Η «άλλη» Τουρκία, αυτή που αγωνίζεται!

Στον αντίποδα του στρατού που πολεμά τον ίδιο του το λαό, των βασανιστών, των τεχνοκρατών που ισχυρίζονται ότι η χώρα «εκδημοκρατίζεται» εν μέσω αθρόων παραβιάσεων των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, υπάρχουν οι αγωνιζόμενες δυνάμεις της εργατικής τάξης και οι κινητοποιήσεις που οργανώνει το Κομμουνιστικό Κόμμα της χώρας

post image

Η Τουρκία των στρατηγών, των μυστικών υπηρεσιών, των βασανιστηρίων. Η Τουρκία που η κυβέρνηση των Ισλαμιστών ισχυρίζεται ότι «εκδημοκρατίζεται», ελέω ΕΕ, την ώρα που σε φυλακές όπου κάθε κελί είναι κελί απομόνωσης, σαπίζουν χιλιάδες πολιτικοί κρατούμενοι. Η Τουρκία που πολεμά την κουρδική μειονότητα, τον ίδιο της το λαό, εδώ και 21 χρόνια. Η Τουρκία που θα δικάσει μια δημοσιογράφο της «Junge Welt» γιατί κατήγγειλε το φρικτό πρόσωπο των κρατικών της δομών, που συνέλαβε τον Τεκίν Τανγκούν, τον πρόεδρο του TAYAD, του Συλλόγου Οικογενειών των Πολιτικών Κρατουμένων για τη Συμπαράσταση και την Αλληλοβοήθεια, γιατί μίλησε για το καθεστώς πλήρους λογοκρισίας των Μέσων για τα βασανιστήρια και τους 118 νεκρούς στις φυλακές. Η Τουρκία που φυλακίζει φοιτητές γιατί χειροκροτούν ειρωνικά τους ασφαλίτες που παρακολουθούν τις συγκεντρώσεις τους. Αυτή είναι η μια όψη του νομίσματος. Υπάρχει όμως και μια «άλλη» Τουρκία. Αυτή της εργατικής τάξης που διαδηλώνει, που αντιστέκεται, που δεν υπακούει, που παλεύει εναντίον των κυρίαρχων επιλογών της ΕΕ, του ΔΝΤ, των ΗΠΑ, που στέκεται αλληλέγγύα με την Κούβα... ΚΚ ΤΟΥΡΚΙΑΣ Η διαδήλωση του «Πατριωτικού Μετώπου» Χιλιάδες άνθρωποι ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα του ΚΚ Τουρκίας και παρέστησαν στη συγκέντρωση του «Πατριωτικού Μετώπου» στο Καντικιόι, στην ασιατική πλευρά της Κωνσταντινούπολης, στις 13 του Μάρτη. Αν και οι «πατριωτικές πρωτοβουλίες» του ΚΚ Τουρκίας έχουν ξεκινήσει εδώ και μόλις μερικούς μήνες και το «Πατριωτικό Μέτωπο» συγκροτήθηκε μόλις στις 27 του Φλεβάρη, αναφέρει το «Bulletin» του ΚΚΤ, η συγκέντρωση και η πορεία μπόρεσαν να συγκεντρώσουν χιλιάδες ανθρώπους από πολλές πόλεις, πανεπιστήμια και σχολεία σε όλη την Τουρκία. Εργάτες, φοιτητές, δάσκαλοι, διανοούμενοι, απόστρατοι στρατιωτικοί και αστυνομικοί, νομικοί και γιατροί από πολλές πόλεις της Τουρκίας εξέφρασαν, στη συγκέντρωση, την αποφασιστικότητά τους να παλέψουν εναντίον του ιμπεριαλισμού της ΕΕ και των ΗΠΑ. Ανάμεσα στις πατριωτικές πρωτοβουλίες, αναφέρει το ΚΚ Τουρκίας, ξεχώρισαν η παρουσία αυτής των εργαζομένων της SEKA, της κρατικής βιομηχανίας χάρτου και κυτταρίνης, που μάχονται με γενναιότητα εδώ και μήνες εναντίον της ιδιωτικοποίησης και του κλεισίματος του εργοστασίου τους, η πρωτοβουλία των υποδηματοποιών, και των εργαζόμενων γυναικών, που προσέλκυσαν το μεγαλύτερο ενδιαφέρον. Στη συγκέντρωση και στην πορεία έλαβαν μέρος οργανώσεις νεολαιών, όπως η ΕΔΟΝ (Κύπρος), η JPC (Πορτογαλία), η KSM (Τσεχία), η KPiD (Δανία), η YCL (Γεωργία) και η BSYU (Βουλγαρία). Αντιπροσωπείες τους βρίσκονταν στην Κωνσταντινούπολη για τη συνάντηση των οργανώσεων Κομμουνιστικών Νεολαιών της Ευρώπης. Η συγκέντρωση άρχισε με μια εναρκτήρια ομιλία του Κεμάλ Οκουγιάν, ΓΓ του ΚΚ Τουρκίας. Ο Οκουγιάν ανέφερε ότι οι πατριωτικές πρωτοβουλίες εξέπληξαν τους πάντες με την ανάπτυξη και την εξάπλωση που παρουσίασαν πέρα από κάθε προσδοκία μέσα σε διάστημα μικρότερο του ενός μήνα, και πρόσθεσε ότι το «Πατριωτικό Μέτωπο» έχει ξεκάθαρο σκοπό και δρόμο μπροστά του. Τον Οκουγιάν διαδέχτηκαν στο βήμα εκπρόσωποι των εργαζομένων στη SEKA, νομικοί, ακαδημαϊκοί, γυναίκες, γιατροί, απόστρατοι αστυνομικοί και στρατιωτικοί, εργαζόμενοι και μουσικοί, με ομιλίες στις οποίες αποκρυπτογράφησαν τον ιμπεριαλισμό της ΕΕ και ανέπτυξαν τους τρόπους και τις πρωτοβουλίες αγώνα εναντίον της ΕΕ. Η έκκληση για αλληλεγγύη του Μιγκέλ Μαδέιρα, προέδρου της Παγκόσμιας Ομοσπονδίας Δημοκρατικών Νεολαιών (ΠΟΔΝ), έγινε δεκτή «με ενθουσιασμό», ενώ το μήνυμα για αλληλεγγύη των λαών και κοινό αγώνα ενάντια στην ΕΕ που απηύθυνε ο Γιώργος Τούσσας, μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ, έγινε δεκτό από το πλήθος με το σύνθημα «Ζήτω η αλληλεγγύη των λαών», αναφέρει το «Bulletin» του ΚΚ Τουρκίας. Τις ομιλίες έκλεισε ο Αϊντεμίρ Γκιουλέρ, Πρόεδρος του ΚΚ Τουρκίας, ο οποίος εξέφρασε την πίστη του στις δυνατότητες που έχει το «Πατριωτικό Μέτωπο». Σύντομες συναυλίες έδωσαν ο Εντίπ Ακμπαϊράμ, ένας γνωστός Τούρκος μουσικός, ο οποίος δήλωσε ότι «δεν αφήσαμε αυτή τη χώρα να ξεπουληθεί στις ΗΠΑ και στην ΕΕ και δε θα την αφήσουμε», και, κλείνοντας τη συγκέντρωση, το συγκρότημα «City Lights». Αν και η αστυνομία επιχείρησε να παρεμποδίσει την πορεία των συγκεντρωμένων αποκλείοντας όλους τους δρόμους που οδηγούν στην πλατεία Ισκελε, οι διαδηλωτές πορεύτηκαν μετά τη συγκέντρωση έως το Χαϊντάρπασα, όπου βρίσκεται ο σταθμός του τρένου. Στην πορεία ακούστηκαν συνθήματα όπως «Αυτή η χώρα είναι δική μας, κάτω ο ιμπεριαλισμός», «Η Ευρωπαϊκή Ενωση είναι η ένωση των αφεντικών», «Μην αφήσετε τη χώρα να ξεπουληθεί, οργανωθείτε στο Πατριωτικό Μέτωπο», «Εργαζόμενοι ενωθείτε και πάρτε την εξουσία», «Η SEKA ανήκει στο λαό, δεν μπορεί να πουληθεί», «No pasaran στην ΕΕ από τα Πανεπιστήμια». H «MAXH» ΤΗΣ SEKA «Παράδειγμα» αντίστασης και ανυπακοής... Η μάχη που έδιναν από το 1998 οι εργαζόμενοι στην κρατική βιομηχανία χάρτου και κυτταρίνης, της SEKA, έφθασε, φέτος, στην κορύφωσή της. Η αντίστασή τους, όπως τονίζουν τα κόμματα και οι οργανώσεις της Αριστεράς στην Τουρκία που συσπειρώθηκαν γύρω τους, υπήρξε παραδειγματική. Οι 734 εργαζόμενοι του κρατικού εργοστασίου, μπροστά στις προσπάθειες ξεπουλήματος ή κλεισίματός του, από την κυβέρνηση του ΑΚ υπό τον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν αυτή τη φορά, υπό τις πιέσεις του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, έκαναν ό,τι μπορούσαν. Κλείστηκαν στο εργοστάσιο από τα τέλη Γενάρη, καταλαμβάνοντάς το, μένοντας εκεί με τις γυναίκες και τα παιδιά τους μέρα και νύχτα. Το εργοστάσιο δεν είναι απλώς μια σημαντική βιομηχανική μονάδα: Βρίσκεται πάνω σε υπερπολύτιμη γη. Η SEKA, που ιδρύθηκε το 1936, και ήταν το πρώτο εργοστάσιο χαρτιού της Τουρκίας, είχε αρχικά δυνατότητα παραγωγής 10.000 τόνων το χρόνο. Το 1980, έφθασε τη δυνατότητα παραγωγής 150.000 τόνων το χρόνο. Κι όμως, από το 1980 και για 25 χρόνια, δεν έγινε καμία επένδυση στο εργοστάσιο - διαδοχικές κυβερνήσεις προσπάθησαν, υπό την πίεση του ιδιωτικού τομέα, είτε να το πουλήσουν, είτε να το κλείσουν. Από το 1995, 6 από τα 10 βιομηχανικά του κεντρικά μηχανήματα πουλήθηκαν και το εργοστάσιο επιχειρήθηκε να συρρικνωθεί. Μια κρατική επιχείρηση που θα μπορούσε να γίνει κερδοφόρα με μικρές σχετικά επενδύσεις υπέστη αποεπενδύσεις - ενώ οι προσπάθειες να κλείσει συνεχίζονταν, με την εντονότερη αυτή του 1998. Οι εργαζόμενοι όμως το πάλεψαν τότε, όπως το πάλεψαν και φέτος. Ενώ, ακόμη και με μόνο τα τέσσερα μηχανήματά του, εργάζονταν με ρυθμούς που εξασφάλιζαν 73.100 τόνους χαρτιού το χρόνο!.. Το Φλεβάρη, οι τουρκικές αρχές έχασαν την υπομονή τους έναντι των εργαζομένων - ποτέ δε φημίζονταν γι' αυτήν, ούτως ή άλλως. Ειδικές δυνάμεις καταστολής επιτέθηκαν στους εργαζόμενους, και από τη μανία τους δε γλίτωσαν ούτε οι γυναίκες και τα παιδιά τους. Υπήρξαν δεκάδες συλλήψεις και πολλοί τραυματισμοί, πριν η αστυνομία αναγκαστεί να υποχωρήσει μπροστά σε χιλιάδες κατοίκους της περιοχής που δημιούργησαν ανθρώπινη ασπίδα γύρω από τους εργαζόμενους. Αλλά αντί να τους τρομοκρατήσει, η επίθεση ατσάλωσε τους εργαζόμενους κι άλλο, ενώ δημιούργησε ένα μεγάλο ρεύμα διαδηλώσεων αλληλεγγύης σε ευρύτατες λαϊκές μάζες. Κινητοποιήσεις, έτσι, υπήρξαν σε επιχειρήσεις του δημόσιου ή ευρύτερου δημόσιου τομέα (στην επιχείρηση καπνού TEKEL, στην «Telekom», στην πετρελαϊκή «Petkim», στον αερομεταφορέα THY), οι εργαζόμενοι στις οποίες είχαν ένα λόγο παραπάνω να συμπαρασταθούν στους εργαζόμενους της SEKA -γνωρίζουν πολύ καλά ότι ίσως βρεθούν, πολύ σύντομα, στην ίδια θέση. Πέραν αυτών, όμως, η υπόθεση της SEKA συνήγειρε στο σύνολό της την τουρκική εργατική τάξη, ακόμη και στρώματα, όπως είναι οι αγρότες στην Ανατολία, που δεν έχουν παράδοση συμμετοχής σε κινητοποιήσεις άλλων ομάδων εργαζομένων. Η συνεπής αντίσταση των εργαζομένων στη SEKA εξανάγκασε, παρατηρεί το Κόμμα Εργασίας (EMEP), ακόμα και την ηγεσία των συνδικάτων, που συνήθως τηρούν στάση Πόντιου Πιλάτου, να πάρει θέση, εξαναγκασμένη από τα γεγονότα. Η κυβέρνηση αρχικά υποχώρησε, πηγαίνοντας «πίσω» την ημερομηνία μέχρι την οποία ήθελε να «τελειώνει», να ολοκληρωθούν οι διαδικασίες ξεπουλήματος ή κλεισίματος, και να παρατείνει την προθεσμία έως τις 17 του Μάρτη. Οι κυβερνητικές απειλές δε λειτούργησαν. Αδυνατώντας να λύσει το πρόβλημα, η κυβέρνηση Ερντογάν κατέφυγε σε ένα τέχνασμα για να άρει το αδιέξοδο: Πέρασε την ευθύνη για το εργοστάσιο στην Τοπική Αυτοδιοίκηση. Στόχος είναι να «σπάσει» η αντίσταση - και να αναλάβει την ευθύνη του κλεισίματος η πόλη του Κοτσαέλι. Οι εργαζόμενοι, μετά από μια μακρά και σκληρή μάχη, ψήφισαν υπέρ, αν και τουλάχιστον 60 εξ αυτών αντιτάχθηκαν. Εξ ονόματος αυτών, ένας μίλησε στην πρόσφατη συγκέντρωση του ΚΚ Τουρκίας. Πέρα από το αν και το πώς η Τοπική Αυτοδιοίκηση θα χειριστεί το εργοστάσιο - κάτι που ακόμη δεν έχει καταλήξει -, ο σκληρός αγώνας που έδωσαν οι εργαζόμενοι παρ' όλη τη βάρβαρη καταστολή και τις διώξεις, αποτελεί ένδειξη μιας μαχητικότητας που η Τουρκία είχε χρόνια να δει... ΒΔΟΜΑΔΑ ΚΟΥΒΑΣ ΣΤΗΝ ΤΟΥΡΚΙΑ «Κοινός αγώνας για ανεξαρτησία» «Οταν περίπου 4.000 φωνές κραύγασαν "Κούβα Ναι! Γιάνκηδες Οχι"», σε μια κύρια μαζική εκδήλωση στο πλαίσιο της Βδομάδας Κούβας την 16η Μαρτίου, γράφει στην ιστορική κουβανέζικη εφημερίδα «Granma» ο Γκαμπριέλ Μολίνα, «δεν εξέφραζαν απλώς την επιθυμία τους να υποστηρίξουν μια ανεξάρτητη Κούβα. Μετά από μία βδομάδα συζητήσεων, συναντήσεων, προβολών ταινιών, εκθέσεων, συναυλιών και αδελφικών εναγκαλισμών, μπορούμε να βεβαιώσουμε ότι, όπως το έθεσε ο Οζλέμ Σεν, πρόεδρος του Τουρκο-Κουβανικού Συνδέσμου Φιλίας, "ο τουρκικός λαός είναι εναντίον της πολιτικής των ΗΠΑ προς την Τουρκία που φέρεται στο έθνος σα να μην είναι ανεξάρτητη χώρα"». Στην τελική εκδήλωση στο Bostanel Gosteri Merkegi, το μεγαλύτερο θέατρο της Αγκυρας, παρόντες ήταν ο πρεσβευτής της Κούβας Γκόμες Αμπασκάλ, ο Αμπελάρδο Κουρμπέλο, επικεφαλής του Ευρωπαϊκού Τμήματος του Τμήματος Διεθνών Σχέσεων της ΚΕ του ΚΚ Κούβας, άλλοι Κουβανοί απεσταλμένοι, περιλαμβανομένου του Ρομπέρτο Γκονσάλες, αδελφού του Ρενέ και εκπροσώπου της Εθνικής Επιτροπής για την Απελευθέρωση των Πέντε Ηρώων (οι οποίοι κρατούνται από τις ΗΠΑ), ο Κεμάλ Οκουγιάν, ΓΓ του ΚΚ Τουρκίας, στελέχη κομμουνιστικών νεολαιών. Τις ομιλίες ακολούθησε η προβολή του φιλμ «Reportage en Cuba», στο οποίο ο Φιντέλ Κάστρο και ο Τσε Γκεβάρα παρουσιάζουν οι ίδιοι την κουβανέζικη επανάσταση. Αλλά, η κορύφωση της εκδήλωσης ήρθε όταν ο τραγουδιστής Χοσέ Μανουέλ Σουάρες Αργουντίν και το τουρκικό τζαζ κουαρτέτο «Claro de Luna» ερμήνευσαν το τραγούδι του Κάρλος Πιέσα για τον Τσε: το τραγούδησαν όλοι, γράφει ο Μολίνα. Η Βδομάδα Κούβας πέρα από τις συναντήσεις με πολιτικούς, συνδικαλιστές, φοιτητές, τις ομιλίες και τις εκδηλώσεις, τις παρουσιάσεις, τις εκθέσεις και τις συνεντεύξεις, έβγαλε και μια σημαντική είδηση, την έκδοση της «Granma» στα τουρκικά κάθε μήνα. Σύμφωνα με τη συμφωνία του Γκαμπριέλ Μολίνα και του Ερκίν Τουφάν Οζάλπ, εκ μέρους του εκδοτικού οίκου «Dunya», η έκδοση θα είναι 20σέλιδη και ορισμένες σελίδες τετράχρωμες. Το ενδιαφέρον της αριστεράς στην Τουρκία για την Κούβα είναι έντονο... ----------------------------------------------------------- Στις φωτο 1,2,5 στιγμιότυπα από την μεγαλη συγκεντρωση και τη διαδήλωση. Στην φωτο 3, ο Κεμάλ Οκουγιάν, ΓΓ του ΚΚ Τουρκίας κατα τη διάρκεια της ομιλίας Στην φωτό 4 ο χαιρετισμός του Γ. Τούσσα, μέλους της ΚΕ του ΚΚΕ

Εικόνες:

από αιρετικός 28/03/2005 3:27 μμ.


Η αναφορά στις παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στην Τουρκία είναι αξιοσημείωτη. Όχι γιατί δεν γίνονται αυτές οι αθρώες παραβιάσεις από την Τουρκική Χούντα, αλλά γιατί μέλη του Κ.Κ.Ε. δεν μας έχουν συνηθίσει να χρηισμοποιούν τέτοια ορολογία. Από την άλλη αξίζει να επισημανθεί ότι οι εκθέσεις οργανώσεων ανθρωπίνων δικαιωμάτων που αποτελούν κόλαφο για καθεστώτα όπως το Τουρκικό, αποτελούν επίσης κόλαφο για καθεστώτα όπως το Κουβανικό (χωρίς να μπαίνουν, και σωστά, σε μια λογική σύγκρισης ή συμψηφισμού). Τελικά η ευαισθησία της αριστεράς για τα ανθρώπινα δικαιώματα είναι επιλεκτική; Α και κάτι ακόμα: οι ακτιβιστές των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στην Τουρκία, συχνά διώκονται ή απειλείται ακόμα και η ζωή τους. Από την άλλη στην Κούβα, δεν υπάρχουν τέτοια προβλήματα: οι οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων έχουν εκδιωχθεί ή δεν τους επιτρέπεται να στείλουν επιτόπου παρατηρητές. Ούτε επιτρέπεται να υπάρχουν ντόπια τμήματα διεθνών οργανώσεων. Χώρια που σύμφωνα με την Κουβανική νομοθεσία, στην ουσία απαγορεύεται κάθε ανεξάρτητη οργάνωση, αφού θα πρέπει η οποιαδήποτε οργάνωση να "συνεργάζεται" με μια αντίστοιχη κρατική. Και αυτό πρακτικά σημαίνει ότι το κράτος έχει δικαίωμα να διατηρεί τουλάχιστον έναν υπάλληλό του σε κάθε συνεύρεση των ατόμων μιας ανεξάρτητης οργάνωσης. Δηλαδή ο χαφιές είναι φανερός και θεσμοθετημένος!

από RED ALERT 28/03/2005 3:39 μμ.


Το πρόβλημα με τις οργανωσεις για τα Ανθρωπινα Δικαιώματα ειναι διπλό. Αφενος δεν οριζουν τα ανθρωπινα δικαιώματα σε ολοκληρη την εκταση τους. Αφετέρου βλέπουν τετοιου ειδους ζητήματα ΑΤΑΞΙΚΑ, ΞΕΚΟΜΕΝΑ ΑΠΟ ΧΩΡΟ, ΧΡΟΝΟ, ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ, ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΠΕΡΙΟΔΟ, όπως δυστυχως κανεις και συ. Θα μπορούσα απλα να σου πω, μιλώντας κάπως ουδετερα, οτι η Κουβα ειναι μια χωρα ΑΜΥΝΑ. Σε αντίθεση με την Τουρκία, που επιχορειγήται, γινεται μελος διεθνων οργανισμων, θεωρειτε "δημοκρατική", της χτυπουν φιλικα την πλατη κλπ, η ΚΟΥΒΑ αντιμετωπιζει ενα σκληροτατο ΕΜΠΑΡΓΚΟ, ειναι απομονωμενη, αποτελει στοχο δολιοφθορών κλπ κλπ. Δε μπορεις να περιμενεις ΙΔΙΑ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑ, απο εναν που τρωει φαπες ολη μερα και απο εναν που τον χαιδευουν ολη μερα ε?? Αν όμως σου μιλήσω ΕΝΤΕΛΩΣ ΠΟΛΙΤΙΚΑ, σαν κομμουνιστης, τοτε πρεπει να σου πω οτι η Τουρκια καταπιεζει τα δικαιώματα της εργατικής ταξης, των προοδευτικων ανθρωπων, της διανόησης κλπ κλπ. Ενω η Κουβα "καταπιεζει τα δικαιώματα" αυτων που θα ήθελαν η Κουβα να ήταν Τουρκια. Για μενα, η διαφορα ειναι ΤΕΡΑΣΤΙΑ, αλλα δε νομιζω οτι εσυ θα μπορεις να την δεις.....

Πόσες φορές πρέπει να τονιστεί σε ένα άρθρο ο όρος πατριωτικός για να καταλάβουμε το πόσο κομμουνιστικό είναι ένα κόμμα; Τι λέει το ΤΚΡ για τον ένοπλο αγώνα στην Τουρκία; Εκτός από τον αντιαμερικανισμό και τα συνθήματα ανεξαρτησίας λες κι η Τουρκία είναι κανά προτεκτοράτο έχει να μας πει τίποτα για τον τουρκικό ιμπεριαλισμό; Μήπως το ΤΚΡ είναι νόμιμο γιατί τα λέει (και τα κάνει) μισά..;

από αιρετικός 29/03/2005 12:21 πμ.


Τα λεγόμενα του RED ALERT επιβεβαιώνουν πλήρως τους φόβους μου. Για μερίδα της Αριστεράς, αν όχι για όλη, τα δικαιώματα του κάθε ανθρώπου εξαρτώνται από το ποιές πολιτικές αντιλήψεις έχει. ΠΡΟΣΟΧΗ! Μιλάμε για αντιλήψεις όχι πράξεις. Αν π.χ. κάποιος έχει δεξιές αντιλήψεις αυτομάτως για κάποιους "αριστερούς" είναι απόλυτα δικαιολογημένο να έχει λιγότερα δικαιώματα. Προκειται ακριβώς για την ίδια λογική που επικρατεί στην Τουρκία: αν κάποιος είναι Κούρδος ή Αριστερός (ή...γυναίκα!)είναι επόμενο να έχει λιγότερα δικαιώματα. Τα λεγόμενα του συντρόφου είναι η πλήρης δικαιολόγηση των φρονηματικών διώξεων και της προληπτικής καταστολής. (Για την ιστορία, στην Κούβα κατά καιρούς "δεξιές" ή "αντεπαναστατικές" αντιλήψεις είχαν (κατά το καστρικό καθεστώς) και διάφοροι αναρχικοί, ομοφυλόφιλοι, αριστεροί που διαφώνησαν με τον Κάστρο κ.λ.π.). Αλήθεια πόσες ομάδες αναρχικών (και πόσα έντυπα βγάζουν) στην Τουρκία και στην Κούβα; Και άλλη μια ερώτηση: στην Τουρκία (όπως και στην Ελλάδα και όπως και στις περισσότερες χώρες του κόσμου) η Αριστερά είναι πολυδιασμασμένη. Δε σου φαίνεται λίγο περίεργο που στην Κούβα δεν υπάρχουν άλλα αριστερά κόμματα ή οργανώσεις; Να φανταστώ ότι στην υποθετική περίπτωση που κάποτε το ΚΚΕ έπαιρνε με τον έναν ή τον άλλο τρόπο την εξουσία, θα...ξαναέπαιρνε στην αγκαλιά του όλα τα παραστρατημένα συντρόφια, οργανωμένα σε άλλες οργανώσεις και ανένταχτα; Όσο για το θέμα "άμυνα" είναι η τέλεια δικαιολογία. Ο εξωτερικός κίνδυνος χρησιμοποιείται πάντα από την εκάστοτε εξουσία για να καταστείλει βάναυσα τις εσωτερικές διαφωνίες.(By the way, οι οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων (αν και δεν είναι τίποτα "αγιες") είναι οι πρώτες που καταδικάζουν το εμπάργκο κατά της Κούβας. Αφενός γιατί πάντα τα εμπάργκο πλήττουν τους λαούς και όχι τις εξουσίες, και μάλιστα κυρίως τα κατώτερα στρώματα - και δε νομίζω να πιστεύει κανείς ότι η Κούβα είναι αταξική κοινωνία, και αφετέρου γιατί γνωρίζουν ότι ακριβώς το εμπάργκο είναι η τέλεια πρόφαση για ακόμα μεγαλύτερο περιορισμό των ελευθεριών και ακόμα περισσότερες παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων.)

Φιλε, να σου πω μια γνωμη? Το να ΑΝΑΜΑΣΑΣ τα γνωστα περι "διώξεων λογω πολιτικων αντιλήψεων" δεν ειναι και πολύ "αιρετική άποψη", μαλλον ειναι η συνιθισμενη αποψη που θα ακουγε κανεις σε ενα στρογγυλο τραπεζακι του Χατζηνικολαου, απο εναν απο τους γνωστους "κυριλε προοδευτικους" που καλεί! Ακόμα δε πιο συνηθισμένο ειναι το να "βαφτιζεις" αυτο που σου λεει ο άλλος, ως "διώξη λογω πολιτικων αντιλήψεων"! Αν θες να σου απαντησω, απάντησε μου πρωτα εσύ στην εξης ερωτηση: "Τι γνωμη εχεις για την διωξη των πολιτικων αντιλήψεων των νεοναζιστών"?? "Πόση διαφορα εχει η ...σκεψη τους, από την πιθανή ΔΡΑΣΗ τους (αν τους δωθεί η ευκαιρία)"?? Ενας π.χ δημοσιογραφος που ΓΡΑΦΕΙ μια φασιστική άποψη, ειναι απλή 'σκεψη' (του) ή αποτελει ταυτοχρονα και ΔΡΑΣΗ ΤΟΥ? Ενας που προπαγανδιζει μια φασιστική αποψη, σκεφτεται απλώς ή δρα/ΠΡΑΤΕΙ κιόλας?? Αν θες σε παρακαλω, απαντησε μου σε αυτα που σε ρωτάω, για να δω αν υπάρχει τροπος να συννενοηθούμε εστω στα ΒΑΣΙΚΑ και να ξεκινησουμε κουβεντα. Αλλιως....να'σαι καλά!

από αιρετικός 29/03/2005 3:07 μμ.


Καταρχήν θα πρέπει να μάθεις να συζητάς. Θα πρέπει να μάθεις να απαντάς στα ερωτήματα που σου θέτει ο συνομιλητής σου και όχι να υπεκφέυγεις (έντεχνα ή άτεχνα, αυτό θα τό κρίνουν άλλοι/ες). Και βεβαίως είναι μεγάλο το θράσος να απαιτείς απάντηση σε αυτά που θέτεις εσύ, ενώ δεν έχεις απαντήση σε αυτά που πρώτος έθεσε ο άλλος.[Περιμένω ακόμα απαντήσεις στις ερωτήσεις που έθεσα στην πρηγούμενη παρέμβασή μου] Τέλος πάντων για να ξεκαθαρίσουμε της βασικές μας διαφορές: Είμαι υπέρ της ελευθερίας της έκφρασης. Είσαι υπέρ της ελευθερίας του να εκφράζεται κανείς μόνο όταν αυτά που λέει συμφωνούν με τις απόψεις σου. Είμαι γενικά υπέρ της οικουμενικότητας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων (και για να σε προλάβω εννοώ ως ανθρώπινα δικαιώματα πολλά περισσότερα από αυτά που θεωρούν κάποιες ΜΚΟ). Είσαι υπέρ της επιλεκτικής αναγνώρισης σε συγκεκριμένους ανθρώπους, των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Και δικαιολογείς τη μαζική και διαχρονική παραβίασή τους από διάφορα καθεστώτα. [π.χ. είμαι υπέρ των ανθρωπίνων δικαιωμάτων των Κουβανών αναρχικών, φιλελεύθερων, ομοφυλόφιλων κ.λ.π. Ενδιαφέρεσαι για τις παραβιάσεις των ανθρωπίνω δικαιωμάτων μόνο όταν γίνονται από τους Τούρκους στρατοκράτες, τους Βορειοαμερικανούς ιμπεριαλιστές κ.λ.π.] Είμαι υπέρ του πολυκομματισμού (έστω υπέρ ενός πολυκομματισμού...της αριστεράς, αφού οι βασικές λαϊκές κατακτήσεις μπορούν να έχουν κατοχυρωθεί συνταγματικά ώστε να μην μπορεί να έρθει κάποιο "δεξιό" κόμμα στην εξουσία να τις αναιρέσει). Είσαι υπέρ του ενός κόμματος. [Είμαι κατά της απαγόρευσης ακόμα και των ακροδεξιών κομμάτων. ( α) για λόγους αρχής, β) γιατι η παρανομία ασκεί ακόμα μεγαλύτερη αίγλη και προσελκύει ακόμα περισσότερους ανεγκέφαλους νέους, γ) γιατί η απαγόρευση ακροδεξιών οργανώσεων είναι η πρόφαση για την απαγόρευση αναρχικών ομάδων και ομάδων της επαναστατικής αριστεράς και γενικά για περαιτέρω περιστολή των ελευθεριών, δ) γιατί το φασισμό όπως και τον νεοφιλελευθερισμό, κ.λ.π. θα πρέπει να τους αντιμετωπίσεις πολιτικά και να τους κάνεις να καταδικαστούν στην συνείδηση του κάθε ανθρώπου. Δεν μπορείς να τους αντιμετωπίσεις με απαγορεύσεις.] Εφόσον υπάρχει εξουσία είμαι υπέρ της εναλλαγής των ατόμων σε αυτή. Τάσσεσαι αναφανδόν υπέρ ατόμων που έχουν στρογγυλοκαθήσει στην εξουσία ,ας πουμε για 46 χρόνια... Είμαι υπέρ του εργατικού ελέγχου και αυτοδιαχείρισης στην παραγωγή. Είσαι υπερ του κρατικού ελέγχου της παραγωγής, δηλαδή του ελέγχου από την νομενκλατούρα του ενός και μοναδικού κόμματος.Δηλαδή υπέρ ενός συστήματος που αυτό θα έπρεπε να ονομάζεται κρατικομονοπωλιακός καπιταλισμός.Που τελικά οδηγεί σε αφαίρεση υπεραξίας από τους εργαζόμενους προς τα κομματόσκυλα-γραφειοκράτες. [Εφόσον δεν υπάρχει το παραπάνω] Είμαι υπέρ του ανεξάρτητου συνδικαλισμού. Είσαι υπέρ του να μην υπάρχει συνδικαλισμός (ή να είναι πλήρως κομματικά ελεγχόμενος δηλαδή στην ουδία εργοδοτικός) όταν το ένα και μοναδικό κόμμα που υποτίθεται ότι εκπροσωπεί την εργατική τάξη θα πάρει την εξουσία. Είμαι υπέρ της δημοκρατίας και όσο το δυνατόν υπέρ της πιό άμεσης δημοκρατίας. Είσαι υπέρ της "δικτατορίας του προλεταριάτου", δηλαδή στην πράξη της δικτατορίας του ηγέτη του ενός και μοναδικού κόμματος. [Π.χ. είμαι υπέρ των επιλογών (και μιλάω ΜΟΝΟ για το πολιτικό σκέλος) του Τσάβες (πολυκομματισμός, ανακλητές κυβερνήσεις από το λαό, δημοψηφίσματα), είσαι υπέρ των επιλογών Κάστρο (μονοκομματισμός, "δικτατορία του προλεταριάτου") Είμαι υπέρ της πραγματικής λαϊκής εξουσίας. Και σε οραματικό επίπεδο κατά της εξουσίας γενικά γιατί δεν θεωρώ ότι χρειάζομαι κανέναν να με εξουσιάζει. Είσαι υπέρ της (μονο)κομματικής εξουσίας. Είμαι υπέρ των οριζόντιων δομών. Είσαι υπέρ των ιεραρχικών κομματικών δομών και υπέρ της λογικής της πρωτοπορίας. Είμαι πολτικά δραστήριος αλλά και κομματικά αδέσμευτος. Είσαι πολιτικά δραστήριος, αλλά και κομματικά μαντρωμένος. Νομίζω ότι στις παρούσες συνθήκες μπορούμε να συνεργαστούμε σε πολλά, αλλά κατά βάθος μας χωρίζει χάος...

…που σε διευκολύνουν γιατί «στην πέφτουν» από τα δεξιά, και πες μας, RED ALERT: 1. Τι θέση έχει το ΚΚΤ για το δικαίωμα στην αυτοδιάθεση των Κούρδων? 2. Τι θέση έχει το ΚΚΕ για το δικαίωμα των Αλβανών μεταναστών στην χώρα μας, σε ΠΛΗΡΗ πολιτικά δικαιώματα (εκλέγειν, εκλέγεσθαι, κλπ)?

από αιρετικός 29/03/2005 4:10 μμ.


Πριν προλάβει να απαντήσει ο RED ALERT, να σημειώσω ότι σαφέσαστα είμαι υπέρ της αυτοδιάθεσης των Κούρδων και υπέρ του να έχουν οι μετανάστες πλήρη πολιτικά δικαιώματα. Το θέμα είναι ότι το ΚΚΕ εκφράζει και μια τάξη "αγροτών" που εκμεταλλεύονται τους μετανάστες ως φτηνό εργατικό δυναμικό, άρα δεν έχουν κανένα συμφέρον να νομιμοποιηθούν οι μετανάστες, πόσο μάλλον να αποκτήσουν πλήρη πολιτικά δικαιώματα. Βέβαια σε θεωρητικό επίπεδο ένα πραγματικά αριστερό κόμμα θα ενδιαφερόταν να έχει τους ακτήμονες μετανάστες ως μέλη, ψηφοφόρους και υποστηρικτές (άρα να αγωνιστεί καταρχήν για τα πλήρη πολιτικά δικαιώματά τους)και όχι τους μικρογαιοκτήμονες. Αλλά σε μια τέτοια περίπτωση, ακόμα κι αν κάποτε οι μετανάστες αποκτούσαν τα δικαιώματα αυτά, πόσοι από αυτούς θα ψήφιζαν ΚΚΕ, όταν έχουν ζήσει στο πετσί τους τον υπαρκτό; Άρα δε συμφέρει... (Και μια απάντηση για το "φιλελεύθερος δημοκράτης". Οι εξουσίες πάντα φρόντιζαν να διαστρεβλώνουν και να οικιοποιούνται λέξεις που εκφράζουν μεγάλα νοήματα. Υπάρχουν όμως και κάποιοι που αντιστέκονται. Έτσι υπάρχει ο (νεο)φιλελευθερισμός υπάρχει και η ελευθεριακότητα. Υπάρχει η "δημοκρατία" του Μπους, αλλά υπάρχει και η δημοκρατία του Τσάβες ή η άμεση δημοκρατία των Ζαπατίστας - οι οποίοι κλείνουν όλες τις ανακοινώσεις τους με το τρίπτυχο Δημοκρατία, Ελευθερία, Δικαιοσύνη...)

από είχα γράψει κι από πάνω 30/03/2005 8:46 μμ.


Όσον αφορά το Κουρδικό από αυτά που διάβασα στο σάιτ του ΤΚΡ στα Αγγλικά φαίνεται να έχει καλή θέση. Μιλάει για κοινό αγώνα Κούρδων και Τούρκων εργαζομένων για τον σοσιαλισμό, για πλήρη δικαιώματα σε όλες τις εθνότητες που συναποτελούν την Τουρκία και για ταυτόχρονη πάλη ενάντια στον τουρκικό αλλά και κουρδικό εθνικισμό. Τώρα παραπάνω δεν ξέρω........ Πάντως όντως ο Ρεντ Αλέρτ απάντησε μόνο στα σχετικά με την Κούβα κι όχι στα σχόλια που αφορούσαν το ΤΚΡ...

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

To μέγιστο μέγεθος των αρχείων είναι 16ΜΒ. Επιτρέπονται όλες οι γνωστές καταλήξεις αρχείων εικόνας,ήχου, βίντεο. ΠΡΟΣΟΧΗ! Για να υπάρχει η δυνατότα embed ενός video πρέπει να είναι της μορφής mp4 ή ogg.

Νέο! Επιλέξτε ποιά εικόνα θα απεικονίζεται στην αρχή του σχόλιου.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License