλύτερες συνθήκες απ’ ότι μερικούς αιώνες πριν. Αλλά καμιά αύξηση του πλούτου, καμιά βελτίωση στους τρόπους, καμιά μεταρρύθμιση ή επανάσταση δεν πλησίασε ούτε για ένα χιλιοστό περισσότερο την κοινωνική ισότητα. Για την Κατώτερη Τάξη, καμιά ιστορική αλλαγή δε σήμαινε ποτέ τίποτα περισσότερο από την αλλαγή του ονόματος των αφεντάδων της. - «Εμείς δεν είμαστε έτσι. Ξέρουμε πως ποτέ δεν αρπάζει κανείς την εξουσία με την πρόθεση να την αφήσει έπειτα. Η εξουσία δεν είναι μέσον, είναι σκοπός. Δεν εγκαθιδρύει κανείς μια δικτατορία για να προστατεύσει μια επανάσταση. Κάνει μια επανάσταση για να εγκαθιδρύσει μια δικτατορία. Το αντικείμενο της καταδίωξης είναι η καταδίωξη. Το αντικείμενο των βασανιστηρίων είναι τα βασανιστήρια. Το αντικείμενο της εξουσίας είναι η εξουσία. Αρχίζεις τώρα να με καταλαβαίνεις;» Ρεντ μην επιμένεις, θυμίζεις μονόχνωτο παραθρησκευτικό που κολλάει σε τρεις αράδες των Αδελφοφάδων, της Ασκητικής και το σύνολο του Τελευταίου Πειρασμού για να απορρίψει συλλήβδην τον Καζαντζάκη (τον οποίο παρεπιμπτόντως θα μπορούσε κάποιος ανόητα να διαγράψει εντελώς με βάση το πώς διαχειριζόταν τη σεξουαλικότητά του και πώς συμπεριφερόταν στις γυναίκες του) Όμως τα κείμενα είναι κείμενα, είναι στιγμές κι εκφάνσεις των ανθρώπων και δεν μπορείς να ταυτίζεις έναν άνθρωπο με μια μεμμονωμένη πράξη του είτε έγινε είτε δεν έγινε και όπως έγινε.

από ναπωκάτι 24/02/2005 3:56 μμ.


Ασε για το βιβλίο, ένα αστείο έκανα να περνάει κι η ώρα, χωρίς παρεξήγηση. Για τα άλλα που λες: Δε διαφωνώ πως ό,τι και να 'χε ο Οργουελ στο μυαλό του, τα βιβλία του έχουν την ανεξάρτητη αξία τους. Ενας συγγραφέας πιάνει και μια μυρωδιά της ζωής κι αν έχει την ικανότητα να την κάνει λογοτεχνία έχει πετύχει σε κάτι. Άλλο ζήτημα πως μπορεί να κάνει λάθος για την πηγή της μυρωδιάς. Είναι φορές που τα φαινόμενα ή τα "φαινόμενα" απατούν. Ωστόσο η λογοτεχνική αξία δεν αναιρεί και την απαξία μιας συγκεκριμένης πολιτικής πράξης. Κι αυτή η πράξη έχει με τον τρόπο της τη δική της θέση και στην ερμηνεία του λογοτεχνικού έργου. Αυτό ισχύει και για αντίστοιχες περιπτώσεις στις ΗΠΑ με την περίοδο του μακαρθισμού. (Θα μπορούσα να κάνω και κάποια σχόλια για τη σχέση της πολιτικής συμπεριφοράς του κάθε λογοτέχνη, καλλιτέχνη κλπ με την "τιμή" του στο χρηματιστήριο των καλλιτεχνικών αξιών, αλλά ας τ' αφήσω για άλλη ευκαιρία).

από ένας δήμιος απ'τις σκιές 25/02/2005 μεσάνυχτα


α) πράγματι, πριν μερικά χρόνια είχε βγει το δημοσίευμα. Αν δεχθούμε πως αρχεία των βρεταννικών υπηρεσιών (υπεξ-μυστικές κ.α.), έχουν ανοίξει λογικά, θα υπάρχει κάτι ανάλογο ως προς τον Τζ. Όργουελ.Μέχρι τότε όμως, μένουμε με το έργο του Τζ.Οργ., ε κι αν ενοχλεί, δεν σημαίνει και τίποτες. Σε πραγματικότητες αναφέρεται (όπως τις βίωσε βέβαια). Και "1984" και "η φάρμα των ζώων" και "πεθαίνοντας στην καταλωνία" β) ο λόγος του Άρη για τον Χ.Φλωράκη, είναι πραγματικός. Δεν μας λέει κι ο Χαρίλαος (κπτάν Γιώτης), τι πιστεύει για τον Άρη; Πότε και αν, ξανααναβάθμισαν τον Άρη; να μας πει ο χαρίλαος και οι κνίτες, πότες έφεραν αντίρρηση στ ακομματικά δρώμενα δεκαετιών. Ή ακόμα, έναντι του ΚΚΣΕ. Να μας πουν οι κκεδες και οι κνίτες, ποιό είναι το κόμμα τους που πήρε υπεραξία επί δεκαετίες από τους προσωπικούς αγώνες ατόμων που λόγω συγκυριών εγγράφηκαν στο κκε, και που το πήγαν, ας πούμε π.χ. στην περίοδο 1944-1974. γ) Τα ίδια άτομα ας μας πούνε, γιατί επιμένουν να παραποιούν κάθε πραγματικό στοιχείο: από 1944-1974, μέχρι από 1974 - 2004.60 χρόνια ψέμματα στο σβέρκο των καταπιεσμένων, δεν είναι λίγα δ) Αν είναι να γελάσουμε (και να κλάψουμε), ας το κάνουμε όλα μαζί. Αφενός τα κκεδάκια αγννούν ποιοί ήταν οι Σπ.Πρίφτης (Αγ.Στίνας), Γ.Ταμτάκος, ήδη ως μέλη του κόμματος. Ποιοί ήταν μετά. Όταν ο Α.Στίνας, ως διεθνιστής τροτσκιστής, έθετε το ζήτημα του δειθνιστικού αντικαπιταλιστικού αγώνα, δεν έπεφτε έξω. Έπεφτε έξω όμως στην κρίση του για τον αγώνα που λάβαινε χώρα σε π.χ. ελλάδα - γιουγκοσλαβία. Αυτό, δεν δικαιώνει, τους κκέδες και κνίτες του σήμερα. Αυτοί, δεν κατάλαβαν καν τι παίχτηκε τότε και τι επακολούθησε των από την κορυφή συμβιβασμών τους που εξώθησε ολόκληρο κίνημα στις φυλακές, τις εκτελέσεις, στις δηλώσεις, στην άσκοπη πάλη (ένοπλη πάλη άνευ φίλιων δυνάμεων σε ύπαιθρο-πόλεις- υποστήριξη από εξωτερικό). ε) μέχρι να βρείτε, αν ο Τζωρτζ Όργουελ είπε κι έκανε, αυτά που στηρίζετε, ξεβρωμίστε τον χώρο σας, λέμε τώρα, κι επανέρχεστε: το 1989 δεν είναι και τόσο μακριά, ούτε το 1974, ούτε το 1968, ούτε το 1956-57-62. στοιχεία, κνιτολαμόγια όχι από τις ασφάλειες όλου του κόσμου και μαζί τις κομματικές ασφάλειες, στοιχεία και μεταξύ μας, έτσι; ή με την επανάσταση ή με τον συμβιβασμό και τη συναίνεση σ'αυτόν

Αλλά αν κανείς βλέπει δημίους στον ύπνο του λογικό είναι να φορά κι αυτός τη δημιοκουκούλα του. "Αμυντικά". Ο λόγος του Αρη για το Φλωράκη ήταν αληθινός. Πού το ξέρεις; Το είπε ο "δήμιος από τις σκιές". Άκου "δήμιος από τις σκιές".

από δημιοσκιές 25/02/2005 2:33 πμ.


π.χ. την αντιγραφή του "η σκιά της σκιάς", (βιβλίο είναι) όπου εκεί υπάρχει, ένας χαρακτήρας, όπως ο δικηγόρος που λέγεται και δήμιος λόγω και λόγω, αν το διαβάσεις θα καταλάβεις (τώρα το αν το έβαλα κατά λάθος ή όχι, π.χ. περιοχή μέξικο, αναρχοσυνδικαλιστές, ή δολοφονία τρότσκι ή... ) λοιπόν, πριν πεις κάτι, μην αρνείσαι, τη φράση του Άρη. Και γενικά, αν θες εδώ μέσα να αναπαράξεις τι έκανε/είπε και τι δεν έκανε/δεν είπε ο Άρης, θα στύψεις ιστορική γνώση και διασταύρωσή της. Γιατί, αν θέλεις να τα επιρρίψεις όλα στον Άρη, όπως έκαναν οι πρώην κομματικοί σύντροφοί του, θα στύψεις πολύ μυαλό και θύμιση, καθώς δεν συνηθίζω να γράφω παπάρες για σημαντικά ζητήματα. Αν έχεις άλλη ενημέρωση, που θα με στύψεις, ως προς την ουσία των γραφομένων στύψε με. Μέχρι τότε και για Άρη και για Τζ.Όργουελ, καλείσαι να πείσεις με ντοκουμέντα και γεγονότα Πιο πάνω είπα, πως το δημοσίευμα (για τζ.όργουελ), εύκολα στέκεται αν βασίζεται σε "απελευθερωμένα" ντοκουμέντα του βρετανικού υπεξ/μ.υπηρεσιών, κατά γράμμα και κατά λέξη. Αν όλα αυτά, είναι δική σου ή δική σας, εφεύρεση, θα την πάρετε πίσω μέχρι να τεκμηριωθεί, επιστημονικά, όπως τόσο εύκολα μιλάτε για επιστήμη, που αν δεν είναι καρατσεκαρισμένη, δεν πρόκειται για επιστήμη, αλλά για χρήση και επίκληση αυτής προς ίδια πολιτικά και οικονομικά συμφέροντα. κατανοητός;;;

από Absentius 25/02/2005 8:57 πμ.


ποτέ δεν έχει αμφισβητηθεί ότι πράγματι ο Orwell ήταν καταδότης. Αυτό δεν είναι αλήθεια. Θυμάμαι που είχα δει σε ένα βιβλίο («Why Orwell is important» ή κάτι τέτοιο) πριν όχι και τόσο πολύ καιρό μια εναλλακτική εξήγηση για την περίφημη λίστα. Έλεγε λοιπόν εκείνο το βιβλίο ότι ο Όργουέλ με ένα φίλο του (δεν θυμάμαι όνομα) έπαιζαν ένα παιχνίδι του στύλ, αν επικρατούσε η Γερμανία στον πόλεμο και καταλάμβανε την Αγγλία ποιοί από τους αριστερούς διανοούμενους θα πήγαιναν με την κατοχική κυβέρνηση--κάτι τέτοιο, δεν θυμάμαι καλά. Παίζανε λοιπόν αυτό το παιχνίδι και έφτιαχναν λίστες. Δεν λέω ότι έτσι έγιναν τα πράγματα και ότι αυτή είναι η πραγματική εξήγηση. Λέω, απλά ότι η το γεγονός *έχει* αμφισβητηθεί. Αν δεν κάνω λάθος, έχω ένα αντίγραφο του βιβλίου. Τώρα που ακριβώς βρίσκεται είναι άλλη ιστορία. Θα ψάξω να το βρώ και να δώσω συγκεκριμένα στοιχεία.

από "δημιος της προσωπολατρείας" RED ALERT 25/02/2005 11:10 πμ.


α) Περιμενω την επιβεβαιωση της σιγουριας σου ότι ο Αρης "το'πε αυτό". Αν θες, μπορεις να κανεις μια "σεάνς" και να καλέσεις το πνευμα του να στο επιβεβαιώσει. Σε περίπτωση που το καταφερεις, να εισαι σιγουρος ότι εγκριτες αστοφυλλάδες (π.χ Χαφιεδοτυπία) θα δεχτουν ευχαριστως να δημοσιευσουν αυτο το "συνταρακτικό ντοκουμεντο-φωνή απ'τον ταφο" του αγωνιστή Αρη!!! β) Σοβαρά τωρα. Οι διάφοροι "αντισταλινικοί" θα πρέπει λιγο να προσεξετε τον ..."σταλινισμό" σας (και οι σταλινικοι να κανετε το ιδιο βεβαίως). ΚΑΝΕΝΑΣ αγωνιστης, ειτε λεγεται Αρης, ειτε ΤΣΕ, ειτε Λενιν, ειτε οτιδηποτε.....ΔΕΝ ΕΙΠΕ ΜΟΝΟ ΣΩΣΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ, ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΑΛΑΘΗΤΟΣ κλπ κλπ. Ακόμα και αν υποθεσουμε ότι ο χ-Αρης, εκανε την ψ-εκτίμηση για τον Ζ-Φλωράκη/ζητημα κλπ, H AΓΩΝΙΣΤΙΚΟΤΗΤΑ και το ήθος του, δεν του "τεκμαίρουν" οτι ΚΑΘΕ ΤΟ ΠΟΥ ΕΙΠΕ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΕΥΣΤΟΧΟ/ΣΩΣΤΟ. Αυτοί που πίνουν νερό στο ονομα του Αρη (ή του Τσε) και τους χρησιμοποιούν συνεχως, το κανουν διοτι προσπαθούν "εξ'αγχιστείας" (από σπόντα) να "παρουν πανω τους" λιγο από το μεγαλειο της δοξας αυτων των ανθρωπων και να το μεταφερουν στον κομματικο/πολιτικο τους χωρο. Με ποιο τρόπο? Οτι ήταν "διαφωνόντες" σε καποια στιγμή για καποια ζητήματα κλπ κλπ και αυτο για κάποιους ειναι π.χ ενδειξη "αναρχικών/αντιεξουσιαστικών/αντικομματικων/αντιδια καπαμά/κλπ προθεσεων" Σε όλους αυτους ωφεόλω να θυμησω (προς μεγαλην τους λύπη) ότι ο Αρης (και ο Τσε) ηταν ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΗΣ και πέθανε ΜΕΛΟΣ ΤΟΥ ΚΟΜΜΑΤΟΣ που τοσο σας τσαντίζει. Επίσης ηταν μαχηρης/αγωνιστης/κλπ και ωφειλουμε να τον τιμούμε ΟΛΟΙ, ανεξαρτητως στο σε ποσα και ποια από αυτά που εχει πει συμφωνουμε/διαφωνουμε. Από κει και περα όμως, ουτε οτι ειπε ο Αρης ειναι "de facto" σωστό, ουτε καθε "κριση" που εκανε για τον χ ή ψ ανθρωπο/ζητημα/κατάσταση ειναι de facto σωστή (επειδή σας βολευει...μικροπολιτικα) ουτε τίποτα. Αν καποιος ειναι τίμος, ωφειλει να σκεφτει οτι και στον δικό του πολιτικο χωρο μπορει να ειναι αγωνιστης, αλλα αυτο ουδεποτε σημαινε οτι δεν εχει κανει ΛΑΝΘΑΣΜΕΝΕΣ ΚΡΙΣΕΙΣ για συντρόφους του, ΛΑΝΘΑΣΜΕΝΕΣ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΕΚΤΙΜΗΣΕΙΣ κλπ. Επίσης από την εμπειρία του θα ξερει ότι και αυτος πολλες φορες εχει δεχτει αδικες κρισεις/κριτικες/επιθεσεις εναντιων του απο αλλους συντροφους του κλπ κλπ κλπ Ας σταματησει επιτελους αυτή η πολιτικη αγιοποίηση. Και γενικότερα, πριν κανει καποις κριτικες σε Αρηδες και Φλωρακηδες, ας εχει κατα νου οτι σε καποια περιοδο της Ιστορίας αυτοι εκαναν κατι που ΚΑΝΕΙΣ ΑΠΟ ΜΑΣ δεν εχει κανει και δεν ξερω και τι κοτσια θα ειχαμε (αν χρειαζοταν) να το κανουμε..... Στην τελική, αν ο Αρης δεν ειχε πεθανει και ειχε παραμεινει μεχρι σημερα ενας γραφικος γερακος του ΚΚΕ και της ΠΕΑΕΑ (οπως τοσοι και τοσοι καπεταναιοι της εποχής) σήμερα μπορει καποιοι να τον χαρακτηριζαν "γεροντι του ΚΚΕ" ή ακομα και γραφειοκράτη. Τεσπα, αυτο δε με ενδιαφερει τοσο πολύ, οσο με κουραζει η πολιτικη αγιοποίση. Θυμάμαι και μια παλιοτερη συζητηση για το που ανηκε ο "Πετρουλας" και τον καυγα που ειχε γινει. Αν αυριο π.χ σε μια πορεια, ενα δακρυγονο βρει τον red alert στο κεφαλι και τον στειλει σε τοπο χλοέρο, αυτο δε σημαινει ότι ο χ-red alert δεν εχει πει μαλακιες, δεν εχει κανει καθος κρισεις/εκτιμησεις/κλπ, δεν εχει "επιτεθει" σε αξιολογους ανθρωπους κλπ κλπ. Δεν μπαινει ξαφνικά στο "απυροβλητο" ουτε μπαινουν αυτοματα στο "στοχαστρο" οσοι..."πυροβόλησε", λες και αν ειχε βρει το δακρυγονο τον διπλανο του (π.χ τον Κουλ Ουάχατ) ξαφνικά θα επρεπε αυτος να "οριζει" το τι ειναι σωστο ή λαθος κλπ με μοναδικό κριτηριο οτι το δακρυγονο χτηπησε.....5 μοίρες δεξιότερα!!!! Υ.Γ. Το "5 μοιρες ΔΕΞΙΟΤΕΡΑ" ήταν υπονοούμενο Κουλ. Ελπίζω να το επιασες :-) (αν και οι μοιρες ειναι .....περισσότερες :-)

από Absentius 25/02/2005 7:18 μμ.


είναι ο τίτλος. Από τον Christopher Hitchens, Basic Books 2002. Στo 7o κεφάλαιο (τίτλος "The list") εξετάζει την εγκυρότητα της καταγγελίας και δίνει την εξήγηση που προανάφερα. Αν βρω χρόνο (και σκάνερ :)) θα το σκανάρω όλο το κεφάλαιο γιατί κατά τη γνώμη μου λέει πολλά ενδιαφέροντα πράγματα. Προς το παρόν περιορίζομαι να σας μεταφέρω το εξής απόσπασμα σχετικά με το από που και *πότε* βγήκε στην δημοσιότητα η εν λόγω λίστα. ,---- | Just as a matter of record, then | | 1. The existence of Orwell's list of Stalinized intellectuals was | not `revealed' in 1996. It appears in Professor Bernard Crick's | biography, which was first published in 1980. `---- Το έργο δεν έχει βιβλιογραφία, αλλά φαντάζομαι ότι η βιογραφία στην οποία αναφέρεται εδώ είναι το _George Orwell: A Life_ του Bernard Crick που δημοσιεύτηκε το 1980. Ο Γκούγκλης μου είπε ότι μέρος του έργου υπάρχει εδώ http://orwell.ru/a_life/Bernard_Crick/english/ δεν ξέρω βέβαια αν το επίμαχο απόσαπσμα συμπεριλαμβάνεται στο on-line δείγμα.

από Salina 28/02/2005 10:41 πμ.


ΣΤΑΛΙΝ, αν έλεγαν τέτοια πράγματα για την Ρωσία οι Τρούμαν, Τσόρτσιλ κ.λπ. που αναφέρεις, τα έλεγαν ΜΕΤΑ τον πόλεμο και όχι κατά τη διάρκειά του... Μην ξεχνάς πως η ‘Φάρμα των Ζώων’ κυκλοφόρησε το 1946 ! Ο Οργουελ είχε τρομερά προβλήματα από την αγγλική κυβέρνηση [μέσω του εκδότη του] στο να εκδόσει το βιβλίο αυτό... Τα γράφει όλα στο εισαγωγικό σημείωμα της πρώτης έκδοσης. Αυτό δε που τον ενοχλούσε περισσότερο ήταν πως ΟΥΤΕ οι αριστεροί έλεγαν τίποτα σχετικό, έκαναν τα στραβά μάτια, ο κόσμος της Αγγλίας ΔΕΝ ΓΝΩΡΙΖΕ τίποτα... ...... γράφεις: "Και το κουφότερο απ’ όλα είναι πως ΣΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ με το βιβλίο αυτό ο Οργουελ ΚΑΤΑΓΓΕΛΛΕΙ ΤΗΝ ΑΓΓΛΙΑ ! Την δική του πατρίδα.» *** Είσαι σίγουρος πως έχεις διαβάσει το 1984; ....... Ναι είμαι εντελώς σίγουρη για αυτά που λέω. Παράδειγμα 1 : Γράφει σε ένα σημείο, όταν υποτίθεται, βρίσκεται ο Winston για πρώτη φορά έξω από το παλαιοπωλείο του Mr Charrington: <> Έξω από το παλαιοπωλείο κρέμονταν 3 επίχρυσες μεταλλικές μπάλλες. Διάβασε τώρα τι συμβόλιζαν τότε αυτές οι 3 επίχρυσες μπάλλες — Golden balls, three gilt balls used as a sign of a pawnbroker's office or shop; — originally taken from the coat of arms of Lombardy, the first money lenders in London having been Lombards. 3 επιχρυσωμένες μπάλες χρησιμοποιούνταν σαν σύμβολο των ενεχυροδανειστηρίων. Αρχικά είχαν παρθεί από το οικόσημο της Λομβαρδίας, οι πρώτοι δανειστές χρημάτων στο Λονδίνο ήταν οι Λομβαρδοί. Websters Revised Unabridged Dictionary 1913 Page No: 680 Αυτοί οι δανειστές χρημάτων εξελίχθηκαν αργότερα σε ΤΡΑΠΕΖΙΤΕΣ της Αγγλίας, και διασπάρθηκαν σε όλο τον γνωστό κόσμο. Ο ρόλος που έδωσε στον κ. Τσάρρινγκτον, ο Orwell, είναι πολύ χαρακτηριστικός στο ‘1984’. Καλυμμένος καταδότης, υποτιθέμενος ‘σύμμαχος’ των ανθρώπων αλλά στην ουσία ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΚΡΥΒΕΤΑΙ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΟΝ ΜΕΓΑΛΟ ΑΔΕΛΦΟ. Παράδειγμα 2: Όταν μιλάει για κάποιον αρχηγό κόμματος που βγάζει λόγο στην κεντρική πλατεία και στη μέση του λόγου του αλλάζει θέση, γράφει: <> Αυτή η φιγούρα δεν είναι άλλος από τον Κλέμεντ Αττλι, αρχηγό του Κομμουνιστικού Κόμματος της Αγγλίας. 26 Ιουλίου 1945 κέρδισε τις εκλογές στην Αγγλία και ήταν ο Αττλι, ο Τρούμαν και ο Στάλιν οι αρχηγοί των ‘συμμάχων’ όταν αποφάσισαν να ρίξουν τις ΑΤΟΜΙΚΕΣ ΒΟΜΒΕΣ σε Χιροσίμα και Ναγκασάκι. Ήταν αυτός που αποφάσισε να δημοσιοποιήσει τράπεζες και τραίνα ώστε να τα οργανώσει η κυβέρνηση με δικά της έξοδα και να τα ξαναπαραδώσει ‘καθαρά’ στην ιδιωτική πρωτοβουλία. Αν διαβάσεις τις σχέσεις του με τη βασιλεία της Αγγλίας και παράλληλα το παραμύθι με τον νάνο Rumpelstiltskin θα βρείς πολλές ομοιότητες. ΓΙ’ αυτά και για πολλά άλλα πιστεύω πως στην ουσία ο Οργουελ καταγγέλλει την ΑΓΓΛΙΑ, ΤΗΝ ΔΙΚΗ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΔΑ. Επίσης υπάρχει η άποψη πως δεν πέθανε φυσιολογικά, ΑΛΛΑ ΤΟΝ ΣΚΟΤΩΣΑΝ ΣΤΟ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟ. Βρες και διάβασε τις δηλώσεις που έκανε τότε η νεαρή γυναίκα του για το ΠΩΣ ο Οργουελ της ζητούσε απεγνωσμένα εκείνο το βράδυ να μείνει μαζί του στο νοσοκομείο, αλλά εκείνη προτίμησε να πάει σε χοροεσπερίδα. Και όταν τον επισκέφθηκε την άλλη μέρα είχε ήδη πεθάνει. Ενώ όλοι έλεγαν πως η υγεία του βελτιωνόταν και μάλιστα ετοιμαζόταν να ταξιδέψει στην ΕΛΒΕΤΙΑ για να συνεχίσει την θεραπεία του, [και μάλλον την συγγραφή βιβλίων].

από &#1057;&#1090;&#1072;&#1083;&#1080;&#1085; 28/02/2005 4:42 μμ.


Το πού αναφερόταν ο Όργουελ αλλά και το πώς χρησιμοποιείται ιδεολογικά απ' το σύστημα μπορείτε να το δείτε ξεκάθαρα στο παρακάτω φιλελεύθερο άρθρο που δημοσιεύτηκε στην απογευματινή. http://www.medium.gr/articles/104653925991084.shtml

Το ΚΚΑ ποτέ δεν μπήκε κοινοβούλιο, ούτε ποτέ απέκτησε σημαντική επιρροή, πόσο μάλλον να κερδίσει εκλογές.

από &#1057;&#1090;&#1072;&#1083;&#1080;&#1085; 28/02/2005 5:35 μμ.


Ο πρώην απριλιανός δικτάτορας Στυλιανός Παττακός σε παλαιότερο γράμμα του προτρέπει τους αναγνώστες:
"Διαβάστε τον Σολζενίτσιν, τον Τζωρτζ Οργουελ, την Μαύρην Βίβλον του Κομμουνισμού, τους ημετέρους -υμετέρους μάλλον- Ιωαννίδην, Φαράκον κλπ. κλπ., επισκεφθείτε την Πηγάδα Μελιγαλά, σκεφθείτε το αποτρόπαιον παιδομάζωμα κλπ κλπ".

Ο χουντικός ηγέτης προτείνει Όργουελ;

από &#1057;&#1090;&#1072;&#1083;&#1080;&#1085; 28/02/2005 8:13 μμ.


<<Ο George Orwell, ο άνθρωπος ο οποίος έγραψε το βιβλίο "1984", το καλλίτερο, κατά τη γνώμη μου, βιβλίο για τον ολοκληρωτισμό, διετύπωσε ένα σημαντικό νόμο: «Οιοσδήποτε ελέγχει τη γλώσσα ενός ανθρώπου, ελέγχει και τις σκέψεις του». Ο Lenin και οι Μπολσεβίκοι κομμουνιστές του, οι οποίοι το 1917 εξουσίασαν τη Ρωσσία, κατενόησαν πολύ καλά αυτό το Νόμο.>> http://www.orthodoxnet.gr/modules.php?op=modload&name=News&file=article&sid=57

από mopfivn 10/03/2005 12:39 μμ.


Den me endiaferei ka8olou to ar8ro ths guardian, pou ws gnwsto ekprwsopei siwnistika kapitalistika symferonta, mazi me arketous akoma filous mas... Exw na antipara8esw sthn kritikh gia to vivlio "h farma twn zwwn" oti an kapoios dei xwris paropides thn sovietikh istoria, 8a katalavei ton yperoxo sarkasmo tou Orwell, ka8ws oi agnoi agwnistes mpolsevikoi, molis anelavan thn eksousia eginan vasilikoteroi tou vasilews...{exoume sto spiti mia kyra pou mas ka8arizei ap th rwssia...an 8es sto epivaivewnei ayto...} kai edw na pros8esw oti o kakomoirhs "katadoths" Orwell empneystike to dioratiko "1984" otan vriskotan ypo synexh parakolou8hsh se shmeio polemou neyrwn yia para poly megalo diasthma apo tis mystikes yphresies, toso ths Amerikhs, oso kai ths Sovietikhs Enwshs thn periodo fysika tou psyxrou polemou... O George Orwell htan enas an8rwpos pou apla eixe to 8arros na pei thn alh8eia,kontra se megala symferonta kai sovaro psyxoloyiko polemo kai yi ayto tou aksizoun sygxarhthria kai oxi loidwria...asxeta an h alh8eia ayth kontraretai amesa me ton "agwna".... ntroph.... Thn epomenh fora pou 8a parapone8eite yia ton polemo sto irak kai ton Blur...kalytera na anoiksete th Guardian na sas ka8hsyxasei...

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

To μέγιστο μέγεθος των αρχείων είναι 16ΜΒ. Επιτρέπονται όλες οι γνωστές καταλήξεις αρχείων εικόνας,ήχου, βίντεο. ΠΡΟΣΟΧΗ! Για να υπάρχει η δυνατότα embed ενός video πρέπει να είναι της μορφής mp4 ή ogg.

Νέο! Επιλέξτε ποιά εικόνα θα απεικονίζεται στην αρχή του σχόλιου.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License