Κλινική Junin στην Κόρδοβα…

Σε κατάληψη!

Mικρό χρονικό βασισμένο σε κείμενο που οι ίδιοι οι εργαζόμενοι έγραψαν ως ιστορικό του αγώνα τους Ηκλινική Junin, μια κλινική 40 χρόνων, από τον Οκτώβριο του 2001 παρουσίασε όλα τα συμπτώματα ενός «προαναγγελθέντος θανάτου». Οι εργαζόμενοι είχαν να πληρωθούν από τον Ιούνιο και οι φήμες για πώληση ή πτώχευση ήταν μεγάλες. Δεν είχαν καμιά άμεση πληροφόρηση. Μόνοι τους, μετά από εξαντλητική έρευνα μαθαίνουν τελικά ότι ή κλινική έχει πουληθεί, τα αφεντικά έχουν αλλάξει, αν και για ένα μεγάλο διάστημα συνεχίζουν να εμφανίζονται στην κλινική οι παλιοί ιδιοκτήτες. Βέβαια, όταν οι εργαζόμενοι απαιτούν τους μισθούς τους, οι παλιοί ιδιοκτήτες δηλώνουν αναρμόδιοι και παραπέμπουν σε άλλους. Έρχονται σε επαφή με το συνδικάτο (ATSA), το οποίο όμως δεν συμφωνεί με την πρόταση των εργαζομένων να δημοσιοποιήσουν το πρόβλημα, να βγουν στους δρόμους σε μπλόκα, «να δημιουργήσουν πρόβλημα στα αφεντικά». Οι φήμες για πτώχευση ακούγονται διαρκώς και οι εργαζόμενοι αποφασίζουν να παρακάμψουν το συνδικάτο και να πάνε σε απεργία και κινητοποιήσεις μόνοι τους. Αυτό, βέβαια, όπως ήταν αναμενόμενο, τους οδήγησε σε μια σειρά από νομικές επιπλοκές. Παρ’ όλες όμως τις δυσκολίες, αποφασίζουν να συγκροτήσουν μια διαρκή συνέλευση και να διεκδικήσουν τους μισθούς τους. «Όμως αυτό ενόχλησε την εργοδοσία και, πολύ περισσότερο, τα ταμπλό που στήσαμε σε ευδιάκριτα σημεία, στρατηγικά για την κλινική, όπου καταγγέλλαμε τις απατεωνίστικες τακτικές, που ακολουθούσαν τόσο οι καινούργιοι αγοραστές, όσο και οι πωλητές. Με δυο λόγια, χαλάσαμε τις δουλειές αυτών των εγκληματιών διευθυντών». Αποφασίζουν να οργανώσουν απεργιακό ταμείο και δέχονται συμπαράσταση από πολύ κόσμο. Το συνδικάτο Luz y Fuerza (συνδικάτο εργαζομένων στην ηλεκτροδότηση), ένα από τα πιο μαχητικά της πόλης, πολιτικά κόμματα της αριστεράς, όπως Polo Obrero, PTS, MST (όλα από τον τροτσκιστικό χώρο), και οι συνελεύσεις γειτονιάς, στηρίζουν από την αρχή τον αγώνα τους. Στις 13/6/2002, οι εργαζόμενοι της κλινικής καλούν τον τύπο και, έχοντας στο πλευρό τους όλους όσοι τους συμπαραστέκονται, δηλώνουν την ομόφωνη απόφασή τους να ξαναλειτουργήσουν την κλινική οι ίδιοι. Έτσι, αρχίζει μια καινούργια εποχή. Οι 37 εργαζόμενοι της κλινικής (οι 26 είναι γιατροί από όλες σχεδόν τις ειδικότητες) συγκροτούν ένα συνεταιρισμό και, με μια προσφορά προς τα φτωχά στρώματα (3 bonos για τα εξωτερικά ιατρεία και 5 για τις ειδικότητες, δηλαδή περίπου 1 και 1, 5 ευρώ αντίστοιχα), λειτουργούν σήμερα την κλινική, με μεγάλες βέβαια οικονομικές δυσκολίες, αλλά την λειτουργούν. Από αυτά τα χρήματα, το μισό περίπου πηγαίνει στους γιατρούς και το υπόλοιπο μοιράζεται εξίσου στους εργαζόμενους, κάθε Παρασκευή, ημέρα της συνέλευσής τους. Τα χρήματα που παίρνει ο καθένας κάθε εβδομάδα είναι περίπου 30 bonos ή και λιγότερα. Μέχρι τώρα χρησιμοποιούν φάρμακα που υπήρχαν στην κλινική, πολλά από αυτά, όσα δεν χρειάζονται, τα ανταλλάσσουν με άλλα, σε φαρμακεία που συνεργάζονται μαζί τους και στηρίζουν τον αγώνα τους. «Όλα αυτά ήταν μια ήττα για τους εργοδότες και νίκη για μας, γιατί τους χαλάσαμε τα σχέδια της πώλησης. Μέρα με την μέρα, κανείς δεν είναι αφεντικό, με μια λέξη, κανείς δεν θέλει να αναλάβει το βάρος των χρεών και να ανοίξει την πόρτα της κλινικής.» Και οφείλεται σ’ αυτό, αλλά και στη συμπαράσταση του κόσμου, ότι οι εργαζόμενοι δεν αντιμετωπίζουν προς το παρόν τον κίνδυνο να εκδιωχθούν βίαια από την κλινική. Δεν υπάρχει πίεση από τα αφεντικά. Ο αγώνας τους όμως δεν σταματάει εδώ. Οι εργαζόμενοι, σε συνεργασία με δικηγόρους που τους στηρίζουν, θέλουν να προωθήσουν το αίτημα για απαλλοτρίωση του κτιρίου, καθώς επίσης και την πρόταση νόμου, σύμφωνα με την οποία, κάθε επιχείρηση, που δεν θα πληρώνει μισθούς για 6 μήνες, να περνάει στα χέρια των εργαζομένων. Μιλάνε οι… καταληψίες! Στις 3 του Οκτώβρη, σε μια πολύ συντροφική συζήτηση, μερικοί εργαζόμενοι της κλινικής, στο χώρο της κουζίνας, που είναι και ο χώρος των συνελεύσεων, μοιράζονται τις εμπειρίες τους με μεγάλη οικειότητα και προθυμία…, όπως και το μάτε τους*… Στην ερώτηση: «Τι σημαίνει για τον καθένα από σας η συμμετοχή σε αυτόν τον αγώνα», οι απαντήσεις τους αποτελούν μια επιβεβαίωση των όσων αναφέρθηκαν πιο πάνω. José: είναι μια εμπειρία καινούργια για τον καθένα μας. Μαθαίνουμε μέσα από αυτό και νιώθουμε περηφάνια, γιατί μεταδίδουμε ένα μήνυμα στους υπόλοιπους εργαζόμενους, που λέει ότι αυτό είναι δυνατό και, σε συνθήκες παρόμοιες με τις δικές μας, μπορούν να βρουν ένα δρόμο, όπως βρήκαμε εμείς, που μπορεί να είναι λύση για όλους τους εργαζόμενους. Απ’ αυτή την άποψη, είναι κάτι που μας κάνει να νιώθουμε περήφανοι. Από κει και πέρα, μαθαίνουμε όλοι τα πάντα, γιατί πλέον ο καθένας πρέπει να ξεπεράσει τα όρια του τομέα του και να κάνει άλλα πράγματα, όπως διοικητικές δουλειές, καθαριότητα, που δεν γνώριζε πριν. Εγώ, για παράδειγμα, είμαι νοσοκόμος, ποτέ δεν είχα ασχοληθεί με αυτά. Πολιτικά, επίσης, έχουμε μάθει πολλά, όπως το πώς να διεκδικείς πράγματα από το κράτος. Daniel: Από τότε που άρχισε η διαμάχη, γνωριστήκαμε καλύτερα, μάθαμε να είμαστε ενωμένοι, να μοιραζόμαστε το μάτε, το φαγητό, μάθαμε να είμαστε μαζί. Viviana: Όταν βρίσκεσαι μαζί με τον άλλο 24 ώρες στον ίδιο χώρο, μοιράζεσαι πράγματα. Υπάρχουν διαφορές, όπως έχουν όλοι, είμαστε 36 άνθρωποι διαφορετικοί, όμως καταφέρνουμε να φτάσουμε σε συμφωνία. Κάτι άλλο επίσης σημαντικό που συμβαίνει εδώ και το μαθαίνουμε, είναι η αλληλεγγύη του κόσμου. Υπάρχουν άνθρωποι που μας πλησιάζουν και μας ρωτάνε πώς μπορούν να βοηθήσουν, αν υπάρχουν πράγματα να γίνουν και διάφορα άλλα. Τον Ιούλιο κάναμε μια συναυλία και συνέβη κάτι φανταστικό, γιατί είχαμε προσφορά από πολλούς καλλιτέχνες, υπήρξε κόσμος που ήρθε αυθόρμητα να βοηθήσει και αυτό είναι ωραίο. Μας συγκινεί πολύ. José: Πάνω σε αυτό, άλλο παράδειγμα. Υπάρχουν συνελεύσεις που έχουν ήδη ψηφίσει, το επόμενο φεστιβάλ που θα οργανώσουν τον Νοέμβριο να γίνει για την κλινική Jun΄in. Raul: Εγώ είχα πολλές αμφιβολίες για αυτό που θα κάναμε, και τώρα πέρασαν μήνες και είδα ότι είμαι εδώ και γίνονται πράγματα. Είναι σαν ένα δεύτερο σπίτι. Marcelo: Είναι πολύ σημαντικό που είμαστε εδώ. Όλα τα πολιτικά κόμματα λένε ότι, αν η κλινική χάσει, αν χάσουν οι εργαζόμενοι της κλινικής Jun΄in, είναι σαν να χάνουν όλοι οι εργαζόμενοι. Και είναι έτσι, γιατί είμαστε η πρώτη κλινική στη χώρα που αγωνιζόμαστε και προσπαθούμε να βρούμε διέξοδο ως εργαζόμενοι, και αυτό δεν είναι το ίδιο με ό, τι γίνεται με τα κεραμικά ή τα ενδύματα, γιατί εμείς δουλεύουμε για την ανθρώπινη ζωή.

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

To μέγιστο μέγεθος των αρχείων είναι 16ΜΒ. Επιτρέπονται όλες οι γνωστές καταλήξεις αρχείων εικόνας,ήχου, βίντεο. ΠΡΟΣΟΧΗ! Για να υπάρχει η δυνατότα embed ενός video πρέπει να είναι της μορφής mp4 ή ogg.

Νέο! Επιλέξτε ποιά εικόνα θα απεικονίζεται στην αρχή του σχόλιου.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License