Μια μαρτυρία

Συγγνώμη για το χώρο που καταλαμβάνει μια μη-είδηση. Η ΣΟ ας το συμπτύξει ή ας το συγχωνεύσει με άλλα άρθρα. Ευχαριστώ [συγγνώμη και πάλι]

Πρωί 9.1.1991. Τηλεφωνο από αγαπημένο πρόσωπο, σκοτώθηκε ενας καθηγητής, το τηλέφωνο κλείνει, δεν υπάρχει ερώτηση, ποιος, πότε, τί, δεν προλαβαίνεις να ρωτήσεις και δεν θες κιόλας, οι ειδήσεις θα έρθουν θες δε θες, όμως καμία πληροφορία από τα αναπτυσσόμενα τότε [τα θυμάστε πώς ήταν τότε;] ΜΜΕ. Και περιμένεις. Έχει προηγηθεί στην Πάτρα η παγωμάρα της εκλογικής αναμέτρησης πριν μερικούς μήνες, και ενώ όλα έδειχναν ότι: Τί διαφορά έχουν από τους προηγούμενους; [από τους επόμενους, ρωτάμε τώρα πια, αλλά είναι πολύ αργά για ηλίθιες ερωτήσεις], κάτι δεν πάει καλά. Ειδικά στην Πάτρα, κάτι δεν πάει καλά. Ψίθυροι και περίεργες ειδήσεις έρχονται για εργοστάσια που θα κλείσουν [μα είναι κερδοφόρα, γιατι να κλείσουν; - δυστυχώς, οι οικονομικές πορτοκαλί εφημερίδες δεν ήταν και πολύ της μόδας τότε για να εξηγήσουν ότι δεν είναι και τόσο κερδοφόρα για τις απαιτήσεις των αφεντικών (40% κέρδος, τίποτε, τίποτε, τζάμπα το αγχος που τραβάει ο κύριος γιάπης), και εν πάσει περιπτώσει, η τότε παντοδύναμη και ιδεολογικα (γιατί από τότε πολύ νερό κύλησε στο πασίγνωστο ποτάμι) νεο-φιλελεύθερη θεωρία του εμπορίου λέει ότι πρέπει να εκμεταλλευτείς το συγκριτικό πλεονέκτημα, αν έχεις. Και αν δεν έχεις (μα ποιος το κρίνει αυτό,κύριε; Όχι εσύ, ούτε εγώ, ούτε εμείς, κάποιοι άλλοι που ξέρουν καλύτερα...) κλείνεις το εργοστάσιο (Δεν θέλω να το κλείσω το εργοστάσιο, δεν θέλω να το κλείσετε το εργοστάσιο, θέλω να δουλεύω υπό άθλιες συνθήκες για να τρέφω τα παιδιά μου – Θα βρεις αλλού δουλειά, έλεγε και λέει η νεο-φιλελεύθερη θεωρία και σου κλείνει το εργοστάσιο και το στομα)]. Και όλη αυτή η ιστορία με τους μαθητές και τους φοιτητές [τα παιδιά που λέγαμε προηγουμένως] που, λέει, δεν τους αρέσουν τα νέα μέτρα για την παιδεία [Βρωμόπαιδα, κάνετε κατάληψη για να χάσετε τα μαθήματα, τεμπέληδες, στον καιρό μας, δεν τολμούσαμε κιχ να πούμε]. Και γιατί δεν τους αρέσουν; Εμάς στο γυμνάσιο δεν μας άρεσαν γιατί ήταν εντελώς καταπιεστικά [όλως περιέργως μετά από 11 χρόνια ένας άλλος Υπουργός Παιδείας τα επαναφέρει], περιθωριοποιούσαν και έδιωχνάν από το σχολείο τους αδύναμους μαθητές (κι ας είναι υποχρεωτική η γυμνασιακη εκπαίδευση) και γιατί δημιουργούσαν και θεσμικό πλαίσιο για ‘‘καλύτερη’’ και ‘‘αποτελεσματικότερη’’ καταστολή μέσα στο σχολείο (η οποία ήταν και εξακολουθεί να είναι – τι το χρειαζόμαστε το θεσμικό πλαίσιο αν μπορούμε να αυθαιρετούμε και χωρίς αυτό; - εντελώς απάνθρωπη, παραβιάζοντας κάθε έννοια δικαίου, δικαιώματος, αξιοπρέπειας τον διδασκομένων). Πολλά δεν πήγαιναν καλά στην Πάτρα και το ήξεραν αυτό οι τότε κυβερνώντες [ήδη δοκίμαζαν σε στρατόπεδα της πόλης (που αλλού;) τα νέα δακρυγόνα και γέμιζαν οι γειτονιές και τα σπίτια με τα χημικά (προς γνώσιν και συμμόρφωσιν όσων σκέφτονταν ότι όντως κάτι δεν παέι καλά στην Πάτρα)]. Μα ούτε γνώση βάλανε ούτε και συμμορφώθηκαν οι Πατρινοί, γιατί δεν είναι στον τύπο τους [κι αυτό είναι κακό λένε οι γνωστικοί, αλλά μπορεί να είναι και καλό, η ιστορία θα κρίνει]. Ξεκίνησαν λοιπόν οι καταλήψεις – χαμός στα σχολεία και στα σπίτια, διότι και να συμφωνούσαν γονείς και δάσκαλοι, δεν ήθελαν ανακατωσούρες, ιδίως με μια δεξιά κυβέρνηση [μετά από 12 χρόνια γελάμε και που το λέμε, τότε όμως νομίζαμε ότι υπήρχε κάποιο νόημα στις λέξεις]. Τότε ήταν που ξεκίνησε και ο τρόμος. Πολλοί είπαν ότι αυτά συνέβαιναν και παλιά, αλλά σε μας που πηγαίναμε γυμνάσιο όλες οι παλιές ιστορίες για παρακράτος και αστυνομία και ασφάλεια [ναι με μικρό το γράφουμε, πλεόν, δεν κάνουμε διαχωρισμούς, αφού και αυτοί (αυτοί, ξέρετε) δεν κάνουν] φάνταζαν σαν παραμύθια. Δεν είχαμε δει φοβερά πράγματα μέχρι τότε και τα γεγονότα τηε δεκαετίας του 80 [ξέρετε, σαν το περιστατικό του Χημείου, ας πούμε] ήταν άγνωστα ή μάλλον ακαταλαβίστικα, και τα ξεχνάγαμε γρήγορα, ακόμη και αν τα είχαμε ακούσει. Έτσι βγήκαν παγανιά οι ΟΝΝΕΔίτες και αυτοί που τους λέγανε Κενταύρους [αλήθεια, τί να γίνονται αυτοί τώρα; Δεν εννοοώ τα πρόσωπα, τα πρόσωπα χαίρουν άκρας υγείας και ζουν και περιμένουν στα γραφεία της ΝΔ, για την οργάνωση ρωτάω, για τη νοοτροπία της, για τις μεθόδους της, για την τρομοκρατία της, ξέρει κανείς κανένα νέο;] και κάνανε περιπολίες και άλλα τινά έξω από τα σχολεία για εκφοβισμό. Μα δεν φοβήθηκαν οι μαθητές κι ας έτρεμε το φυλλοκάρδι τους όταν έπεφτε η νύχτα στην πόλη. Και γιατί να φοβηθούνε; Τί άλλο είχαν να φοβηθούνε; Τα ονόματα είχαν δοθεί στην Νομαρχία από τους ίδιους τους καθηγητές τους (τους ίδιους ανθρώπους που διαμαρτύρονταν αργότερα για την καταστολή) και η Νομαρχία [βλέπε, νομάρχης Τάγαρης, ένα αληθινό κάθαρμα διορισμένο φυσικά από την τότε κυβέρνηση] τα είχε στη διάθεσή της και στη διάθεση όλων των συνεργατών της [αστυνομία, ΟΝΝΕΔ, κτλ]. Από εκείνο το φθινόπωρο και μετά δεν είχαν τίποτε να φοβηθούνε, για πάντα τα ονόματά τους θα ήταν γνωστά. Για πάντα, δεν θα είχαν τίποτε πια να φοβηθούνε. Κρατούσαν λοιπόν οι καταλήψεις [άλλοτε με διαλείμματα, άλλοτε όχι] γερά και κανείς μήτε γονιός, μήτε δάσκαλος δεν μπορούσε να πείσει κάτι 13χρονα και κάτι 16χρονα να ανοίξουν τις αίθουσες για μάθημα. Και δεν φοβήθηκαν όταν δόθηκαν στην αστυνομία τα ονόματα των εκλεγμένων συμβουλίων των μαθητών [Από ποιούς άραγε αν όχι από τους ίδιους τους καθηγητές; Ποιος άλλος έχει τις λίστες με τους μαθητικούς αντιπροσώπους;] και οι καταλήψεις συνεχίζονταν και τεχνάσματα εφευρίσκονταν μήπως και γλυτώσουμε κανέναν από τις διώξεις της εισαγγελίας Πατρών [εξαιρετικοί κύριοι οι της εισαγγελίας, εργάστηκαν με ευσυνειδησία και αυταπάρνηση όσον αφορά στους καταληψίες]. Η κατάσταση φαινόταν στάσιμη, πράγμα αρνητικό για την κυβέρνηση, οπότε ο διορισμένος δολοφόνος Τάγαρης αποφάσισε να δείξει ότι δεν διορίστηκε άδικα στη Νομαρχία Αχαϊας. Προφανώς, ήξερε πολύ καλά τί επρόκειτο να γίνει, το ήξερε τόσο καλά, που το είπε ξεκάθαρα στους διευθυντές των Γυμνασίων και Λυκείων της περιοχης [όπως οι ίδιοι μετά από καιρό, μετά από πολύ καιρό, μετά από τόσο καιρό ώστε και αυτή ακόμη η δημόσια μαρτυρία τους να μην έχει κανένα πρακτικό αποτέλεσμα, παραδέχτηκαν], να λήξουν τις καταλήψεις [τι ανόητος, λες και τις καταλήψεις τι έκαναν οι καθηγητές, εμείς τις κάναμε, δικές μας ήταν, ολοδικές μας και δεν δίναμε λογαριασμό σε χαφιέδες] γιατί θα επιχειρείτο ανακατάληψη και μπορεί και να θρηνούσαμε θύματα. Μα δεν μπορούσαν να κάνουν τίποτε οι διευθυντές των σχολείων – προφανώς τα ονόματα που είχαν δώσει δεν ήταν αρκετά, δεν ήταν πολλά, ή μάλλον ήταν τόσα πολλά που δεν έλεγαν τίποτε. Κι έτσι το σχέδιο για τη χρήση άλλων μέσων μπήκε σε εφαρμογή. Και βέβαια ο Νομάρχης Τάγαρης δίνει το γενικό πρόσταγμα υποστηρίζοντας στα τοπικα ΜΜΕ ότι οι καταλήψεις είναι παράνομες και οι ανακαταλήψεις νόμιμες [και δεν διαμαρτυρήθηκε κανείς τότε – οι δικηγόροι και οι άλλοι νομικοί τί έκαναν;]. Φτάσαν τα Χριστούγεννα και οι παλιοί [γονείς και δάσκαλοι – με ποιους ήταν επιτέλους;] λέγανε ότι αυτή είναι εποχή για ανασυγκρότηση. Αλλά δεν το λέγαν για μας, εννούσαν ότι η κυβέρνηση ανασυγκροτεί τις δυνάμεις της. Μα για μας τους μικρούς δεν σήμαινε τίποτε, δεν ξέραμε τί πάει αν πει αυτό, και νομίζαμε ότι όπως ήταν πριν τα Χριστούγεννα, θα ήταν και μετά. Μια μέρα μετά την υποτιθέμενη έναρξη των μαθημάτων [ποιων μαθημάτων; Των καταλήψεων!] αποφασίζουν οι ΟΝΝΕΔίτες και Κένταυροι να χτυπήσουν στην Πάτρα. Δεν ξέρω αν ήταν να χτυπήσουν και αλλού, δεν ξέρει κανείς αν υπήρχε κάποιο ιδιαίτερο πρόβλημα με την Πάτρα ή αν όλα βασίζονταν στη θερμοκεφαλιά των Νεοδημοκρατών της περιοχής [εντάξει, πολλές θεωρίες υπάρχουν, γιατί στην Πάτρα, γιατί τότε, γιατί έτσι, αλλά καμία δεν δίνει κάποια πειστική απάντηση σε μένα τουλάχιστον – όποιος έχει καμιά ιδέα ας φωτίσει κι εμένα]. Στις 8 Γενάρη τη νύχτα λοιπόν οι ΟΝΝΕΔίτες επιλέγουν [ή ακολουθούν επιλογές άλλων, ποιος ξέρει...] ένα από τα μεγαλύτερα σχολικά συγκροτήματα σε κεντρικό σημείο της πόλης που κρατάει κατάληψη για μήνες. Επιτίθενται στους μαθητές που προσπαθούν να περιφρουρήσουν την κατάληψη, οι μαθητές καλούν σε βοήθεια γονείς και δασκάλους, κανείς δεν έρχεται ή σχεδόν κανείς και τελικά οι ανακαταληψίες [ναι, αν δεν το ξέρετε, αυτή είναι η πολιτικώς ορθη ορολογία για τους ΟΝΝΕδίτες εκείνο το βράδυ] πετυχαίνουν το στόχο τους. Ήδη όλοι οι καθηγητές έχουν κληθεί από την Επιθεωρήτρια Αντωνέλλη να σπεύσουν να γλυτώσουν τα παιδιά από τους ΟΝΝΕδίτες αλλά μόνο 2-3 τολμάνε [πού είναι οι άλλοι;] να εμφανιστούν, ανάμεσά τους και ο Νίκος Τεμπονέρας, που διδάσκει στο συγκρότημα αυτό. Τί συνέβη το ξέρουμε όλοι: όταν η ανακατάληψη έληξε (διότι το πρόβλημα τον ανακαταληψιών δεν ήταν να κρατήσουν το σχολείο ανοικτό για να γίνει μάθημα το επόμενο πρωί, όπως ωρυόταν αργότερα ο δολοφόνος Τάγαρης – ούτε το κουράγιο να κρατήσουν το σχολείο μια νύχτα δεν είχαν τα καθάρματα, αν δεν ήταν η δολοφονία στη μέση, ακόμη θα γελούσαμε) και οι ΟΝΝΕΔίτες βγήκαν έξω, χτύπησαν θανάσιμα το Νίκο Τεμπονέρα που ήταν εκεί και συμπαραστεκόταν στους μαθητές του, όπως κατά το νόμο είχε υποχρέωση να κάνει, ακόμη και αν διαφωνούσε [οι υπόλοιποι που ήταν; Ακόμη αναρωτιόμαστε...]. Μα ποιος ήταν αυτός; Σίγουρα δεν ήταν εκεί επειδή ένιωθε νομική υποχρέωση. Η λάσπη που έριξαν οι πληρωμένοι χαφιέδες μετά τη δολοφονία του δεν κόλλησε επάνω του και ας μην τον ήξεραν παρά μόνο οι Πατρινοί μέχρι τότε. Και όχι όλοι οι Πατρινοι, μα ορισμένοι. Για μας που δεν ήταν στο δικό μας σχολείο, ήταν ένας καθηγητής που πρώτα από όλα δεν ήταν χαφιές, δεν έδωσε ονόματα όπως έκαναν όλοι οι άλλοι [λέω όλοι, γιατί δεν ξέρω κανέναν άλλον καθηγητή/δάσκαλο τότε που να μην έδωσε τα ονόματα των καταληψιών]. Επίσης, οι μαθητές του λένε ότι ήταν καλός καθηγητής [αλλά για τους κακόπιστους, αυτό δεν είναι σοβαρή πληροφορία, διότι μετά θάνατόν όλοι καλοί είμαστε – πάντως, άμα είσαι μαθητής δεν το λες εύκολα αυτό για Μαθηματικό, έτσι δεν είναι;] και ότι ήταν υπέρ των καταλήψεων. Αργότερα μάθαμε πού ανήκε πολιτικά [εξωκοινοβουλευτική αριστερά, δεν λέω λεπτομέρειες, γιατί θα κατηγορηθώ για προπαγάνδα], μάθαμε από φίλους του ότι παρακολουθείτο για καιρό από έναν της ασφάλειας και από έναν αλλον, που κανείς δεν ήξερε τί ήταν [κάποιοι λέει το ήξεραν και το ήξερε και ο ίδιος ότι ήταν στόχος, αλλά πιο πολλές πληροφορίες δεν έχω να σας πω, και ό,τι λέω είναι με κάθε επιφύλαξη]. Είχα την τύχη να ξέρω ανθρώπους που τον γνώριζαν πολύ πολύ καλά και από πολύ πολύ κοντά. Η εντύπωση που μου δημιουργήθηκε ήταν θετική, κυρίως γιατί επρόκειτο για ατομο χαμηλών τόνων που προτιμά να μιλάει με τα έργα του παρά με μεγάλα λόγια. Όμως, ας ξαναγυρίσουμε στην Πάτρα. Μετά την 9.1.1991 τίποτε δεν ήταν πια το ίδιο και όλοι το ήξεραν ότι τίποτε πια δεν θα ήταν το ίδιο. Δεν θα μιλήσω για την οργή – την οργή την ξέρετε – δεν θα μιλήσω για τον τρόμο – κι αυτόν τον ξέρετε [πια] - ούτε και για τις πορείες που γίνονταν πια καθημερινά με στόχο τη Νομαρχία και το Νομάρχη [Δολοφόνε! Δολοφόνε!]. Η Πάτρα δεν ξαναέγινε ποτέ εκείνο που ήταν ή μάλλον παρέμεινε αυτό που πάντοτε ήταν. Τα εργοστάσια έκλεισαν [κι ας συγκλονιζόταν η πόλη ολη την άνοιξη του 1991 από τις πορείες και απο τα δακρυγόνα] και οι μαθητές ξαναγύρισαν στα θρανία. Ο τρόμος παρέμεινε όμως στην πόλη, ακόμη και αφότου έφυγε η δεξιά κυβέρνηση [λοιπόν, αυτό τώρα ακούγεται ειρωνικά]. Κανείς δεν ξέχασε, αλλά σαν να τους δένει όλους μια αόρατη συμφωνία, κανείς στην Πάτρα δεν μιλάει για εκείνη τη νύχτα, για εκείνη την εποχή. Και τί απέγιναν όμως όλοι αυτοί οι άνθρωποι; Ας αρχίσουμε από τον Τάγαρη: νύχτα έφυγε απο την πόλη, όταν η κυβέρνηση Μητσοτάκη έπεσε, και ποτέ κανείς δεν τον ξαναείδε και από τότε αγνοείται η τύχη του. Μολονότι θεωρήθηκε από όλους στην Πάτρα ως ηθικός αυτουργός στην δολοφονία του Τεμπονέρα, η εισαγγελία Πατρών [που ήξερε να κυνηγάει ανηλίκους καταληψίες] δεν ερεύνησε ποτέ το ρόλο του Νομάρχη και των παρατρεχαμένων του. Αναφέρω τους παρατρεχάμενους του Νομάρχη, γιατί εκτός από αυτόν, το σκουπιδαριό που είχε μαζέψει γύρω του παρέμεινε στην πόλη [τους αρκούσε που δεν τους ανέφεραν οι διαδηλωτές στα συνθήματα]. Και όχι μόνο αυτό, αλλά έτυχαν ορισμένοι και ιδιαίτερης μεταχείρισης από τους λοιπούς πολιτικούς παράγοντες της περιοχής, όπως ένας κύριος [τέλοσπάντων] Αιβαλής, που ήταν και στο ψηφοδέλτιο του υποψηφίου του ΚΚΕ στις προηγούμενες [όχι του Οκτωβρίου 2002] δημοτικές εκλογές. Αλλά φυσικά και μόνο που εξακολουθούν και ασχολούνται με τα κοινά της Πάτρας με τη συνεργασία όλων των υπολοίπων είναι ντροπή για την πόλη. Το ξέρουν αυτό οι Πατρινοί και δεν έχουν ξεχάσει. Κι ας έβγαλαν δήμαρχο μια φορά το δεξιότατο Φλωράτο (ήταν τότε που είχε το ΚΚΕ τον Αιβαλή στο ψηφοδέλτιο του υποψηφίου τους), τον οποίον καθαίρεσαν φυσικά, γιατί τον εξέλεξαν μόνο και μόνο επειδή ήθελαν να πουν στους Πασοκοκυβερνητικούς να μην θεωρούν την Αχαϊα σαν το αμπελοχώραφο του παππού τους, γιατί αν οι Πατρινοί θέλουν δεξιούς άρχοντες δεν έχουν πρόβλημα να τους εκλέξουν – αλλά δεν θέλουν δεξιούς άρχοντες [κάποιοι λένε ότι δεν θέλουν καθόλου άρχοντες, αλλά τί να σας πω, για αυτό δεν ξέρω σίγουρα]. Οι τότε μαθητές τελείωσαν το σχολείο τους και βγήκαν στην αγορά εργασίας. ή όσοι ήταν πιο τυχεροί έγιναν φοιτητές και αργότερα [αναλόγως με την ηλικία του καθενός, γιατί είπαμε, ολόκληρη γενιά είναι αυτή] επαγγελματίες [κακόηχη η λέξη, αλλά έτσι είναι]. Ήταν οι ίδιοι άνθρωποι που κατέβαιναν στους δρόμους μέσα στα φοιτητικά μπλόκ το 1998-1999, όπως και το 1994-1995. Το κακό βέβαια είναι ότι και το 1998-1999 με το νόμο Αρσένη στα σχολεία έγιναν πάλι τα ίδια και μεγαλύτερα λάθη που έγιναν και το 1991. Οι ίδιοι άνθρωποι που έγιναν θύματα πολιτικών [μικρών πολιτικών ή μικροπολιτικών] παιχνιδιών στα 15 τους, αντί να βοηθήσουν τους τότε μαθητές [Κάτσε καλά Γεράσιμε! Πόσο μου έλειψε το χιούμορ εκείνων των παιδιών] να κάνουν κάτι περισσότερο από μια κατάληψη, τους ανάγκασαν να σιχαθούν τα μικροπολιτικά παιχνίδια και την πολιτική όπως την ξέραμε μέχρι το 1999-2000 πέιρπου. Αυτό βέβαια δεν είναι απαραιτήτως κακό, και αυτό μπορεί να το πιστοποιήσει όποιος ασχολείται με τα πανεπιστήμια τα τελευταία χρόνια, και φυσικά δεν έχει το άγχος να μαζέψει κουκιά για τις επόμενες εκλογές. Όμως, παρά τα λάθη και τις αποτυχίες [για μας μεγάλες, για τους από την άλλη πλευρά τους πίσω από τα ΜΑΤ, δεν ήταν αποτυχίες, γιατί δεν τις βλέπουν έτσι, και μόνο που διαμαρτυρόμαστε για αυτούς είναι καταστροφή] ξέρουν όλοι και ξέρουμε όλοι ότι όλος αυτός ο κόσμος που διαμαρτυρόταν το 1991 δεν ξέχασε, γιατί δεν έχουν μόνο οι Πατρινοί αυτό το προνόμιο, ή αυτήν την κατάρα, αν θέλετε. Είναι όμως ένας κόσμος χαμηλών τόνων, δεν βγαίνουν να πουν τί ήρωες ήταν το 1991 [όπως έβγαιναν οι γονείς τους μετά το Πολυτεχνείο] γιατί είδαν τι γελοίοι μπορούν να γίνουν, έτσι και ξεχαστούν στο μεσοδιάστημα. Και ο καθένας τους και αρκετοί μαζί προσπαθούν να καταλάβουν αν όλα αυτά που ζήτησαν το 1991 ήταν απλώς γεννήματα της ουτοπικής τάσης της εφηβείας τους ή αν ήταν γεννήματα των καιρών, που επειδή οι μεγάλοι δεν τα καταλαβαίνουν συνήθως, τα αναλαμβάνουν οι μικρότεροι. Πάντως, οι σπουδαίοι πολιτικοί αναλυτές που δίνουν συμβουλές στα πολιτικά γραφεία των κομμάτων ξέρουν ποιοι πρωτοστατούσαν το 1994-1995 και 1998-1999 στις τότε ‘‘ανακατωσούρες’’. Ξέρουν επίσης, ότι το 1991 δημιουργήθηκε τέτοιο προηγούμενο που θα πάρει πολύ καιρό να ξεπεραστεί [λες και η παθολογία είναι στην αντίσταση και όχι στην κατάσταση]. Και προσπαθούν να υπολογίσουν στα πολιτικά γραφεία, πόσοι από τους καταληψίες του 1991 θα παραμείνουν έτοιμοι να διμαρτυρηθούν και μετά, όταν πια η σκληρή πραγματικότητα και οι επαγγελματικές υποχρεώσεις [ιδίως η υποχρεώση να διατηρείς μια καθωσπρέπει εικόνα επαγγελματία] θα τους κρατήσουν μακριά από οποιαδήποτε προσπάθεια διαμαρτυρίας. Διότι και τώρα ακόμη εργοστάσια κλείνουν [και εχουμε και τις οικονομικές εφημερίδες να εξηγούν στους αδαείς τί καλά κάνουν τα εργοστάσια και κλείνουν]. Και τώρα ακόμη έχουμε το πρόβλημα της παιδείας να καίει όσο ποτέ, και μάλιστα τώρα πια σε διεθνή, υπερεθνική ή όπως αλλιώς θέλετε διάσταση. Και τώρα ακόμη έχουμε [και ίσως πολύ περισσότερο από το 1991] τον τρόμο πάνω από τις πόλεις, τις γειτονιές μας και τα σπίτια μας. Και πολλά πράγματα δεν πάνε καλά, όπως τότε. Μα δεν τελείωσε αυτή η ιστορία. Γιατί όλως περιέργως, οι περισσότεροι που διαμαρτύρονταν τότε [δεν λέω αγωνίζονταν, γιατί αυτοί οι άνθρωποι δεν δέχονται για τον εαυτό τους τέτοιο τίτλο] χωρίς να τον ξέρουν από κοντά αυτόν τον άνθρωπο που δολοφονήθηκε πριν 12 χρόνια, του μοιάζουν κάπως. Σαν από αόρατη συμφωνία αυτοί που διαμαρτύρονταν τότε και αργότερα, εργάζονται είτε συνειδητά είτε ασυνείδητα για κάτι άλλο. Και τηρήθηκαν οι υποσχέσεις που δόθηκαν τότε και οι συμφωνίες δεν γράφτηκαν σε φυλλάδια και μπροσούρες για να ποδοπατηθούν και να ξεφτίσουν. Και τα ομορφα πράγματα που τόσοι νέοι άνθρωποι ζήτησαν τότε δεν έγιναν πρόγραμμα πολιτικό και γραμμή κομματική – γιατί ποτέ δεν θα μπορούσαν να γίνουν. Είμαστε πάλι εδώ. Εκεί που ξεκινήσαμε. Δεν κάναμε βήμα πίσω. Είναι και αυτό κάτι.

από ! 10/01/2003 12:21 πμ.


Είμαι απ'τα βρωμόπαιδα που το '99 συμμετείχαν στις καταλήψεις ενάντια στο νόμο Αρσένη. Το '91 δεν ήμουν ούτε 10, και σήμερα φωνάζω στις πορείες πως ο Τεμπονέρας ζει, μαζί με τον Πέτρουλα και το Λαμπράκη -κι ας μην τους είδα ποτέ. Χάρη στο άρθρο σου, έμαθα καλύτερα για ποιον φωνάζω πως ΖΕΙ. Όλοι αυτοί που φύγανε με την ελπίδα ενός δίκαιου κόσμου, ζουν μέσα απ'τις δικές μας ελπίδες, εμάς των διαμαρτυρόμενων σκατόπαιδων. Θά'μαστε -όσοι μείναμε να μην ξεχνάμε το δικό μας μικρό θαύμα των χίλιων τόσων κατειλημένων Λυκείων το '99- όσο σκατόπαιδα μπορούμε, για όσο μπορούμε. Ο πατέρας μου (κι άλλοι πατεράδες φαντάζομαι) μου λέει, καμιά φορά που συζητάμε πολιτικά, πως όλοι μια μέρα, "κι οι μεγάλοι επαναστάτες αλλάζουνε". Αυτό θα το δούμε, λέω από μέσα μου. Όχι φυσικά ως "μεγάλος", πολλώ δε μάλλον ως "επαναστάτης". Απλά επειδή κάνει καλό να θυμόμαστε -και να μαθαίνουμε συνεχώς, επίσης. Καλό βράδυ.

από Δημήτρης από Παρεμβάσεις Εκπαιδευτικών 10/01/2003 1:23 πμ.


Τι μου θυμίσατε ρε παιδιά ! Φοιτητής στην ΑΣΟΕΕ τότε…Το Σεπτέμβρη του 1990 είχαμε απομείνει ελάχιστοι ενεργοί στην ομάδα ΡΑΣ – ΜΑΥΡΟΙ ΠΑΝΘΗΡΕΣ και κάποια παιδιά από την αναρχική ομάδα που η συνέπειά τους στις καταλήψεις που ακολούθησαν ήταν συγκινητική (εργατόπαιδα τα περισσότερα δεν είχαν και τις καλύτερες σχέσεις με τη σχολή και τα μαθήματα, αν κι οι περισσότεροι κατάφεραν να πάρουν το πτυχίο). Ήταν κι ο Κωνσταντίνου από την ΟΣΕ με άλλους 2 –3. Αυτό ήταν όλο. Τίποτα δεν προμηνούσε τη θύελλα που θα ακολουθούσε. Θυμάμαι τις μέρες εκείνες, είχε έρθει ο Δραγανίγος στη σχολή, μέλος τότε του ΚΣ της ΕΦΕΕ από τα αντισυναινετικά σχήματα (πρόδρομος των ΕΑΑΚ) και σε ένα πηγαδάκι έλεγε στον αρχιδαπίτη ότι σε δυο τρεις μήνες θα καίγονται οι δρόμοι έξω απ’ τη σχολή ! Τον άκουγα μέσα στη θερινή ραστώνη και σκεφτόμουνα…τι ονειρώξεις έχουν κι αυτοί οι ΝΑΡίτες καλοκαιριάτικα . Στη σχολή η ΔΑΠ είχε αυτοδυναμία στο ΔΣ κι αρνιόταν πεισματικά να συγκαλέσει Γενική Συνέλευση. …Όταν με τα πολλά άρχισαν οι καταλήψεις, ήμασταν εκατοντάδες. Οι μήνες που ακολούθησαν ήταν οι πιο έντονοι και οι πιο όμορφοι στη ζωή μου. Έβλεπα για πρώτη φορά στη ζωή μου, όλα αυτά για τα οποία αγωνιζόμουνα, μέχρι το ’89 από τις γραμμές της ΚΝΕ, μετά σαν ανένταχτος, να γίνονται πράξη, να παίρνουν σάρκα και οστά, έβλεπα για πρώτη φορά το λαό στους δρόμους, να συγκρούεται με τα ΜΑΤ, να στέκεται δίπλα στους φοιτητές και τους μαθητές, να αναπνέει μέσα στα δακρυγόνα. …Δεν θα ξεχάσω ποτέ το πανύψηλο (2 μέτρα) οδόφραγμα Στουρνάρα και Τοσίτσα γωνία, που μου θύμιζε σκηνές από το εξεγερμένο Παρίσι που περιέγραφε ο Ουγκώ στους Άθλιους. …Δεν θα ξεχάσω ποτέ τη συμπαράσταση του κόσμου, που ερχόταν δακρυσμένος και συγκινημένος στην ΑΣΟΕΕ να μας φέρει φάρμακα, αντιασφυξιογόνες μάσκες, τρόφιμα, ένα χαμόγελο, να μας ρωτήσει αν είμαστε καλά, αν θέλουμε κάτι παραπάνω. …Δεν θα ξεχάσω τις Γενικές Συνελεύσεις με 1500 άτομα, τη Γενική Συνέλευση που κρατήσαμε ενός λεπτού σιγή για τον Τεμπονέρα. Καρφίτσα να έπεφτε θα ακουγόταν ! …Δεν θα ξεχάσω την Πατησίων κλειστή μπροστά από τη σχολή, τον αγώνα μας όχι πάντα πετυχημένο να κρατήσουμε κλειστό το πιο κρίσιμο σημείο της Πατησίων (στη συμβολή με Αλεξάνδρας) για να ανασάνει το Πολυτεχνείο και να λειτουργεί ο άξονας ΑΣΟΕΕ – ΕΜΠ …Δεν θα ξεχάσω τη μικροφωνική να παίζει στη διαπασών Άσιμο (δεν πα να μας χτυπάν με όλμους και κανόνια) και τους φοιτητές να χορεύουν στην Πατησίων ανεμίζοντας κοκκινόμαυρες σημαίες …Δεν θα ξεχάσω την αίθουσα με το φαξ, που λειτουργούσε σαν το internet της εποχής εκείνης, τα μηνύματα από το ΕΜΠ και τη Γεωπονική. Εκεί σ’ αυτή την αίθουσα ήταν που μάθαμε για το χαμό του Τεμπονέρα την κρύα εκείνη νύχτα του Γενάρη. Μέσα από τη μάχη του ’90 – ’91 ένιωσα όσο ποτέ άλλοτε σύντροφος με όλους όσους βρεθήκαμε μαζί στα οδοφράγματα, αναπνεύσαμε μαζί τα δακρυγόνα, ξενυχτήσαμε στην περιφρούρηση της κατάληψης, σηκώσαμε μαζί το χέρι στις συνελεύσεις. Με τα παιδιά από την αναρχική ομάδα, τον παλιόφιλο από το ΚΚΕ – μλ, τους πρώην ρηγάδες και κνίτες (πάντως όχι αυτούς που πήγαν με το ΣΥΝ και ήταν πιο ξενέρωτοι αμήχανοι και διστακτικοί κι απ’ τους ΠΑΣΠίτες) Δεν ξέρω αν θα ξανάρθουν τέτοιες στιγμές…Θα ‘θελα, αν κάποιος από την ΑΣΟΕΕ εκείνης της εποχής είναι on line να στείλω ένα μήνυμα συντροφικότητας και αλληλεγγύης. Είμαστε ακόμα εδώ, δεν ξεχνάμε τίποτα, ψάχνουμε ακόμα «στα τυφλά καινούριους δρόμους»

από Ναστρεντίν 10/01/2003 2:30 πμ.


Συμμετείχα κι εγώ σε εκτεταμένα επεισόδια που γινόντουσαν στην Αθήνα εκείνη την εποχή. Μόνο που δεν περίμενα να αλλάξουν τα πράγματα. Αν όμως γι΄αυτό το λόγο δεν αντιστεκόμουνα στην κρατική κτηνωδία θα ήμουν άξιος να είμαι δούλος. Πιστεύω ότι τότε ο κοινωνικός πόλεμος είχε οξυνθεί τόσο πολύ, ώστε το κράτος με τους εγκάθετους του στον χώρο των αναρχικών φρόντισε να παρασύρει το κίνημα αντίστασης στην καταστροφή, οργανώνοντας τρομοκρατικές πράξεις, όπως ο εμπρησμός του κτιρίου της πρυτανείας του Πολυτεχνείου και ο εμπρησμός του κτιρίου των καταστημάτων Κάπα-Μαρούσης, που είχε αποτέλεσμα των φρικτό θάνατο τεσσάρων ανθρώπων. Έτσι κατάφερε να παρουσιάσει το κίνημα των μαθητών σαν άμεση απειλή για όλη την κοινωνία, ενώ πολλοί που συμμετείχαν σ΄ αυτό να ενοχοποιούνται για πράγματα που ποτέ δεν είχαν επιδιώξει. Αποτέλεσμα ήταν το κίνημα να υποχωρήσει χωρίς νίκες και παρά το γεγονός ότι αργότερα ξαναζωντάνεψε χωρίς να κατηγορηθεί για εμπρησμούς, υποχώρησε πάλι γιατί ο καπιταλισμός έχει πια μάθει να ελίσσεται και να ξεφεύγει από την οργανωμένη κριτική του, εξαγοράζοντας τις συνειδήσεις με τα προϊόντα-σκουπίδια που προσφέρει και τις κάθε είδους υπηρεσίες των ξένων δούλων προς τα νεόπλουτα ελληνικά αφεντικά. Έτσι ακόμα και σήμερα στην Πάτρα κυριαρχούν οι ίδιοι μαφιόζοι με πιο γνωστό απ' όλους τον Νικολετάτο, που δεν τόλμησε να τον αγγίξει κανείς και μέχρι και ο πρωθυπουργός πήρε έμμεσα το μέρος του, κατηγορώντας τους επικριτές του μαφιόζου σαν απειλή για την δημοκρατία!

από Π.Λ. 10/01/2003 3:42 πμ.


άρθρο. Καλύτερα (δέν χρειάζεται) να μήν προσθέσω κάτι παραπάνω. Υ.Γ. τα σχόλια είναι εξίσου καλά.

Συγχαρητήρια φίλε! Το κείμενο αποτυπώνει πλήρως την κατάσταση που επικρατούσε στην Πάτρα αλλά και στην υπόλοιπη χώρα πιστεύω, εκείνη την εποχή. Για εμένα και για πολλούς άλλους πιστεύω μαθητές της εποχής εκείνης τα γεγονότα αυτά επέδρασαν καταλυτικά στην πολιτική συνειδητοποίηση μας.

από εν@ς αναρχικός 11/01/2003 2:12 πμ.


από τα γραφόμμενα του όλοι καταλαβαίνουμε τι καπνό φουμάρει. λοιπόν σαν αναρχικοί συμμετείχαμε σε όλες τι κινητοποιήσεις, όπως γίνεται και κάθε φορά, με όποιους αγωνίζονται για το δίκιο τους. Ετσι λοιπόν και τότε, με την μόνη διαφορά, ότι δεν είμαστε "εγκάθετοι" κανενός. Στα σχολιά γίνονταν καταλήψεις, και στις καταλήψεις αυτές συμμετείχαν μόνο οι μαθητές τους. Κάποιοι από τους μαθητές ανήκαν ή "φλέρταραν" με τον αναρχικό χώρο. Αυτή είναι η ιστορία. Σαν αναρχικοί δεν βλέπουμε τον εαυτό μας σαν πρωτοπορεία, εμείς θα κάνουμε και οι άλλοι θα ακολουθούν. Ότι έγινε, και μιλάω για τα επεισόδεια, ξεκίνησε από τους μαθητές, εμείς, όπως και άλλοι είχαμε καθαρά δεύτερο και βοηθητικό ρόλο. Γιατί κατεβήκαμε να βοηθήσουμε όχι για να καθοδηγήσουμε τους μαθητές, όπως αντίστοιχα έκανε το ΚΚΕ. Πως θα μπορούσε άλλωστε οι χιλιάδες λαού, που συμμετείχαν στα επεισόδεια εκείνα, όλες τις μέρες, να ήταν αναρχικοί; Μακάρι να ήταν! Και πως θα μπορούσαν οι "200 γνωστοί - άγνωστοι" όπως μας έλεγαν τότε να καθοδηγήσουν τις χιλιάδες λαού; Οσο για την Πρυτανεία, και το Κ. Μαρούση, είναι αποδεδειγμένο πλεόν ότι τις φωτιές τις έβαλαν οι μπάτσοι. Φυσικά στα πορίσματα τους δεν θα μπορούσαν να πουν κάτι τέτοιο. Αλλά όσοι συμμετείχαν στην διαδήλωση εκείνης της μέρας, θα ξέρουν ότι αποκλείεται να πήρε φωτιά το Κ. Μαρούση από τους διαδηλωτές, 1. γιατί η φωτιά άρχισε από τον 1ο όροφο, 2. γιατί οι μπάτσοι είχαν μέτωπο προς το Κ. Μαρούση και βρίσκονταν στο ύψος του Ρεξ. Οσο για το ξεπούλημα των μαθητικών κινητοποιήσεων θα θυμούνται όλοι με ποιό τρόπο έγινε αυτό από το Κόμμα του Λαού! το ξύλο στα σχολεία, με την βοήθεια εξωσχολικών (ΚΝΑΤ), για να σπάσουν οι καταλήψεις. Στέλνω μερικές φωτογραφίες των ημερών εκείνων.....

από αναρχικός 11/01/2003 2:15 πμ.


post image
στην στροφή πάνω το Κ. Μαρούση και στο βάθος η Ομόνοια

Εικόνες:

από αναρχικός 11/01/2003 2:17 πμ.


post image
διακρίνει κανείς τις φλόγες στον 1ο όροφο. Το ισόγειο είναι άθικτο.

Εικόνες:

από αναρχικός 11/01/2003 2:21 πμ.


post image
.

Εικόνες:

από αναρχικός 11/01/2003 2:23 πμ.


post image
το μέτωπο της οδού Πατησίων, στα Χαυτεία

Εικόνες:

από ζ.π. 11/01/2003 7:10 μμ.


Ίσως κ' να το ΄χω πάρει πολύ "πατριωτικά" αλλά τέτοια κείμενα-μαρτυρίες,είναι που κρατούνε την μνήμη ζωντανή και γράφουνε την ιστορία κόντρα στους διαστρεβλωτές της!!!Τόσος κόσμος επηρεάστηκε από κείνο το κίνημα..Κάποιο/ες,μάλιστα,δώσανε και συνεντεύξεις αναφερόμενοι σε κείνο το κίνημα-όχι κανένα πρόβλημα δεν έχω!Ε,αυτή η "κακόμοιρη" ιστοσελίδα,όμως,δεν βλέπω να "΄χει πάρει φωτιά" εν συγκρίσει με τα σχόλια για τις συλλήψεις των φερόμενων ως μελών της ομάδας της ένοπλης προπαγάνδας...

από data.dat 11/01/2003 7:42 μμ.


...θα μιλήσω κι εγώ! Γιατί ήμουν εκεί. Ειμαστε ΠΟΛΛΟΙ εκεί. Περπατούσα από την ΑΣΟΕΕ μέχρι την Αθηνάς (αναπνέοντας με δυσκολία από τα δολοφονικά αέρια) ανάμεσα σε χιλιάδες άτομα ΚΑΘΕ ΗΛΙΚΙΑΣ. Γκριζομάλληδες δίπλα σε πιτσιρικάδες, όλοι με ξύλα και πέτρες δίπλα σε φλεγόμενους κάδους και οδοφράγματα. Δεν πίστευα ότι ζούσα κάτι τέτοιο! Γυρίζω στο Πολυτεχνείο. Στη Στουρνάρη και σε άλλα σημεία υπάρχει κολλημένο κείμενο με δακτυλογραφημένα τα μηνύματα που είχαν στείλει οι καταληψίες της Πάτρας με fax. Με την προτροπή "ΣΤΕΙΛΤΕ ΤΟ ΣΕ ΟΛΗ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ". Εκεί περιέγραφαν τις ολονύκτιες συγκρούσεις που όλως περιέργως δεν είδα να αναφέρονται στην Χαφιεδοτυπία, ας πούμε (Αν κάποιος έχει αρχείο ας το ελέγξει, πάει καιρός δε θυμάμαι πια καλά). Οι κατειλημμένες σχολές είχαν το δικό τους δίκτυο επικοινωνίας, fax και τηλέφωνα των γραφείων που πολύ σωστά τα εκμεταλλεύτηκαν στο έπακρο, όπως και τα φωτοτυπικά μηχανήματα. Ο όγκος των δακρυγόνων που εκτοξεύτηκαν εκείνες τις νύχτες στο κατειλημμένο ΕΜΠ ήταν κάτι το απίστευτο. Με ιδιαίτερη έμφαση στην ΠΡΥΤΑΝΕΙΑ που προφανώς ήθελαν από τότε να πυρπολήσουν με τα θερμά βλήματα που θα έπεφταν σε εύφλεκτο υλικό (χαρτιά, έπιπλα κλπ) για να κατηγορήσουν εμάς. Κάτι που τελικά έγινε στο Κ. Μαρούσης και που μόνο μετά από μήνες και με διαφορετικούς συσχετισμούς κατάφεραν να κάνουν στο Πολυτεχνείο. Αλλά ούτε και τότε τους πιστέψαμε. Εξ ου και το σύνθημα: "ΚΑΠΑ ΜΑΡΟΥΣΗ ΚΑΙ ΠΡΥΤΑΝΕΙΑ - ΤΙΣ ΦΩΤΙΕΣ ΤΙΣ ΒΑΖΕΙ Η ΑΣΤΥΝΟΜΙΑ". Θα μπορούσα να γράφω με τις ώρες και κάποτε πρέπει να γραφτεί κάτι συγκεντρωτικό πάνω σε όλα αυτά. Τελειώνοντας, θεωρώ προσβλητικό και για μένα και για όλες τις χιλιάδες των εξεγερμένων της Αθήνας και της Πάτρας το σχόλιο για "αναρχικούς εγκάθετους" και το πιο ήπιο που μπορώ να απαντήσω είναι ότι μάλλον αυτός που το έγραψε δεν ήταν εκεί.

από οκ 11/01/2003 9:09 μμ.


1, Η πρυτανεία δε κάηκε στα επισόδια 10-11 Γενάρη 2, Σε ποιά σχολεία έκαναν ανακατάληψη τα ΚΝΑΤ? γιατί εκεί που ήμουνα εγώ είχαμε πάρει και εμεις (αυτόνομοι μαθητές) και οι της ΚΝΕ τα καδρόνια και κυνηγάγαμε αυτούς που πηγαίνανε για ανακατάληψη.

από SKY TOP 12/01/2003 1:50 πμ.


RE PAIDIA DEN BARE8HKATE TA MNHMOSYNA? EINAI KAIROS NA DEITE KAI TO MELON OTAN IO ALLOI STON KOSMO ANAKALYPTOUN KAI DHMIOURGOUN ESEIS ASXOLEISTE ME HRWISMOUS KAI KADRONIA W ELLAS H PRWTH XWRA TI KO8WNIA BGAZEIS TWRA!!!!! G. SOURHS PANTA EPIKAIROS

από Ναστρεντίν 12/01/2003 3:16 πμ.


Για τον αναρχικό και άλλους καλοθελητές που "καταλαβαίνουν τι καπνό φουμάρω" αρκεί να υπενθυμίσω ότι μίλησα για εγκάθετους στον χώρο των αναρχικών σαν συνυπεύθυνους στον εμπρησμό του Κάπα-Μαρούσης και του κτιρίου της πρυτανείας του Πολυτεχνείου. Δεν μίλησα για όλους συλλήβδην τους αναρχικούς. Άλλωστε δεν χρειάζεται και πολλή νοημοσύνη για να αντιληφθεί κανείς ότι το κράτος και το παρακράτος τους περισσότερους χαφιέδες θα τους διοχετεύσουν στον πιο επαναστατικό χώρο, προκειμένου να τον χτυπήσουν από τα μέσα. Τέλος, αν έχει την παραμικρή σημασία και η γνώμη των θυμάτων, οι ίδιοι οι ιδιοκτήτες του Μεγάρου Μαρούση προσέφυγαν στο Διοικητικό Πρωτοδικείο ζητώντας αποζημίωση για την ζημιά που υποστήκανε, επειδή η αστυνομία δεν τους προστάτεψε από τους καταστροφείς, που προτού φτάσουν στο κτίριο της εταιρίας Κάπα-Μαρούσης είχαν προκαλέσει μεγάλες καταστροφές γύρω από την Ομόνοια (ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ της 4-1-2003 σελ. 17). Όσον αφορά τέλος το Πολυτεχνείο, ο ίδιος ο πρύτανης Μαρκάτος έχει κατηγορήσει ανοιχτά την αστυνομία ότι έχει αδρανήσει προκλητικά στις εκκλήσεις του να εμποδίσει την είσοδο των καταστροφέων στο Πολυτεχνείο. Άλλωστε τις καταστροφές στο Πολυτεχνείο που έχουν γίνει κατά καιρούς από τους εγκαθέτους μεταξύ των καταληψιών, τις έχω δει με τα μάτια μου, όπως και οποιοσδήποτε σαν και μένα συμμετείχε έστω και για λίγες ώρες σε τέτοιες καταλήψεις.

http://www.geocities.com/anar_gr/gr/s_pol.91.htm

από ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΚΑΦΕΝΕΙΟ 17/01/2003 5:50 πμ.


ΝΙΚΟΣ ΤΕΜΠΟΝΕΡΑΣ: ΤΟ ΑΙΜΑ ΚΥΛΑΕΙ ΕΚΔΙΚΗΣΗ ΖΗΤΑΕΙ! ΟΙ ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ ΤΟΥ ΧΤΕΣ ΤΙΜΗΤΕΣ ΤΟΥ ΣΗΜΕΡΑ! http://anatolikos.com/istoria/temponeras111.htm Την Τετάρτη 8 Γενάρη (μία ημέρα πριν τη 12 επέτειο της δολοφονίας του Νίκου Τεμπονέρα) στην αίθουσα της ΕΣΗΕΑ παρουσιάστηκε από τις εκδόσεις ΠΕΛΑΣΓΟΣ ένα κατάπτυστο βιβλίο, με τον τίτλο: ΠΟΙΟΣ ΣΚΟΤΩΣΕ ΤΟΝ ΤΕΜΠΟΝΕΡΑ! Συγγραφέας αυτού του άθλιου κατασκευάσματος ο δικηγόρος του Γιάννη Καλαμπόκα ο οποίος προσπαθεί να διαστρεβλώσει τα γεγονότα και ταυτόχρονα να παρουσιάσει σαν δολοφόνο του Τεμπονέρα τον άλλο ΟΝΝΕΔίτη Α. Μαραγκό. Τον τότε έμμισθο χαφιέ της Ασφάλειας ο οποίος συμμετείχε στη δολοφονία του Επαναστάτη δάσκαλου και μέλους του ΕΑΜ (εξωκοινοβουλευτικής επαναστατικής οργάνωσης) στην Πάτρα. Το ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΚΑΦΕΝΕΙΟ σαν προσφορά στη μνήμη του δολοφονημένου συντρόφου επιχειρεί μια αναδρομή στην περίοδο εκείνη με ένα άρθρο του ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΒΗΧΟΥ το οποίο περιέχει σχόλια και κείμενα που γράφτηκαν την περίοδο εκείνη στη ΝΕΑ ΠΡΟΟΠΤΙΚΗ. Να μην ξεχάσουμε πώς την παρουσίαση του βιβλίου έκαναν τα εξείς υποκείμενα: Χρήστος Πασαλάρης, Μάκης Βορίδης και Γιάννης Βούλτεψης! Από την Παρασκευή 4 Ιανουαρίου 1991 υπήρχε η πληροφορία ότι μονάδες Κενταύρων και Ρέιντζερς θα επιχειρούσαν ανακατάληψη των σχολείων. Γι΄ αυτό από τη Δευτέρα το πρωϊ ομάδες σπουδαστών των ΤΕΙ και μερικοί φοιτητές είχαν προστεθεί στην περιφρούρηση των σχολείων μαζί με γονείς και μαθητές. Πράγματι την Δευτέρα το πρωϊ ομάδα "αγανακτισμένων γονέων" επιχείρησε με επικεφαλής τον Μαραγκό να καταλάβει το 3ο Λύκειο (Βουδ) και αργότερα το 4ο-5ο, στην πλατεία Μαρούδα. Απωθήθηκαν και έφυγαν. Την Τρίτη το πρωϊ ξαναήρθαν με επικεφαλής τους Μαραγκό, Σπίνο, Γραμματίκα και Καλαμπόκα. Η περιφρούρηση των ΤΕΙ παρατάχθηκε μπροστά τους, χωρίς όμως να γίνουν επεισόδια. Το βράδυ έγινε σύσκεψη των διευθυντών των σχολείων με τον Νομάρχη, Τανάγρη. Ο νομάρχης τους είπε ότι επειδή οι ίδιοι απέτυχαν να σπάσουν τις καταλήψεις, το έργο αυτό το αναλαμβάνουν "Πολίτες της Πάτρας". Πράγματι, το βράδυ, 40-50 περίπου Κένταυροι με επικεφαλής τον Καλαμπόκα βγήκαν για αφισοκόλληση και "διάλογο" στο Πολυκλαδικό Λύκειο (πίσω από Παράρτημα Πανεπιστημίου). Επιχείρησαν ανακατάληψη και έγιναν τα πρώτα επεισόδια. Ο Καλαμπόκας χτύπησε τον καθηγητή Αναγνωστάκη (Συντονιστική Επιτροπή του ΝΑΡ). Αφού απέτυχαν πήγαν στο 3ο Λύκειο. Εκεί εισέβαλαν και χτύπησαν τους μαθητές που έκαναν κατάληψη και αφού τους έδιωξαν κατέλαβαν το σχολείο. Οι καταληψίες ειδοποίησαν μαθητές-σπουδαστές-φοιτητές-καθηγητές και γονείς. Ηρθε ο δήμαρχος Καράβολας. Στην αρχή επιχείρησε να μιλήσει με τον Καλαμπόκα (που ήταν δημοτικός σύμβουλος της δεξιάς), αλλά ο τελευταίος τον έδιωξε βρίζοντάς τον. Εγινε απόπειρα να ανακαταληφθεί το κτίριο και τότε οι τραμπούκοι έβγαλαν λοστούς, καδρόνια και μαχαίρια. Ο πρώτος που κατάφερε να μπει στο προαύλιο ήταν ο αγωνιστής Ν. Τεμπονέρας, που δέχτηκε απο τον Καλαμπόκα θανάσιμο χτύπημα με λοστό στο κεφάλι (ώρα 10.30΄μμ). Τα επεισόδια γενικεύτηκαν και οι φασίστες αποχώρησαν μετά από κυνηγητό από την πίσω πόρτα. Τραυματίστηκε σοβαρά και ο καθηγητής Χρ. Τσουκάλας (που έχασε το μάτι του), ένας γονέας και τρεις σπουδαστές του ΤΕΙ. Ο Νίκος Τεμπονέρας μεταφέρθηκε με το αυτοκίνητο του Δήμαρχου στο νοσοκομείο ενώ ήταν ήδη κλινικά νεκρός. Μόλις μαθεύτηκε το συμβάν ξεκίνησε στις 12.30 το βράδυ πορεία 3000 ατόμων που κατέληξε στη Νομαρχία. Με απόφαση των συντονιστικών επιτροπών ΤΕΙ και Χημικού έγινε απόπειρα κατάληψης που εμποδίστηκε από καθηγητές της ΕΛΜΕ για να μην οξυνθεί η κατάσταση. Ο ίδιος ο Νομάρχης είχε φυγαδευτεί και βρήκε καταφύγιο στην Γενική Ασφάλεια Πατρών. Την επόμενη μέρα, Τετάρτη, και ενώ η ΕΛΜΕ κήρυξε απεργία διακείας έγινε πορεία 10-12.000 ατόμων. Ηρθαν εσπευσμένα 8 διμοιρίες των ΜΑΤ από Αθήνα, Κόρινθο, Πύργο. Το βράδυ έγινε συλλαλητήριο και πορεία όπου συμμετείχαν 20.000 άτομα. Ο πρόεδρος του σωματείου κατωτέρων αστυνομικών Αχαϊας δήλωσε ότι ο Μαραγκός είναι υπάλληλος της Ασφάλειας. Οταν η πορεία έφτασε έξω απο την Νομαρχία, σπουδαστές των ΤΕΙ και φοιτητές επιχείρησαν κατάληψη. Διέσπασαν τον πρώτο αστυνομικό κλοιό και χτυπήθηκαν με τα ΜΑΤ. Τραυματίστηκαν περίπου 15 διαδηλωτές και 6 αστυνομικοί. Συνελήφθησαν 7 άτομα. Κάηκε από βόμβα μολότωφ ένα περιπολικό, ΄σπασε άλλο ένα και μια κλούβα, και το αυτοκίνητο του Νομάρχη. Η αστυνομία έκανε γενικευμένη χρήση δακρυγόνων, από τα Ψηλά Αλώνια μέχρι το λιμάνι (περίπου 2 χιλιόμετρα απόσταση). Την Πέμπτη το πρωϊ εντοπίστηκε ο Μαραγκός, κυνηγήθηκε από πολίτες και κατέφυγε σε ένα αστυνομικό τμήμα, κάτω από την απειλή λυντσαρίσματος. Από εκεί φυγαδεύτηκε προς το κτίριο της Γενικής Ασφάλειας. Να σημειωθεί ότι μέχρι εκείνη τη στιγμή δεν υπήρχε ένταλμα και δόθηκε προφορική εντολή από τον Εισαγγελέα. Η κηδεία του αγωνιστή Νίκου Τεμπονέρα ξεκίνησε από την Μητρόπολη της Π¨ατρας και ο νεκρός θάφτηκε στο 2ο Νεκροταφείο. Στην πομπή συμμετείχαν πάνω από 50.000 άτομα που κάλυπταν απόσταση 5 με 6 χιλιόμετρα. Ενώ η σωρός περνούσε από την πλατεία Γεωργίου κάποιος άρχισε να πετάει πέτρες. Εναντίον του κινήθηκαν πολίτες και τότε αυτός έβγαλε μαχαίρι. Ακινητοποιήθηκε και συνελήφθη απο πολίτες. Μπροστά στον κίνδυνο λυντσαρίσματος, μια αστυνομική κλούβα τον φυγάδευσε προς την ΑΣφάλεια. Οπως αποκάλυψε ο ίδιος ήταν μέλος της ΝΔ και αφισοκολλητής του βουλευτή Ν. Νικολόπουλου. Το απόγευμα γινόταν η δίκη των 7 συλληφθέντων από τα επεισόδια. Εγινε πορεία 5-7000 ατόμων μέχρι το δικαστήριο. Εκεί παρέμειναν περίπου 2-3000 μέχρι τις 3 το πρωϊ, οπότε βγήκε αθωωτική απόφαση! Τγν Παρασκευή το απόγευμα έγινε και νέα πορεία διαμαρτυρίας για τα επεισόδια στην Αθήνα. Σ΄ αυτήν συμμετείχαν 5.000 άτομα. Η πορεία κατέληξε στο Παράρτημα Πανεπιστημίου, όπου έγινε κατάληψη και 200-300 άτομα κατέλαβαν συμβολικά την οδό Κορίνθου ανάβοντας φωτιές. Το Σάββατο έγινε πορεία 5.000 ατόμων, μέχρι το 3ο Λϋκειο (τόπος δολοφονίας του καθηγητή) το οποίο μετονομάστηκε σε "σχολικό κτίριο Ν. Τεμπονέρα". Η γενιά της τελευταίας δεκαετίας του προηγούμενου αιώνα, στον δεύτερο μήνα της επικής της εξέγερσης (Γενάρης του 1991), ωρίμαζε γοργά, μέσα από τις δικές της εμπειρίες καταστροφών. Είδε καθηγητές αφοσιωμένους στους μαθητές και στο λαό, σαν το Νίκο Τεμπονέρα, να πέφτουν με το κρανίο συντριμμένο από το λοστό του παρακράτους. Είδε το κράτος των ΜΑΤ να μετατρέπει την Αθήνα σε θάλαμο αερίων κι ένα κατάστημα σε κρεματόριο, καίγοντας ζωντανούς τέσσερεις αθώους πολίτες. Είδε το ίδιο κράτος να μετατρέπει ένα γήπεδο σε σκηνή τραγωδίας. Και ήταν απύθμενο και τότε το θράσος των ενόχων αυτών των καταστροφών να κατηγορούν τη νεολαία ότι "καταστρέφει τα πάντα"! Σήμερα, εν έτη 2003 έρχονται πάλι οι ίδιοι άνθρωποι, που και τότε κατηγορούσαν τη νεολαία, να υπερασπιστούν τον Καλαμπόκα και να ασεβήσουν στη μνήμη του Νίκου Τεμπονέρα. Μα είναι τόσο μικροί, τόσο τιποτένιοι, που είναι αδύνατο να καταφέρουν να ρίξουν την παραμικρή σκιά στη μνήμη και τα οράματα του Τεμπονέρα. Ο ΤΕΜΠΟΝΕΡΑΣ ΖΕΙ! Εγινε σύνθημα, έγινε τραγούδι, ενώ οι άλλοι, παραμένουν οι λακέδες της εξουσίας και οι λεκέδες της ιστορίας. Οταν όπως και τότε, οι σημερινοί νέοι και νέες απορρίπτουν συλλήβδην όλα τα παλιά, φθαρμένα πολιτικά σχήματα δεν το κάνουν από κάποια απολίτικη δεξιόστροφη τάση, όπως συνήθως τους κατηγορούν. Το αποδεικνύουν με αίμα όπου και όποτε χρειαστεί. Αναζητούν το Τελείως Καινούργιο, μια τελείως νέα σχέση με την πολιτική. Ανεξάρτητα από το επίπεδο συνείδησης στο οποίο έχουν φτάσει, παλεύουν να δώσουν τη σφραγίδα τους, να διαμορφώσουν έναν Τελείως Καινούργιο Κόσμο αντάξιο της ελπίδας τους. Εναν κόσμο για τον οποίο πάλευε κι ο Νίκος Τεμπονέρας. Είναι ο Καινούργιος Κόσμος που Ερχετε, όπως έγραφε πριν λίγες ημέρες ο Σάββας Μιχαήλ στο άρθρο του για την Αργεντινή. Αυτόν τον νέο Κόσμο ας μην επιτρέψουμε να τον κλείσουν οι λακέδες. Να τα δώσουμε όλα για το Τελείως Καινούργιο που Ερχεται, βαμμένο Κόκκινο απο το αίμα του Νίκου Τεμπονέρα, όπως και χιλιάδων άλλων οραματιστών αυτού του Νέου Κόσμου που φέρνει η σοσιαλιστική επανάσταση.

από η μαρμίτα 18/01/2003 4:20 πμ.


Ένα άρθρο από τη μαρμίτα, τεύχος 5, Φεβρουάριος-Απρίλιος 2001

Μια δεκαετία από το «ζεστό» χειμώνα του

'90-'91

Μια ερωτική ιστορία, δίχως τέλος!

Έπρεπε να είναι ένα κείμενο αποτίμησης, ένα κείμενο αντικειμενικής καταγραφής των γεγονότων, με μια νότα οφειλόμενης πολιτικής γνώμης. Έπρεπε να ήταν κάτι επετειακό για τα δέκα χρόνια που μας χωρίζουν από το 90-91. Οφείλουμε όμως να σας δηλώσουμε ρητά, αποτύχαμε, το κείμενο που θα διαβάσετε είναι άκρως συναισθηματικό. Αραγε θα μπορούσε να ήταν κάπως αλλιώς;

Η περίοδος αυτή ήταν για τους περισσότερους από εμάς μια περίοδος γέννησης. Δεν συμμετείχαμε απλώς σ' άλλο ένα κίνημα, βάψαμε μ' αυτό τη ζωή μας, αναδύθηκε από μέσα μας, εξαιτίας των εκρηκτικών στιγμών, ένας άλλος άνθρωπος. Τότε ήταν που διαβήκαμε το κατώφλι του Δρυΐδη, τότε ήταν που δίχως να το πολυκαταλάβουμε πέσαμε μέσα στο φίλτρο, η επίδραση είναι για πάντα. Γράφουμε συναισθηματικά γιατί αυτό που βιώσαμε ήταν μια άκρως ερωτική σχέση, γράφουμε για όλες εκείνες τις γεμάτες ένταση ώρες, για τις γεμάτες πάθος φλόγες της πλατείας Γεωργίου, για τις φλόγες που τονίζουν τη ζωή, για τις συγκρούσεις που δίνουν νόημα σε κάθε ύπαρξη. Όχι, δεν ήταν συλλογικές στιγμές, ήταν απόλυτα προσωπικές.

Είναι άλλωστε γι' αυτό το λόγο που είμαστε ακόμα εδώ. Αναζητούμε εκείνο τον έρωτα, μας έλλειψε. Γι' αυτό δεν θα αναφερθούμε, εκτός από το χρονικό, σε μία προς μία τις στιγμές του κινήματος. Θα επιδιώξουμε μια εμβάθυνση στο τέλος του. Είχαμε άραγε διαλέξει ένα δύσκολο δρόμο που θα 'χε έτσι κι αλλιώς ένα τέλος; Δεν είχαμε τα κότσια, δεν ξέραμε πώς να χειριστούμε όλες αυτές τις συγκρουσιακές στιγμές; Λόγια, λόγια, λόγια. Κι όμως εδώ βρίσκεται και το ζουμί. Κάποιοι μέσα σ' ένα κίνημα, σκέφονται πάνω από αυτό γι' αυτό. Είναι μια γνώριμη συνταγή γραμμένη στον τσελεμεντέ κάθε αριστερού. Είναι η συνταγή που ορίζει όρια στα κινήματα είναι η συνταγή των πολιτικών οριοθετήσεων στη γραμμή. Όμως εκείνο το οποίο είναι άκρως επικίνδυνο κάθε φορά, είναι η λογική της εκταμίευσης πολιτικών κερδών από κοινωνικές διεργασίες κινηματικής φύσης. Και είναι επικίνδυνο γιατί εκτός του πολιτικού ενταφιασμού των συγκρούσεων στη λογική του «αφού έτσι κι αλλιώς θα τελειώσει, ας το τελειώσουμε εμείς με κέρδος τα σχήματα στα πανεπιστήμια κι έναν εξασφαλισμένο ρόλο», υπάρχει και κόσμος ο οποίος έχει εκτεθεί, έχει καταθέσει την ψυχή του στην υπέροχη θέα της τρικυμίας. Αυτός ο κόσμος μένει για πάντα έκθετος.

Έτσι το '90-'91 ηττήθηκε βαθιά γιατί έσβησε την ώρα που έθαβε τους νεκρούς μιας αδυσώπητης καταστολής, την ώρα που το κράτος είχε βγάλει το όπλο από το θηκάρι του, αλλά, το κυριότερο, την ώρα που ένα σημαντικό ποσοστό από εμάς όδευε σ' ένα χωρίς γυρισμό μονοπάτι, την ώρα που η ρήξη έπαιρνε καθολική μορφή. Την ώρα που ο θάνατος χτύπησε την πόρτα μας κάποιοι έφυγαν, όσοι έμειναν ήξεραν, είχαν δει τον εχθρό κατάματα. Εκείνη ήταν η ώρα μιας πολιτικής συνδιαλαγής. Η επιχείρηση σκούπα ήταν αρκετά πετυχημένη. Πρόσφερε στους εμπνευστές της ένα σεβαστό ποσοστό στα πανεπιστήμια (25% αν τους υπολογίσουμε όλους), μια 10ετή πρόσληψη σε ρόλο κομπάρσου. Οι νεκροί ως βαρίδι αφέθηκαν στα χέρια των ιερέων, στα μνημόσυνα.

Βέβαια είχαν και κάποιο δίκιο. Τι νόημα έχει ένα κίνημα χωρίς ένα ξεκάθαρο πολιτικό στίγμα, ένα στιβαρό χέρι να το καθοδηγεί; Ασφαλώς κανένα. Αλλωστε η επένδυση απέδωσε. Στα κόκκινα πανεπιστήμια οι επιχειρήσεις δεν τολμούν να πατήσουν, οι καθηγητές δίνουν συνεχή αναφορά στις συνελεύσεις για τα πεπραγμένα τους (όχι ότι αν όλα αυτά συνέβαιναν εμείς θα τους δικαιολογούσαμε, αλλά λέμε...). Για σκεφτείτε το, μια τρίμηνη ή τετράμηνη σύγκρουση, οδοφράγματα, φωτιές, έρωτας, πάθος για ρήξη, συνελεύσεις, καταλήψεις, όλα αυτά για έδρες στη συνδιαχείριση για άχρηστα ποσοστά. Ε, όχι, ρε γαμώτο. Όχι.

Αλλά ας μην κλαιγόμαστε οι ευθύνες βαρύνουν τον κάθε έναν από εμάς. Δεν τολμήσαμε ακόμα και την ώρα της ακμής του κινήματος μια συνολική ρήξη με τις δομές του πανεπιστημίου, δεχθήκαμε την αφυδάτωση που πρόσφεραν οι οργανώσεις, παραδώσαμε τα κλειδιά στους ρεαλιστές. Όταν τα συντονιστικά έγιναν όργανα παραγόντων και άρχισε το μεγάλο παζάρι. Εμείς θεωρήσαμε ότι όλα αυτά έχουν νόημα. Κανένα δεν έχουν. Τι έμεινε από όλα αυτά; Παράγοντες που στοιχειώνουν ακόμα και τώρα τη σκηνή και αναμνήσεις; Όχι, έμεινε η εμπειρία που λέει ότι το κίνημα είναι πάνω απ' όλα, ότι δεν υπάρχει πολιτική ομάδα που δικαιούται την κηδεμονία, έμεινε η ανάγκη για σύγκρουση συνολική και όχι για ρόλους. Ο Τεμπονέρας δεν ήταν το παλικάρι που χάθηκε από τον ΟΝΝΕΔίτη πρόεδρο, ήταν κομμάτι μιας κινούμενης ορμής που οι λοστοί δοκίμασαν να δαμάσουν. Το ότι τελικά τα κατάφεραν είναι η μεγάλη ήττα, διότι λίγα χρόνια μετά, μια άλλη σημαντική έκρηξη έκλεισε με τη δοκιμασμένη πια μέθοδο του λοστού. Έτσι, οφείλει να δημιουργηθεί μια λογική που σε κάθε τέτοια στιγμή θα αντιπαρατίθεται πολιτικά με την αριστερή λογική της διαχείρισης των δρόμων, με την λογική που θέλει την επιβολή της γραμμής την ώρα των συγκρούσεων «για να αποκτήσει το κίνημα προοπτική».

Φτάνει πια.

η μαρμίτα

από σπυρος 13/12/2010 8:06 μμ.


Πολύ ωραίο το κείμενο σου.. Μια διόρθωση ο Ν.Τεμπονέρας δε δίδασκε καν στο σχολείο που μπήκε να σώσει τους μαθητές.. Δεν ήταν καν δικοί του μαθητές..Δίδασκε στο τεχνικό στο Κουκούλι.. Αλλά έτσι λειτουργούν οι τίμιοι αγωνιστές..Ένα πραγματικό πρότυπο αγωνιστή και δάσκαλου.. Ζει ο Τεμπονέρας ζει με Πέτρουλα Λαμπράκη μας οδηγεί

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

To μέγιστο μέγεθος των αρχείων είναι 16ΜΒ. Επιτρέπονται όλες οι γνωστές καταλήξεις αρχείων εικόνας,ήχου, βίντεο. ΠΡΟΣΟΧΗ! Για να υπάρχει η δυνατότα embed ενός video πρέπει να είναι της μορφής mp4 ή ogg.

Νέο! Επιλέξτε ποιά εικόνα θα απεικονίζεται στην αρχή του σχόλιου.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License