ΔΙΑΛΟΓΟΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΝΤΙΣΙΩΝΙΣΜΟ ΚΑΙ ΤΟΝ ΑΝΤΙΣΗΜΙΤΙΣΜΟ

από Αναδημοσίευση 28/12/2002 2:41 μμ.

Ένας πολύ ενδιαφέρων διάλογος μεταξύ του Ι.Σιμπή, τ. ακόλουθου Τύπου της Ισραηλινής πρεσβείας, και Τάκη Φωτόπουλου για ένα θέμα που έχει απασχολήσει πολύ το Ιντυ

ΔΙΑΛΟΓΟΣ ΜΕ ΤΟΝ Τ. ΦΩΤΟΠΟΥΛΟ- ΓΡΑΦΕΙ Ο ΙΑΚΩΒ ΣΙΜΠΗ* Περί αντισιωνισμού και αντισημιτισμού: «Η σωστή εκδοχή» Είναι προφανές από το άρθρο του με τίτλο η «Υποπτη ταύτιση του αντισιωνισμού και αντισημιτισμού» («Ε» 30.11.2002) ότι ο Τάκης Φωτόπουλος διακατέχεται όχι μόνο από άγνοια για την ιστορία του σιωνιστικού κινήματος, αλλά και από προκατάληψη για ό,τι σχετίζεται με τους Εβραίους και τον Σιωνισμό, δύο έννοιες που ο ίδιος συγχέει εσκεμμένα. Κατ' αρχήν τα χαρακτηριστικά που προσδίδει στον σιωνισμό όταν μιλάει για «υπερεθνικές» και «διεθνείς σιωνιστικές ελίτ» που κυβερνούν τον κόσμο και επεκτείνονται και στην Ελλάδα, προέρχονται αναμφισβήτητα από τα «Πρωτόκολλα των Γερόντων της Σιών», έναν αντισημιτικό λίβελο που γράφτηκε στη Ρωσία και άρχισε να δημοσιεύεται το 1903. Πρόκειται για μια συλλογή από πρωτόκολλα κάποιων μυστικών συζητήσεων που πραγματοποίησαν, δήθεν, «οι ηγέτες του Διεθνούς Ιουδαϊσμού». Από τα πρωτόκολλα αυτά απορρέει ότι υπάρχει σχέδιο των ηγετών του Διεθνούς Ιουδαϊσμού και των Μασόνων να «καταλάβουν και να κυριαρχήσουν πάνω σε όλα τα έθνη μέσω της διατάραξης των καθεστώτων τους και καταστροφής του χριστιανικού πολιτισμού και να ιδρύσουν αντί αυτών ένα Διεθνές Ιουδαϊκό Βασίλειο... με σκοπό την υποδούλωση και την εκμετάλλευση των λαών». Είναι προφανές ότι ο κύριος Φωτόπουλος κάνει εδώ μια δομική μεταφορά. Παίρνει τα χαρακτηριστικά του Εβραίου από τα Πρωτόκολλα και τα μεταφέρει στον όρο «Σιωνιστής». Δηλαδή Εβραίος και Σιωνιστής είναι ταυτόσημοι όροι. Είναι ενδιαφέρον ότι το ίδιο κάνει και το στέλεχος της ρωσικής μυστικής αστυνομίας, Σεργέι Νίλος, που συνέγραψε αυτό το κείμενο. Κατά τα πρωτόκολλα, οι «ηγέτες του Διεθνούς Ιουδαϊσμού» συνήλθαν παράλληλα με το πρώτο Σιωνιστικό Συνέδριο στη Βασιλεία το 1897. Ο κ. Φωτόπουλος αναφέρεται σε δύο επιφανείς Εβραίους, τους Τσόμσκι και Χέρμαν, για να εμπεδώσει τη θεωρία του περί των εγκλημάτων της διεθνούς σιωνιστικής ελίτ. Δεν αναφέρει όμως κανένα από τις δεκάδες ή εκατοντάδες ονόματα άλλων «επιφανών Εβραίων», που ισχυρίζονται το αντίθετο. Ονόματα όπως Αλμπερτ Αϊνστάιν και Γεσαγιάου Μπερλίν δεν είναι φαίνεται άξια λόγου για τον κύριο Φωτόπουλο. Επίσης, ο αρθρογράφος αναφέρει και το όνομα του Ιακ. Καμπανέλλη ως «προοδευτικού μέλους της ελληνοεβραϊκής κοινότητας». Καλό θα έκανε, πριν κάνει διάφορες διαπιστώσεις, να ελέγξει πρώτα τα πράγματα. Ο Ιακ. Καμπανέλλης δεν ήταν ποτέ, ούτε είναι Εβραίος και συνεπώς δεν είναι μέλος της ελληνοεβραϊκής κοινότητας. Πάντα υπήρχε πολυφωνία στα εβραϊκά κινήματα και κατά συνέπεια στο σιωνιστικό κίνημα. Και όσον αφορά την εθνοκάθαρση, κανένα από τα βασικά σιωνιστικά ρεύματα δεν την πρέσβευε. Ισως κάποιες περιθωριακές ασήμαντες ομάδες. Στα δύο βασικά βιβλία του, το «Judenstat» («Το Εβραϊκό Κράτος») και το «Alteneuland» («Παλαιά Νέα Πατρίδα»), ο Τεοντόρ Χερτζλ, ο πατέρας του σιωνιστικού κινήματος, υποστήριζε την ανάγκη της ανοχής και της καλλιέργειας καλών σχέσεων μεταξύ Εβραίων και Αράβων, σε σημείο μάλιστα που δέχθηκε κριτική από άλλους ηγέτες του σιωνιστικού κινήματος, που τον θεώρησαν αφελή. Αξίζει επίσης να σημειωθεί ότι ακόμα και διανοούμενοι της ελληνικής Αριστεράς, που ήταν αρχικά αντίθετοι με το σιωνιστικό κίνημα, αναθεώρησαν αργότερα τις θέσεις τους, όπως ο Αβραάμ Μπεναρόγια, ένας από τους προάγγελους της ελληνικής Αριστεράς, ο οποίος μάλιστα μετανάστευσε στο Ισραήλ το 1954. Το γεγονός ότι η Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ εξέδωσε ψήφισμα (3.379, 10.10.1975) το οποίο χαρακτηρίζει τον σιωνισμό ρατσιστικό κίνημα, μπορεί να αποδοθεί στην ισχυρή αραβική και μουσουλμανική πλειοψηφία της συνέλευσης. Βέβαια, ο Τάκης Φωτόπουλος παρέλειψε να αναφέρει ότι η ίδια Γ.Σ. του ΟΗΕ εξέδωσε νέο ψήφισμα στις 16.12.1991 (ψήφισμα 46/86) ανακαλώντας τελείως το προηγούμενο, όπως και το γεγονός ότι η Γενική Συνέλευση είχε εκδώσει ψήφισμα (181, 29.11.1947) για τη διχοτόμηση της αποικιοκρατούμενης Παλαιστίνης και τη δημιουργία δύο κρατών, ενός εβραϊκού και ενός αραβικού, που απορρίφθηκε από το Παλαιστινιακό Εθνικό Κίνημα και τις αραβικές χώρες, οι οποίες μάλιστα εξαπέλυσαν πόλεμο εναντίον του νεοσύστατου εβραϊκού κράτους. Ο κ. Φωτόπουλος δεν αναφέρει ότι η ίδια παλαιστινιακή ηγεσία έχει παίξει και αυτή ιστορικά ένα σημαντικό ρόλο στη δημιουργία της αραβο-ισραηλινής σύγκρουσης, πριν από τη δημιουργία του κράτους του Ισραήλ. Παραλείπει π.χ. να αναφέρει ότι στις αρχές του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, ο Χατζ Αμίν Αλ Χουσεΐνι, τότε μουφτής της Ιερουσαλήμ, είχε συμμαχήσει με τους ναζί και τον Χίτλερ, υποστηρίζοντας την εξόντωση των Εβραίων και τη ναζιστική προπαγάνδα στη Μέση Ανατολή. Επίσης μιλά για τα χιλιάδες θύματα που θρηνεί η παλαιστινιακή πλευρά, χωρίς να αναφέρεται και στις χιλιάδες θύματα που θρηνεί η ισραηλινή πλευρά σε πέντε πολέμους και εκατοντάδες τρομοκρατικές ενέργειες. Αλλά, ακόμα και αν δεχτούμε τη λογική ότι για όλα φταίει η ύπαρξη του Ισραήλ, δεν μπορούμε να μην αναρωτηθούμε ποια λύση προτείνει ο κ. Φωτόπουλος. Να γυρίσουμε πίσω 55 χρόνια, να διώξουμε 6 εκατομμύρια Εβραίους από το Ισραήλ και να επιστρέψουν οι 600 χιλιάδες ή 4 εκατομμύρια Παλαιστίνιοι πρόσφυγες; Στην ουσία του το άρθρο του Τάκη Φωτόπουλου αποδεικνύει την επικίνδυνη ταύτιση του αντισιωνισμού και του αντισημιτισμού. Οι υποτιθέμενοι «αντισιωνιστές» συγχέουν τα παλαιά ρατσιστικά στερεότυπα για τους Εβραίους και τα αποδίδουν τώρα στους σιωνιστές, αρνούνται το δικαίωμα ύπαρξης του Ισραήλ ή τουλάχιστον ύπαρξης με τη σημερινή μορφή και απορρίπτουν οποιαδήποτε ρεαλιστική πρόταση θα επέτρεπε την ειρήνευση στην περιοχή και οποιονδήποτε συμβιβασμό με το ισραηλινό κράτος. Σχετικά πάντως με τον αντισιωνισμό, τα λόγια του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ, ηγέτη των Αφροαμερικανών και αγωνιστή για τα ανθρώπινα δικαιώματα στις ΗΠΑ στη δεκαετία του '60, είναι χαρακτηριστικά: «Ας ακουστεί η αλήθεια από τις υψηλές κορυφές των βουνών. Ας ηχήσει μέσα από τις πεδιάδες της πράσινης γης του Θεού. Οταν οι άνθρωποι ασκούν κριτική στον σιωνισμό εννοούν τους Εβραίους. Ο σιωνισμός δεν είναι τίποτα λιγότερο από το όνειρο και ιδανικό του εβραϊκού λαού να επιστρέψει και να ζήσει στα εδάφη του. Και τι είναι ο αντισιωνισμός; Είναι να αμφισβητεί στον Εβραίο το βασικό δικαίωμα που εμείς δικαιολογημένα αξιώνουμε για τους λαούς της Αφρικής και αναγνωρίζουμε για όλα τα άλλα έθνη στην υφήλιο. Είναι η διάκριση εναντίον των Εβραίων επειδή είναι Εβραίοι. Εν συντομία είναι αντισημιτισμός». * Ιστορικός, πρώην ακόλουθος Τύπου της πρεσβείας Ισραήλ *Η απάντηση του κ. Τ. Φωτόπουλου στην στήλη «ΑΝΑΛΥΣΗ ΣΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ». Ανάλυση στα γεγονότα Ποιοι είναι αντισημίτες ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΕ ΜΙΑ ΕΠΙΣΤΟΛΗ Του ΤΑΚΗ ΦΩΤΟΠΟΥΛΟΥ Το άρθρο μου με τον τίτλο «Η ύποπτη ταύτιση αντισιωνισμού και αντισημιτισμού» ("Ε", 30/11/02) προκάλεσε την οργίλη αντίδραση του κ. Ιακώβ Σιμπή, τ. ακολούθου Τύπου της ισραηλινής πρεσβείας (δημοσιεύεται στη σελ. 50) που κατηγορεί τη στήλη για «άγνοια σχετικά με την ιστορία του σιωνιστικού κινήματος αλλά και προκατάληψη για ό,τι σχετίζεται με τους Εβραίους και τον Σιωνισμό», δύο έννοιες που δήθεν συγχέω εσκεμμένα. Μολονότι όμως η επιστολή φιλοδοξεί να προσφέρει «σοβαρό αντίλογο» -πράγμα βέβαια ευπρόσδεκτο- δυστυχώς, όπως θα προσπαθήσω να δείξω, όχι μόνον επαναλαμβάνει τη στερεότυπη σιωνιστική προπαγάνδα, αλλά και δεν προσπαθεί καν να διερευνήσει την προβληματική πάνω στην οποία στηριζόταν το άρθρο. Και αυτό παρά το γεγονός ότι, όπως ρητά τονιζόταν σε αυτό, η προβληματική του στηρίζεται σε αυτήν μιας ολόκληρης παράδοσης, της ριζοσπαστικής Αριστεράς, την οποία, σαν ιστορικός που δηλώνει, όφειλε να γνωρίζει -ιδιαίτερα μάλιστα όταν αρκετοί Εβραίοι (πολλοί περισσότεροι στο παρελθόν) τη συμμερίζονται. Θα προσπαθήσω λοιπόν ν' απαντήσω στα θέματα που θίγει ο επιστολογράφος σημείο προς σημείο. Αρχικά, αποτελεί βέβαια σοβαρή διαστρέβλωση ο ισχυρισμός του, ότι το άρθρο «αποδεικνύει» και μάλιστα εσκεμμένα «την επικίνδυνη ταύτιση του αντισιωνισμού και του αντισημιτισμού». Ιδιαίτερα, όταν ρητός στόχος του ήταν ακριβώς το αντίθετο: να δείξει τις θεμελιακές διαφορές μεταξύ των δύο. Αντί όμως ο κ. Σιμπή να προσπαθήσει να δείξει τα κατά τη γνώμη του λάθη στις έννοιες-διακρίσεις που χρησιμοποίησα, προτίμησε τους προκατειλημμένους (και ατεκμηρίωτους) χαρακτηρισμούς, που δεν έχουν βέβαια σχέση με τον «σοβαρό» αντίλογο που επικαλείται. Ετσι, γράφει με απόλυτη σιγουριά ότι τα χαρακτηριστικά που αποδίδω στον σιωνισμό όταν μιλώ για υπερεθνικές σιωνιστικές ελίτ προέρχονται «αναμφισβήτητα» (sic!) από τα «Πρωτόκολλα των Γερόντων της Σιών», ένα κείμενο που δεν αφιέρωσα ποτέ χρόνο να διαβάσω, διότι όλη η προβληματική μου απορρίπτει τις συνωμοσιολογίες, ιδιαίτερα μάλιστα όταν είναι θρησκευτικού και φυλετικού χαρακτήρα. Εάν όμως η ιστορική μελέτη του κ. Σιμπή περιορίζεται σε ό,τι έχει σχέση με τον Ιουδαϊσμό και τους επικριτές του, όφειλε πριν κάνει παρόμοιους χαρακτηρισμούς να είχε φροντίσει να μάθει την έννοια της υπερεθνικής ελίτ1 που δεν έχει σχέση με συνωμοσιολογίες αλλά με ένα κοινωνικό φαινόμενο, το οποίο αναφέρεται στην πολιτική έκφανση της καπιταλιστικής νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης. Η σιωνιστική ελίτ (για την οποία ανέφερα ότι παίζει κρίσιμο ρόλο στην υπερεθνική ελίτ, λόγω της πολιτικής, οικονομικής και κοινωνικής δύναμής της) δεν ορίζεται με βάση φυλετικά ή θρησκευτικά χαρακτηριστικά, αλλά με βάση την ιδεολογία που ασπάζονται πολλοί Εβραίοι, δηλαδή την ιδεολογία του «καθαρού» εβραϊκού κράτους μέσω του εποικισμού της Παλαιστίνης από τους απανταχού Εβραίους και του συνακόλουθου ξεριζωμού των Παλαιστινίων. Ιδεολογία που όπως ανέφερα, δεν τη συμμερίζονταν φωτεινά εβραϊκά μυαλά, μεταξύ των οποίων η Χάνα Αρεντ. Είναι όμως ενδιαφέρον ότι ο επιστολογράφος επικαλείται και το φωτεινότερο ίσως εβραϊκό μυαλό, τον Αϊνστάιν, για να δείξει τη δήθεν μεροληπτικότητά μου, τη στιγμή που είναι γνωστό (αλλά προφανώς, καίτοι ιστορικός, το ξέχασε) ότι ο Αΐνστάιν μαζί με την Αρεντ και δεκάδες άλλους εξέχοντες Εβραίους είχε συνυπογράψει επιστολή στους New York Times το 1948, καταδικάζοντας το μόλις ιδρυθέν σιωνιστικό κράτος, διότι απαρτιζόταν από εξτρεμιστές Εβραίους εθνικιστικές «φασιστικής» φύσης, που μόλις είχαν διαπράξει μια «σφαγή» Παλαιστίνιων αγροτών2. Ακόμη, όσον αφορά τον Ιάκωβο Καμπανέλλη, που ανέφερα ότι καταδίκασε τα πρόσφατα σιωνιστικά εγκλήματα, δεν ήμουν εγώ που τον κατέταξα στα προοδευτικά μέλη της εβραϊκής κοινότητας. Απλώς στηρίχτηκα στην ακόλουθη πρόταση που εμπεριέχει η άθλια έκθεση περί αντισημιτισμού στην Ελλάδα3 ότι «ο κ. Πάγκαλος συνιστά στους Ελληνες Εβραίους ν' ακολουθήσουν το παράδειγμα των Vidal Naquet, Jules Dassin, και Ιάκωβου Καμπανέλλη καθώς και εκατοντάδων άλλων Εβραίων διανοούμενων στη Γαλλία, που κατηγορηματικά καταδίκασαν τη φασιστική κυβέρνηση Σαρόν για αυτό που κάνει σήμερα». Από την άλλη μεριά, προδίδει σημαντική ένδεια επιχειρημάτων η προσπάθεια του επιστολογράφου ν' αμφισβητήσει το γεγονός ότι ο σιωνισμός, τόσο ως θεωρία όσο και ως πρακτική, στόχευε στην εθνοκάθαρση της Παλαιστίνης με επιχειρήματα του τύπου «ο Τέοντορ Χερτζλ, πατέρας του σιωνιστικού κινήματος, υποστήριξε την ανάγκη της ανοχής και της καλλιέργειας καλών σχέσεων μεταξύ Εβραίων και Αράβων» - πράγμα που κάθε καλός αποικιοκράτης επιθυμεί, με τους δικούς του όρους βέβαια. Ακόμη, είναι αναληθές ότι μόνο κάποιες ασήμαντες περιθωριακές ομάδες πρέσβευαν την εθνοκάθαρση, όταν είναι γνωστό ότι ήδη από το 1925 οι Αναθεωρητές Σιωνιστές του Vladimir Jabotinsky, έχοντας πλήρη συνείδηση ότι ο στόχος του «Μεγάλου Ισραήλ» σε ολόκληρη την Παλαιστίνη (συμπεριλαμβανομένης της σημερινής Ιορδανίας) ήταν ασύμβατος με τους στόχους των Παλαιστίνιων Αράβων, σχημάτισαν τη στρατιωτική τους πτέρυγα, το Irgun Zvai Leumi, που ήταν υπαίτια για τις τρομοκρατικές ενέργειες κατά των Παλαιστινίων4. Το γεγονός ότι, ενώ το 1914 οι Παλαιστίνιοι ήταν το 77% του πληθυσμού και οι Εβραίοι μόλις το 12% και ότι μόνο στην περίοδο 1947-49 κάτι μεταξύ 520.000 και 1 εκ. Παλαιστίνιων ξεριζώθηκαν από τα εδάφη τους ως συνέπεια των σιωνιστικών ενεργειών (τρομοκρατικές πράξεις, κατασχέσεις κ.λπ.), ενώ σήμερα στην εντός του Ισραήλ περιοχή οι Παλαιστίνιοι αποτελούν μόλις μια μειοψηφία 20% -που μάλιστα με χίλιους θεσμοθετημένους και άτυπους τρόπους ουσιαστικά αποτελούν πολίτες δεύτερης κατηγορίας- είναι η μεγαλύτερη απόδειξη της σιωνιστικής εθνοκάθαρσης. Μια εθνοκάθαρση, στον σχεδιασμό και θεσμοθέτηση της οποίας πήραν μέρος και οι «σοσιαλιστές» σιωνιστές του Μπεν Γκουριόν κ.ά. Στη συνέχεια ο κ. Σιμπή με ψέγει για την παράλειψή μου ν' αναφέρω ότι η απόφαση της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ το 1975, που χαρακτήριζε τον σιωνισμό ρατσιστικό κίνημα (την οποία ο ίδιος αποδίδει «στην ισχυρή αραβική και μουσουλμανική πλειοψηφία της συνέλευσης») ανακλήθηκε τον Δεκέμβριο του 1991. Ομως, η παράλειψη ήταν σκόπιμη, διότι βέβαια η ισχυρή αραβική-μουσουλμανική πλειοψηφία δεν άλλαξε μεταξύ 1977 και 1991. Αυτό που άλλαξε είναι η εγκαθίδρυση της Νέας Τάξης πραγμάτων μετά την κατάρρευση του «υπαρκτού» και τον πόλεμο στον Κόλπο, που μετέβαλε άρδην τον διεθνή συσχετισμό δυνάμεων προς όφελος της υπερεθνικής ελίτ. Οσον αφορά τη Γενική Συνέλευση του 1947, που αποφάσισε τη διχοτόμηση της Παλαιστίνης, ο επιστολογράφος πάλι «ξεχνά» ν' αναφέρει ότι ο λόγος που δεν έγινε δεκτή από τους Αραβες και Παλαιστίνιους ήταν διότι η Συνέλευση αυτή, σε παράβαση κάθε κανόνα δικαίου, αποφάσισε τη διχοτόμηση μιας χώρας εναντίον της βούλησης της συντριπτικής πλειοψηφίας των κατοίκων της (το 1946 οι Αραβες ήταν 1.269.000 και οι Εβραίοι 678.000) παραχωρώντας μάλιστα το 55% της γης στη μειονότητα5. Είναι όμως αξιοσημείωτο, ότι ψέγομαι διότι δεν αναφέρω πως από τις αρχές του Δεύτερου Παγκοσμίου Πολέμου ο μουφτής της Ιερουσαλήμ είχε συμμαχήσει με τους ναζί, τη στιγμή που είναι επίσης γνωστό ότι μια μερίδα των Αναθεωρητών Σιωνιστών, η Ομάδα Στερν, δεν είχε διστάσει το 1940-44 να ζητήσει τη βοήθεια των ναζί, για να τερματίσει τη βρετανική αποικιοκρατία, που αποτελούσε εμπόδιο στα σιωνιστικά σχέδια! Τέλος, απαιτεί ιδιαίτερη τόλμη να με επικρίνει, διότι δεν μιλώ και για τα θύματα της ισραηλινής πλευράς, «ξεχνώντας» ότι αιτία όλων αυτών των πολέμων και ενεργειών ήταν ο ίδιος ο σιωνισμός. Και αυτό διότι, όπως τόνισα στο άρθρο μου, εναλλακτική λύση υπήρχε (και υπάρχει) και την πρότειναν ανέκαθεν εξέχοντα μέλη της εβραϊκής ριζοσπαστικής Αριστεράς: Η πολυπολιτισμική συνομοσπονδία των λαών της περιοχής, που θα περιλάμβανε και τους ξεριζωμένους Παλαιστίνιους πρόσφυγες και φυσικά τους Εβραίους που ζουν σήμερα στην Παλαιστίνη. Τη λύση όμως αυτή πάντα απέρριπταν οι σιωνιστές. Μήπως λοιπόν οι πραγματικοί αντι-σημίτες είναι οι σιωνιστές, που έχουν προκαλέσει το φοβερό αιματοκύλισμα Αράβων αλλά και Εβραίων τον τελευταίο μισό αιώνα; 1. Βλ. για ανάλυση της έννοιας Τ. Φωτόπουλος, Παγκοσμιοποίηση, Αριστερά και Περιεκτική Δημοκρατία, (Ελλην. Γράμματα, 2002) κεφ. 1 για ανάλυση της έννοιας αυτής, καθώς και της αντίστοιχης μαρξιστικής έννοιας της «υπερθενικής καπιταλιστικής τάξης». 2. Andy Beckett, The Guardian, 12/12/02. 3. Π. Δημητράς κ.ά. Anti-semitism in Greece-a current picture: 2001-2002, (Νοεμβ. 2002). 4. «History of Palestine», Encyclopedia Britannica, CD ROM 2003. 5. Στο ίδιο. ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 28/12/2002

από λεπτομερειακός 28/12/2002 4:40 μμ.


δες http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=53536

από @ 28/12/2002 5:14 μμ.


…αλλα από την αναποδη!Οπως εγραφε ο «ιστορικος» στο 53536 «Ο Τάκης Μίxας είναι γνωστός απολογητής της Νέας Τάξης . Αυτό που κάνει στο άρθρο αυτό, αντιγράφοντας αντίστοιχα άρθρα από δυτικές εφημερίδες, δεν ειναι βέβαια η υποστηριξη των θέσεων της ριζοσπαστικής Αριστεράς για το θέμα του Σιωνισμου . Απλώς υιοθετεί τη νεοφιλελεύθερη κοσμοπολίτικη θέση πάνω στο θέμα εφόσον δεν βλέπει τον Σιωνισμό σαν όργανο του δυτικού ιμπεριαλισμού παλιότερα και σημερα την Σιωνιστική ελίτ σαν τμήμα της υπερεθνικής ελίτ, αλλά απλώς το βλεπει σαν θέμα πολιτιστικό και των αντιφάσεων του. Έτσι, διαστρεβλώνει και την Ιστορία (υιοθετώντας το Σιωνιστικό επιχείρημα) ότι δήθεν η Σιωνιστική λύση επιβλήθηκε μετά τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο ενώ βέβαια η εφαρμογή της είχε αρχίσει πολύ πιο πριν , από τον πρώτο πόλεμο. Μπορεί να μας πει ο Μίχας τι τύχη θα είχε το Σιωνιστικό κίνημα και αν θα είχε γίνει καν Σιωνιστικό κράτος να ματοκυλα τους λαούς της περιοχής χωρίς την άμεση και έμμεση υποστήριξη των δυτικών ιμπεριαλιστών;»

από Mixer 28/12/2002 8:18 μμ.


Για την ιστορία, ας μπει εδώ και το πρώτο άρθρο του Τ.Φ. στο οποίο «««««απαντάει»»»»» ο ανεκδιήγητος Σίμπης. Η ύποπτη ταύτιση αντισιωνισμού και αντισημιτισμού Του ΤΑΚΗ ΦΩΤΟΠΟΥΛΟΥ Τους τελευταίους μήνες μια σειρά από γεγονότα έδειξαν ότι ο πόλεμος κατά της «τρομοκρατίας», που έχει εξαπολύσει η υπερεθνική ελίτ -στην οποία, όπως είχα γράψει παλιότερα, παίζει κρίσιμο ρόλο λόγω της πολιτικής, οικονομικής και κοινωνικής δύναμής της, η διεθνής σιωνιστική ελίτ- επεκτείνεται και στη χώρα μας. Στην αρχή, ο πόλεμος αυτός υποτίθεται ότι αφορούσε μόνο την εξάρθρωση οργανώσεων όπως η 17Ν αλλά γρήγορα πήρε τη μορφή γενικότερης επίθεσης κατά της αντισυστημικής Αριστεράς, με στόχο την απαξίωση κάθε μορφής αντιβίας στη συστημική βία. Σήμερα, η επίθεση αυτή κλιμακώνεται, για να στραφεί και εναντίον όσων καταγγέλλουν το σιωνιστικό έγκλημα στην Παλαιστίνη και υποστηρίζουν το παλαιστινιακό απελευθερωτικό κίνημα, το οποίο η υπερεθνική ελίτ, μετά τις 11/9, κατέταξε και αυτό στις «τρομοκρατικές» οργανώσεις. Ετσι, όπως καταγγέλθηκε επανειλημμένα στον κατεστημένο διεθνή Τύπο και ανέφερα και στο παρελθόν από τη στήλη, μια πελώρια εκστρατεία έχει εξαπολυθεί από το σιωνιστικό τμήμα της υπερεθνικής ελίτ για τη συκοφαντική δυσφήμηση ως αντισημιτικής οποιασδήποτε φωνής εναντίον της φανερής προσπάθειας των σιωνιστών να ολοκληρώσουν την εθνοκάθαρση. Μια εθνοκάθαρση, που άρχισε πολύ πιο πριν από την ίδρυση του σιωνιστικού κράτους του Ισραήλ, αντίθετα με τις ιστορικές διαστρεβλώσεις της σιωνιστικής προπαγάνδας, ότι το κράτος αυτό δήθεν ιδρύθηκε για να στεγάσει τα θύματα της ναζιστικής θηριωδίας. Η επίθεση αυτή έχει φτάσει μέχρι τη χρησιμοποίηση γκανγκστερικών μεθόδων ηλεκτρονικού πολέμου εναντίον κάθε επικριτού των σιωνιστικών εγκλημάτων (θύμα του πολέμου αυτού και ο υπογράφων) όπως πρόσφατα κατήγγειλαν δύο επιφανείς Εβραίοι, οι Τσόμσκι και Χέρμαν.1 Στο κλίμα που δημιουργήθηκε δεν είναι περίεργο ότι αμερικανικές σιωνιστικές οργανώσεις απαιτούν από το εδώ προτεκτοράτο της υπερεθνικής ελίτ να φιμώσει ως «αντισημιτική» οποιαδήποτε φωνή καταγγελίας του ιστορικού εγκλήματος στην Παλαιστίνη. Παράλληλα το «Παρατηρητήριο του Ελσίνκι», έφτασε στο σημείο να εκδώσει και πολυσέλιδη έκθεση για τον «αντισημιτισμό στην Ελλάδα»2 όπου προχωρεί στη συκοφαντική δυσφήμηση και το φακέλωμα ως αντισημιτών πολιτών που ανήκουν σε ένα ευρύτατο πολιτικό και ιδεολογικό φάσμα, το οποίο περιλαμβάνει ακόμη και προοδευτικά μέλη της ελληνοεβραϊκής κοινότητας, όπως ο Ιακ. Καμπανέλλης, επειδή τόλμησε να δηλώσει ότι "τα τραγούδια που γράψαμε για το Μαουτχάουζεν δεν έχουν σχέση με τους σημερινούς "χιτλερικούς" στο Ισραήλ»! Η αιτία βέβαια αυτής της επίθεσης είναι ότι, εκτός από τη ρεφορμιστική Αριστερά (ΣΥΝ, «Αυγή», «Εποχή» κ.λπ.) που παίζει τον ρόλο των «ίσων αποστάσεων» -δηλαδή της καταδίκης τόσο των «υπερβολών» των καταπιεστών όσο και των απελπισμένων πράξεων των καταπιεσμένων- που «τυχαίνει» να είναι και η άποψη των «προοδευτικών» τμημάτων της υπερεθνικής ελίτ, η υπόλοιπη Αριστερά τάχθηκε σαφώς υπέρ των καταπιεσμένων. Στην έκθεση αυτή οι συντάκτες της, σε προφανή αδυναμία να ανατρέψουν την τεκμηρίωσή μου (την οποία διαστρεβλώνουν) καταφεύγουν στην γκεμπελική μέθοδο της κατασυκοφάντησης και γράφουν ανενδοίαστα: «Θα πρέπει να σημειωθεί εδώ ότι ο Τάκης Φωτόπουλος έχει μια ιστορία έκφρασης αντισημιτικών ιδεών υπό το πρόσχημα ακαδημαϊκής έρευνας». Φυσικά, η εκτόξευση της συκοφαντικής αυτής ύβρεως από εκεί που προέρχεται δεν έχει σημασία. Γίνεται όμως σημαντική, όταν ληφθεί υπόψη ότι τη διανομή αυτής της άθλιας έκθεσης ανέλαβε η ίδια η πρεσβεία του σιωνιστικού κράτους -χωρίς βέβαια να διανοηθεί κανένας από την ΠΑΣΟΚική κυβέρνηση, που υποτίθεται κυβερνά τον τόπο, να καταγγείλει αυτήν την κατάφωρη επέμβαση στα εσωτερικά μας, σε συνέχεια μάλιστα της απαίτησης των Αμερικανών σιωνιστών για το φίμωμα του Τύπου. Πού στηρίζεται όμως η ύποπτη ταύτιση αντισιωνισμού και αντισημιτισμού; Αρχικά, θα πρέπει να τονιστεί ότι, αντίθετα με τον αντισημιτισμό, που είναι ΠΑΝΤΟΤΕ ένα ρατσιστικό φαινόμενο, εφόσον στρέφεται εναντίον ενός ολόκληρου λαού με βάση τα φυλετικά ή πολιτιστικά του χαρακτηριστικά, ο αντισιωνισμός ρητά στρέφεται εναντίον ενός συγκεκριμένου κοινωνικού συστήματος και των υποστηρικτών του: δηλαδή του συστήματος εποικισμού της Παλαιστίνης από τους σιωνιστές και του συνακόλουθου ξεριζωμού των Παλαιστινίων, με στόχο την ίδρυση ενός «καθαρού» εβραϊκού κράτους. Επομένως, ο σιωνισμός, αντίθετα με τον σημιτισμό, αποτελεί ιδεολογική ΕΠΙΛΟΓΗ. Οι Εβραίοι άλλωστε, σαν λαός, δεν ήταν ποτέ όλοι σιωνιστές και, μέχρι πριν από την ίδρυση του σιωνιστικού κράτους, στις περισσότερες εβραϊκές κοινότητες οι σιωνιστές ήταν η μειοψηφία. Ετσι, ο σιωνισμός καταγγέλλεται όχι μόνον από τη ριζοσπαστική εβραϊκή Αριστερά, με φωτεινά μυαλά όπως η Χάνα Αρεντ, να τον χαρακτηρίζουν «σοβινιστικό ρατσισμό»,3 αλλά ακόμη και από θρησκευτικά ορθόδοξα ρεύματα (π.χ. Neturei Karta). Ο αντισιωνισμός, επομένως, δεν έχει, κατ' αρχήν, ρατσιστική βάση. Ιδιαίτερα μάλιστα όταν προέρχεται από τη ριζοσπαστική Αριστερά, είτε σοσιαλιστική είτε την αυτόνομη-δημοκρατική (όπου ανήκει και το πρόταγμα της περιεκτικής δημοκρατίας4), εφόσον κάθε διάκριση των ανθρώπων με βάση τη φυλή, το φύλο, την εθνότητα ή την πολιτιστική ταυτότητα έρχεται σε πλήρη αντίφαση με τα θεμελιακά ιδεώδη των παραδόσεων αυτών. Μόνο λοιπόν κατ' εξαίρεση ο αντισιωνισμός μπορεί να κρύβει ρατσιστικές τάσεις, όταν δηλαδή προέρχεται από χριστιανούς θρησκόληπτους ή σοβινιστές που δεν έχουν καμία σχέση με τη ριζοσπαστική Αριστερά. Παρ' όλα τα αυτονόητα αυτά όμως, τα άθλια φερέφωνα της σιωνιστικής προπαγάνδας που συνέταξαν την έκθεση, δεν δίστασαν να βάλουν στο ίδιο τσουβάλι τη ριζοσπαστική Αριστερά μαζί με θρησκόληπτους και εθνικιστές, με προφανή στόχο να πλήξουν την πρώτη. Το ερώτημα που ανακύπτει όμως είναι γιατί ο σιωνισμός συνιστά ρατσιστική ιδεολογία (όπως τον χαρακτήρισε ακόμη και η γενική συνέλευση του ΟΗΕ) και όχι απλώς ένα «εθνικό κίνημα για την ανεξαρτησία» (όπως το χαρακτηρίζει η πρώτη γραμματέας της ισραηλινής πρεσβείας5 που το παρομοιάζει με αυτό του 1821!) ανάλογο με τα ευρωπαϊκά κινήματα του 19ου αιώνα; Η απάντηση βρίσκεται στις θεμελιακές διαφορές του σιωνισμού από κάθε άλλο εθνικοαπελευθερωτικό κίνημα, τόσο σαν θεωρία όσο και σαν πρακτική. Σαν θεωρία, διότι, αντίθετα με οποιοδήποτε άλλο «κίνημα για ανεξαρτησία», το σιωνιστικό κίνημα δεν ζητούσε την επανάκτηση της αυτονομίας ενός λαού που την είχε καταργήσει κάποια ξένη κατοχική δύναμη, αλλά τη μεταφορά του διασκορπισμένου εβραϊκού λαού σε μια περιοχή όπου, τον καιρό που άνθησε το κίνημα αυτό, το 95% των κατοίκων της δεν ανήκαν καν στον λαό αυτό! Πράγμα που σήμαινε τον εξαναγκαστικό εποικισμό (εκούσιος ξεριζωμός των ντόπιων σε παρόμοια μαζική κλίμακα ήταν αδιανόητος) για να ικανοποιηθεί το όνειρο των θρησκόληπτων από τους σιωνιστές για την επανάκτηση της γης «που τους έδωσε ο θεός τους». Σαν πρακτική, γιατί πολύ πιο πριν από τη ναζιστική απόπειρα γενοκτονίας του εβραϊκού λαού, οι σιωνιστές είχαν αρχίσει την με κάθε μέσον εθνοκάθαρση της Παλαιστίνης από τους «βαρβάρους»: ο Τέοντορ Χερτσλ, πρώτος πρόεδρος της σιωνιστικής οργάνωσης, έγραφε ότι «για λογαριασμό της Ευρώπης θα φτιάξουμε εκεί κάτω έναν προμαχώνα απέναντι στην Ασία, θα είμαστε μια προωθημένη εμπροσθοφυλακή του πολιτισμού απέναντι στη βαρβαρότητα». Η μαζική αυτή εθνοκάθαρση μέχρι σήμερα έχει στοιχίσει δεκάδες χιλιάδες ζωές Παλαιστινίων και τον ξεριζωμό εκατοντάδων χιλιάδων, που ζουν για δεκαετίες σε προσφυγικούς τενεκεδομαχαλάδες. Αποκλειστικά υπεύθυνη για την εθνοκάθαρση αυτή είναι η ρατσιστική σιωνιστική ιδεολογία του καθαρού κράτους (και η συνακόλουθη εφαρμογή της) εφόσον θα μπορούσε κάλλιστα ο εβραϊκός λαός ν' αποκτήσει εθνική στέγη -όπως τη δικαιούται μετά χιλιάδες χρόνια στη διασπορά- εάν υιοθετείτο η λύση της εκούσιας πολυπολιτισμικής συνομοσπονδίας των λαών της περιοχής, που πρότεινε από παλιά η εβραϊκή ριζοσπαστική Αριστερά (Αρεντ κ.ά.). Σήμερα όμως αυτό που περνά για εβραϊκή Αριστερά (Amos, Naquet κ.λπ.) είναι επίσης σιωνιστική και απλώς καταδικάζει τις «υπερβολές» του Σαρόν και μιλά για τη δημιουργία δύο κρατών, δηλαδή ενός πανίσχυρου σιωνιστικού Ισραήλ, ως τμήματος της υπερεθνικής ελίτ, που θα εξακολουθεί να παίζει τον ρόλο του χωροφύλακά της στη Μέση Ανατολή, και ενός παλαιστινιακού προτεκτοράτου. Μια «λύση» που, στην πραγματικότητα, νομιμοποιεί το ιστορικό σιωνιστικό έγκλημα... Σημειώσεις: 1. Ed Herman, «Anti-semitism» As Α Tool Of Israeli Ethnic Cleansing, Znet, 25/11/02 2. Π. Δημητράς κ.ά. Anti-semitism in Greece-a current picture: 2001-2002 (Νοέμβ. 2002) 3. βλ. Moshe Zimmerman, Mother of post-Zionism, ΗΑ Aretz 20/10/00 4. βλ. Τ. Φωτόπουλος Περιεκτική Δημοκρατία, Καστανιώτης, 1999 5. Σίλβια Μπερλάτσκι Μπαρούχ, «Ε», 29/10/02. «Ε» - 30/11/2002 http://www.enet.gr/online/online_p1_fpage_text.jsp?dt=30/11/2002&id=47710808

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

Τίτλος:

Δημιουργός:

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License