Σεργκέι Γ. Νετσάγιεφ - Γράμματα...

Αντιγραφή κατά γράμμα από την έκδοση του "Πανοπτικόν" Η γκραβούρα τιτλοφορείται "Η σύλληψη του Μηδενιστή"

post image

Σεργκέι Νετσάγιεφ – Βλαντιμίρ Σερεμπρένικοφ Από το κύριο άρθρο του περιοδικού Obscina (Κομμούνα) Η γενιά στην οποία ανήκε ο Χέρτσεν ήταν η έσχατη εκδήλωση της φιλελευθερίζουσας αριστοκρατίας. Ο θεωρητικός ριζοσπαστισμός της ήταν ένα άνθος θερμοκηπίου, φυτεμένο και μεγαλωμένο μέσα σε μια τεχνητή ατμόσφαιρα που το έκανε να ζει. Μαραινόταν όμως από την πρώτη του επαφή με τον ελεύθερο αέρα και την πραγματική ατμόσφαιρα της πρακτικής δράσης. Οι άνθρωποι της γενιάς αυτής κριτίκαραν, χλεύαζαν την υπάρχουσα κοινωνική τάξη με την καυστική επιδεξιότητα που συναντά κανείς στα σαλόνια και με μια απαρχαιωμένη ποιητική γλώσσα. Ήταν ευχαριστημένοι με τον ρόλο τους. Σεπτέμβρης, 1870 Σεργκέι Νετσάγιεφ Ανοιχτή επιστολή στον Μπακούνιν και στον Ογκάρεφ Πολίτες, Επειδή δεν βλέπω να υπάρχει δυνατότητα να σας συναντήσω σύντομα, απευθύνομαι σε σας μέσω της κόρης του Χέρτσεν, που διαχειρίζεται το ταμείο μας, και σας παρακαλώ να μεταβιβάσετε στη διεύθυνση της Obscina το υπόλοιπο του κεφαλαίου , του οποίου ένα μέρος μου δόθηκε ενώ ζούσε ακόμη ο Χέρτσεν και ένα άλλο μέρος εδώ και λίγο καιρό. Επωφελούμαι της ευκαιρίας για να σας πω ότι, παρά τις διαφορετικές απόψεις μας όσον αφορά τους πολιτικούς σκοπούς και μέσα, διαφορές που εμφανίστηκαν όταν φτάσαμε στο ζήτημα της πρακτικής, η οποία απαιτεί όχι μόνο θεωρητικό ριζοσπαστισμό αλλά και πρακτικό πνεύμα (και αρνούμενος στο εξής κάθε πολιτική αλληλεγγύη μαζί σας), δεν έπαψα μολαταύτα να σας θεωρώ εκπροσώπους μιας γενιάς η οποία, δυστυχώς, φεύγει από τη σκηνή της ιστορίας δίχως να αφήσει ίχνη. Οι συλλήψεις της γενιάς σας, πολίτες (συλλήψεις που δεν έχουν τις ρίζες τους στη ζωή σας ούτε στην [κοινωνική] κατάστασή σας και που τις έχετε πάρει απ’ έξω, βρίσκονται σε πλήρη ασυμφωνία με την υλική σας κατάσταση, τόσο που ποτέ δεν μπορέσατε να τις εφαρμόσετε στην πρακτική) – οι συλλήψεις αυτές, λέω, μολαταύτα σας έσωσαν, τουλάχιστον μερικούς από εσάς, από τον βόρβορο και τη λάσπη στην οποία έπεσαν οι πρώην συνάδελφοί σας Κακτόφ, Λεόντιεφ και σία. Οι κοινωνικές πεποιθήσεις σας σάς εμπόδισαν να γίνετε οπαδοί του καταραμένου υπάρχοντος κρατικού συστήματος· μα έγιναν με τέτοιο τρόπο αντιληπτές από τη γενιά που βγήκε από μη λαϊκά περιβάλλοντα που δεν έκαναν κανέναν πραγματικό εχθρό του κράτους· και τούτο επειδή η αντίφαση που υπάρχει ανάμεσα στην επαναστατική σκέψη σας και την αριστοκρατική ζωή σας οδήγησε σε έναν απελπιστικό σκεπτικισμό και σε μια παραλυτική απογοήτευση πνευμάτων τόσο ισχυρών όσο ο Α. Χέρτσεν. Ό,τι χρήσιμο μπορούσε να βγει από τη γενιά αυτή βρήκε την έκφρασή του στα κείμενα του εκδότη της Kolokol και στα δικά σας. Γι αυτό, βλέποντας σε σας αν όχι πραγματικούς αγωνιστές της υπόθεσής μας τουλάχιστον πιστούς οπαδούς της, θεωρώ καθήκον μου να σας φερθώ με ειλικρίνεια και εντιμότητα που θα αφαιρέσω από τη συμπεριφορά μου προς τους εχθρούς μας. Είμαι βαθιά πεπεισμένος, πολίτες, για τη βαθύτητα του πολιτικού σας αισθητηρίου, το οποίο δεν θα σας αφήσει να οδηγηθείτε στην αγανάκτηση ή στιγμιαία στην οργή – και να παίξετε έτσι το παιχνίδι του κοινού μας εχθρού, της ρωσικής κυβέρνησης, την οποία μισείτε τόσο όσο κι εγώ. Επίσης, θεωρώ ψεύτικες τις φήμες σύμφωνα με τις οποίες στις γνώμες που εκφέρατε πρόσφατα για μένα διακρίνεται περισσότερη βίαιη αγανάκτηση παρά ορθοφροσύνη, η οποία μετριάζει, σε κάθε σοβαρό πολιτικό άνδρα, τις εξάψεις της προσωπικής δυσαρέσκειας. Χωρίζοντας τη θέση μου από σας, πολίτες, μετά μια τελευταία εξήγηση, σας απλώνω το χέρι ως φίλος και τολμώ να ελπίζω πως δεν θα πάψω να είναι τέτοιος. Κι αυτό ακόμη περισσότερο, επειδή νομίζω ότι δεν θα υπάρξουν στο εξής συγκρούσεις μεταξύ μας στο επίπεδο της δράσης, καθώς πιστεύω απόλυτα ότι δεν θα δράσετε καθόλου πια στην πράξη υπέρ της ρωσικής επανάστασης. Σεπτέμβρης, 1870

Εικόνες:

από @@@ 22/08/2006 8:40 πμ.


ποτε εκδοθηκε αυτο το τευχος?

*

από Καποιος 22/08/2006 3:09 μμ.


Μπραβο, αν απο ενα γραμμα βγαζεις συμπερασματα για μια ολοκληρη ιστορια... Αν εβαζες μια φραση μονο δεν θα ηταν καλυτερα; Και γραμμα πιανου; Να θυμαστε μονο οτι μιλαμε για καποιον που πεθανε στη φυλακη, πιστος στο σκοπο του, ενω αλλοι τα τιναξανε σε βιλλες στη Γενευη, χωρις να λειπουν καθολου οι κατηγοριες για καταχρηση χρηματων απο τους τοτε συντροφους τους. Και ηταν εκεινοι που αλλαζανε σταση καθε τρεις και λιγο, σαν τους ανεμοδεικτες. Αλλα συγνωμη... Η ιστορια που γνωριζετε ειναι η ιστορια των (μεχρι τωρα) νικητων. Εχει ομως ο καιρος γυρισματα...

από @ναρχικός 22/08/2006 4:10 μμ.


οι αναρχικοί, αντίθετα με τις προφητείες του Νετσάγεφ υπάρχουν και συνεχίζουν να αγωνίζονται μέχρι σήμερα, αντίθετα με τους ανύπαρκτους Νετσαγεφικούς. Οσο για τον αγώνα ενάντια στη Ρωσική αυτοκρατορία, πράγματι οι Λενινιστές και Σταλινικοί συνεχιστές του Νετσάγεφ τον έδωσαν μόνο που στη θέση της έστησαν μια νέα αυτοκρατορία καταδικασμένη κι εκείνη να καταρρεύσει.

από @ναρχικός 22/08/2006 5:05 μμ.


Ο Μπακούνιν κλείστηκε επίσης στη φυλακή και κατάφερε να αποδράσει κολυμπώντας αρκετά μίλια μέσα στα παγωμένα νερά. Αντίθετα, ο Νετσάγεφ σκηνοθέτησε μια δήθεν απόδραση χωρίς καν να συλληφθεί προκειμένου να φτιάξει όνομα. Οταν συνελλήφθη πραγματικά, δεν κατάφερε ποτέ να αποδράσει. Οσο για τις βίλλες που λές είσαι ακόμα πιό άκυρος. Ζούσε σε μια σοφίτα στη Γενεύη (ο Μπακούνιν) την οποία μοιραζόταν κατα καιρούς με εξόριστους Ρώσους επαναστάτες, μεταξύ των οποίων και ο Νετσάγεφ. Εκείνο που αξίζει να θίξει κανείς και διαφοροποιεί τον Μπακούνιν από το Νετσάγεφ ήταν το γεγονός ότι ο πρώτος έμεινε πιστός στην αξία της αλληλεγγύης ενώ ο δεύτερος έφτασε στο σημείο να εκτελέσει σύντροφό του χωρίς καν να έχει τις απαραίτητες αποδείξεις ενοχής του. Μια τέτοια προσωπικότητα όπως καταλαβαίνεις, ακόμα κι αν το ήθελε η αλληλεγγύη που θα εισέπραττε θα ήταν ανάλογη της συντροφικότητας που επέδειξε. Ετσι, αποδείχτηκε εύκολος στόχος του Τσαρικού καθεστώτος που τον κράτησε στη φυλακή μέχρι το τέλος της ζωής του με ελάχιστες μεμωνομένες δράσεις αλληλεγγύης για την απελευθέρωσή του, από άτομα που είχαν περισσότερο προσωπικές παρά πολιτικές σχέσεις μαζί του. Την ίδια τακτική με το Νετσάγεφ ακολούθησαν αργότερα οι Μπολσεβίκοι εκτελώντας με συνοπτικές διαδικασίες τους αναρχικούς καταληψίες της Μόσχας, τους Μαχνοβίτες και τους εξεγερμένους της Κροστάνδης.

από Ν 22/08/2006 5:05 μμ.


μηπως εχει κανεις το κειμενο του νετσαγιεφ : The Fundamentals of the Future Social System??

Έβαλε ένα κείμενο ο πρώτος, όποιος θέλει το διαβάζει, συμφωνεί διαφωνεί, τη ψάχνει, η υπόθεση έχει πολύ ενδιαφέρον ειδικά για τους νεότερους συντρόφους. Χαλαρώστε λίγο οι ειδικοί αντινετσαγεφικοί και νετσαγεφικοί, μπακουνικοί και ναροντνικοί, βρείτε νέα ινδάλματα, δε γουστάρουμε να διαβάζουμε τις αποψάρες σας, βουλώστε το επιτέλους... (κι όποιος πει μη τις διαβάζεις, να μην τις γράφει, βιβλιοθήκη είναι εδώ ή φόρουμ?)

από - 22/08/2006 7:04 μμ.


Τα σχόλια συμπληρώνουν το αρχικό κείμενο φανερώνοντας πτυχές του θέματος που δεν θίγονται από το ίδιο το κείμενο, τις συνθήκες στις οποίες γράφτηκε και πολλά άλλα. Για το λόγο αυτό στις βιβλιοθήκες (και όχι στα φόρα) τα βιβλία που διατίθενται περιέχουν σχόλια, εισαγωγές, επεξηγήσεις, παραπομπές κλπ προκειμένου να γίνονται κατανοητά από αναγνώστες που δεν έχουν υπόψη τους κάποια παραλειπόμενα. Τα σχόλια είναι πολύ πιό ελευθεριακής διάθεσης σε σχέση με τη λογοκρισία (ή την αυτο-λογοκρισία που προτείνεις λέγοντας "μην το διαβάζεις").

από Φουρνιαρηs 24/08/2006 3:21 πμ.


Παει το σχολιο μου το σβησε η Σ.Ο. γιατι ρε?

από Stratos από IMC Editorial 24/08/2006 3:43 πμ.


το κουτσομπολιό για τους Νετσαγιεφικούς της Θεσσαλονίκης δεν έχει σχέση με τη συγκεκριμένη μπροσούρα.

Καντε ενα αρθρο στο φορουμ και βγαλτε τα ματια σαs,ξεδωστε να ηρεμησετε.Για να ηρεμησουμε και εμειs απο εσαs.Δεν ειναι η πρωτη φορα που συμβαινει αυτο στο ιντυ.Εχει συμβει και παλαιοτερα και ανα ατακτα χρονικα διαστηματα το ιδιο βιολι.Λεει καποιοs κατι και αντε δωστου μετα φορα παρτιδα.Ειπαμε στο φορουμ και αντε γεια.

από Βλαδίμηρος Σερεμπρένικωφ 27/08/2006 8:18 μμ.


post image
THE STUDENT (To my young friend Nechaev) He was born to a wretched fate And taught in a hard school, And suffered interminable torments In years of unceasing labor. But as the years swept by His love for the people grew stronger And fiercer his thirst for the common good The thirst to improve man's fate. ποίημα του Νικολάι Ογκάρεφ, συντρόφου του Μιχαήλ Μπακούνιν στην εξορία Nechayev began to tell me his plans for carrying out a revolution in Russia in the near future. I felt terrible: it was really painful for me to say "That's unlikely," "I don't know about that". I could see that he was very serious, that this was no idle chatter about revolution. He could and would act - wasn't he the ringleader of the students? ... I could imagine no greater pleasure than serving the revolution. I had dared only to dream of it, and yet now he was saying that he wanted to recruit me... Αναμνήσεις της Βέρας Ζαζούλιτς The Duties of the Revolutionary toward Himself 1. The revolutionary is a doomed man. He has no personal interests, no business affairs, no emotions, no attachments, no property, and no name. Everything in him is wholly absorbed in the single thought and the single passion for revolution. 2. The revolutionary knows that in the very depths of his being, not only in words but also in deeds, he has broken all the bonds which tie him to the social order and the civilized world with all its laws, moralities, and customs, and with all its generally accepted conventions. He is their implacable enemy, and if he continues to live with them it is only in order to destroy them more speedily. 3. The revolutionary despises all doctrines and refuses to accept the mundane sciences, leaving them for future generations. He knows only one science: the science of destruction. For this reason, but only for this reason, he will study mechanics, physics, chemistry, and perhaps medicine. But all day and all night he studies the vital science of human beings, their characteristics and circumstances, and all the phenomena of the present social order. The object is perpetually the same: the surest and quickest way of destroying the whole filthy order. 4. The revolutionary despises public opinion. He despises and hates the existing social morality in all its manifestations. For him, morality is everything which contributes to the triumph of the revolution. Immoral and criminal is everything that stands in its way. 5. The revolutionary is a dedicated man, merciless toward the State and toward the educated classes; and he can expect no mercy from them. Between him and them there exists, declared or concealed, a relentless and irreconcilable war to the death. He must accustom himself to torture. 6. Tyrannical toward himself, he must be tyrannical toward others. All the gentle and enervating sentiments of kinship, love, friendship, gratitude, and even honor, must be suppressed in him and give place to the cold and single-minded passion for revolution. For him, there exists only one pleasure, on consolation, one reward, one satisfaction – the success of the revolution. Night and day he must have but one thought, one aim – merciless destruction. Striving cold-bloodedly and indefatigably toward this end, he must be prepared to destroy himself and to destroy with his own hands everything that stands in the path of the revolution. 7. The nature of the true revolutionary excludes all sentimentality, romanticism, infatuation, and exaltation. All private hatred and revenge must also be excluded. Revolutionary passion, practiced at every moment of the day until it becomes a habit, is to be employed with cold calculation. At all times, and in all places, the revolutionary must obey not his personal impulses, but only those which serve the cause of the revolution. The Relations of the Revolutionary toward his Comrades 8. The revolutionary can have no friendship or attachment, except for those who have proved by their actions that they, like him, are dedicated to revolution. The degree of friendship, devotion and obligation toward such a comrade is determined solely by the degree of his usefulness to the cause of total revolutionary destruction. 9. It is superfluous to speak of solidarity among revolutionaries. The whole strength of revolutionary work lies in this. Comrades who possess the same revolutionary passion and understanding should, as much as possible, deliberate all important matters together and come to unanimous conclusions. When the plan is finally decided upon, then the revolutionary must rely solely on himself. In carrying out acts of destruction, each one should act alone, never running to another for advice and assistance, except when these are necessary for the furtherance of the plan. 10. All revolutionaries should have under them second- or third-degree revolutionaries – i.e., comrades who are not completely initiated. these should be regarded as part of the common revolutionary capital placed at his disposal. This capital should, of course, be spent as economically as possible in order to derive from it the greatest possible profit. The real revolutionary should regard himself as capital consecrated to the triumph of the revolution; however, he may not personally and alone dispose of that capital without the unanimous consent of the fully initiated comrades. 11. When a comrade is in danger and the question arises whether he should be saved or not saved, the decision must not be arrived at on the basis of sentiment, but solely in the interests of the revolutionary cause. Therefore, it is necessary to weigh carefully the usefulness of the comrade against the expenditure of revolutionary forces necessary to save him, and the decision must be made accordingly. The Relations of the Revolutionary toward Society 12. The new member, having given proof of his loyalty not by words but by deeds, can be received into the society only by the unanimous agreement of all the members. 13. The revolutionary enters the world of the State, of the privileged classes, of the so-called civilization, and he lives in this world only for the purpose of bringing about its speedy and total destruction. He is not a revolutionary if he has any sympathy for this world. He should not hesitate to destroy any position, any place, or any man in this world. He must hate everyone and everything in it with an equal hatred. All the worse for him if he has any relations with parents, friends, or lovers; he is no longer a revolutionary if he is swayed by these relationships. 14. Aiming at implacable revolution, the revolutionary may and frequently must live within society will pretending to be completely different from what he really is, for he must penetrate everywhere, into all the higher and middle-classes, into the houses of commerce, the churches, and the palaces of the aristocracy, and into the worlds of the bureaucracy and literature and the military, and also into the Third Division and the Winter Palace of the Czar. 15. This filthy social order can be split up into several categories. The first category comprises those who must be condemned to death without delay. Comrades should compile a list of those to be condemned according to the relative gravity of their crimes; and the executions should be carried out according to the prepared order. 16. When a list of those who are condemned is made, and the order of execution is prepared, no private sense of outrage should be considered, nor is it necessary to pay attention to the hatred provoked by these people among the comrades or the people. Hatred and the sense of outrage may even be useful insofar as they incite the masses to revolt. It is necessary to be guided only by the relative usefulness of these executions for the sake of revolution. Above all, those who are especially inimical to the revolutionary organization must be destroyed; their violent and sudden deaths will produce the utmost panic in the government, depriving it of its will to action by removing the cleverest and most energetic supporters. 17. The second group comprises those who will be spared for the time being in order that, by a series of monstrous acts, they may drive the people into inevitable revolt. 18. The third category consists of a great many brutes in high positions, distinguished neither by their cleverness nor their energy, while enjoying riches, influence, power, and high positions by virtue of their rank. These must be exploited in every possible way; they must be implicated and embroiled in our affairs, their dirty secrets must be ferreted out, and they must be transformed into slaves. Their power, influence, and connections, their wealth and their energy, will form an inexhaustible treasure and a precious help in all our undertakings. 19. The fourth category comprises ambitious office-holders and liberals of various shades of opinion. The revolutionary must pretend to collaborate with them, blindly following them, while at the same time, prying out their secrets until they are completely in his power. They must be so compromised that there is no way out for them, and then they can be used to create disorder in the State. 20. The fifth category consists of those doctrinaires, conspirators, and revolutionists who cut a great figure on paper or in their cliques. They must be constantly driven on to make compromising declarations: as a result, the majority of them will be destroyed, while a minority will become genuine revolutionaries. 21. The sixth category is especially important: women. They can be divided into three main groups. First, those frivolous, thoughtless, and vapid women, whom we shall use as we use the third and fourth category of men. Second, women who are ardent, capable, and devoted, but whom do not belong to us because they have not yet achieved a passionless and austere revolutionary understanding; these must be used like the men of the fifth category. Finally, there are the women who are completely on our side – i.e., those who are wholly dedicated and who have accepted our program in its entirety. We should regard these women as the most valuable or our treasures; without their help, we would never succeed. The Attitude of the Society toward the People 22. The Society has no aim other than the complete liberation and happiness of the masses – i.e., of the people who live by manual labor. Convinced that their emancipation and the achievement of this happiness can only come about as a result of an all-destroying popular revolt, the Society will use all its resources and energy toward increasing and intensifying the evils and miseries of the people until at last their patience is exhausted and they are driven to a general uprising. 23. By a revolution, the Society does not mean an orderly revolt according to the classic western model – a revolt which always stops short of attacking the rights of property and the traditional social systems of so-called civilization and morality. Until now, such a revolution has always limited itself to the overthrow of one political form in order to replace it by another, thereby attempting to bring about a so-called revolutionary state. The only form of revolution beneficial to the people is one which destroys the entire State to the roots and exterminated all the state traditions, institutions, and classes in Russia. 24. With this end in view, the Society therefore refuses to impose any new organization from above. Any future organization will doubtless work its way through the movement and life of the people; but this is a matter for future generations to decide. Our task is terrible, total, universal, and merciless destruction. 25. Therefore, in drawing closer to the people, we must above all make common cause with those elements of the masses which, since the foundation of the state of Muscovy, have never ceased to protest, not only in words but in deeds, against everything directly or indirectly connected with the state: against the nobility, the bureaucracy, the clergy, the traders, and the parasitic kulaks. We must unite with the adventurous tribes of brigands, who are the only genuine revolutionaries in Russia. 26. To weld the people into one single unconquerable and all-destructive force – this is our aim, our conspiracy, and our task. Από την Κατήχηση του Επαναστάτη, Σεργκέι Γενάντιεβιτς Νετσάγιεφ και Μιχαήλ Μπακούνιν. Η ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΠΑΝΤΟΥ ΚΑΙ ΠΑΝΤΑ ΜΕΣΑ ΜΑΣ.-

Εικόνες:

από ert 28/08/2006 12:31 πμ.


η κατήχηση του επαναστάτη υπάρχει ολόκληρη στο βιβλίο των εκδόσεων πανοπτικόν, το οποίο αναφέρει και ο πρώτος που έβαλε το θέμα. Εκεί φαίνεται ότι είναι κείμενο μόνο του Νετσάγιεφ και όχι των Νετσάγιεφ-Μπακούνιν όπως κακώς νομίζουν πολλοί (και ο παραπάνω που παραθέτει το μισό στα αγγλικά). Για τη συγγραφή της κατήχησης είχε συκοφαντηθεί άλλωστε ο Μπακούνιν από τον Μαρξ, προκειμένου ο δεύτερος να δρομολογήσει τη διαγραφή του από την πρώτη Διεθνή.

...

από aschetos 28/08/2006 2:43 μμ.


kala... diavazontas tin katichisi... prepei na itan poly peiragmenos o typos. Einai dynaton na einai kaneis epanastatis ikati tetoio telos panton kai na prepei na einai toso exo apo tin koinonia. En to metaxy me tosi protropi pros egkrateia, den xero, o Freud tha eiche pedio doxis lampro.

από @ναρχικός 28/08/2006 3:04 μμ.


Ο Νετσάγεφ, ο Στένκα Ραιζίν, οι ναρόντνικοι κλπ, ήταν αναμφισβήτητα επαναστατικές μορφές που αγωνίστηκαν με αυταπάρνηση χωρίς την απαιτούμενη εμπειρία. Δεν είχαν πραδείγματα επαναστάσεων που απέτυχαν λόγω ανάληψης της επαναστατικής ηγεσίας από φωτισμένους επαναστάτες και δεν φυλάγονταν όπως χρειάζεται από ανάλογα φαινόμενα. Το παράδειγμά τους είτε προς μίμηση είτε προς αποφυγή είναι απαραίτητο για τους σημερινούς επαναστάτες. Οι απόπειρες οργάνωσης ακόμα και του Νετσάγεφ έχουν να μας διδάξουν αρκετά. Αν βέβαια κινούμαστε από ελευθεριακό πνεύμα και μπορούμε να ξεχωρίσουμε τα αξιοποιήσιμα σημεία και όχι από τυφλό φανατισμό και φασίζον μίσος θεοποιόντας ότι μας φαίνεται αρκετά ακραίο σαν αξεσουάρ στο προσωπικό μας (υπερ)επαναστατικό προφίλ.

από Τσαρος Αλεξανδρος ΄Β 28/08/2006 4:52 μμ.


ο ιδιος ο μπακουνιν ειχε γραψει παμπολλες επαναστατικες "κατηχησεις" εκεινη την περιοδο. Η εκδοση του πανοπτικον περισσοτερο συγχυζει παρα διαλευκαινει καποια ζητηματα, λογικο μιας και δεν αποτελει τοσο προιον της συλλογιστικης καποιου επαναστατικου κινηματος η των υποκειμενων του, αλλα "διαννοουμενων" οτι κι αν λεει αυτο... η νετσαγιεφικη περιοδος του μπακουνιν σταθηκε πραγματι η αφορμη για την εκδιωξη του απο την Α διεθνη των εργατων απο τον Μαρξ, κατι τετοιο ωστοσο δεν αποτελει κατα κανενα τροπο μομφη εναντιον του Μπακουνιν, καθε αλλο, ο ιδιος υπηρξε παρα την ενδεχόμενη μειωμενη χρηστικοτητα που του καταλογιζει ο Νετσαγιεφ, το λιγοτερο, πνευμα αγριο κι ανησυχο μεχρι τα γηρατεια του. Θεωρειται οτι μαζι συνεταξαν πλειστα οσα μανιφεστα και καλεσματα για εξεγερση στη Ρωσσια, αλλα και ο Νετσαγιεφ, ανθρωπος καποιας μορφωσης (ειχε σπουδασει καθηγητης) εγραψε παμπολλα αρθρα στις εφημεριδες Κολοκολ και Ομπσινα που εξεδιδε απο το Λονδινο. Ακομα οργανωσε και συμμετειχε ενεργα στις εξεγερσεις των φοιτητων στη Ρωσια του 1905 αν δεν κανω λαθος, στην προετοιμασια της παρισινης Κομμουνας, αλλα και στο επαναστατικο κινημα του Λονδινου και της Γενευης στην οποια εβγαζε τα προς το ζην κανοντας τον ζωγραφο. Περισσότερο γνωστός πάντως έγινε από την προμηθεική στάση που κράτησε στη φυλάκισή του, αρνούμενος κάθε βοήθεια από τους συντρόφους του (...προέχει ο Τσάρος, που τελικά δολοφονήθηκε), παίρνοντας με το μέρος του τους φρουρούς των φυλακών (87 δικάστηκαν για συνομωσία ενάντια στον Τσάρο), και δαγκώνοντας το αυτί του στρατηγού Ποτάπεφ, που πλησίασε τον ημιθανή Νετσάγιεφ που σάπιζε στις αλυσίδες του, για να του "δώσει" κάποιον σύντροφο σε αντάλλαγμα της "ελευθερίας" του. Επίσης γνωστός για την σκληρή πειθαρχία που ζητούσε είχε γίνει νωρίτερα με την εκτέλεση μπροστά σε όλη την ομάδα του του νεαρού φοιτητή Ιβάνοφ, τον οποίο θεωρούσε χαφιέ, μετά από έρευνες του τελευταίου για την κεντρική επιτροπή της Οργάνωσης κλπ... Ωστόσο το περιστατικό αυτό δεν τον χαρακτήριζε στη ζωή του, κι έγινε πιπίλα των εχθρών του αργότερα. Υπαρχουν καποια κειμενα του στα ελληνικα (γραμμα προς την νεολαια- αμφισβητουμενης αυθεντικοτητας, η κατηχηση, η αλληλογραφια του, τα περισσοτερα εξαντλημενα εδω και χρονια και μαλλον δυσευρετα) Οποιος εχει ας ανεβασει...

από ert 28/08/2006 5:20 μμ.


περίεργη άποψη έχει ο παραπάνω φίλος. Όποιος είναι διανοούμενος δεν μπορεί να ξέρει μια ιστορική πραγματικότητα; Εκτός του ότι είναι λίγο φασίζων αυτό (την αλήθεια την ξέρουμε μόνο εμείς οι σούπερ επαναστάτες της καρέκλς) και ουχί οι κακοί διανοούμενοι) είναι και αυθαίρετο. Όποιος διαβάσει τα άπαντα Μπακούνιν (6 τόμοι στα γαλλικά) εγκυρότατη ελβετική έκδοση, από "κακούς διανοούμενους" που ξοδεύουν χρόνια απ' την ζωή τους για να βρουν όλα τα αυθεντικά κείμενα, θα δει ότι ουδέποτε έγραψε αυτήν την κατήχηση ο Μπακούνιν. Ο Μπακούνιν έγραψε κείμενο με τίτλο "Επαναστατική Κατήχηση", τελείως άσχετω με την κατήχηση του Νετσάγιεφ. Άλλωστε το λέει και ο ίδιος ο Μπακούνιν στο γράμμα-απάντηση που έστειλε στον Νετσάγιεφ όταν ήρθαν σε οριστική ρήξη, και υπάρχει όχι μόνο στην έκδοηση του Πανοπτικόν, αλλά και σε όσες τις γλώσσες του κόσμου έχουν μεταφραστεί τα κείμενα του Μπακούνιν. Αλλά στον αγνό και αμόλευτο τούτο τόπο καθένας μπορεί να αμολάει ό,τι μπούρδα θέλει και να παριστάνει και τον...τσάρο! Ημαρτον!

από @ 30/08/2006 1:57 πμ.


eno oi netsagefikoi einai mesa stin koinonia? kai einai epanastates mipos? gia na katalavo diladi. oi men famprikanoi milane gia koinonikh epanastasi kai olo krazoyn tis sigroyseis.gia mpaxalakides kai tetoia.oi men netsagefikoi olo gia epanastasi milane kai gia mpaxala.alla stin oysia einai eksafanismenoi,osoi iparxoyn diladi,kai kala sta logia.treis kai o koykos.pantos oso gia tin koinonia oi apopseis toys einai sxedon idies.kai is ta alla me igeia.tespa.kalinixta.

από yfanet re 30/08/2006 2:07 πμ.


de sou pe auto o ...tsaros. kai gw symfwnw oti to kata poso o netsagief i o mpakounin i o ka8enas kai oi taktikes tou itan en telei 8etikes gia to epanastatiko kinima i oxi, einai kati pou 8a to diereunisoun oi epanastates, ki oxi oi istorikoi, oute oi "diannooumenoi". Oxi giati einai katwteroi apla giati einai asxetoi, i epanastasi den einai filologiko zitima oute upo8esi twn biblioskolikwn pou fagan ta niata tous stis biblio8ikes opws les (den antilegw oti i 8ewreia einai aparaititi). an mporoume na bgaloume ena sumperasma apo ti "koubenta" auti egw 8a proteina na einai auto...

από ξέρω από μέσα τι λ΄ω 30/08/2006 2:27 πμ.


οι νετσαγιεφικοί και οι φαμπρικάνοι είναι κατά βάση τα ίδια άτομα.

από @ 30/08/2006 2:49 μμ.


prepei kata tin gnomi moy na yparxei sinergasia metaxi fabrikas kai netsagefikon,exoyn polla koina metaxi toys.alla den to xeroyn.kai gia tin ekthesi akoma. oysiastika einai ta idia atoma opos leei kai o apo pano. sinergasia tora!!!

από άσχετος με το θέμα 31/08/2006 10:31 μμ.


ποιούς ονομάζετε φαμπρικάνους και τι αντιπροσωπεύουν;

από ειναι 01/09/2006 6:23 μμ.


ο ακρογωνιαιος λιθος του μακεδονιτικου νετσαγιεφισμου, με επιρροες απο τον γνωστο αναρχικο-νετσαγιεφικο Φαμπρι, εξ ου και Φαμπρι-κανοι, κατα το πελεκανοι, αμερικανοι κλπ

από άσχετος με το θέμα 02/09/2006 6:20 μμ.


Τον γνωστό ιταλό αναρχικό Λουίτσι Φάμπρι εννοείτε; Προσωπικό φίλο του Μαλατέστα που έγραψε το "Αστικές επιδράσεις στον αναρχισμό"; Ήταν ο Φάμπρι νετσαγεφικός;!!

από κανενας 12/09/2006 5:56 μμ.


την "επαναστατικη κατηχηση" του μπακουνιν στα ελληνικα. Ειχε κυκλοφορησει παλιοτερα και απο τον ελευθερο τυπο και εχει εξαντληθει

O σχολιασμός έχει απενεργοποιηθεί.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License