Πόντος και Αριστερά

H κινητοποίηση των Ποντίων τα τελευταία χρόναι ανέδειξε πλευρές της νεότερης Ιστορίας που είχαν εντέχνως αποσιωπηθεί από την εξουσία και την καθεστωτική Αριστερά. Στο άρθρο αυτό προβάλλεται η σχέση του Πόντου με την άλλη Αριστερά και την ύπαρξη πολλαπλών ιστορικών εμπειριών στη σύγχρονη Ελλάδα. Δεν είναι δυνατόν για το θέμα του Πόντου να έχουν άποψη οι σταλινικοί διαχειριστές, που τα κρίσιμα χρόνια λειτούργησαν ως ταγματασφαλίτες του τουρκικού εθνικισμού και να αποστερούνται το δικαίωμα διατύπωσης άποψης τα θύματα της γενοκτονίας.

ΠΟΝΤΟΣ ΚΑΙ ΑΡΙΣΤΕΡΑ Βλάσης Αγτζίδης ιστορικός Έχουν περάσει ήδη δώδεκα χρόνια από τότε που θεσπίστηκε μια επίσημη νέα επέτειος, η 19η Μαϊου, ως Ημέρα Μνήμης της γενοκτονίας των Ποντίων. Ήταν η κατάληξη ενός ριζοσπαστικού ποντιακού κινήματος που είχε εμφανιστεί στα μέσα της δεκαετίας του ’80 και είχε ως πρωτεργάτες ανθρώπους που προέρχονταν από δύο πολιτικές τάσεις διαφορετικές και αντιμαχόμενες μέχρι σήμερα: την εξωκοινοβουλευτική Αριστερά και τους «Ιταλούς» του Πασόκ. Το κίνημα αυτό είχε μεγάλη επιτυχία εφόσον υιοθετήθηκε από το σύνολο του οργανωμένου ποντιακού χώρου, δηλαδή πάνω από 400 οργανώσεις στην Ελλάδα -που εκπροσωπούν περισσότερους από ένα εκατομμύριο συμπολίτες μας- και άλλες 200 στην Ευρώπη, την πρώην Σοβιετική Ένωση, ΗΠΑ-Καναδά, Αυστραλία, Αφρική. Βασικό χαρακτηριστικό του κινήματος αυτού είναι η απόλυτη αυτονομία, η δημοκρατική έκφραση της βάσης και η αυθύπαρκτη επιλογή μιας κοινωνικής ομάδας να ορίσει μόνη της τις αξίες της και τις προτεραιότητές της χωρίς τη διαμεσολάβηση ιδεολογικών και πολιτικών «προστατών». Αναγνώριση: Από το Κοινοβούλιο έως τη «17 Νοέμβρη» Το μεγάλο κίνημα των πολιτών, που εμφανίστηκε σε μια εποχή που οι ιστορικές συνθήκες το επέτρεπαν, κατάφερε να πετύχει την πρώτη σημαντική νίκη των πληθυσμών που προήλθαν από τους πρόσφυγες της Μικρασιατικής Καταστροφής. Οι πρόσφυγες και οι απόγονοί τους, είχαν μέχρι τότε υποστεί μια πολιτική απόλυτης ιδεολογικής αφομοίωσης στο παλαιοελλαδικό μοντέλο και καταστροφής της ιστορικής τους μνήμης. Μιας πολιτικής που προωθούσαν όλες ανεξαιρέτως οι εκδοχές της εξουσίας -όπως και της όποιας αντιπολίτευσης- εφόσον οι πρόσφυγες του ’22 βρέθηκαν για δεκαετίες εκτός συστήματος, μακριά από τη χαμένη πια πατρίδα τους, σ’ ένα άξενο τόπο, που για πολύ καιρό τους αντιμετώπιζε ως «εσωτερικό εχθρό». Η κατάσταση αυτή θα πάψει σχετικά να ισχύει μόνο όταν θα βρεθεί ο νέος «εσωτερικός εχθρός», οι κομμουνιστές. Έτσι λοιπόν για πρώτη φορά, το 1994 όλες οι κοινοβουλευτικές πολιτικές δυνάμεις, αλλά και εξωκοινοβουλευτικές οργανώσεις, μέχρι και τη «17 Νοέμβρη», αποδέχονται και αναγνωρίζουν το γεγονός ότι στο χώρο της Ανατολής ο τουρκικός εθνικισμός διέπραξε γενοκτονία του ελληνικού πληθυσμού κατά την πρώτη εικοσιπενταετία του 20ου αιώνα. Δεν θα είχε καμιά σημασία η ανακήρυξη μιας νέας επετείου εάν αυτό δεν σήμαινε επί της ουσίας πλήρη ανατροπή των βασικών ιδεολογικών συνιστωσών του συστήματος ?τόσο του κράτους όσο και της αντιπολίτευσής του? όπως αυτές παγιώθηκαν μετά το 1922. Μπορεί οι υπεύθυνοι των κομμάτων που ψήφισαν τη νέα επέτειο να μην κατανοούσαν τη συμβολική σημασία της ψήφου τους, όμως για μας τους ιστορικούς που ασχολούμαστε με τη συγκεκριμένη περίοδο, η εξέλιξη αυτή είχε μεγάλη αξία. Βέβαια, η συνέχεια απέδειξε ότι οι ερμηνείες και τα κυρίαρχα στερεότυπα της ελλαδικής εξουσίας ?και όχι μόνο- ήταν πανίσχυρα. Έτσι ερμηνεύεται η αδυναμία κατανόησης της ιδεολογικής ανατροπής που επέφερε η αναγνώριση της 19ης του Μάη ως Ημέρας Μνήμης, η αμηχανία των μηχανισμών να ερμηνεύσουν τη σημασία των κατακτήσεων αυτών, η αντιμετώπισή τους ως ιδιότυπου λαογραφικού γεγονότος με ένα μάλλον εθνικιστικό περιεχόμενο, που καλλιεργείται από επικίνδυνα κέντρα και η προσπάθεια δαιμονοποίησης του ποντιακού κινήματος. Τουρκικός εθνικισμός, γενοκτονίες και Ρόζα Λούξεμπουργκ Ας δούμε όμως πολύ σύντομα πώς διαμορφώθηκαν οι ιστορικές συνθήκες που οδήγησαν στις γενοκτονίες. Οι Έλληνες είχαν καταφέρει να αποκτήσουν ένα μικρό κρατίδιο στο Νότο της βαλκανικής χερσονήσου, στο πλέον καθυστερημένο και απομακρυσμένο από τα κέντρα του ελληνισμού χώρο. Ο κύριος όγκος των Ελλήνων θα συνεχίσει να ζει υπό οθωμανική κυριαρχία, ενώ στα μεγάλα αστικά κέντρα -Κωνσταντινούπολη, Σμύρνη, Τραπεζούντα- οι ελληνόφωνοι ήταν αναλογικά περισσότεροι απ’ ότι στην Αθήνα το 1830 ή τη Θεσσαλονίκη το 1910. Η ιστορική εποχή χαρακτηρίζεται από τη διαδικασία αστικοδημοκρατικού μετασχηματισμού και υπέρβασης των αυτοκρατορικών οθωμανικών φεουδαρχικών δομών. Σε μια κοινωνία όπου κυρίαρχο κοινωνικό στρώμα ήταν οι μουσουλμάνοι και κυρίαρχη κοινωνική συμπεριφορά ήταν η θρησκευτική απαξίωση των χριστιανών και των εβραίων, οι περιφρονημένοι τομείς της αναδυόμενης νέας καπιταλιστικής οικονομίας θα αποτελέσουν διέξοδο για τους περιφρονημένους λαούς της Αυτοκρατορίας. Οι Έλληνες, οι Αρμένιοι και οι Εβραίοι, μετά τη σχετική απόδοση δικαιωμάτων με το Χάτι Χουμαγιούν (1856) θα συγκροτήσουν το κύριο τμήμα της νεοδημιουργημένης οθωμανικής αστικής τάξης. Έτσι, τα αστικά στρώματα των υπόδουλων λαών θα αποτελέσουν την αντικειμενική κοινωνική δύναμη που θα κληθεί να οδηγήσει την φεουδαρχική κοινωνία στον αστικοδημοκρατικό μετασχηματισμό. Για τους υπόδουλους Έλληνες και Αρμένιους η μόνη ανεκτή προοπτική θα μπορούσε να είναι η απόδοση ισονομίας και ισοπολιτείας από την οθωμανική διοίκηση. Όμως η Ιστορία θα επιβάλλει την αντίθετη πορεία. Η μοιραία πολιτική δύναμη που θα αναλάβει βίαια την πολιτική διαχείριση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας θα είναι οι Νεότουρκοι, οι οποίοι θα καταλάβουν με πραξικόπημα την εξουσία το 1908. Με την πράξη τους αυτή θέτουν ουσιαστικά τέλος σε μια μακραίωνη περίοδο οθωμανικής παράδοσης, που συγκροτούσε ένα πολυεθνικό μουσουλμανικό κράτος με κύρια έμφαση στην θρησκευτική επιλογή. Εφεξής, για τους Τούρκους εθνικιστές το αίτημα θα είναι η κυριαρχία της εθνικιστικής τουρκικής εκδοχής, τόσο κατά των χριστιανικών κοινοτήτων (Ελλήνων, Αρμενίων, Ασυροχαλδαίων και Αράβων), όσο και κατά των πολυεθνοτικών και πολύγλωσσων μουσουλμανικών μαζών. Στην περίπτωση αυτή, μια ομάδα φανατικών στρατιωτικών θα επιχειρήσει να εξοντώσει τα εκατομμύρια των χριστιανών με μια επίσημη απόφαση που θα λάβει το κόμμα τους τον Οκτώβριο του 1911. Την κατάσταση αυτή, τις αντιθέσεις αλλά και τις υποχρεώσεις του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος θα επεξεργαστεί η Ρόζα Λούξεμπουργκ σε κάποια εκπληκτικά για τη διορατικότητά τους κείμενα. Στη μπροσούρα της με τίτλο "Οι αγώνες στη Τουρκία και η σοσιαλδημοκρατία" γράφει: "Η Τουρκία δεν μπορεί να αναγεννηθεί σαν σύνολο γιατί αποτελείται από διαφορετικές χώρες. Κανένα υλικό συμφέρον, καμιά κοινή εξέλιξη που θα μπορούσε να τις συνδέσει δεν είχε δημιουργηθεί! Αντίθετα, η καταπίεση και η αθλιότητα της κοινής υπαγωγής στο τουρκικό κράτος γίνονται όλο και μεγαλύτερες! Έτσι δημιουργήθηκε μια φυσική τάση των διαφόρων εθνοτήτων να αποσπασθούν από το σύνολο και να αναζητήσουν μέσα από μια αυτόνομη ύπαρξη το δρόμο για μια καλύτερη κοινωνική εξέλιξη. Η κρίση της Ιστορίας για την Τουρκία είχε πια βγει: βάδιζε προς την διάλυση". Σε ταξικό επίπεδο η σύγκρουση θα είναι μεταξύ των προοδευτικών αστικών στρωμάτων των χριστιανικών, κυρίως, λαών και των εθνικιστών στρατιωτικών. Γνωρίζει πολύ καλά η Λούξεμπουργκ τη ταξική αυτή διαφοροποίηση, όταν καλεί το διεθνές κομμουνιστικό κίνημα να στηρίξει τα χριστιανικά κινήματα της Αυτοκρατορίας. Γι? αυτό θα γράψει: «?Η σημερινή μας θέση στο Ανατολικό Ζήτημα είναι να αποδεχτούμε τη διαδικασία διάλυσης της Τουρκίας ως μια υπαρκτή πραγματικότητα και να μην κάνουμε σκέψη ότι θα μπορούσε ή θα έπρεπε κανείς να τη σταματήσει και να εκδηλώσουμε στους αγώνες για αυτοδιάθεση των χριστιανικών εθνών την απεριόριστη συμπαράστασή μας.» Η χρυσή ευκαιρία για τον τουρκικό εθνικισμό θα δοθεί την περίοδο του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, όταν σε συνεργασία με το γερμανικό ιμπεριαλισμό θα προσπαθήσει να υλοποιήσει της ειλημμένες του αποφάσεις. Από το 1914 θα αρχίσουν οι εθνικές εκκαθαρίσεις κατά των Ελλήνων της Ανατολικής Θράκης και της Ιωνίας αρχικά και θα συνεχιστούν κατά των Αρμενίων με τη γενοκτονία ?που είναι και η μόνη ευρύτερα γνωστή πράξη του γενικευμένου παντουρκιστικού σεναρίου. Από το 1916 η γενοκτονία θα συμπεριλάβει και τους ελληνικούς πληθυσμούς στη βόρεια Μικρά Ασία, τον Πόντο. Οι Πόντιοι παράλληλα θα εκφράσουν την αντίστασή τους με τη συγκρότηση ενός αυθόρμητου και ελάχιστα κεντρικά καθοδηγημένου ένοπλου επαναστατικού κινήματος, του ποντιακού αντάρτικου. Αργότερα ο Σοβιετικός ιστορικός Νόβιτσεφ θα το χαρακτηρίσει ως «επαναστατικό αγροτικό κίνημα». Να σημειωθεί ότι η επαναστατική παράδοση θα χαρακτηρίσει και τους αγροτικούς πληθυσμούς στο βόρειο Εύξεινο Πόντο, όπου οι Έλληνες της Μαριούπολης θα πλαισιώσουν και θα αγωνιστούν στο πλαίσιο του Μαχνοβίτικου αναρχικού αγροτικού κινήματος. Γενικά ο τουρκικός εθνικισμός θα φανεί ιδιαίτερα επιτυχημένος στις επιλογές του, καταφέρνοντας με μια φρενήρη ρατσιστική πορεία να εξοντώσει τις κοινότητες που θεωρούσε εν δυνάμει επικίνδυνες. Η τελική πράξη του δράματος θα «παιχθεί» στη «γκιαούρ Ιζμίρ», την «άπιστη Σμύρνη» το Σεπτέμβριο του ’22, όταν τα στρατεύματα του Μουσταφά Κεμάλ Πασά -που οι Τούρκοι εθνικιστές θα του προσδώσουν το χαρακτηρισμό Ατατούρκ, δηλαδή «γεννήτορα των Τούρκων»- θα εξοντώσουν με έναν απίστευτο τρόπο για τη σύγχρονη Ιστορία το χριστιανικό πληθυσμό (Έλληνες και Αρμενίους). Πρέπει να σημειωθεί ότι τους προς εξόντωση πληθυσμούς, συνειδητά εγκατέλειψαν στο έλεος των κεμαλικών οι ελληνικές αρχές κατοχής μετά από εντολή του πρωθυπουργού Δημητρίου Γούναρη «για να μη δημιουργηθεί προσφυγικό ζήτημα στην Ελλάδα». Λένιν, Κεμάλ και παλαιοελλαδική Αριστερά Η μόνη σοβαρή παραγωγή της Αριστεράς για τις ταξικές συγκρούσεις στο εσωτερικό της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας -εκτός από τις θέσεις της Ρόζας Λούξεμπουργκ- είναι τα κείμενα των Γεωργίου Σκληρού («Το ζήτημα της Ανατολής») και Δημήτρη Γληνού («Η τουρκική μεταπολίτευσις»). Το εντυπωσιακό με την παλαιοελλαδική Αριστερά (1) είναι ότι συγκρότησε άποψη, και πάνω απ’ όλα πολιτική παρέμβαση, αγνοώντας αυτές τις βασικές αναλύσεις. Αυτό την οδήγησε στην κρίσιμη ιστορική καμπή του μετασχηματισμού της πολυεθνικής Αυτοκρατορίας σε έθνη-κράτη, σε συμπαράταξη και συμμαχία με το κεμαλικό τουρκικό εθνικιστικό κίνημα. Βέβαια, το ιστορικό πλαίσιο της εποχής ευνοούσε την προσέγγιση αυτή. Η γραμμή του Λένιν είχε επιβληθεί βιαίως επί της Αριστεράς των μπολσεβίκων και του υπόλοιπου επαναστατικού κινήματος. Χαρακτηριστική είναι η πρώιμη πραξικοπηματική επιβολή του Λένιν επί της αριστεράς της Κεντρικής Επιτροπής του κόμματός του -καθώς και όλης της Αριστεράς συμπεριλαμβανομένων των αναρχικών που υποστήριζαν τη συνέχιση και τη μετατροπή του πολέμου σε επαναστατικό- που θα οδηγήσει στη μειοδοτική Συνθήκη του Μπρεστ Λιτόφσκ. Λίγο καιρό μετά θα κατασταλεί βιαίως το αυθεντικό κίνημα των ναυτών της Κροστάνδης και θα επιβληθεί το μονοκομματικό καθεστώς. Εκεί θα τελειώσει η δημοκρατία των Σοβιέτ. Εγκαίρως η Ρόζα Λούξεμπουργκ διέγνωσε «τον υπερσυγκεντρωτισμό», που μοιάζει με το «στείρο πνεύμα του νυχτοφύλακα» και διαπίστωσε: «?Υπάρχει στο βάθος μια κυβέρνηση κλίκας, μια δικτατορία είναι αλήθεια? η δικτατορία μιας χούφτας πολιτικών.» Στο πλαίσιο αυτό και με οδηγό τη ρέαλ πολιτίκ ο Λένιν θα επιλέξει τη συμμαχία με το κεμαλικό εθνικιστικό κίνημα. Σημαντική παράμετρος που θα συμβάλλει στη συγκεκριμένη πολιτική επιλογή θα είναι και η συμμαχία με τους παντουρκιστές της Κεντρικής Ασίας, για τους οποίους η υπεράσπιση της νεοτουρκικής Αυτοκρατορίας υπήρξε βασική απαίτηση. Η τραγωδία για την παλαιοελλαδική Αριστερά θα είναι ότι η κυνική εξωτερική πολιτική του σοβιετικού κράτους θα μετατραπεί σε ιδεολόγημα και κατ’ επέκταση σε πολιτική πράξη, τη στιγμή του κοσμοϊστορικού μετασχηματισμού. Δηλαδή, όταν οι εργάτες και οι αγρότες από τον Πόντο θα υποχρεώνονται από τα κεμαλικά άτακτα στρατεύματα να βαδίσουν τις πορείες θανάτου, κάποιοι ?στο όνομα της διεθνιστικής αλληλεγγύης- θα κάνουν «απεργία πολέμου» ή θα βοηθούν έμπρακτα τα τουρκικά στρατεύματα στο μέτωπο. Θα συμπαραστέκονται έτσι συνειδητά στην πιο αντιδραστική πολιτική δύναμη που είχε εμφανιστεί στο χώρο, τους Τούρκους εθνικιστές και τις ομάδες θανάτου των νεοτούρκων. Γιατί, δυστυχώς για όσους πιστεύουν ότι το κεμαλικό κίνημα υπήρξε αντιαποικιακό και αντιιμπεριαλιστικό, αυτοί που εκτέλεσαν τη σφαγή των χριστιανικών πληθυσμών στο πλαίσιο του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου θα αποτελέσουν τον πυρήνα του κεμαλικού στρατού. Οι παρακρατικές ομάδες της Teskilat-I Mahsusa του νεοτουρκικού κομιτάτου, που βαρύνονταν για την πρώτη φάση της γενοκτονίας κατά των Ελλήνων και των Αρμενίων, θα πλαισιώσουν τον Μουσταφά Κεμάλ και θα ολοκληρώσουν το έργο τους με αποκορύφωμα τη δολοφονία του χριστιανικού πληθυσμού της Σμύρνης το Σεπτέμβρη του ’22 και την πυρπόληση της πόλης. Το δικό μου συμπέρασμα είναι ότι η συγκεκριμένη εκδοχή της Αριστεράς εκείνης της εποχής εξέφρασε, με ένα ιδεοληπτικό τρόπο, τα συμφέροντα των παλαιοελλαδικών πληθυσμών ?όχι κατ’ ανάγκην προλεταριακών- τα οποία βρίσκονταν σε ευθεία αντίθεση με τα συμφέροντα των εργατικών και αγροτικών χριστιανικών μαζών της Ανατολής (Ελλήνων, Αρμενίων και Ασσυροχαλδαίων). Σε συμβολικό επίπεδο, αυτή η έκφραση θα κωδικοποιηθεί στην αντιμικρασιατική, αντιπολεμική βασιλοκομμουνιστική συμμαχία του 1919-1920. Η γνώμη μου είναι ότι ακριβώς αυτή η παράδοση ευθύνεται για τη σύγχρονη αμηχανία μπροστά στο ποντιακό κίνημα. Η σημασία για μια αληθινή Αριστερά Οι προσπάθειες των Ποντίων για καταξίωση της ιστορικής τους εμπειρίας είναι μια απόπειρα ενός μικρασιατικού πληθυσμού να παρέμβει στη διαδικασία διαμόρφωσης της συλλογικής μας μνήμης και να τη διευρύνει. Εκφράζουν την αντίσταση απέναντι στη συνομωσία σιωπής που καλλιέργησε η εξουσία και ανοίγουν το διάλογο για συζήτηση επί των συνθηκών που διαμόρφωσαν τη σύγχρονη ελληνική κοινωνία. Επί πλέον η συζήτηση για τη γενοκτονία συναντά τις ευρύτερες ευαισθησίες για τα δικαιώματα των κοινοτήτων που καταπατώνται από σκληρές εξουσίες. Η γενοκτονία των Ποντίων, όπως και των υπόλοιπων Μικρασιατών, των Αρμενίων και των Ασσυροχαλδαίων στην Τουρκία, βρίσκονται στην ίδια κατηγορία με τη γενοκτονία των Εβραίων από τους Ναζί, των ιθαγενών στην Βόρεια Αμερική και στην Αυστραλία από τους Αγγλοσάξωνες, των Λατινοαμερικανικών λαών από τους Ισπανούς, των μουσουλμάνων του Καυκάσου από τους Ρώσους. Όσον αφορά την Αριστερά, ανοίγουν το διάλογο για να συζητηθούν επιτέλους οι γενέθλιες συνθήκες που οδήγησαν το παλαιοελλαδικό κομμάτι της να απορρίψει τις εκτιμήσεις της Λουξεμπουργκ, του Γληνού και του Σκληρού και να πορευτεί εν τέλει, με ένα τρόπο απίστευτης αλλοτρίωσης, στον αντίθετο δρόμο. Να κατανοήσει γιατί το ΣΕΚΕ περιορίστηκε σε προσπάθειες κατοχύρωσης της «μικράς πλην εντίμου Ελλάδος» σε ένα ?ακατανόητο για τα σημερινά δεδομένα- βασιλοκομμουνιστικό αντιμικρασιατικό και αντιπολεμικό μέτωπο. Και όχι μόνο αυτό, αλλά και η «αριστερή» φράξια του υπό τον Παντελή Πουλιόπουλο να οργανώσει στο μικρασιατικό μέτωπο τους Αντιπολεμικούς Πυρήνες, οι οποίοι θα συνεργαστούν με τον τουρκικό εθνικιστικό στρατό και τη σοβιετική αποστολή που βοηθούσε τους κεμαλικούς. Παράλληλα, η σημερινή Αριστερά καλείται να κατανοήσει ότι οι προσπάθειες των Ποντίων συμβαδίζουν με τις ουμανιστικές θεωρήσεις, εφόσον θέτουν τέλος σε μια περίοδο συγκάλυψης μιας μεγάλης γενοκτονίας ενός λαού μόνο και μόνο γιατί δεν «χωρούσε» στην πολιτική και κοινωνική αντίληψη του ακραίου εθνικισμού των Τούρκων στρατιωτικών. Ο προοδευτικός χαρακτήρας του ποντιακού κινήματος φαίνεται και από το γεγονός ότι μέχρι σήμερα, είκοσι χρόνια αφότου ξεκίνησε, οι μόνες ιδεολογικές αναλύσεις και σφοδρότατες πολιτικές συγκρούσεις παραμένουν μεταξύ αυτών που προέρχονται από την εξωκοινοβουλευτική Αριστερά και τους «Ιταλούς». Θα ήταν τραγικό εάν με απίστευτη ελαφρότητα διαμόρφωνε σχέσεις αντιπαλότητας και ανταγωνισμού μ’ ένα αγωνιστικό κίνημα, αντί να το αξιοποιήσει θετικά και να αναπτύξει μαζί του έναν ιδεολογικό και κινηματικό διάλογο. Και η τραγωδία θα ήταν ακόμα μεγαλύτερη, εάν η σημερινή Αριστερά, που επιθυμεί να εκφράσει το σύνολο των κατοίκων της Ελλάδας, δε λάβει υπόψη ότι η παλαιοελλαδική εκτίμηση δεν είναι πλέον παραγωγική. Ότι ο ιδεολογικός αταβισμός, με την παλινδρόμηση στην παλιά φιλοκεμαλική αντίληψη και στην επιφανειακή προσέγγιση λειτουργεί σήμερα ως απόρριψη ενός μεγάλου μέρους του ελληνικού λαού, το οποίο δεν έχει καμιά διάθεση να συμβιβαστεί με την ελλαδική εκδοχή του τουρκικού εθνικισμού, ούτε φυσικά και με τους φορείς του. Ότι θα πρέπει να ενσωματώσει ?τουλάχιστον να ανεχτεί- και τις παράλληλες ερμηνείες. Εν κατακλείδι Η εμφάνιση του διεκδικητικού, αγωνιστικού ποντιακού κινήματος, ίσως υποχρεώσει τη σημερινή Αριστερά να διευρύνει τους γνωστικούς της ορίζοντες ανακαλύπτοντας την κρυμμένη γνώση της Λούξεμπουργκ και των άλλων μαρξιστών για το Ανατολικό Ζήτημα και αξιοποιώντας τη σύγχρονη επιστημονική παραγωγή Τούρκων αριστερών, αλλά αντικεμαλικών, ιστορικών όπως ο Taner Aksam, ο Hamit Bozarslan κ.ά. Παράλληλα, θα πρέπει να αντιμετωπίσει ζητήματα που αναφύονται σήμερα, όπως η ύπαρξη ελληνόφωνων Αριστερών αγωνιστών στη βόρεια Τουρκία, που επιδιώκουν να συνδεθούν με το ελλαδικό αριστερό κίνημα και η επανεμφάνιση του νέου προσφυγικού προβλήματος των δεκάδων χιλιάδων ομογενών που κατέφυγαν στην Ελλάδα μετά τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης (2). Καλείται επίσης η σύγχρονη Αριστερά να αντιληφθεί τη σημασία και να υιοθετήσει προσπάθειες πολιτιστικές, όπως η ανάπτυξη μιας λογοτεχνίας στην ποντιακή διάλεκτο που επιχειρείται τελευταία. Γιατί οι προσπάθειες αυτές, εκτός από την ένταξή τους σε ένα νέο ρομαντικό κίνημα, όπως αυτό της αντι-παγκοσμιοποίησης, σημαίνουν και ουσιαστική κριτική στο πολιτιστικό εθνικιστικό μοντέλο, το οποίο στο όνομα της ομογενοποίησης εξόντωσε συνειδητά τους τοπικούς πολιτισμούς. ------------------------------------------ (1) Η χρήση του όρου «παλαιοελλαδική Αριστερά» γίνεται, γιατί στο κείμενο αυτό ενυπάρχει η παραδοχή ότι το συγκεκριμένο πολιτικό μόρφωμα δεν εξέφραζε τα ελληνικά προλεταριακά στρώματα της Ανατολής, τα οποία ζούσαν και πάλευαν μέσα στη διαδικασία μετασχηματισμού της Αυτοκρατορίας. Συνολικά οι χριστιανοί προλετάριοι και αγρότες (Έλληνες, Αρμένιοι, Ασσυροχαλδαίοι) είχαν βρεθεί από το 1914 στο στόχαστρο της ρατσιστικής βίας του τουρκικού εθνικισμού, που αργότερα θα εκφραστεί και με τον κεμαλισμό. Η συγκεκριμένη ιστορική εξέλιξη δεν επέτρεψε τους Έλληνες της Ανατολής να συγκροτήσουν αυτόνομη έκφραση και να διατυπώσουν το δικό τους λόγο. Πιθανόν, εάν δεν είχε ηττηθεί ο Δημοκρατικός Στρατός, να ζούσαμε αυτή την έκφραση, εφόσον η εμφύλια σύγκρουση σε μεγάλο βαθμό υπήρξε και αντανάκλαση της σφοδρής σύγκρουσης ντόπιων και προσφύγων. Δεν είναι τυχαίο ότι οι ηγέτες της Αριστεράς εκείνη της εποχή ήταν ένας Πόντιος (Βαφειάδης) και ένας Μικρασιάτης (Ζαχαριάδης), ενώ στον κυβερνητικό στρατό το σύνολο της ηγεσίας ήταν Μωραϊτες και Ρουμελιώτες. (2) Σημαντικά κοινωνικά και πολιτικά ζητήματα ?εκτός των ιστορικών, όπως οι σταλινικές διώξεις κατά των μειονοτήτων, συμπεριλαμβανομενων και των Ελλήνων- που σχετίζονται με το ποντιακό ζήτημα και απαιτούν την άμεση ενεργοποίηση είναι: -Οι ελληνόφωνοι στη βόρεια Τουρκία. Η ύπαρξη μεγάλων πληθυσμών ελληνόφωνων μουσουλμάνων στη βόρεια Τουρκία και η εμφάνιση τάσεων σε τμήματα της ελληνόφωνης αριστερής διανόησης που επιζητούν την υπεράσπιση του ελληνόφωνου πολιτισμού ενάντια στις ρατσιστικές και αφομοιωτικές πολιτικές της κεντρικής εξουσίας, φέρνουν στην επιφάνεια το έλλειμμα που υπάρχει στους κόλπους της νεοελληνικής Αριστεράς. Οι αριστεροί ελληνόφωνοι διανοούμενοι της Τουρκίας, δυστυχώς δεν έχουν συνομιλητές και συμπαραστάτες στην Ελλάδα. -Οι νεοπρόσφυγες από την πρώην Σοβιετική Ένωση. Περισσότεροι από 200.000 άνθρωποι, Έλληνες στην καταγωγή, μετακινήθηκαν προς τα Νότια Βαλκάνια (Ελλάδα) μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης. Λόγοι, ιστορικοί, πολιτισμικοί και οικονομικοί οδήγησαν τις μάζες αυτές των ομογενών στην άξενη «μητέρα-πατρίδα». Η Ελλάδα, χωρίς να το πολυπάρει είδηση, έζησε ένα νέο, μικρό ’22 και φέρθηκε προς τους νέους πρόσφυγες μ’ έναν απελπιστικά πανομοιότυπο τρόπο.

από ... 12/07/2006 2:23 μμ.


του Άκη Γαβριηλίδη Στην τελευταία ηλεκτρονική έκδοση της Εποχής δημοσιεύθηκε ένα άρθρο του Βλάση Αγτζίδη με τίτλο «Πόντος και αριστερά». Το άρθρο αυτό αναφερόταν στην ύπαρξη ενός «ριζοσπαστικού ποντιακού κινήματος». Ομολογώ ότι αγνοούσα την ύπαρξη ενός τέτοιου κινήματος, όπως εξάλλου και οι περισσότεροι Έλληνες. Μετά την ανάγνωση του κειμένου, δεν μπορώ να πω ότι έγινα σοφότερος γύρω από αυτό το ζήτημα: πουθενά δεν αναφέρεται σε τι ακριβώς συνίσταται αυτό το «κίνημα», ποιες είναι οι διεκδικήσεις του (πέρα βέβαια από την αναγνώριση της «γενοκτονίας»), και κυρίως τι δικαιολογεί το χαρακτηρισμό «ριζοσπαστικό». Η διεκδίκηση της «αναγνώρισης της γενοκτονίας» είναι ένα αίτημα που έχει αποκλειστικό αντικείμενο τη διαχείριση της μνήμης, και ως περιεχόμενο την αυτοθυματοποίηση με σκοπό τη χρήση ενός τραύματος από το παρελθόν για την επίτευξη συγκεκριμένων στόχων στο παρόν. Στόχων όμως οι οποίοι δεν εξαγγέλλονται και δεν εκτίθενται δημόσια ώστε να αποτελέσουν αντικείμενο πολιτικής συζήτησης. Τουλάχιστον όχι σε αυτό το κείμενο. Αυτό προορίζεται μόνο να προβάλει, και να καταστήσει συμπαθή στον αναγνώστη, μία ασαφή «ποντιακή υπόθεση». Κατά τα λοιπά, ο συγγραφέας, μολονότι διεκδικεί την ιδιότητα του ιστορικού, δεν καταγίνεται ας πούμε να διερευνήσει την αλήθεια και να εκθέσει κάποια συμπεράσματα σχετικά με κάποιο ανοικτό ιστορικό ζήτημα. Το κείμενό του δεν πληροί ως κείμενο κανένα από τα παραδεδεγμένα κριτήρια επιστημονικότητας, αλλά είναι μάλλον δικανικού-απολογητικού χαρακτήρα. Αποκλειστικός σκοπός του είναι να «πλασάρει» μια προειλημμένη θέση, και μάλιστα μια θέση σαφέστατα εθνικιστική, ρεβανσιστική και αλυτρωτική, σε ένα συγκεκριμένο κοινό, ας πούμε «αριστερής» προέλευσης. Προς τούτο, λοιπόν, χρησιμοποιεί μεθόδους «ιδεολογικού μάρκετιγκ». Δηλαδή ουσιαστικά μία και μόνο μέθοδο: φορτώνει το κείμενο με διάφορες αναφορές σε ονόματα και περιστατικά που αναμένει να έχουν αυξημένο «κύρος» σε ένα αριστερό αναγνωστικό κοινό, και προσπαθεί με διάφορες νοητικές ακροβασίες και αποσιωπήσεις να δημιουργήσει την εντύπωση ότι αυτά συνηγορούν υπέρ του «αγώνα των Ποντίων» ή/και του προσδίδουν «επαναστατικό» χαρακτήρα. Η προσπάθεια αυτή είναι κουτοπόνηρη –δε βρίσκω άλλο χαρακτηρισμό- και υποτιμά τη νοημοσύνη αυτών στους οποίους απευθύνεται. Επίσης, εκτιμώ ότι ορισμένες φορές κινείται στα όρια της διανοητικής εντιμότητας. Όλες αυτές οι αναφορές του κειμένου σε γεγονότα, πρόσωπα και ισχυρισμούς, χαρακτηρίζονται από προχειρότητα, επιφανειακότητα και έλλειψη ακρίβειας. Σε σχέση π.χ. με τη Ρόζα Λούξεμπουργκ, την οποία ο συγγραφέας λίγο-πολύ εμφανίζει ως … ένθερμη οπαδό του αγώνα των Ποντίων, παρατίθενται δύο αποσπάσματα σε εισαγωγικά, τα οποία όμως δεν προσδιορίζεται από πού προέρχονται, και από τα οποία εν πάση περιπτώσει δεν προκύπτει αυτό που ο συγγραφέας θέλει να τεκμηριώσει. Παρακάτω αναφέρεται ότι «ο Σοβιετικός ιστορικός Νόβιτσεφ», αγνώστων λοιπών στοιχείων, χαρακτήρισε το αντάρτικο των Ποντίων «επαναστατικό αγροτικό κίνημα», χωρίς όμως να αναφέρεται π.χ. τίτλος βιβλίου ή άρθρου, τόπος ή έτος έκδοσης/ μετάφρασης ή οποιαδήποτε άλλη πληροφορία γι’ αυτόν τον κατ’ αρχήν μάλλον ταυτολογικό ισχυρισμό, ο οποίος δεν προσθέτει τίποτε στη συζήτηση –παρά μόνο παρατίθεται προς εντυπωσιασμό, ώστε να παρασύρει τον αναγνώστη στη σκέψη: «αφού οι ειδικοί επί των επαναστάσεων σοβιετικοί γνωμάτευσαν ότι το κίνημα των Ποντίων ήταν ‘επαναστατικό’, ε! τι άλλη απόδειξη χρειάζεται». Ομοίως, ο ισχυρισμός ότι οι Έλληνες της Μαριούπολης «αγωνίστηκαν στο πλαίσιο του Μαχνοβίτικου αναρχικού κινήματος» παρατίθεται χωρίς κανένα απολύτως στοιχείο, αλλά και χωρίς καμία σχέση με το εξεταζόμενο αντικείμενο –πέραν της προσπάθειας του συγγραφέα να υπαινιχθεί ότι οι Πόντιοι είχαν τρόπον τινά εκ φύσεως το «μικρόβιο» της επαναστατικότητας και όπου πήγαιναν αγωνίζονταν. Στη συνέχεια, ο συγγραφέας αναφέρεται σε έργα των Γεωργίου Σκληρού και Δημήτρη Γληνού, για τα οποία αποφαίνεται ότι υπήρξαν «η μόνη σοβαρή παραγωγή της Αριστεράς». Εδώ μας δίνει τον τίτλο των έργων αυτών, πλην όμως … ξεχνάει να μας πει τι περίπου λέγανε! Η ίδια παράλειψη χαρακτηρίζει και την αναφορά στη «σύγχρονη επιστημονική παραγωγή Τούρκων αριστερών», εκ των οποίων αναφέρονται ενδεικτικά δύο, χωρίς όμως να αναφέρονται οι απόψεις τους ή έστω οι τίτλοι των βιβλίων τους. Γενικά μιλώντας, στο άρθρο δεν υπάρχει ούτε μία (1) βιβλιογραφική παραπομπή. Έτσι, αφήνεται να πλανάται η εντύπωση ότι όλοι οι αναφερθέντες δικαιώνουν τα συμπεράσματα του συγγραφέα, χωρίς να δίνεται στον αναγνώστη η δυνατότητα να ελέγξει αν αυτό ισχύει ή όχι. Αυτή η χαλαρότητα στην τήρηση των στοιχειωδών εξωτερικών όρων επιστημονικότητας συνοδεύεται φυσικά από ακόμη μεγαλύτερη χαλαρότητα στην ίδια την ουσία της (υποτιθέμενης) ανάλυσης. Το κείμενο προβαίνει διαρκώς σε ισχυρισμούς αυθαίρετους, ανακριβείς ή κατά προσέγγιση, που δεν προορίζονται να παραγάγουν καμία γνώση και λειτουργούν μόνο ως φραστικά πυροτεχνήματα. Δύο ενδεικτικά παραδείγματα: - στην πρώτη σελίδα υποστηρίζεται ότι η ανακήρυξη της επετείου της λεγόμενης γενοκτονίας σήμαινε «επί της ουσίας πλήρη ανατροπή [υπογραμμίζω εγώ] των βασικών ιδεολογικών συνιστωσών του συστήματος»! Όπως είναι προφανές, η ανακήρυξη αυτή δεν συνιστά καμία ανατροπή, αλλά απλώς πιστή εφαρμογή και προέκταση των βασικών ιδεολογικών συνιστωσών του ελληνικού εθνικισμού. - Στην τρίτη σελίδα, ο συγγραφέας αποπειράται να τσαλαβουτήσει στα νερά της … ταξικής ανάλυσης. Ισχυρίζεται λοιπόν ότι «Σε ταξικό επίπεδο, [τη δεκαετία του 1910 στην οθωμανική αυτοκρατορία] η σύγκρουση θα είναι μεταξύ των προοδευτικών αστικών στρωμάτων των χριστιανικών, κυρίως, λαών και των εθνικιστών στρατιωτικών». Αυτός ο «καταμερισμός των στρατοπέδων» όμως στερείται παντελώς θεωρητικής αυστηρότητας, είναι σαν να συγκρίνει μήλα με πορτοκάλια. Το ένα σκέλος αυτής της «ταξικής σύγκρουσης» ορίζεται με κριτήρια όντως κοινωνικά και δευτερευόντως ιδεολογικά, το δεύτερο όμως σκέλος ορίζεται με βάση μια ιδέα (εθνικισμός), σε συνδυασμό με την ένταξη σε έναν κατασταλτικό μηχανισμό του κράτους (στρατός). Δεν είναι όμως νοητό σε μια ταξική σύγκρουση να αντιπαρατίθενται «αστοί» με «εθνικιστές». Ακόμη και αν δεχθούμε τις προκείμενες του συγγραφέα, θα έπρεπε να αναρωτηθούμε: σε αυτά τα «αστικά στρώματα» δεν αντιστοιχούσαν άραγε και κάποια εργατικά στρώματα τα οποία αυτά εκμεταλλεύονταν, παρά τον «προοδευτισμό» τους; Επίσης, αυτοί οι κατά τα άλλα προοδευτικοί χριστιανοί αστοί δεν είχαν αντίστοιχα τους δικούς τους «εθνικιστές στρατιωτικούς»; Για το συγγραφέα, φαίνεται πως όχι, διότι δεν αναφέρεται καθόλου ούτε στα πρώτα, ούτε στους δεύτερους. Για το συγγραφέα, η αποικιοκρατική εισβολή του ελληνικού στρατού και των λοιπών ιμπεριαλιστικών δυνάμεων στη Μικρά Ασία φαίνεται ότι δεν υπήρξε. Γι’ αυτό αρνείται να δεχθεί ότι το κεμαλικό κίνημα υπήρξε αντιαποικιακό και αντιιμπεριαλιστικό και χλευάζει όσους πιστεύουν κάτι τέτοιο –χωρίς όμως να δίνει το παραμικρό επιχείρημα και χωρίς να αναφέρει ποιος κατά τη γνώμη του ήταν ο χαρακτήρας του κινήματος αυτού, πέραν βέβαια του ότι ήταν γενοκτονικό. Ο λόγος λοιπόν για αυτή την προφανώς ασύμμετρη κατανομή της «ταξικής σύγκρουσης» είναι ότι αυτή αποτελεί (ακόμα μία) εκλογίκευση της βασικής –αλλά ανομολόγητης- θέσης του συγγραφέα, ότι κινητήρια δύναμη της ιστορίας είναι η πάλη των εθνών. Και συγκεκριμένα η πάλη των Ελλήνων (ιδίως των Ποντίων) με τους Τούρκους. Επειδή κωλύεται να διατυπώσει τη θέση του υπ’ αυτή τη μορφή, προσπαθεί να την μπογιατίσει με «ταξικό» επίχρισμα βαφτίζοντας τους Έλληνες «προοδευτικά αστικά στοιχεία» , τους δε Τούρκους δεν τους χαρακτηρίζει ποτέ κοινωνιολογικά αλλά μόνον ιδεολογικά, τις περισσότερες δε φορές ηθικολογικά –αν όχι ανθρωπολογικά. Μία άλλη βέβαια χαρακτηριστική αποσιώπηση του κειμένου βρίσκουμε στη μοναδική υποσημείωση. Εκεί, ο συγγραφέας προεκτείνει το σχήμα του για την εκ γενετής επαναστατικότητα των Ποντίων και στη δεκαετία του 1940 και ισχυρίζεται ότι «η εμφύλια σύγκρουση σε μεγάλο βαθμό υπήρξε και αντανάκλαση της σφοδρής σύγκρουσης ντόπιων και προσφύγων» -εννοώντας φυσικά ότι οι πρόσφυγες ήταν πάντα και μόνο με την αριστερά ενώ οι ντόπιοι με τη δεξιά. Για να το αποδείξει αυτό, επικαλείται το αφοπλιστικό επιχείρημα ότι «οι ηγέτες της Αριστεράς εκείνη της εποχή ήταν ένας Πόντιος (Βαφειάδης) και ένας Μικρασιάτης (Ζαχαριάδης), ενώ στον κυβερνητικό στρατό το σύνολο της ηγεσίας ήταν Μωραϊτες και Ρουμελιώτες». Αυτή όμως η αναφορά στις «ηγεσίες» είναι εμφανώς επιλεκτική, καθότι αποσιωπά τα υπαρκτά παραδείγματα μαζικής συνεργασίας ποντιακών πληθυσμών με τις ναζιστικές αρχές κατοχής και, αντίστοιχα, τη στράτευση πολλών ντόπιων, ιδίως Μακεδόνων, στο Δημοκρατικό Στρατό. Για όλους αυτούς τους λόγους, ισχυρίζομαι ότι το κείμενο αυτό δεν έχει καμία σχέση ούτε με την επιστήμη της ιστορίας, ούτε με κανένα ριζοσπαστισμό. Εκτός βέβαια και αν εννοούμε το δεξιό ριζοσπαστισμό.

Βλάσης Αγτζίδης Είδατε τι ωραία που μπορούμε να περνάμε όταν αποφασίζουμε να συζητήσουμε για κάτι καινούργιο. Και αν όχι τελείως καινούργιο, τουλάχιστον για κάτι, για το οποίο δεν έχουν αποφανθεί μέχρι τη στιγμή αυτή οι κλασικοί, ούτε έχει συζητηθεί μέχρι τώρα στους χώρους που τους ονομάζουμε Αριστερά. Φυσικά, εννοείται ότι, χρησιμοποιώντας τον όρο αυτό του δίνουμε ότι περιεχόμενο μας επιτρέπει η πολύμορφη κληρονομιά που μας κληροδότησαν ένα σύνολο φιλοσόφων, πολιτικών και ηγετών, από τον Κροπότκιν και τον Μαρξ, μέχρι τον Ντουρούτι, τον Λένιν, τον Στάλιν, τον Ενβέρ Χότζα, τον Πολ Ποτ, και φυσικά τον Τσαουσέσκου. Αν μπορούσαμε να συζητάμε και χωρίς δηλώσεις νομιμοφροσύνης ή προκαταβολικές τοποθετήσεις πάνω στο αιώνιο ερώτημα, εάν το δίκαιο των λαών το εξέφραζε περισσότερο ο Ράϊχ ή ο Φαράκος, θα αποφεύγαμε και τις λίγες κακοτοπιές και αναίτιες αιχμές του άρθρου του κ. Άκη Γαβριηλίδη. Αλλά γνωρίζοντας την παράδοση των συγκρούσεων και την ένταση των αλληλοκατηγοριών των διαφόρων τάσεων της Αριστεράς, της εθιμικής απόλυτης απόρριψης των διαφορετικών απόψεων και την παράδοση στη πυρά των κατά περίπτωση αιρετικών, θεωρώ ότι φτηνά τη γλύτωσα! Να ξεκαθαρίσω κάποια πράγματα εξ αρχής που τα νόμιζα αυτονόητα: -Το κείμενό μου –ως ένα δημοσιογραφικό άρθρο- δεν είχε ως στόχο να πείσει εκ του πονηρού κανένα, ούτε και δομήθηκε με τις αυστηρές επιστημονικές αξιώσεις του κριτικάροντος. -Δεν αντιμετώπιζε τους αναγνώστες της «Εποχής» ως εύκολα θύματα, που αρκούσε η ποντιακή πονηριά -μάλλον κουτοπονηριά, εφόσον υπήρξαν πιο πονηροί που κατάλαβαν τους δόλιους στόχους- να τους μετατρέψει σε οπαδούς του Ψωμιάδη. -Επεδίωκε μόνο να παρουσιάσει προβληματισμούς υπαρκτούς, που –καλώς ή κακώς- ενυπάρχουν σ’ ένα κοινωνικό κίνημα επίσης υπαρκτό, μαζί με πολλούς άλλους. -Επίσης –καλώς ή κακώς- στον πραγματικό κόσμο υπάρχουν πολίτες που προέρχονται από την Αριστερά, δραστηριοποιούνται και σήμερα σε κοινωνικά κινήματα και σκέφτονται με αυτόν ακριβώς τον τρόπο που παρουσιάζω στο κείμενό μου. Το ότι πιθανόν οι πολίτες αυτοί να ήθελαν αναδιαπαιδαγώγηση, αυτό είναι ένα άλλο ζήτημα. Δυστυχώς όμως η εποχή δεν ευνοεί! -Αναφερόταν στο άρθρο το ποντιακό κίνημα ως «ριζοσπαστικό», με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που ριζοσπαστικά είναι πληθώρα κοινωνικών κινημάτων, από το κίνημα των ομοφυλοφίλων και των γυναικών μέχρι το κίνημα των Ινδιάνων. Το ότι ένα κίνημα είναι ριζοσπαστικό δε σημαίνει ότι για τον καθένα που διανοείται ιδεολογικώς είναι «πολιτικά» ή «ιδεολογικά σωστό». -Θεωρούσε, μάλλον αυθαίρετα, ότι θα υπήρχε μια βασική γνώση των κειμένων, εφόσον θα ξεκινούσε η συζήτηση επί των γραφών και όχι επί των πολιτικών αναγκών και των νέων δεδομένων που γεννά η ίδια η ζωή, κόντρα στο δικό μας εφησυχασμό. -Τα βασικά κείμενα της Λούξεμπουργκ είναι τα εξής: «Οι αγώνες στην Τουρκία και η σοσιαλδημοκρατία», «Η δραστηριότητα των Γερμανών ιμπεριαλιστών στην Τουρκία». Στα ελληνικά δημοσιεύτηκαν στο περ. «Οι λαοί», τεύχ.1, Μάϊος ’87. -Το απόσπασμα του Α. Novitsef για το ποντιακό αντάρτικο είναι από το βιβλίο του “Turtsia Kratskaya Istoria”, και το πρωτοδημοσίευσε ο Ανδρέας Ζαπάντης, «Ελληνοσοβιετικές σχέσεις 1917-1941», Αθήνα, εκδ. Εστία, 1989. Για τη σχέση των μπολσεβίκων και με το ποντιακό αντάρτικο κίνημα ετοιμάζεται δημοσίευση. -Οι πληροφορίες για τη συμμετοχή των Ελλήνων της Μαριούπολης του βόρειου Εύξεινου Πόντου στο αναρχικό μαχνοβίτικο κίνημα πάρθηκαν από το βιβλίο του Π. Αρσίνωφ, «Το Μαχνοβίτικο Κίνημα», Αθήνα, εκδ. Ελεύθερος Τύπος και δύο σχετικά άρθρα στο περ. «Τα άνθη του κακού» του ’87. Επίσης για η συμμετοχή των Ελλήνων στο μαχνοβίτικο κίνημα είχα την τύχη να δουλέψω με επιζώντες στη Μαριούπολη και τα χωριά της και ελπίζω κάποια στιγμή να δημοσιεύσω τα στοιχεία για τον επαναστατικό χαρακτήρα των συγκεκριμένων κινημάτων, στο βορά και στο νότο του Εύξεινου Πόντου. -Οι Έλληνες στον Εύξεινο Πόντο φυσικά δεν ήταν εκ γενετής επαναστάτες. Απλά, υπόκειντο σε εχθρικές εξουσίες. Και η σύγκρουση με τις εξουσίες είναι που μετατρέπει έναν πολίτη ή ένα λαό σε εχθρικό. Τόσο στις νότιες περιοχές του Εύξεινου Πόντου (γκιαούρηδες και ραγιάδες για τους ισλαμιστές Οθωμανούς και ανεπιθύμητοι εθνικά για τους Τούρκους εθνικιστές), όσο και στο βορά, παρ’ όλους τους εθνικούς μύθους για τους ομόδοξους! Και αν για το Νότο τα πράγματα ήταν προφανή, για τις ρωσικές περιοχές οι Έλληνες ήταν επίσης καταπιεσμένος πληθυσμός από το μεγαλορωσικό σοβινισμό. -Στην Ελλάδα επίσης μετά την ήττα και την προσφυγιά τα πράγματα δεν ήταν καλύτερα. Η εξουσία ήταν εξαιρετικά εχθρική προς τους πρόσφυγες, οι οποίοι επιπλέον διακρίνονταν και για την πλήρη προλεταριοποίησή τους. Το ότι οι προκηρύξεις του κομμουνστικού κόμματος εκείνη την εποχή ξεκινούσαν και απευθύνονταν στους «Εργάτες, Αγρότες και Πρόσφυγες», δείχνει ακριβώς ότι τα στρώματα των προσφύγων ευκολότερα θα εκφράζονταν μέσα από την Αριστερά. Επίσης, στους πρόσφυγες υπήρχε και μια μεγάλη συμπαγής ομάδα με φιλομπολσεβικικές απόψεις, οι Έλληνες από το Καρς του Καυκάσου. Με δυό λόγια, συγκεκριμένοι λόγοι οδήγησαν στην επαναστατικοποίηση μεγάλων μαζών προσφύγων, αναλογικά μεγαλύτερων απ’ ότι στους Βαλκάνιους Έλληνες. -Τα συγκεκριμένα βιβλία των Τούρκων αντικεμαλικών αριστερών ιστορικών είναι: Taner Aksam, “Turk Ulusal Kimligi ve Ermeni Sorunu”, Κωνσταντινούπολη, εκδ. Iletisim, 1992 και Hamit Bozarslan, «Ιστορία της σύγχρονης Τουρκίας», Αθήνα, εκδ. Σαββάλας, 2004. -Υπάρχει μεγάλη ποικιλία δημοσιευμάτων, κειμένων και μονογραφιών, που κατά πάσα πιθανότητα καλύπτουν την προϋπόθεση του «ιδεολογικά σωστού», που στηρίζουν τη συγκεκριμένη ερμηνεία των ιστορικών γεγονότων. Οποτεδήποτε τα θελήσετε, μη διστάσετε να τα ζητήσετε!!! -Τα οθωμανικά στρατιωτικά στρώματα και η υπόλοιπη ισλαμική γραφειοκρατία συγκροτούσαν τάξη και συγκρούστηκαν με τους αστούς, την ανταγωνιστική τάξη. Το να κατέχουν γραφειοκρατικά στρώματα τη θέση κυρίαρχου ταξικά στρώματος δεν είναι καθόλου άγνωστο στην ιστορία. Και ειδικά οι συμμετέχοντες από παλιά στο κομμουνιστικό κίνημα το γνωρίζουν πολύ καλά. Φαντάζομαι ότι είναι κοινός τόπος η πεποίθηση ότι η κομματική γραφειοκρατία στη Σοβιετική Ένωση συγκροτούσε ταξικό στρώμα. Αλλά νομίζω ότι όλα αυτά τα αναλύει μ’ έναν εξαιρετικό τρόπο η Ρόζα Λούξεμπουργκ. -Για το κίνημα των νεοτούρκων, παρότι ο Λένιν το θεωρούσε επαναστατικό, εφόσον σύμφωνα με τη γνώμη του οι μπολσεβίκοι ήταν «οι νεότουρκοι της σοβιετικής επανάστασης με κάτι το ιησουητικό επιπλέον» (Κώστας Παπαϊωάννου, «Η ψυχρή επανάσταση», Αθήνα, εκδ. Ύψιλον), εν τούτοις και η ίδαι η επίσημη σοβιετική άποψη (στη «Μεγάλη Σοβιετική Εγκυκλοπαίδεια») θα τους θέλει «πλαστογράφους της Ιστορίας» και εμπνευστές του «σοβινιστικού δόγματος του παντουρκισμού». -Όσον αφορά τον έτερο επαναστάτη, το Μουσταφά Κεμάλ Πασά τον γεννήτορα των Τούρκων, δηλαδή Ατατούρκ, ο Άγις Στίνας γράφει: «Το κίνημα του Κεμάλ είχε δημιουργήσει πολύ ενοχλητικούς πονοκεφάλους στους θεωρητικούς της Κομμουνιστικής Διεθνούς. Δεν έμπαινε σε κανένα από τα γνωστά, σύμφωνα με τη μαρξιστική θεωρία, καλούπια των ιστορικών κινημάτων. Εθνικοαπελευθερωτικό κίνημα από μόνο του δεν λέει τίποτα. Δεν είναι αυτός μόνος του ταξικός ορισμός. Δεν μας δείχνει την ταξική φύση και τον ταξικό φορέα του κινήματος. Πρόκειται στο βάθος για αστικοδημοκρατική επανάσταση; Αλλά τότε όλες τις επιχειρήσεις στην Τουρκία τις είχαν Έλληνες, Αρμένηδες και Εβραίοι. Αυτοί ήταν αστική τάξη. Αλλά αυτή την τάξη ο Κεμάλ την περνούσε δια πυρός και σιδήρου. Με το νικηφόρο τέρμα του κινήματός του ούτε ίχνος απ’ αυτούς δεν θα έμενε στην Τουρκία. Εξ άλλου, όλες οι μεγάλες τράπεζες, επιχειρήσεις, σιδηρόδρομοι κ.λπ. ήταν γαλλικές και γερμανικές επιχειρήσεις. Δηλαδή δεν υπήρχε Τουρκική αστική τάξη. Τότε τι είναι αυτό το κίνημα; «Ιδιοτροπία της Ιστορίας; Κακό παιχνίδι της διαλεχτικής;» Στο τέλος, αφού το κεμαλικό κίνημα δεν έμπαινε σε κανένα από τα γνωστά καλούπια, ο φάκελος «Κεμαλικό Κίνημα» μπήκε στο αρχείο,» (Άγις Στίνας, «Αναμνήσεις», Αθήνα, β’ έκδοση, εκδ. Ύψιλον, 1985.) -Το ποντιακό κίνημα σήμερα είναι πολυάνθρωπο και πολύμορφο. Θα το βρεί κάποιος στους πολλούς ποντιακούς συλλόγους (μόνο η Αθήνα έχει 60), στις διαδηλώσεις για τη γενοκτονίας στη Γερμανία, στην Αυστραλία, στη Μόσχα, στον Καναδά, στη Θεσσαλονίκη και στην Αθήνα, στα δεκάδες μνημεία που αναγείρονται για την Γενοκτονία, στις σεμνές εκδηλώσεις που γίνονται κάθε Ιούνη για τις σταλινικές διώξεις, στα νέα γκέτο των προσφύγων από την πρώην Σοβιετική Ένωση. -Το ποντιακό κίνημα επικεντρώνεται ιδεολογικά σε ζητήματα ιστορικής μνήμης και σε ζητήματα λαογραφικά. Παράλληλα, υπάρχουν και πολλά άλλα ζητήματα που ξεπερνούν τα όσα γνωρίζει ο μέσος αναγνώστης αλλά και την ίδια την ελλαδική εμπειρία. Υποστηρίζω ότι το ποντιακό ξεπερνά κατά πολύ τη σύγχρονη Ελλάδα, εφόσον μ’ αυτήν το συνδέει μόνο το γεγονός ότι ένα μέρος του πληθυσμού που κινείται στο πλαίσιο του κινήματος είναι «ομοεθνές» με τους Έλληνες των Βαλκανίων και φυσικά μοιράζεται το έθνος-κράτος, ως το κοινό κράτος που κληροδότησε σε όλους η εποχή των εθνικισμών. -Σημαντικά κοινωνικά και πολιτικά ζητήματα –εκτός των ιστορικών, όπως οι σταλινικές διώξεις κατά των μειονοτήτων, συμπεριλαμβανομενων και των Ελλήνων της Σοβιετικής Ένωσης- που σχετίζονται με το ποντιακό ζήτημα και απαιτούν την άμεση ενεργοποίηση είναι: * Οι ελληνόφωνοι στη βόρεια Τουρκία. Η ύπαρξη μεγάλων πληθυσμών ελληνόφωνων μουσουλμάνων στη βόρεια Τουρκία και η εμφάνιση τάσεων σε τμήματα της ελληνόφωνης αριστερής διανόησης που επιζητούν την υπεράσπιση του ελληνόφωνου πολιτισμού ενάντια στις ρατσιστικές και αφομοιωτικές πολιτικές της κεντρικής εξουσίας, φέρνουν στην επιφάνεια το έλλειμμα που υπάρχει στους κόλπους της νεοελληνικής Αριστεράς. Οι αριστεροί ελληνόφωνοι διανοούμενοι της Τουρκίας, δυστυχώς δεν έχουν συνομιλητές και συμπαραστάτες στην Ελλάδα. * Οι νεοπρόσφυγες από την πρώην Σοβιετική Ένωση. Περισσότεροι από 200.000 άνθρωποι, Έλληνες στην καταγωγή, μετακινήθηκαν προς τα Νότια Βαλκάνια (Ελλάδα) μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης. Λόγοι, ιστορικοί, πολιτισμικοί και οικονομικοί οδήγησαν τις μάζες αυτές των ομογενών στην άξενη «μητέρα-πατρίδα». Η Ελλάδα, χωρίς να το πολυπάρει είδηση, έζησε ένα νέο, μικρό ’22 και φέρθηκε προς τους νέους πρόσφυγες μ’ έναν απελπιστικά πανομοιότυπο τρόπο. -Προσωπικά είμαι πολύ ικανοποιημένος που το κείμενό μου προκάλεσε την απάντηση του κ. Γαβριηλίδη. Γιατί, δυστυχώς ποτέ δεν συζητήθηκαν το θέματα αυτά και γιατί σήμερα αιωρείται ένα ερώτημα: τα παιδιά που πηγαίνουν στους εθνικοτοπικούς συλλόγους (και είναι πολλά), θα τα παραδώσουμε αμαχητί στην αντιδραστική δεξιά, χωρίς να κάνουμε καμιά προσπάθεια να βρούμε τα όρια και τους τρόπους παρέμβασης; -Να ξέρετε αγαπητοί φίλοι ότι η δική μου αγωνία και αρκετών άλλων που προέρχονται από την Αριστερά, συμμετέχουν και σήμερα σε κοινωνικά κινήματα και έχουν καλές προθέσεις, ξεκινά απ' αυτό το ερώτημα.

από ... 12/07/2006 2:57 μμ.


Η αντίπαλη "τάση" στον χώρο των Ποντίων για το "ποντιακό ζήτημα" εκπροσωπείται από τον Κ. Φωτιάδη: http://www.pontos-genoktonia.gr/Htmlfolder/pontos_main_html.html# και την ομάδα Χαραλαμπίδη (πρώην βουλευτή του ΠΑΣΟΚ). Η κριτική του Β.Αγτζίδη στην ομάδα Φωτιάδη-Χαραλαμπίδη: http://www.trapezounta.com/article96.htm Ένα σάιτ αριστερών Πόντιων της Τουρκίας: http://www.karalahana.com/english.htm Και το φόρουμ του στα αγγλικά: http://lahana.org/index.php?PHPSESSID=2c72c77ae3a334972e70c1b47f4d4e27&topic=469.0

.

από . 13/07/2006 1:04 πμ.


post image
.

Εικόνες:


Ο ΘΟΡΥΒΟΣ ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ ΤΩΝ ΠΟΝΤΙΩΝ Δρ Γεώργιος Νακρατζάς Ιατρός – Συγγραφέας Ρότερνταμ Ολλανδίας 4 Ιουλίου 2004 Τα τελευταία χρόνια ακούγονται εκκωφαντικοί θόρυβοι αναφορικά με την υποτιθέμενη Γενοκτονία που υπέστησαν το 1922 οι Έλληνες της Ιωνίας και του Πόντου από τους Τούρκους. Σχετικά με την Γενοκτονία των Ελλήνων της Ιωνίας ευτύχημα αποτέλεσε το γεγονός ότι, έστω και την τελευταία στιγμή, ο Πρωθυπουργός της χώρας κύριος Σημίτης απέσυρε από το εθνικό τυπογραφείο το διάταγμα, που είχε ήδη υπογραφεί από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, σύμφωνα με το οποίο θα καθιερώνονταν μια συγκεκριμένη ημερομηνία ως επέτειος της λεγόμενης Γενοκτονίας. Όσον αφορά την Γενοκτονία των Ποντίων ο εκκωφαντικός αυτός θόρυβος εξακολουθεί να συνεχίζεται προερχόμενος από εκείνη την μερίδα των Ποντίων, οι οποίοι στην πλειοψηφία τους αποτελούνται από άκρως εθνικιστικά στοιχεία και οι οποίοι σε ένα σημαντικό ποσοστό είναι επαγγελματίες πατριώτες. Δυστυχώς μέχρι σήμερα ουδείς ειδήμων ασχολήθηκε αντικειμενικά με την ιστορική ανάλυση της άλλης πλευράς της αλήθειας, στο θέμα του ελληνισμού του Πόντου. Η επιχειρηματολογία των εθνικιστών Ποντίων, σε σχέση με αυτά που υπέφερε ο Ποντιακός λαός από το 1915 έως το 1924, αναφέρεται πράγματι σε πολλές αλήθειες, ταυτόχρονα όμως δεν διστάζει να χρησιμοποιεί μισές αλήθειες, να αποκρύπτει άλλες αλήθειες, και να διαδίδει πολλά ψεύδη. Από κοινωνικής και πολιτικής σκοπιάς το πιο αναληθές κατασκεύασμα είναι η θεωρία του λεγόμενου επαναστατικού αγώνα προς απελευθέρωση του Πόντου από τον τουρκικό ζυγό και την εγκαθίδρυση μιας ελληνικής Ποντιακής Δημοκρατίας. Θεωρητικά ο ορισμός απελευθέρωση έχει ρεαλιστικό περιεχόμενο μόνο όταν αφορά σε μια σχετικά μεγάλη εδαφική περιοχή όπου η φίλια εθνική ομάδα αποτελεί την πληθυσμιακή πλειοψηφία. Στην προκειμένη περίπτωση ο ελληνικός πληθυσμός των τριών νομών ή Βιλαετίων του Πόντου αποτελούσε μια σημαντική, μια μικρή ή μια εντελώς ασήμαντη μειοψηφία. Τα στατιστικά στοιχεία, που αφορούν στο έτος 1912, προέρχονται από τον καθηγητή του Πανεπιστημίου Αθηνών Σωτηριάδη. Τα στοιχεία αυτά υιοθέτησε και χρησιμοποίησε η κυβέρνηση του Ελευθερίου Βενιζέλου στις διάφορες διεθνείς συνδιασκέψεις, προς υποστήριξη των εθνικών επιδιώξεων, (5). Λεπτομερώς στο νομό δηλαδή στο Βιλαέτι της Τραπεζούντας οι Έλληνες ανέρχονταν στο 25.9% του συνολικού πληθυσμού, συγκεκριμένα οι Τούρκοι αριθμούσαν 957.866 άτομα ενώ οι Έλληνες ανέρχονταν μόνο σε 353.533. Στον νομό ή Βιλαέτι της Κασταμονής ο ελληνικός πληθυσμός ανερχόμενος στο 2,5% του πληθυσμού αποτελούσε στατιστικά μια αριθμητικά ασήμαντη εθνική ομάδα και τέλος στο νομό ή Βιλαέτι της Σεβάστειας (Σίβας) οι Έλληνες ανέρχονταν στο 8.9% του πληθυσμού. Εάν ο αγώνας για την απελευθέρωση του Πόντου, όπως τον ονομάζουν οι εθνικιστές, είχε τυχόν επιτυχία αυτό θα μπορούσε να επιτευχθεί μόνο με την στρατιωτική κυριαρχία της ελληνικής μειοψηφίας πάνω στην γιγαντιαία τουρκική πλειοψηφία, βέβαια η κυριαρχία αυτή αναγκαστικά θα συνοδεύονταν από την εγκαθίδρυση μιας στυγνής δικτατορίας, όπως την δοκιμάσαμε στην Ελλάδα, με τον καταδικασθέντα για εσχάτη προδοσία Παπαδόπουλο. Η εθνικιστική αγωγή του ελληνικού πληθυσμού του Πόντου, η οποία τελικά απέβη και η αιτία της καταστροφής του, πραγματοποιήθηκε σταδιακά μέσω του μειονοτικού ελληνικού εκπαιδευτικού συστήματος της Τραπεζούντας. Η εθνικιστική λοιπόν αυτή προπαγάνδα άρχισε το 1870, με κλασσικό παράδειγμα την εργασία του Σ. Ιωαννίδη, δάσκαλου στο Φροντιστήριο της Τραπεζούντας, οπότε ο εν λόγω δάσκαλος δημοσίευσε το βιβλίο του με τον τίτλο «Ιστορία και Στατιστική της Τραπεζούντας και της Γύρω περιοχής». Στο έργο αυτό αναφέρονται ιστορικά ψεύδη με κλασικό παράδειγμα το εξής κείμενο του : …. Κατά την εποχή του φιλέλληνα Μιθριδάτη ΣΤ! (63 π.Χ) εκατομμύρια κατοίκων της Ελλάδας πλημμύρισαν τη Μικρά Ασία, φέρνοντας την ελληνική φυλή στον Πόντο. Σε άλλο σημείο ο ίδιος συγγραφέας αναφέρει.. Γιατί, ο Μιθριδάτης αυτός, που έγινε ο έκτος κατά σειρά βασιλιάς του Πόντου μετά τον πρώτο Μιθριδάτη, ο οποίος όμως ήταν μεν Πέρσης στην καταγωγή αλλά στρατηγός και φίλος του Μ.Αλεξάνδρου, (3, σελ 20). Η μετανάστευση εκατομμυρίων Ελλήνων στον Πόντο το 63 π.χ είναι αποκύημα της φαντασίας του συγγραφέα, με σκοπό να παρουσιάσει την μη ελληνική ασιατική καταγωγή των Ποντίων ως αρχαιοελληνική, το δε γελοιωδέστερο είναι η αναφορά στον Μ.Αλέξανδρο ο οποίος είχε πεθάνει 50 χρόνια πριν από την ανακήρυξη του Μιθριδάτη Α! σαν βασιλιά του Πόντου. Ακόμη και σήμερα οι Πόντιοι εθνικιστές παρουσιάζουν κατά έναν ανεπίτρεπτο τρόπο το έργο του Ιωαννίδη ως μια σοβαρή βιβλιογραφική πηγή, η οποία μεταλαμπαδεύεται στα παιδιά, τα οποία βέβαια παιδιά δεν είναι σε θέση να ασκήσουν μια οποιαδήποτε κριτική. Όσον αφορά τις πράξεις που αναφέρονται σε αυτήν την εργασία, σχετικά με το λεγόμενο Απελευθερωτικό Αντάρτικο του Πόντου, αυτές προέρχονται από συγγρ- άμματα Ποντίων εθνικιστών και από δημοσιεύσεις της βιβλιοθήκης της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών Θεσσαλονίκης, μια Εταιρεία η οποία άνετα μπορεί να χαρακτηρισθεί ως το προπύργιο του ελληνικού εθνικισμού στην Βόρεια Ελλάδα. Στρατιωτική δράση του ποντιακού αντάρτικου έλαβε χώρα σε δύο περιοχές του Πόντου και μάλιστα στη Μπάφρα της Σαμψούντας, και στη Σάντα της ορεινής Τραπεζούντας. Συγκεκριμένα στη Μπάφρα μετά το 1914, έτος έναρξης του πρώτου παγκοσμίου πολέμου, εμφανίστηκαν χριστιανοί λιποτάκτες του τουρκικού στρατού ή ανυπότακτοι, οι οποίοι επιβίωναν με ληστείες ζώων και τροφίμων, προσβάλλοντας κυρίως τουρκικά χωριά. Στα εθνικιστικά βιβλία περιγράφεται απαγχονισμός ορθοδόξων λιποτακτών ως μια συστηματική προσπάθεια εξόντωσης του ελληνικού στοιχείου, γεγονός ψευδές. Στο άκρως εθνικιστικό σύγγραμμα του Βαλαβάνη αναφέρεται επί λέξει το εξής κείμενο: Τούρκοι λιποτακτήσαντες τριακοντάκις απηγχονίζοντο ομού με Χριστιανούς αδήλωτους, (2 σελ 63). Δηλαδή η τιμωρία για το παράπτωμα της λιποταξίας ή ανυποταξίας αφορούσε τόσο τους Τούρκους λιποτάκτες όσο και τους Έλληνες, σε περίοδο δε πολέμου εφαρμόζο- νταν σε όλα τα κράτη της Ευρώπης. Το πραγματικό αντάρτικο άρχισε μόλις το 1916, όταν οι Ρώσοι κατέλαβαν την πόλη της Τραπεζούντας μεταφέροντας το ρωσο-τουρκικό πολεμικό μέτωπο στην περιοχή της Τραπεζούντας. Οργανωτής του ελληνικού αντάρτικου ήταν ο «στρατηγός» Γερμανός Καραβαγγέλης ο οποίος ήρθε στην Σαμψούντα το 1908 ως μητροπολίτης. Τα κατορθώματά του αυτά τα περιγράφει στα απομνημονεύματά του ο αιμοσταγής ιερωμένος με το εξής κείμενο : «Αυτές τις μικρές και άτακτες στην αρχή ομάδες άρχισα να οργανώνω σε τακτικά και αξιόμαχα ανταρτικά σώματα με την μακρά πείρα που είχα αποκτήσει απ΄τον αγώνα μας στην Μακεδονία. Τα σώματα αυτά πολλαπλασιάστηκαν. Κι αφού απέκτησαν άξιους κι εμπειροπόλεμους αρχηγούς που ο ίδιος τους έδινα το χρίσμα, εξελίχθηκαν σε πραγματικά στρατιωτικά σώματα που είχε το καθένα υπό την προστασία του και την απόλυτη δικαιοδοσία του, ένα τμήμα της επαρχίας», (1 σελ 227). Μετά την δημιουργία των ανταρτικών σωμάτων με χρήματα και πολεμοφόδια που πήρε ο μητροπολίτης από τους Ρώσους, τα εξαπέλυσε να προσβάλουν τον τουρκικό στρατό στα μετόπισθέν του, την στιγμή κατά την οποίαν οι Τούρκοι πολεμούσαν τον ρωσικό στρατό στο μέτωπο της Τραπεζούντας. Οι ταλαίπωροι Μπαφραλήδες αντάρτες, το πλείστον τουρκόφωνοι και αναλφάβητοι, έπεσαν στην παγίδα του αιμοσταγούς αυτού παπά χωρίς να αναλογιστούν τις συνέπειες του λεγόμενου απελευθερωτικού αγώνα, δηλαδή δεν συνειδητοποίησαν καν το τι θα απογίνονταν αυτοί μετά το τέλος του πολέμου, όταν ο μεν παπάς θα εξαφανιζόταν για να σωθεί, όπως και έγινε , αυτοί όμως θα παρέμεναν. Το ότι δεν έμειναν στον Πόντο οι Μπαφραλήδες το χρωστούν στην κυβέρνηση του Ελευθερίου Βενιζέλου η οποία τους ανάγκασε μαζί με τους άλλους πρόσφυγες να έρθουν στην Ελλάδα βάσει της συνθήκης της Λοζάννης, σύμφωνα με την οποία η ανταλλαγή των πληθυσμών ήταν υποχρεωτική, πράγμα το οποίο, σύμφωνα με την βιβλιογραφία, επεδίωκε ο Βενιζέλος από το 1915. Ένα κάποιο ελαφρυντικό των Μπαφραλίδων ανταρτών για τις πράξεις τους ήταν ότι δεν είχαν επικοινωνία με τον έξω κόσμο, όντας έρμαιοι των πληροφοριών που τους έδινε ο αιμοσταγής μητροπολίτης. Οι αντάρτες, ή τουλάχιστον οι ηγέτες των ανταρτών, δεν θα μπορούσαν καν να φαντασθούν ότι μετά το πόλεμο θα πάθαιναν αυτά που έπαθαν το 1945-46 στην Ελλάδα εκείνοι οι σλαβόφωνοι Μακεδόνες ή λατινόφωνοι Βλάχοι, οι οποίοι κατηγορήθηκαν από την ελληνική κυβέρνηση για εσχάτη προδοσία και εκτελέσθηκαν. Ο λόγος που το ελληνικό κράτος κατηγόρησε για εσχάτη προδοσία την προαναφερ-θείσα μερίδα των υπηκόων του, δηλαδή τους σλαβόφωνες Μακεδόνες και Βλάχους, ήταν ο ίδιος λόγος για τον οποίον και η τουρκική κυβέρνηση κατηγόρησε για εσχάτη προδοσία τους χριστιανούς αντάρτες της Μπάφρας και της Σάντας, οι οποίοι ήταν τούρκοι υπήκοοι. Οι αντάρτες του Πόντου συντάχθηκαν κατά την διάρκεια του πολέμου με τα εχθρικά κατοχικά στρατεύματα της Ρωσίας, καταπολέμησαν τον στρατό του κράτους του οποίου ήταν υπήκοοι, καταπιέζοντας και σκοτώνοντας αλλόθρησκους συμπολίτες τους. Σε αντίθεση με την εγκληματική δράση του Καραβαγγέλη οι Έλληνες της περιοχής της Τραπεζούντας δεν υπέφεραν σχεδόν τίποτε κατά την δύσκολη αυτή περίοδο. Το ότι στην Τραπεζούντα δεν μάτωσε ούτε μύτη την εποχή αυτή οφείλονταν σε δύο παράγοντες. Ο πρώτος παράγοντας ήταν ότι οι Τραπεζούντιοι είχαν την τύχη να έχουν ως ποιμενάρχη τον Χρύσανθο Φιλιππίδη, ένα ποιμενάρχη που ήταν λαμπρό παράδειγμα ανθρωπισμού, ο οποίος αργότερα έγινε Αρχιεπίσκοπος πάσης Ελλάδος. Ο δεύτερος και σπουδαιότερος παράγοντας ήταν ότι το πολιτιστικό επίπεδο των κατοίκων της Τραπεζούντας το οποίο ήταν υψηλό. Ο άκρως εθνικιστής Βαλαβάνης περιγράφει στο σύγγραμμα του τους Τραπεζούντιους με το εξής κείμενο : Οι Έλληνες της Τραπεζούντας, άνθρωποι του εμπορίου και της επιστήμης, δεν έχουν τόσον ανεπτυγμένον το αίσθημα του ακράτου ενθουσιασμού, ο οποίος χαρακτηρίζει τους λοιπούς Έλληνες Ποντίους ….. Υπό την πίεσιν της αναμνήσεως τόσων φρικιαστικών γεγονότων των Αρμενίων και περισσότερον χαλιναγωγημένοι εις τας εθνικάς εκδηλώσεις, δέχονται τον Ελληνικόν Ερυθρόν Σταυρόν, χωρίς συγκλονιστικούς θορύβους, και προκαλούν με την τοιαύτην σώφρονα στάσιν των, την ευλαβή των Τούρκων προς την Ανατολήν πολιτείαν, ευθύς εξ αρχής., (2 σελ 76). Ο μητροπολίτης Τραπεζούντας Χρύσανθος δεν μιμήθηκε τον Καραβαγγέλη ούτε δημιούργησε αντάρτικα σώματα στην περιοχή του, αντιθέτως το 1916, κατά την διάρκεια της ρωσικής κατοχής της Τραπεζούντας, προστάτεψε τους Τούρκους από την εκδικητική μανία των Αρμενίων και τις υπερβάσεις των Ελλήνων. Εκτός αυτού ο Χρύσανθος δημιούργησε συσσίτια για τους άπορους Τούρκους Πρόσφυγες και αργότερα όταν οι σουλτανικές αρχές επέστρεψαν στην Τραπεζούντα αναγνώρισαν τις υπηρεσίες του και τον παρασημοφόρησαν. Όσον αφορά τις αναμνήσεις των Τραπεζούντιων σχετικά με τα φρικιαστικά γεγονότα των Αρμενίων αυτές αναφέρονται στα τρομερά συμβάντα του Βαν. Συγκεκριμένα κατά την διάρκεια του πρώτου παγκοσμίου πολέμου και διαρκούντων των μαχών ανάμεσα στο τουρκικό και στο ρωσικό στρατό στον Καύκασο, στην περιοχή της λίμνης του Βαν, που βρίσκονταν πίσω από τις γραμμές του τουρκικού στρατού, εξερράγη τον Φεβρουάριο του 1915 αρμενική επανάσταση. Στις 17 Μαΐου 1915 οι Αρμένιοι επαναστάτες υποχρέωσαν την μικρή τουρκική φρουρά να εγκαταλείψει την πόλη, και αφού ανακήρυξαν την Αρμενική Δημοκρατία του Βαν, έβαλαν φωτιά στον τουρκικό τομέα της πόλης φονεύοντας σε τρεις μέρες 30.000 αμάχους Τούρκους. Στις 22 Ιουλίου 1915 ο τουρκικός στρατός ανακατέλαβε την πόλη φονεύοντας για εκδίκηση 20-25.000 Αρμενίους, (2, σελ 81). Παρόμοια εγκλήματα Γενοκτονίας που διέπραξαν οι Έλληνες αντάρτες στον Πόντο, αφορούσαν κυρίως στην Σάντα και στην Πάφρα. Ο πληθυσμός των επτά χωριών της Σάντας αποτελούνταν από σκληροτράχηλους ορεσίβιους και ταυτόχρονα ιδιαίτερα φιλοπόλεμους χριστιανούς, οι οποίοι ήταν εγκαταστημένοι σε ένα οροπέδιο ύψους 2.500 μέτρων όντας ανέκαθεν οπλισμένοι. Όταν το 1916 η περιοχή της Σάντας περιήλθε προσωρινά στην κυριαρχία του ρωσικού στρατού οι Σανταίοι εκδηλώθηκαν με ενθουσιασμό υπέρ των κατοχικών ρωσικών στρατευμάτων, επιτιθέμενοι σε γειτονικά τουρκικά χωριά. Το 1920 το τουρκικό κράτος προσέφερε αμνηστία στους Σανταίους, τους όρους της οποίας, όπως αναφέρεται, παραβίασαν οι ίδιοι οι Σανταίοι, αρνούμενοι κάθε συμβιβασμό (1,σελ 373). Εκεί που χύθηκαν ποταμοί αίματος ήταν η περιοχή ης Μπάφρας και αυτό κάτω από την πατρική καθοδήγηση του Γερμανού Καραβαγγέλη, κύριο συντελεστή της εξαχρείωσης των ηθών του τοπικού πληθυσμού, τόσο ελληνικού όσο και του τουρκικού. Χαρακτηριστικά θα αναφερθούν ορισμένα μόνο από τα επεισόδια, τα οποία χαρακτή- ριζαν την συμπεριφορά των χριστιανών Μπαφραλήδων απέναντι στους μουσουλμά- νους συντοπίτες τους, με τους οποίους ζούσαν για αιώνες ειρηνικά. Κάτω από την εγκληματική καθοδήγηση του Καραβαγγέλη οι χριστιανοί άρχισαν να πυκνώνουν τις τάξεις των ανταρτών χτυπώντας πισώπλατα τον τουρκικό στρατό και ληστεύοντας κυρίως τουρκικά χωριά, για να μπορέσουν να επιβιώσουν. Λόγω των πράξεων αυτών ο τουρκικός στρατός άρχισε στην περιοχή της Μπάφρας το κυνήγι εναντίον των ανταρτών, οι οποίοι τον Απρίλιο του 1917, για να γλιτώσουν την καταδίωξη των Τούρκων, κατέφυγαν σε μια σπηλιά, γνωστή ως σπηλιά της Παναγίας, κοντά στο χωριό Οτ Καγιά το οποίο βρίσκονταν στους πρόποδες του βουνού Νεπιέν Νταγ. Οι αντάρτες αριθμούσαν 80 άτομα και είχαν μαζί τους περίπου 700 γυναικόπαιδα, τα τουρκικά στρατεύματα κυρίεψαν τη σπηλιά, σκότωσαν τους τραυματισμένους αντάρτες και κακοποίησαν τους άμαχους. Δύο χρόνια αργότερα και συγκεκριμένα στις 15 Αυγούστου 1919 ανήμερα του πανηγυριού της Παναγίας του Οτ Καγιά 12.000 αντάρτες συνοδευόμενοι και αυτή την φορά από τα γυναικόπαιδα τους, για να παραπλανήσουν τους Τούρκους, επιτέθηκαν την νύχτα στην γειτονική τουρκική κωμόπολη Τσασούρ όπου διέπραξαν σοβαρές εγκληματικές πράξεις με θύματα όχι μόνο ένοπλους Τούρκους αλλά και άοπλους συμπατριώτες τους. Συγκεκριμένα οι χριστιανοί σκότωσαν 1000 στρατιώτες, 400 γυναικόπαιδα και έκαψαν 400 σπίτια, εκτός αυτού τραυμάτισαν 800 στρατιώτες, χωροφύλακας και αμάχους, (1 σελ 410). Επικεφαλής αυτού του εγκλήματος Γενοκτονίας εναντίον του τουρκικού πληθυσμού ήταν ο Επίσκοπος Μπάφρας Ζήνωνας Αγριτέλης, δεξή χέρι του Καραβαγγέλη. Λόγω της τρομερής καταστροφής η κωμόπολη έμεινε ακατοίκητη για πολλά χρόνια. Επειδή γίνεται συνεχής αναφορά στις πράξεις Γενοκτονίας που διέπραξαν οι Τούρκοι εναντίον των Ελλήνων στον Πόντο, παρασιωπώντας συστηματικά τις εγκληματικές πράξεις των Ελλήνων ανταρτών, θα αναφερθούμε μόνο σε ένα τμήμα αυτών των εγκλημάτων, όπως τα παρουσιάζει στην εργασία του ο εθνικιστής Πόντιος συγγραφέας Ανθεμίδης. Ο εν λόγω συγγραφέας στο κεφάλαιο του βιβλίου του με τον τίτλο Επαναστατική τρομοκρατία – Αντίποινα των Ελλήνων κατά του τουρκικού πληθυσμού αναφέρεται συν τοις άλλοις και στα εξής : Το Δεκέμβριο του 1922, οι Έλληνες αντάρτες επιτέθηκαν κατά των Τούρκων ατάκτων τσετέδων και πυρπόλησαν σε μια μόνο επιχείρηση οκτώ τουρκοχώρια ………….Στο πέρασμα λοιπόν των ελληνικών ανταρτικών συγκροτημάτων, ερημώνονταν στην κυριολεξία τα τουρκικά χωριά. Τα αντίποινα των ανταρτών εναντίον των αμάχων τουρκικών πληθυσμών, ήταν σύμφωνα με το δίκαιο του πολέμου και μάλιστα με το δίκαιο του ανταρτοπολέμου της εποχής εκείνης. Σε άλλο σημείο ο ίδιος συγγραφέας αναφέρεται επίσης στα εξής : … Οι κύριες πηγές για την επιμελητεία τους ήταν πλέον τα τουρκοχώρια……Το Σεπτέμβριο 200 περίπου αντάρτες κυρίεψαν το τουρκικό χωριό Σιβασλή, το οποίο είχε 150 οικογένειες και το έκαψαν ολοκληρωτικά, αφού πήραν 200 ζώα και τρόφιμα, μετά πέντε μέρες κυρίεψαν το χωριό Κουτετί με 70 οικογένειες , στη συνέχεια το χωριό Ταϊπλί με 50 οικογένειες και το χωριό Κάρογλαρ……………………………. Μετά από ανάπαυλα είκοσι μερών 500 Έλληνες αντάρτες και 1000 άοπλοι κυρίεψαν το Σεχρί, που είχε 600 οικογένειες, πήραν όλα τα ζώα και τα τρόφιμα με την βοήθεια των αμάχων και έκαψαν το χωριό………………………….. Αστραπιαία μαθεύτηκε στα λιμέρια των βουνών του Πόντου ότι τραυματίστηκε ο καπετάνιος. Έτρεξαν όλοι μαζί κοντά του να τον περιποιηθούν. Στο χωριό Τσαμιλήκιοϊ, ύστερα από διαταγή του ίδιου του καπετάνιου, οι αντάρτες ως αντίποινα δεν άφησαν τίποτε όρθιο, (1, σελ 340). Το παράξενο είναι ότι ακόμα και κατά την εποχή μας ορισμένοι Πόντιοι συγγραφείς περιγράφουν με υπερηφάνεια τα εγκλήματα γενοκτονίας του διέπραξαν οι Πόντιοι αντάρτες. Ταυτόχρονα οι Πόντιο εθνικιστές καταδικάζουν με θορυβώδη και ταυτόχρονα υστερικό τρόπο τα εγκλήματα Γενοκτονίας που διέπραξε η τουρκική πλευρά απαιτώντας διεθνή αναγνώριση Γενοκτονίας, χωρίς φυσικά να ζητούν συγνώμη από τους Τούρκους για παρόμοια εγκλήματα που έκανε η δική μας πλευρά. Όπως φαίνεται στους επαγγελματίας αυτούς πατριώτες ούτε στιγμή δεν πέρασε από το μυαλό το να ζητήσουν και οι δύο πλευρές συγνώμη για το κακό που έκανε η μία στην άλλη, κοιτώντας πλέον όχι στο παρελθόν αλλά στο μέλλον. Οι πληροφορίες αυτές προσφέρονται κυρίως στην ελληνική νεολαία και ιδιαίτερα στην ελληνική νεολαία ποντιακής καταγωγής, ώστε ακούγοντας και μια άλλη άποψη να βγάλει τα δικά της συμπεράσματα. Βιβλιογραφία 1) Ανθεμίδης, Α,Σ., (1998): Τα Απελευθερωτικά Στρατεύματα του Ποντιακού Ελληνισμού (Ανταρτικά Σώματα στον Πόντο) 1912-1924, Εκδόσεις Ευσταθίου Γ. Γιαλτουρίδη, Κατερίνη. 2) Βαλαβάνης, Γ,Κ., (1925): Σύγχρονος Γενική Ιστορία του Πόντου, Επανέκδοση 1995, Εκδόσεις Αφων Κυριακίδη, Θεσσαλονίκη. 3) Ιωαννίδης, Σ., (1870): Ιστορία και Στατιστική της Τραπεζούντας και της Γύρω Περιοχής, Επανέκδοση 1988, Εκδόσεις Αφων Κυριακίδη, Θεσσαλονίκη. 4) Νακρατζάς, Γ., (2001): Η ΜΙΚΡΑ ΑΣΙΑ ΚΑΙ Η ΚΑΤΑΓΩΓΗ ΤΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΩΝ Η ιμπεριαλιστική ελληνική πολιτική του 1922 και η Μικρασιατική Καταστροφή Εκδόσεις Μπατάβια, Θεσσαλονίκη. 5) Sotiriadis, G., (1918): Am ethnological map illustrating Hellenism in the Balkan Peninsula and Asia Minor, London, Edward Stanford, Ltd

του Νακρατζά για να προλάβω την 185η αναδημοσίευσή του, αλλά τελικά δεν πρόλαβα...

από mahno-pontiac 13/07/2006 10:56 πμ.


Notify Blogger about objectionable content. What does this mean? Send As SMS BlogThis!Τα μυστικά του Κόλπου Επισκεφθείτε το ιστολόγιο "O διάδρομος και ο Θερμαϊκός" - http://diadromos1028.blogspot.com/«Μηδέν άγαν, βρέ!» Όνομα: Πάνος Ζέρβας Τόπος: Περαία Λόγος: Δοκίμαζε, συνέχισε τα γυμνάσματά σου. Κοίτα που κ' η θάλασσα ανακατεύει συνεχώς ουρανό και φύκια πασχίζοντας να βρει το σωστό της χρώμα. - Άρης Αλεξάνδρου κάτι ακόμα Τι έχω στη βιτρίνα Μια προκήρυξη και μια ανακοίνωση Έμμετρος αφήγησις περί της αληθούς ιστορίας των οψαρίων, διδακτική σφόδρα Ο παππούς Υποθαλάσσια αρτηρία - ένα έγκλημα σε εξέλιξη Η τέταρτη καρέκλα Η υψηλή Τέχνη εν Ελλάδι... Εφημερίδες της πλάκας... Ελληνοϊσπανική σύμπραξη σε δυο γελοιογραφίες Τι σκαρφίζεται ο άνθρωπος για να πάρει το ευρώ του διπλανού του Πως αποκεφαλίσαμε τον σκώληκα, πριν μας κάνει ζημιά Τι έχω στην αποθήκη Σεπτέμβριος 2005 Οκτώβριος 2005 Νοέμβριος 2005 Δεκέμβριος 2005 Ιανουάριος 2006 Φεβρουάριος 2006 Μάρτιος 2006 Απρίλιος 2006 Μάϊος 2006 Ιούνιος 2006 10-28: Ο διάδρομος της απωλείας Κείμενα για την επέκταση του διαδρόμου 10-28 του αεροδρομίου "Μακεδονία" Στην Περαία και στα πέριξ Θέματα από τον βίο και τη βιοτή στην Περαία, τη Θεσσαλονίκη, την Πιερία... Νίνα Αφήγημα μυστηρίου και έρωτος, με τρεις εναλλακτικούς επιλόγους Τις αγάπες δε τις κρύβω ...και γιατί να τις κρύψω; Ήτανε 'νας παραμυθάς Εδώ θα βρείτε όσα παραμύθια πρόλαβε να γράψει ως τώρα Θεωρητικούρες ...γιατί κάποιος, κάπου, κάποτε -κάτι έλεγε! Πολιτική; ε, πως αλλιώς να την πει κανείς χωρίς να χυδαιολογήσει; Athanassios Στα σχόλιά του είναι γκρινιάρης, αλλά στα ποστ που γράφει, καθόλου! Ηλίας Αν δε βγει δήμαρχος, θα ξαναγράψει. Ποιο είναι το μικρότερο κακό; Θείος Ισίδωρος Οι πρώτες ραψωδίες της μαχαραμπαβάτα "Ο θείος Ισίδωρος και ο κατηραμένος όφις" Βλάσης Αγτζίδης Ένας Πόντιος ιστορικός γράφει στο ιστολόγιο ενός ποντιόπληκτου μπλόγκερ Θέματα Ιστολογίας meta-blogging (φτού!) και άλλα ωραία Τα αδέσποτα Δε χώρεσαν στις άλλες ομάδες... O Basilio σκιτσάρει Πείτε του και σεις να στείλει καινούρια σκίτσα! Τα άλλα μου ιστολόγια Το νησί της Καλυψώς (μυθιστόρημα) Η Ακρογιαλιά (θεατρικό) Σωκράτης -Κώνειο 0-1 (πολυπολιτισμικό) Ιστολόγια Ο διάδρομος και ο Θερμαϊκός υιοθεσίες gay υιοθεσίες Θεσσαλονίκη Αγρυπνια Αδερφή Αθήναιος Αμπελοφιλοσοφίες Ανεμομαζώματα ανορθογραφίες Αντώναρος Απίστευτα Δρώμενα Αρχίδια Media Αφιερωμένο εξαιρετικά Βατραχοκόριτσο Γέφυρες Γιώργος Στρατής Γραφείο (από το) Διαταραχές Δύων Ανατέλλων Εικονοπλαστείο Εργοτελίνα Ημίαιμος Ιστολόγιον Καλτσόβρακο(ς) Καμπύλης Καπλάνι Κουκουζέλης Κουρκουμπίνι Κουρούνα Λαμπρούκος Μανταλένα μαύρο πρόβατο Μιχάλης Μητσός Ναυτίλος Νεράιδα Περιγλώσσιο Πιτσιρίκος Πολύβιος Ευ Ροδιά Ροΐδης Σαρικάκια Ταβέρνα Φάις Φούφουτος Χαρτοπόντικας Χημείο (το) Χνούδι Χοιροβοσκός Ψιλικατζού alombar42 Baghdad Burning Beerman Composition Doll cyrusgeo Don't Kiss the Frog Drk-angel e-roosters funel George Krotkaya lemon MacManus MainMenu Marx (A.F.) ManifestoGR mindstripper Mirandolina Monitor Nylon Oistros old boy Oneiros Orlando Padrazo Peraia.gr Sraosha-Rakasha Stathis vangelakas Vive ρεεε... ViSta Vita monderna Vjay's Club Zpi Μετρητές Επισκεψιμότητας Τρίτη, Μάϊος 30, 2006 Πόντος και Αριστερά Γράφει ο Βλάσης Αγτζίδης Έχουν περάσει ήδη δώδεκα χρόνια από τότε που θεσπίστηκε μια επίσημη νέα επέτειος, η 19η Μαϊου, ως Ημέρα Μνήμης της γενοκτονίας των Ποντίων. Ήταν η κατάληξη ενός ριζοσπαστικού ποντιακού κινήματος που είχε εμφανιστεί στα μέσα της δεκαετίας του ’80 και είχε ως πρωτεργάτες ανθρώπους που προέρχονταν από δύο πολιτικές τάσεις διαφορετικές και αντιμαχόμενες μέχρι σήμερα: την εξωκοινοβουλευτική Αριστερά και τους «Ιταλούς» του Πασόκ. Το κίνημα αυτό είχε μεγάλη επιτυχία εφόσον υιοθετήθηκε από το σύνολο του οργανωμένου ποντιακού χώρου, δηλαδή πάνω από 400 οργανώσεις στην Ελλάδα -που εκπροσωπούν περισσότερους από ένα εκατομμύριο συμπολίτες μας- και άλλες 200 στην Ευρώπη, την πρώην Σοβιετική Ένωση, ΗΠΑ-Καναδά, Αυστραλία, Αφρική. Βασικό χαρακτηριστικό του κινήματος αυτού είναι η απόλυτη αυτονομία, η δημοκρατική έκφραση της βάσης και η αυθύπαρκτη επιλογή μιας κοινωνικής ομάδας να ορίσει μόνη της τις αξίες της και τις προτεραιότητές της χωρίς τη διαμεσολάβηση ιδεολογικών και πολιτικών «προστατών». Αναγνώριση: Από το Κοινοβούλιο έως τη «17 Νοέμβρη» Το μεγάλο κίνημα των πολιτών, που εμφανίστηκε σε μια εποχή που οι ιστορικές συνθήκες το επέτρεπαν, κατάφερε να πετύχει την πρώτη σημαντική νίκη των πληθυσμών που προήλθαν από τους πρόσφυγες της Μικρασιατικής Καταστροφής. Οι πρόσφυγες και οι απόγονοί τους, είχαν μέχρι τότε υποστεί μια πολιτική απόλυτης ιδεολογικής αφομοίωσης στο παλαιοελλαδικό μοντέλο και καταστροφής της ιστορικής τους μνήμης. Μιας πολιτικής που προωθούσαν όλες ανεξαιρέτως οι εκδοχές της εξουσίας -όπως και της όποιας αντιπολίτευσης- εφόσον οι πρόσφυγες του ’22 βρέθηκαν για δεκαετίες εκτός συστήματος, μακριά από τη χαμένη πια πατρίδα τους, σ’ ένα άξενο τόπο, που για πολύ καιρό τους αντιμετώπιζε ως «εσωτερικό εχθρό». Η κατάσταση αυτή θα πάψει σχετικά να ισχύει μόνο όταν θα βρεθεί ο νέος «εσωτερικός εχθρός», οι κομμουνιστές. Έτσι λοιπόν για πρώτη φορά, το 1994 όλες οι κοινοβουλευτικές πολιτικές δυνάμεις, αλλά και εξωκοινοβουλευτικές οργανώσεις, μέχρι και τη «17 Νοέμβρη», αποδέχονται και αναγνωρίζουν το γεγονός ότι στο χώρο της Ανατολής ο τουρκικός εθνικισμός διέπραξε γενοκτονία του ελληνικού πληθυσμού κατά την πρώτη εικοσιπενταετία του 20ου αιώνα. Δεν θα είχε καμιά σημασία η ανακήρυξη μιας νέας επετείου εάν αυτό δεν σήμαινε επί της ουσίας πλήρη ανατροπή των βασικών ιδεολογικών συνιστωσών του συστήματος –τόσο του κράτους όσο και της αντιπολίτευσής του– όπως αυτές παγιώθηκαν μετά το 1922. Μπορεί οι υπεύθυνοι των κομμάτων που ψήφισαν τη νέα επέτειο να μην κατανοούσαν τη συμβολική σημασία της ψήφου τους, όμως για μας τους ιστορικούς που ασχολούμαστε με τη συγκεκριμένη περίοδο, η εξέλιξη αυτή είχε μεγάλη αξία. Βέβαια, η συνέχεια απέδειξε ότι οι ερμηνείες και τα κυρίαρχα στερεότυπα της ελλαδικής εξουσίας –και όχι μόνο- ήταν πανίσχυρα. Έτσι ερμηνεύεται η αδυναμία κατανόησης της ιδεολογικής ανατροπής που επέφερε η αναγνώριση της 19ης του Μάη ως Ημέρας Μνήμης, η αμηχανία των μηχανισμών να ερμηνεύσουν τη σημασία των κατακτήσεων αυτών, η αντιμετώπισή τους ως ιδιότυπου λαογραφικού γεγονότος με ένα μάλλον εθνικιστικό περιεχόμενο, που καλλιεργείται από επικίνδυνα κέντρα και η προσπάθεια δαιμονοποίησης του ποντιακού κινήματος. Τουρκικός εθνικισμός, γενοκτονίες και Ρόζα Λούξεμπουργκ Ας δούμε όμως πολύ σύντομα πώς διαμορφώθηκαν οι ιστορικές συνθήκες που οδήγησαν στις γενοκτονίες. Οι Έλληνες είχαν καταφέρει να αποκτήσουν ένα μικρό κρατίδιο στο Νότο της βαλκανικής χερσονήσου, στο πλέον καθυστερημένο και απομακρυσμένο από τα κέντρα του ελληνισμού χώρο. Ο κύριος όγκος των Ελλήνων θα συνεχίσει να ζει υπό οθωμανική κυριαρχία, ενώ στα μεγάλα αστικά κέντρα -Κωνσταντινούπολη, Σμύρνη, Τραπεζούντα- οι ελληνόφωνοι ήταν αναλογικά περισσότεροι απ’ ότι στην Αθήνα το 1830 ή τη Θεσσαλονίκη το 1910. Η ιστορική εποχή χαρακτηρίζεται από τη διαδικασία αστικοδημοκρατικού μετασχηματισμού και υπέρβασης των αυτοκρατορικών οθωμανικών φεουδαρχικών δομών. Σε μια κοινωνία όπου κυρίαρχο κοινωνικό στρώμα ήταν οι μουσουλμάνοι και κυρίαρχη κοινωνική συμπεριφορά ήταν η θρησκευτική απαξίωση των χριστιανών και των εβραίων, οι περιφρονημένοι τομείς της αναδυόμενης νέας καπιταλιστικής οικονομίας θα αποτελέσουν διέξοδο για τους περιφρονημένους λαούς της Αυτοκρατορίας. Οι Έλληνες, οι Αρμένιοι και οι Εβραίοι, μετά τη σχετική απόδοση δικαιωμάτων με το Χάτι Χουμαγιούν (1856) θα συγκροτήσουν το κύριο τμήμα της νεοδημιουργημένης οθωμανικής αστικής τάξης. Έτσι, τα αστικά στρώματα των υπόδουλων λαών θα αποτελέσουν την αντικειμενική κοινωνική δύναμη που θα κληθεί να οδηγήσει την φεουδαρχική κοινωνία στον αστικοδημοκρατικό μετασχηματισμό. Για τους υπόδουλους Έλληνες και Αρμένιους η μόνη ανεκτή προοπτική θα μπορούσε να είναι η απόδοση ισονομίας και ισοπολιτείας από την οθωμανική διοίκηση. Όμως η Ιστορία θα επιβάλλει την αντίθετη πορεία. Η μοιραία πολιτική δύναμη που θα αναλάβει βίαια την πολιτική διαχείριση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας θα είναι οι Νεότουρκοι, οι οποίοι θα καταλάβουν με πραξικόπημα την εξουσία το 1908. Με την πράξη τους αυτή θέτουν ουσιαστικά τέλος σε μια μακραίωνη περίοδο οθωμανικής παράδοσης, που συγκροτούσε ένα πολυεθνικό μουσουλμανικό κράτος με κύρια έμφαση στην θρησκευτική επιλογή. Εφεξής, για τους Τούρκους εθνικιστές το αίτημα θα είναι η κυριαρχία της εθνικιστικής τουρκικής εκδοχής, τόσο κατά των χριστιανικών κοινοτήτων (Ελλήνων, Αρμενίων, Ασυροχαλδαίων και Αράβων), όσο και κατά των πολυεθνοτικών και πολύγλωσσων μουσουλμανικών μαζών. Στην περίπτωση αυτή, μια ομάδα φανατικών στρατιωτικών θα επιχειρήσει να εξοντώσει τα εκατομμύρια των χριστιανών με μια επίσημη απόφαση που θα λάβει το κόμμα τους τον Οκτώβριο του 1911. Την κατάσταση αυτή, τις αντιθέσεις αλλά και τις υποχρεώσεις του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος θα επεξεργαστεί η Ρόζα Λούξεμπουργκ σε κάποια εκπληκτικά για τη διορατικότητά τους κείμενα. Στη μπροσούρα της με τίτλο "Οι αγώνες στη Τουρκία και η σοσιαλδημοκρατία" γράφει: "Η Τουρκία δεν μπορεί να αναγεννηθεί σαν σύνολο γιατί αποτελείται από διαφορετικές χώρες. Κανένα υλικό συμφέρον, καμιά κοινή εξέλιξη που θα μπορούσε να τις συνδέσει δεν είχε δημιουργηθεί! Αντίθετα, η καταπίεση και η αθλιότητα της κοινής υπαγωγής στο τουρκικό κράτος γίνονται όλο και μεγαλύτερες! Έτσι δημιουργήθηκε μια φυσική τάση των διαφόρων εθνοτήτων να αποσπασθούν από το σύνολο και να αναζητήσουν μέσα από μια αυτόνομη ύπαρξη το δρόμο για μια καλύτερη κοινωνική εξέλιξη. Η κρίση της Ιστορίας για την Τουρκία είχε πια βγει: βάδιζε προς την διάλυση". Σε ταξικό επίπεδο η σύγκρουση θα είναι μεταξύ των προοδευτικών αστικών στρωμάτων των χριστιανικών, κυρίως, λαών και των εθνικιστών στρατιωτικών. Γνωρίζει πολύ καλά η Λούξεμπουργκ τη ταξική αυτή διαφοροποίηση, όταν καλεί το διεθνές κομμουνιστικό κίνημα να στηρίξει τα χριστιανικά κινήματα της Αυτοκρατορίας. Γι΄ αυτό θα γράψει: «…Η σημερινή μας θέση στο Ανατολικό Ζήτημα είναι να αποδεχτούμε τη διαδικασία διάλυσης της Τουρκίας ως μια υπαρκτή πραγματικότητα και να μην κάνουμε σκέψη ότι θα μπορούσε ή θα έπρεπε κανείς να τη σταματήσει και να εκδηλώσουμε στους αγώνες για αυτοδιάθεση των χριστιανικών εθνών την απεριόριστη συμπαράστασή μας.» Η χρυσή ευκαιρία για τον τουρκικό εθνικισμό θα δοθεί την περίοδο του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, όταν σε συνεργασία με το γερμανικό ιμπεριαλισμό θα προσπαθήσει να υλοποιήσει της ειλημμένες του αποφάσεις. Από το 1914 θα αρχίσουν οι εθνικές εκκαθαρίσεις κατά των Ελλήνων της Ανατολικής Θράκης και της Ιωνίας αρχικά και θα συνεχιστούν κατά των Αρμενίων με τη γενοκτονία –που είναι και η μόνη ευρύτερα γνωστή πράξη του γενικευμένου παντουρκιστικού σεναρίου. Από το 1916 η γενοκτονία θα συμπεριλάβει και τους ελληνικούς πληθυσμούς στη βόρεια Μικρά Ασία, τον Πόντο. Οι Πόντιοι παράλληλα θα εκφράσουν την αντίστασή τους με τη συγκρότηση ενός αυθόρμητου και ελάχιστα κεντρικά καθοδηγημένου ένοπλου επαναστατικού κινήματος, του ποντιακού αντάρτικου. Αργότερα ο Σοβιετικός ιστορικός Νόβιτσεφ θα το χαρακτηρίσει ως «επαναστατικό αγροτικό κίνημα». Να σημειωθεί ότι η επαναστατική παράδοση θα χαρακτηρίσει και τους αγροτικούς πληθυσμούς στο βόρειο Εύξεινο Πόντο, όπου οι Έλληνες της Μαριούπολης θα πλαισιώσουν και θα αγωνιστούν στο πλαίσιο του Μαχνοβίτικου αναρχικού αγροτικού κινήματος. Γενικά ο τουρκικός εθνικισμός θα φανεί ιδιαίτερα επιτυχημένος στις επιλογές του, καταφέρνοντας με μια φρενήρη ρατσιστική πορεία να εξοντώσει τις κοινότητες που θεωρούσε εν δυνάμει επικίνδυνες. Η τελική πράξη του δράματος θα «παιχθεί» στη «γκιαούρ Ιζμίρ», την «άπιστη Σμύρνη» το Σεπτέμβριο του ’22, όταν τα στρατεύματα του Μουσταφά Κεμάλ Πασά -που οι Τούρκοι εθνικιστές θα του προσδώσουν το χαρακτηρισμό Ατατούρκ, δηλαδή «γεννήτορα των Τούρκων»- θα εξοντώσουν με έναν απίστευτο τρόπο για τη σύγχρονη Ιστορία το χριστιανικό πληθυσμό (Έλληνες και Αρμενίους). Πρέπει να σημειωθεί ότι τους προς εξόντωση πληθυσμούς, συνειδητά εγκατέλειψαν στο έλεος των κεμαλικών οι ελληνικές αρχές κατοχής μετά από εντολή του πρωθυπουργού Δημητρίου Γούναρη «για να μη δημιουργηθεί προσφυγικό ζήτημα στην Ελλάδα». Λένιν, Κεμάλ και παλαιοελλαδική Αριστερά Η μόνη σοβαρή παραγωγή της Αριστεράς για τις ταξικές συγκρούσεις στο εσωτερικό της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας -εκτός από τις θέσεις της Ρόζας Λούξεμπουργκ- είναι τα κείμενα των Γεωργίου Σκληρού («Το ζήτημα της Ανατολής») και Δημήτρη Γληνού («Η τουρκική μεταπολίτευσις»). Το εντυπωσιακό με την παλαιοελλαδική Αριστερά (1) είναι ότι συγκρότησε άποψη, και πάνω απ’ όλα πολιτική παρέμβαση, αγνοώντας αυτές τις βασικές αναλύσεις. Αυτό την οδήγησε στην κρίσιμη ιστορική καμπή του μετασχηματισμού της πολυεθνικής Αυτοκρατορίας σε έθνη-κράτη, σε συμπαράταξη και συμμαχία με το κεμαλικό τουρκικό εθνικιστικό κίνημα. Βέβαια, το ιστορικό πλαίσιο της εποχής ευνοούσε την προσέγγιση αυτή. Η γραμμή του Λένιν είχε επιβληθεί βιαίως επί της Αριστεράς των μπολσεβίκων και του υπόλοιπου επαναστατικού κινήματος. Χαρακτηριστική είναι η πρώιμη πραξικοπηματική επιβολή του Λένιν επί της αριστεράς της Κεντρικής Επιτροπής του κόμματός του -καθώς και όλης της Αριστεράς συμπεριλαμβανομένων των αναρχικών που υποστήριζαν τη συνέχιση και τη μετατροπή του πολέμου σε επαναστατικό- που θα οδηγήσει στη μειοδοτική Συνθήκη του Μπρεστ Λιτόφσκ. Λίγο καιρό μετά θα κατασταλεί βιαίως το αυθεντικό κίνημα των ναυτών της Κροστάνδης και θα επιβληθεί το μονοκομματικό καθεστώς. Εκεί θα τελειώσει η δημοκρατία των Σοβιέτ. Εγκαίρως η Ρόζα Λούξεμπουργκ διέγνωσε «τον υπερσυγκεντρωτισμό», που μοιάζει με το «στείρο πνεύμα του νυχτοφύλακα» και διαπίστωσε: «…Υπάρχει στο βάθος μια κυβέρνηση κλίκας, μια δικτατορία είναι αλήθεια… η δικτατορία μιας χούφτας πολιτικών.» Στο πλαίσιο αυτό και με οδηγό τη ρέαλ πολιτίκ ο Λένιν θα επιλέξει τη συμμαχία με το κεμαλικό εθνικιστικό κίνημα. Σημαντική παράμετρος που θα συμβάλλει στη συγκεκριμένη πολιτική επιλογή θα είναι και η συμμαχία με τους παντουρκιστές της Κεντρικής Ασίας, για τους οποίους η υπεράσπιση της νεοτουρκικής Αυτοκρατορίας υπήρξε βασική απαίτηση. Η τραγωδία για την παλαιοελλαδική Αριστερά θα είναι ότι η κυνική εξωτερική πολιτική του σοβιετικού κράτους θα μετατραπεί σε ιδεολόγημα και κατ’ επέκταση σε πολιτική πράξη, τη στιγμή του κοσμοϊστορικού μετασχηματισμού. Δηλαδή, όταν οι εργάτες και οι αγρότες από τον Πόντο θα υποχρεώνονται από τα κεμαλικά άτακτα στρατεύματα να βαδίσουν τις πορείες θανάτου, κάποιοι –στο όνομα της διεθνιστικής αλληλεγγύης- θα κάνουν «απεργία πολέμου» ή θα βοηθούν έμπρακτα τα τουρκικά στρατεύματα στο μέτωπο. Θα συμπαραστέκονται έτσι συνειδητά στην πιο αντιδραστική πολιτική δύναμη που είχε εμφανιστεί στο χώρο, τους Τούρκους εθνικιστές και τις ομάδες θανάτου των νεοτούρκων. Γιατί, δυστυχώς για όσους πιστεύουν ότι το κεμαλικό κίνημα υπήρξε αντιαποικιακό και αντιιμπεριαλιστικό, αυτοί που εκτέλεσαν τη σφαγή των χριστιανικών πληθυσμών στο πλαίσιο του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου θα αποτελέσουν τον πυρήνα του κεμαλικού στρατού. Οι παρακρατικές ομάδες της Teskilat-I Mahsusa του νεοτουρκικού κομιτάτου, που βαρύνονταν για την πρώτη φάση της γενοκτονίας κατά των Ελλήνων και των Αρμενίων, θα πλαισιώσουν τον Μουσταφά Κεμάλ και θα ολοκληρώσουν το έργο τους με αποκορύφωμα τη δολοφονία του χριστιανικού πληθυσμού της Σμύρνης το Σεπτέμβρη του ’22 και την πυρπόληση της πόλης. Το δικό μου συμπέρασμα είναι ότι η συγκεκριμένη εκδοχή της Αριστεράς εκείνης της εποχής εξέφρασε, με ένα ιδεοληπτικό τρόπο, τα συμφέροντα των παλαιοελλαδικών πληθυσμών –όχι κατ’ ανάγκην προλεταριακών- τα οποία βρίσκονταν σε ευθεία αντίθεση με τα συμφέροντα των εργατικών και αγροτικών χριστιανικών μαζών της Ανατολής (Ελλήνων, Αρμενίων και Ασσυροχαλδαίων). Σε συμβολικό επίπεδο, αυτή η έκφραση θα κωδικοποιηθεί στην αντιμικρασιατική, αντιπολεμική βασιλοκομμουνιστική συμμαχία του 1919-1920. Η γνώμη μου είναι ότι ακριβώς αυτή η παράδοση ευθύνεται για τη σύγχρονη αμηχανία μπροστά στο ποντιακό κίνημα. Εν κατακλείδι Οι προσπάθειες των Ποντίων για καταξίωση της ιστορικής τους εμπειρίας είναι μια απόπειρα ενός μικρασιατικού πληθυσμού να παρέμβει στη διαδικασία διαμόρφωσης της συλλογικής μας μνήμης και να τη διευρύνει. Εκφράζουν την αντίσταση απέναντι στη συνομωσία σιωπής που καλλιέργησε η εξουσία και ανοίγουν το διάλογο για συζήτηση επί των συνθηκών που διαμόρφωσαν τη σύγχρονη ελληνική κοινωνία. Επί πλέον η συζήτηση για τη γενοκτονία συναντά τις ευρύτερες ευαισθησίες για τα δικαιώματα των κοινοτήτων που καταπατώνται από σκληρές εξουσίες. Η γενοκτονία των Ποντίων, όπως και των υπόλοιπων Μικρασιατών, των Αρμενίων και των Ασσυροχαλδαίων στην Τουρκία, βρίσκονται στην ίδια κατηγορία με τη γενοκτονία των Εβραίων από τους Ναζί, των ιθαγενών στην Βόρεια Αμερική και στην Αυστραλία από τους Αγγλοσάξωνες, των Λατινοαμερικανικών λαών από τους Ισπανούς, των μουσουλμάνων του Καυκάσου από τους Ρώσους. Όσον αφορά την Αριστερά, ανοίγουν το διάλογο για να συζητηθούν επιτέλους οι γενέθλιες συνθήκες που οδήγησαν το παλαιοελλαδικό κομμάτι της να απορρίψει τις εκτιμήσεις της Λουξεμπουργκ, του Γληνού και του Σκληρού και να πορευτεί εν τέλει, με ένα τρόπο απίστευτης αλλοτρίωσης, στον αντίθετο δρόμο. Να κατανοήσει γιατί το ΣΕΚΕ περιορίστηκε σε προσπάθειες κατοχύρωσης της «μικράς πλην εντίμου Ελλάδος» σε ένα –ακατανόητο για τα σημερινά δεδομένα- βασιλοκομμουνιστικό αντιμικρασιατικό και αντιπολεμικό μέτωπο. Και όχι μόνο αυτό, αλλά και η «αριστερή» φράξια του υπό τον Παντελή Πουλιόπουλο να οργανώσει στο μικρασιατικό μέτωπο τους Αντιπολεμικούς Πυρήνες, οι οποίοι θα συνεργαστούν με τον τουρκικό εθνικιστικό στρατό και τη σοβιετική αποστολή που βοηθούσε τους κεμαλικούς. Παράλληλα, η σημερινή Αριστερά καλείται να κατανοήσει ότι οι προσπάθειες των Ποντίων συμβαδίζουν με τις ουμανιστικές θεωρήσεις, εφόσον θέτουν τέλος σε μια περίοδο συγκάλυψης μιας μεγάλης γενοκτονίας ενός λαού μόνο και μόνο γιατί δεν «χωρούσε» στην πολιτική και κοινωνική αντίληψη του ακραίου εθνικισμού των Τούρκων στρατιωτικών. Ο προοδευτικός χαρακτήρας του ποντιακού κινήματος φαίνεται και από το γεγονός ότι μέχρι σήμερα, είκοσι χρόνια αφότου ξεκίνησε, οι μόνες ιδεολογικές αναλύσεις και σφοδρότατες πολιτικές συγκρούσεις παραμένουν μεταξύ αυτών που προέρχονται από την εξωκοινοβουλευτική Αριστερά και τους «Ιταλούς». Θα ήταν τραγικό εάν με απίστευτη ελαφρότητα εκχωρούσε ένα αγωνιστικό κίνημα στην αντίδραση, αντί να το αξιοποιήσει θετικά με ένα ιδεολογικό και κινηματικό διάλογο. Και η τραγωδία θα ήταν ακόμα μεγαλύτερη εάν η σημερινή Αριστερά, που στοχεύει να εκφράσει το σύνολο των κατοίκων της Ελλάδας δε λάβει υπόψη ότι η παλαιοελλαδική εκτίμηση δεν είναι πλέον παραγωγική. Ότι θα πρέπει να ενσωματώσει –τουλάχιστον να ανεχτεί- και τις παράλληλες ερμηνείες. Η εμφάνιση επίσης του διεκδικητικού ποντιακού κινήματος, ίσως υποχρεώσει τη σημερινή Αριστερά να διευρύνει τους γνωστικούς της ορίζοντες ανακαλύπτοντας την κρυμμένη γνώση της Λούξεμπουργκ και των άλλων μαρξιστών για το Ανατολικό Ζήτημα και αξιοποιώντας τη σύγχρονη επιστημονική παραγωγή Τούρκων αριστερών, αλλά αντικεμαλικών, ιστορικών όπως ο Taner Aksam, ο Hamit Bozarslan κ.ά. Παράλληλα, θα πρέπει να αντιμετωπίσει ζητήματα που αναφύονται σήμερα, όπως η ύπαρξη ελληνόφωνων Αριστερών αγωνιστών στη βόρεια Τουρκία, που επιδιώκουν να συνδεθούν με το ελλαδικό αριστερό κίνημα και η επανεμφάνιση του νέου προσφυγικού προβλήματος των δεκάδων χιλιάδων ομογενών που κατέφυγαν στην Ελλάδα μετά τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης (2). Καλείται επίσης να αντιληφθεί τη σημασία και να υιοθετήσει προσπάθειες πολιτιστικές, όπως η ανάπτυξη μιας λογοτεχνίας στην ποντιακή διάλεκτο που επιχειρείται τελευταία. Γιατί οι προσπάθειες αυτές, εκτός από την ένταξή τους σε ένα νέο ρομαντικό κίνημα, όπως αυτό της αντι-παγκοσμιοποίησης, σημαίνουν και ουσιαστική κριτική στο πολιτιστικό εθνικιστικό μοντέλο, το οποίο στο όνομα της ομογενοποίησης εξόντωσε συνειδητά τους τοπικούς πολιτισμούς. ---------------------------------------------------------------------------------- (1) Η χρήση του όρου «παλαιοελλαδική Αριστερά» γίνεται, γιατί στο κείμενο αυτό ενυπάρχει η παραδοχή ότι το συγκεκριμένο πολιτικό μόρφωμα δεν εξέφραζε τα ελληνικά προλεταριακά στρώματα της Ανατολής, τα οποία ζούσαν και πάλευαν μέσα στη διαδικασία μετασχηματισμού της Αυτοκρατορίας. Συνολικά οι χριστιανοί προλετάριοι και αγρότες (Έλληνες, Αρμένιοι, Ασσυροχαλδαίοι) είχαν βρεθεί από το 1914 στο στόχαστρο της ρατσιστικής βίας του τουρκικού εθνικισμού, που αργότερα θα εκφραστεί και με τον κεμαλισμό. Η συγκεκριμένη ιστορική εξέλιξη δεν επέτρεψε τους Έλληνες της Ανατολής να συγκροτήσουν αυτόνομη έκφραση και να διατυπώσουν το δικό τους λόγο. Πιθανόν, εάν δεν είχε ηττηθεί ο Δημοκρατικός Στρατός, να ζούσαμε αυτή την έκφραση, εφόσον η εμφύλια σύγκρουση σε μεγάλο βαθμό υπήρξε και αντανάκλαση της σφοδρής σύγκρουσης ντόπιων και προσφύγων. Δεν είναι τυχαίο ότι οι ηγέτες της Αριστεράς εκείνη της εποχή ήταν ένας Πόντιος (Βαφειάδης) και ένας Μικρασιάτης (Ζαχαριάδης), ενώ στον κυβερνητικό στρατό το σύνολο της ηγεσίας ήταν Μωραϊτες και Ρουμελιώτες. (2) Σημαντικά κοινωνικά και πολιτικά ζητήματα –εκτός των ιστορικών, όπως οι σταλινικές διώξεις κατά των μειονοτήτων, συμπεριλαμβανομενων και των Ελλήνων- που σχετίζονται με το ποντιακό ζήτημα και απαιτούν την άμεση ενεργοποίηση είναι: -Οι ελληνόφωνοι στη βόρεια Τουρκία. Η ύπαρξη μεγάλων πληθυσμών ελληνόφωνων μουσουλμάνων στη βόρεια Τουρκία και η εμφάνιση τάσεων σε τμήματα της ελληνόφωνης αριστερής διανόησης που επιζητούν την υπεράσπιση του ελληνόφωνου πολιτισμού ενάντια στις ρατσιστικές και αφομοιωτικές πολιτικές της κεντρικής εξουσίας, φέρνουν στην επιφάνεια το έλλειμμα που υπάρχει στους κόλπους της νεοελληνικής Αριστεράς. Οι αριστεροί ελληνόφωνοι διανοούμενοι της Τουρκίας, δυστυχώς δεν έχουν συνομιλητές και συμπαραστάτες στην Ελλάδα. -Οι νεοπρόσφυγες από την πρώην Σοβιετική Ένωση. Περισσότεροι από 200.000 άνθρωποι, Έλληνες στην καταγωγή, μετακινήθηκαν προς τα Νότια Βαλκάνια (Ελλάδα) μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης. Λόγοι, ιστορικοί, πολιτισμικοί και οικονομικοί οδήγησαν τις μάζες αυτές των ομογενών στην άξενη «μητέρα-πατρίδα». Η Ελλάδα, χωρίς να το πολυπάρει είδηση, έζησε ένα νέο, μικρό ’22 και φέρθηκε προς τους νέους πρόσφυγες μ’ έναν απελπιστικά πανομοιότυπο τρόπο. * Ευχαριστώ θερμά τον ιστορικό Βλάση Αγτζίδη, που εμπιστεύτηκε στα "μτΚ" το πολύ ενδιαφέρον κείμενό του, για ένα θέμα κυριολεκτικά "καυτό". Εύχομαι να γίνει και μια ενδιαφέρουσα συζήτηση. * Η φωτογραφία (Τραπεζούντιοι με ποντιακές ενδυμασίες) είναι από αυτήν εδώ τη σελίδα Έγραψε ο Πάνος - Τρίτη, Μάϊος 30, 2006 | 21 Comments: At 2:04 μμ, Πάνος Πριν λίγες μέρες έφτασε στο ηλ. ταχυδρομείο μου το ακόλουθο κείμενο, το οποίο παραθέτω αυτούσιο. *************************** κειμενο ΝΑΚΡΑΤΖΑ ***************************** At 2:57 μμ, Εργοτελίνα Το κειμενο που γκρεμισε το blog του Ανέμου.. Τι κανει αυτο το παιδι;;.. Ειδα τον Νακρατζα στην τηλεοραση με Τουρκαλα δημοσιογραφο.. At 3:01 μμ, Εργοτελίνα Όπως η Ελλάδα χαρακτήρισε εκείνους τους Βλάχους της Θεσσαλίας και εκείνους τους σλαβόφωνους Μακεδόνες της Δράμας και της Θράκης ως ενόχους εσχάτης προδοσίας,... ΝΑΙ ΑΛΛΑ Η ΕΛΛΑΔΑ ΕΚΑΝΕ ΣΤΟΥΣ ΒΛΑΧΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΣΛΑΒΟΦΩΝΟΥΣ Ο,ΤΙ ΕΚΑΝΕ ΣΤΟΥΣ ΠΟΝΤΙΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΑΡΜΕΝΙΟΥΣ Ο ΚΕΜΑΛ;;.. για τους δευτερους υπηρξαν απελάσεις ..το ΕΑΜ δεν ξεκινησε;;.. Εχει Ιστορικους το Θερμαϊκο blog?.. ΠΟΥ ΣΑΙ ΡΕ ΛΑΜΠΡΟΥΚΟ;;´... δια χειρός.... At 3:06 μμ, Πάνος Εργοτελίνα, Το κείμενο του Νακρατζά γκρέμισε ένα ιστολόγιο; Μη χειρότερα! Πως έγινε, δηλαδή; (να φοβάμαι για τα "μτΚ";) * Το "Θερμαϊκό μπλογκ" δεν έχει ιστορικούς - αλλά ο ιστορικός Βλάσης Αγτζίδης του έκανε την τιμή να στείλει το κείμενο του ποστ. Νομίζω πως είναι μια καλή ευκαιρία να απαντηθούν από πρώτο χέρι κάποιες απορίες μας... At 3:44 μμ, Anonymous Εις εκ των πρωτεργατών του σοσιαλισμού-κομμουνισμού εν Ελλάδι είναι ο Νικόλαος Γιαννιός. Εξέδιδε σοσιαλιστικές εφημερίδες και περιοδικά, συνέγραψε βιβλία, το δε 1911 ίδρυσε το Σοσιαλιστικόν Κέντρον Αθηνών. Στους Βαλκανικούς Πολέμους στρατεύθηκε και αυτός και έλαβε μέρος στις μάχες του Σαρανταπόρου, του Μπιζανίου, του Κιλκίς, παρασημοφορήθηκε μάλιστα για την δράση του. (Αυτά, ενώ μερικά χρόνια αργότερα ο "Ριζοσπάστης" θα γράψει για έναν άλλον εθνικό αγώνα, στην Μικρασία: "Για την αστοτσιφλικάδικη ήττα στην Μικρασία όχι μόνο δεν λυπηθήκαμε μα και την επιδιώξαμε." Οι δεσμεύσεις από την εβραϊκή Φεντερασιόν αρχικά και από το σοβιετικό και βουλγαρικό ΚΚ εν συνεχεία, είχαν καθορίσει την επικράτηση των διεθνιστικών επί των πατριωτικών τάσεων.) Ο Ν. Γιαννιός, σε μεγάλη ηλικία και στο κλίμα του ψυχρού πολέμου, το 1953, με μια επιστολή του προς την εφημερίδα "Έθνος", αναφερόταν στο ξεκίνημα του ΚΚΕ και υπογράμμιζε τα ακόλουθα: "Ιδρυταί του ΚΚΕ, τόσον εις τας Αθήνας όσον και εις την Θεσσαλονίκην, ήσαν Ισραηλίται ή κρυπτοεβραίοι Έλληνες, το δε κίνημά των, παρ' όλα τα σοσιαλιστικά φαινόμενα ή προσχήματα, ήτο εβραϊκόν εθνικιστικόν. Τούτο αποδεικνύεται και από την εκλογικήν σύμπραξιν με τους Γούδα-Γούναρην και την αντίθεσίν του προς τον Βενιζελισμόν, ενώ ως γνωστόν, οι σοσιαλισταί πρέπει να συνεργάζονται με τα πλέον προοδευτικά αστικά κόμματα εναντίον των παλαιοκομματικών και οπισθοδρομικών. Το υπό την ηγεσίαν μου τότε Σοσιαλιστικόν Κέντρον Αθηνών (έτος ιδρύσεως 1911) ουδέν μέρος έλαβεν εις την ίδρυσιν του ΚΚΕ. Τουναντίον, προσεπαθήσαμεν, μεταβάντες εις τα γραφεία του, οδός Ευριπίδου, ν' αποτρέψωμεν τους νεοφώτιστους κομμουνιστές από του να προσχωρήσουν εις την Μόσχαν, προβλέψαντες ποία κρίσις και ποία δεινά επερίμεναν τον σοσιαλισμόν της Ελλάδος και την Ελλάδα από την σοβιετικήν παρερμηνείαν του Μαρξισμού. Δυστυχώς, τα σοσιαλιστικά μας επιχειρήματα δεν εισηκούσθησαν, εφόσον η εβραϊκή ηγεσία είχε τους ιδικούς της ανθελληνικούς σκοπούς, οι δε γύρω αυτής Έλληνες προλετάριοι ήσαν αγράμματοι και αφελείς. Προσήλθαμεν εν τούτοις, ως μειοψηφία, εις το πρώτον Σοσιαλιστικόν Συνέδριον (1918), ηγωνίσθημεν και πάλιν, αλλ' απεχωρήσαμεν εν τέλει δια να μη γίνωμεν όργανα της κομμουνιζούσης εβραϊκής πλειοψηφίας, Έκτοτε, οι παλαιοί σοσιαλισταί, επολεμήσαμεν και πολεμούμεν φανερά και τίμια τον Μπολσεβικισμόν, καθώς και τους κατοπινούς διφορούμενους "συναγωνιστάς" του." Πρέπει βεβαίως εδώ να αναλογισθούμε πώς μετεβλήθη πλέον η κατάστασις, καθώς, το πάλαι ποτέ ΚΚΕεξ υβριστικώς αποκαλούμενον, μάλλον "εσ.", ασχέτως των βλακωδών εμμονών του, είναι σήμερον (διεθνούς υπαρκτού ανυπάρκτου πλέον), ενώ αντιθέτως πλείστοι όσοι υποτιθέμενοι δεξιοί, αριστεροί ή επαμφοτερίζοντες έχουν καταστεί ροζ αποχρώσεως πρόβατα της νέας τάξεως πραγμάτων. At 5:02 μμ, Εργοτελίνα To βαλε ο Ανεμος πρωτο ποστ οχι σαν σχολιο... και αρχισανε να πεφτουν οι ψιλες... At 5:52 μμ, ο θειος Ισιδωρος Για ριχτε και μια ματια σ΄αυτο το σχολιο, σαν συμπληρωματικο του Ναρκατζα, δε βλαφτει ν΄ακουγεται και καμια αλλη αποψη. ΤΑΚΗΣ ΚΑΜΠΥΛΗΣ AIXMEΣ Η εκμετάλλευση της τραγωδίας Ο ΟΡΟΣ «γενοκτονία» (και εθνοκάθαρση) καθορίστηκε για πρώτη φορά το 1948. Ουσιαστικά ήταν η πρώτη κορυφαία σύμβαση των μελών του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών στο κλίμα της νέας εποχής μετά τον B' Παγκόσμιο Πόλεμο. H αφορμή και η αιτία ήταν το Ολοκαύτωμα, αλλά απο τότε μέχρι σήμερα ο όρος χρησιμοποιήθηκε σε αρκετές περιπτώσεις, με τελευταίες τις σφαγές στη Ρουάντα και το Νταρφούρ. Σύμφωνα με τη σύμβαση, δύο είναι οι προϋποθέσεις για τον χαρακτηρισμό της γενοκτονίας: Να υπήρχε ένα κεντρικά εκπονημένο σχέδιο εξόντωσης του συνόλου ή μέρους μιας ομάδας. Και - δεύτερον - η ομάδα αυτή να ενοχοποιείται λόγω της καταγωγής της (λόγω της διαφορετικότητάς της, όπως αυτή ερμηνεύεται από τον διώκτη). Ωστόσο στην περίπτωση των Ποντίων, το ζήτημα έχει και μία άλλη διάσταση. Αν η σύμβαση κυρώθηκε μόλις το 1948, μπορεί άραγε αυτή να έχει και αναδρομική ισχύ; Μπορεί κάποιος να δικαστεί για ένα έγκλημα ακόμη και αν η πράξη του δεν αναγνωριζόταν ως τέτοια την εποχή που το διέπραττε; Ιδίως όταν η γέννηση των εθνικισμών ευνοούσε τέτοιες πρακτικές από όλες τις πλευρές; Το ερώτημα έχει σημασία και επειδή ουδέποτε μέχρι το 1994 - σχεδόν έναν αιώνα μετά την «ποντιακή γενοκτονία» - είχε τεθεί (είτε επίσημα από την Ελλάδα είτε από κάποια ποντιακή οργάνωση) σχετικό ζήτημα, όταν για παράδειγμα οι Αρμένιοι όχι μόνο το 1916 αλλά και το 1948 έβαζαν (και βάζουν) με επιμονή το σχετικό αίτημα. Για το Ποντιακό εκφράζονται ιστορικά βάσιμες αμφιβολίες, κυρίως ως προς την πραγματική έκταση της σφαγής. Για παράδειγμα, συχνά υποστηρίζεται (και) σήμερα ότι περίπου 350.000 Έλληνες Πόντιοι σφαγιάστηκαν από τους Τούρκους. Ωστόσο, τον συγκεκριμένο αριθμό δεν είχε δεχθεί ούτε η κυβέρνηση του Βενιζέλου, χαρακτηρίζοντάς τον υπερβολικά φουσκωμένο. (Αν συνέβαινε κάτι τέτοιο, τότε θα είχαν έρθει στην Ελλάδα με την ανταλλαγή πληθυσμών μόλις 40.000-50.000 Πόντιοι!) Άλλωστε, στον Ανατολικό Πόντο (Τραπεζούντα) μητροπολίτες και ποντιακές ελίτ είχαν σχετικά καλές σχέσεις με τους Τούρκους. Οι σφαγές έγιναν κυρίως στον Δυτικό Πόντο (Σαμψούντα) και ουσιαστικά μετά τη ρωσική εισβολή και ανακήρυξη ανεξάρτητου αρμενικού κράτους - με τους οποίους συμμάχησαν Πόντιοι αντάρτες. Και ενώ υπήρξαν περιοχές εντός της πρώην Οθωμανικής Αυτοκρατορίας (π.χ. το Βαν) όπου οι Αρμένιοι αποτελούσαν την πλειοψηφία ώστε να θεμελιώνεται το αίτημα της εθνικής ανεξαρτησίας, αντίστοιχο βιλαέτι με ποντιακή πλειοψηφία δεν υπήρξε! Εξάλλου είναι πλέον γνωστή, την ίδια περίοδο, η έκταση των διωγμών εναντίον μειονοτικών ομάδων εντός των συνόρων των νεογέννητων κρατών στα Βαλκάνια. Έλληνες, Σέρβοι, Βούλγαροι και Τούρκοι προσπάθησαν να «καθαρίσουν» τα νεοαποκτηθέντα εδάφη τους από μειονότητες στο πλαίσιο και της «εθνικής ολοκλήρωσης», αλλά κυρίως για να διασφαλίσουν ότι στο μέλλον δεν θα υπάρξουν διεκδικήσεις. Και αυτή η προσπάθεια δεν έγινε με το «σεις» και με το «σας». Τα ιστορικά γεγονότα όταν φορτίζονται συναισθηματικά και ιδίως με όρους εθνικιστικού - φυλετικού μίσους (οι καλοί και οι κακοί είναι τέτοιοι, διαχρονικά, λόγω ράτσας), απλώς καλύπτουν την πραγματική προσπάθεια: Να στιγματισθεί ο άλλος εθνικισμός με όρους του δικού μας εθνικισμού. Λες και η Ιστορία περιφρουρείται εκ των υστέρων... ΤΑ ΝΕΑ , 22/05/2006 , Σελ.: N08 Κωδικός άρθρου: A18542N083 ID: 519491 At 6:30 μμ, ο θειος Ισιδωρος Κι ενα προσωπικο σχολιο. Η ιστορικοτητα του εθνικισμου στην Ευρωπη ειναι γνωστη, ειναι σχεδον η ιδια η ιστορια της. Ο τροπος που αυτος εκδηλωνεται οπως και οι συνεπειες του επισης. Σ΄αυτη τη χωρα επισης εχουμε παρει χαμπαρι για το πως διαβαζοταν και εξακολουθει να διαβαζεται η ιστορια (αφηστε δε τη γραφη της). Οσο για την αριστερα, ως αριστερος(νυν ή πρωην, δεν ξερω) και την εξ αποκαλυψεως αληθεια της...εχω μια φαγουρα... Αλλα μια και μιλαμε με ορους αριστερας ισως θα ειχε νοημα εκτος απο τη Λουξεμπουργκ να ριχναμε και μια ματια στο αρθρο του Εγγελς περι "Δημοκρατικου Παν-σλαβισμου" (1849) που η αριστερα (παραδωσιακη και "νεωτερικη") τοχει κανει...γαργαρα. Να μη φλομοσω τωρα το ποστ με κειμενα αλλα οποιος το θελει πολυ ευχαριστως. Δεν νομιζετε οτι εχουμε πηξει στις θεολογικες πεποιθησεις* (και στην ιστορια)? * ειναι αυτες που μονιμως γέρνουνε μονόπαντα At 7:47 μμ, Πάνος Θα ήθελα απαντήσεις στα ακόλουθα ερωτήματα: 1. Πόσοι (καταγραμμένοι) Πόντιοι ήρθαν στην Ελλάδα. Αντιστοιχεί αυτό το νούμερο με το συνολικό αριθμό που δέχεται ο Νακρατζάς; 2. Πως γίνεται ένα "περιορισμένο" αντάρτικο σε μια τουρκόφωνη περιοχή+ τα 7 χωριά της Σάντας να μπορεί να συγκεντρώνει 12.000 (!) αντάρτες, οι οποίοι να εξοντώνουν 1000 Τούρκους στρατιώτες, χώρια τους αμάχους; Σε πόσο συνολικό πληθυσμό μπορεί να αντιστοιχεί αυτός ο αριθμός ανταρτών; 3. Μπορεί οι Πόντιοι να ήταν μειοψηφία (26%) στο συνολικό βιλαέτι, αλλά αυτό δεν εμπόδιζε καθόλου να είναι πλειοψηφία στην περιοχή της Τραπεζούντας. Ποιές είναι οι "άλλες" στατιστικές, που κρίθηκαν αναξιόπιστες - και τι ακριβώς λένε; Σε ποιά πολιτική συγκυρία επελέγη ως αξιόπιστη η στατιστική Σωτηριάδη; 4. Τελικά, ανεξάρτητα από όσα λένε οι "εθνικιστές", υπάρχει κάποιος αριθμός (50, 100, 1000...) ποντίων που έπεσαν θύματα των τουρκικών διώξεων, σύμφωνα με τους "αντικειμενικούς" ιστορικούς; 5. Οι Αρμένιοι υπέστησαν γενοκτονία ή κι αυτό είναι επινόηση; Κι αν υπέστησαν γενοκτονία οι Αρμένιοι, υπήρχε κάποιος σοβαρός λόγος να εξαιρεθούν οι Πόντιοι από αυτή; 6. Ποιός μπορεί να μας πει συγκεκριμένα τι έγινε στο Κιλκίς στα 1913, με τους σλαβόφωνους Μακεδόνες; 7. Σε ΠΟΙΑ ακριβώς "δημόσια γραφεία" της Θεσσαλονίκης εμφανίζονται τα 4 βιλαέτια ως τέως ελληνικές περιοχές; Ποιός έφτιαξε αυτούς τους χάρτες και ΤΙ ΑΚΡΙΒΩΣ απεικονίζουν; 8. Όταν καταφεύγουν στα βουνά "διάφοροι ανυπότακτοι ή λιποτάκτες Έλληνες Πόντιοι" και μένουν εκεί ζώντας ένοπλοι και με αρπαγές, για να μην αναγκαστούν να υπηρετήσουν στον (τουρκικο) στρατό - αυτό μου φαίνεται ως ο απόλυτος ορισμός ενός αντάρτικου στις απαρχές του. Γιατί άραγε οι Πόντιοι προτίμησαν να παίξουν το κεφάλι τους κορώνα γράμματα και δεν πήγαν σαν καλά παιδιά να υπηρετήσουν τη θητεία τους; Από αυτούς που πήγαν, πόσοι επέστρεψαν; Αυτά προς το παρόν - θα επανέλθω. At 9:41 πμ, Σχολιαστής Η ιστορία είναι μεγάλος δάσκαλος όταν συναντάει την αλήθεια χωρίς φτιασιδώματα. Γενοκτονία Ποντίων και Αρμενίων. Μόνο οι Τούρκοι τις αμφισβητούν. Θα ήταν βέβαια καλό να θυμόμαστε και τα δικά μας εγκλήματα για να μην τα επαναλάβουμε. Θυμάμαι μικρό παιδί, τη δεκαετία του 70, άκουσα αρκετές φορές τον παππού Στυλιανό να αφηγείται τι έκανε (βιασμούς, καταστροφές, λεηλασίες, κάθε φρικαλεότητα) ο ελληνικός στρατός κατά την προέλασή του προς το εσωτερικό της Τουρκίας. Ετσι κάθε φορά που άκουω ή διαβάζω για την καταστροφή της Σμύρνης, έχω στο μυαλό μου μια εξήγηση του τόσο μεγάλου μένους απο την πλευρά των Τούρκων. Μόνο καλό μας κάνει να ξέρουμε και τις σκοτεινές πλευρές μας. At 12:56 μμ, Krotkaya εξαιρετικό κείμενο, εξαιρετικά σχόλια, μπράβο σας. Και επίσης μπράβο στο θείο Ισίδωρο που μας θύμησε εκείνο το ξεχασμένο του Ενγκελς... At 10:43 πμ, Anonymous Ενδιαφέρον έχουν οι απόψεις του κ. Νακρατζά για τους εξής λόγους: -Έχουν εξαιρετική ομοιότητα με τις θέσεις που διατύπωσε, τύπωσε και μοίρασε διεθνώς το τουρκικό Υπουργείο Εξωτερικών και σήμερα διαβάζει ο οποιοσδήποτε επισκέπτης στις σελίδες που έχουν δημιουργήσει οι Τούρκοι mexmetchik (δηλαδή οι εθνικιστικές οργανώσεις των απόστρατων Τούρκων στρατιωτικών). -ΌΛους τους υπόλοιπους πληθυσμούς τους καταχωρεί ως "Τούρκους" -Αποσιωπά τελείως ότι οιπολυεθνοτικοί και πολύγλωσσοι μουσουλμανικοί πληθυσμοί θα μετατραπούν βιαίως σε εθνικά Τούρκους από τον Μουσταφά Κεμάλ -Ατατούρκ (δηλαδή "γενήτορα των Τούρκων). -Με έναν εξαιρετικά πονηρό τρόπο ταυτίζει την πολυεθνική Οθωμνική μουσουλμανική Αυτοκρατορία με το τουρκικό έθνος-κράτος, το οποίο θα ιδρυθεί το 1923. -Να σημειωθεί ότι η Οθωμανική Αυτοκρατορία, στα κείμενα των θεωρητικών του τουρκικού εθνικισμού (Ζιγιά Γκιοκάλπ, Τεκίν Αλπ κ.ά.) θεωρείται μη τουρκική και ο ανατολικός (οθωμανικός) πολιτισμός ως ρωμέϊκος. -Αποκρύπτεται το γεγονός ότι η γενοκτονία στον Πόντο δεν συγκροτούσε αυτοτελές σχέδιο, αλλά πλήρες, που περιλάμβανε την εθνική εκκαθάριση των χριστιανών. Απλά στον Πόντο θα εκφραστεί με το συγκεκριμένο τρόπο, στη Σμύρνη με άλλο και στηνΑνατολική Θράκη με διαφορετικό. -Από τα 4 εκατομμύρια των χριστιανών της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, όταν οι εθνικιστές (νεότουρκοι) κατέλαβαν την εξουσία σήμερα έχουν απομείνει λίγες χιλιάδες. Ενώ τα 10,5 περίπου εκατομμύρια των πολυεθνοτικών μουσουλμάνων σήμερα έγιναν 70 εκ. (με μόνη εξαίρεση όσουν Κούρδους αναπτύσσουν ιδιαίτερη ταυτότητα). -Αποκρύπτεται απολύτως ότι η συγκεκριμένη ιστορική στιγμή ταυτίζεται με την κατάρρευση της παραδοσιακής οθωμανικής (ισλαμικής) αποικιοκρατίας και την απελευθέρωση των χριστιανικών λαών (δες τα κείμενα της Λούξεμπουργκ κ.ά.) -Το κείμενο του Καμπύλη φαίνεται ότι γράφτηκε με μόνη πηγή το άρθρο του Νακρατζά. -Η παλαιοελλαδική διανόηση, μέχρι σήμερα, μισεί τους πρόσφυγες, τις οργανώσεις τους και την προβληματική που αναπτύσσουν. -Τους προτιμούσε ως res προς βαλκανιοποίηση, αφού τους εκμεταλλεύτηκε οικονομικά και πολιτικά (το μεγαλύτερο οικονομικό σκάνδαλα της μετά το ΄22 Ελλάδας, είναι η αρπαγή της Ανταλλάξιμης Περιουσίας των προσφύγων από το κράτος και τα κόμματα εξουσίας). -Η αμφισβήτηση της γενοκτονίας των Χριστιανών της Ανατολής [Αρμενίων, Ελλήνων (Ποντίων, δυτικομικρασιατών, Ανατολικοθρακών), τη στιγμή που έχουν δημοσιευτεί τα διπλωματικά έγγραφα της εποχής, είναι πράξη ιστορικής αναθεώρησης, αντίστοιχη με την αμφισβήτηση του Ολοκαυτώματος ή της Γενοκτονίας των Αρμενίων. -Ιδεοληπτικοί τύποι υπάρχουν παντού. Καλό, λοιπόν, θα ήταν στον κάθε κ. Νακρατζά καλό θα είναι να του απαντούν οι διάφοροι, επίσης ιδεοληπτικοί, τύποι που υπάρχουν στον απένατι του χώρο . -Εάν αυτό συμβεί, εμείς οι αναγνώστες, θα ρίξουμε πολύ γέλιο!!! -Αλλά, παιδιά SOS!!!! Μην επιτρέπετε τον οιονδήποτε να σκέφτεται για σας και να σας καθοδηγεί, μόνο και μόνο γιατί το παίζει "αντιεθνικιστής" και "προοδευτικός". At 11:59 πμ, Anonymous Η Ιστορία σαφώς δεν είναι αθώα! Ούτε υπάρχει αντικειμενική ιστορική ανάλυση. Η Ιστορία που γράφεται είναι επί της ουσίας η ερεμηνεία των αντικειμενικών γεγονότων. Κατά συνέπεια, αυτός που γράφει Ιστορίας είναι αυτός που έχει τη δυνατότητα να συγκροτήσει μια θεωρητική υποδομή που να του επιτρέπει να γράφει (δηλαδή να ερμηνεύει) την Ιστορία. Μέχρι σήμερα, η Ιστορία των Ελλήνων της Ανατολής γραφόταν από τους νικητές. Και νικητές ήταν τόσο ο τουρκικός εθνικισμός και οι κεμαλικοί επίγονοί του, όσο και οι ελλαδικές πολιτικές δυνάμεις εξουσίας της δεκαετίας του '20, που στην πραγματικόητα διευκόλυναν τον τουρκικό εθνικισμό να επικρατήσει εις βάρος των χριστιανικών λαών της περιοχής. Με δύο λόγια, είναι μύθος ότι με την Μικρασιατική Καταστροφή ηττήθηκε συνολικά ο ελληνισμός. Δυστυχώς, ηττήθηκαν και καταστράφηκαν μόνο οι Μικρασιάτες (Πόντιοι, Ίωνες κ.ά.) και οι Ανατολικοθρακιώτες. Οι ελλαδικές δυνάμεις εξουσίας, όπως και μεγάλα τμήματα του ελλαδικού πληθυσμού βγήκαν κερδισμένα από την Καταστροφή. Συγκεκριμένα, η Δεξιά με το Παλάτι και το Λαϊκό Κόμμα εκείνης της εποχής μισούσαν τους Έλληνες της Ανατολής και τους αντιμετώπιζαν ως πολιτικά αντίπαλους. Γι΄ αυτούς ο στόχος ήταν η "μικρά πλην έντιμος Ελλάς" και η επιστροφή των παιδιών τους από την ξένη Μικρά Ασία. Ακριβώς γι' αυτό απαγόρευσαν τον ελληνικό πληθυσμό της Ιωνίας να αναχωρήσει πριν και μετά το σπάσιμο του μετώπου. Με δυό λόγια, τους Έλληνες της Ιωνίας τους πρέδωσαν κυριολεκτικά στους κεμαλικούς οι παλαιοελλαδίτες κυρίαρχοι με απόφαση του τότε πρωθυπουργού. Οι βενιζελικοί που εξέφραζαν τις προσδοκίες των Μικρασιατών, επέτρεψαν να ανέλθουν στην εξουσία οι αντιπολεμικοί μοναρχικοί. Δηλαδή απεχώρησαν από την πολιτική διαχείρηση εν μέσω πολέμου, τη στιγμή που όλοι οι αντίπαλοί τους ήταν κατά των Μικρασιατών. Η Αριστερά εκείνης της εποχής λειτουργούσε ως συμπλήρωμα της μοναρχίας που καμιά σχέση δεν είχε με τα συμφέροντα των Ελλήνων εργαζομένων στη Μικρά Ασία. Και γι' αυτό έκανε ότι περνούσε από το χέρι της να νικήσει ο κεμαλικός εθνικιστικός στρατός. ΓΙΑ ΟΛΑ ΑΥΤΑ... οι επίγονοι αυτών των πολιτικών δυνάμεων δεν θα συγχωρήσουν ποτέ στους Πόντιους ότι δεν απώλεσαν την ιστορική τους μνήμη και ότι τόλμησαν να προτείνουν μια εναλλακτική -κόντρα στην επίσημη εξουσιαστική- ερμηνεία της Ιστορίας και να αγωνιστούν γι' αυτά. At 12:12 μμ, Βλάσης Επειδή ο καθένας μπορεί να λέει ελεύθερα την άποψή του και επειδή η πλέον αξιόπιστη άποψη για τη Γενοκτονία των Ποντίων όπως και των υπόλοιπων Ελλήνων της Ανατολής (Ιώνων,Ανατολικοθρακιωτών κ.ά.)είναι αυτή που βασίζεται σε πηγές, διαβάστε τα ντοκουμέντα της εποχής όπως προκύπτουν μέσα από τις διπλωματικές εκθέσεις. Ιδιαιτέρως αποκαλύπτικές είναι οι διπλωματικές εκθέσεις των συμμάχων των Τούρκων εθνικιστών της α' φάσης γενοκτονίας (1914-1918, Γερμανοί και Αυστριακοί) και της β' φάσης (1919-1923, Σοβιετικοί κ.ά.) Όλα αυτά έχουν δημοσιευτεί. Άρα ο οποιοσδήποτε που συμμετέχει σ' ένα διάλογο δεν μπορεί να κάνει τον ανήξερο και τον αφελή. Τα βασικά βιβλία είναι: -Πολυχρόνης Κ. Ενεπεκίδης, «Γενοκτονία στον Εύξεινο Πόντο. Διπλωματικά Έγγραφα από τη Βιέννη (1909-1918)», Θεσσαλονίκη, έκδ. Εύξεινος Λέσχη Θεσσαλονίκης, 1995. -Πολυχρόνης Κ. Ενεπεκίδης, «Οι διωγμοί των Ελλήνων του Πόντου (1908-1918)», Αθήνα, εκδ. Συλλόγου Ποντίων Αργοναύται-Κομνηνοί, 1962.- -Χάρης Τσιρκινίδης, Επιτέλους τους ξεριζώσαμε, Θεσσαλονίκη, έκδ. Παναγία Σουμελά, 1993. -Xάρης Τσιρκινίδης, «Έχω όπλο την αγχόνη», Θεσσαλονίκη, 2005. -Κωσταντίνος Φωτιάδης, «Η γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου», Αθήνα, εκδ. Ίδρυμα της Βουλής των Ελλήνων, 2004. ---------, «Η γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου», 14 τόμοι, Θεσσαλονίκη, εκδ. Ηρόδοτος, 2002-2005. -Μίλτος Παγτζιλόγλου, «Η γενοκτονία», Αθήνα, 1988. -Φανούλα Αργυρού, «Γενοκτονία του Πόντου», Λονδίνο, 1987. -Βλάσης Αγτζίδης, «Έλληνες του Πόντου. Η γενοκτονία από τον τουρκικό εθνικισμό», Αθήνα, εκδ. Ελλ. Εκδόσεις, 2005. At 3:38 μμ, Πάνος H συζήτηση έχει ανάψει... και θα ανάψει κι άλλο! Θα ανέβουν (ευθύς αμέσως, μόλις μου το επιτρέψει το αεροδρόμιο - και η δουλειά...) το περίφημο κείμενο του Φρίντριχ Ένγκελς (προσφορά του θείου Ισίδωρου στη μαθητιώσα νεολαία) και 3 κείμενα του Βλάση Αγτζίδη, που ασχολούνται το καθένα με διαφορετική πλευρά του ζητήματος. At 1:30 μμ, mumul Θείε Ισίδωρε Διαβασα το κείμενο του κ.Καμπύλη. Μερικά ερωτήματα θα είχα να θέσω σχετικά με τις απόψεις του. Ισχυρίζεται ο κ.Καμπύλης ότι επειδή ο όρος γενοκτονία καθορίστηκε από τον ΟΗΕ το 1948 δεν μπορούμε να δικάσουμε κάποιον για ένα έγκλημα που έγινε πριν από αυτή την ημερομηνία. Μα το θέμα δεν είναι νομικό και κανείς δεν ζήτησε να δικαστεί κανένας(ποιος θα μπορούσε άραγε να δικαστεί τώρα μετά από 87 χρόνια ? ). Το θέμα είναι ηθικό και πολιτικό. Έγινε ή δεν έγινε κατόπιν κεντρικά εκπονημένου σχεδίου η εξόντωση των μελών μιας ομάδας (των Ελλήνων του Πόντου )η οποία ενοχοποιήθηκε λόγω της φυλετικής και θρησκευτικής διαφορετικότητάς της ? Σε αυτό ας πάρει θέση ο κος Καμπύλης ή όποιος εστερνίζεται την άποψή του. , ας προσκομίσει τα στοιχεία του για να δούμε τι τελικά είχε συμβεί. Αν δε έχει πρόβλημα με τον όρο γενοκτονία ας προτείνει ο ίδιος έναν όρο που να εκφράζει «το κεντρικά οργανωμένο σχέδιο εξόντωσης των Ελλήνων της καθ’ ημάς Ανατολής από τον τούρκικο εθνικισμό με μόνο ενοχοποιητικό στοιχείο την φυλετική και θρησκευτική τους διαφορετικότητα». Το δεύτερο επιχείρημα της αμφισβήτησης του γεγονότος της γενοκτονίας είναι ότι «ουδέποτε μέχρι το 1994 είχε τεθεί επίσημα από την Ελλάδα ή κάποια ποντιακή οργάνωση σχετικό ζήτημα :).Μάλλον θα του ξέφυγε αυτό και το επικαλείται ως επιχείρημα. Έχω να προτείνω στον κο Καμπύλη : “Μαύρη βίβλος» της Κεντρικής Ένωσης Ποντίων Αθηνών 1922 , «Οι διώξεις των Ελλήνων του Πόντου» Αργοναύτες- Κομνηνοί Καλλιθέας 1963, και πολλά πολλά άρθρα, μελέτες, ανακοινώσεις σωματείων, ιστορικών κλπ. Θα μπορούσα να τον βοηθήσω πάντως να εμπλουτίσει τις γνώσεις σχετικά με το θέμα με την διάθεση σχετικών πληροφοριών που φαίνεται να αγνοεί. Ή μήπως δεν τις αγνοεί ??? Όσον αφορά την Ελλάδα εγώ τελείωσα το δημοτικό, τελείωσα το γυμνάσιο, τελείωσα το πανεπιστήμιο και πουθενά στα επίσημα εκπαιδευτικά βιβλία δεν διάβασα κάτι για την ιστορία των παππούδων μου. Και λοιπόν, αυτό τι σημαίνει ? Μήπως αυτή δεν υπήρξε ? Μήπως από παρθενογένεση βρέθηκαν οι πρόσφυγες της Ανατολής στην Ελλάδα ? Επίσης άλλο επιχείρημά του για την αμφισβήτηση της γενοκτονίας είναι η αμφισβήτηση των αριθμών. Οι αριθμοί βέβαια έχουν μία αξία(και για να πω και την άποψή μου το 353,000 δεν έχει τεκμηριωθεί απόλυτα-όχι ότι είναι και πολυ διαφορετικό..) αλλά το θέμα δεν είναι ποσοτικό αλλά ποιοτικό. Δηλαδή αν οι Εβραίοι που εξοντώθηκαν δεν ήταν 6.000.000 αλλά 3.000.000 αλλάζει σε τίποτα στην ουσία του αυτό καθ’ αυτό το θέμα του ολοκαυτώματος ? Αν δηλαδή οι εξοντωθέντες Έλληνες του Πόντου ήταν 250.000 και όχι 350.000 αλλάζει σε τίποτα το γεγονός ότι διεπράχθει το έγκλημα της γενοκτονίας ? Ένα άλλο, άσχετο, επιχείρημα του συντάκτη είναι ότι στον Πόντο δεν υπήρχε ποντιακή πλειοψηφία ώστε να θεμελιώνεται το αίτημα της ανεξαρτησίας !!!! (ράβδος εν τη γωνία αρα βρέχει).Τι σχέση έχει αυτό με το αν διαπράχθηκε ή όχι γενοκτονία ας μας το εξηγήσει ο κος Καμπύλης. Το ζήτημα είναι ένα και παραμένει και σε αυτό καλείται να απαντήσει ο κος Καμπύλης και όποιος ταυτίζεται με τις απόψεις του : Υπήρξε και τέθηκε σε εφαρμογή ένα κεντρικά οργανωμένο σχέδιο για την εξόντωση των Ελλήνων του Πόντου με μόνο ενοχοποιητικό στοιχείο την φυλετική και θρησκευτική διαφορετικότητά τους ? Ναι ή όχι. Και επειδή δεν βλαφτει να ακούγονται και άλλες απόψεις κατά πως λέει ο θείος Ισίδωρος παραθέτω μια άποψη από την άλλη πλευρά του Αιγαίου (και συγκεκριμένα από την Φάτσα του Πόντου)όπως αυτή τέθηκε σε ένα forum (με τα ορθογραφικά και συντακτικά της λάθη , αλλά νόημα εύκολα βγάζουμε). “Mumul Merhaba… I missed you fairly…Heaven knows why, I find you in the discussion of Pontus dilemma again. It is great to find you… Genocide discussion which is described “Gordian knot” (!) observes a very easy logic actually… Nation-states want homogeneous social background at two subject for their class sovereign… Religion and Nation. This is condition for saving their class regime…That demand is the characteristic of all nation-states… But, some states are skilful about preparing homogeneous background…Some states which applies fascism with most primitive manners and methods all right do lots of humanity crime… Ottoman and also turkish Republic have never been democratic, in my opinion… Even, usually used the primitive methods at nation state road… Problem is easy Mumul, easy…Until to liberty, and until to real democratic Türkiye, the confronting of “dilemmas” is difficult. Otherwise problem is easy.. Don't wory.. Our day will come.. En guzel deniz, henuz gitilmemis olandir » (η ποιο όμορφη θάλασσα είναι αυτή που δεν έχουμε ταξιδέψει ακόμα) Ναζίμ Χικμέτ. Εγώ απλά θα πω, να σαι καλά καρντάσι... At 3:38 μμ, ο θειος Ισιδωρος προς mumul Ευλογα τα ερωτηματα σου και λογικες οι αποριες σου. Η αποψη μου! Σφαγες εγιναν, ξεριζωμος υπηρξε, ομωτητες και βαρβαροτητες εγιναν. Ηταν η εποχη της βαρβαροτητας αλλωστε (πολυ περισσοτερο απ΄οτι σημερα). Εχεις υπ΄οψιν σου τις σφαγες των γεννητσαρων απο τον ιδιο τον Σουλτανο και τους λογους που αυτες εγιναν? Αν ναι τοτε δεν χρειαζεται να πουμε περισοτερα. Οταν μια τεραστια παρικμασμενη αυτοκρατορια διαμελιζεται, συρικνωνεται γεωγραφικα και μορφοποιηται σε εθνικο κρατος αναζητωντας την εθνικη του ταυτοτητα ειναι επομενο να νοιωθει οτι "απειλειται" (με η χωρις εισαγωγικα) απ΄οτι φυλετικα και θρησκευτικα διαφορετικο εχει απομεινει εντος του. Και αυτες ειναι οι ιδανικες συνθηκες για του εθνικιστες νεοτουρκους να διαμορφωσουν κλιμα και να επιβαλουν τις αποψεις του και τις πολιτικες τους, την βαρβαροτητα τους. Αλλωστε μιλαμε για μια ιδεοληπτικη-ισλαμικη κοινωνια που διστυχως δεν μπορεσε να εκσυχρονιστει ακολουθωντας τ΄αχναρια της Ευρωπης. Η βαρβαροτητα ειναι το χαρακτηριστικο της εποχης το ιδιο και ο εθνικισμος. Στους πολεμους τοτε εφτιαχναν σωρο με τα κεφαλια των σκοτωμενων ή τους εκοβαν τ΄αυτια και τα πηγαιναν στον Πασα για να πληρωθουν. Ξερεις τι εγινε κατα την καταληψη της Τριπολιτσας? Η αυτη η σφαγη των αμαχων ηταν γενοκτονια? (διοτι ουτε αυτη διδασκεται στα σχολεια). Αυτο που εμεις λεμε γενοκτονια οι Τουρκοι το λενε εκκαθαριση των εθνικων τους εδαφων (οτι τους απεμεινε), διασφαλιση τους απο εσωτερικη επιβουλη. Ετσι διαβαζεται η ιστορια. Αλλιως μιλαμε για ΒΙΩΜΑΤΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ. Αλλωστε τον εθνικισμο οι Τουρκοι τον διδαχθηκαν (τους επεβληθη) απο την Ευρωπη. Σημερα η Γαλλια (και οχι μονο αυτη) στο θεμα της γενοκτονιας των Αρμενιων δεν την τσιμπισε το αδραχτι της ευαισθησιας, απλως κανει πολιτικη στο πλαισιο της ΕΕ απεναντι στην Τουρκια. Η ερωτησεις μου ειναι: Σημερα η επιδιωξη της αναδειξης της σφαγης και του ξεριζωμου των Ποντιων πρεπει ν΄αποτελει βασικο στοιχειο της εξωτερικης μας πολιτικης της χωρας ναι ή οχικαι γιατι? Τι βοηθαει σημερα σε μια συνυπαρξη στην οποια ειμαστε "καταδικασμενοι"? Η (καθε) αλλη πλευρα εχει να επικαλεστει παρομοιες καταστασεις? Αυτη η τραγωδια ηταν αποτελεσμα μιας στρατιωτικης νικης ή μιας ητας? Ηταν ο Βενιζελος προδοτης? Η καλοπιστη προσεγκιση του θεματος προυποθετει τοσο τον σεβασμο στην μνημη των θυματων οσο και την απαλαγη της εξωτερικης πολιτικης απο συναισθηματισμους Αλλιως ειναι ασεβης ή επικυνδυνη! At 6:18 μμ, Πάνος Αυτό δε μου έχει ξανασυμβεί: γίνεται μια ενδιαφέρουσα συζήτηση στο ίδιο μου το ιστολόγιο και δεν ...προφταίνω να παρέμβω κι εγώ! Προς το παρόν, μια επισήμανση για ένα από τα πολλά (και καλά) επιχειρήματα του θείου Ισίδωρου: Πως είναι δυνατόν να συγκρίνουμε μια (μεμονωμένη) πράξη ενός αντάρτικου - επαναστατικού στρατού, ο οποίος προέκυψε από την αυτοοργάνωση και τη θέληση υπόδουλων για αιώνες ανθρώπων (σφαγή της Τριπολιτσάς) με την οργανωμένη, συστηματική, πολύχρονη και ανυποχώρητη "κρατική" πολιτική, ενός κράτους με συνέχεια αιώνων (γενοκτονία χριστιανών - και Ελλήνων του Πόντου). Πάντως εγώ ήξερα για τη σφαγή, γιατί όταν ήμουν στο δημοτικό δεν παρέλειψα να διαβάσω από τη βιβλιοθήκη του σχολείου μου το βιβλίο του Σπύρου Μελά "Ο Γέρος του Μωριά" - όπου περιγράφονται τα πάντα με το νι και με το σίγμα... Για τα άλλα, (ελπίζω ότι) θα επανέλθω... At 9:11 μμ, ο θειος Ισιδωρος Ανηψιε δεν τις συγκρινουμε, τις αναφερουμε για να αναδειξουμε την βαρβαροτητα του πολεμου ως στοιχειο του πολιτισμου της εποχης. Ο φανατισμος (ειτε φυλετικος, ειτε θρησκευτικος κλπ) γεναει βαρβαροτητα. Ο πολεμος δεν ηταν απλως μια ρομαντικη υποθεση (ειδικα τοτε). Η Ελληνικη επανασταση δεν ηταν απλως μια ρομαντικη υποθεση. Τα Ελληνικα στρατευματα δεν αποτελουντο μονο απο ρομαντικους ιδεολογους επαναστατες. Μισθοφοροι ηταν στο συνολο τους που αν δεν πληρωνοντουσαν δεν πολεμουσαν ή πολεμουσαν για το πλιατσικο. Τα πληρωματα του επαναστατικου στολου αν δεν πληρωνοντουσαν εδεναν τα καραβια. Εσφαζαν, εκαιγαν, βιαζαν, ακομη και προδιδαν για την κονομα. Αυτο δεν αναιρει την επαναστατικη τους δραση. Ο Ελληνικος εμφυλιος (1824) ηταν μια απεραντη βαρβαροτητα, τα Ψαρα (σφαγη) ξεπουληθηκαν για το δανειο. Η μεταλλαξη μιας πολυεθνικης αυτοκρατοριας σε εθνικο κρατος ειναι μια βιαιη εξελιξη που εμπεριεχει τη βαρβαροτητα. Ναι στη στην ιστορικη μνημη, σεβασμο στην τραγωδια των θυματων αλλα οχι εκμεταλευση της για μισαλοδοξιες και κυριως μακρια απο την εξωτερικη πολιτικη. At 10:20 μμ, Πάνος Στη σελίδα "πολιτιστικός Οδηγός Ανατολικής Μακεδονίας - Θράκης (http://culture.thrace.info/?p=206) βρήκα μια ενδιαφέρουσα συνέντευξη και την αντέγραψα για τα "μτΚ" * Συνέντευξη του Φάνη Μαλκίδη στην Δέσποινα Δαμιανίδου (εφημερίδα Άποψη – Αλεξανδρούπολη ) για την 19η Μαΐου. (Ευχαριστούμε το Νίκο Λυγερό για την αποστολή του κειμένου) Από το 1994 η 19η Μαΐου έχει οριστεί ως ημέρα μνήμης της ποντιακής γενοκτονίας. Πιο συγκεκριμένα, η ελληνική Βουλή με τον υπ. Αρ. 2193 Νόμο αναλαμβάνει να συνεισφέρει σε όλες τις διαστάσεις του Ποντιακού. Σήμερα, 12 χρόνια μετά την καθιέρωση αυτής της ημέρας και ανήμερα της 19ης Μαΐου επιχειρούμε να εξετάσουμε το πλαίσιο μέσα στο οποίο έχουμε κινηθεί όλα αυτά τα χρόνια, ως προς αυτή την κατεύθυνση. Αρκεί η καθιέρωση μιας ημερομηνίας για να τυπωθεί στη συνείδηση των Ελλήνων ένα έγκλημα τέτοιων διαστάσεων; Αυτό που θέλουμε είναι κάθε χρόνο στις 19 του Μάη να θυμόμαστε απλά ότι αρκετές δεκαετίες νωρίτερα εξοντώθηκαν γύρω στις 350.000 άνθρωποι; Μήπως τελικά σε μια εποχή που η κάθε μέρα πλέον έχει κι έναν δικό της συμβολισμό και γιορτάζεται κάτι έχουμε παρασυρθεί και δεν αντιλαμβανόμαστε το πραγματικό νόημα της 19ης Μαΐου; Ίσως οι παραπάνω ερωτήσεις να μην είναι τόσο εύκολο να απαντηθούν και ίσως για κάποιους να είναι αρκετά σκληρές. Εμείς στην προσπάθειά μας να τις προσεγγίσουμε απευθυνθήκαμε σε έναν άνθρωπο που ως μέλος της Διεθνούς Ένωσης για τα Δικαιώματα και την Απελευθέρωση των Λαών και της Διεθνούς Ένωσης Ακαδημαϊκών για τη Μελέτη των Γενοκτονιών σίγουρα γνωρίζει λεπτομέρειες και δεδομένα που θα μας βοηθήσουν. Ο κ. Φάνης Μαλκίδης έχοντας κάνει παρεμβάσεις για το Ποντιακό ζήτημα σε Διεθνείς Οργανισμούς και όντας μέλος της Ακαδημαϊκής Κοινότητας – διδάσκει στο Τμήμα Νομικής και στο Τμήμα Παρευξεινίων Χωρών του Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου Θράκης - μας παραθέτει στοιχεία και πληροφορίες που αφορούν στο συγκεκριμένο θέμα, αλλά μας καταθέτει και τη δική του οπτική αναφορικά με λάθη ή παραλείψεις που τυχόν έχουν γίνει από πλευράς ελληνικού κράτους. Απόλυτα ενημερωμένος, χωρίς υπερβολικές τοποθετήσεις και σαφής στην άποψή του: «Δεν πρόκειται για εορτασμό. Ας το καταλάβουν μερικοί που επιμένουν να το αναγράφουν έτσι σε κάποια προγράμματα. Είναι μια ημέρα μνήμης. Δεν γιορτάζεις όταν πεθαίνει ένας άνθρωπος. Τον θυμάσαι, τον τιμάς. Δεν γιορτάζεις, όμως». Η συνάντησή μας έγινε λίγες μέρες αργότερα από την ανακοίνωση της υποψηφιότητας της κ. Καραχασάν και μια μόλις μέρα μετά την ακύρωση της τελετής αδελφοποίησης Θεσσαλονίκης και Σμύρνης, μετά από ξαφνική απόφαση του Δημάρχου της τουρκικής πόλης, εξαιτίας της παρουσίας του Δημάρχου Θεσσαλονίκης κ. Παπαγεωργόπουλου σε αποκαλυπτήρια μνημείου για την ποντιακή γενοκτονία. Τον ρωτήσαμε για την εξέλιξη αυτή και μας απάντησε πώς « το γεγονός αυτό από μόνο του φανερώνει για άλλη μια φορά τη στάση της τουρκικής κυβέρνησης. Η Τουρκία εξακολουθεί να μην αναγνωρίζει τις δολοφονίες και τους διωγμούς εις βάρος άλλων λαών. Είναι γνωστή και πάγια η τακτική της». Μπορείτε κ. Μαλκίδη να μας αναφέρετε κάποια στοιχεία που αφορούν στη γενοκτονία; Από πού προκύπτουν; «Από τα στοιχεία που έχουν προκύψει από τους 14 τόμους του καθηγητή Φωτιάδη, αποδεικνύεται πλέον το έγκλημα της γενοκτονίας. Το έργο αυτό αφορά αγγλικά, γαλλικά, ρωσικά, σοβιετικά, τουρκικά, αλλά και ελληνικά αρχεία, καθώς και αρχεία του Βατικανού, που αποδεικνύουν ότι από τους 700.000 περίπου ανθρώπους που βρισκόταν στον Πόντο το 1916, το 1923 έλειπαν περίπου 353.000, πράγμα που σημαίνει ότι ένας στους δύο ανθρώπους έλειπε. Αυτά τα 350.000 θύματα αποδεδειγμένα υπάρχουν σε όλες τις περιοχές του Πόντου και είναι το αποτέλεσμα ενός σχεδίου που ξεκίνησε το 1916 από τους Νεότουρκους και συνεχίστηκε το 1919 από τους κεμαλικούς». Το 1994 ήταν η χρονιά που το ελληνικό κράτος όρισε ως ημέρα μνήμης τη 19η Μαΐου; «Πράγματι, μετά από 70 περίπου χρόνια η ελληνική Πολιτεία αναγνώρισε το έγκλημα της γενοκτονίας και όρισε τη 19η Μαΐου ως ημέρα μνήμης, μετά από πρόταση του Μιχάλη Χαραλαμπίδη . Ας αναφερθεί σ’ αυτό το σημείο ότι στις 19 Μαΐου 1919 αποβιβάστηκε ο Κεμάλ στη Σαμψούντα. Στα πρώτα τρία άρθρα του Νόμου αναφέρονται ο ορισμός της συγκεκριμένης ημερομηνίας, ο χαρακτήρας, το περιεχόμενο, οι εκδηλώσεις, καθώς και η ισχύς του. Τα υπόλοιπα άρθρα αναφέρονται σε τρία ζητήματα που σχετίζονται με τη γενοκτονία και που κατά τη γνώμη μου έχουν και βαρύνουσα σημασία. Το 1ο αφορά στη διεθνοποίηση της γενοκτονίας, το 2ο στην αποκατάσταση των Ποντίων της ΕΣΣΔ και το 3ο στην προστασία των δικαιωμάτων των ποντιόφωνων της Τουρκίας». Ας τα δούμε πιο συγκεκριμένα. Μέχρι σήμερα ποιοι έχουν αναγνωρίσει τη γενοκτονία των Ποντίων; «Σε επίπεδο κρατικό τη γενοκτονία την έχει αναγνωρίσει μόνο η Κύπρος. Σε επίπεδο πολιτειών των Η.Π.Α. την έχει αναγνωρίσει το 2002 η Νέα Υόρκη, το Νιού Τζέρσει και η Κολούμπια, το 2003 η Γεωργία και η Πενσυλβάνια, το 2005 το Κλίβελαντ και τώρα το 2006, πρν από λίγες μέρες, στ η πολιτεία Βικτώρια της Αυστραλίας, έγινε συζήτηση για το ζήτημα μετά από παρέμβαση ελληνίδας Βουλευτή της κυρίας Μικάκου». Οι αναγνωρίσεις αυτές προκύπτουν μετά από συγκεκριμένες κινήσεις σε επίπεδο κρατικό ή όχι; «Η κινητικότητα αυτή και τα αποτελέσματα αυτά έρχονται μετά από συλλογική προσπάθεια – όχι κρατική ή κυβερνητική -, αλλά προσπάθεια ομοσπονδιών και συλλόγων Ποντίων σε όλο τον κόσμο, αλλά και συλλόγων Ελλήνων σε όλο τον κόσμο. Θα πρέπει, φυσικά να πούμε ότι σ’ αυτήν την προσπάθεια έχουμε τη συμπαράσταση πάρα πολλών ξένων ανθρώπων (διανοούμενοι, πολιτικοί κ.τ.λ.), οι οποίοι συνεισφέρουν. Έχουμε, για παράδειγμα, μαζί μας Τούρκους, Κούρδους, Σύριους, Αρμένιους, οι οποίοι συμμερίζονται τις απόψεις μας. Θα σας αναφέρω ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα που αποτελεί ταυτόχρονα και μια σημαντικότατη προσπάθεια που έγινε από έναν Τούρκο δημοκράτη, τον Αλί Ερτέμ, ο οποίος έχει κάνει ένα σύλλογο στην Φρανκφούρτη ενάντια στη γενοκτονία. Συγκέντρωσε, λοιπόν, 11.500 υπογραφές και τις έστειλε στην τουρκική Κυβέρνηση, προκειμένου να αναγνωρίσει τη γενοκτονία. Δύο μήνες αργότερα του επιστράφηκαν ως «απαράδεκτες», επειδή η Τουρκία δεν αναγνωρίζει ως έγκλημα το συγκεκριμένο γεγονός». Σε επίπεδο Διεθνών Οργανισμών έχουν γίνει ανάλογες παρεμβάσεις; «Παρέμβαση με τίτλο «ΕΝΑΣ ΛΑΟΣ ΥΠΟ ΣΥΝΕΧΗ ΕΞΟΔΟ», πραγματοποιήθηκε στον ΟΗΕ το 1998 και την ίδια χρονιά στον Οργανισμό για την Ασφάλεια της Συνεργασίας στην Ευρώπη. Επίσης, το 2002 και το 2004 έγιναν και πάλι παρεμβάσεις στον ΟΗΕ και πιο συγκεκριμένα για τις διακρίσεις που υπάρχουν γενικότερα, τόσο για το ζήτημα της γενοκτονίας, όσο και για τους ποντιόφωνους. Επιπλέον, παρεμβάσεις έχουν γίνει από την Ένωση για τα Δικαιώματα και την Απελευθέρωση των Λαών (στην οποία και συμμετέχω) και έγιναν στη Γενεύη μετά από προτροπή Ελβετών και Γερμανών συναδέλφων». Μπορούμε να προσδιορίσουμε αριθμητικά τους ποντιόφωνους που ζουν στην περιοχή; «Είναι περίπου 600.000 – 700.000ι. Ο αριθμός αυτός, όμως, δεν μπορεί να εξακριβωθεί. Πρόκειται για δικούς μας υπολογισμούς. Δεν υπάρχει μέχρι τώρα απογραφή και δεν υπάρχει παραδοχή από την Τουρκία ότι υπάρχουν άνθρωποι που μιλούν τα ποντιακά, άνθρωποι δηλαδή που μιλούν την πλησιέστερη προς την αρχαία ελληνική γλώσσα διάλεκτο. Η τελευταία έρευνα που έγινε από την τουρκική εφημερίδα Millyet κάνει λόγο για 32% του πληθυσμού που μιλά την ποντιακή. Ανέφερε, μάλιστα, ότι μόνο στην Κωνσταντινούπολη υπάρχουν περίπου 100.000 – 120.000 άνθρωποι, οι οποίοι κατάγονται από την περιοχή του Πόντου και μιλάνε ποντιακά». Ποιες είναι οι συνθήκες κάτω από τις οποίες ζουν αυτοί οι άνθρωποι; «Δεν τους επιτρέπεται, φυσικά, να μιλούν δημόσια την ποντιακή διάλεκτο. Πολλές φορές, βέβαια, ταυτίζεται ένας ποντιόφωνος με την έννοια του κρυπτοχριστιανού. Αυτό, όμως, δε συμβαίνει πάντοτε. Μπορεί ένας μουσουλμάνος να μιλάει και ποντιακά και να προκύπτει έτσι και μια κρίση ταυτότητας για το «ποιος είμαι». Ενώ μιλάει, δηλαδή, ποντιακά ν’ αναρωτιέται ποιος πραγματικά είναι. Να σας αναφέρω ακόμη ότι τα παιδιά στο σχολείο δεν τα αφήνουν να μιλάνε ποντιακά και όσα το κάνουν δέχονται άσχημη αντιμετώπιση από τους δασκάλους». Ποια είναι η γνώμη σας όσον αφορά στην αποκατάσταση των Ποντίων; «Δεν μπορώ να πω ότι ήταν και η καλύτερη αν αναλογιστούμε τι έχει γίνει σε επίπεδο άλλων χωρών που χρειάστηκε κι αυτές να κάνουν κάτι ανάλογο, π.χ. η Γερμανία ή το Ισραήλ». Υπάρχουν κάποιες εκδοτικές προσπάθειες υπέρ του ποντιακού ζητήματος. Έχουν προχωρήσει ή «ναυάγησαν»; «Το 1994 υπήρχε μια έκδοση στα τουρκικά που το περιεχόμενό της αφορούσε στην «Κουλτούρα του Πόντου». Το έγραψε ένας ποντιόφωνος ο Ομέρ Ασάν. Το βιβλίο αυτό εκδόθηκε από έναν εκδοτικό οίκο στην Κωνσταντινούπολη που έχει κάνει κι άλλες εκδόσεις για τις μειονότητες. Μέσα σ’ αυτό το βιβλίο υπήρχαν στοιχεία για τη γλώσσα, τον πολιτισμό, τη διατροφή, τα πάντα δηλ. που αφορούν στο ποντιακό στοιχείο. Ο άνθρωπος αυτός διώχθηκε και κατέληξε στα δικαστήρια. Το βιβλίο έχει μεταφραστεί και στα ελληνικά από τις εκδόσεις Κυριακίδη και πρόκειται για το πρώτο βιβλίο από έναν ποντιόφωνο Τούρκο πολίτη για το ζήτημα του Πόντου. Στη συνέχεια ακολούθησε στο Πανεπιστήμιο της Τραπεζούντας ένα περιοδικό το οποίο εκδόθηκε για 3 τεύχη στα ποντιακά και τελικά οι φοιτητές συνελλήφθησαν». Αναφέραμε παραπάνω ότι σε θεσμικό επίπεδο το ελληνικό κράτος είναι υποχρεωμένο να πραγματοποιεί κάποιες επετείους μνήμης. Είστε ικανοποιημένος από όσα έχουν προηγηθεί; «Επιτρέψτε μου να αναφέρω εν συντομία κάποια απ’ αυτά που έχουν γίνει. Το 1996 επιλέγεται η Κύπρος για να γίνει η πολυσυζητημένη συναυλία Ρουβά – Κούτ. Το 1997 επιλέγεται να σταλεί η Κρατική Ορχήστρα Αθηνών προκειμένου να παίξει στην Τουρκία. Το 1998 ο τότε Υπουργός Εξωτερικών καταθέτει στεφάνι στον Κεμάλ. Το 1999 επιλέγεται αυτή η μέρα για να γίνει κοινή άσκηση Ελλήνων και Τούρκων και τουρκικά αεροσκάφη προσγειώνονται στην Αγχίαλο και τουρκικά στρατεύματα αποβιβάζονται στην Πελοπόννησο. Το 2000 γίνονται εκδηλώσεις στην Κομοτηνή, όπου καλούνται ποδοσφαιρικές ομάδες για να παίξουν. Να προσθέσω κάπου εδώ ότι η 19η Μαΐου στην Τουρκία είναι αργία, γιορτάζεται ως ημέρα της τουρκικής νεολαίας και σαφώς πρόκειται για μια μέρα κατά την οποία τιμάται ιδιαίτερα η συμβολή της νεολαίας στη νίκη των Ελλήνων. Καθιερώθηκε το 1925 από τον Κεμάλ για να έχει μια σημειολογία σε σχέση με την ημέρα που ο ίδιος ο Κεμάλ πήγε στη Σαμψούντα». Οι παραπάνω ενέργειες σας βρίσκουν σύμφωνο; Πιστεύετε ότι έχουν συμβάλλει θετικά στο ζήτημα που συζητάμε; «Θα σας απαντήσω λίγο διαφορετικά και θα θυμίσω ότι τα μέλη της Κρατικής Ορχήστρας αρνήθηκαν να πάνε τη συγκεκριμένη ημερομηνία, ενώ και ο κ. Ρουβάς ζήτησε συγγνώμη για το γεγονός ότι συμμετείχε στη συναυλία μια τέτοια μέρα. Είναι πολύ σημανικό να πούμε ότι όταν η ίδια η Πολιτεία με τις ενέργειές της ακυρώνει ουσιαστικά το νόμο αυτό, τότε τι αντίδραση να περιμένουμε από την πλευρά των Ποντίων; Οι πράξεις αυτές ουσιαστικά καταργούν τον τύπο του νόμου. Ήμασταν εμείς, άνθρωποι απ’ όλη την Ευρώπη, οι οποίοι διαφύλαξαν τελικά αυτή την ημερομηνία. Θα θυμίσω, επιπρόσθετα, το παράδειγμα των Αρμενίων, οι οποίοι έκαναν μια μεγάλη κίνηση και σήμερα μιλούν όλοι για την αρμένικη γενοκτονία και σε κρατικό επίπεδο. Αν δηλαδή το ελληνικό κράτος λειτουργούσε όπως το αρμενικό,νομίζω ότι 1ον σήμερα θα μιλούσαμε για μια αναγνωρισμένη γενοκτονία όλων των Ελλήνων από το τουρκικό κράτος σε μια διεθνή βάση και 2ον η Τουρκία πλέον θα ήταν υπόλογη απέναντι σε μας , αλλά και σε όλους τους Διεθνείς Οργανισμούς. Όταν, λοιπόν, δεν τίθονται τα μειονοτικά ζητήματα σε καμία πολιτική ατζέντα στις συνομιλίες Ελλάδας και Τουρκίας και αντίθετα τίθεται το ζήτημα της καταπίεσης των μειονοτήτων εδώ στη Θράκη, αντιλαμβάνεστε ότι έχει αντιστραφεί πλέον το πολιτικό παιχνίδι, αλλά και οι όροι της πολιτικής συζήτησης». Εσείς κ. Μαλκίδη πιστεύετε ότι οι μειονότητες που ζουν στη Θράκη καταπιέζονται; «Όχι βέβαια! Κι αν θέλαμε να το δούμε με όρους αντιστοιχίας Ελλήνων της Πόλης ή των ποντιόφωνων, ή άλλων μειονοτήτων θα σας έλεγα ότι εάν οι ποντιόφωνοι που ζουν σήμερα στη Τουρκία είχανε το 1% των δικαιωμάτων που έχουν οι μουσουλμάνοι της Θράκης, τότε θα λέγαμε ότι περάσαμε από το σκοτάδι στο φως». Υπάρχει στην Ελλάδα εθνικό μνημείο για τη γενοκτονία; «Δυστυχώς, όχι. Μέχρι σήμερα δεν υπάρχει εθνικό μνημείο, όπως π.χ. έχει το Ισραήλ στο Τέλ Αβίβ ή η Αρμενία στο Ερεβάν, όπου εκεί σγκεντρώνονται όλοι οι άνθρωποι την ημέρα της μνήμης. Στη χώρα μας υπάρχουν κατά τόπους μνημεία, όπως και στο εξωτερικό. Αυτό θέτει το ζήτημα για το πώς το κράτος – πέρα από τις άλλες ενέργειες -, αντιμετωπίζει τα θύματα και ουσιαστικά τη μνήμη την ίδια. Η ίδια η λέξη μνημείο προϋποθέτει τη διατήρηση της μνήμης». Έχει ενταχθεί το ποντιακό ζήτημα στην εκπαιδευτική ύλη; Το διδάσκονται οι μαθητές; «Το σχολικό έτος 2005 – 2006 μπήκε για πρώτη φορά στα σχολικά βιβλία της Γ’ Λυκείου η ιστορία της γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου. Ωστόσο, είναι εκτός ύλης των εξετάσεων. Ενώ διδάσκεται, δεν εξετάζεται. Είναι, όμως, μια αρχή. Θα πρέπει να σας πω, επίσης, ότι διδάσκεται στο Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης, στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και στο Πανεπιστήμιο Δυτικής Μακεδονίας, η ιστορία των Ελλήνων του Πόντου με τους τόμους του καθηγητή Φωτιάδη». Έγιναν φέτος κάποιες εκδηλώσεις μνήμης για τη 19η Μαΐου; «Θα αναφερθώ πρώτα στο εξωτερικό. Για πρώτη έγινε πορεία και διεκδίκηση της αναγνώρισης στη Μόσχα από την Ένωση ποντιακής νεολαίας, η οποία έκανε πορεία και διαδήλωση μπροστά στην τουρκική πρεσβεία. Στις 26 Μαΐου 2006 πραγματοποιήθηκε πορεία και διαδήλωση στη Στουτγκάρδη, όπου συγκεντρώθηκαν όλοι οι Έλληνες της Γερμανίας. Θα ήθελα επίσης να αναφέρω ότι στις 10 Σεπτεμβρίου θα γίνουν αποκαλυπτήρια του μνημείου της Ποντιακής γενοκτονίας στη Φιλαδέλφεια, το πρώτο στις ΗΠΑ, ενώ υπάρχει σκέψη για το 2007 να προγραμματιστεί και να οργανωθεί μια μεγάλη διαδήλωση στη Νέα Υόρκη, όπου εκεί πλέον η διεκδίκηση της γενοκτονίας αποκτά μια άλλη δυναμική. Βεβαίως φέτος διοργανώνεται από την Παμποντιακή Ομοσπονδία Ελλάδος, το παγκόσμιο συνέδριο τον Ιούλιο στην Αθήνα, όπου θα συμμετάσχουν Πόντιοι απ’ όλο τον κόσμο». Ανακοίνωση Σχολίου ~ back homeΓια λογαριασμό του Πάνου δια χειρός Λαμπρούκου Layout design by Pannasmontata

από τεμέτερον-τεσέτερον 13/07/2006 11:39 πμ.


Ο Βλάσης Αγτζίδης κάνει μερικά λάθη: Όταν λέει ότι η ελληνική αριστερά διάλεξε λάθος και συμπαρατάχθηκε με τον εθνικισμό του Κεμάλ δεν μας λέει ποια ήταν η εναλλακτική απόφαση της ελληνικής αριστεράς το '20-'22. Μήπως η συμπαράταξη με τον ελληνικό στρατό απόβασης στη Μικρά Ασία που τραβούσε προς την Άγκυρα;; Γιατί ελληνικό ή χριστιανικό αντάρτικο στη Μικρά Ασία δεν υπήρχε, ούτε επαναστατικές διεργασίες προλεταριακές ή αστικοδημοκρατικές. Εξαίρεση αποτέλεσε το αντάρτικο του Πόντου το οποίο όμως ήταν και μικρό σχετικά και αποσπασματικό και το αν είχε προοδευτικό χαρακτήρα ελέγχεται... Είχε δεν είχε πάντως δεν μπορούσε τότε κάποιος να το δει ξεκομμένα από την επέμβαση του ελληνικού στρατού. Εννοώ ότι δεν μπορούσε η ελληνική αριστερά να πει: "υποστηρίζω τους πόντιους αντάρτες αλλά όχι την ιμπεριαλιστική επέμβαση του ελληνικού στρατού". Γιατί; Γιατί πολύ απλά κι οι Πόντιοι αντάρτες ζητούσαν την έλευση του ελληνικού στρατού προς βοήθεια. Δεύτερον, οι Πόντιοι αντάρτες σε πολλές περιπτώσεις στρέφονταν εναντίον του τουρκικού πληθυσμού αδιακρίτως κι όχι εναντίον των στρατιωτικών δομών, των εθνικιστών, του κρατικού μηχανισμού, των τσιφλικάδων. Παρακάτω υποστηρίζει ότι ο Λένιν με βάση την ρεαλπολιτίκ αποφάσιζε να βοηθήσει τον Κεμάλ. Σωστά! Δεν ήταν μια συμπαράταξη αρχών αλλά πρώτα και κύρια μια προσπάθεια να προστατευτεί η αδύναμη Σοβιετική Ένωση που ας μην ξεχνάμε μόλις έβγαινε από τον εμφύλιο πόλεμο και την επέμβαση των ιμπεριαλιστών εναντίον της. Και το πιο βασικό είναι ότι το δίλημμα για τον Λένιν ή τους Έλληνες κομμουνιστές δεν ήταν αυτό που παρουσιάζει λαθεμένα ο Αγτζίδης δλδ το ή με τον Κεμάλ ή με τους εξεγερμένους Έλληνες. Το δίλημμα ήταν ή με τον Κεμάλ ή με την ιμπεριαλιστική επέμβαση Βρετανών, Γάλλων, Ιταλών, Ελλήνων στην Τουρκία και τη Μέση Ανατολή! Σκόπιμα ή μη, το ότι αποσιωπάται ότι ο τουρκικός λαός (που κι αυτοί εργάτες κι αγρότες ήταν, δεν ήταν μόνο οι Έλληνες) πάλεψε ενάντια σε τέσσερις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις που είχαν κάνει κατοχή στα εδάφη του. Και είχε άδικο ο Λένιν που φοβόταν τι θα επακολουθούσε για την Σοβ.Ένωση αν οι ιμπεριαλιστές είχαν εγκατασταθεί και μοιράσει τη σημερινή Τουρκία;; Ας μην ξεχνάμε ότι το '19-'22 συντελέστηκε παλλαικός ξεσηκωμός στην Τουρκία υπό την καθοδήγηση βέβαια τον στρατοκρατών-εθνικιστών του Κεμάλ. Το ποντιακό αντάρτικο όμως υπό ποιου την καθοδήγηση ήταν; Οι Έλληνες της Μικράς Ασίας από ποιον θα απελευθερώνονταν; Μήπως απ'τον επαναστατικό ελληνικό εθνικό στρατό που δρούσε υπό τις αγγλικές εντολές;; Νομίζω ότι η συγκεκριμένη ιστορική περίοδος δεν εξετάζεται ολόπλευρα κι ότι αδικείται η ελληνική αριστερά. Τη στιγμή που εκδηλωνόταν επέμβαση, ιμπεριαλιστική (εκτός αν πιστεύουμε ότι ήταν προοδευτική-απελευθερωτική) οι Έλληνες κομμουνιστές τι μπορούσαν να πουν; Υποστηρίζουμε ναι μεν αλλά; Αντιτιθέμεθα ναι μεν άλλα; Όσον αφορά την ποντιακή γενοκτονία ναι αυτή έγινε (παρενθετικά δεν με ενδιαφέρει αν αυτή θα λέγεται σφαγή, ξεκλήρισμα, πογκρόμ, ή γενοκτονία). Είναι γεγονός και θλιβερότατο μάλιστα. Κι επίσης κανείς δεν υπερασπίζεται τον Κεμάλ ως τέτοιον, και τους τούρκους εθνικιστές, τις εκτομίσεις, τα τάγματα εργασίας, τις πορείες θανάτου κλπ Από την άλλη ας αναρωτηθούμε όμως ποιο ήταν αυτό το περίφημο ποντιακό αντάρτικο. Από ποιες δυνάμεις ηγεμονεύτηκε. Πήρε πραγματικά παλλαικό χαρακτήρα; Γιατί δεν εξαπλώθηκε στις πόλεις; Τι επίδραση είχε ο κλήρος πάνω του; Ενάντια σε ποιους στρεφόταν τελικά; Τι προοδευτικά αιτήματα έθετε; Πρέπει να είμαστε ενάντια στον εμπαιγμό των Ποντίων, ενάντια στην προσπάθεια του εθνικιστικού, μισαλλόδοξου "δεν ξεχνώ". Αντίθετα πρέπει να είμαστε με το ιστορικό "δεν ξεχνώ" που προυποθέτει ολόπλευρη ανάλυση της εποχής εκείνης και του ρόλου του κάθε παράγοντα που πήρε μέρος. Όσο τραγικό και να ήταν, το δράμα των Ποντίων ήταν ένα μέρος του όλου σκηνικού της εποχής...

από Βλάσης 13/07/2006 12:29 μμ.


"Αντίθετα πρέπει να είμαστε με το ιστορικό "δεν ξεχνώ" που προϋποθέτει ολόπλευρη ανάλυση της εποχής εκείνης και του ρόλου του κάθε παράγοντα που πήρε μέρος." Συμφωνώ με την παραπάνω επισήμανσή σου. Η δική μου προσέγγιση διατυπώνεται σ' αυτό το πλαίσιο. "Δεν ξεχνώ" τη γενοκτονία που διέπραξε ο τουρκικός εθνικισμός, καθώς καιτις σταλινικές διώξεις κατά των πολιτικών αντιπάλων και των μικρών εθνικών ομάδων. Όπως επίσης και τη στάση του ελλαδικού χώρου και των πολιτικών δυνάμεων της δεκαετίας του '20 που συνήργησαν στη σφαγή. Διατηρώ -ελπίζω να το βλέπεις ως υγιές- πλήθος διαφωνιών, με κύρια αυτή που θέλει την Οθωμανική Αυτοκρατορία ίδιο μόρφωμα με την εθνικιστική Τουρκία. Στη δικιά μου ανάλυση, ανεξάρτητα από τις μεταπολεμικές ρυθμίσεις -αντίστοιχες είχαν γίνει και κατά της Γερμανίας από τους νικητές- η περιοχή ζούμε τη στιγμή του μεγάλου μετασχηματισμού και τη μετάβαση από την αποικιοκρατική φεουδαρχία στο καπιταλιστικό έθνος-κράτος. Νομίζω ότι καλύτερα από κάθε ένα τα έγραψε αυτά η Λούξεμπουργκ στις συγκεκριμένες μπροσούρες για το συγκεκριμένο ζήτημα. Η κριτική στο Λένιν σχετίζεται με την επιβολή της άποψης του για ειρήνευση, ενώ οι αναρχικοί και οι αριστεροί προς αυτών, υποστήριζαν και πάλευαν για τη συνέχιση του πολέμου και τη μετατροπή του σε επαναστατικό. Εάν ο Λένιν δεν είχε επιβάλλει πραξικοπηματικά τη συνθήκη του Μπρεστ Λιτόφσκ- παραδίδοντας όλη την Ουκρανία στους Γερμανούς ιμπεριαλιστές- και το Κάρς μαζί με τον Ανατολικό Πόντο στους Νεότουρκους φασίστες, σύντομα η επανάσταση θα είχε φτάσει στην καρδιά της αναπτυγμένης βιομηχανικά Ευρώπης. Εξάλλου η νίκη της Αντάντ ήταν προ των πυλών. Ο Λένιν έδωσε απλά -για άγνωστους λόγους- λίγους μήνες περιθώριο στις Κεντρικές Δυνάμεις. Όλοι καταλαβαίνουν τι θα σήμαινε μια τέτοια εξέλιξη, η οποία ήταν απολύτως ρεαλιστική και την απέτρεψε ο Λένιν. Και μια και ρωτάς για το ποντιακό αντάρτικο, ήταν αυτόνομο και καθόλου κεντρικά καθοδηγημένο αυθόρμητο αντάρτικο κίνημα. Απέναντί του είχε τη νεοτουρκική εξουσία στην αρχή και την κεμαλική στη συνέχεια. Από την Αθήνα δεν πήρε ούτε μια σφαίρα!!!

από mahno-pontiac 13/07/2006 12:41 μμ.


Στο βασικό άρθρο υπάρχει το σχόλιο που αναπαράγω παρακάτω. Το βρίσκω αποκαλυπτικό, γιατί η αποθέωση του εθνικισμού είναι η βεβαιότητα ότι επειδή όλοι λέμε ότι είμαστε Έλληνες (Κρητικοί, Πόντιοι, Κωνσταντινουπολίτες, Πελοποννήσιοι, και στις μέρες μας Αθηναίοι και Θεσσαλονικείς)ή Ελλαδίτες (για να συμπεριλάβουμε και τις υπόλοιπες εθνικές ομάδες της Ελλάδας, Τούρκους, Πομάκους, Σλαβομακεδόνες κ.λπ.) σημαίνει ότι όλοι έχουμε τα ίδια συμφέροντα και μας εκφράζουν τα ίδια κόμματα. Τι να κάνουμε, ο Σμυρνιός προλετάριος και ο Πόντιος αγρότης καμιά σχέση δεν είχαν με τον ιδεόπληκτο Πελοποννήσιο που δημιούργησε το ΚΚΕ, κατ΄εικόναν και ομοίωσιν: "Η χρήση του όρου «παλαιοελλαδική Αριστερά» γίνεται, γιατί στο κείμενο αυτό ενυπάρχει η παραδοχή ότι το συγκεκριμένο πολιτικό μόρφωμα δεν εξέφραζε τα ελληνικά προλεταριακά στρώματα της Ανατολής, τα οποία ζούσαν και πάλευαν μέσα στη διαδικασία μετασχηματισμού της Αυτοκρατορίας. Συνολικά οι χριστιανοί προλετάριοι και αγρότες (Έλληνες, Αρμένιοι, Ασσυροχαλδαίοι) είχαν βρεθεί από το 1914 στο στόχαστρο της ρατσιστικής βίας του τουρκικού εθνικισμού, που αργότερα θα εκφραστεί και με τον κεμαλισμό. Η συγκεκριμένη ιστορική εξέλιξη δεν επέτρεψε τους Έλληνες της Ανατολής να συγκροτήσουν αυτόνομη έκφραση και να διατυπώσουν το δικό τους λόγο. Πιθανόν, εάν δεν είχε ηττηθεί ο Δημοκρατικός Στρατός, να ζούσαμε αυτή την έκφραση, εφόσον η εμφύλια σύγκρουση σε μεγάλο βαθμό υπήρξε και αντανάκλαση της σφοδρής σύγκρουσης ντόπιων και προσφύγων. Δεν είναι τυχαίο ότι οι ηγέτες της Αριστεράς εκείνη της εποχή ήταν ένας Πόντιος (Βαφειάδης) και ένας Μικρασιάτης (Ζαχαριάδης), ενώ στον κυβερνητικό στρατό το σύνολο της ηγεσίας ήταν Μωραϊτες και Ρουμελιώτες."

τι γράφετε ρε; Εχετε σαλτάρει; Ο λαός πεινούσε και ήθελε ειρήνη. Μόνο οι τυχοδιώκτες τύπου Μπουχάριν, η μισή κεντρική επιτροπή των μπολσεβίκων και τμήμα της ΗΓΕΣΙΑΣ των αριστερών εσέρων, που μαζί με τους μπολσεβίκους αποτελούσαν την κυβερνητική συμμαχία ΗΘΕΛΑΝ ΣΥΝΕΧΙΣΗ ΤΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ. Σκεφτείτε μια μειοψηφία 1000 ατόμων να επιβάλλει στα εκατομμύρια της φτωχολογιάς της Ρωσσίας ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟ ΠΟΛΕΜΟ!!!! Τον επαναστατικό πόλεμο το διεξάγουν ΟΙ ΜΑΖΕΣ και όχι οι "πρωτοπόρες" ηγεσίες. ΑΥΤΟ ΗΤΑΝ ΚΑΙ ΤΟ ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑ ΤΟΥ ΛΕΝΙΝ. Ο ΛΕΝΙΝ έλεγε, αν πάρουμε απόφαση να πολεμήσουμε τους Γερμανούς, τότε θα είμαστε μόνο εμείς οι κομματικοί στις επάλξεις. Αν κρίνεται αναγκαία μια τέτοια ΑΥΤΟΚΤΟΝΙΚΗ συμμετοχή τότε ΝΑΙ ΝΑ ΠΑΡΕΙ ΤΑ ΟΠΛΑ Η ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΤΩΝ ΜΠΟΛΣΕΒΙΚΩΝ και να πάει στην πρώτη τη γραμμή ΣΑΝ ΚΑΜΙΚΑΖΙ. Προφανώς και κάτι τέτοιο δεν κρινόταν αναγκαίο. Ενας τέτοιος τυχοδιωκτισμός θα ήταν ΠΡΟΔΟΣΙΑ ΤΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗΣ. Ο λαός ήθελε-ζητούσε-απαιτούσε ΑΠΤΑ ΟΦΕΛΗ, άμεσα κατακτήσεις-δικαιώματα από την επανάσταση. Και για αυτά όφειλαν να παλαίψουν οι επαναστάτες της εποχής. Να εξασφαλίσουν την ειρήνευση, να κοινωνικοποιήσουν σε όποιο βαθμό μπορούσαν την παραγωγή, να ελέγξουν τους εναπομείναντες αστούς, να δώσουν στο λαό αυτά που του στερούσε τόσα χρόνια η ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗ-ΦΕΟΥΔΑΡΧΙΚΗ ΣΚΛΑΒΙΑ. ΚΑΙ ΑΥΤΟ ΟΛΟΣΩΣΤΑ ΕΠΡΑΞΑΝ και είχαν ξανά μετά το λαό της Ρωσσίας στο πλάι τους όταν οι στρατοί της ΑΝΤΑΝΤ ισοπεδώθηκαν από το ηρωικό προλεταριάτο. ΜΗΝ ΓΡΑΦΕΤΕ ΑΗΔΙΕΣ που διαβάζετε δεξια-αριστερά. Προσπαθείστε να μπείτε στο κλίμα της εποχής. Για να κάνετε την εκτίμησή σας.

Η μετατροπή του πολέμου σε επαναστατικό ήταν και η γραμμή των Αναρχικών της Ρωσίας. Ποιά "αυτοκτονική συμμετοχή" στον πόλεμο. Αφού τον Φεβρουάριο του '18, οι Γερμανοί και οι σύμμαχοί τους είχαν μπει στην τελική ευθεία της ήττας. Και χωρίς τους Ρώσους, η Αντάντ τους συνέτριψε λίγους μήνες αργότερα. Με την επαναστατική Ρωσία στον πόλεμο, η Λούξεμπουργκ και ο Λίμπνεχτ θα είχαν επιβάλλει την αληθινή Επανάσταση στην καρδιά της καπιταλιστική Ευρώπης. Αλλά όπως φαίνεται ο Λένιν χρώσταγε στους Γερμανούς και στις μυστικές τους υπηρεσίες. Δεν υπάρχει άλλη δικαιολογία. Υπήρξε παρασκηνιακή συμφωνία: Βοηθήστε εσείς να πάρω την εξουσία στη Ρωσία και 'γω αποσύρομαι από τον πόλεμο. Η γραμμή αυτή του Λένιν ήταν τόσο εκτός πραγματικότητας, ώστε εξανάγκασε παρατύπως την Κεντρική Επιτροπή να πάρει θετική απόφαση την τρίτη φορά, ενώ είχε απορρίψει σε δύο συνεχείς συδριάσεις της τη γραμμή του Λένιν. Μιλάς για μια μειοψηφία που ήθελε τη συνέχιση του πολέμου; Ξέρεις πόσοι μπολσεβίκοι αποφάσισαν την επανάσταση τον Οκτωβρη του '17 και την ανατροπή της αστικοδημοκρατικής κυβέρνησης (η τσαρική εξουσία είχε ήδη ανατραπεί από το Φεβρουάριο του '17); Πολλοί λιγότεροι!!! Η πολιτική τουτ Λένιν υπήρξε μοιραία και για την επανάσταση και για ολόκληρο τον κόσμο. Περιόρισε την επανάσταση στην καθυστερημένη φεουδαρχική Ρωσία, εξόντωσε όλη την Αριστερά και άνοιξε το δρόμο στον σταλινισμό.

από τεμέτερον-τεσέτερον 13/07/2006 3:54 μμ.


Προς Βλάση: Δεν απαντάς στα βασικότερα ερωτήματα που θέτω. Παρ'όλα αυτά θα απαντήσω στα δικά σου επιχειρήματα. Στα "δεν ξεχνώ" σου θα προσέθετα και τις σφαγές που διέπραξε ο ελληνικός κατοχικός στρατός στην Τουρκία και την "ένδοξη" πορεία προς την Άγκυρα (για να απελευθερώσει ποιον άραγε;). Συμφωνώ ότι η Οθωμανική Αυτοκρατορία δεν ταυτίζεται με την μετέπειτα εθνικιστική Τουρκία. Παρ'όλα αυτά το κεμαλικό κράτος δεν προήλθε κι από παρθενογέννεση. Όσον αφορά την κριτική προς τον Λένιν (κι εδώ απαντάω και τον machno-pontiac) έχω τις εξής παρατηρήσεις: 1ον - είναι υπεραπλούστευση και δεν συνιστά ιστορική προσέγγιση η άποψη "αν ο Λένιν δεν είχε βγάλει τη Ρωσία απ'τον πόλεμο η εξάπλωση της επανάστασης σε όλη την Ευρώπη (κι ίσως Μ.Ανατολή) θα ήταν γεγονός". Από που προκύπτει αυτό; Απ'το ότι η Αντάντ προέλαυνε; Και ποιος σας είπε ότι η Αντάντ δεν θα έκανε μια μπουκιά τον Λένιν και την Οκτωβριανή επανάσταση; Ποιος σας είπε ότι αν η Ρωσία παρέμενε στον πόλεμο θα πετύχαινε η προλεταριακή επανάσταση στο εσωτερικό της;; Και τελικά ποια ανώτερη ηθική αξία επέτασσε στους Ρώσους κομμουνιστές να συνεχίσουν δίπλα-δίπλα με την Αντάντ τον πόλεμο ενάντια στη Γερμανία; Το αντι-Γερμανικό μέτωπο;; 2ον - Από πότε η συνέχιση της ρωσικής-τσαρικής κατοχής στον ανατολικό Εύξεινο Πόντο, το Καρς και το Αρνταχάν συνιστά επαναστατική πολιτική απόφαση;; Υπήρχε λόγος να συνεχίσουν να υπάρχουν ρωσικά στρατεύματα στη σημερινή βορειοανατολική Τουρκία; Ή μήπως τα ρωσικά-τσαρικά στρατεύματα ξαφνικά θα αναβαπτίζονταν κι από κατοχικά θα γίνονταν απελευθερωτικός στρατός των καταπιεσμένων μειονοτήτων της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας; 3ον - Οι Πόντιοι αντάρτες είχαν ως στόχο την αυτοκρατορία της Τραπεζούντας η οποία θα περιελάμβανε εδάφη από τον Δυτικό Εύξεινο Πόντο (Κερασούντα,Σινώπη,Σαμψούντα) μέχρι τη σημερινή Γεωργία (Βατούμι). Φυσικά κανένας λόγος δεν γινόταν για συνεργασία με τον καταπιεσμένο τουρκικό αγροτικό πληθυσμό ή ας αφήσουμε τον τουρκικό, τους Λαζούς, τους Αρμένιους και όλες τις άλλες εθνότητς-λαότητες της περιοχής. Θα επρόκειτο για ελληνικό κράτος. Εδώ είναι η μόνη περίπτωση που δίνω δίκιο στον (αξιοθρήνητο κατα τ'άλλα Νακρατζά) αφού ο ελληνικός ποντιακός πληθυσμός στη σχεδιαζόμενη αυτοκρατορία αποτελούσε οικτρή μειοψηφία κάτω του 20% ή εκεί γύρω έστω! 4ον - Το ποντιακό αντάρτικο όντως ήταν αυτόνομο, όντως δεν πήρε ούτε μια σφαίρα απ'το ελληνικό κράτος από το οποίο εισέπραξε την χλεύη και την αδιαφορία στις προσπάθειες του να συνδεθεί με τους εθνικούς στόχους της Ελλάδας. Γιατί όμως θα αναρωτιόταν κανείς; Προφανώς (και δεν μπαίνω σε εκτενείς αναλύσεις) γιατί ο Πόντος ήταν αδιάφορος εκείνη τη στιγμή για τους Άγγλους ιμπεριαλιστές οι οποίοι είχαν βάλει στο μάτι τα πετρέλαια του σημερινού Βορείου Ιράκ. Κι επειδή είμαι κι από χωριό με παράδοση (Σάντα) άμα θέλετε μπαίνουμε και σε λεπτομέρειες για τους πρωτοκαπετάνιους του ποντιακού αντάρτικου (π.χ. καπετάν Ευκλείδης)...και πιστέψτε με δεν θα είναι διόλου κολακευτικές για τον προοδευτικό, ριζοσπαστικό τους χαρακτήρα. Κοντολογίς το ποντιακό αντάρτικο ήταν δικαιολογημένο ως αντίδραση όσο υπήρχαν διωγμοί παρ'όλα αυτά απείχε απ'το να χαρακτηριστεί κάτι παραπάνω από "λογική αντίδραση". Ούτε προοδευτικό ήταν, ούτε μαζικό. Και σαφέστατα δεν ήταν αστικοδημοκρατικό. Συνεπώς δεν μπορούσε κατά τη γνώμη μου η ελληνική αριστερά να συμπαραταχθεί στη μικρασιατική εκστρατεία υπό το πρίσμα της υπεράσπισης των εξεγερμένων του Πόντου. Αυτό που έλειπε ίσως ήταν μια ισχυρή τουρκική αριστερά η οποία θα έδινε προοδευτικό χαρακτήρα στην αντιιμπεριαλιστική εξέγερση και δεν θα επέτρεπε τις σφαγές και τον ξεριζωμό Ελλήνων κι Αρμενίων. Υ.Γ. Φυσικά και θεωρώ υγεία κάθε απόπειρα για διάλογο πάνω σε τέτοια ζητήματα κι αν φαίνομαι θυμωμένος δεν είναι έτσι. Φιλικά

από Χατζή Μπεκτάς 13/07/2006 3:58 μμ.


Βεβαίως θέλουμε να μπείτε και σε λεπτομέρειες για τους πρωτοκαπετάνιους του ποντιακού αντάρτικου. Εμπρός, σας ακούμε.

από ... 13/07/2006 4:08 μμ.


με τους Αρμένιους ειδικά -όχι σε πρώτη φάση, αργότερα- είχε υπάρξει κάποιου είδους συμφωνία για τη δημιουργία κοινού ποντοαρμενικού κράτους, νομίζω με πρωτοβουλία Βενιζέλου και Χρύσανθου.

Πρέπει να είμαστε ενάντια στον εμπαιγμό των Ποντίων, ενάντια στην προσπάθεια του εθνικιστικού, μισαλλόδοξου "δεν ξεχνώ". Αντίθετα πρέπει να είμαστε με το ιστορικό "δεν ξεχνώ" που προυποθέτει ολόπλευρη ανάλυση της εποχής εκείνης και του ρόλου του κάθε παράγοντα που πήρε μέρος. Πολύ σωστή τοποθέτηση, όπως και οι 4 παρατηρήσεις σου πιο πάνω. Όμως για τον κόσμο που ακούει τα κηρύγματα του υπερπόντιου νομάρχη και των τηλεβιβλιοπωλών δε χωράν ολόπλευρες ιστορικές αναλύσεις.

Aγαπητέ Σανταίτε (η) έθεσες ένα τεράστιο πρόβλημα που σχετίζεται με την ταυτότητά μας: -Εθνική στη μορφή ή παγκοσμιοποιημένη; [Ή όπως έλεγαν στην εποχή της κολεχτιβιζάτσιας: Εθνικόν σην φόρμαν και σοσιαλιστικόν σο περιεχόμενον (Εννοείτε πριν ο πολιτικός πρόγονος της κ. Παπαρήγα τους μετατρέψει όλους σε σαπούνι κάπου στη Σιβηρία)]. -Όντες ελληνόφωνοι (ακόμα) χρησιμοποιούμε κανόνες και τύπους που ταιριάζουν σε αγγλόφωνους ή γαλλόφωνους; Ή χρησιμοποιώντας την φωνητική μέθοδο απόδοσης των ξένων λέξεων παράγουμε τους δικούς μας τύπους; Είναι ένα ζήτημα! Είδες που οδηγεί ο Πόντος...

από mahno-pontiac 14/07/2006 11:20 πμ.


Δηλαδή, για να συνεχίσω την προηγούμενη σκέψη νομίζω ότι πρέπει να γραφουμε το Μαχνό ως Mahno. Πες μου την άποψή σου. Επίσης, δεν περίμενα να αναφέρεις έστω και με τον τρόπο που το έκανες το άρθρο του Νακρατζά. Και αυτό γιατί είναι ένα καθαρό ρατσιστικό άρθρο. Χωρίς να με ενδιαφέρει τι είναι ο συγκεκριμένος τύπος, εάν είναι υπαρκτός, εάν είναι ιδεαλιστής ή πράκτορας, μένω μόνο στο γεγονός ότι το άρθρο αυτό διακατέχεται από μια ύποπτη ρατσιστική εμπάθεια. Βέβαια υπα΄ρχει πρόβλημα με τη δράση των εθνικιστών εντός του ποντιακού κινήματος. Γιατί΄, μόνο εκεί γίνεται. Ακόμα και ο Καρατζαφέρης, γνωρίζοντας πόσο ευάλωτος είναι ο χώρος (αφού οι ντεμέκ αριστεροί και επαναστάτες τον αντιμετωπίζουν αφ' υψηλού και τον ψιλοπεριφρονούν) ζήτησε από το ευρωκοινοβούλιο να αναγνωριστεί η γενοκτονία. Ποιός;;; Ο Καρατζαφέρης! Ο απόγονος των πολιτικών εκείνων δυνάμεων που είναι συνένοχοι με τη γενοκτονία, που ο Μουσταφά Κεμάλ υπήρξε το alter ego τους στο μοιρασμα της περιοχής. Αυτοί που εξευτέλισαν και περιθωριοποίησαν τους πρόσφυγες... Και ποιος του επιτρέπει να τα κάνει αυτά αγαπητέ Σαντέτε; Όλοι όσοι του άδειασαν το χώρο γιατί γίναν καθως πρέπει ελλαδίτες "επαναστάτες"! Ε! τώρα με τους Πόντιους εθνικιστές θα ασχολούνται!!! Και μια παράκληση: Έριξα, από υπερβάλλοντα ζήλο, πολύ πράγμα από τα Tamystika toukolpou. PLEASE, βγάλτε τα όλα πλην τωνσχολίων επί του βασικού άρθρου.. see you later

από υπερ-πόντιος 14/07/2006 12:03 μμ.


;;;

Σαντέτε, ενδιαφέρουσα κουβέντα ανοίξαμε. Μακάρι να μπορούσαμε να συζητάμε έτσι και στον πραγματικό κόσμο. Κανένας Καρατζαφέρης και κανένας Ψωμιάδης δε θα τολμούσε να ξεμυτήσει (στα θέματα αυτά εννοείτε). Άκου την άποψή μου για τη συνθήκη του Μπρεστ Λιτόφσκ και ψάξτο λίγο. Ο Stalinas, ποιο πάνω, σοκαρισμένος έγραψε: "Μόνο οι τυχοδιώκτες τύπου Μπουχάριν, η μισή κεντρική επιτροπή των μπολσεβίκων και τμήμα της ΗΓΕΣΙΑΣ των αριστερών εσέρων, που μαζί με τους μπολσεβίκους αποτελούσαν την κυβερνητική συμμαχία ΗΘΕΛΑΝ ΣΥΝΕΧΙΣΗ ΤΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ." Δηλαδή τι μας λέει. Ότι η πλειονότητα της επαναστατικής ηγεσίας ήθελε συνέχιση του πολέμου και μετατροπή του σε επαναστατικό. Μόνος του αποδεικνύει ότι ο Λένιν με πραξικοπηματικό τρόπο επέβαλε την άποψή του. Όλοι αυτοί αγνοούσαν τις πραγματικές δυνατότητες του ρωσικού λαού; Παρότι στην Ιστορία δεν μπορεί κανείς να υποθέσει την εξέλιξη, ας προσπαθήσουμε να απαντήσουμε στους παρακάτω συλλογισμούς: -Εάν η μπολσεβικική Ρωσία συνέχιζε τον πόλεμο, σύντομα τα επαναστατικά στρατεύματα θα έμπαιναν στη Γερμανία. Ήδη είχε αρχίσει η αντίστροφη μέτρηση για τους Γερμανούς και τους συμμάχους τους. -Η ανάσα ζωής που έδωσε ο Λένιν στο γερμανικό στρατόπεδο με τη Συνθήκη του Μπρεστ και η παραχώρηση ολόκληρης της σημερινής Ουκρανίας και της Κριμαίας, ουδόλως βοήθήσαν τελικά. Επτά μήνες μετά οι Γερμανοί, οι Νεότουρκοι, οι Αυστριακοί κ.ά. είχαν ηττηθεί από την Αντάντ(Αγγλία, Γαλλία, Ιταλία, Ελλάδα κ.ά.) Με τη συμμετοχή της επαναστικής Ρωσίας πολύ συντομότερα θα είχε καμφθεί η γερμανική αντίσταση. -Η μπολσεβικική Ρωσία μπορούσε να συνεχίσει τον πόλεμο. Ο στρατός της δεν είχε διαλυθεί, είχε απλά μετασχηματιστεί σε επαναστατικό μέσω των Σοβιέτ στρατιωτών. Ο μύθος ότι ο στρατός είχε διαλυθεί καλλιεργήθηκε αργότερα από τους διάφορους ενδοτικούς. Το ότι υπήρχε και ήταν ακόμα αξιόμαχος αποδείχτηκε σύντομα με την εξέγερση των ναυτών στην Κροστάνδη. -Με τη συνέχιση του πολέμου, οι εσωτερικές εντάσεις θα είχαν διοχετευτεί με επαναστατικό τρόπο. Στην ηττημένη Γερμανία η νικήτρια πολιτική δύναμη ήταν πλέον η Αριστερά της Λούξεμπουργκ και του Λίμπνεχτ. Οι επαναστατικές δυνάμεις που θα απελευθερώνονταν μπορεί να άλλαζαν πλήρως τον ευρωπαϊκό χάρτη. -Η αντίδραση των Αγγλογάλλων μπορεί να είχε κάποια επιτυχία. Δεν μπορούμε να υποθέσουμε πόση, εφόσον η αύρα της εξέγερσης και το επαναστατικό κίνημα θα είχε φτάσει πλέον στο εσωτερικό των χωρών τους. Εδώ δεν κατάφεραν να καταπνίξουν την επανάσταση (τέλος πάντων, τους μπολσεβίκους μόνο) στη Ρωσία λίγο αργότερα. -Και όσον αφορά τον Πόντο, τουλάχιστον ο ανατολικός (καθώς και το Καρς) που είχε κατακτηθεί από τους Ρώσους θα είχε ακολουθήσει τη μοίρα της επαναστατημένης Ρωσίας. Εκατό φορές καλύτερα από το ζυγό που επιφύλασε στους ραγιάδες ο Νεότουρκος καταπιεστής. Μην ξεχνάς ότι τόσο στον Πόντο. Όσο και στον Καύκασο είχαν δημιουργηθεί επαναστατικές ποντιακές οργανώσεις. Δεν ήταν όλοι οι Πόντιοι καθυστερημένοι γκιαούρηδες αγρότες των ποντικών Άλπεων! Δεν είναι τυχαίο ότι οι Καρσλήδες που ήρθαν πρόσφυγες στην Ελλα΄δα μετά το 1922, υπήρξαν η πλέον συμπαγής φιλοκομμουνιστική ομάδα του πληθυσμού. -Νομίζω ότι το χρέος του Λένιν προς τους Γερμανούς και οι μυστικές πολιτικές συμφωνίες μαζί τους, οδήγησαν το επαναστατικό κίνημα στην καταστροφή και τους λαούς της περιοχής ξανά στον πάγκο του χασάπη.

O t'emeteron einai o Santetes. Makari na einai o idios, pou os "Santaios" apantise ston anekdiigito Nakratza, afou prota ton pire sta sovara.

Πιστεύω ότι τα θέματα που θέτεις έχουν απαντηθεί, λίγο ή πολύ, στη συζήτηση που ακολούθησε το βασικό κείμενο, καθώς και στα διάφορα παραθέματα. Όμως, θα προσπαθήσω μέσα στις επόμενες μέρες να τα μαζέψω σ' ένα ενιαίο κείμενο. Θάναι καλό και για μένα, γιατί όντως θέτεις ζητήματα που απασχολούν πλήθος φίλων -που κατά τα άλλα στέκονται θετικά απέναντι στους προβληματισμούς που εμφανίζονται στο πλαίσιο του ποντιακού κινήματος.

από υπερ-πόντιος 14/07/2006 3:59 μμ.


πού δημοσιεύτηκε αυτή η απάντηση στον Νακρατζά; και όταν λέμε "στον Νακρατζά", σε τι ακριβώς; φαίνεται ότι εσείς γνωρίζεστε από αλλού, αλλά αναφέρεστε σε πράγματα που οι χρήστες του Ίντυ δεν είναι υποχρεωμένοι να έχουν υπόψη τους.

από κάστορ(ας) 14/07/2006 4:56 μμ.


Καταρχάς δεν βλέπω γιατί στον Α Παγκόσμιο οι Γερμανοί ήτανε οι "κακοί" και η Αντάντ οι "καλοί". Αυτή ακριβώς η αντίληψη που οδήγησε στην συνθήκη των Βερσαλιών μας έφερε μετά στον Δεύτερο Παγκόσμιο με τα αναρίθμητα θύματά του. Κατά δεύτερον, την εποχή που έφτασε ο Λένιν στην Ρωσία, περνώντας μέσα από τα γερμανικά εδάφη, δεν είχαν μπει ακόμα οι ΗΠΑ στον πόλεμο και οι Κεντρικές Αυτοκρατορίες μάλλον είχαν την υπαροχή. Υπεροχή που έχασαν μετά την αποτυχία τους στην Εαρινή Επίθεση του 1918 που ξεκίνησε τον Μάρτη, και την ήττα στην Δεύτερη Μάχη του Μάρνη τον Ιούλη. Οι απεργίες και οι αντιπολεμικές διαδηλώσεις εξαντλούσαν την γερμανική πολεμική βιομηχανία και αυτές οι διαδηλώσεις και απεργίες είχαν σαν πρότυπο την Ρωσική Επανάσταση και την φιλειρηνική πολιτική της Σοβιετικής Ρωσίας. Κατά τα άλλα η συνθήκη του Μπρεστ-Λιτοφσκ ήταν προφανώς αναποφευκτη, αρκεί κανείς να καταλάβει τις συνθήκες στο Ανατολικό Μέτωπο. Οι Γερμανοί και οι σύμμαχοί τους είχαν κατατροπώσει τους Ρώσους και ο μόνος λόγος που δεν καταλάμβαναν την Μόσχα ή και άλλα εδάφη ήταν γιατί θα τους προξενούσαν λογιστικά προβλήματα. Οι μπολσεβίκοι καλούνταν να πραγματώσουν μια ρεαλιστική κρατική πολιτική όταν ανέλαβαν την εξουσία. Να διασφαλίσουν το τέλος της αιματοχυσίας και να σιγουρέψουν την σοβιετική εξουσία. Και να προσπαθήσουν σιγά-σιγά να ανορθώσουν τις οικονομικές συνθήκες. Μέσα σε αυτά τα πλαίσιο ο "επαναστατικός πόλεμος" δεν ήταν απλά αστείος ήταν αδύνατος. Δεν υπήρχαν οι τεχνικοί όροι που ήταν απαραίτητοι, οι Γερμανοί είχαν συντριπτική υπεροπλία, και δεν αρκεί η επαναστατική θέληση για να νικήσει κάποιος σε τακτικό πόλεμο με άλλον στρατό. Αυτό που μπορεί να ήταν ικανό να συντρίψει τους Λευκούς δεν σημαίνει ότι μπορούσε να νικήσει και τους Γερμανούς του 1918. Εδώ δεν μπόρεσε να νικήσει την Πολωνία το 1921 που ήταν και καλύτερα οργανωμένος και αντιμετώπιζε υποδεεστερο αντίπαλο. Δεν θα σταμάταγε από τον "επαναστατικό πόλεμο" εξάλλου ο ιμπεριαλιστικός πόλεμος, αλλά από την αντίδραση των λαών, που κορυφώθηκε με την επανάσταση του Νοέμβρη του 1918 στην Γερμανία. Άρα οι Μπολσεβίκοι που έβλεπαν πιο μακρυά και μπορούσαν να σχεδιάσουν για το μέλλον ήταν αυτοί που πέτυχαν, και αυτό φάνηκε στην συνείδηση των εργατών της Ευρώπης. Όλοι -και οι σοσιαλδημοκράτες- θεωρούσαν την Σοβιετική Ρωσία παράγοντα ειρήνης και όχι πολέμου, τα άλλα τα έλεγαν κάποιοι Λευκοί Ρώσοι και οι εθνικιστές-ναζί στην Γερμανία που κατηγορούσαν την Αριστερά για "πισώπλατο μαχαίρωμα". Καλώς ή κακώς, τα κράτη κάνουν κρατική πολιτική, ακόμα και τα επαναστατικά κράτη, παρ' ότι αυτό μπορεί να σοκάρει την αφέλεια των αναρχικών. Το θέμα είναι που μπορούν να μπαίνουν τα όρια στην πολιτική αυτή. Προφανώς ο Λένιν δεν έκανε συμφωνία με τους Γερμανούς, και οι Γερμανοί τον άφησαν να περάσει ακριβώς γιατί η θέση του ήτανε δημόσια γνωστή για άμεση ειρήνη. Οι Γερμανοί επιτελείς έκαναν έναν υπολογισμό που τους βγήκε λάθος, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν έπρεπε να επωφεληθούν απο αυτόν οι Μπολσεβίκοι και η Σοβιετική εξουσία. Ακόμα καλύτερα, μεταπολεμικά η πρώτη διεθνής Συνθήκη που υπέργραψε η Σοβιετική Ένωση ήταν η Συνθήκη του Ραπάλλο το 1922 με την Γερμανία, μιας που ήτανε τα δύο "απόκληρα κράτη" του συστήματος της Συνθήκης των Βερσαλλιών. Το Ραπάλλο άνοιξε την πόρτα για την ομαλοποίηση των σχέσεων με τις Δυτικές Δυνάμεις αλλά ουσιαστικά ξεκίνησε μια διπλωματική σχέση ετών -μέχρι το 1933- με την Γερμανία, που περιελάμβανε εμπορικές συμφωνίες και στρατιωτική συνεργασία. Δεν ήτανε αναποφευκτος αλλά και επιτυχής ο ελιγμός της σοβιετικής εξωτερικής πολιτικής; Οι απόψεις της Λούξεμπουργκ παρεπιπτόντως για τα εθνικά δεν επαληθεύθηκαν πουθενά. Αν και είχε δίκιο για την Οθωμανική αυτοκρατορία, το κίνημα των Νεότουρκων με τις εκκαθαρίσεις πληθυσμών ανέτρεπε την λογική της και έβαζε νέα καθήκοντα. Αφου δεν μπορεί να υπάρξει ένα ενιαίο κράτος -δεν το προώθησαν ούτε οι ίδιες οι οθωμανικές αρχές που δίωκαν τις μειονότητές τους- είναι βασικό να διασφαλισθεί η εθνική ανεξαρτησία των λαών της πολυεθνικής αυτοκρατορίας. Όσο για την θέση της για την Πολωνία, που έπρεπε να παραμείνει μοιρασμένη σε Ρώσους και Γερμανούς, φάνηκε πόσο λάθος ήταν από το αναγεννημένο εθνικό αίσθημα των Πολωνών, αντιρωσικό και αντιγερμανικό, που προερχόταν από 2 αιώνες εθνικής καταπίεσης. Η Λούξεμπουργκ σκεφτόταν πιο πολύ σαν μέρος της γερμανοφωνης πολωνικής διανόησης, παρά κοντά στον μέσο πολωνό αγρότη. Για την Λούξεμπουργκ και το ΚΚΓερμανίας και τις δυνατότητές του, πολύ φοβάμαι ότι οι Σπαρτακιστές και το ΚΚΓερμανίας ήτανε μειοψηφία στην οργανωμένη και ανοργανωτη εργατική τάξη της Γερμανίας. Αυτό φάνηκε από την συντριβή τους το 1919, και την δολοφονία Λημπκνεχτ Λούξεμπουργκ που έγινε με χαρακτηριστική ευκολία από το SPD. Η Λούξεμπουργκ το ήξερε αυτό και γι αυτό ήταν μάλλον στην "δεξιά" τάση του ΚΚ, μάλιστα ήταν ενάντια στην ίδρυσή του, περιμένοντας να αποσπάσει και άλλους εργάτες από την σοσιαλδημοκρατία. Δεν είναι τυχαίο ότι όλοι οι Σπαρτακιστές συνεργάτες της Λούξεμπουργκ ανηκαν στην "δεξιά" τάση του μετέπειτα ΚΚ -τη σωστή κατά την γνώμη μου- που πρόκρινε το Ενιαίο Μέτωπο, τη δράση μέσα στα συνδικάτα, την αύξηση της επιρροής των κομμουνιστικών ιδεών παρά την άμεση ένοπλη εξέγερση, με τους Πάουλ Λέβι, Έρνστ Μέγιερ, Αουγκουστ Ταλχαϊμερ και Χάυνριχ Μπράντλερ που πέρασαν από την ηγεσία του ΚΚ. Η "αριστερή" τάση, τόσο η ζηνοβιεφική των Φίσερ-Μασλόφ, όσο και η σταλινική του Τέλμαν προερχόταν από στελέχη του Ενιαίου Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος, που ήταν αριστερή διάσπαση των Σοσιαλδημοκρατών και η πλειοψηφία του ενσωματώθηκε στο ΚΚ. Όσο για τον Κεμάλ, πέρα από εκσυγχρονιστική και αντιιμπεριαλιστική δύναμη για την Τουρκία ήταν και πολύ πρόθυμος να συνάψει συμμαχία με την Σοβιετική Ρωσία. Οι Μπολσεβίκοι έψαχναν συμμάχους παντού και οι Έλληνες επέλεξαν να ταχθούν με την Αντάντ και να εκστρατεύσουν στην Ουκρανία και πλήρωσαν για αυτό. Ενδιαφέρον είναι ότι ο παντουρκισμός ήταν αντίπαλος της μουσουλμανικής πολιτική των Μπολσεβίκων που βοήθησαν τους Αρμένιους μετά ενάντια στον Ενβέρ Πασά. Μάλλον η υπεραισιοδοξία είναι εξίσου επικίνδυνη με την απαισιοδοξία. Αυτό που χρειάζεται είναι η σωστή εκτίμηση των συνθηκών και των δυνατοτήτων του εργατικού κινήματος. Αυτό έκανε ο Λένιν και οι Μπολσεβίκοι και βρέθηκαν στην ηγεσία, και αυτό δεν έκαναν όλοι οι άλλοι και βρέθηκαν στο περιθώριο.

από τεμέτερον-τεσέτερον 14/07/2006 6:31 μμ.


(Εισαγωγικά να λύσω το "μυστήριο". Εγώ είχα απαντήσει ως Σανταίος στο παλιό ποστ του Νακρατζά). Κι επειδή απ'την τελευταία δημοσίευση έχουν προκύψει αρκετά ζητήματα θα προσπαθήσω να τα πάρω ένα-ένα. Για τον Καπετάν Ευκλείδη: Οπλαρχηγός-Ήρωας κατά τ'άλλα της Σάντας του πόντου, απ'τις "μορφές" του ποντιακού αντάρτικου. Αλλά αν μιλήσετε με παλιούς Σανταίους ή με νέους που έχουν ασχοληθεί θα ακούσετε και μια άλλη άποψη η οποία δεν έχει δει το φως της δημοσιότητας καθ'ότι δημοσίως επικράτησε η ηρωοποίηση του Ευκλείδη. Έχοντας μιλήσει με πολλούς Σανταίους λοιπόν που διαφωνούν με το πόσο ήρωας ήταν ο Ευκλείδης έχω να παραθέσω τα παρακάτω: Ο καπετάν-Ευκλείδης στρεφόταν αδιακρίτως εναντίον Τούρκων με την ομάδα του. Κι όταν λέω αδιακρίτως εννοώ κι εναντίον φτωχών χωρικών. Το ίδιο καταπίεζε πολλές φορές κι Έλληνες χωρικούς αναγκάζοντας τους να του δίνουν τρόφιμα κλπ. Χοντρικά θα ακούσετε αρκετούς να τον χαρακτηρίζουν περισσότερο ζωοκλέφτη παρά επαναστάτη. Να και μια αληθινή ιστορία. Στην Νέα (πλέον) Σάντα σε κάποια φάση τα ζώα του Ευκλείδη αρρώστησαν και ψόφησαν. Ένας πρώην σύντροφος του Ευκλείδη ακούγοντας τα παράπονα της γυναίκας του, της θύμισε μια ιστορία απ'τον παλιό Πόντο με μια χήρα Τουρκάλα με παιδιά απ'την οποία ο Ευκλείδης πήρε όλα τα ζώα με το ζόρι και παρά τα παρακάλια της να της αφήσει μια αγελάδα για να ταίζει τα παιδιά της. Κατά τον σύντροφο του Ευκλείδη λοιπόν ήταν ένας είδος θείας δίκης... 2η ιστορία πιο σημαντική: Κατά τη διάρκεια του αντάρτικου στον Πόντο, οι Τούκοι εισέβαλλαν στη Σάντα. Οι Σανταίοι για να γλιτώσουν κατέφυγαν σε μια σπηλιά μαζί με τον Ευκλείδη. Όμως από την πείνα, το κρύο κλπ τα μωρά άρχισαν να κλαίνε. Τότε για να μην τους ανακαλύψουν οι Τούρκοι και τους σφάξουν ο Ευκλείδης διέταξε να σκοτώσουν τα μωρά. Όπως κι έγινε. Με μια διαφορά όμως. Θανατώθηκαν όλα τα μωρά εκτός από αυτά που προέρχονταν από το σόι του Ευκλείδη. Χαρακτηριστικά κυκλοφορεί το "αστείο" ότι τα παιδιά του ήταν τα μόνα παιδιά στην ηλικία τους στη Νέα Σάντα. (Η ιστορία του φόνου των βρεφών είναι αποδεκτή και καταγεγραμμένη επίσημα. Τα παραλειπόμενα φυσικά είναι απόψεις μερίδας Σανταίων). 3η ιστορία: Ομάδα ανταρτών της Σάντας "αποσχίστηκε" από την ομάδα του Ευκλείδη διαφωνόντας με την "ζωοκλεφτική" τακτική του. Όταν αυτή η ομάδα σε κάποια φάση περικυκλώθηκε από Τούρκους η ομάδα του Ευκλείδη δεν έκανε τίποτα. Λέγεται ότι μπορούσε και δεν έκανε... Επίσης υπήρχαν και ξεκαθαρίσματα μεταξύ των ομάδων συγκεκριμένα μου έχουν διηγηθεί τη δολοφονία ενός αντάρτη μες στο σπίτι του με σφαίρα που ήρθε απ'το παράθυρο. Γενικά είναι μια σεβαστή μερίδα παλαιών Σανταίων που δεν θαυμάζουν καθόλου τον Ευκλείδη και πολλοί θεωρούν ότι με τους γύρω Τούρκους ζούσαν σχετικά καλά κι ότι οι πράξεις του τα έκαναν χειρότερα. Το σόι του Ευκλείδη βεβαίως είναι το μεγαλύτερο στο χωριό και μαζί με την προπαγάνδα που έχει υπάρξει είναι λίγο ταμπού και θέλει κότσια για να αμφισβητηθεί η "μνήμη" του... Καταλαβαίνω ότι όσα παρέθεσα μπορούν να αμφισβητηθούν ως δικές μου μυθοπλασίες, ως μη-επιστημονικές πηγές, ως υποκειμενικές απόψεις "αντι-Ευκλειδικών" και άλλα πολλά. Επαναλαμβάνω ότι οι γνώσεις μου έχουν προέλθει από συζήτηση με μια σειρά γέρων Σανταίων από διάφορες οικογένειες. Επιφυλάσσομαι να καταγράψω αυτή την άποψη που την ενστερνίζεται και το γηραιότερο εν ζωή άτομο του χωριού. Ξεκαθαρίζω ότι δεν μεγενθύνω, δεν επινοώ τίποτα κι ότι ο Ευκλείδης δεν είναι σε καμιά περίπτωση καμάρι όλων των Σανταίων.

από τεμέτερον-τεσέτερον 14/07/2006 6:49 μμ.


Για να μην προσθέσω άλλο ένα τεράστιο σχόλιο με καλύπτει η λογική που διαπνέει το σχόλιο του (φοιτητοσυντρόφου) "κάστορα"! Ας μην ξεχνάμε ότι ο Α'Π.Π. ήταν ένας πόλεμος μεταξύ ιμπεριαλιστικών δυνάμεων. Αντάντ από τη μία, Γερμανοί και σύμμαχοί τους από την άλλη. Δεν είχε κάν το ιδεολογικό φορτίο του αντιφασιστικού αγώνα του Β'Π.Π. που κι εκεί μεγάλη είναι η κουβέντα. Άρα στις αναλύσεις μας ας παίρνουμε στα σοβαρά υπόψιν εκτός των άλλων και ΠΟΙΕΣ ΗΤΑΝ ΟΙ ΕΠΙΔΙΩΞΕΙΣ ΤΩΝ ΔΥΝΑΜΕΩΝ ΤΗΣ ΑΝΤΑΝΤ. Μόνο για την περίπτωση Καρς και Αρνταχάν επειδή δεν το έπιασε ο Κάστορας. Όσο κι επαναστατικός να ήταν ο κόκκινος στρατός δεν συμφωνώ με μια αντίληψη που θέλει επαναστατικούς στρατούς μιας χώρας να απελευθερώνουν άλλες χώρες χωρίς συμμετοχή των ντόπιων μαζών (δλδ από εμάς για εσάς αλλά χωρίς εσάς). Αφήστε που δεν νοείται να γίνεται επανάσταση σε μια χώρα κι αυτή η χώρα να διατηρεί και να συνεχίζει την κατοχή σε άλλη χώρα. Ας μην επεκταθώ άλλο. Περιμένω και το νέο άρθρο του Βλάση. Α! Μες στη φούρια μου ίσως να αναδείξω το που διαφωνώ ξέχασα να πω κι ένα σημείο που συμφωνώ. Συμφωνώ ότι η αριστερά δεν πρέπει, δεν επιτρέπεται να φοβάται, να αποφεύγει το ζήτημα των προσφύγων και της γενοκτονίας από φόβο μη χαρακτηριστεί εθνικιστική. Θα ήταν ευχής έργον μια κομμουνιστική-επαναστατική ανάλυση στο σήμερα η οποία θα φτάσει και σε όλους τους ενδιαφερόμενους Ποντίους οι οποίοι συχνά είναι τυφλωμένοι και κολλημένοι (με την κακή έννοια) με τα εθνικιστικά πάθη και τις εθνικιστικές μνήμες. Κυρίως δεν μπορεί να αφήσουμε να γράφεται στο σήμερα η ιστορία εκείνης της εποχής από εθνικιστές-τουρκοφάγους (Φωτιάδης-Χαραλαμπίδης) ή "αντιεθνικιστές"-ελληνοφάγους (Νακρατζάς κλπ)....

από ... 14/07/2006 7:47 μμ.


πού απάντησες στον Νακρατζά ως "Σανταίος"; Εδώ ή σε κάποιο άλλο σάιτ; Μπορείς να δώσεις το λινκ;

από ... 14/07/2006 8:12 μμ.


http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=260209#260567

από τεμέτερον-τεσέτερον 15/07/2006 1:04 μμ.


Ναι το σχόλιο υπό την επωνυμία "Σανταίος" στο λινκ που δίνεις είναι δικό μου.

να γράψουμε τι ακούσαμε και οι υπόλοιποι από τους παπούδες μας: Πως όταν όλοι οι Πόντιοι ανέβαιναν προς την ορθόδοξη Ρωσία για να έρθουν στην Ελλάδα ή όταν τους πέρνανε τα καράβια από την Ελλάδα (με τον Ν.Καζαντζάκη επικεφαλή)και όταν τυλίχτικε στις φλόγες η Σάντα, οι Σανταίοι τα μάζεψαν, ανέβηκαν στο βουνό, με τους Τούρκους να τους κυνηγάνε, και με τα όπλα τους να ανοίγουν το δρόμο. Και μια νύχτα που μπλοκαρίστικαν, οι επικεφαλείς είπαν σε 2 μανάδες που κλέγανε τα άρρωστα μωρά τους ..να κάνουν ότι καταλαβαίνουν... μπορεί κανείς να βρεί και στο διαδύκτιο μαρτυρίες με γιαγιάδες που αναφέρουν με περηφάνια το περιστατικό λέγοντας ότι δείχνει το πόσο αποφασισμένοι ήταν, ότι οι Τούρκοι πάγωσαν από το φόβο τους όταν βρήκαν τα άψυχα κορμιά κ.α. Πολύ σωστά γράφει ένας φίλος παραπάνω ότι η ιστορία αυτή είναι επισήμως καταγεγραμένη και ότι όλα τα παραλειπόμενα (οι βρωμιές που γράφει για τον καπετάν-Ευκλείδη), είναι απόψεις μερίδας Σανταίων. Αντιγράφω και μια πρόταση ακόμα από το φιλαράκι παραπάνω : "Γενικά είναι μια σεβαστή μερίδα παλαιών Σανταίων που δεν θαυμάζουν καθόλου τον Ευκλείδη και πολλοί θεωρούν ότι με τους γύρω Τούρκους ζούσαν σχετικά καλά κι ότι οι πράξεις του τα έκαναν χειρότερα. " Δηλαδή ενώ οι άλλοι καίγανε και σφάζαν ο καπετάν-Ευκλείδης "χειροτέρευε την κατάσταση".

από τεμέτερον-τεσέτερον 15/07/2006 6:52 μμ.


Θα ήθελα ο φίλος Καρσλής να βάλει κάποια λινκ από τις διαδικτυακές αυτές πηγές που μιλάνε για την περίπτωση της Σάντας και είναι βασισμένες σε μαρτυρίες γέρων που τα έζησαν. Γενικά πρέπει να είμαστε προσεκτικοί όσον αφορά τις προσωπικές μαρτυρίες καθώς ενδέχεται να διαστρεβλώνεται η αλήθεια. Πρέπει να διευκρινίζεται αν ήταν αυτόπτες ή αυτήκοοι μάρτυρες, ποιες οι σχέσεις τους με τα πρόσωπα, να διασταυρώνονται οι απόψεις τους κ.α. Για παράδειγμα όσον αφορά το συγκεκριμένο θέμα του Ευκλείδη πολύ πιθανόν να βρεις δυο μαρτυρίες που η μια να λέει το αντίθετο απ'την άλλη. Κι αυτό να οφείλεται ας πούμε στο ότι ο ένας γέρος είναι συγγενής του Ευκλείδη κι ο άλλος από αντίπαλο σόι... Άρα προσοχή στη μελέτη των πηγών. Όσον αφορά τους Σανταίους που κατηγορούν ΚΑΙ τον Ευκλείδη για όσα έγιναν: φυσικά κι όταν λένε ότι με τους Τούρκους ζούσαν καλά κι ήσυχα δεν εννοούν τους Τούρκους τσέτες που σφάζανε (οι οποίοι μπορεί να ήταν κι από άλλες περιοχές) αλλά με τους γείτονές τους, τους απλούς ανθρώπους. Εκεί ρίχνουν φταίξιμο στον Ευκλείδη ότι κάνοντας επιθέσεις αδιακρίτως σε Τούρκους και χωριά άναψε φιτίλια ή έστω πιο πολλά απ'όσα υπήρχαν. Γενικά η ιστορία θέλει καλή κι ενδελεχή μελέτη ρε παιδιά. Το να διαβάσουμε σε κάποιο site ότι οι "ηρωικοί Πόντιοι με το όπλο στο χέρι βγήκαν στα βουνά για την ελευθερία κλπ κλπ" δεν λέει τίποτα. Αν δεν αποδείξεις με ντοκουμέντα και στοιχεία το πώς έγιναν τα πράγματα αυτά τα κείμενα έχουν μηδαμινή ιστορική αξία. Τα περισσότερα ποντιακά σάιτ επίσης φιλοξενούν αρκετές εθνικιστικές και μισαλλόδοξες φωνές. Δεν είναι λοιπόν η πηγή της αλήθειας. Κι επειδή ο Πόντος είναι τεράστια περιοχή, κι επειδή είχαμε δυο φάσεις στις διώξεις και το αντάρτικο, κι επειδή το αντάρτικο του Πόντου δεν ήταν κάτι ενιαίο αλλά είχε διαφορές από περιοχή σε περιοχή πρέπει να βλέπουμε και την κάθε περίπτωση ξεχωριστά.

από mahno-pontiac 17/07/2006 12:06 μμ.


Kάστορα, εάν είσαι φοιτητής, όπως σε αναφέρει ο τεμέτερον, μένω έκπληκτος από την απολυτότητά σου. Σίγουρα είσαι απόλυτος γιατί ξέρεις τα πάντα. Έτσι! Έχεις ήδη διαβάσει τις θέσεις όλων των πλευρών, έκανες μια βαθύτατη ανάλυση στο ιστορικό πλαίσιο της εποχής, μελέτησες όλες τις παραμέτρους και απεφάνθεις ότι εμείς που έχουμε άλλη εκτίμηση, λέμε απλά "ανοησίες", και μάλλον βαρβάτες ανοησίες. Μπορεί νάναι και έτσι! Εμένα, επειδή μ' ενδιαφέρει πολύ η συγκεκριμένη ιστορική στιγμή ψάχνω τις τοποθετήσεις της άλλης πλευράς, της πλειονότητας της τότε επαναστατικής ηγεσίας. Να διαπιστώσω από πρώτο χέρι το γεγονός ότι δεν είχαν ούτε σταγόνα από το δικό μας ρεαλισμό, ότι μάλλον δεν πολυαγαπούσαν την επανάσταση και προσπαθούσαν να βρουν τρόπο να την ξεφορτωθούν έξυπνα, ότι γενικά ήταν απελπιστικά αριστεριστές και επιπόλαιοι. Είδωμεν! Την προσέγγιση αυτή θα τη βρίσκεις συχνά μπροστά και συνεχώς με περισσότερα στοιχεία. Μακάρι η πολιτική υπόθεση που έχει διατυπωθεί σε τούτη τη συζήτηση να μην είναι ορθή. Εάν, όμως είναι;;; Και καλά ρε παιδιά, απαντήστε μου σε κάτι. Είναι δυνατόν να μην έχουμε ξεπεράσει ακόμα τη Λενινολαγνεία και την πίστη για το αλάθητο του πατέρα του Πατερούλη; Θα μου πεις βέβαια ότι εδώ ο σύντροφος Μουσταφά Κεμάλ Πασά αντιμετωπίζεται ώς εκσυγχρονιστής και ως επαναστάτης. Στον Λένιν θα κολήσουμε; Ρε γαμώτο, να μην έχουμε και μεις ένα φασίστα στρατηγό να ηγηθεί του επαναστατικού μας κινήματος και να απελευθερώσει τις πατρίδες μας από τους ιμπεριαλιστές -μέχρι το Γάγγη θα μπορούσε να φτάσει ο επαναστατικός του στρατός- και να μας εκσυγχρονίσει ακόμα περισσότερο κλείνοντας όλες τις ταβέρνες και τα καπηλειά, απαγορεύοντας το στιφάδο και τη μαγειρίτσα και υποχρεώνοντας όλα τα ποντιακά συγκροτήματα να φορούν παπιγιόν και γκέτες αντί τη ζίπκα και τα συναφή! Α, και διώχνοντας από την επαναστατική μας πατρίδα κάθε "βλαβερό χόρτο που απέμεινε από τα παλιά". Εννοείται, όσα χόρτα δεν είχε προλάβει να πατήσει η επαναστατική μπότα των συντρόφων Νεοτούρκων! Ω, sorry, τους δικούς μας νεότουρκους εννοώ, που -σε πολύ πιο light εκδοχή- τους έλεγαν κάτι σαν μεταξικούς, χουντικούς, εοκαβίτες κ.λπ.

από mahno-pontiac 17/07/2006 1:12 μμ.


Γράφεις σ' ένα σχόλιό σου, μεταξύ άλλων καθώς αναφέρεσαι στην περίπτωση Καρς-Αρνταχάν, και την εξής φράση: "Αφήστε που δεν νοείται να γίνεται επανάσταση σε μια χώρα κι αυτή η χώρα να διατηρεί και να συνεχίζει την κατοχή σε άλλη χώρα." Ποιά είναι η άποψή σου με την από κοινού επίθεση μπολσεβίκων και κεμαλικών κατά των αρμενικών δυνάμεων στα τέλη του '20. Επίθεση που οδήγησε στη συντριβή του αρμενικού κινήματος και την πλήρη πιά κατοχή της νότιας Αρμενίας από τους συντρόφους Τούρκους εθνικιστές και τη βίαιη ενσωματωση της βόρειας Αρμενίας στη Σοβιετική Ένωση. Όπως επίσης την τάση των μπολσεβίκων ηγετών για ταύτιση των ορίων της επικράτειάς τους με αυτά της τσαρικής αυτοκρατορίας; Κάτι που το πραγματοποίησαν με βίαιο τρόπο! Η μοναδική εξαίρεση αυτής της βασικής αρχής του Λένιν υπήρξε η γενναιόδωρη παράδοση των περιοχών Καρς και Αρνταχάν στους κεμαλικούς. Ίσως γιατί ο Μουσταφά Κεμάλ ήταν μέγας προλετάριος επαναστάτης!!! Αυτό είναι τελείως παράδοξο για τη σοβιετική πρακτική, αν σκεφτείς ότι ακόμα και την Καμτσάτκα και τη Σαχαλίνη θέλησαν -και κατάφεραν- να μετατρέψουν σε σοβιετικά εδάφη.Ενώ στην Κεντρική Ασία έδωσαν εξαιρετικά σκληρές μάχες. Βρε -πάλι- γαμώτο, να έδειχνε ο Λένιν προς τον Μαχνό τη μισή ευγένεια και συντροφικότητα που έδειξε προς τον Κεμάλ, σήμερα θα είχαμε ένα αναρχικό βασίλειο στον ουκρανικό Νότο, όπου μια από τις βασικές γλώσσες θα ήταν τα ελληνικά.

από υπερ-πόντιος 17/07/2006 1:16 μμ.


Εάν λοιπόν "είναι ορθή" η πολιτική υπόθεση που έχει διατυπωθεί, τι θα γίνει; Κατά τη γνώμη μου, απολύτως τίποτα. Ό,τι γινόταν και πριν. Με τα "αχ, ρε γαμώτο, αν το 1915 ο τάδε είχε /δεν είχε ..." κ.λ.π. δε βγαίνουμε πουθενά.

Τι να απαντήσω; Τίποτα δε θα αλλάξει! Εάν η υπόθεση είναι σωστή, θα πάθει για άλλη μια φορά σοκ η ψυχούλα μας, γιατί θα διαπιστώσει σε τι virtual reality μας έριξαν οι διάφοροι διαμορφωτές της συλλογικής μας μνήμης. Φυσικά και τι έγινε; Έτσι και αλλοιώς, εμείς είμαστε γνήσια τέκνα αυτής τς πραγματικότητας. Τώρα, τελείως προσωπικά, δε μ' αρέσει να θεωρεί ο κόσμος τους φασίστες για προοδευτικούς, τους απατεώνες για αγίους, τους "φονιάδες των λαών" για γνήσιους επαναστάτες. Όπως, μ' ενοχλεί όταν κάποιος δεν μπορεί να ξεχωρίσει τη διαφορά του Χίτλερ από τη Λούξεμπουργκ. Σto μπλογκ Tamystika toukolpou βρήκα ένα σχόλιο με την υπογραφή "Αnonymous" που -όσον αφορά την ερώτησή σου- μου ταιριάζει, παρότι έχω κάποιες πολιτικές αντιρρήσεις σε κάποια επιμέρους θέματα: "Η Ιστορία σαφώς δεν είναι αθώα! Ούτε υπάρχει αντικειμενική ιστορική ανάλυση. Η Ιστορία που γράφεται είναι επί της ουσίας η ερμηνεία των αντικειμενικών γεγονότων. Κατά συνέπεια, αυτός που γράφει Ιστορία είναι αυτός που έχει τη δυνατότητα να συγκροτήσει μια θεωρητική υποδομή που να του επιτρέπει να γράφει (δηλαδή να ερμηνεύει) την Ιστορία. Μέχρι σήμερα, η Ιστορία των Ελλήνων της Ανατολής γραφόταν από τους νικητές. Και νικητές ήταν τόσο ο τουρκικός εθνικισμός και οι κεμαλικοί επίγονοί του, όσο και οι ελλαδικές πολιτικές δυνάμεις εξουσίας της δεκαετίας του '20, που στην πραγματικότητα διευκόλυναν τον τουρκικό εθνικισμό να επικρατήσει εις βάρος των χριστιανικών λαών της περιοχής. Με δύο λόγια, είναι μύθος ότι με την Μικρασιατική Καταστροφή ηττήθηκε συνολικά ο ελληνισμός. Δυστυχώς, ηττήθηκαν και καταστράφηκαν μόνο οι Μικρασιάτες (Πόντιοι, Ίωνες κ.ά.) και οι Ανατολικοθρακιώτες. Οι ελλαδικές δυνάμεις εξουσίας, όπως και μεγάλα τμήματα του ελλαδικού πληθυσμού βγήκαν κερδισμένα από την Καταστροφή. Συγκεκριμένα, η Δεξιά με το Παλάτι και το Λαϊκό Κόμμα εκείνης της εποχής μισούσαν τους Έλληνες της Ανατολής και τους αντιμετώπιζαν ως πολιτικά αντίπαλους. Γι΄ αυτούς ο στόχος ήταν η "μικρά πλην έντιμος Ελλάς" και η επιστροφή των παιδιών τους από την ξένη Μικρά Ασία. Ακριβώς γι' αυτό απαγόρευσαν τον ελληνικό πληθυσμό της Ιωνίας να αναχωρήσει πριν και μετά το σπάσιμο του μετώπου. Με δυό λόγια, τους Έλληνες της Ιωνίας τους παρέδωσαν κυριολεκτικά στους κεμαλικούς οι παλαιοελλαδίτες κυρίαρχοι με απόφαση του τότε πρωθυπουργού. Οι βενιζελικοί που εξέφραζαν τις προσδοκίες των Μικρασιατών, επέτρεψαν να ανέλθουν στην εξουσία οι αντιπολεμικοί μοναρχικοί. Δηλαδή απεχώρησαν από την πολιτική διαχείρηση εν μέσω πολέμου, τη στιγμή που όλοι οι αντίπαλοί τους ήταν κατά των Μικρασιατών. Η Αριστερά εκείνης της εποχής λειτουργούσε ως συμπλήρωμα της μοναρχίας που καμιά σχέση δεν είχε με τα συμφέροντα των Ελλήνων εργαζομένων στη Μικρά Ασία. Και γι' αυτό έκανε ότι περνούσε από το χέρι της να νικήσει ο κεμαλικός εθνικιστικός στρατός."

από Βλάσης 17/07/2006 3:31 μμ.


Ελπίζω κάποια στιγμή να γίνουμε σύντροφοι και, κυρίως, συμπότες. Μέχρι τότε όμως, ας συζητάμε όσο μπορούμε. Υποσχέθηκα ένα μάζεμα στον τ'εμέτερον, το οποίο ακόμα δεν το άρχισα. Αλλά θα το κάνω σίγουρα. Για να διευρύνουμε τη συζήτηση δημοσίευσα σήμερα στο ίντι ένα κείμενο του 1909 του Γεωργίου Σκληρού για το Ανατολικό Ζήτημα, που γραφτηκε λίγο μετά το πραξικόπημα των Νεοτούρκων. Το θεωρώ κορυφαίο και βασικό για την κατανόηση του κοινωνικοπολιτικού τοπίου εκείνης της εποχής. Εάν κάποιος έχει τα κείμενα της Λούξεμπουργκ για το Ανατολικό Ζήτημα, τη θέση του γερμανικού ιμπεριαλισμού κ.ά. σχετικά, ας τα δημοσιεύσει. Η καθαρότητα της ματιάς του Σκληρού, που υπάρχει και σε αντίστοιχα κείμενα του Γληνου -και μ' έναν εκπληκτικό τρόπο συμπορεύεται με τις αναλύσεις της Λούξεμπουργκ- εντυπωσιάζει εμάς που προσπαθούμε να "διερευνήσουμε" τα απόκρυφα εκείνης της εποχής. ΚΑΙ ΜΙΑ ΠΡΟΤΑΣΗ σε όσους έχουν σχέση με τη Συλλογικότητα που διαχειρίζεται το συγκεκριμένο ιντιμίντια: Ας παραχωρήσουν ένα φόρουμ στους Πόντιους που συζητούν για τα θέματα αυτά και δεν μπορούν να εκφραστούν πλήρως, ούτε μέσα από τις παραδοσιακές ιστοσελίδες, ούτε επιθυμούν να καταναλωθούν σε πολιτικά περίεργες σελίδες. Εξάλλου, αυτή τη στιγμή και ποντιακό κίνημα υπάρχει, όπως επίσης και κόσμος που θέλει να συζητήσει και να διαμορφώσει -ει δυνατόν- μια άποψη. Και μέσα στο φόρουμ αυτό ας μαζευτούν όλα τα κείμενα, τα σχόλια και οι προβληματισμοί.

από τεμέτερον-τεσέτερον 18/07/2006 10:19 πμ.


Νομίζω ότι είναι η τελευταία φορά που γράφω σ'αυτό το συγκεκριμένο post, όχι για τίποτα άλλο, αλλά τα θέματα κάπως εξαντλήθηκαν σε μια πρώτη φάση, οι περισσότεροι το ψιλοξεχάσαμε κι επαναλαμβανόμαστε κιόλας. Φαντάζομαι ότι η συζήτηση για όλους όσους ενδιαφερόμαστε δεν σταματάει, θα συνεχιστεί και σε άλλα άρθρα, σχόλια κλπ. Για να διευκρινίσω μόνο στον "mahno" τι εννοούσα: Όταν λέω ότι δεν νοείται επαναστατημένη χώρα να διατηρεί κατοχικά στρατεύματα σε άλλη χώρα προφανώς εννοούσα ότι η επαναστατική Ρωσία, η Ρωσία των Μπολσεβίκων και της προλεταριακής επανάστασης δεν μπορούσε να διατηρεί στρατεύματα στον Πόντο και την Ανατολική Τουρκία. Δηλαδή δεν μπορούσε να συνεχίσει την Τσαρική πολιτική η οποία ήταν ιμπεριαλιστική, άσχετα αν μπορεί να συνέφερε τους χριστιανικούς πληθυσμούς της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Αρνταχάν, Άρτβιν και Καρς δεν ήταν απελευθερωμένες ρώσικες περιοχές (τουλάχιστον απ'όσο γνωρίζω) αλλά υποταγμένες στους Ρώσους μετά από ΡωσοΤουρκικό πόλεμο. Σκέψου ανάλογα, να γινόταν προλεταριακή επανάσταση στην Αγγλία και να συνέχιζε η Αγγλία να διατηρεί βάσεις στην Κύπρο, ή σε παλιότερη φάση να έχει αποικίες κλπ. Ο ίδιος ο Μαρξ έλεγε ότι ένα έθνος που καταπιέζει ένα άλλο έθνος (ή άλλα έθνη) δεν μπορεί το ίδιο να είναι ελεύθερο. Τρανό παράδειγμα η σημερινή Τουρκία με τους Κούρδους. Υπό αυτό το πρίσμα το θεωρώ απόλυτα φυσιολογικό που μετά τη νίκη της Οκτωβριανής επανάστασης οι μπολσεβίκοι παραιτήθηκαν από όλα τα εδάφη που είχε καταλάβει η τσαρική ρωσία. Τώρα σχετικά με τα παραδείγματα που αναφέρεις για ρωσοτουρκική πολεμική σύμπραξη εναντίον των Αρμενίων, μοίρασμα περιοχών κλπ δεν τα γνωρίζω ούτε για να σου πω ότι έχεις δίκιο, ούτε ότι έχεις άδικο. Αυτό που έθεσα, το έθεσα ως γενικό κανόνα τον οποίο συμμερίζομαι και τον θεωρώ εργαλείο για να εξηγήσουμε τη σωστή στάση των μπολσεβίκων στο ζήτημα της αποχώρησης από τις οθωμανικές-τουρκικές περιοχές. Υ.Γ. Όταν θα'χω λίγο χρόνο θα κοιτάξω και το κείμενο του Σκληρού. Καλοκαίρι τώρα βλέπεις...μια εδώ και μια εκεί είμαστε!

από mahno-pontiac 18/07/2006 11:11 πμ.


Κατ΄αρχάς, καλές διακοπές. Ένα τελευταίο σχόλιο: Η τσαρική Ρωσία υπήρξε ένα από τα πλέον ιμπεριαλιστικά κράτη. Τον Καύκασο (και τον Βόρειο Καύκασο) τον κέρδισε πολιτικά το 1856, όταν υποχρέωσε τους ντόπιους ορεινούς λαούς -που αγωνίστηκαν σκληρά κατά της ρωσικής επέκτασης- να υπογράψουν συνθήκη ειρήνης και υποταγής. Στο πλαίσιο αυτού του πολέμου οι κοζάκοι έκαναν πραγματική γενοκτονία των ντόπιων, μουσουλμανικών κυρίως, λαών. Τότε η Ρωσία δημιούργησε το τσετσενικό της πρόβλημα και γέμισε την Οθωμ. Αυτοκρατορία με εκατοντάδες χιλιάδες πρόσφυγες, Αμπχάζιους, Τσερκέζους, Αντιγκέους, Τατάρους κ.ά. Το Καρς το κέρδισε από την Οθωμανική Αυτοκρατορία και το ενσωμάτωσε, είκοσι χρόνια αργότερα. Εάν οι μπολσεβίκοι ηταν συνεπείς θα έπρεπε να αποχωρήσουν από ολόκληρη τη Νότια Ρωσία, τη Νότια Ουκρανία και την Κριμαία, καθώς και την Άπω Ανατολή, την οποία η τσαρική Ρωσία είχε κατακτήσει αργοτερα απο το Καρς. Κατά συνέπεια, η παράδοση του Καρς και του Αρνταχάν στους Νεότουρκους με τη συνθήκη του Μπρεστ, δεν είναιαποτέλεσμα αρχών αλλά συγκυριακού οπορτουνισμού. --------------------------- ΚΑΙ ΚΑΤΙ ΓΙΑ ΤΗ ΣΑΝΤΑ. Μου έκανε εντύπωση η διαφορά οπτικής που υπάρχει για το αντάρτικο της Σάντας. Ψάχνοντας στο περιοδικό "Χρονικά του Πόντου", βρήκα στο τεύχος 3 του Νοεμβρίου του 1943, ένα ενδιαφέρον άρθρο του Χ. Α. Μουρατχανίδη με τίτλο "Οι αετοί της Σάντας". Στο άρθρο αυτό ο Μουρατχανίδης αναφέρει ότι το αντάρτικο ξεκίνησε ως αυτοάμυνα σε επιθέσεις τουρκικών συμμοριών, που εκείνο τον καιρό δρούσαν παντού -και όχι μόνο στον Πόντο- ως αποτέλεσμα της οργάνωσης παρακρατικών ομάδων από τους νεότουρκους για την υλοποίηση των προαποφασισμένων σχεδίων τους (το τελευταίο είναι δικό μου σχόλιο). Γράφει ότι στις 15 Δεκεμβρίου 1917 συγκλήθηκε Γενική Συνέλευση των κατοίκων για να συζητήσουν το πρόβλημα που συνιστούσαν οι παρακρατικές συμμορίες. Το σύνθημα που κυριάρχησε στη συνέλευση ήταν: ΝΑ ΛΗΣΤΕΨΟΥΜΕ ΤΟΥΣ ΛΗΣΤΕΣ. Εξέλεξαν μια Εκτελεστική Επιτροπή, στην οποία εκχώρησαν απόλυτη εξουσία. Η Εκτελεστική Επιτροπή είχε δικαίωμα να ορίσει τον Γενικό Οπλαρχηγό, ο οποίος με τη σειρά του εξέλεξε άλλους 9 οπλαρχηγούς για υπεύθυνους. Δημιουργήθηκε έτσι μια πολιτοφυλακή, στην οποία γράφτηκαν όλοι οι άντρες μεταξύ 18-50 χρόνων και άρχισαν να ασκούνται τακτικά. Και μια απορία περί της προοδευτικότητας και των ιδεολογιών του ποντιακού αντάρτικου. Δεν αρκούσε ότι απέναντί τους ήταν μια σκληρή φασιστική εξουσία στην οποία υποχρεώθηκαν να αμυνθουν; Τι ιδεολογία είχαν οι Χαϊντούκοι ή οι Κλέφτες ή όλα τα παρόμοια κινήματα; Νομίζω είχαν μόνο το αυθόρμητο συναίσθημα του καταπιεσμένου για αντίσταση!

από κάστορ(ας) 20/07/2006 1:02 πμ.


θα απαντήσω. Καταρχάς εδώ και χρόνια δεν είμαι πια φοιτητής ;), οπότε τον σύντροφο τεμέτερον-τεσέτερον μαλλον θα τον ξέρω απο παλιά... Κατα δεύτερον, αγαπητέ macnhopontiac, βλέπεις ότι δεν μπήκα στον ζήτημα του Πόντου γιατί όντως δεν γνωρίζω πολλά, και μαθαίνω μέσα από αυτούς τους διαλόγους και εγώ. Για την Σοβιετική ιστορία όμως επέτρεψέ μου να έχω άποψη. πχ αυτό που λες <<Να διαπιστώσω από πρώτο χέρι το γεγονός ότι δεν είχαν ούτε σταγόνα από το δικό μας ρεαλισμό, ότι μάλλον δεν πολυαγαπούσαν την επανάσταση και προσπαθούσαν να βρουν τρόπο να την ξεφορτωθούν έξυπνα, ότι γενικά ήταν απελπιστικά αριστεριστές και επιπόλαιοι>> μου είναι δύσκολο να το καταλάβω. Εσύ δεν κατηγορούσες την Συνθήκη του Μπρεστ-Λιτοφκσ? Από την άλλη κατηγορείς τους Μπολσεβίκους για ρεαλισμό? Τί πιο ρεαλιστικό από την συνθήκη? Αλλά τους κατηγορείς και για αριστερισμό μετά, αλλά και ότι δεν αγαπούσαν την επανάσταση. Ως εκ τούτου δεν μπορώ να καταλάβω τί εννοείς φοβάμαι... Οι ανοησίες που έγραψα, πήγαιναν στο ότι ο Λένιν ήταν πράκτορας των Γερμανών. <<-Νομίζω ότι το χρέος του Λένιν προς τους Γερμανούς και οι μυστικές πολιτικές συμφωνίες μαζί τους, οδήγησαν το επαναστατικό κίνημα στην καταστροφή και τους λαούς της περιοχής ξανά στον πάγκο του χασάπη.>> Έλεος. Οι μπολσεβίκοι ήταν κοινωνικό ρεύμα και η πολιτική και η σκέψη τους άλλαξε τον σύγχρονο κόσμο και επιρρέασε όσο τίποτα άλλο τον 20ο αιώνα. Αυτά που λες για επαναστατικό πόλεμο, ότι η Γερμανία κατέρεε και ότι οι Μπολσεβίκοι θα προέλαυναν είναι απλά ανυπόστατα και δεν στηρίζονται πουθενά. Η στρατιωτική αδυναμία των Σοβιετικών φάνηκε και στον πόλεμο με την Πολωνία το 1921 όπου ηττήθακαν. Και θα νικούσαν τους Γερμανούς το 1917?????? Όσο για την πολιτική που είχαν οι μπολσεβίκοι για τις σοβιετικές εθνότητες μεταβλήθηκε πολύ κατά την δεκαετία του 20 και ήταν κομβικό ζήτημα πχ διαφωνίας του Λένιν με τον Στάλιν για την Γεωργία. Η άποψη της Λούξεμπουργκ ήτανε μάλλον επηρεασμένη από λάθος ανάλυση της εκμετάλλευσης που υφίσταντο οι καταπιεσμένοι λαοί. Πήγαινε και πές εσύ στου Πολωνούς ότι έπρεπε να μείνουν υπό τους Ρώσους όπως έλεγε η Ρόζα. Απλά δεν γινότανε! Κατά τα άλλα πάντως, μάλλον "δεξιάς" και όχι "αριστερής" τάσης ήταν. Για τον Μαχνό τί να πω; Ήταν ένα τοπικό φαινόμενο της Ουκρανίας, με έντονα αγροτικά χαρακτηριστικά και με απομονωτικό χαρακτήρα. Ο μαχνό μπορεί να ήτανε καλός για τους αγρότες του αλλά ποιός θα ετρεφε τις πόλεις; ΠΟιός θα ανέπτυσσε την βιομηχανία; Με αυτά αναμετρήθηκαν οι Μπολσεβίκοι (και γίνανε δυσάρεστοι στους αγρότες που ξέσπασαν με την Κροστάνδη), και μπορεί να απέτυχαν τελικά στον σοσιαλιστικό στόχο, αλλά τουλάχιστον πάλεψαν. Γι αυτό και ο μαχνό -αλλά και οι κανονικοί αναρχικοι- ήταν στην ρωσία περιθωριακό φαινόμενο χωρίς δυναμική. Οπότε παραμένω πιστά στις θέσεις του προηγούμενου σχολίου μου. Καλό καλοκαίρι σε όλους

από mahno-pontiac 20/07/2006 11:47 πμ.


Kastora, ενοχλήθηκα στο πρώτο σχόλιό σου από την απάξίωση που εξέφρασες απέναντι σε μια άποψη που διαφωνείς. Γιαυτό η απάντησή μου είχε έναν σαρκασμό, που μάλλον δεν κατάφερα να τον κάνω ορατό. Έτσι, διάβασε αυτά που έγραψα με την επισήμανση αυτή. Πάντως, μην ενοχλείσαι που συζητάμε πράγματα που θεωρούνται θέσφατα και δεδομένα. Δες το από τη θετική πλευρά. Το ότι ακόμα και σήμερα συζητάμε για τέτοια ζητήματα, όπως η Συνθήκη του Μπρεστ Λιτόφσκ, δείχνει και μια ιδεολογική υγεία. Και αν όχι υγεία, τουλάχιστον γόνιμη ανησυχία. Σήμερα συμβαίνει, εμείς, κάποιοι Πόντιοι του χώρου, ακόμα να έχουμε ευαισθησίες για τη μοίρα των παππούδων μας και να μη βολευόμαστε σε παραδοσιακά ιδεολογικά σχήματα. Με το εμείς εννοώ κάποιους τρίτης και τέταρτης προσφυγικής γενιάς και μαζί τους και κάποιοι νέοι Πόντιοι από τη Σοβιετική Ένωση, που είναι στη δικιά σου και δικιά μου ηλικία, γεννήθηκαν πλάϊ στα σινοσοβιετικά σύνορα και σήμερα βιώνουν μια νέα αληθινότατη προσφυγιά στην άκαρδη "μητέρα πατρίδα". Τώρα! Κάποια σύντομα σχόλια σ' αυτά που γράφεις. -Για τη στάση του Λένιν επιμένω (αυτό έλειπε!), -Για την άποψη της Λούξεμπουργκ σε σχέση με το πολωνικό, ίσως νάχεις δίκιο. Εδώ όμως χρησιμοποιείται ως εργαλείο η ανάλυσή της για το χώρο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Είναι πράγματι εκπληκτικό το ότι η Λούξεμπουργκ, που υπήρξε τόσο άτεγκτη από μια ταξική εμμονή στους Πολωνούς και καμιά παραχώρηση δεν έκανε προς το εθνικό κίνημά τους, στην περίπτωση τη δικιά μας θεωρεί ότι το ταξικό κίνημα στην Ανατολή εκφράζεται μέσα από τα κινήματα των χριστιανικών λαών κατά της τουρκικής απολυταρχίας. Δεν είναι εκπληκτική η απόσταση και η διαφορά από την πολιτική συμπεριφορά της Αριστεράς του ελλαδικού κρατιδίου; Και εν τέλει, δε σημαίνει για μας ότι τα δικά μας συμφέροντα (ημών που προερχόμαστε από την Ανατολή) δεν ταυτίζονταν με αυτά των παλαιοελλαδιτών εκείνης της εποχής; Κάτι σαν τους Παλαιστίνιους και τους Αιγύπτιους πρέπει νάμασταν (Όλοι Άραβες είναι, χωρίς αυτό να σημαίνει κάτι επί της ουσίας) -Εξαιρετικό ενδιαφέρον έχει η εθνική πολιτική των μπολσεβίκων στις διάφορες φάσεις της. Από την περίοδο της πολυπολιτισμικής ανοχής και προώθησης των εθνικών πολιτισμών έως την επαναφορά στα παλιά δοκιμασμένα μοντέλα του εκρωσισμού (μετά το '37). Οι Πόντιοι της Σοβιετικής Ένωσης έχουν πολλά να πουν πάνω σ΄αυτό!

από mahno-pontiac 20/07/2006 12:15 μμ.


Τρία σχόλια ακόμα: -Το ότι οι μπολσεβίκοι διεκδίκησαν και κατέκτησαν την Ουκρανία και την Κριμαία, τις οποίες είχαν παραχωρήσει επισήμως στους Γερμανούς με την περιβόητη Συνθήκη του Μπρεστ Λιτόφσκ (Φεβρουάριος '18), το οφείλουν αποκλειστικά στην Αντάντ που νίκησε οκτώ μληνες αργότερα. -Το μαχνοβίτικο κίνημα είχε αντέξει και είχε αμυνθεί στη γερμανική κατοχή. Η καταστολή του από τους μπολσεβίκους, δεν υπήρξε αποτέλεσμα της έγνοιας τους για τους πολίτες των πόλεων, αλλά από την τάση εξόντωσης κάθε ανταγωνιστικού πολιτικού κέντρου. -Η Κροστάνδη δεν υπήρξε αποτέλεσμα της συντηρητικής αγροτικής αντίδρασης, αλλά αποτέλεσμα της αγανάκτησης του πιο προχωρημένου τμήματος του επαναστατημένου στρατού,για την γραφειοκρατικοποίηση και τον παραμερισμό των Σοβιέτ από τους μπολσεβίκους. Οι "Ιζβέστιες" που εξέδωσαν οι εξεγερμένοι μιλούν για όλα αυτά και έχουν κυκλοφορήσει και στα ελληνικά, νομίζω από τον Ελεύθερο Τύπο. -Νομίζω ότι δεν λαμβάνεις υπόψη σου ότι οι μπολσεβίκοι πήραν τη δομή του κόμματος Νέου Τύπου -δηλαδή αντίγραφο της δομής της Οχράνα, που είχε επιλεγεί για συνωμοτικούς λόγους- και τη μετέτρεψαν σε δομή τους κράτους, προκαλώντας τα επαναστατικά αντανακλαστικά πλήθους κινημάτων.

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

To μέγιστο μέγεθος των αρχείων είναι 16ΜΒ. Επιτρέπονται όλες οι γνωστές καταλήξεις αρχείων εικόνας,ήχου, βίντεο. ΠΡΟΣΟΧΗ! Για να υπάρχει η δυνατότα embed ενός video πρέπει να είναι της μορφής mp4 ή ogg.

Νέο! Επιλέξτε ποιά εικόνα θα απεικονίζεται στην αρχή του σχόλιου.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License