«Όλα για όλους, τίποτα για μας»

για την Αγγελική

Μια μεγάλη καρδιά, ένα φωτεινό χαμόγελο, μια τρυφερή γυναίκα, μια πεισματάρα αγωνίστρια, αφιερωμένη στους πολιτικούς και κοινωνικούς αγώνες της εποχής μας. Από το πρωί της Παρασκευής 11 Μαρτίου η καρδιά της Αγγελικής Ξύδη σταμάτησε να χτυπάει αφήνοντας φτωχότερους όσους τη γνώρισαν στους αγώνες της για «έναν κόσμο που θα χωράει πολλούς κόσμους.

Από τα πιο δραστήρια στελέχη του φοιτητικού αντιδικτατορικού κινήματος ως μέλος της ΚΝΕ και της Αντι-ΕΦΕΕ, στη Συντονιστική Επιτροπή Κατάληψης του Πολυτεχνείου το Νοέμβρη του ’73, συνελήφθη και βασανίστηκε σκληρά από τη στρατιωτική χούντα. Στο ΚΚΕ μέχρι το 1989 και στη συνέχεια στον εξωκοινοβουλευτικό χώρο με πλούσια συμμετοχή στo κίνημα αλληλεγγύης στους μετανάστες, στα κινήματα υπεράσπισης των πολιτικών και κοινωνικών δικαιωμάτων, η Αγγελική επέλεξε ως ένα από τους κεντρικούς άξονες δράσης της την αλληλεγγύη στον αγώνα των Ζαπατίστας και γενικότερα των λαών και των κινημάτων της Λατινικής Αμερικής.

Ιδρυτικό μέλος του δελτίου αντιπληροφόρησης για τη Λατινική Αμερική «Σήματα Καπνού» και της Καμπάνιας «Ένα Σχολείο για την Τσιάπας» έδωσε όλες της τις δυνάμεις για την ανάπτυξη στη χώρα μας ενός κινήματος έμπρακτης αλληλεγγύης στους Ζαπατίστας, αλλά και γενικότερα στα κινήματα της Λ. Αμερικής. Ο λόγος της, αλλά, κυρίως, η πρακτική της και η καθημερινή της ζωή ήταν μια έμπρακτη εφαρμογή του ζαπατιστικού συνθήματος «Όλα για όλους, τίποτα για μας».

Τελευταίος αποχαιρετισμός στην Αγγελική, σήμερα Τρίτη στις 15.30 στο Νεκροταφείο της Καισαριανής. Τα παιδιά της παρακαλούν αντί για στεφάνια, να κατατεθούν χρήματα στην Καμπάνια "Ένα Σχολείο για την Τσιάπας", στο λογαριασμο 068/759579-43 (Εθνικη Τράπεζα).

από . 14/03/2005 11:25 μμ.


Πολλές λέξεις περπατούν στον κόσμο. Πολλοί κόσμοι γίνονται. Πολλοί κόσμοι μας κάνουν. Υπάρχουν λέξεις και κόσμοι που είναι ψέμα και αδικία. Υπάρχουν λέξεις που λένε την αλήθεια και κόσμοι που είναι αληθινοί. Εσύ ήσουνα καμωμένη από αληθινές λέξεις..

Στον κόσμο των ισχυρών δεν χωράνε παρά μόνο οι μεγάλοι και οι υπηρέτες τους. Στον κόσμο που ήθελες εσύ χωράνε όλοι. Ο κόσμος που ήθελες είναι ένας κόσμος που να χωράνε πολλοί κόσμοι. Η πατρίδα που ονειρευόσουνα είναι μια πατρίδα που να χωράνε όλοι οι λαοί με τις γλώσσες τους, ο καθένας να μπορεί να βαδίσ3ι το δρόμο του, όλοι να μπορούν να γελάσουν, όλοι να μπορούν να δουν το ξημέρωμα.

Μιλούσες για ενότητα ακόμα κι όταν εμείς σωπαίναμε. Χαμηλά σαν το ψιλόβροχο πρόφερες τις λέξεις που πλάθουν την ενότητα που θα μας αγκάλιαζε, που θα μας αγκαλιάσει, για να αποτινάξουμε τη λήθη που μας φέρνει αντιμέτωπους και μας καταστρέφει.

Τα λόγια σου, το τραγούδι μας και η κραυγή μας είναι για να πάψουν να πεθαίνουν οι νεκροί. Για να ζήσουν αγωνίστηκες, για να ζήσουν τραγουδάμε. Ζει ο λόγος σου. Ζει το ΦΤΑΝΕΙ ΠΙΑ. Ζει η νύχτα που γίνεται πρωί. Ζει ο άξιος δρόμος σου δίπλα σε όλους αυτούς που κλαίνε. Για να καταστρέψουμε το ρολόι του θανάτου που έχουν οι ισχυροί αγωνίστηκες. Για ένα νέο χρόνο ζωής αγωνιζόμαστε.

Αν και στη σιωπή βαδίζουν τώρα τα βήματά σου, ο ανθός του λόγου σου δεν πεθαίνει. Γιατί στη σιωπή σπέρνεται ο λόγος. Για να ανθίσει σε κραυγές σωπαίνει. Γίνεται στρατιώτης για να μην πεθάνει στη λησμονιά. Για να ζήσει πεθαίνει ο λόγος, φυτεμένος για πάντα στην κοιλιά του κόσμου. Καθώς γεννιόμαστε και ζούμε, καθώς πεθαίνουμε. Θα ζήσεις για πάντα. Στη λήθη θα γυρίσουν μόνο εκείνοι που παραιτούνται από την ιστορία τους.

Εδώ βρισκόμαστε. Δεν παραιτούμαστε. Κι αντί να σου πούμε ΚΑΛΟ ΤΑΞΙΔΙ με λόγια που δεν ξέρουμε αν μπορεί να τα ακούσεις, σου στέλνουμε ένα ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟ με ΣΗΜΑΤΑ ΚΑΠΝΟΥ που ξέρουμε πως θα σε φτάσουν γιατί φτάνουν σε μας τα δικά σου ΣΗΜΑΤΑ ΚΑΠΝΟΥ:

Ο ΑΓΩΝΑΣ ΣΟΥ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ ΣΥΝΤΡΟΦΙΣΣΑ.
HASTA LA VICTΟRIA SΙEMPRE. HASTA SIEMPRE, HASTA LA VISTA COMPAÑERA ZAPATISTA.

από . 15/03/2005 4:09 πμ.


post image
.

Εικόνες:

από φίλη σου 15/03/2005 11:46 πμ.


Μου έρχονται στο νου οι στίχοι από το Ρέκβιεμ για τον Νερούδα. «Ησουν ο ήλιος ο στερνός. Τώρα κυβερνούν νάνοι». Στο καλό, πολυαγαπημένο κορίτσι, στο καλό.

post image
Δεν υπήρχε, φυσικά, κανενός είδους θρησκευτική τελετή. Την αποχαιρέτησαν παλιοί και νέοι της σύντροφοι και συντρόφισες και, τέλος, τα παιδιά της. Ακούστηκαν αγαπημένα της τραγούδια. Το φέρετρο μεταφέρθηκε ως τον τάφο από συντρόφους και όχι από επαγγελματίες.

Εικόνες:

από Comision Chiapas CGT 15/03/2005 6:30 μμ.


Επιτροπή Αλληλεγγύης στους Ζαπατίστας της CGT (Γενική Συνομοσπονδία Εργαζομένων) Ισπανίας

Γεια σου συντρόφισσα..., κοίτα, δεν σε γνωρίζαμε προσωπικά ―έτσι λένε- ωστόσο σε νιώθουμε σαν κάτι δικό μας, ένα κομμάτι από μας και χθες και σήμερα και αύριο.

Εμφανίστηκες ξαφνικά, σαν πεφταστέρι που ήρθε να προσθέσει ένα ακόμα φως στην κοινή φωτιά που τρέφει τις εξεγέρσεις που μοιραζόμαστε. Κι έπειτα έφυγες, χωρίς καν να μας πεις για πού, αφήνοντάς μας για σιωπηλή παρακαταθήκη τη γενναιοδωρία που πάντα σε συνόδευε. Έφυγες χωρίς να φύγεις λοιπόν, αφού ακόμα μας αγκαλιάζεις τρυφερά με τη συνηθισμένη τόσο ανθρώπινη ζεστασιά σου, θρέφοντας τη θράκα που θα γεννήσει μια σπίθα πιο ζωντανή, πιο πραγματική, μια σπίθα απέραντη, το φως της ζωής, της δικής σου ζωής, της δικιάς μας ζωής.

Στα μάτια του οποιουδήποτε μπορεί να φαντάζουμε ξένοι και άγνωστοι, γιατί ―λένε- ποτέ δεν ειδωθήκαμε στους δρόμους, ποτέ δεν μπορέσαμε να ανταλλάξουμε λόγια και γνώμες, ποτέ δεν γελάσαμε, δε χορέψαμε, δεν κλάψαμε μαζί. Όμως γελιούνται όσοι έτσι σκέφτονται, έτσι δεν είναι συντρόφισσα; Ας λένε ότι κι αν λένε, το σίγουρο είναι πως εσύ ξέρεις, πως εμείς ξέρουμε πως είμαστε ενωμένοι, πως είμαστε ένα. Γιατί, απλά, έτσι συμβαίνει ανάμεσα σε εκείνους που θέλουν να «είναι και βρίσκονται» σ’ αυτόν τον νέο κόσμο που κουβαλάμε στις καρδιές μας?.

Εσύ ήσουν αυτό που θα θέλαμε να είμαστε και μεις, ήσουν άνεμος, δέσμευση, σιωπή και κραυγή, βάδιζες και άνοιγες δρόμο, ποτέ δεν έπαψες να υφαίνεις όνειρα, να διώχνεις εφιάλτες, να σπέρνεις αλληλεγγύη, να θερίζεις συντροφικότητα, να χαίρεσαι την αμοιβαία στήριξη. Και να παλεύεις για όλα αυτά χωρίς ανάπαυλα, χωρίς ξεκούραση. Για την αξιοπρέπεια, την ελευθερία, τη δικαιοσύνη και την ειρήνη που ήταν και είναι οι κεντρικοί σταθμοί στο ταξίδι σου, που θα θέλαμε να είναι και θα είναι και δικά μας ιδανικά και δικός μας προορισμός.

Λένε πως τώρα τελευταία δεν μιλούσες, σχεδόν δεν κινιόσουνα. Αλλά και πάλι λαθεύουν, έτσι δεν είναι συντρόφισσα; Γιατί, αν δεν μιλούσες, αν δεν κινιόσουνα, τότε πώς έγινε και η φωνή σου, τα λόγια σου και οι χειρονομίες σου έφτασαν ακόμα και στην άλλη μεριά του κόσμου, σε μας τους ―υποτίθεται- μακρινούς και άγνωστους; Έφτασαν- και σε συναντήσαμε Αγγελική- σαν βλέμματα, ηχώ και αντανακλάσεις αυτού που ήσουν εσύ και που και μείς μαζί σου είμαστε ή, τουλάχιστον, θα θέλαμε να γίνουμε: σκορπισμένα θραύσματα της ίδιας λαχτάρας, του ίδιου καθρέφτη.

Λένε πως τώρα έφυγες για να μην γυρίσεις ποτέ, αλλά και πάλι γελιούνται, εσύ και μεις το ξέρουμε πολύ καλά πως δεν φεύγεις γιατί κατοικείς, ζεις και χτυπάς στο πιο βαθύ κομμάτι του καθενός μας, της καθεμιάς μας, πολύ βαθιά μέσα στις καρδιές μας, που αν και «χωρισμένες» είναι και θα συνεχίσουν να είναι μια καρδιά, μαζί σου.

Να είναι όμορφο το ταξίδι σου, και μη φοβάσαι πως θα χαθούμε..., τώρα που συναντηθήκαμε, θα συνεχίσουμε να βλεπόμαστε. Εντάξει ΑΓΓΕΛΙΚΗ;

Hasta siempre, hasta la vista companera zapatista

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

To μέγιστο μέγεθος των αρχείων είναι 16ΜΒ. Επιτρέπονται όλες οι γνωστές καταλήξεις αρχείων εικόνας,ήχου, βίντεο. ΠΡΟΣΟΧΗ! Για να υπάρχει η δυνατότα embed ενός video πρέπει να είναι της μορφής mp4 ή ogg.

Νέο! Επιλέξτε ποιά εικόνα θα απεικονίζεται στην αρχή του σχόλιου.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License