Από το Νέο "Αντι-Σημιτισμό" στο Πυρηνικό Ολοκαύτωμα

από Aldion (μετάφραση) 25/09/2006 12:02 πμ.

Θεματικές:  Μέση Ανατολή, 

Πώς το Ισραήλ Απεργάζεται την "Σύγκρουση των Πολιτισμών"

23 / 24 Σεπτέμβρη, 2006 Από το Νέο "Αντι-Σημιτισμό" στο Πυρηνικό Ολοκαύτωμα Πώς το Ισραήλ Απεργάζεται την "Σύγκρουση των Πολιτισμών" Από τον JONATHAN COOK Ναζαρέτ. Η τροχιά μιας μακροχρόνιας εκστρατείας που γέννησε αυτό το μήνα την εξωφρενική έκθεση του Βρετανικού κοινοβουλίου, με συμμετοχή όλων των κομμάτων, σχετικά με τον αντισημιτισμό στη Μεγάλη Βρετανία μπορεί να εντοπιστεί πίσω στην έντονη πίεση από την Ισραηλινή κυβέρνηση η οποία ξεκίνησε περισσότερο από τέσσερα χρόνια πριν, στις αρχές του 2002. Εκείνη την εποχή, καθώς ο Αριέλ Σαρόν κομμάτιαζε τα κουρελιασμένα υπολείμματα των συμφωνιών του Όσλο εισβάλλοντας εκ νέου στις πόλεις της Δυτικής Όχθης - που είχαν παραδοθεί στην Παλαιστινιακή Αρχή - κατά τη διάρκεια του καταστροφικού του ξεσπάσματος γνωστού ως Επιχείρηση Αμυντική Ασπίδα, στράτευσε τα Ισραηλινά ΜΜΕ σε αυτή τη σύρραξη. Οι τοπικές εφημερίδες άρχισαν ακατάπαυστα να επισημαίνουν τις ανησυχίες για την άνοδο ενός «νέου αντισημιτισμού», ένα θέμα που ταχύτατα και με ενθουσιασμό άρπαξε το πανίσχυρο Σιωνιστικό λόμπι στις ΗΠΑ. Δεν ήταν η πρώτη φορά φυσικά, που το Ισραήλ καλούσε σε βοήθεια τους πιστούς οπαδούς του από την Αμερική για να το ξεμπλέξουν από τα προβλήματα. Στο βιβλίο του «Πέρα από το Chutzpah» ο Norman Finkelstein καταγράφει την έλευση των ισχυρισμών σχετικά με έναν νέο αντισημιτισμό, στην φτωχή επίδοση του Ισραήλ κατά τον πόλεμο του Yom Kippur του 1973. Σε αυτή την περίπτωση, ελπιζόταν, η κατηγορία του αντισημιτισμού μπορούσε να εφαρμοστεί ενάντια στους επικριτές του ώστε να μειώσει την πίεση πάνω στο Ισραήλ για την επιστροφή του Σινά στην Αίγυπτο και για να διαπραγματευτεί με τους Παλαιστινίους. Το Ισραήλ έθεσε σε συναγερμό τον κόσμο για ένα ακόμη κύμα αντισημιτισμού στις αρχές της δεκαετίας του 1980, αμέσως μόλις δέχθηκε χωρίς προηγούμενο επικρίσεις για την εισβολή του και την κατοχή του Λιβάνου. Αυτό που διέκρινε το νέο αντισημιτισμό από τον παραδοσιακό αντι-εβραϊκό ρατσισμό του είδους που οδήγησε στα στρατόπεδα συγκέντρωσης της Γερμανίας, έλεγαν οι κήρυκές του, ήταν ότι αυτή τη φορά περιλάμβανε την προοδευτική αριστερά μάλλον αντί για την άκρα δεξιά. Οι καινούριοι ισχυρισμοί σχετικά με το νέο αντισημιτισμό πήραν ζωή την άνοιξη του 2002, με την αγγλόφωνη ιστοσελίδα της σοβαρής φιλελεύθερης καθημερινής εφημερίδας, της Haaretz, η οποία για πολλούς μήνες εμφάνιζε ένα ηλεκτρονικό αφιέρωμα με άρθρα πάνω στον «Νέο Αντισημιτισμό», προειδοποιώντας ότι το «παμπάλαιο μίσος» αναβίωνε στην Ευρώπη και στην Αμερική. Το μότο σύντομα άρπαξε η Jerusalem Post, μια δεξιά Αγγλόφωνη εφημερίδα που χρησιμοποιείται τακτικά από την Ισραηλινό καθεστώς ώστε να επιτύχει αυτό υποστήριξη για τις πολιτικές του ανάμεσα στους Εβραίους της Διασποράς. Όπως και για τους προδρόμους του, υποστήριζαν οι απολογητές του Ισραήλ, για το τελευταίο κύμα αντισημιτισμού ήταν υπεύθυνα τα Δυτικά προοδευτικά κινήματα – αν και με μια καινούρια εξέλιξη. Ένας πανταχού παρών αλλά σε μεγάλο βαθμό λανθάνων Δυτικός αντισημιτισμός μετατρέπεται σε φρενίτιδα από την αυξανόμενη πολιτική και πνευματική επιρροή των εξτρεμιστών Μουσουλμάνων μεταναστών. Η συνέπεια ήταν ότι μια ανίερη συμμαχία γεννήθηκε ανάμεσα στην αριστερά και το μαχητικό Ισλάμ. Τέτοιες απόψεις αρχικά διατυπώθηκαν από ανώτερα στελέχη της κυβέρνησης του Σαρόν. Σε μια συνέντευξη στην Jerusalem Post το Νοέμβρη του 2002, για παράδειγμα, ο Binyamin Netanyahu προειδοποίησε ότι ο λανθάνων αντισημιτισμός γινόταν πάλι ενεργός: «Κατά την άποψή μου, υπάρχουν πολλοί ευρωπαίοι που αντιτίθενται στον αντισημιτισμό, και πολλές κυβερνήσεις και ηγέτες που αντιτίθενται στον αντισημιτισμό, αλλά η ένταση υπάρχει εκεί. Το να λες ότι δεν είναι παρούσα σημαίνει ότι αγνοείς την πραγματικότητα. Τώρα έχει αναμιχθεί και έχει ζωντανέψει από την πιο ισχυρή και την πιο απροκάλυπτη δύναμη του αντισημιτισμού, που είναι ο Ισλαμικός αντισημιτισμός που προέρχεται από κάποιες από τις Ισλαμικές μειονότητες στις Ευρωπαϊκές χώρες. Αυτό συχνά μασκαρεύεται ως αντισιωνισμός.» Ο Netanyahu πρότεινε «να σπάσει το απόστημα» ξεκινώντας μια επιθετική εκστρατεία δημοσίων σχέσεων για «αυτοάμυνα». Ένα μήνα αργότερα ο πρόεδρος του Ισραήλ, Moshe Katsav, επέλεξε τον πιο μαλακό από όλους τους στόχους, προειδοποιώντας κατά τη διάρκεια μιας κρατικής επίσκεψης ότι η μάχη ενάντια στον αντισημιτισμό πρέπει να ξεκινήσει στη Γερμανία, όπου «μπορούν να ακουστούν αντισημιτικές φωνές». Αλλά, όπως πάντα, ο κύριος στόχος της εκστρατείας του νέου αντισημιτισμού ήταν τα ακροατήρια στις ΗΠΑ, τον γενναιόδωρο πάτρωνα του Ισραήλ. Εκεί, τα μέλη του Ισραηλινού λόμπι μετατρέπονταν σε μια χορωδία συντέλειας. Στα πρώτα στάδια της εκστρατείας, τα πραγματικά κίνητρα του λόμπι δεν συγκαλύφθηκαν: ήθελε να καταπνίξει μια αναπτυσσόμενη συζήτηση στην Αμερικανική κοινωνία, συγκεκριμένα στις εκκλησίες και στα Πανεπιστήμια, για απόσυρση των σημαντικών επενδύσεών τους από το Ισραήλ σε απάντηση στην Επιχείρηση Αμυντική Ασπίδα. Τον Οκτώβρη του 2002, αφού το Ισραήλ είχε ήδη ανακαταλάβει αποτελεσματικά τη Δυτική Όχθη, ο πάντα αξιόπιστος Abraham Foxman, διευθυντής της Αντι-Δυσφημηστικής Ένωσης (ADL), απέκρουσε τους επικριτές, που καλούσαν για απόσυρση των επενδύσεων από το Ισραήλ, με το νέο αντισημιτισμό. Προέτρεψε να ιδρυθεί ένα νέο σώμα από την Ισραηλινή κυβέρνηση με το όνομα Φόρουμ για το Συντονισμό της Μάχης ενάντια στον Αντισημιτισμό ώστε να αρθρώνει με σαφήνεια «αυτό που ξέρουμε στην καρδιά μας και στην ψυχή μας: πότε η γραμμή του αντισημιτισμού παραβιάζεται». Δεκαπέντε ημέρες αργότερα ο Foxman είχε ήδη κάνει άλματα, προειδοποιώντας ότι οι Εβραίοι ήταν περισσότερο ευάλωτοι από οποιαδήποτε άλλη στιγμή από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. «Δεν πίστευα ότι στη ζωή μου εγώ ή εμείς θα ανησυχούσαμε στο επίπεδο που ανησυχούμε, ή ότι θα αντιμετωπίζαμε την ένταση του αντισημιτισμού που βιώνουμε τώρα,» δήλωσε στην Jerusalem Post. Απηχώντας την προειδοποίηση του Netanyahu, ο Foxman πρόσθεσε ότι η γρήγορη διάδοση του νέου αντισημιτισμού έγινε δυνατή λόγω της επανάστασης των τηλεπικοινωνιών, κυρίως του διαδικτύου, το οποίο επέτρεπε στους Μουσουλμάνους να μεταδίδουν τα μηνύματα του μίσους τους σε ολόκληρο τον κόσμο μέσα σε δευτερόλεπτα, μολύνοντας τους ανθρώπους σε όλη τη γη. Τώρα είναι σαφές ότι το Ισραήλ και οι οπαδοί του είχαν τρεις κύριους στόχους στο μυαλό τους καθώς ξεκινούσαν την εκστρατεία τους. Οι δύο ήταν τα γνωστά κίνητρα από τις προηγούμενες προσπάθειες για να επισημάνουν έναν «νέο αντισημιτισμό». Ο τρίτος ήταν καινούριος. Ο πρώτος στόχος, και πιθανά και ο καλύτερα κατανοητός, ήταν η κατάπνιξη κάθε κριτικής ενάντια στο Ισραήλ, ιδιαίτερα στις ΗΠΑ. Κατά τη διάρκεια του 2003 γινόταν όλο και πιο φανερό σε δημοσιογράφους όπως εγώ ότι τα Αμερικανικά ΜΜΕ, και σύντομα πολλά από τα Ευρωπαϊκά ΜΜΕ, γίνονταν όλο και πιο διστακτικά στο να τυπώνουν ακόμη και την ήπια κριτική του Ισραήλ που συνήθως επέτρεπαν. Έως τη στιγμή που το Ισραήλ ξεκίνησε να επιταχύνει το ρυθμό κατασκευής του τερατώδους τείχους του κατά μήκος της Δυτικής Όχθης την άνοιξη του 2003, οι συντάκτες ήταν απρόθυμοι ακόμη και να αγγίξουν το θέμα. Καθώς η τέταρτη εξουσία έπεφτε στη σιωπή, το ίδιο έκαναν και πολλές από τις προοδευτικές φωνές στα πανεπιστήμια και στις εκκλησίες μας. Η απόσυρση των επενδύσεων είχε τελείως απομακρυνθεί από την ατζέντα. Μακαρθικές οργανώσεις όπως το CampusWatch βοήθησαν να επιβληθεί το καθεστώς του εκφοβισμού. Ακαδημαϊκοί που επέμεναν στις απόψεις τους, όπως ο Joseph Massad του Πανεπιστημίου Columbia, προσέλκυσαν την εκδικητική προσοχή νέων μαχητικών ομάδων όπως η David Project. Ένας δεύτερος, λιγότερο παρατηρημένος στόχος, ήταν μια επείγουσα επιθυμία να εμποδιστεί οποιαδήποτε ελάττωση του αριθμού των Εβραίων μέσα στο Ισραήλ η οποία θα μπορούσε να ευνοήσει τους Παλαιστίνιους καθώς οι δύο εθνοτικές ομάδες πλησίαζαν την δημογραφική ισοτιμία στην περιοχή που είναι γνωστή στους Ισραηλινούς ως το Μεγάλο Ισραήλ και στους Παλαιστίνιους ως η ιστορική Παλαιστίνη. Η δημογραφία υπήρξε μια μακροχρόνια εμμονή του Σιωνιστικού κινήματος: κατά τη διάρκεια του πολέμου του 1948, ο Ισραηλινός στρατός εξανάγκασε μέσω της τρομοκρατίας να διαφύγουν ή απομάκρυνε βίαια περίπου το 80 τοις εκατό των Παλαιστινίων που ζούσαν μέσα στα σύνορα αυτού που έγινε το Ισραήλ ώστε να εγγυηθεί το νέο του στάτους ως Εβραϊκό κράτος. Με την αλλαγή χιλιετίας, ακολούθως της Ισραηλινής κατοχής της Δυτικής Όχθης και της Γάζας το 1967, και της ταχύτατης ανάπτυξης των καταπιεσμένων Παλαιστινιακών πληθυσμών και στα κατεχόμενα εδάφη και μέσα στο Ισραήλ, η δημογραφία προωθήθηκε ξανά στην κορυφή της πολιτικής ατζέντας του Ισραήλ. Κατά τη διάρκεια της δεύτερης ιντιφάντα, καθώς οι Παλαιστίνιοι προέβαλλαν αντίσταση στην πολεμική μηχανή του Ισραήλ με ένα κύμα βομβιστικών επιθέσεων αυτοκτονίας σε λεωφορεία στις μεγάλες Ισραηλινές πόλεις, η κυβέρνηση του Σαρόν φοβήθηκε ότι οι εύποροι Ισραηλινοί Εβραίοι ίσως άρχιζαν να θεωρούνε την Ευρώπη και την Αμερική ασφαλέστερες από την Ιερουσαλήμ ή το Τελ Αβίβ. Ο κίνδυνος ήταν ότι η δημογραφική μάχη μπορούσε να χαθεί με τη μετανάστευση των Ισραηλινών Εβραίων. Με τον υπαινιγμό ότι η Ευρώπη συγκεκριμένα είχε γίνει θερμοκήπιο του Ισλαμικού φονταμενταλισμού, υπήρχε η ελπίδα ότι οι Ισραηλινοί Εβραίοι, πολλοί από τους οποίους έχουν περισσότερα του ενός διαβατήρια, θα φοβόταν να φύγουν. Μια έρευνα που έγινε από την Εβραϊκή Υπηρεσία το Μάη του 2002 έδειξε, για παράδειγμα, ότι το 84 τοις εκατό των Ισραηλινών πίστευαν ότι ο αντισημιτισμός είχε γίνει ξανά μια σοβαρή απειλή για τον παγκόσμιο Εβραϊσμό. Την ίδια στιγμή οι Ισραηλινοί πολιτικοί συγκέντρωναν την προσοχή τους στις δύο Ευρωπαϊκές χώρες με τους μεγαλύτερους Εβραϊκούς πληθυσμούς, τη Βρετανία και τη Γαλλία, που και οι δύο έχουν σημαντικούς πληθυσμούς Μουσουλμάνων μεταναστών. Επεσήμαιναν μια υποτιθέμενη άνοδο του αντισημιτισμού σε αυτές τις δύο χώρες με την ελπίδα να προσελκύσουν τους Εβραϊκούς πληθυσμούς τους στο Ισραήλ. Στη Γαλλία, για παράδειγμα, σε περίεργες αντισημιτικές επιθέσεις δόθηκε πολύ μεγάλη κάλυψη από τα ΜΜΕ: από έναν υψηλόβαθμο ραβίνο ο οποίος μαχαιρώθηκε (μόνος του, όπως αποδείχθηκε αργότερα) μέχρι μια νεαρή Εβραία που δέχθηκε επίθεση σε ένα τρένο από αντισημίτες κακοποιούς (μόνο που, όπως φάνηκε αργότερα, δεν ήταν Εβραία). Ο Σαρόν επωφελήθηκε από το κατασκευασμένο κλίμα φόβου τον Ιούλιο του 2004 για να ισχυριστεί ότι η Γαλλία βρισκόταν υπό το κράτος του «πιο άγριου αντισημιτισμού», προτρέποντας τους Γάλλους Εβραίους να έρθουν στο Ισραήλ. Τον τρίτο στόχο, βέβαια, δεν τον είχαμε δει προηγουμένως. Συνέδεε την άνοδο του νέου αντισημιτισμού με την αύξηση του Ισλαμικού φονταμενταλισμού στη Δύση, υπονοώντας ότι οι Μουσουλμάνοι εξτρεμιστές επέβαλαν έναν ιδεολογικό έλεγχο πάνω στη Δυτική σκέψη. Έδενε πολύ καλά με την ατμόσφαιρα μετά την 11η Σεπτέμβρη. Σε αυτό το πνεύμα, Αμερικανοί Εβραίοι ακαδημαϊκοί όπως ο David Goldhagen χαρακτήριζαν τον αντισημιτισμό ως σταθερά «εξελισσόμενο». Σε ένα άρθρο με τίτλο «Η Παγκοσμιοποίηση του Αντισημιτισμού» που δημοσιεύτηκε στην Αμερικανο-Εβραϊκή εβδομαδιαία εφημερίδα Forward το Μάη του 2003, ο Goldhagen υποστήριξε ότι η Ευρώπη είχε εξάγει τον κλασικό ρατσιστικό αντισημιτισμό της στον Αραβικό κόσμο, ο οποίος με τη σειρά του μόλυνε εκ νέου τη Δύση. «Μετά οι Αραβικές χώρες εξήγαν εκ νέου τη νέα υβριδική δαιμονολογία πίσω στην Ευρώπη και, χρησιμοποιώντας τα Ηνωμένα Έθνη και άλλους διεθνείς θεσμούς, προς άλλες χώρες σε όλο τον κόσμο. Στη Γερμανία, τη Γαλλία, τη Μεγάλη Βρετανία και αλλού, η σημερινή έντονη αντισημιτική εκδήλωση και αναβρασμός χρησιμοποιεί παλιούς τρόπους που κάποτε εφαρμόστηκαν στους τοπικούς Εβραίους – κατηγορίες ότι σπέρνουν αναταραχή, ότι θέλουν να υποδουλώσουν άλλους – με νέο περιεχόμενο που σαρωτικά στοχεύει τους Εβραίους που είναι έξω από τις χώρες τους αυτές». Αυτή η θεωρία της «διάχυτης» μετάδοσης του μίσους ενάντια στους Εβραίους, που το εξαπλώνουν οι Άραβες και οι συμπαθούντες αυτών μέσα από το διαδίκτυο, τα ΜΜΕ και τους διεθνείς οργανισμούς, βρήκε πολλούς θαυμαστές. Η Βρετανίδα νεοσυντηρητική δημοσιογράφος Melanie Philips πρόβαλλε τον δημοφιλή αν και γελοίο ισχυρισμό, ότι η Βρετανική ταυτότητα υπονομευόταν και εξωθούταν από μια Ισλαμική ταυτότητα που μετέτρεπε τη χώρα της σε πρωτεύουσα του τρόμου, το «Λονδινιστάν». Αυτός ο τελικός στόχος των εισηγητών «του νέου αντισημιτισμού» ήταν τόσο επιτυχής γιατί μπορούσε εύκολα να συγχωνευτεί με άλλες ιδέες που συνδέονται με τον πόλεμο της Αμερικής ενάντια στην τρομοκρατία, όπως η σύγκρουση των πολιτισμών. Αν ισχύει το «εμείς» ενάντια σε «αυτούς», τότε ο νέος αντισημιτισμός προϋπέθετε από την αρχή ότι οι Εβραίοι ήταν με την πλευρά των αγγέλων. Το μπαλάκι ήταν στην Χριστιανική Δύση για να αποφασίσει αν θα έκανε σύμφωνο με το καλό (Εβραϊσμός, Ισραήλ, πολιτισμός) ή με το κακό (Ισλάμ, Οσάμα Μπιν Λάντεν, Λονδινιστάν). Απέχουμε πολύ από το να φτάσουμε στο τέλος αυτού του ύπουλα επικίνδυνου δρόμου, και γιατί ο Λευκός Οίκος έχει χρεοκοπήσει από πολιτικές πρωτοβουλίες πέρα από τον πόλεμό του ενάντια στην τρομοκρατία, και γιατί η θέση του Ισραήλ προς το παρόν διασφαλίζεται στο κέντρο της νεοσυντηρητικής ατζέντας της κυβέρνησης των ΗΠΑ. Αυτό έγινε σαφές την περασμένη εβδομάδα όταν ο Netanyahu, ο πιο δημοφιλής πολιτικός στο Ισραήλ, πρόσθεσε άλλη μια θανάσιμη κατεργαριά στη νεοσυντηρητική προπαγανδιστική μηχανή καθώς αυτή ανεβάζει στροφές για να αντιμετωπίσει το Ιράν σε σχέση με τις πυρηνικές του φιλοδοξίες. Ο Netanyahu συνέκρινε το Ιράν και τον πρόεδρό του, Mahmoud Ahmadinejad, με τον Αδόλφο Χίτλερ. «Ο Χίτλερ ξεκίνησε μια παγκόσμια εκστρατεία πρώτα, και μετά προσπάθησε να αποκτήσει πυρηνικά όπλα. Το Ιράν προσπαθεί να αποκτήσει πυρηνικά όπλα πρώτα. Έτσι, από αυτή την προοπτική, είναι πολύ πιο επικίνδυνο,» είπε ο Netanyahu σε Ισραηλινούς διαχειριστές του αγώνα ενάντια στην τρομοκρατία. Ο υπαινιγμός του Netanyahu ήταν πεντακάθαρος: το Ιράν αναζητά μια καινούρια Τελική Λύση, και αυτή εδώ θα στοχεύει το Ισραήλ καθώς επίσης και τους Εβραίους παγκοσμίως. Η στιγμή του λογαριασμού είναι πολύ κοντά, σύμφωνα με την Tzipi Livni, υπουργό εξωτερικών του Ισραήλ, η οποία ισχυρίζεται ενάντια σε όλες τις ενδείξεις ότι το Ιράν είναι μόνο μερικούς μήνες μακριά από την κατοχή πυρηνικών όπλων. «Η διεθνής τρομοκρατία είναι ένας λανθασμένος όρος,» πρόσθεσε ο Netanyahu, «όχι γιατί δεν υπάρχει, αλλά γιατί το πρόβλημα είναι το διεθνές μαχητικό Ισλάμ. Αυτό είναι το κίνημα που πραγματοποιεί τον τρόμο σε διεθνές επίπεδο, και αυτό είναι το κίνημα που προετοιμάζει τον τελικό τρόμο, την πυρηνική τρομοκρατία.» Αντιμέτωπο με τα διαβολικά σχέδια των «Ισλαμιστών φασιστών», όπως αυτών του Ιράν, το πυρηνικό οπλοστάσιο του Ισραήλ – και το πυρηνικό Ολοκαύτωμα που το Ισραήλ μπορεί και φαίνεται έτοιμο να εξαπολύσει – ίσως παρουσιαστούν ως η σωτηρία του πολιτισμένου κόσμου. Ο Jonathan Cook είναι συγγραφέας και δημοσιογράφος που ζει στη Ναζαρέτ του Ισραήλ. Είναι ο συγγραφέας του αναμενόμενου βιβλίου «Αίμα και Θρησκεία: Το Ξεμασκάρεμα του Εβραϊκού και Δημοκρατικού Κράτους» που εκδίδεται από το Pluto Press, και είναι διαθέσιμο στις ΗΠΑ από το University of Michigan Press. Ο ιστοχώρος του είναι ο www.jkcook.net Από: http://www.counterpunch.org/cook09232006.html

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

Τίτλος:

Δημιουργός:

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License