H "δικιά μας" Σιβηρία (για τις σταλινικές διώξεις)

To παρακάτω κείμενο του Γιώργου Κιούση δημοσιεύτηκε στην "Ε" στις 28 του Σεπτέμβρη και αφορά μια ερευνητική αποστολή στη Σιβηρία δύο ιστορικών, του Βλάση Αγτζίδη και του Ιβάν Τζουχά.Έχει ενδιαφέρον μια άγνωστη ιστορία, που ξεκίνησε πολύ νωρίς με τη καταστολή της αντιπολίτευσης και κορυφώθηκε με τις διώξεις κατά των αγροτών, την περίοδο της βίαιης κολεχτιβοποίησης, των τρτσκιστών και άλλων αριστερών μετά το '30 και των εθνικών μειονοτήτων από το '37.

H ΣΙΒΗΡΙΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ To Mαγκαντάν, πρωτεύουσα μιας μεγάλης και πλούσιας περιοχής, γνωστής ως Κολιμά, από τον ομώνυμο ποταμό, έγινε γνωστό κατά το μεσοπόλεμο ως «καταραμένος τόπος», εφόσον εκεί δημιουργήθηκε ένα από τα πολλά συμπλέγματα των στρατοπέδων συγκέντρωσης που υπήρχαν στη Σοβιετική Ένωση μέχρι την αποσταλινοποίηση του ’56. Συμμετέχοντας σε μια ελληνορωσική ερευνητική αποστολή στη μακρινή Σιβηρία για έρευνα στο Ιστορικό Αρχείο Αποκατάστασης των πολιτικών κρατουμένων της σταλινικής περιόδου, ο ιστορικός Βλάσης Αγτζίδης μας λέιε για αυτή την άγνωστη σελίδα: “Οι διώξεις κατά των Ελλήνων της Σοβιετικής Ένωσης εντάθηκαν την περίοδο 1937-38 και πήραν τη μορφή εθνικών εκκαθαρίσεων. Την εποχή αυτή άλλαξε ο χαρακτήρας των διώξεων. Μέχρι τότε είχε χαρακτηριστικά πολιτικά και στόχευε στην εξασφάλιση της απόλυτης κυριαρχίας του Στάλιν και της ομάδας του επί του Κομμουνιστικού Κόμματος και της χώρας. Από το 1937 οι διώξεις θα συμπεριλάβουν τις εθνικές μειονότητες που η σταλινική ηγεσία τις θεωρούσε ύποπτες γιατί υπήρχε αντίστοιχο εθνικό κράτος στον «καπιταλιστικό κόσμο». Τέτοιες μειονόητες ήταν οι Έλληνες, οι Γερμανοί του Βόλγα, οι Τάταροι της Κριμαίας, οι Μεσχετίνοι Τούρκοι, οι Κορεάτες της σοβιετικής Άπω Ανατολής, οι Τσετσένοι, οι Ιγκουσέτιοι, κ.ά. Ειδικά στην περίπτωση των Ελλήνων οι διώξεις έλαβαν ολοκληρωτικό χαρακτήρα. Σε αυτό συνέβαλε μάλλον το γεγονός ότι ένα μεγάλο μέρος τους ήταν Μικρασιάτες πρόσφυγες από τον Πόντο που είχαν ελληνική υπηκοότητα και οι οποίοι εγκλωβίστηκαν στα σοβιετικά εδάφη μετά την άρνηση των ελληνικών κυβερνήσεων να επιτρέψουν την κάθοδό τους στην Ελλάδα –κατά παράβαση της Συνθήκης Ανταλλαγής των πληθυσμών που υπεγράφη στη Λωζάννη το ‘23. Έτσι, μεγάλες περιοχές του σοβιετικού Νότου με συμπαγή ελληνικό πληθυσμό εκκαθαρίστηκαν. Δεν εξαιρέθηκαν από τις διώξεις ούτε τα μέλη του Κόμματος. Πολλοί Έλληνες εκτελέστηκαν με τη κατηγορία "εχθρός του λαού" ή εξορίστηκαν στα στρατόπεδα συγκέντρωσης της Σιβηρίας. Η ένταση των διωγμών θα αποτυπωθεί με τον πλέον συμβολικό τρόπο στην απαγόρευση της ελληνικής εκπαίδευσης, της γλώσσας και του πολιτισμού, κάτι που συνιστά πράξη πολιτιστικής γενοκτονίας. Το τελευταίο κύμα διώξεων θα λάβει χώρα το 1949. Εκατό χιλιάδες περίπου Έλληνες Πόντιοι του Καυκάσου, κατατάχθηκαν στην κατηγορία των "ειδικώς απελαθέντων", και εξορίστηκαν στην Κεντρική Ασία. Ειδικές δυνάμεις της Κρατικής Ασφάλειας περικύκλωσαν τη νύχτα της 13ης Ιουνίου 1949 τα ελληνικά χωριά. Οπλισμένοι άντρες υποχρέωσαν τους Έλληνες να τα εκκενώσουν. Στον εξορισμένο πληθυσμό συμπεριλήφθηκε ολόκληρος ο ελληνικός πληθυσμός της Αμπχάζιας και ο μισός της Ατζαρίας. Από την Κεντρική Γεωργία εκτοπίστηκαν οι πρόσφυγες από το Μικρασιατικό Πόντο που είχαν καταφύγει στην περιοχή το 1918. Δύσκολα μπορεί να υπολογίσει κάποιος το ανθρώπινο κόστος των διώξεων. Κάποιες πρώτες και πρόχειρες εκτιμήσεις κινούνται μεταξύ των 1ριθμών 35.000 και 50.000 άτομα. Οι αριθμοί θα δοθούν τελικά μετά το πέρας των ερευνών που ήδη έχουν αρχίσει. Είναι πολύ σημαντικό ότι διαθέτουμε αυτή τη στιγμή έναν Έλληνα ερευνητή του θέματος αυτού στη Ρωσία, τον Ιβάν Τζουχά, ο οποίος πρόσφατα εξέδωσε έναν πολύ σημαντικό βιβλίο στα ρωσικά, στην Αγία Πετρούπολη, με τίτλο «Ελληνική Επιχείρηση», όπως ακριβώς ήταν η ονομασία του σχεδίου εκκαθάρισης του ελληνικού πληθυσμού που, με την υπογραφή του Στάλιν, τέθηκε σε εφαρμογή από τις 2 Δεκεμβρίου του 1937.»

post image
H περιοχή αυτή, που πρωτοκατοικήθηκε από τους κρατούμενους, και οι σημερινές πόλεις και χωριά είναι μετεξέλιξη των στρατοπέδων συγκέντρωσης, έχει ώς επίσημη τοπική ιστορία, την ιστορία των στρατοπέδων. Το παρακάτω μνημείο δεσπόζει στην πόλη του Μαγκαντάν και είναι αφιερωμένο στα θύματα της σταλινικής καταπίεσης.

Εικόνες:

από m-p 03/10/2006 10:47 πμ.


post image
Ο χάρτης αυτός δείχνει το σημείο της ρωσικής Άπω Ανατολής που βρίσκετε το Μαγκαντάν και η περιοχή Κολιμά.

Εικόνες:

από ΦΟΥΣΕΚΗΣ 03/10/2006 11:04 πμ.


οι ίδιοι οι πόντιοι τα ξέρουν;

Aγαπητέ Φουσέκη, οι Πόντιοι -και όχι μόνο- που προέρχονται από τους εκτοπισμένους ή έχουν θύματα στην οικογένειά τους, τα ξέρουν πολύ καλά. Όλοι οι Πόντιοι... τι θα πει; Οι Πόντιοι δεν είναι ούτε γκέτο, ούτε μειονότητα να εκφράζεται ως μπλοκ. Οι ελλαδίτες Πόντιοι γνωρίζουν πολύ καλά τη δικιά τους ιστορία, που έχει στερήσεις, καταπίεση, μακρονήσια και αγώνες. Φυσικά όχι όλοι. Αλλά το μεγαλύτερο μέρος τους. Οι σταλινικές διώξεις δεν αφορούν μόνο τους Πόντιους της Σοβιετικής Ένωσης. Αφορούν και τους Μαριουπολίτες και τους παλιούς Ελλαδίτες μετανάστες. Αφορούν επίσης -και αυτό θα πρέπει να σ' ενδιαφέρει πολύ- τους Ελλαδίτες κομμουνιστές που κατέφυγαν στη Σοβιετική Ένωση για να γλυτώσουν τη δικτατορία του ΜΑταξά ή για να συμβάλλουν στη σοβιετική προσπάθεια. Από κείμενα εκείνης της εποχής, θα γνωρίζεις το κλίμα ιδεαλισμού που επικρατούσε.

από :P 03/10/2006 9:30 μμ.


pisteuw omws oti an parei epitelous mia swsth apofash h EE tha apoktisoume k dw sthn ellada tetoia. K spoudaios ereuniths tha elega. pleon tetoia vivlia grafei k h koutsh maria.pragma pou simainei oti epitelous h koinwnia exei ginei dikaih k borei opoiosdipote na apotelei epistimona. k mia k borei k h koutsi maria tote einai akoma pio dikaih h kinonia giath h kakomoira h maria exei k kinitikes diskolies. the land of oportunity! Ego lew mia k futronoun san ta manitaria kati teoia vivlia na ftiaxoume gulak me th profash ekmathishs epistimonikhs methodou ereunas stous kratoumenous k meta na tous ekteloume ;) re thn eleutheromaria!exei th plaka ths lol r! entaxi to KKE exei stoxo panta kapoia tetoia dimosieush alla exei xavale giati epi tis ousias,dld se theseis fenaite oti den borei na askisei kanenous eidous kritikh opte to girizei sth theoria twn gonidiown twn komounistwn pou prepei na einai apogonoi tou kakou stalin.H plaka ths upotheshs einai oti kati tetoia exoun target group kathara tous komounistes pou den masane k o kosmos etsi opws exei diamorfothei h oikonomikh tous katastash sthn ellada...he couldnt care less Stalinismos ftw :)

από Ένας πόντιος από την Γκορυτσά 04/10/2006 10:53 πμ.


Από τον ριζοσπάστη: http://www.rizospastis.gr/story.do?id=3433633&publDate=4/10/2006 Μύθος και Πραγματικότητα Σχετικά με την αντιδραστική προπαγάνδα περί «γενοκτονίας των Ποντίων επί Στάλιν»!.. Τα τελευταία χρόνια φαίνεται να αναβιώνει συστηματικά στη χώρα μας μια φιλολογία περί «γενοκτονίας των Ποντίων επί Στάλιν». Λέμε «αναβιώνει», γιατί είναι γεγονός πως υπήρξε πληθώρα βιβλιογραφικής παραγωγής στο παρελθόν, η οποία, στρατευμένη στο κλίμα και τις σκοπιμότητες του «Ψυχρού Πολέμου», υποστηρίζει πως η σοβιετική πολιτική των μερικών υποχωρήσεων έναντι των εθνοτήτων της δεκαετίας του 1920, αντικαταστάθηκε το αμέσως επόμενο διάστημα από μια πολιτική «εθνοκαθάρσεων», «εθνικής τρομοκρατίας» και «αφομοίωσης» (ρωσοποίηση). Ωστόσο, από πιο πρόσφατες μελέτες, όπως πολλοί εκ των συγγραφέων τους με έκπληξη παραδέχονται, διαπιστώνεται μια «εντυπωσιακή συνέχεια στη σοβιετική προσήλωση γύρω από την ανάπτυξη των εθνοτήτων καθ' όλη τη διάρκεια της Σταλινικής περιόδου και αργότερα».1 Ενας εξ αυτών μάλιστα, ο Αμερικανός ιστορικός T. Martin, υποστήριξε πως καμιά άλλη χώρα δεν κατάφερε να προσεγγίσει ποτέ το εύρος των ευνοϊκών προγραμμάτων που εφάρμοσε η Σοβιετική Ενωση («για πρώτη φορά στην παγκόσμια ιστορία») για την ανάπτυξη των εθνοτήτων. Η σοβιετική πολιτική προσανατολίστηκε γύρω από τη συστηματική προώθηση της ιδιαίτερης εθνικής ταυτότητας και της εθνικής συνείδησης μεταξύ των μη-ρωσικών λαών της ΕΣΣΔ. Αυτό επετεύχθη μέσω α) της δημιουργίας εθνικών περιοχών, με διευρυμένο καθεστώς αυτονομίας και αυτοδιοίκησης, και β) μιας δυναμικής προώθησης των ιδιαίτερων χαρακτηριστικών που στοιχειοθετούσαν μια δοσμένη εθνική - πολιτιστική ταυτότητα: Ηθη και έθιμα, γλώσσα, μουσεία, λογοτεχνία και ποίηση, κ.ά. 2 Κατά τη δεκαετία του 1930, ελήφθησαν όντως μια σειρά μέτρων, των οποίων τα αίτια, ο χαρακτήρας και η έκταση έχουν διαστρεβλωθεί κατά το δοκούν, προκειμένου να στοιχειοθετηθεί η απαράδεκτη φιλολογία περί εθνοκαθάρσεων. Ας πάρουμε, λοιπόν, τα πράγματα από την αρχή. Εφαλτήρια ενίσχυσης της αντίδρασης Σε γενικές γραμμές, τα αίτια λήψης μιας σειράς μέτρων από τις σοβιετικές αρχές είχαν να κάνουν α) με τη διαπίστωσή τους, στις αρχές της δεκαετίας του 1930, πως οι εθνικές οργανώσεις και θεσμοί (όπως οι αυτόνομες εθνικές περιοχές, τα εθνικά σχολεία, κλπ.), αντί να αποδυναμώσουν τις εθνικιστικές τάσεις στις περιοχές αυτές, μετατράπηκαν σε εφαλτήρια για την ενίσχυσή τους. Αντί, λοιπόν, οι μορφές εθνικής (μειονοτικής), διοικητικής και πολιτιστικής αυτοδιάθεσης, που με τόσο επιμονή προώθησε το σοβιετικό κράτος, να οδηγήσουν «στην εξυπηρέτηση των πολιτιστικών συμφερόντων των λαών ...έδωσε νόμιμο πάτημα στους αντιπάλους της σοβιετικής εξουσίας για την οργάνωση της αντίδρασής τους». 3 β) Με την άνοδο του φασισμού στην Ευρώπη και τη διαπίστωση πως ένας δεύτερος ιμπεριαλιστικός πόλεμος ήταν αναπόφευκτος. Οι αυξανόμενες επαφές τμήματος της διασποράς με τις φασιστικές κυβερνήσεις του εξωτερικού, σε συνδυασμό με το ρόλο που έπαιξε ο αστικός εθνικισμός (ως «πέμπτη φάλαγγα») κατά την ιμπεριαλιστική επέμβαση στην ΕΣΣΔ το 1919-1920, δημιούργησε εύλογες ανησυχίες στη σοβιετική κυβέρνηση. Υπονόμευση της σοβιετικής εξουσίας Σε ποιο βαθμό είχε μερίδα των Ελληνοποντίων της Ρωσίας σχέση με τα παραπάνω; Ο ερευνητής Ιβάν Τσούχα, τον οποίο επικαλείται σχετικό άρθρο του «Ταχυδρόμου» (18/6/2005), αναφέρει πως «μια εκδοχή είναι ...η πληροφορία από την Αθήνα να μιλούσε για ενδεχόμενη αυτονομιστική κίνηση Ελλήνων που έμεναν στην περιοχή της Μαύρης Θάλασσας και δημιουργία ακόμη και ανεξάρτητου κράτους στο Νότο της ΕΣΣΔ. Πίσω από την κίνηση αυτή, σύμφωνα πάντοτε με τις ίδιες πηγές, βρίσκονταν Ελληνες που διατηρούσαν στενές σχέσεις με το φασιστικό καθεστώς του Ιωάννη Μεταξά... Είχε προηγηθεί η άρνηση του μεταξικού καθεστώτος να δεχτεί τον επαναπατρισμό αρκετών χιλιάδων Ελλήνων που ζούσαν στη Σοβιετική Ενωση, δίχως ωστόσο να έχουν πάρει σοβιετικά διαβατήρια».4 Αυτή η εκδοχή φαίνεται να επιβεβαιώνεται ακόμα και από το αντι-κομμουνιστικό βιβλίο των Beck και Godin (ψευδώνυμα δύο Σοβιετικών συγγραφέων, που ήταν στη φυλακή την εποχή εκείνη στην ΕΣΣΔ), που δημοσιεύτηκε (για ευνόητους λόγους) στις ΗΠΑ το 1951: «Ετυχε να είμαστε πολύ καλά πληροφορημένοι για τους Ελληνες αυτούς, επειδή ένας από μας μοιραζόταν το κελί με έναν άνθρωπο, που, σύμφωνα με δική του ομολογία, επρόκειτο να γίνει υπουργός Παιδείας στη σχεδιαζόμενη Μεγάλη Ελληνική Δημοκρατία, η οποία επρόκειτο να ιδρυθεί με ξένη - και ειδικά ελληνική - βοήθεια στη Νότια Ρωσία».5 Το ότι υπήρχαν στην Ελλάδα σύλλογοι Ελλήνων από τη Ρωσία (κυρίως πρώην κεφαλαιούχοι που είχαν χάσει τις περιουσίες τους με την Οχτωβριανή Επανάσταση) που διατηρούσαν καλές σχέσεις και ιδεολογική συμπάθεια / συγγένεια με το καθεστώς Μεταξά είναι γεγονός. Σε υπόμνημα του Σωματείου «Ελλήνων εκ Ρωσίας», αναφέρεται πως ο εκτοπισμός Ελλήνων έγινε με κριτήριο τις εθνικιστικές και αντικομμουνιστικές τους πεποιθήσεις.6 Ορισμένοι ερευνητές ισχυρίζονται πως η ύπαρξη υπονομευτικών ομάδων ανάμεσα στους Ελληνες -και γενικότερα - δεν ήταν τίποτε άλλο από χαλκευμένες κατηγορίες των αρχών. Και όμως, η ύπαρξη αυτών των ομάδων επιβεβαιώνεται και μέσα από τα επίσημα στοιχεία του Ελληνικού Κράτους. Ετσι, στην αίτηση του Αλεξίου Ελευθεριάδη προς τις προξενικές αρχές (22/9/1935), αναφέρεται χαρακτηριστικά: «Πλην εάν εγώ απηλλάγην εκ των δεινών της Κομμουνιστικής Ρωσίας υπάρχουν εκεί οικογένειαι υποφέρουσι τα πάνδεινα διότι είναι εχθροί του Κομμουνιστικού καθεστώτος. Οι άνθρωποι ούτοι υπό την ηγεσία μου κατ' επανάληψιν εξεγερθέντες κατά τα έτη 1929 και ιδίως κατά τα έτη 1931-1932 έστρεψαν τα όπλα εναντίον των κομμουνιστών, πλην όμως δεν είχον την τύχην να ιδούν τας προσπάθειάς των ευδοκιμούσας, βραδύτερον δε συνελαμβάνοντο μεθ' εμού και εξορίζοντο εις τη Σιβηρίαν υποφέροντες τα μέγιστα υπό των κομμουνιστών».7 Μέτρα με ταξικό προσανατολισμό Αλλά και πάλι, στο επίκεντρο της έρευνας και των μέτρων που έλαβαν οι σοβιετικές αρχές, δεν περιελήφθησαν οι Ελληνες αδιακρίτως, όπως ισχυρίζονται μερικοί, αλλά συγκεκριμένα όσοι α) είχαν ταξικό συμφέρον να αλλάξει το κοινωνικοοικονομικό καθεστώτος, β) δεν είχαν εκπληρώσει τις στρατιωτικές τους υποχρεώσεις και ούτε θα στρατεύονταν σε περίπτωση πολέμου, ή γ) σε περίπτωση εμπόλεμης κατάστασης θα ήταν σε θέση λόγω της επαγγελματικής τους κατάστασης να προκαλέσουν κάποιο σοβαρό πρόβλημα. Να σημειωθεί πως η ελληνική υπηκοότητα αποκτήθηκε είτε την περίοδο 1917-1920 (εποχή της εθνικιστικής - αυτονομιστικής έξαρσης), είτε την περίοδο 1927-1931 από γαιοκτήμονες που έτσι εξαιρούνταν από την κολεκτιβοποίηση. Ενδεικτικό του ταξικού προσανατολισμού των μέτρων που ελήφθησαν αποτελεί το γεγονός πως από τους Ελληνες που συνελήφθησαν από την ελληνική περιοχή, το 32% προερχόταν από τα κολχόζ (κατηγορούμενοι για σαμποτάζ), το 27% βρισκόταν σε εξειδικευμένες θέσεις, το 13% κατείχε διευθυντικές θέσεις, το 10% ήταν υπάλληλοι, το 6% εκπαιδευτικοί, ενώ μόλις το 3% ήταν εργάτες. 8 Ενα επιπλέον πολύ σημαντικό στοιχείο που δεν πρέπει να αγνοηθεί είναι το ότι η επιλογή ατόμων, που κρίνονταν ύποπτοι, γινόταν κατά κύριο λόγο, όχι από τις σοβιετικές αρχές, αλλά από τα τοπικά εθνικά συμβούλια των ίδιων των Ελλήνων της ΕΣΣΔ. Υπήρχαν, βέβαια, και περιπτώσεις ανθρώπων που συνελήφθησαν μετά από κατηγορίες συντοπιτών τους, οι οποίοι - σύμφωνα πάντα με τους κατηγορούμενους - τους απέδωσαν διάφορες αβάσιμες κατηγορίες, εξαιτίας προσωπικών διαφορών, αντιδικιών, κλπ. Πολλοί από αυτούς στη συνέχεια αθωώθηκαν και κατάφεραν να αποκαταστήσουν την υπόληψή τους, λαμβάνοντας ακόμα και υπεύθυνες θέσεις στο σοβιετικό κράτος.9 Ενα επίσης σημαντικό στοιχείο, που δεν αναφέρεται πουθενά στη σχετική βιβλιογραφία, είναι το γεγονός ότι ένας μεγάλος αριθμός εξ αυτών που συνελήφθησαν την περίοδο 1937-1939 αφέθησαν ελεύθεροι μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα. Σύμφωνα με σχετική έκθεση της Ελληνικής Πρεσβείας στη Μόσχα, μόνο κατά το έτος 1938-1939 αποφυλακίστηκαν πάνω από 755 άτομα: αριθμός που εκτιμάται πολύ μεγαλύτερος από την ίδια την Πρεσβεία λόγω έλλειψης συνολικής εικόνας.10 Οσον αφορά, τέλος, τα νούμερα που παρατίθενται γύρω από την έκταση των διώξεων, οι «εκτιμήσεις» ποικίλλουν. Ορισμένοι κάνουν λόγο ακόμα και για εκατοντάδες χιλιάδες εκτοπισμένων. Η μόνη σχετικά αξιόπιστη διασταύρωση που μπορούμε να κάνουμε εμείς είναι με τα στοιχεία που παρατίθενται από μια έρευνα με βάση τα επίσημα κρατικά αρχεία της ΕΣΣΔ και κάνουν λόγο για 2.610 Ελληνες εκτοπισμένους το 1942 (αριθμός που έπεσε στους 1.247 το 1947).11 Από την άλλη μεριά, ο συνολικός αριθμός των μετεγκατεστημένων, σύμφωνα με τα αρχεία της KGB (αναφέρονται ως «ειδικοί μέτοικοι»), μέχρι το 1953 ανερχόταν σε 14.760. Η γεωγραφική κατανομή τους επίσης δείχνει ότι ελάχιστος αριθμός εξ αυτών εγκαταστάθηκε σε περιοχές της Σιβηρίας, ενώ η συντριπτική πλειοψηφία μεταφέρθηκε σε προάστια μεγάλων αστικών κέντρων (στις πόλεις Molotov, Sverdlovsk, ακόμα και στη Μόσχα). Σημειωτέον πως οι «ειδικοί μέτοικοι» αποζημιώνονταν για τις περιουσίες που άφηναν πίσω, ενώ το σοβιετικό κράτος εξασφάλιζε την επαγγελματική τους αποκατάσταση και προσέφερε μια ιδιαίτερα εκτενή σειρά διευκολύνσεων για την αγορά βασικών αγαθών (τους πρώτους μήνες η προμήθεια τροφίμων γινόταν δωρεάν), την αγορά ή οικοδόμηση οικιών, κλπ.12 Η αφερεγγυότητα του ιδεολογήματος περί «μαζικών διώξεων» και «γενοκτονίας» αποδεικνύεται επίσης από τη συνεχόμενη αυξητική πορεία του συνολικού αριθμού των Ελλήνων στην ΕΣΣΔ, η οποία σε καμιά απολύτως περίοδο δεν παρουσιάζει μείωση ή στασιμότητα. Η θέση και όχι η καταγωγή Μια πρόσφατη έρευνα Αμερικανών ιστορικών στα κρατικά αρχεία της ΕΣΣΔ, που δημοσιεύτηκε στο American Science Review, προσέφερε πρόσθετο φως στην υπόθεση, αποδομώντας από τα θεμέλιά τους τις διάφορες «θεωρίες» περί εθνοκάθαρσης των μειονοτήτων στην ΕΣΣΔ. Η έρευνα αυτή κατέληγε συμπερασματικά πως η λεγόμενη «περίοδος της τρομοκρατίας» (αναφέρονται στην περίοδο 1936-1940) «στόχευε κυρίως στις ελίτ, παρά στις εθνικές ομάδες αυτές καθαυτές». Επηρέασε δηλαδή μέλη εθνοτήτων, τα οποία ανήκαν στη διοικητική και οικονομική ελίτ (και τα οποία αντιμετώπιζαν κατηγορίες διαφθοράς, κατάχρησης εξουσίας, κλπ.), λόγω της θέσης που κατείχαν και όχι εξαιτίας της καταγωγής τους. Οσον αφορά τη διάρκεια των ποινών, το 1939, κατά τα τέλη, δηλαδή, της περιόδου του περιβόητου «μεγάλου τρόμου», στο σύνολο των ποινών, μόλις το 0,1% των περιπτώσεων αφορούσαν κάθειρξη άνω των 10 ετών (το 4% αφορούσε κάθειρξη από 5 έως 10 έτη, και το 95,9% μέχρι 5 έτη). Οπως είδαμε, τα στοιχεία που παρουσίασε τότε η Ελληνική Πρεσβεία της Μόσχας στο υπουργείο των Εξωτερικών επιβεβαιώνουν τα παραπάνω ευρήματα.13 Στο σύνολό τους, τα δεδομένα που προέκυψαν από την εξέταση των κρατικών αρχείων της ΕΣΣΔ φαίνεται να υποστηρίζουν «την υπόθεση» που είχε ήδη αρχίσει να υποστηρίζεται από μεγάλη μερίδα της επιστημονικής κοινότητας «ενός προοδευτικά αντι-ελίτ προσανατολισμού της ποινικής πολιτικής» κατά τη δεκαετία του 1930 και έπειτα. Παράλληλα, οι συγγραφείς της μελέτης κατέληξαν πως οι «ισχυρισμοί ότι ο τρόμος έπεσε με ιδιαίτερο βάρος στις μη-ρωσικές εθνικότητες δεν προκύπτει από τα δεδομένα των έγκλειστων τη δεκαετία του 1930. Ο συνήθης ισχυρισμός ότι οι περισσότεροι εκ των κρατουμένων ήταν "πολιτικοί" επίσης φαίνεται αναληθής. Από την άλλη μεριά, τα νέα στοιχεία υποστηρίζουν την άποψη, στην οποία κατέληξαν και άλλες στατιστικές έρευνες και μελέτες άλλων τύπων, πως οι διώξεις στόχευαν τη σοβιετική ελίτ». Και για να τεθεί η συζήτηση στη σωστή της βάση, αξίζει να σημειωθεί τέλος πως, σύμφωνα με την ίδια μελέτη, το ποσοστό των εγκλείστων στην ΕΣΣΔ το διάστημα 1936-1939, μια περίοδο έντονης ταξικής πάλης, ήταν χαμηλότερο του αντίστοιχου των ΗΠΑ τη δεκαετία του 1990 (2,4% έναντι 2,8%, αντίστοιχα). «Καμιά δίωξη δεν υπήρξε...» Οι οποιεσδήποτε ενέργειες από πλευράς σοβιετικού κράτους είχαν συγκεκριμένα αίτια και σκοπούς, που καθορίζονταν από επιλογές βασισμένες σε αντικειμενικές συνθήκες και τις ιστορικές εξελίξεις της εποχής. Εν τέλει αφορούσαν μια μικρή μερίδα των Ελλήνων στην ΕΣΣΔ. Τα στοιχεία των αρχειακών πηγών επιβεβαιώνουν και βιογραφικές καταθέσεις «αυτοπτών μαρτύρων», οι οποίοι, στις επίμονες ερωτήσεις των ερευνητών για τις «διώξεις», απαντούσαν ο ένας μετά τον άλλον: «Το 1939 που φύγαμε, από φόβο δε φύγαμε ...Ελεύθερα. Αν είχες διαβατήρια και άδεια από την Πρεσβεία πήγαινες στην Ελλάδα», «Ησαν πανελεύθεροι [οι Ελληνες]. Ελεύθεροι, δεν υπήρχε ουδεμία δέσμευση. Δηλαδή, ουδεμία πίεση», «Καμιά δίωξη δεν υπήρχε, άνετα ζούσαμε». Στην ερώτηση αν «κυνηγούσανε γενικά τους Ελληνες σαν εθνότητα», μια επαναπατρισθείσα που ανήκε σε εύπορη οικογένεια απάντησε με ειλικρίνεια: «Οχι όλους, τους πλούσιους, τους ευκατάστατους»...14 Η πλειοψηφία του ελληνισμού στη Σοβιετική Ενωση απέδειξε έμπρακτα την εκτίμηση και αφοσίωσή της στο νέο κοινωνικοπολιτικό καθεστώς κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου. Χιλιάδες Ελληνες πολέμησαν στην πρώτη γραμμή ενάντια στη φασιστική επίθεση και έδωσαν τη ζωή τους για την υπεράσπιση της σοσιαλιστικής τους πατρίδας. Ακόμα και σε περιοχές κατεχόμενες από τους ναζί, δεν ήταν λίγοι οι Ελληνες που έσπευσαν μαζικά να ενισχύσουν τις γραμμές των παρτιζάνων που δρούσαν στα μετόπισθεν. Μαύρη προπαγάνδα για τη μαύρη αγορά Ωστόσο, υπήρχαν και εξαιρέσεις. Τις εξαιρέσεις αυτές αφορούσαν και οι ενέργειες των σοβιετικών αρχών έναντι μιας μερίδας Ελλήνων την περίοδο 1946-1949. Οι διώξεις μερίδας ανθρώπων που ανήκαν σε μια σειρά μειονοτήτων, και που πραγματοποιήθηκαν κατά την περίοδο μετά τον πόλεμο είχαν πολύ διαφορετικά κριτήρια, τα οποία παραθέτονται σε σχετικά έγγραφα του Λαϊκού Επιτροπάτου Εσωτερικών Υποθέσεων: «Στην περίοδο της γερμανικής κατοχής σημαντικό μέρος του βουλγαρικού πληθυσμού συμμετείχε ενεργά στην εφαρμογή μέτρων για τη συγκέντρωση σιτηρών και τροφίμων για το γερμανικό στρατό...Σημαντικό μέρος των Ελλήνων, ιδιαίτερα στις παραλιακές πόλεις, με την εισβολή των κατακτητών ασχολούνταν με το εμπόριο και την ελαφριά βιομηχανία οι ...Εθνικές επιτροπές των Αρμενίων ...έκαναν προπαγανδιστική δουλιά για "Ανεξάρτητη Αρμενία"». Ο συγγραφέας που παραθέτει και το παραπάνω ντοκουμέντο επιχειρεί στη συνέχεια να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα, λέγοντας πως ήταν απόλυτα φυσιολογικό για μια μερίδα των Ελλήνων «αντί να πεθάνουν από την πείνα» να προτιμήσουν «να ασχοληθούν με το εμπόριο και την ελαφριά βιομηχανία».15 Ξεχνάει ίσως ότι τους αντίστοιχους ανθρώπους στην Ελλάδα τους καταδικάζανε ως συνεργάτες των κατοχικών δυνάμεων και τους εκτελούσαν επί τόπου (συγκριτικά, οι σοβιετικές αρχές υπήρξαν ομολογουμένως πολύ πιο επιεικείς, περιοριζόμενες στη μετεγκατάσταση μακριά από τις συνοριακές περιοχές ή τον εκτοπισμό τους). Για να μην αναλογιστούμε καν τι θα συνέβαινε, αν ο καθένας την εποχή αυτή λογάριαζε μόνο την επιβίωσή του και δεν έκανε θυσίες για την απελευθέρωση του συνόλου: Ευτυχώς, η συντριπτική πλειοψηφία του ελληνικού, όπως και άλλων λαών, δε θεώρησε εκείνη τη στιγμή αυτή τη στάση δικαιολογημένη... Η αναβίωση στην Ελλάδα μιας χρεοκοπημένης ψυχροπολεμικής φιλολογίας περί «εθνοκαθάρσεων επί Στάλιν» δεν μπορεί παρά να προβληματίσει ως προς τη σκοπιμότητά της. Διάχυτα διαποτισμένη με αντικομμουνιστικές εμπάθειες, ιστορικές ανακρίβειες και μεθοδολογικές «παρατυπίες», ξεπερνά τα όρια της αντεπιστημονικότητας, αγγίζοντας αυτά της μαύρης προπαγάνδας. Το ζήτημα του Ποντιακού Ελληνισμού στην ΕΣΣΔ αναμφισβήτητα χρήζει εκτενέστερης ανάλυσης. Υποσχόμαστε να επανέλθουμε... Παραπομπές: 1. Suny G. (1993) «The Revenge of the Past», Slezkine Y. (1994) «The USSR as Communal Apartment», στο Slavic Review 53, κ.α. 2. Martin T. (2001) «The Affirmative Action Empire» σελ. 13-18 3. Οπως πριν, σελ. 302-303 4. Βραδέλη Στ. (2005) «Οι διωγμοί των Ελλήνων επί Στάλιν», στον «Ταχυδρόμο», 18/6/2005, σελ. 40 5. Beck F. & Godin W. (1951) «Russian Purge and the Extraction of Confession» σελ. 140 6. Παυλίδη Ε. (1953) «Ο Ελληνισμός της Ρωσίας», σελ. 400 και 407 7. «Περί χορηγήσεως αδείας καθόδου εν Ελλάδι υπηκόων Ελλήνων διαμενόντων εν Ρωσία», Αρχείο ΥΠΕΞ, Φάκελος 45.5 8. Αγτζίδης Β. (2001) «Παρευξείνιος Διασπορά», σελ. 480 9. Μουρατίδου Β. (2001) «Εκατοντάχρονη Οδύσσεια», σελ. 210 και Μυστακόπουλος Β. (2003) «Ανθρωποι, Χρόνια, Γεγονότα», σελ. 59 10. Αρχείο ΥΠΕΞ, Φάκελος 43 (1940) 11.Pohl J. O. (1999) «Ethnic Cleansing in the USSR, 1937-1949» σελ. 123 12. Απόφαση Νο. 5859 της Κρατικής Επιτροπής Αμυνας 11/5/1994, Βιβλιοθήκη Κογκρέσου των ΗΠΑ 13. Getty J. A., Rittersporn, Zemskov V. N. (1993) «Victims of the Soviet Penal System in the pre-war Years: A First Approach on the Basis of Archival Evidence» στο American Science Review, 98 (4) 14. Ενδεικτικά: Ιστορικό Αρχείο Προσφυγικού Ελληνισμού, συνεντεύξεις Ρ17, 18, 19, 20, 30, 47, 81 15. Κεσσίδης Θ. Χ. (1996) «Η ιστορική πορεία των Ελληνοποντίων» σελ. 47-48 Αναστάσης ΓΚΙΚΑΣ Δρ. Πολιτικών Επιστημών -Συνεργάτης του Τμήματος Ιστορίας της ΚΕ του ΚΚΕ

από Ο ίδιος 04/10/2006 10:54 πμ.


http://www.rizospastis.gr/story.do?id=3453365&publDate=4/10/2006 Αλλη μια φορά για τα περί «διωγμών των Ελλήνων επί Στάλιν» Δεν πρόλαβε, κυριολεκτικά, να στεγνώσει το μελάνι από το πρόσφατο άρθρο μας γύρω από το μύθο της γενοκτονίας των Ποντίων επί Στάλιν και το θέμα επανήλθε (από σύμπτωση;) μόλις μια εβδομάδα αργότερα (2/7/2006), μέσα από τις στήλες της «Καθημερινής». Σε ένα άρθρο που βρίθει αντικομμουνιστικής εμπάθειας και αντεπιστημονικότητας, τόσο ως προς το περιεχόμενο όσο και την προσέγγιση, ο Στ. Τζίμας έρχεται να «φωτίσει» το «εν πολλοίς άγνωστο» - όπως ο ίδιος ισχυρίζεται - «πογκρόμ» των Ελλήνων στην ΕΣΣΔ. Με ένα φως που μάλλον τυφλώνει παρά βοηθάει τον αναγνώστη να έρθει σε επαφή με ορισμένες πτυχές της Ιστορίας, ο αρθρογράφος της «Καθημερινής» μάς εισάγει στο θέμα με έναν βαρύγδουπο τίτλο που κάνει λόγο για «38.000 Ελληνες στα γκούλαγκ της Σιβηρίας: Οι τελευταίοι επιζήσαντες από τους διωγμούς του Στάλιν φωτίζουν με τις μαρτυρίες τους την περίοδο του μεγάλου τρόμου». Οταν η φαντασία μπερδεύεται με το ψέμα Ολο το άρθρο βασίζεται στα στοιχεία που «έχει στη διάθεσή του» ο ερευνητής Ιβάν Τζούχα (ο οποίος, στην προσπάθειά του να ταυτίσει κομμουνισμό και φασισμό, είχε υποστηρίξει στην «Αθηναϊκή Κουριέρ», 19-26/5/2006, πως, όπως ο Στάλιν και ο Χίτλερ, έτσι και οι Ελληνες κομμουνιστές έτρεφαν φιλικά αισθήματα προς τη δικτατορία Μεταξά!) και σε τρεις προφορικές μαρτυρίες Ελλήνων της Ρωσίας, οι οποίοι ήταν ενός μηνός, 15 και 23 χρόνων όταν διαδραματίστηκαν τα γεγονότα. Τα «στοιχεία» του Ιβάν Τζούχα, δε μας λέει πού τα βρήκε ο Στ. Τζίμας, ενώ αποδίδει τη γενικότερη δυσκολία προσέγγισης του θέματος στο «εφτασφράγιστο» των σχετικών αρχείων. Φυσικά, πρόκειται για ΨΕΜΑ. Τα κρατικά αρχεία της ΕΣΣΔ, καθώς και τα αρχεία της NKVD, έχουν ήδη γίνει αντικείμενο έρευνας για πληθώρα μελετητών, των οποίων τα συμπεράσματα εκδίδονται εδώ και μια δεκαπενταετία σε βιβλία, επιστημονικά περιοδικά, κλπ. Τα αποτελέσματα μιας τέτοιας έρευνας, που δημοσιεύτηκαν στο κορυφαίο ερευνητικό περιοδικό American Historical Review τον Οκτώβρη του 1993 (όπως και στο L' Historie του Εθνικού Κέντρου Επιστημονικής Ερευνας της Γαλλίας), παραθέσαμε και στον «Ριζοσπάστη» της 25/6/2006. Ωστόσο, ο αρθρογράφος της «Καθημερινής», είτε από άγνοια, είτε ακολουθώντας το γνωστό κανόνα «και αν η πραγματικότητα διαφωνεί μαζί μας, τόσο το χειρότερο για την πραγματικότητα», συνεχίζει να αναπαράγει μιαν ιστορική διαστρέβλωση, που ξεκίνησαν οι ναζί τη δεκαετία του 1930 και συνέχισαν οι Αμερικανοί στο πλαίσιο του λεγόμενου «Ψυχρού Πολέμου». Γράφει, λοιπόν: «Στα τέλη του 1937, η Σοβιετική Ενωση ζούσε την κορύφωση της περιόδου του μεγάλου τρόμου. Οι εκκαθαρίσεις αντιπάλων του σταλινικού καθεστώτος είχαν λάβει τη μορφή επιδημίας». Επισημαίνει δε, παράλληλα, πως «ο Στάλιν μαζί με τους εσωκομματικούς του αντιπάλους και τους αντικαθεστωτικούς είχε θέσει στο στόχαστρό του και τις μικρότερες εθνότητες που ζούσαν στην αχανή σοβιετική επικράτεια». Ψέμα! Στο σύνολό τους, τα δεδομένα που προέκυψαν από την εξέταση των κρατικών αρχείων της ΕΣΣΔ (και παρατίθενται στο American Historical Review) φαίνεται να στοιχειοθετούν «την υπόθεση», που είχε ήδη αρχίσει να υποστηρίζεται από μεγάλη μερίδα της επιστημονικής κοινότητας «ενός προοδευτικά αντι-ελίτ προσανατολισμού της ποινικής πολιτικής» κατά τη δεκαετία του 1930 και έπειτα. Παράλληλα, οι συγγραφείς της μελέτης κατέληξαν πως οι «ισχυρισμοί ότι ο τρόμος έπεσε με ιδιαίτερο βάρος στις μη-ρωσικές εθνικότητες δεν προκύπτουν από τα δεδομένα των έγκλειστων τη δεκαετία του 1930. Ο συνήθης ισχυρισμός ότι οι περισσότεροι εκ των κρατουμένων ήταν "πολιτικοί" επίσης φαίνεται αναληθής. Από την άλλη μεριά, τα νέα στοιχεία υποστηρίζουν την άποψη, στην οποία κατέληξαν και άλλες στατιστικές έρευνες και μελέτες άλλων τύπων, πως οι διώξεις στόχευαν τη σοβιετική ελίτ». 1 Και συνεχίζει ο Στ. Τζίμας: «Κατά τη σταλινική παντοδυναμία εξορίστηκαν 2.500.000 Σοβιετικοί πολίτες, από τους οποίους λίγοι επέζησαν». Ψέμα! Στην ίδια έρευνα σημειώνεται πως το ποσοστό θνησιμότητας στο σύνολο του ποινικού συστήματος της ΕΣΣΔ ήταν 3,1% το 1937 και 3,8% το 1939 (συνολικά 166.424 για όλη την περίοδο του περιβόητου «Μεγάλου Τρόμου»). Οσο αφορά, δε, τη διάρκεια των ποινών, το 1939, στο σύνολό τους, μόλις το 0,1% των περιπτώσεων αφορούσαν κάθειρξη άνω των 10 ετών (το 4% αφορούσε κάθειρξη από 5 έως 10 έτη, και το 95,9% μέχρι 5 έτη). Ακόμα και αν δεχτούμε τα νούμερα των εκδιωχθέντων που παραθέτονται (που σε καμιά περίπτωση δεν τα δεχόμαστε, αφού δε στηρίζονται πουθενά), δεν παύουν να αντιπροσωπεύουν μια μικρή μειοψηφία του συνόλου των Ελλήνων που κατοικούσαν στην ΕΣΣΔ. Επιπλέον, σε αυτά συμψηφίζονται εξορισθέντες - που ήταν ελάχιστοι - και μετεγκατεστημένοι, δημιουργώντας πλασματικές και παραπλανητικές εντυπώσεις στον αναγνώστη, που, βέβαια, δεν είναι σε θέση να γνωρίζει τη διαφορά. Προφορικές μαρτυρίες που βολεύουν Το μέτρο της μετεγκατάστασης μερίδας του πληθυσμού που κατοικούσε σε ευαίσθητες στρατηγικά περιοχές επήλθε συνεπεία της στάσης ενός αριθμού Ελλήνων, που κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής συνεργάστηκαν στον τομέα του εμπορίου και της βιομηχανίας με τους ναζί. «Χαλκευμένα στοιχεία!», διαμαρτύρεται ο Ι. Τζούχα. Και όμως, το γεγονός αυτό επιβεβαιώνεται, τόσο από κρατικά έγραφα, όσο και από προσωπικές μαρτυρίες, που, προσπαθώντας να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα, είπαν πως ό,τι έγινε, έγινε προς εξασφάλιση της επιβίωσής τους. 2 Ξεχνάνε ίσως όλοι αυτοί πως τους αντίστοιχους ανθρώπους στην Ελλάδα τους καταδικάζανε ως συνεργάτες των κατοχικών δυνάμεων και τους εκτελούσαν επί τόπου (συγκριτικά, οι σοβιετικές αρχές υπήρξαν ομολογουμένως πολύ πιο επιεικείς, περιοριζόμενες στη μετεγκατάσταση μακριά από τις συνοριακές περιοχές ή τον εκτοπισμό τους). Για να μην αναλογιστούμε καν τι θα συνέβαινε αν ο καθένας την εποχή αυτή λογάριαζε μόνο την επιβίωσή του και δεν έκανε θυσίες για την απελευθέρωση του συνόλου: Ευτυχώς, η συντριπτική πλειοψηφία του ελληνικού, όπως και άλλων λαών, δε θεώρησε εκείνη τη στιγμή αυτή τη στάση δικαιολογημένη... Αλλά πάμε και στις προφορικές μαρτυρίες, που έρχονται «να φωτίσουν» αυτήν τη «σκοτεινή» περίοδο. Πρώτα απ' όλα, πρέπει να επισημάνουμε ότι ακόμα και ένας πρωτοετής φοιτητής της Ιστορίας γνωρίζει πως οι προφορικές μαρτυρίες, από μόνες τους, δεν αποτελούν αυτές καθαυτές αποδεικτικά στοιχεία μιας αντικειμενικής πραγματικότητας, αφού εκφράζουν μόνο την υποκειμενική αντίληψη ενός ιστορικού γεγονότος, η οποία επιλεκτικά μπορεί να «αποδείξει» το οτιδήποτε. Μία από τους επαναπατρισθέντες, που τη μαρτυρία της επικαλείται ο αρθρογράφος της «Καθημερινής», για παράδειγμα, έχει ισχυριστεί στην εκδοθείσα βιογραφία της πως μόνο για την περίοδο 1937-1939 υπήρξαν 20 εκατομμύρια θύματα του σταλινισμού. Αυτό δε σημαίνει, ωστόσο, ότι αυτό μπορεί να ληφθεί ως δεδομένο! Η Ιστορία δεν μπορεί να είναι ένα ατελείωτο αυθαίρετο «κόψε - ράψε» υποκειμενικών καταγραφών που μας βολεύουν προκειμένου να αποδείξουμε ό,τι θέλουμε την εκάστοτε στιγμή... Βέβαια, και οι μαρτυρίες που παραθέτονται φαίνεται πως μάλλον εκθέτουν, παρά βοηθούν τον συγγραφέα να αποδείξει αυτό που θέλει. Γράφει, λοιπόν, ο Στ. Τζίμας για να υπερτονίσει το στοιχείο του «τρόμου», πως «ουδείς βεβαίως τολμούσε να ρωτήσει για την τύχη των δικών του ανθρώπων, αλλά όλοι υποψιάζονταν τι τους περίμενε». Και όμως, λίγο πιο κάτω, στη μαρτυρία της Κλεοπάτρας Μαρουφίδου, που προσάπτεται ως «αποδεικτικό στοιχείο», αναφέρεται πως: «Εγραψα στον Στάλιν για να μου επιτρέψουν να δω τον πατέρα μου, ενώ πήγα και είδα τον ίδιο τον Καλίνιν (σ.σ. πρόεδρος του Ανώτατου Σοβιέτ), ο οποίος μου έδωσε άδεια. Ηταν αρχές του 1937 όταν έφτασα στο γκούλαγκ, όπου με άφησαν να μείνω κοντά στον πατέρα μου τρεις μέρες». Ουδέν σχόλιον! Αναπαράγει χυδαίο αντικομμουνισμό Εν κατακλείδι, το θέμα των «διώξεων των Ελλήνων επί Στάλιν» δεν είναι άγνωστο, όπως ισχυρίζεται εισαγωγικά ο συγγραφέας. Είναι δεκάδες - αν όχι εκατοντάδες - τα δημοσιεύματα και τα βιβλία που έχουν κάνει την εμφάνισή τους τα τελευταία χρόνια, πραγματευόμενα αυτό το ζήτημα, αναπαράγοντας τον ίδιο χυδαίο αντικομμουνισμό. Είναι, επίσης, πολλές οι επιστημονικές μελέτες που είναι προσβάσιμες στο αναγνωστικό κοινό και αποδομούν από τα θεμέλιά τους τη φιλολογία περί «εθνικών διώξεων». Είτε λοιπόν από άγνοια, είτε από καθαρή σκοπιμότητα, το εν λόγω άρθρο επαναλαμβάνει κάτι τόσο παλιό, όσο και σάπιο, προσποιούμενο μάλιστα - προσβάλλοντας τη νοημοσύνη μας - ότι πρόκειται για κάτι καινούριο, για μιαν ιστορική αποκάλυψη! Και θα κλείσουμε με ένα τελευταίο απόσπασμα από τη μαρτυρία της Κλ. Μαρουφίδου, με το οποίο καταλήγει και η ίδια, και το οποίο, κατά τη γνώμη μας, απαντά σε πολλά και σε πολλούς: «Ακόμα και τώρα, πάντως, η υπέργηρη Κλεοπάτρα υποστηρίζει ότι οι άνθρωποι ζούσαν τότε καλύτερα στη Ρωσία απ' ό,τι σήμερα. "Οι άνθρωποι είχαν δουλιές. Σήμερα αναγκάζονται να φύγουν στο εξωτερικό, χωρίζουν οικογένειες, ξετυλίγονται δράματα", λέει». Παραπομπές: 1. Getty J. A., Rittersporn, Zemskov V. N. (1993) «Victim s of the Soviet Penal System in the pre-war Years: A First Approach on the Basis of Archival Evidence», στο American Science Review, 98(4) 2. Κεσσίδης Θ. Χ. (1996) «Η ιστορική πορεία των Ελληνοποντίων» σελ. 47-48 Του Αναστάση ΓΚΙΚΑ* *Ο Αναστάσης Γκίκας είναι Δρ. Πολιτικών Επιστημών,συνεργάτης του Τμήματος Ιστορίας της ΚΕ του ΚΚΕ

φαίνεται ότι οι κνίτες έχουν παραφρονήσει ομαδικά. Ίσως, επειδή χάθηκε η "μητέρα-πατρίδα" έχουν μπερδέψει κυριολεκτικά το γουδί με τον Στάλιν. Δεν δικαιολογείται αλλιώς η παλινδρόμησή τους σε μεσοπολεμικά στερεότυπα. Δεν δικαιολογείται επίσης το πως ένα κόμμα που το έφτιαξε ο Χρουτσώφ, εκκαθαρίζοντας τους πιστούς σταλινικούς, σήμερα κάνει ότι προέρχεται από άλλη ιστορική παράδοση. Να γινόταν αυτές οι τοποθετήσεις από τα μ-λ θα ήταν πολύ φυσικό. Οι χώροι αυτοί έχουν μια διάρκεια και μια συνέπεια στις θέσεις τους. Όχι όμως και απο το ΚΚΕ, που έστειλε τον Ζαχαριάδη εξορία στο Σουργκούτ, όπου και αυτοκτόνησε και σήμερα θυμούνται το μεγάλο επαναστάτη. Νομίζουν ότι ο λαός δεν έχει μνήμη και μπορούν να τον δουλεύουν τόσο άγρια. Και αν θέλουν οι "ιστορικοί" του να συμβάλλουν στην ιστορική αλήθεια ας μεσολαβήσουν να ανοίξουν τα κομματικά αρχεία να δούμε τι έγινε στο μεσοπόλεμο... και όχι να γράφουν αυτές τις ανοησίες στηριζόμενοι σε δημοσιεύματα, λες και γράφουν προπτυχιακή εργασία σε σχολή κομματικών στελεχών. Και ας πάνε να δουλέψουν στα πρώην σοβιετικά και νυν ρωσικά -κυρίως- αρχεία να ερευνήσουν τι έγιναν οι Έλληνες (Ελλαδίτες, Πόντιοι και Μαριουπολίτες) κομμουνιστές που είχαν καταφύγει εκεί. Τα ίδια έκαναν και με τα όσα έγιναν στην Ανατολή με τη γενοκτονία των Ελλήνων και των Αρμενίων από τους τούρκους εθνικιστές. Αντί να χρησιμοποιήσουν όλη τη σύγχρονη γνώση και τις νέες προσεγγίσεις, κάθονται και υπερασπίζονται τον κεμαλικό φασισμό και το αλάθητο του Κόμματος, το οποίο τότε το διαμόρφωσαν αυτοί που λίγα χρόνια αργότερα θα τους εκτελέσει η ΟΠΛΑ ως αρχειομαρξιστές και ντεφετιστές.

από ... 04/10/2006 1:10 μμ.


Χαλάει το πλάτος της σελίδας.

Ektός από παραφρονημένοιείναι και απίστευτοι ψεύτες και συκοφάντες. Γράφουν για τις μαζικές εκτοπίσεις της δεκαετίας του '40: "Το μέτρο της μετεγκατάστασης μερίδας του πληθυσμού που κατοικούσε σε ευαίσθητες στρατηγικά περιοχές επήλθε συνεπεία της στάσης ενός αριθμού Ελλήνων, που κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής συνεργάστηκαν στον τομέα του εμπορίου και της βιομηχανίας με τους ναζί." Ποιά συνεργασία ρε γελοίοι φασίστες. Οι Έλληνες στην Κριμαία ήταν συνολικά στην αντίσταση, ανέδειξαν ήρωες πολέμου και συγκρούστηκαν σκληρά με τους ντόπιους Τάταρους, οι οποίοι όντως συνεργάστηκαν με τους κατακτητές. Και μετά την απελευθέρωση το '44 όλοι οι μικροί λαοί, δίχως διάκριση και έλεος, (Έλληνες, Βούλγαροι, Αρμένιοι, Τάταροι) πλην των Ρώσων και των Ουκρανών στάλθηκαν ομαδικά και βίαια στη Σιβηρία και στο στο σιβηρικό Καζακστάν. Ακόμα και τους Τατάρους, που μεγάλη μερίδα τους συνεργάστηκε, έπρεπε δίχως να διακρίνουν τους ενόχους να στείλουν όλον τον πληθυσμό στα βάθη της Ασίας; Με ποιό κριτήριο; Αυτό της συλλογικής ευθύνης! Ακριβώς με τα ίδια κριτήρια -της συλλογικής ευθύνης- οι Ναζί έσπειραν τον τρόμο παντού και στην Ελλάδα φυσικά. Στον Καύκασο, απ' όπου εκτόπισαν οι σταλινικοί τους Έλληνες τον Ιούνιο του '49, δεν έφτασαν ποτέ οι Γερμανοί. Ποιοί συνεργάτες λοιπόν;;; Βρείτε άλλα επιχειρήματα. Και φυσικά η ευθύνη δεν ανήκει στους αμαθείς οπαδούς αλλά στην ηγεσία του Κόμματος που αποφάσισε να τους φανατίσει και να παλινδρομήσει σταλινικώς, ίσως γιατί προσέλαβε την Κανέλλη. Και βέβαια η μεγαλύτερη ευθύνη ανήκει στους "ιστορικούς" του κόμματος που όφειλαν να το "προστατεύσουν" από τα ψεύδη και τις συκοφαντίες κατά ενός μεγάλου μέρους του ελληνικού λαού, που μεταξύ του υπάρχουν και πολλοί οπαδοί του.

ΠΡΟΣ ΚΚΕ από Κανένας 11:53πμ, Τρίτη 3 Οκτωβρίου 2006 (Τροποποιήθηκε 4:30πμ, Τετάρτη 4 Οκτωβρίου 2006) Για να δούμε τι θα πείτε..... Μετά απο έρευνα σε ΜΟναστηράκι βρήκα το έξης: περιοδικό Ελληνική Αγωγή (του φασίστα Λιακοβελόπουλου, νυν Ελληνόραμα)΄΄ετος 7ο αρ. φύλλου 9/62 Μάιος 2002. Συνέντευξη με ΛΙΑΝΑ ΚΑΝΕΛΛΗ! όπου ο κεντρικός τίτλος είναι ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΘΑ ΜΑΣ ΕΚΠΛΗΞΟΥΝ ΩΣ ΦΩΣ! Εντελώς φασιστοειδές κείμενο με ακραία ελληνοεθνικοχριστιανικές ιδέες υπέρ του πατρίς θρησκεία οικογένεια. Μολις έρθω σε επαφή με σκάνερ, θα το ανεβάσω. Οι άπιστοι Θωμάδες μπορούν να το ψάξουν και να το βρούν. ΛΙΑΝΑ, ΑΝΤΕ ΚΑΙ ΣΤΗ ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ!!!

από :P 04/10/2006 9:28 μμ.


ntax! ti les twra? to KKE simera k h KNE les na einai sunexeia tou opoiu "kakou paliou KKE" xereis? otan ftiaxname organwseis se AEI TEI apo 97 k meta treis k o koukos oute marxismos oute m-l oute stalinismos xerame ti pa na pei. k mesa sth fash auth pou to mono pou kaname itan na uperaspizomaste athormita stixiwdes pragmata gia th paidia alloi mas milagan gia kati tetoies "amarties" parelthontos. paralirima A taxhs tha lega ego legetai auto akrivos. Kai na sou pw k kati.. eutixos o kosmos den kinitai sumfona me th propaganda k oi anages grafoun sta palia tous ta papoutsia to polu bla-bla k vgainoun panta sto proskinio ,san ataka apo afisa ths PKS h kapoias petuximenhs mias ths SAF pou elege oti h "zwh den afinei ta opla" xairomai apisteuta pou ekplagikes k theorises oti tetoia ritorikh prepei na exoun oi m-ldes h de xerw k go poioi alloi.oso peristoterous diforetikous xwrous sou thimizoume toso pio goiteutika ginontai ta sxolia sou :)

από συχνά πυκνά περαστικός 04/10/2006 9:37 μμ.


Αν είναι να βρίσκει κανείς και στο ίντυ άρθρα του Αγτζίδη και του Τζούχα και να τα κάνει και σημαία έχουμε σοβαρά προβλήματα σαν χώρος..Και οι δύο γνωστότατοι αντικομμουνιστές (ο δε Τζούχα -ο οποίος ανήκει στο Κόμμα του Πούτιν- είχε πει σε ρωσόφωνη εφημερίδα πως οι Έλληνες κομμουνιστές τα είχανε κάνει πλακάκια με το καθεστώς Μεταξά. Ο Αγτζίδης έλεγε για βασιλοκομμουνιστική συμμαχία κατά του μικρασιατικού πολέμου-έλεος!), δεν κάνουν τίποτε άλλο τα τελευταία χρόνια από το να ρίχνουν λάσπη στον κομμουνισμό... ...Να τους χαίρεστε τους φασίστες, που τους πετάτε χωρίς να ξέρετε και χωρίς ντροπή..αίσχος..και έχεις και ψευδόνυμο μαχνό παναθεμά σε..έλεος, όχι άλλο κάρβουνο

Eίναι δυνατόν όλα να τα βλέπετε μέσα από τα σταλινικά φίλτρα; Δείτε το αρχικό κείμενο. Μιλά για ένα ιστορικό γεγονός, τα ρίχνει μεταξύ άλλων και στην Hellas και προσπαθεί να δει τι συνέβη στην ΕΣΣΔ το μεσοπόλεμο. Και όλα αυτά μέσα από μια έρευνα στα σοβιετικά αρχεία στου διαόλου τη μάνα. Στο Μαγκαντάν της Σιβηρίας, στο μυχό του κόλπου του Οχότσκ, πάνω από την Ιαπωνία. Γιατί θα έπρεπε να υπάρχουν ταμπού στα θέματα αυτά; Γιατί πολλοί που πήραν μέρος στην κουβέντα εδώ -μόνο και μόνο για να πείσουν ότι η γη δεν κινείται- παρέπεμψαν στο Κόμμα του λαού και στο "Ριζοσπάστη", ο οποίος έχει παλινδρομήσει ακατανόητα στο μεσοπόλεμο, ανοίγει τζάμπα μέτωπα με κοινωνικές ομάδες καιχρησιμοποιεί λάθος -τι ευγενικός που είμαι- επιχειρήματα για να στηρίξει μια προκάτ θέση. Αφήστε τους Πόντιους, τους Μαριουπολίτες και τους Ελλαδίτες κομμουνιστές που εξοντώθηκαν στη Σιβηρία... Για πείτε μας, όλη η αριστερή αντιπολίτευση, οι αναρχικοί, οι τροτσκιστές, οι "οπαδοί του Μπουχάριν ήταν "αντεπαναστάτες" και "πράκτορες των Γερμανών και των Γιαπωνέζων ιμπεριαλιστών"; Και οι αγρότες που αντιστάθηκαν στη βίαιη κολεκτιβοποίηση του '28 τι ήταν, πράκτορες του καπιταλισμού; Παρόλο που η αναγκαστική κολεκτιβοποίηση ανέτρεπε τη μέχρι τότε λενινιστική πολιτική. Δηλαδή νομίζετε ότι η ιστορία εξελίχθηκε γραμμικά, χωρίς παραβιάσεις των κανόνων, απολυταρχισμούς, πολιτική περιθωριοποίηση των προλετάριων; Αν το πιστεύετε, ΟΚ! Πράγματι δεν έχουμε να συζητήσουμε τίποτα. Μπορείτε εσείς όλους τους σκεπτόμενους να τους αποκαλείται αντικομμουνιστές και φασίστες. Είναι δοκιμασμένη η συνταγή και τα στρατόπεδα συγκέντρωσης την ξέρουν καλά. Και αν θέλετε να σιωπήσουν ακόμα και εναλλακτικές σελίδες τύπου ίντι -ή να λογοκρίνουν όσους παρουσιάζουν την εποχή του σταλινισμού διαφορετικά από την Παπαρήγα- δοκιμάστε το!

από m-p 05/10/2006 8:43 πμ.


Για τον :ρ. Δεν ξέρω αν ανήκεις στο μ-λ, ή κάποιο μ-λ. Θα κατάλαβες ότι το χώρο αυτό το σέβομαι απεριόριστα και ότι μόνο απ' αυτόν μπορώ να δεχτώ κριτική στα ζητήματα έρευνας για το σταλινισμό. Με εξοργίζουν οι υποκριτές και οι ρεβιζιονιστές -σε όλα τα επίπεδα- του "Κόμματος του Λαού". Και αυτό γιατί και 'γω από το μ-λ προέρχομαι και παρ' όλη τη μεγάλη μου διαφοροποίηση πια, μπορώ να κατανοήσω τους προβληματισμούς του και τις ευαισθησίες του. Μάθε και κάτι ακόμα. Όσο και αν σου φανεί παράξενο. Η έρευνα στην Ελλάδα για τις σταλινικές διώξεις ξεκίνησε εξ αιτίας των ευαισθησιών που καλλιέργησε το μ-λ σε δικούς του ανθρώπους. Δηλαδή μελέτες σαν αυτές που αναφέρονται στο αρχικό δημοσίευμα και πολλά άλλα που έχουν κυκλοφορήσει βιβλιογραφικά, οφείλονται στις ευαισθησίες που υπήρχαν στο χώρο αυτό -αλλά μπορεί να μην είναι ορατές στους τρίτους. Όπως και οι προσπάθειες να ανιχνευτούν όλες οι παράμετροι που συνδέονται με τις απαρχές του ελληνικού (ελλαδικού και μικρασιατικού) κομμουνιστικού κινήματος. Αυτά!

από .; 05/10/2006 9:08 πμ.


"Η σταλινική αντεπανάσταση δεν ήταν φασισμός, ήταν δικτατορία και κρατικός καπιταλισμός, αλλα (για να μην μπαίνουμε σε λεπτομέρειες) σε κάθε περίπτωση δεν είχε καμιά σχέση με την Οκτωβριανή επανάσταση αλλά ήταν η άρνησή της και η συντριπτική πλειοψηφία των στελεχών και των ηγετών του μπολσεβίκικου κόμματος δολοφονήθηκε και φυσικά από τη σταλινική γραφειοκρατία."

από γνήσιος σταλινικός 05/10/2006 9:42 πμ.


Ποιά "σταλινικα ρυπαρογραφηματα"? από Σταλινικος γνησιος Φιλε, διαμαρτυρεσαι για τα "σταλινικα ρυπαρογραφηματα" του Ριζοσπάστη. Μα αυτοι εχουν ξεκοψει απο τις ιδεες των Μαρξ-Λενιν-Σταλιν απο το 1955 και το κομμα τους απλα σφετεριζεται τον τιτλο του τιμημενου ΚΚΕ. Να σου θυμισω οτι μετα την 6η Ολομελεια διαγραφτηκε το 85% των κομματικων μελων απο τα χρουστσωφικα αποβρασματα. Το σημερινο "Κ"ΚΕ ουδεμια σχεση εχει με το μαρξισμο-λενινισμο και τη διδασκαλια του Σταλιν.

από m-p 05/10/2006 10:19 πμ.


Έβαλες μια αξιόλογη έρευνα για τους Πόντιους νεοπρόσφυγες και μετανάστες. Είναι όως τελέιως δύσχρηστη έτσι όπως μπήκε. Ούτε αντιγράφεται εύκολα σε κάποια αρχείο, ούτε και διαβάζεται εύκολα. Γράψε τουλάχιστον το link που μπορούμε να τη βρούμε, ή βάλτην με κάποιο άλλο τρόπο, ώστε ν αμπορούμε να την αντιγράψουμε. Τα όσα διάβασα, μας δίνουν μια καλή βάση για συζήτηση, χωρίς φόβο και πάθος και χωρίς υπερβολές.

O Tzoυχά απ' ότι ξέρω δεν ανήκει στο κόμμα του Πούτιν. ΚΑι να ανήκε τι έγινε; Ο ίδιος ο Πούτιν ήταν καρακομμουνιστής τη σοβιετική εποχή και όχι μόνο. Ανήκε και στην KGB δηλαδή τον υπέρτατο άγγελο φύλακα του υπαρκτού σοσιαλισμού. Και ο Αγτζίδης, απ' ότι ξέρω, σύντροφός μου στο μ-λ ήταν παλιά .

από gulag 05/10/2006 1:59 μμ.


Τα εγκαταλειμμένα, από '56, στρατόπεδα συγκέντρωσης του Μαγκαντάν. Από την επίσημη σελίδα της περιφέρειας αυτής.

...

από ΦΟΥΣΕΚΗΣ 06/10/2006 12:09 μμ.


πάνω πάνω στην περίληψη έχω βάλει το λινκ απ' όπου πήρα το κείμενο.

από m-p 06/10/2006 1:23 μμ.


..να τα πούμε

Ξέρει κανείς γιατί η επάρρατη νόσος της δεξιάς από το 37 και μετά δεν κατάγγελνε την τραγωδία του ελληνορωσικού πληθυσμού?Το να εξοντώνονται χιλιάδες ομοεθνείς σου από τον εχθρό δηλαδη την κομμουνιστική [κρατικοκαπιταλιστική όμως τελικά και καθόλου σοσιαλιστική] ρωσία θα έπρεπε η επάρρατος να το κάνει σημαία να ενημερώνει τους ιθαγενείς κτλ.Αντίθετα πάνω κάτω σαν τη συμμαχία στάλιν χίτλερ με το σύμφωνο μολότοφ ρίμπερντροπ μία συνέπεια του οποίου ήταν να μην αποδρούν οι κουκουέδες από τις φυλακές γιατί θα έρχονταν οι γερμανοί να τους ελευθερώσουν [αντίθετα αυτοί τους εκτέλεσαν,αυτό ήταν το κκε και τότε],σαν να τα είχαν βρει οι δολοφόνοι στάλιν μπέρια και άλλοι μαρξιστές λενινιστές με το Μεταξά τον Παπάγο και τον Καραμανλή. Μήπως η επάρρατη δεν ήξερε τι γινότανε?Πώς δικαιολογείται η σιωπή της επαρράτου?

από Πόντιος 03/01/2007 12:53 πμ.


Για αυτούς που αμφισβητούν την ιστορική πραγματικότητα και θέλουν να κάνουν το άσπρο-μαύρο. Η οικογένειά μου διώχθηκε από το Στάλιν με τη ψευδή κατηγορία της συνεργασίας με τους Γερμανούς μετά το πόλεμο χωρίς ούτε ένα στοιχείο και καμμία απολύτως απόδειξη.

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

To μέγιστο μέγεθος των αρχείων είναι 16ΜΒ. Επιτρέπονται όλες οι γνωστές καταλήξεις αρχείων εικόνας,ήχου, βίντεο. ΠΡΟΣΟΧΗ! Για να υπάρχει η δυνατότα embed ενός video πρέπει να είναι της μορφής mp4 ή ogg.

Νέο! Επιλέξτε ποιά εικόνα θα απεικονίζεται στην αρχή του σχόλιου

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License