Aργεντινή: H ώρα της εξέγερσης

Aργεντινή: H ώρα της εξέγερσης

post image

Με 31 νεκρούς, εκατοντάδες τραυματίες και χιλιάδες συλλήψεις στο Μπουένος Άιρες και σε άλλες πόλεις της Αργεντινής, η εξέγερση που εκδηλώθηκε δυναμικά στις 19 Δεκεμβρίου του 2001, συνεχίζεται την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές και αποτελεί ήδη ένα ιστορικό γεγονός που, έτσι ή αλλιώς, θα καθορίσει το μέλλον της χώρας αλλά θα επηρεάσει και τα κινήματα όλων των χωρών της Λατινικής Αμερικής. Στο εσωτερικό, οι πικετέρος συναντιούνται με τα κινήματα των ανέργων και τα μεσαία στρώματα σε κοινές κινητοποιήσεις ενάντια στο διεθνές κεφάλαιο, τις τράπεζες και τη χρεωκοπημένη ντόπια πολιτικο-οικονομική ελίτ. Όσοι είμαστε αλληλέγγυοι στους εξεγερμένους της Αργεντινής, θέλουμε να ελπίζουμε ότι θα κερδίσουν την κούρσα του χρόνου και θα μπορέσουν να μετατρέψουν την εξέγερσή τους σε ένα νέο πολιτικό δρόμο για τη χώρα τους.

Εικόνες:

από Σήματα Καπνού 17/12/2002 2:10 μμ.


post image
Ηαπόφαση του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου να διακόψει τη χορήγηση των δόσεων του δανείου που περίμενε η Αργεντινή μπορεί να στάθηκε η αφορμή για να ξεσπάσει η εξέγερση, αλλά είναι απολύτως βέβαιο ότι ήταν μόνο η αφορμή. Η αναγκαιότητα της εξέγερσης ωρίμαζε εδώ και πολλά χρόνια στη χώρα κάτω από τη δράση τριών παραγόντων: - τις άλυτες κοινωνικές αντιθέσεις που παρόξυνε η νεοφιλελεύθερη πολιτική της δολαριοποίησης και του χρέους - τη χρεωκοπία του αστικού πολιτικού κατεστημένου στο σύνολό του - τη συσσώρευση αγωνιστικών εμπειριών στη διάρκεια όλης της δεκαετίας του ’90, τις ανεπάρκειες του εργατικού συνδικαλιστικού κινήματος και της Αριστεράς, την εμφάνιση νέων κοινωνικών κινημάτων. Σήμερα, το οικονομικό αδιέξοδο, που συνοδεύεται από το αδιέξοδο του πολιτικού συστήματος, αποδεικνύει ότι το πρόβλημα που αντιμετωπίζει η Αργεντινή δεν είναι πρόβλημα δημοσιονομικής διαχείρισης, αλλά συνολικό κοινωνικο-πολιτικό πρόβλημα. Σ’ αυτό ή θα δώσει λύση ο αγώνας των εκμεταλλευόμενων ή αλλιώς ο φαύλος κύκλος της οικονομίας θα επαναληφθεί με διάφορες μορφές, με λιγότερο ή περισσότερο πληθωρισμό, με λιγότερη ή περισσότερη παρέμβαση του ΔΝΤ και του πολυεθνικού κεφαλαίου κ.λπ.

Εικόνες:

από Σήματα Καπνού 17/12/2002 2:11 μμ.


Τα στοιχεία των 30 τελευταίων χρόνων δείχνουν ότι μια μακρόχρονη διαδικασία παρακμής οδήγησε, κάτω από τις νεοφιλελεύθερες επιταγές του ΔΝΤ στη δεκαετία του ’90, στην εγκατάσταση ενός «συστήματος φτώχειας», που βασικό του χαρακτηριστικό είναι η παρουσία μιας σταθερά αυξανόμενης μάζας κοινωνικά περιθωριοποιημένων από τη μια, και από την άλλη η συγκέντρωση του συνόλου σχεδόν του πλούτου στα χέρια της τοπικής οικονομικής ολιγαρχίας, των πολυεθνικών και των τραπεζών που λυμαίνονται τη χώρα. Η εξέλιξη των οικονομικών δεικτών δείχνει ότι η Αργεντινή από αυτή την άποψη είχε τη μεγαλύτερη χειροτέρευση από τις άλλες χώρες της Λατινικής Αμερικής. Συγκεκριμένα, το 1975 στο 10% πιο φτωχό τμήμα του πληθυσμού αντιστοιχούσε το 3% του ΑΕΠ (Ακαθάριστο Εθνικό Προϊόν), ενώ το 2000 – το 1,4%. Στο 10% του πληθυσμού που βρίσκεται στην αμέσως ανώτερη οικονομική κλίμακα αντιστοιχούσε, το 1975, το 4,1% του ΑΕΠ και το 2000, το 2,5%. Τέλος, στο 10% πιο πλούσιο τμήμα του πληθυσμού το 1975 αντιστοιχούσε το 24% του ΑΕΠ και το 2000 – το 40%. Η εξέλιξη αυτή αντιστοιχεί στη συνεχή μείωση των θέσεων εργασίας, σαν συνέπεια των ιδιωτικοποιήσεων αλλά και του ότι βασικές παραγωγικές μονάδες της Αργεντινής μείωσαν την παραγωγή τους ή έκλεισαν, καθώς με τη δολαριοποίηση τα προϊόντα της χώρας έγιναν ακριβά και μη ανταγωνιστικά στις διεθνείς αγορές, άρα μειώθηκαν οι εξαγωγές. Έτσι στις αρχές του 21ου αιώνα η Αργεντινή έχει ποσοστό ανεργίας που επίσημα το εκτιμούν πάνω από 20%. Σε αυτό το πλαίσιο, σημειώνεται μια συνεχής επέκταση της φτώχειας, που αφορά και εκείνους που εργάζονται ακόμη, αλλά και τα μεσαία στρώματα. Η Παγκόσμια Τράπεζα εκτιμά ότι σε συνολικό πληθυσμό 37 εκατ., τα 14 εκατ. ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας. Από αυτούς 3.777.000 ζουν σε συνθήκες απόλυτης φτώχειας. Από αυτούς που ζουν σε συνθήκες απόλυτης φτώχειας, 2.048.000 ζουν με έσοδα λιγότερα από 1 δολάριο την ημέρα. Η φτώχεια στα τέλη της δεκαετίας του ’90 αναπτυσσόταν με άλματα. Στο Μπουένος Άιρες (10 εκατ. πληθυσμός), αυτοί που ζούσαν κάτω από το όριο της φτώχειας το 1994 αντιστοιχούσαν σε ποσοστό 19%, και μέσα σε τέσσερα χρόνια, το 1998, έφτασαν στο 26%. Σε αυτά τα στοιχεία πρέπει να προσθέσουμε ότι το 55% του οικονομικά ενεργού πληθυσμού δεν έχει κοινωνική ασφάλιση. Είναι 7.600.000 άτομα που δουλεύουν σε συνθήκες «μαύρης» εργασίας, ή θεωρούνται «ελεύθεροι επαγγελματίες». Τέλος, το 43% των εργαζομένων είναι υποχρεωμένοι να δουλεύουν τουλάχιστον 10 ώρες, ωράριο που θεωρείται φυσιολογικό, και φυσικά δεν παίρνουν καμιά απολύτως υπερωριακή αποζημίωση. Αυτός ο οικονομικός πληθυσμός, η εργατική τάξη και οι άλλοι εργαζόμενοι, στις συνθήκες αυτές παρήγαν το 2001 συνολικό προϊόν που, αν υπολογισθεί κατά κεφαλή, η αξία του ανέρχεται σε 8.000 δολάρια, την ώρα που το κόστος ζωής υπολογιζόταν σε 2.460 δολάρια ετησίως. Αυτό σημαίνει ότι κάτω από άλλες συνθήκες όλος ο πληθυσμός της Αργεντινής θα ζούσε άνετα, και θα υπήρχε και κέρδος στους κεφαλαιοκράτες! Το συμπέρασμα είναι ότι το πραγματικό πρόβλημα της Αργεντινής δεν είναι η ανάπτυξη. Άλλωστε η οικονομική ιστορία της χώρας, κατά τις δύο τελευταίες δεκαετίες, δείχνει ότι στην Αργεντινή τόσο το κόστος της ανάπτυξης όσο και το κόστος της ύφεσης το πλήρωσαν και το πληρώνουν οι εκμεταλλευόμενοι. Το πραγματικό πρόβλημα είναι η οικονομική ληστεία που πραγματοποιήθηκε μέσω των ιδιωτικοποιήσεων, του εξωτερικού χρέους και της δολαριοποίησης.

από Σήματα Καπνού 17/12/2002 2:13 μμ.


post image
Ο όρος πολιτικές ευθύνες, στην περίπτωση της Αργεντινής, δεν αποδίδει απολύτως τίποτε από τα πολιτικά και οικονομικά εγκλήματα που έχει χρεωθεί το πολιτικό κατεστημένο της χώρας. Μετά την αιματοβαμμένη δικτατορία του Βιντέλα, με τους 30.000 εξαφανισμένους αγωνιστές, η αποκατάσταση της πολιτικής τάξης και της δημοκρατίας με την εναλλαγή Περονιστών και Ριζοσπαστών στην εξουσία αποδείχτηκε μία ακόμη τραγωδία. Αρχής γενομένης από τον Αλφονσίν και με κορύφωση την προεδρία του Μένεμ, το αστικό πολιτικό κατεστημένο υπήρξε απολύτως πρόθυμο να συνεργήσει στην εφαρμογή του νεοφιλελεύθερου μοντέλου που υπαγόρευε το ΔΝΤ και το πολυεθνικό κεφάλαιο. Επί εποχής του περονιστή Μένεμ, ο Καβάγιο ως υπουργός Οικονομικών επέβαλε με συνταγματική μεταρρύθμιση τη δολαριοποίηση. Το ξεπούλημα του παραγωγικού πλούτου της χώρας συνοδεύτηκε από την πρωτοφανή διόγκωση του εξωτερικού χρέους. Αλλά τα πρώτα χρόνια δεν φάνηκαν αμέσως τα ολέθρια αποτελέσματα αυτής της πολιτικής και όλοι μιλούσαν για το οικονομικό θαύμα της Αργεντινής. Όταν ο Μένεμ κατέρρευσε μέσα στη διαφθορά και τα σκάνδαλα που τον οδήγησαν σε κατ’ οίκον περιορισμό, ο ριζοσπάστης Ντε λα Ρούα υποχρεώθηκε σύντομα να καλέσει και πάλι τον Καβάγιο για να «σώσει» την κατάσταση. Η παραλλαγή της δολαριοποίησης που εφάρμοσε ο Καβάγιο, με τη μετατροπή της ισοτιμίας σε 1 πέσος = με μισό δολάριο+μισό ευρώ, ήταν αδύνατον να αντιμετωπίσει την αιμορραγία της αργεντίνικης οικονομίας. Έτσι στην ημερήσια διάταξη τέθηκαν τα μέτρα για τον περιορισμό των μισθών και των συντάξεων, και η δέσμευση των τραπεζικών καταθέσεων που αφορούσε κυρίως τα μεσαία στρώματα. Η δέσμευση τον περασμένο Δεκέμβριο των αποθεμάτων των ιδιωτικών ασφαλιστικών οργανισμών για την πληρωμή του χρέους ήταν η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι. Η εξέγερση της 19ης Δεκεμβρίου, οι επιθέσεις των φτωχών στα σουπερμάρκετ και τελικά όλων των εξεργεμένων στα δημόσια κτίρια και σ’ αυτό το κυβερνητικό μέγαρο, είχε σαν αποτέλεσμα η χώρα να αλλάξει 5 προέδρους μέσα σε λίγες εβδομάδες. Ο τελευταίος για την ώρα πρόεδρος, ο περονιστής Ντουάλτε, κυβερνήτης του Μπουένος Άιρες επί Μένεμ, χρεωμένος με ουκ ολίγες κατηγορίες για διαφθορά και καταχρήσεις, στέκεται στον προεδρικό θώκο χάρις στη στήριξη όλου του πολιτικού κατεστημένου. Όλοι, περονιστές, ριζοσπάστες και το Φρεπάσο, για να αποφύγουν την κατάρρευση και την ακυβερνησία του έδωσαν ψήφο εμπιστοσύνης και ανέβαλαν για το 2003 τη νέα προεδρική εκλογή προσπαθώντας να κερδίσουν χρόνο. Αυτό το διεφθαρμένο πολιτικό προσωπικό στην Αργεντινή το αποκαλούν «λούμπεν πολιτική τάξη» και είναι πασίγνωστο ότι οι περισσότεροι από αυτούς έχουν προσφέρει τις υπηρεσίες τους και στη χούντα Βιντέλα, αλλά διαπλέκονται και με τις διάφορες μαφίες εμπορίου ναρκωτικών, όπλων, ξεπλύματος μαύρου χρήματος κ.λπ. Οι τελευταίες βουλευτικές εκλογές που έγιναν στις 14 Οκτωβρίου 2001, λίγους μήνες πριν από την εξέγερση, έστειλαν με πολλούς τρόπους ένα ηχηρό μήνυμα για τα επερχόμενα, σε όσους ήταν σε θέση να το κατανοήσουν. Τα τρία παραδοσιακά αστικά κόμματα, η Alianza-ριζοσπάστες που κυβερνούσε ήδη με τον Ντε λα Ρούα, το νεοφιλελεύθερο κόμμα που είχε ιδρύσει ο Καβάγιο και το Κόμμα της Δικαιοσύνης-περονιστές, έχασαν 8 εκατ. ψήφους ή το 46% της εκλογικής τους δύναμης. Η Αριστερά στο σύνολό της πήρε 1,5 εκατ. ψήφους ή 11%. Θριάμβευσαν κυριολεκτικά η αποχή με 27% και το λευκό-άκυρο με ένα 25% περίπου. Η πλειοψηφία του αργεντίνικου λαού είχε εκφραστεί με σαφήνεια, στην εξέγερση μετέφρασαν αυτή τη στάση τους στο σύνθημα «Να φύγουν όλοι – Να μην μείνει κανείς»! Οι κοινωνικοί αγώνες στο προσκήνιο Ηεξέγερση του Δεκεμβρίου μπορεί να χαρακτηριστεί αυθόρμητη στο βαθμό που δεν την αποφάσισε κάποιο συγκεκριμένο πολιτικό κέντρο. Ωστόσο, στην Αργεντινή, επί μία δεκαετία, από το 1991 μέχρι σήμερα, εκδηλώθηκαν κοινωνικοί αγώνες με εξαιρετική ένταση και επιμονή. Αγώνες που ανέδειξαν νέα κοινωνικά κινήματα και νέες μορφές αγώνα. Αγώνες που ωρίμασαν τις συνθήκες για να εκδηλωθεί η λαϊκή εξέγερση του Δεκεμβρίου. Στη διάρκεια αυτών των χρόνων το εργατικό κίνημα, που ιστορικά έχει ιδιαίτερη σημασία για την Αργεντινή, συνέχισε να παίζει ένα σημαντικό ρόλο. Παρά τις συνέπειες των αυταπατών που καλλιέργησε μεταπολεμικά στο κίνημα ο περονισμός και παρά την πρόσδεση σε αυτόν των γραφειοκρατικών συνδικάτων, συγκεκριμένα της Γενικής Συνομοσπονδίας Εργαζομένων (CGT), έγιναν σημαντικές γενικές απεργίες. Ειδικά στη δεκαετία του ’90 έγιναν 9 γενικές απεργίες. Μάλιστα στα χρόνια 1995 και 1996, η συμμετοχή στις γενικές απεργίες έφτασε το 70-90%, σε εποχή που η ανεργία και η υποαπασχόληση, οι οποίες θεωρούνται αρνητικοί παράγοντες για την ανάπτυξη του κινήματος, άγγιζαν το 30%. Κάτω από την πίεση των εξελίξεων η CGT ουσιαστικά διασπάστηκε πολιτικά, όχι όμως οργανωτικά. Ενώ το Κομουνιστικό Κόμμα, που ιστορικά φέρει το βάρος της μη καταδίκης της χούντας Βιντέλα, προώθησε τη συγκρότηση μιας άλλης Γενικής Συνομοσπονδίας, της CTA. Oι πραγματικές αλλαγές όμως στην οικονομία και στην κοινωνία είχαν σαν αποτέλεσμα, στη δεκαετία του ’90, να αναδειχθούν νέοι πρωταγωνιστές. Είναι οι πικετέρος, που οργανώνουν τα μπλόκα στους εθνικούς δρόμους και η αυτοοργάνωση των ανέργων σε μαζικά και δυναμικά κινήματα. Από το 1993 έως το 1999, καταγράφηκαν 685 μπλόκα στους εθνικούς δρόμους. Το 2001, τα νέα αυτά κοινωνικά κινήματα κατέκτησαν ανώτερα επίπεδα οργάνωσης. Τον Ιούλιο, πραγματοποιήθηκε η πρώτη Εθνική Συνέλευση των Λαϊκών, Περιφερειακών Οργανώσεων και των Οργανώσεων Ανέργων. Τον Σεπτέμβριο, δημιουργήθηκε το Φρενάπο, το Εθνικό Μέτωπο ενάντια στη Φτώχεια. Το Φρενάπο οργάνωσε στις 14 και 17 Δεκεμβρίου λαϊκό δημοψήφισμα με το αίτημα «Ένα εισόδημα για μια ανθρώπινη ζωή και όχι για τον κοινωνικό αποκλεισμό». Πάνω από 1,5 εκατ. άτομα πήραν μέρος στο δημοψήφισμα. Έτσι έφτασαν στην εξέγερση του Δεκεμβρίου. Με έναν πρωτοφανή πλούτο αγωνιστικών εμπειριών και νέων μορφών κοινωνικής οργάνωσης. Από ορισμένους, τα νέα αυτά κοινωνικά κινήματα θεωρούνται ως κατώτερες μορφές οργάνωσης. Κάνουν το σφάλμα να τα αντιπαραθέτουν στο «οργανωμένο εργατικό κίνημα», το οποίο θεωρούν ως ανώτερο επίπεδο. Στην πραγματικότητα, οι πικετέρος, τα μπλόκα και οι οργανώσεις των ανέργων ΕΙΝΑΙ η εργατική τάξη που σπρώχτηκε στη χρόνια υποαπασχόληση, στην ανεργία και στην πείνα. Στις οργανώσεις τους, η βασική μάζα είναι παλιοί βιομηχανικοί εργάτες. Πολλοί από αυτούς έχουν σημαντική συνδικαλιστική, πολιτική και οργανωτική εμπειρία. Το νέο στοιχείο που δημιούργησε και την κρίσιμη μάζα για την εξέγερση του Δεκεμβρίου είναι ότι σε αυτή τη νέα περίοδο των αγώνων συμμετέχουν ΟΛΟΙ, άντρες και γυναίκες, με τις οικογένειές τους, με τα παιδιά τους. Νέο στοιχείο και πολύτιμη παρακαταθήκη είναι η αυτοοργάνωσή τους. Στα μπλόκα, στις συνοικίες, με τις οργανώσεις βάσης και τις λαϊκές συνελεύσεις. Με τα συσσίτια, την αλληλοβοήθεια και την ανταλλαγή των αποθεμάτων τους αλλά και διάφορων υπηρεσιών μέσω του συστήματος που ονομάζεται τρουέκε (βλ. σελ. 28-31). Argentinazo Ηεντύπωση που δόθηκε, κυρίως από τα μέσα ενημέρωσης, για διαδηλώσεις που ξεκίνησαν από το πουθενά, ελάχιστα αντιστοιχεί στην πραγματικότητα. Είναι χαρακτηριστικό ότι τις επιθέσεις στα σουπερμάρκετ και τα πολυτελή εμπορικά καταστήματα, που τις αποκάλεσαν «λεηλασίες» ξεχνώντας επιτηδευμένα ποιοι λεηλατούσαν επί δεκαετίες την αργεντίνικη οικονομία, τις κάλεσε για πρώτη φορά στις 17 Δεκεμβρίου η οργάνωση ανέργων «Τερέζα Ροντρίγκες». Η εξέγερση, ωστόσο, γενικεύτηκε, όταν συμμετείχαν μαζικά σε αυτήν τα μεσαία στρώματα. Κι αυτό είναι μια ιστορική στιγμή αποφασιστικής σημασίας που έχει πολλά ιστορικά προηγούμενα. Όταν τα μεσαία στρώματα επιλέγουν να τοποθετηθούν με τη μεριά των εκμεταλλευόμενων, το κοινωνικό σύστημα χάνει την παλιά του ισορροπία. Βέβαια, τις επόμενες εβδομάδες, μετά και την πτώση του Σάα, τα μέσα ενημέρωσης έδειξαν ουρές στις πρεσβείες της Ιταλίας, της Ισπανίας αλλά και του Ισραήλ με κόσμο που ζητούσε βίζες για να φύγει από την Αργεντινή. Προφανώς η πλειονότητά τους ανήκει στα μεσαία στρώματα, κι αυτό αντιστοιχεί στο ότι τα μεσαία στρώματα δεν είναι μια ενιαία κοινωνική κατηγορία. Υπάρχουν παντού, και όχι μόνο στην Αργεντινή, πλούσια μεσαία στρώματα, και μεσαία στρώματα που το επίπεδο ζωής τους δεν είναι ανώτερο από αυτό των εργαζόμενων. Τελικά η εξέλιξη της εξέγερσης θα κρίνει το αν το μεγαλύτερο μέρος των μεσαίων στρωμάτων θα συνεχίσει να είναι με το μέρος των εξεγερμένων. Το Argentinazo ανέδειξε και δύο ακόμη κρίσιμα πολιτικά ζητήματα. Το πρώτο είναι ο ρόλος της παραδοσιακής Αριστεράς, συμπεριλαμβανομένης της Άκρας Αριστεράς. Πολλοί και μέσα στην Αργεντινή εκφράστηκαν με ιδιαίτερα επικριτικούς τόνους για τη στάση των αριστερών κομμάτων και οργανώσεων. Φαίνεται ότι η Αριστερά σε ένα μεγάλο μέρος της αιφνιδιάστηκε από την ταχύτητα των εξελίξεων. Γεγονός που συνδέεται με την πολυδιάσπασή της αλλά και τους αργούς ρυθμούς με τους οποίους έδειχνε όλα τα προηγούμενα χρόνια να κατανοεί την εμφάνιση, τον ρόλο και τη σημασία των νέων κοινωνικών κινημάτων. Έτσι, ενώ μέλη και στελέχη των οργανώσεων της Αριστεράς συμμετείχαν στην εξέγερση και ορισμένοι συγκαταλέγονται στους τραγικούς νεκρούς-θύματα της καταστολής, οι οργανώσεις της Αριστεράς καταναλώθηκαν σε εκδηλώσεις συμπαράστασης και σε αναλύσεις και διαξιφισμούς εκατέρωθεν για το ρόλο τους. Το δεύτερο ζήτημα που ανέδειξε η εξέγερση ήταν η εκδήλωση της βίας από την πλευρά των εξεγερμένων. Οι επιθέσεις, για παράδειγμα, στα δημόσια κτίρια από κάποιους χαρακτηρίστηκαν έργο «περονιστών προβοκατόρων». Τέτοιοι χαρακτηρισμοί πήραν τη δέουσα απάντηση από επώνυμους αγωνιστές που συμμετείχαν στην εξέγερση και είναι μέλη οργανώσεων που η συμβολή τους στο πολιτικό κίνημα της Αργεντινής είναι πέρα από κάθε αμφισβήτηση, όπως οι «Μητέρες της Πλατείας Μαΐου». Α.Ξ. ----------------------------------------------------------- πρόγραμμα κινητοποιήσεων Στις 16 Φεβρουαρίου πραγματοποιήθηκε στην Πλατεία Μαΐου Εθνική Συνέλευση των Πικετέρος και των Ανέργων με συμμετοχή των περισσότερων σχημάτων και οργανώσεων που συμμετείχαν στην εξέγερση. Η Εθνική Συνέλευση αποφάσισε το παρακάτω πρόγραμμα κινητοποιήσεων: 18 Φεβρουαρίου: Μπλόκα διαρκείας στους εθνικούς δρόμους. 20 Φεβρουαρίου: Εθνική Ημέρα κινητοποιήσεων για τη συμπλήρωση 2 μηνών από την εξέγερση. Μπλόκα, εθνικό cazerolazo, λαϊκές συνελεύσεις και interbarrial (συνέλευση όλων των Συνοικιακών Επιτροπών των πικετέρος και των ανέργων) στην Πλατεία Μαΐου. 25 Φεβρουαρίου: Αποκλεισμός των πετρελαϊκών και γενικά των ιδιωτικοποιημένων εταιρειών. 2 Μαρτίου: Εθνική κινητοποίηση με αίτημα την απελευθέρωση των πολιτικών κρατουμένων. 4-8 Μαρτίου: Εθνική πορεία όλων των εργαζομένων προς την πρωτεύουσα στην οποία θα συντονιστούν οι λαϊκές συνελεύσεις. 2 Απριλίου: Νέα Εθνική Συνέλευση των εργαζομένων και των ανέργων.

Εικόνες:

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

To μέγιστο μέγεθος των αρχείων είναι 16ΜΒ. Επιτρέπονται όλες οι γνωστές καταλήξεις αρχείων εικόνας,ήχου, βίντεο. ΠΡΟΣΟΧΗ! Για να υπάρχει η δυνατότα embed ενός video πρέπει να είναι της μορφής mp4 ή ogg.

Νέο! Επιλέξτε ποιά εικόνα θα απεικονίζεται στην αρχή του σχόλιου.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License