ΜΕΡΙΚΕΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΓΥΡΩ ΑΠΟ ΤΗΝ "ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗ" (IV)

Συνεχίζω με μερικές (ουσιαστικά) αναμνήσεις από την γέννηση και τη δράση της "ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗΣ" και της ΠΠΣΠ που ελπιζω να δίνουν το κλιμα μεσα στο οποίο δημιουργήθηκε αλλά και δημιούργησε αυτή η κινηση στον φοιτητικό χώρο.

ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΗ ΠΑΣΝΣΠΟΥΔΑΣΤΙΚΗ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΙΚΗ ΠΑΡΑΤΑΞΗ Την εποχή που ιδρύθηκε η "αναγέννηση" ο χώρος φοιτητικός, ο χώρος της Σπουδάζουσας Νεολαίας όπως έλεγαν τότε ήταν ο πιο ζωντανός πολιτικά. Οι αγώνες του 114 και 15% που είχαν προηγηθεί είχαν βοηθήσει να αναπτυχθούν σημαντικές προσωπικότητες (π.χ. Πάγκαλος, Κωνσταντόπουλος, Μπουλούκος κ.α.) ανάμεσα στους φοιτητές και καθώς εκείνη την εποχή δεν υπήρχαν τα ΜΜΕ η φοιτητική δραστηριότητα, οι συγκεντρώσεις οι λόγοι που εκφωνούνταν σ' αυτές οι σπουδαστικές κινήσεις καθώς και η ιδεολογική διαπάλη στο φοιτητικό χώρο, ήσαν στο κέντρο της προσοχής της κοινωνίας. Το φοιτητικό κίνημα της δεκαετίας του '60 ήταν στην ουσία το πεδίο επεξεργασίας του πολιτικού λόγου αφού στο φοιτητικό κίνημα συζητιόντουσαν όλα τα κύρια και τα δευτερεύοντα πολιτικά προβλήματα. Τα φοιτητικά περιοδικά, όπως η "Πανσπουδαστική" για το πανεπιστήμιο, "Ο Σπουδαστής" για το Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο, "Ο Σπουδαστικός Κόσμος" για το Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, ήταν πολύ έγκυρα έντυπα και πολλές φορές η αρθρογραφία τους ξεπερνούσε σε ποιότητα ακόμα και επίσημα περιοδικά εκείνης της εποχής και σίγουρα τις εφημερίδες. Το βέβαιο είναι ότι η επιχείρηση της εκχώρησης των δυνάμεων της ΕΔΑ στην Ε.Κ. για την οποία μιλήσαμε στήθηκε στον φοιτητικό χώρο. Από τον φοιτητικό χώρο επίσης πέρασε και όλη η αντιδραστική πολιτική της εποχής, αρχικά με την ανάπτυξη της Εθνικής Κοινωνική Οργάνωση Φοιτητών (ΕΚΟΦ) και όταν αυτή συντρίφτηκε, κατ' ευθείαν με τους χειρισμούς από την αστυνομία. Στις φοιτητικές εκλογές συγκεντρωνόταν μεγάλο πολιτικό ενδιαφέρον, όχι με την έννοια της προβολής των αποτελεσμάτων όπως γίνεται σήμερα αλλά κυρίως με την έννοια της άσκησης της πολιτικής σύγκρουσης. Μέσα σε ένα τέτοιο κλίμα, ήταν φυσικό ή κύρια δραστηριότητα της "αναγέννησης" να στηριχθεί στον φοιτητικό χώρο. Μέσα στους πρώτους μήνες της έκδοσής του Περιοδικού είχε συγκεντρωθεί γύρω από αυτήν ένας αριθμός φοιτητών σε αρκετά μεγαλύτερη αναλογία από μεγαλύτερους παλιούς αγωνιστές. Πρέπει μετά την έκδοση του περιοδικού να αντιστράφηκε η αναλογία ανάμεσα στους φοιτητές και στους μη φοιτητές που ακολουθούσαν την "αναγέννηση" (αυτό όμως είναι καθαρά δική μου εκτίμηση - μπορεί και να πέφτω έξω) πάντως μέχρι το 1967 η αναλογία των φοιτητών έναντι των υπολοίπων πρέπει να ήταν ίσως 3 προς 1. Το βέβαιο είναι ότι ενώ η "Αναγέννηση" είχε μια σειρά θέσεων για όλα τα ζητήματα που απασχολούσαν την πολιτική ζωή καθώς και το κομμουνιστικό κίνημα, ο συνδετικός ιστός που μετέδιδε την ιδεολογία της και τις πολιτικές της απόψεις καθώς και ο τόπος της πολιτικής της παρέμβασης στο κοινωνικό πεδίο ήταν κυρίως ο φοιτητικός χώρος. Η δημιουργία επομένως της ΠΠΣΠ ήταν ένα σημαντικό γεγονός της πολιτικής ζωής αλλά και ένα σημαντικό γεγονός για το αριστερό κίνημα. Γιατί μέσα από την ΠΠΣΠ όχι μόνο έγινε μια πολύ σοβαρή δουλειά επεξεργασίας πολιτικών θέσεων αλλά και ασκήθηκε μια πολιτική που το αριστερό κίνημα είχε ξεμάθει να κάνει. Δεν είναι ότι μέσα στην ΕΔΑ δεν ήξεραν εκείνη την εποχή την Αλφαβήτα της οργανωμένης δουλειάς, όπως συμβαίνει σήμερα σε όλα τα κόμματα, αλλά ότι το στυλ δουλειάς κάλυπτε απλά τους τύπους και όχι την ουσία της αριστερής οργάνωσης. Ο φιλελευθερισμός εκδηλωνόταν με χίλιους δυό τρόπους και σιγά - σιγά σκορπούσε αμφιβολίες για το νόημα της ένταξης στο κόμμα. Μερικοί από αυτούς που σήμερα παριστάνουν τους ανανεωτές της Αριστεράς υπέσκαπταν σε ιδιωτικές συζητήσεις την ενιαία αντίληψη λέγοντας εκεί και ως έτυχε την άποψή τους πάνω σε ζητήματα που έπρεπε να συζητούνται μέσα στην οργάνωση. Βέβαια σήμερα ενιαία αντίληψη και στυλ κομματικής δουλειάς φαίνονται ασήμαντα πράγματα. Εκείνη όμως την εποχή οργανωμένος αριστερός σήμαινε κάτι χειρότερο από αυτό που λένε σήμερα συνήθης ύποπτος. Η πραγματική ενότητα αντίληψης επομένως, δεν ήταν μόνο σημαντική λειτουργικά αρχή, αλλά είχε ακόμα και μεγάλη ψυχολογική σημασία. Η κοινότητα των απόψεων με άλλους ήταν η βάση της συντροφικότητας. Μιλάμε όμως για μια κοινότητα απόψεων, μέσα από μια σοβαρή επεξεργασία στην οποία ο καθένας είχε όχι απλά το δικαίωμα αλλά κυρίως την υποχρέωση να συμβάλει, και όχι για μια ενότητα σιωπής και υποταγής σε μια γραμμή που έρχεται ψηλοκρεμαστή από πάνω, ως προϊόν έμπνευσης κάποιου ελέω θεού καθοδηγητού όπως συμβαίνει σήμερα. Παρενθετικά να πούμε: Πρώτον, δεν ισχυρίζομαι ότι η "αναγέννηση" ήταν μια κατάσταση τέλεια γιατί αν μπορούσε να ήταν από γεννησιμιού της τέλεια δεν θα υπήρχε λόγος να γεννηθεί γιατί ο ρεβιζιονισμός θα είχε ηττηθεί ήδη μέσα στο ΚΚΕ πριν χρειαστεί η ρήξη μ' αυτόν. Και αν πάλι είχε γίνει τέλεια στα γρήγορα, απ' τα νηπιακά της χρόνια, δεν θα είχε διαβρωθεί σαν μαρξιστικό λενινιστικό κίνημα και δεν θα είχε διαλυθεί το '81. Δεύτερο δεν ισχυρίζομαι ότι σήμερα μια μπορεί να επαναληφθεί μια "αναγέννηση" του μαρξιστικού λενινιστικού κινήματος στα πρότυπα της "αναγέννησης" του '64. Ασφαλώς μπορεί κανείς να διακρίνει "λάθη" και "ανεπάρκειες" στην εφαρμογή των αρχών που υπήρχαν ή αναπτύχθηκαν τότε από το μ. λ. κίνημα. Ασφαλώς και είναι υπόλογοι οι υποτιθέμενοι "συνεχιστές", κυρίως οι "ανανεωτικοί" της ΚΟΕ αλλά και οι "θερμοπυλιάρηδες" του ΚΚΕ μ λ, και του ΜΛ ΚΚΕ, γιατί έχουν γράψει στα παλιά τους παπούτσια, ξεδιάντροπα, τις αρχές αυτές. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι το πρόβλημα είναι η αναστήλωση του γράμματος εκείνων των αρχών. Το πρόβλημα είναι ο εκσυγχρονισμός της ουσίας τους, που μάλιστα προβλέπεται βασανιστικός. Πάντως μέσα σε ένα τέτοιο πνεύμα δουλειάς και επεξεργασίας θέσεων προέκυψε όχι μόνο η μορφή λειτουργίας της "αναγέννησης" αλλά και η ίδρυση της ΠΠΣΠ και η λειτουργία της μέσα στο φοιτητικό χώρο. Η ιδρυτική διακήρυξή της που υπογραφόταν από έναν αριθμό 30 - 35 φοιτητών και φοιτητριών (ο πρόλογός της στα post 329719 - 20 - 21) επιχειρούσε μια συνολική τοποθέτηση των ζητημάτων της παιδείας, του πανεπιστημίου και του φοιτητικού κινήματος μέσα στο πλαίσιο της ελληνικής οικονομικής και πολιτικής κατάστασης. Ιδιαίτερη σημασία δόθηκε στο ζήτημα της λεγόμενης τότε Εθνικής και Οικονομικής Εξάρτησης. Είναι γεγονός ότι όλη η δόξα του ΚΚΕ και γενικότερα του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος είχε αποκτηθεί, χάρη στις επιδόσεις του σε εθνικοδημοκρατικούς αγώνες, ενάντια στον φασισμό και στον ιμπεριαλισμό. Παρ' όλο που το όνομα ΕΔΑ παρέπεμπε στην Εθνική Δημοκρατική Αλλαγή, ούτε στην ιδεολογία της ούτε στην πολιτική πρακτική της, ήταν σαφής ο διαχωρισμός ανάμεσα στους εγγύτερους εθνικοδημοκρατικούς στόχους από τους απώτερους επαναστατικούς στόχους. Κυρίως όμως δεν ήταν σαφής η σχέση ανάμεσα στο πρώτους και στους δεύτερους, ούτε η αδυναμία να οικοδομηθούν συμμαχίες και μέτωπα με βάση τους πρώτους χωρίς την καλλιέργεια των δεύτερων. Η εμβέλεια της πολιτικής της "αναγέννησης" οφειλόταν σε ένα μεγάλο βαθμό στο γεγονός ότι γινόταν μεγάλη προσπάθεια να μάθουν οι άνθρωποι που κινιόντουσαν στο περίγραμμα αυτής της πολιτικής να κατανοούν και να χειρίζονται την σύνδεση και την διαφορά των άμεσων και των απώτερων στόχων. Η ίδια η ίδρυση της ΠΠΣΠ, ο τρόπος με τον οποίο προσδιορίστηκε το ιδεολογικό της πλαίσιο, καθώς και η λειτουργική διάκριση ανάμεσα σ' αυτήν και στην "αναγέννηση" έδειχνε την σημασία που δινόταν στην κατανόηση του θέματος της εξάρτησης και των πολιτικών διακρίσεων που προέκυπταν από την εξάρτηση. Όπως είπα και σε μια άλλη δημοσίευση η ΠΠΣΠ σαν παράταξη ήταν μια νέου τύπου πολιτική οργάνωση, πλατύτερη από μια κομμουνιστική φοιτητική οργάνωση αλλά και στενότερη από μια συνδικαλιστική εκλογική συμμαχία. Μ' αυτό τον τρόπο η λειτούργησε τόσο προς τα μέσα σαν ενδιάμεσος χώρος επιλογής των ατόμων που έλκονταν από την στενότερη πολιτική της Αναγέννησης όσο και προς τα έξω σαν ενδιάμεσο εργαλείο πολιτικής παρέμβασης στους μαζικούς (φοιτητικούς) χώρους. Αυτή η μορφή έδινε μια πολιτική αποτελεσματικότητα που φάνηκε σε όλες τις πανεπιστημιακές σχολές και ιδιαίτερα για λόγους παράδοσης στο πολυτεχνείο και στην αρχιτεκτονική τόσο στην Αθήνα όσο και στην Θεσσαλονίκη. Παραδοσιακά το πολυτεχνείο της Αθήνας ήταν ένα από τα προπύργια της ΕΠΟΝ… οι κομματικές οργανώσεις του Πολυτεχνείου ήταν οι τελευταίες που διαλύθηκαν από την ρεβιζιονιστική ηγεσία του ΚΚΕ… η συντριπτική πλειοψηφία των μελών του Συλλόγου Αρχιτεκτόνων ήταν αριστεροί… Αξίζει τον κόπο να αναφερθεί κανείς στην ιστορία παρέμβασης της ΠΠΣΠ στην Σχολή Αρχιτεκτόνων του ΕΜΠ, επειδή δείχνει τις σημαντικές δυνατότητες αλλά και την αποτελεσματικότητα που είχε η επεξεργασμένη πολιτική παρέμβασή της μόλις βρέθηκε σε έναν χώρο με κάπως κατάλληλο έδαφος. Πριν από την έκδοση της "αναγέννησης" στην Σχολή Αρχιτεκτόνων του ΕΜΠ η νεολαία της ΕΔΑ είχε σημαντική επιρροή, και έπαιξε σημαντικό ρόλο - αν και δεν αναδείχτηκαν κάποιοι σε κεντρικούς ρόλους - στο φοιτητικό κίνημα (τέσσερις απ' αυτούς, πολύ σημαντικά πρόσωπα, έχουν πεθάνει, οι δύο Στάμος Στούρνας και η Ζιζή Κολυβά, πολύ πρόωρα, ο πρώτος σπουδαστής ακόμα και η δεύτερη σχεδόν μόλις τέλειωσε το Πολυτεχνείο, οι δύο άλλοι σε μεγαλύτερη ηλικία αλλά πάντως νέοι, ο Ίωνας Μπούζεμπερκ στο Παρίσι και τελευταίος ο Ηλίας Παπαγιαννόπουλος) και είχαν μαζευτεί αρκετοί σπουδαστές αρχιτέκτονες στην Νεολαία. Ανάμεσα σ' αυτούς μια μικρή ομάδα πέρασε στην "αναγέννηση" και πολύ γρήγορα, ήδη πριν ιδρυθεί η ΠΠΣΠ, η Σχολή Αρχιτεκτόνων είχε αρκετά μέλη της. Εκείνη την εποχή το Πολυτεχνείο είχε έναν μοναδικό σύλλογο τον Σ.Σ.Ε.Μ.Π. για όλες τις σχολές του. Έναν Σύλλογο που για αρκετό καιρό τον είχε η δεξιά αλλά αργότερα, στα χρόνια του 114 τον πήρε η συμμαχία της Ν. ΕΔΑ με την Ν. της Ε.Κ., που κατασκευάστηκε ουσιαστικά από την ΕΔΑ. Οι Πολυτεχνίτες Συνδικαλιστές της δημοκρατικής συμμαχίας, επαναπαυμένοι στις "δάφνες" τους, από τους αγώνες του 114 και του 15% είχαν αρχίσει να παρουσιάζουν εκφυλιστικά φαινόμενα (παράδειγμα: Μέλος του Δ.Σ. του ΣΣΕΜΠ έπαιζε χαρτιά με το ταμείο του συλλόγου στο ίδιο καρέ όπου ο Διευθυντής του "Σπουδαστή" έπαιζε με το ταμείο της εφημερίδας!) και ανεξάρτητα από αυτό ο Σύλλογος δεν μπορούσε να λειτουργήσει, με το καταστατικό που είχε και το πλήθος τον σπουδαστών που είχε μαζευτεί. Ο Παπανούτσος διευθυντής του υπουργείου παιδείας, είχε αποφασίσει να βάλει, όπως είπε, σπουδαστές "και στα κεραμίδια" στο πλαίσιο της "εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης" και της "δωρεάν παιδείας" που εφάρμοσε η Ένωση Κέντρου μόλις εξασφάλισε την πλειοψηφία. Εκτός του ότι η πρώτη εμφάνιση των θέσεων της "Αναγέννησης" έγινε από εκπρόσωπους της Αρχιτεκτονικής Σχολής στο (νομίζω) τέταρτο και τελευταίο συνέδριο της ΕΦΕΕ, μόλις ιδρύθηκε η ΠΠΣΠ τα μέλη της πήραν την πρωτοβουλία να ιδρύσουν ξεχωριστό Σύλλογο Σπουδαστών Σχολής Αρχιτεκτόνων Εθνικού Μετσοβίου Πολυτεχνείου, αναγκάζοντας έτσι όλες τις σχολές να φτιάξουν αντίστοιχους συλλόγους αντιγράφοντας το ίδιο καταστατικό. Το καταστατικό της Σχολής Αρχιτεκτόνων είχε κατατεθεί στο Πρωτοδικείο και οι εκλογές οι τελευταίες πριν την Χούντα έγιναν με αυτό. Μετά την Χούντα οι συνδικαλιστές της σχολής έψαχναν να το βρουν για να το Προωθήσουν… κανονικά αυτό πρέπει να είναι το καταστατικό που ισχύει και σήμερα. Το ενδιαφέρον είναι ότι στους σκοπούς του συλλόγου προβλέπονταν η συζήτηση γύρω από θέματα Παιδείας, Περιεχομένου Σπουδών, Πολιτιστικά και Πολιτικά. Και ότι για πρώτη φορά στο Πολυτεχνείο οι εκλογές προβλέπονταν παραταξιακές με ξεχωριστά ψηφοδέλτια. Στις εκλογές που ακολούθησαν η ΠΠΣΠ κατέβηκε με τυπωμένο πρόγραμμα, αναγκάζοντας και όλους τους άλλους (ακόμα και τους δεξιούς) να κατέβουν με τα δικά τους προγράμματα. Οι εκλογές διεξήχθησαν άψογα και η ΠΠΣΠ πήρε 2 από τις 11 θέσεις στο διοικητικό συμβούλιο. Μόλις βγήκε το διοικητικό συμβούλιο άρχισε ένας ενιαίος αγώνας για τον εκδημοκρατισμό της σχολής που κατέληξε στην κατάληψη του κτηρίου Αβέρωφ, στην οποία συμμετείχαν όλες οι παρατάξεις. Η σύγκλητος απέβαλε το τριμελές προεδρείο του συλλόγου, μεταξύ των οποίων και τον πρόεδρο που ήταν δεξιός! Η κατάληψη έληξε με το κατέβασμα των τανκς από την Χούντα στις 21 Απριλίου του 1967, που βρήκαν έναν μεγάλο αριθμό σπουδαστών από όλες τις παρατάξεις μέσα στο κτίριο της σχολής. Οι σπουδαστές σκόρπισαν μετά από μια ομιλία ενός από τα μέλη της ΠΠΣΠ, αλλά στην σχολή έμεινε ένα πνεύμα ενότητας που υπάρχει ακόμα και σήμερα σε όσους έχουν επιζήσει, απ' την οποία (ενότητα) εξαιρούνται μόνο ορισμένοι που διάλεξαν να γίνουν χαφιέδες στην Χούντα. Εκτός από αυτό το παράδειγμα της Αρχιτεκτονικής σε όλες τις σχολές (τα πανεπιστήμια δεν ήταν τότε πολλά) η ΠΠΣΠ είχε ανάλογη επιρροή, όχι απαραίτητα σε ψήφους αλλά σίγουρα σε επίπεδο πολιτικής και ιδεολογίας. Η αναγέννηση γενικά με το πραξικόπημα απέκτησε μεγάλη αίγλη δεδομένου ότι ήταν η μόνη πολιτική δύναμη που προειδοποιούσε για το ενδεχόμενο μιας διχτατορίας που επιτέλους δεν χρειαζόταν μεγάλη οξυδέρκεια αλλά απλή συνέπεια αφού ο Σάββας Κωνσταντόπουλος εκδότης του "Ελεύθερου Κόσμου" σχεδόν ανοιχτά απειλούσε τους δημοκράτες να κάθονται φρόνημα για να μην πάθουν ότι έπαθαν οι ινδονήσιοι. Τέλος η "αναγέννηση" και η ΠΠΣΠ μέσα στα χρόνια της ύπαρξής τους πριν την διχτατορία είχε μια σημαντική εκδοτική δραστηριότητα και με τα βιβλία της και τα έντυπά της "αναγέννηση" και "σπουδαστικός κόσμος" (περιοδικό της ΦΕΑΠΘ που εγκαταλείφθηκε και συνέχισε να εκδίδεται από την ΠΠΣΠ στη Θεσσαλονίκη) ενημέρωσε την ελληνική κοινή γνώμη τόσο για τα σημαντικά γεγονότα που συνέβαιναν στο διεθνές κομμουνιστικό κίνημα και στο διεθνές πολιτικό πεδίο γενικά, όσο και για σημαντικά πολιτικά θέματα από το εσωτερικό της χώρας. Για παράδειγμα η "αναγέννηση" ήταν το μόνο περιοδικό που μίλησε έξω από τα δόντια για το έγκλημα του Γοργοποτάμου για το οποίο και η ΕΔΑ συνέβαλλε να κουκουλωθεί ως ατύχημα. Σε τελευταία ανάλυση η "αναγέννηση" και το κίνημα που δημιούργησε έβαλε την σφραγίδα της στην πολιτική ζωή της Ελλάδας όχι μόνο την δεκαετία του '60 αλλά και μέχρι σήμερα. Αυτός είναι ο λόγος που σήμερα η "αναγέννηση" βγαίνει από την "αφάνεια" και θα δείτε ότι θα αρχίσει ένας ορυμαγδός εκδηλώσεων και συνεδρίων που θα περιστραφεί γύρω από την δεκαετία του '60 και την "αναγέννηση" και την ΠΠΣΠ. Ήδη την Πέμπτη 24 και Παρασκευή 25 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 2005 γίνεται συνέδριο που οργανώνει το ΕΛΙΑ με θέμα: << Δρόμοι της νεολαίας στη δεκαετία του ΄60 : Πολιτικές δράσεις και πολιτισμικές παρεμβάσεις>> Ανάμεσα στους συνέδρους είναι οι πρωταγωνιστές του φοιτητικού κινήματος στην δεκαετία αυτή και ανάμεσα στα θέματα: --- Κώστας Σοφούλης, Από την παρανομία στη νομιμότητα --- Τάσσος Λέρτας, Εμπειρίες και προσδοκίες μιας γενιάς --- Γιώργος Γιάνναρης, Φοιτητικό κίνημα ή κινήματα; Θεωρητική προσέγγιση --- Δημήτρης Κιούκιας, Μεταϋλιστικά αιτήματα της νεολαίας του ’60: Νέα απόπειρα συγκριτικής, ιδεολογικής μορφοποίησης με ελληνικές αναφορές --- Γιώργος Γιαννακόπουλος, Η κρίση των νεολαιίστικων οργανώσεων της Αριστεράς στην Ελλάδα την περίοδο 1965-1967. Οι όροι δημιουργίας της Π.Π.Σ.Π. --- Γεράσιμος Προδρομίτης, Εικόνες της «επαναστατικότητας»: Μία κοινωνικοψυχολογική προσέγγιση των ιδεολογικών οργανωτικών αρχών πρόσληψης και υιοθέτησης συγκρουσιακών πρακτικών Με άλλα λόγια θέματα που δύσκολα θα θεωρηθούν άσχετα από την επίδραση που είχε η "Αναγέννηση" δια της ΠΠΣΠ στην νεολαία της δεκαετίας του '60. Αυτά τα "ολίγα" Κ.Π.

από @ 28/02/2005 10:22 μμ.


ότι ο Βαβύλης πέρασε από την ΠΠΣΠ και στη συνέχεια διαγράφηκε. Αντιδρώντας είχε γράψει στους τοίχους των γραφείων της "ΘΑΝΑΤΟΣ ΣΤΟΥΣ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΑΣ"...

από Aris 01/03/2005 1:35 πμ.


Μολις χτες εψαχνα στοιχεια για την ΠΠΣΠ.Επισης για μια αλλη παραταξη,αριστερη,που λειτουργουσε πριν 25 χρονια στα πανεπιστημια;Μπορεις να ριξεις μερικα ονοματα;Θα ειμαι υποχρεος

από data.dat 01/03/2005 2:43 μμ.


Η ΑΑΣΠΕ επί δικτατορίας ιδρύθηκε; Προήλθε από την ΠΠΣΠ ή δεν έχει σχέση; Επίσης, το ΕΚΚΕ κολλάει στην όλη ιστορία ή άσχετο κι αυτό; Έχει σχέση με την Αναγέννηση; Η ΑΑΣΠΕ ήταν η παράταξη του ΕΚΚΕ;

από Κ.Π. 01/03/2005 4:29 μμ.


Η ΑΑΣΠΕ ήταν φοιτητική παράταξη του ΕΚΚΕ το οποίο ιδρύθηκε μέσα στην διχτατορία. Το ΕΚΚΕ δεν ξέρω πώς ακριβώς ιδρύθηκε, πάντως εμφανίστηκε προς το τέλος της δικτατορίας και έπαιξαν σοβαρό ρόλο σ' αυτό ατομα που έφυγαν από την ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗ, π.χ. συνεργάστηκε με το ΕΚΚΕ αυτός που έγραψε την διακήρυξη της ΠΠΣΠ. Παρ' όλα αυτά το ΕΚΚΕ δεν είχε ποτέ σοβαρό ιδεολογικό υπόβαθρο. Βοηθήθηκε όμως από τα ΜΜΕ μετά την δικτατορία που το εμφάνιζαν σαν την μονάδική δύναμη του εξωκοινοβουλευτικού χώρου. Σε κάποιες εκλογές που το ΚΚΕ(μλ) κατεβαινε και σαφώς ήταν σημαντικότερη δύναμη από το ΕΚΚΕ (δεν θυμάμαι ώς τι κατέβαιναν οι μεν και ως τι οι δε) το αποτέλεσμα ήταν σοκ για το ΚΚΕ(μλ). Πήρε 9 χιλ ψήφους εναντι 11 ή 13 χιλ που πήρε το ΕΚΚΕ. Πράγμα φυσικό, αφού π.χ. στην πρες κονφερανς που έκανε το ΚΚΕ(μλ) δεν πατησε ούτε ένας δημοσιογράφος!! Κ.Π.

από Αχθος Αρούρης 01/03/2005 5:40 μμ.


κατά την ταπεινή μου γνώμη, ο βασικός αν όχι ο μοναδικός λόγος που είχε το ΕΚΚΕ "καλύτερη" εκλογική παρουσία από το ΚΚΕμ-λ ήταν η επίθεση που είχε κάνει με τα αυγά στην αμερικάνικη πρεσβεία το 1975(?), πράγμα που του έδωσε μεγάλη και, όπως αποδείχτηκε, διαρκή δημοσιότητα. (Βέβαια, το ΕΚΚΕ ήταν επίσης το μόνο κόμμα του χώρου που κατέβηκε στις εκλογές του 1974. Η έκπληξη που λες πρέπει να έγινε στις εκλογές του 1977)

Τότε, βέβαια, δεν υπήρχαν τα αμπουγκραϊμπικά κάγκελα, γύρω-γύρω από την πρεσβεία. Όπως έλεγαν οι ίδιοι οι ΕΚΚΕτζήδες, επρόκειντο για τα «πέντε λεπτά ελευθερίας» της Ελλάδας από τους Αμερικάνους. Είχαν σπάσει τζάμια του έμπασσυ, είχαν καεί κουρτίναι κλπ κλπ

από Κ.Π. 01/03/2005 6:01 μμ.


... η επιθεση με τα αυγά μάλλον τους έθαψε πολιτικά και γι αυτό πήραν τα επάνω τους στον τύπο... παντως για οποιον λογο και να ήταν, η ευνοϊκή μεταχείριση στον τύπο ήταν προκλητική. Το φταίξιμο όμως και για την εκλογική παρουσία ήταν του ΚΚΕμλ, αυτά παθαίνει η αριστερά όταν στηρίζεται σε αλλους για την προβολή της. Κ.Π.

Ο λόγος που το ΕΚΚΕ είχε μεγαλύτερη απήχηση, ήταν ότι τα βασικά στελέχη του στο φοιτητικό κίνημα, είχαν παίξει καθοριστικό ρόλο στη αντιχουντική αντίσταση. Οσον αφορά το που ιδρύθηκε, νομίζω στο Βερολίνο.

από -------------------- 01/03/2005 7:51 μμ.


-το ΕΚΚΕ ιδρύθηκε στο Δ.Βερολίνο το 1970. -Προκήρυξη της ΑΑΣΠΕ πρωτοδημοσιεύθηκε στον τύπο(εφημερίδα ΒΗΜΑ)μέσα στο 1973.Αν βρω χρόνο ίσως και να ψάξω πότε ακριβώς και με ποιό περιεχόμενο. -Η ιστορία με το ντου στην αμερικάνικη πρεσβεία έγινε 21 Απριλίου 1975 και όχι 1976, και ήταν και η τελευταία φορά που διαδήλωνε ο κόσμος στους δρόμους εκείνη την επέτειο.Η 17Ν με προκήρυξη της είχε αναφερθεί σε εισβολή λαού στην πρεσβεία.Η πραγματικότητα όμως ήταν άλλη. Την επομένη, τα τότε ΚΚΕ,ΚΚΕ εσ.,σε αγαστή συνεργασία, διότι συνεργάζονται όταν πρέπει και όπως πρέπει, φρόντισαν να καταγγείλλουν τους γνωστούς "προβοκάτορες"κλπ. Παλιά μου τέχνη κόσκινο δηλαδή. Πάντως Κ.Π.σε πιάνω αδιάβαστο σε ορισμένα.Για το ΕΚΚΕ π.χ.,ο Λ.Δ. μέσα στη δικτατορία είχε δημοσιεύσει το "Συμβολή στην ανάπτυξη του επαναστατικού κινήματος της χώρας μας ή ένα πρόσθετο εμπόδιο;". Φαίνεται ότι δεν το έχεις υπ'όψη σου και αυτό δεν είναι κακό Όταν όμως γράφεις για πράγματα που δεν έχεις ζήσει και επιπλέον δεν διαθέτεις και τα απαραίτητα ντοκουμέντα, πόσο κοντά στα γεγονότα θα είναι κάποια από αυτά που γράφεις;Όχι ότι θα πρεπε και να σε κρεμάσουν γιαυτό,να εξηγούμαστε. Φιλικά.

από ;;;;; 01/03/2005 7:57 μμ.


Σαν να ξανάρχισε ο καυγάς...

Οσο σωστό και δίκαιο είναι να διατυπώνει κάποιος ελεύθερα και χωρίς περιορισμούς τη γνώμη του επί παντός επιστητού,άλλο τόσο σωστό και δίκαιο είναι πριν κάποιος αποφασίσει να κάνει γενικώτερους απολογισμούς για μία ιστορία που αφορούσε περισσότερους του ενός,μία ιστορία που προσπαθησε,έστω και ανεπιτυχώς,να φέρει πάλι στην επικαιρότητα ορισμένες παλιές,ξεχασμένες αρχές,να διαισθάνεται πάντα τις δυσκολίες του εγχειρήματος και την μονομέρεια που παραμονεύει πίσω από τη γωνία.Η υπενθύμηση μου αυτό το νόημα είχε. Τα παραπάνω απευθύνονται αποκλειστικά στον Κ.Π. Φιλικά.

Αλλά αυτά που λέω τα ξέρω... Για το ΕΚΚΕ ξέρω ότι ιδρύθηκε μέσα στην διχτατορία και ότι συνέβαλαν στην ιδρυσή του ορισμένα μέλη της αναγέννησης. Κυρίως ο Α.Τ. από θεσσαλονίκη. Αργότερα μετά την δικτατορία ο Α.Ζ. τον οποίο έβλεπα και συμπαθούσα μου ελεγε τις απόψεις του. Ηταν δυσαρεστημένος με την αναγέννηση και έλεγε οτι θα βοηθήσει το ΕΚΚΕ. Ξερω ότι έγραψε καποιο κείμενο για το ΕΚΚΕ και διάβασα την απαντηση που είχε γράψει ο Χοτζέας. Αυτά νωρίς μετά την διχτατορία. Δεν θυμάμαι τί ελεγε ούτε το ενα ούτε το αλλο κείμενο. Ο Α.Ζ. ήταν και είναι φαντάζομαι (εχω χρόνια να τον δώ) σοβαρός ανθρωπος αλλά το ΕΚΚΕ δεν ήταν ποτέ σοβαρή κατάσταση. Ταλαιπωριότανε και ταλαιπωρούσε τον κόσμο με το ποιά υπερδύναμη είναι ο κύριος εχθρός (το εκαναν και άλλοι αυτό στο ΚΚΕμλ) και ο Μαοϊσμός του συνίστατο να λενε φωναχτά όλοι μαζί "ο προοοοεεεεδρος Μαααααοοοο ειιιιιπεεεε..." Μη φανταστήτε ότι είχα βάλει κοριους... τα γραφεία του ήταν στα εξάρχεια νομιζω Βαλτετσιου στο ισογειο και το καλοκαιρι όταν περνούσα επ' εξω τους άκουγα, φωναζαν όπως φωνάζαμε στο δημοτικό στα χρονια μου την προπαιδεια όλοι μαζι!! Με τα αυγά στην πρεσβεία, συγνώμη δεν ξέρω τι έλεγε το ΚΚΕ αλλά εμένα μου φανηκε γελοια κατάσταση και φυσικά αυτό είναι εκτίμηση τι στοιχεία να έχω. Στο σύλογο που είμουν εγώ ήταν και καποιοι συνάδελφοι από ΕΚΚΕ επίσης καλά παιδιά αλλά οι αποψεις τους δεν ήταν σοβαρές. Θα μου πείτε ειχαμε φτασει πια στις συσπειρώσεις ... και ποιανού ήταν σοβαρές .. εντάξει !! Σε τι συνίσταται η μονομέρεια επομένως; Εχεις την γνώμη οτι το ΕΚΚΕ ήταν σοβαρή υπόθεση και το αδίκησα; Αν θέλεις κάνε τον κοπο να μου πεις. Κ.Π.

από ΜΦΦΦΦΦΚΦΚΦΠ 02/03/2005 10:24 πμ.


Αντε ρε παλικαρια της ΚΟΕ. Θα πειτε καμια κουβεντα να αναψει λιγο η συζητηση; Ο φοβερος ο τυπακος ο ΜΦΦΚΠ δεν τελειωσε την εξεταστικη; Αντεεεεεεεεε, βαρεθηκαμεεεεεεεεεεεεεεεεεεεεε!!!!

από Κ.Π. 02/03/2005 6:32 μμ.


Αγαπητοί φίλοι, Νομίζω ότι μετά και από την παρέμβαση του φίλου πιό πάνω θα πρέπει να κανω μερικές διευκρινήσεις πριν αρχίσετε να με βλέπετε σαν κανένα ψωνισμένο που παριστάνει τον ξερόλα και τον παράγοντα του μ.λ. κινήματος. Αυτό που ισχυρίζομαι και που μου έδωσε το κίνητρο να παρέμβω απρόσκλητος στο Διήμερο της ΚΟΕ και να γράφω εδώ συνοψίζεται ως εξής: Θεωρώ ότι σήμερα οι πολιτικές εξελίξεις κανουν αναγκαία, για την κυρίαρχη πολιτική, την αναθεώρηση της Ιστορίας της δεκαετίας του '60 γενικά, και του βασικού ιστορικού γεγονότος της που είναι η εμφάνιση της "αναγέννησης". Η πρωτοβουλία της ΚΟΕ ανεξαρτητα από την κατανόηση που έχουν οι ηγέτες της για τον ίδιο τους τον ρόλο, ΥΠΗΡΕΤΕΙ αυτή την αναγκη της κυρίαρχης πολιτικής. Με αλλα λόγια οι ηγέτες της ΚΟΕ ΞΕΠΟΥΛΑΝΕ την κληρονομιά τους, προθυμοποιούνται να ΑΚΥΡΩΣΟΥΝ την σημασία της ΚΑΤΑΓΩΓΗΣ τους, με αντίκρισμα μια "περίοπτη" θεση στο φασμα της αριστεράς δηλαδή της επίσημης πολιτικής σκηνης. Τι θέση θα τους δώσουν θα το δούμε λιαν προσεχώς (να θυμάστε ότι τον οπορτουνισμό πολλοι ηγάπησαν τον οπορτουνιστή όμως ουδείς) αλλά γι αυτό που κανουν δεν έχουν καμιά δικαιολογία, ούτε αυτοί που ξέρουν τι κανουν, ουτε αυτοί που δεν ξέρουν (ας ρώταγαν - μια ματιά στα γραφτά του Χοτζέα θα τους έφτανε για τόσο). Η προσπάθεια αναθεώρησης της Ιστορίας θα αποτύχει, γιατί θα μετατραπεί σε αυτό ακριβώς που είναι πραγματικά αναγκαίο, σε μια προσπάθεια επανεκτίμησης της Ιστορίας και του ρόλου της "Αναγέννησης". Αλλά αυτό δεν θα είναι μια εύκολη υπόθεση, θα γίνει βασανιστικά και με δυσκολίες. Παντως η δική μου παρέμβαση γίνεται υπό τον ισχυρισμό ότι ξέρω ποιό ήταν το "πνευμα" της "Αναγέννησης" και ότι αυτό ακριβώς προσπαθούσαν να αποσιωπήσουν και τώρα να αναθεωρήσουν. Αναφέρομαι στα γεγονότα της "Αναγέννησης" υπό τύπον αφήγησης όχι τόσο για να γίνουν γνωστά τα γεγονότα, οσο για να φανεί οτι η "αναγέννηση" ήταν μια κεντρική και σημαντική στιγμή στην ιστορία του επαναστατικού κινηματος στην ελληνική κοινωνία, μια στιγμή σταθμός και η αφετηρία της μαρξιστικής λενινιστικής φάσης του. Γι αυτό και εχει σημασία ο ισχυρισμός ότι όλα τα πραγματα του μ λ κινήματος έγιναν μετα από την Αναγέννηση. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι τα πρόσωπα που "ηταν" η "αναγεννηση" "δικαιούνται" κανέναν φωτοστέφανο ή τίποτα δάφνες. Αυτό συμπεριλαμβάνει όχι μονο εμένα που ΜΟΝΟ ΧΡΩΣΤΑΩ στα δυό χρόνια που εζησα αυτή την υποθεση αλλά ακόμα και ενα ατομο σαν τον Χοτζέα στον οποίο το κίνημα ΧΡΩΣΤΑΕΙ (με τα μέτρα που εχουμε σήμερα) για καθε στιγμή της ζωής του από τα 14 μέχρι τα 64 χρόνια του που πεθανε. Ακόμα κι αυτός ένας άνθρωπος ήταν σαν όλους μας. τετοιοι ανθρωποι συγκεντρώθηκαν στην αναγέννηση αλλά η "αναγέννηση" ηταν το επαναστατικό κίνημα στο κεντρο της δεκαετίας του '60 και δεν μπορεί να συγκριθεί ουτε με το "φάσμα της αριστεράς" που υπήρχε και τοτε και σήμερα. Η παρεμβασή μου επομενως έχει αυτό το νόημα. Θέλω να πώ ότι το επαναστατικό κίνημα ΔΕΝ ΝΙΚΗΘΗΚΕ οπως ισχυρίζονται αυτά τα ρετάλια για να δικαιολογήσουν τις αθλιότητές τους. Απλώς δεν εκφράζεται αυτή την στιγμή πολιτικά και για να μήν εκφράζεται πολιτικά προσπαθούν αυτοί που ανεμίζουν τα σφυροδρέπανα. Ο ορος όμως για την αναδειξή του στις σημερινές συνθήκες είναι να ξεκαθαρίσει η ιστορία του. Η συμμετοχή σ' αυτό το ξεκαθάρισμα παρα τις δυσκολίες και παρά τους διάφρορους γελοίους που πρέπει να φαμε στη μάπα είναι ένα γλέντι και το γλέντι αυτό αφού το εισητήριο το έχω θα ήμουν ηλίθιος να το χασω. Ο Ρούντι ξέρει ότι περιμένω με το εισητήριο στο χέρι 10 ολόκληρα χρόνια αλλά νόμιζε ότι το γλέντι δεν θα γίνει, να όμως που γίνεται σήμερα και την έναρξή του την κήρυξε ο ίδιος!!! Αυτά Κ.Π.

από ............. 02/03/2005 11:46 μμ.


Δεν σε ξέχασα,απλά όταν αποφάσισα να περάσω από OCR το κείμενο που σου υπενθύμιζα διαπίστωσα ότι λόγω των πολλών υπογραμμίσεων και άλλων φθορών δεν έβγαινε άκρη, οπότε θα το χτυπήσω και θα το ανεβάσω,για το αρχείο σου. Την αρχική μου τοποθέτηση δεν πρέπει να την πάρεις σαν επίπληξη ή έμμεση κριτική,αλλά σαν φιλική υπενθύμιση,τουλάχιστον αυτή ήταν η πρόθεση μου.Στις παρατηρήσεις σου περί ΕΚΚΕ μόνο να προσθέσω θα είχα,αν και θα προτιμούσα να ακούσω τις αφηγήσεις ανθρώπων που είχαν συμμετάσχει σ'αυτήν την ιστορία.Για τον Γ.Χ. συμφωνώ με όσα λες,αυτό όμως που μετράει περισσότερο είναι η δημιουργική μνήμη μια αρχή που και ο ίδιος ακολουθούσε.

Φιλε .................. Και να με επιπλήξεις αν ήθελες, και άμεση κριτική να κανεις θα ήταν ευπρόσδεκτη. Την κόντρα μεταξύ ΟΜΛΕ και ΕΚΚΕ, περίπου μόνο την ξέρω και ξέρω ότι πέρα από τήν καθαρά πολιτική πλευρά υπήρχε και μια εμμεσα πολιτική πλευρά (αναφορά σε περιστατικά) και μια προσωπική πλευρά γιατί αυτοί που εφυγαν από την "αναγέννηση" και πήγαν στο ΕΚΚΕ είχαν και προσωπικές κόντρες μ' αυτούς που εμειναν, όπως γίνεται πολλές φορές στο επαναστατικό κίνημα. Το λέω αυτό όχι για να εξηγήσω κατι από το πολιτικό περιεχόμενο της αντίθεσης, αλλά γιατί απ' ότι θυμάμαι καποια αντιπαράθεση που βγήκε από τις σελιδες των εντύπων μετά το '74 (το κείμενο που αναφέρεις ανυπομονώ να το δω) ήταν προσεκτική γιατί οι εκατέρωθεν συντάκτες εκτιμούσαν ο ένας τον άλλο. Τωρα αυτό που λες, για την αφήγηση αυτών που είχαν συμμετάσχει, αυτό είναι ενα μεγάλο ζήτημα, γιατί αυτοί που πέρασαν απ' αυτές τις ιστορίες σήμμερα εχουν "αλλες" θέσεις και είναι απορίας άξιο τί θα λένε γι αυτά. Για μερικούς (τους δύο της αναγέννησης που εμφανίστηκαν στο διήμερο π.χ.) ξέρω τί λένε. Εναν που πήγε στο ΈΚΚΕ, τον βλέπω τελευταία σε μια συντροφιά, εχει μια πολύ σοβαρή (παρακυβερνητική) θέση, μαζύ μου είναι πολύ καλος, φιλιά αγάπες κλπ. αλλά δεν εχει νοημα να συζητήσω κάτι ουσιαστικό μαζί του, άλλοι πρωην ΕΚΚΕ νεότεροι αστα να πανε, χωμένοι στο ΠΑΣΟΚ και στις μάσες μεχρι τα αυτιά τί να τους πείς. Παρόλα αυτά θα είχε νόημα μια συμερινή συζήτηση ανάμεσα σε όλλους αυτούς. Το διήμερο π.χ. της ΚΟΕ θα μπορούσε να ανοίξει μια ωραία συζήτηση αν οι διαφοροι αριστερο-λιγούρηδες που μαζεύτηκαν εκει (οχι ολοι φυσικά) δεν είχαν το μυαλό τους στα πολιτικά κέρδη (την αρον αρον δημιουργία της σουπερ μάρκετ "η αριστερα"). Ελάχιστοι από τους ομιλητές μίλησαν εστω με "ειλικρίνια". Το συμπέρασμα είναι (επ' αυτού) ότι για να βγουν οι "αλλες" απόψεις πρέπει να υπαρξει μια πίεση από την βάση. Αν δεν υπαρξει, εικόνα για την δεκαετία του '60 δεν θα έχουμε. Εδω για παράδειγμα, ξερω τους πιο πολλους απο τους σημαντικούς σύνεδρους στο διαλυτικό συνεδριο του μλ και δεν εχω καταφέρει να βγαλω άκρη τί εγινε εκει μέσα ... ουτε τα πραγματικά περιστατικά, αν με εννοείς!! Ας είναι καλα (εκει που είναι) ο Γ.Χ. που όπως πάντα με δυο λόγια μου εδωσε να καταλάβω (κι ας μήν ήταν μέσα στο συνέδριο ο ιδιος) τί έγινε. Αλλά μήπως νομίζεις κατάλαβαν και οι ίδιοι που ήσαν μέσα τί έγινε! Ενδιαφέρον επίσης εχει τί απέγιναν πολλοί ανθρωποι που είχαν πλησιάσει την "αναγέννηση" πριν την Χούντα, διαφορες παρέες: η παρέα του Πετρουλα π.χ. μετα τον θάνατό του, μερικοί επηρεασμένοι από τους ΦΝΧ, μια παρέα από το Πολυτεχνείο που σημερα είναι σημαντικά πρόσωπα (θετικά) εδώ και κει, άλλα πρόσωπα μεμονομένα, που συζητούσαν με τους αναγεννητές και μερικοί συνέβαλαν κι ολας σε καποιες συζητήσεις. Θα δείς ότι σιγα σιγά θα βγούν στην επιφάνεια γνωστες και αγνωστες προσωπικότητες καλές και κακές. Όλη αυτή η ιστορία της "αναψηλάφησης" δεν είναι τυχαία. να εισαι καλά Κ.Π.

από ............... 04/03/2005 3:49 μμ.


λόγω χρόνου ανεβάζω το κείμενο ως έχει και όχι δακτυλογραφημένο.Λίγο υπομονή,αλλά... Επειδή το αρχείο ήταν πολύ βαρύ για τα δεδομένα του σάιτ,το ανέβασα εδώ: http://rapidshare.de/files/763767/New_Folder__2_.zip.html

από Κ.Π. 04/03/2005 10:49 μμ.


ευχαριστώ για το κείμενο. Το διάβασα. Τα λέμε Κ.Π.

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

To μέγιστο μέγεθος των αρχείων είναι 16ΜΒ. Επιτρέπονται όλες οι γνωστές καταλήξεις αρχείων εικόνας,ήχου, βίντεο. ΠΡΟΣΟΧΗ! Για να υπάρχει η δυνατότα embed ενός video πρέπει να είναι της μορφής mp4 ή ogg.

Νέο! Επιλέξτε ποιά εικόνα θα απεικονίζεται στην αρχή του σχόλιου.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License