Δολοφονίες αγωνιστών από τους σταλινικούς του ΚΚΕ

Το παρόν κείμενο δημοσιεύτηκε στις 17/5/1988. Ως ΟΔΜΑΑΑ το παραθέτουμε επειδή αποτελεί ένα σημαντικό ιστορικό ντοκουμέντο, το οποίο μπορεί να φανεί χρήσιμο για τους ερευνητές. Το εν λόγω κείμενο, μας το έδωσε ο ιστορικός Δημήτρης Λιβιεράτος. Την αντιγραφή την έκανε ο Οδυσσέας Μανουσαρίδης, και την επιμέλεια είχε ο Δημήτρης Κατσορίδας. Επισημαίνουμε ότι η σύνταξη παρέμεινε όπως αυτή του αρχικού κειμένου.

ΠΟΡΙΣΜΑ ΤΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΜΝΗΜΗΣ ΤΩΝ ΑΓΩΝΙΣΤΩΝ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ ΠΟΥ ΣΥΚΟΦΑΝΤΗΘΗΚΑΝ ΚΑΙ ΕΞΟΝΤΩΘΗΚΑΝ ΑΠΟ ΤΜΗΜΑ ΤΗΣ ΗΓΕΣΙΑΣ ΤΗΣ Η Επιτροπή Πρωτοβουλίας συγκροτήθηκε του Σεπτέμβριο του 1987 με πρωτοβουλία του Τάσου Βουρνά, ιστορικού συγγραφέα και δημοσιογράφου και του Βασίλη Νεφελούδη και με τη συμμετοχή των: Κώστα Αναστασιάδη, δημοσιογράφου, Γιάννη Δαμασκόπουλου ανταρτοεπονίτη στα χρονιά της κατοχής, Μπάμπη Δρακόπουλου πρώην Γραμματέα του Κ.Κ.Ε. ΕΣΩΤΕΡΙΚΟΥ, Γιώργου Ζαρογιάννη, Ταξίαρχου - Καπετάνιου του Ε.Λ.Α.Σ. και Γαβρίλη Λαμπάτου στελέχους της ΕΚΟΝ ΡΗΓΑΣ ΦΕΡΑΙΟΣ. Η επιτροπή επιδίωξε, χωρίς επιτυχία, να διευρυνθεί προς την κατεύθυνση προσωπικοτήτων φάσματος ευρύτερου από αυτό που εκφράζεται από τα μετέχοντα μελή της, εμμένοντας σταθερά στην αρχική απόφαση της να παραμείνει αυτόνομη και ανεξάρτητη από οποιοδήποτε κόμμα. Στην πρώτη συνεδρίαση της η Επιτροπή πρωτοβουλίας προσδιόρισε τους στόχους της ερευνάς της και κατάρτισε το πρόγραμμα της λειτουργίας και δράσης της. Πρέπει να σημειωθεί ότι το θέμα της αποκατάστασης της μνήμης των αγωνιστών που εξοντώθηκαν άδικα δεν τέθηκε για πρώτη φορά στην Ελλάδα με την ίδρυση της Επιτροπής μας. Μέλη της Επιτροπής όπως ο Μπάμπης Δρακόπουλος και ο Βασίλης Νεφελούδης και άλλοι που δεν είναι μέλη της Επιτροπής, ασχολήθηκαν και στο παρελθόν με το ίδιο θέμα. Υπενθυμίζουμε σχετικά ότι το 1983 το ΚΚΕ ΕΣΩΤΕΡΙΚΟΥ είχε συγκροτήσει Επιτροπή ερευνάς και τον ίδιο χρόνο δημοσίευσε απόφαση με την οποία αποκατέστησε την μνήμη του Παντελή Δαμασκόπουλου. Ο Γιάννης Δαμασκόπουλος, από το 1945, αγωνίζεται για την αποκατάσταση της μνήμης του πατερά του. Είναι αβάσιμοι συνεπώς οι ισχυρισμοί που είδαν το φως της δημοσιότητας και σύμφωνα με τους οποίους, στην Ελλάδα, το θέμα ανέκυψε σαν προέκταση της ανάλογης πρωτοβουλίας του Μιχαήλ Γκορμπατσόφ. Ακόμα και η ίδρυση της επιτροπής μας, χρονικά, προηγείται της εξαγγελίας του Γκορμπατσόφ για τη συγκρότηση Επιτροπής του Κ.Κ.Σ.Ε. με σκοπό την απονομή δικαιοσύνης σε άδικα εξοντωθέντες αγωνιστές στη Σοβιετική Ένωση. Η αυτόνομη ύπαρξη και δράση της Επιτροπής μας δεν σημαίνει καθόλου ότι είμαστε αδιάφοροι απέναντι στην ανάληψη παρομοίων πρωτοβουλιών σε άλλες χώρες. Αντίθετα, επειδή το Σταλινικό φαινόμενο της μισαλλοδοξίας και της βίαιης καταστολής κάθε διαφορετικής άποψης δεν ήταν περιορισμένο σε μια μονό χωρά, θεωρούμε ότι το ΚΙΝΗΜΑ ΤΗΣ ΚΡΙΤΙΚΗΣ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗΣ των εγκληματικών ενεργειών που σημειώθηκαν σε διαφορές χώρες, δεν έχει περιορισμένο εθνικό χαρακτήρα. Είναι ευρύτερα διεθνές θέμα για το κομμουνιστικό κίνημα. Η σύσταση της Επιτροπής πρωτοβουλίας δεν θα είχε νόημα εάν τα κόμματα της Αριστεράς αναλάμβαναν, με δική τους πρωτοβουλία, το έργο της ερευνάς, της αποκατάστασης της αλήθειας και της απονομής δικαιοσύνης στους αβάσιμα κατηγορηθέντες και εγκληματικά εξοντωθέντες αγωνιστές. Επειδή όμως: α) Το ΚΚΕ δεν έδειξε, μέχρι στιγμής, καμιά προθυμία να ασχοληθεί θετικά με το θέμα αυτό. β) Το πρώην Κ.Κ.Ε. ΕΣΩΤΕΡΙΚΟΥ, μετά την αποκατάσταση του Παντελή Δαμασκόπουλου το 1983, δεν συνέχισε την ερευνά του με στόχο την ολοκλήρωση του έργου που είχε αναλάβει. γ) Κανένα άλλο από τα υπάρχοντα Κόμματα, που έχουν τις ρίζες τους στην Κομμουνιστική Αριστερά, δεν ανέλαβε παρόμοια πρωτοβουλία, αυτοί που αποτελούν την Επιτροπή πρωτοβου­λίας θεώρησαν χρέος τους να την αναλάβουν. Στόχος μας ήταν: Να ερευνήσουμε σε όλη τη δυνατή έκταση τις περιπτώσεις που γνωρίζουμε και εκείνες που θα έθεταν οι ενδιαφερόμενοι υπ’ όψιν της Επιτροπής. Να ευαισθητοποιήσουμε την κοινή γνώμη, με την δημοσίευση όλων των σχετικών στοιχείων. Και να συμβάλλουμε στην ενεργοποίηση των κομμάτων της Αριστεράς προς την κατεύ­θυνση της ερευνάς και της αποκατάστασης τιμής των εξοντωθέντων αγωνιστών. Η αποκατάσταση της μνήμης των αγωνιστών της αριστεράς δεν έχει μόνον τον χαρακτήρα της απονομής δικαιοσύνης. Δεν είναι μόνον χρέος ηθικής τάξεως. Είναι επίσης σημαντική πολιτική πράξη που αφορά όχι μόνον στην αποκατάσταση της ιστορικής αλήθειας, όχι μόνον στο παρελθόν, αλλά επίσης και στο παρόν και στο μέλλον των πολιτικών ηθών της αριστεράς, στο παρόν και στο μέλλον του επίπεδου της πολιτικής σκέψης και δράσης. Όποιος αληθινά θέλει να συμβάλει στην αναστήλωση της αρχής που διακηρύχθηκε από τους θεμελιωτές του Επιστημονικού Σοσιαλισμού, κατά την οποία ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΣ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΥΠΑΡΧΕΙ ΧΩΡΙΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, οφείλει να δεχθεί ότι έχει χρέος να συμβάλει στο να απαλλαχθεί το Κομμουνιστικό Κίνημα από πολιτικές και πρακτικές που είναι ευθέως αντίθετες και με τον Κομμουνισμό και με την Δημοκρατία. Οι έρευνες της επιτροπής πρωτοβουλίας περιέλαβαν σειρά από ατομικές περιπτώσεις και εκτάθηκαν σε διαφορές κατηγορίες και περιοχές, χωρίς ωστόσο να γίνει δυνατό να ερευνηθούν όλες οι πτυχές. Οι δυσκολίες ήταν πολλές και η κυριότερη από αυτές ήταν η μη δυνατότητα της Επιτροπής να προσπελάσει και να μελετήσει τα αρχεία των Κομμάτων της Αριστεράς. Από την αρχή της συγκρότησής της η επιτροπή είχε επίγνωση των δυσκολιών που θα συναντούσε και γι’ αυτό υπογράμμισε ότι το πόρισμα των εργασιών της θα ήταν ενδεικτικό μόνον και ότι χρέος των κομμάτων της αριστεράς ήταν να αναλάβουν μια περισσότερο εκτεταμένη και ολοκληρωμένη ερευνά. Οι περιπτώσεις που ερευνήθηκαν από την Επιτροπή κατά κατηγορίες ήταν οι ακόλουθες: Α) Η ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΤΩΝ ΗΓΕΤΙΚΩΝ ΣΤΕΛΕΧΩΝ ΤΟΥ ΚΚΕ ΠΟΥ ΒΡΕΘΗΚΑΝ ΣΤΗΝ Ε.Σ.Σ.Δ. ΤΗ ΔΕΚΑΕΤΙΑ ΤΟΥ 1930-1940 ΚΑΙ ΥΠΗΡΞΑΝ ΘΥΜΑΤΑ ΤΩΝ ΣΤΑΛΙΝΙΚΩΝ ΕΚΚΑΘΑΡΙΣΕΩΝ Μολονότι στην αίτηση μας προς την ηγεσία του Κ.Κ.Σ.Ε. μέχρι αυτή τη στιγμή δεν υπάρχει απάντηση, από πληροφορίες που συγκέντρωσε η Επιτροπή ανάμεσα στα θύματα των Σταλινικών εκκαθαρίσεων στην Ε.Σ.Σ.Δ., αναφέρονται οι: 1) ΑΝΔΡΟΝΙΚΟΣ ΧΆΪΤΑΣ, διετέλεσε Γενικός Γραμματέας του ΚΚΕ.(1928-1931) 2) ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΟΛΟΖΩΦ, διετέλεσε γραμματέας της ΟΚΝΕ (1925-1928) 3) ΓΙΩΡΓΟΣ ΝΤΟΥΒΑΣ, διετέλεσε γραμματέας της ΟΚΝΕ (1928-1931) 4) ΔΙΟΝΥΣΗΣ ΠΥΛΙΩΤΗΣ, μέλος του Πολιτικού Γραφείου της Κ.Ε. (1928-1931) 5) ΚΩΣΤΑΣ ΕΥΤΥΧΙΔΗΣ, μέλος του Πολιτικού Γραφείου της Κ.Ε. (1928-1931) 6) ΑΛΕΞΗΣ ΧΡ1ΣΤΟΔΟΥΛΙΔΗΣ, Διευθυντής του Ριζοσπάστη (1928-1931) 7) ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΚΛΥΔΩΝΑΡΗΣ, Βουλευτής του ΚΚΕ στη βουλή του 1932, μέλος Κ.Ε. 3) ΜΑΡΚΟΣ ΜΑΡΚΟΒΙΤΗΣ, στέλεχος της ΟΚΝΕ 9) ΓΙΑΝΝΗΣ ΓΙΑΝΝΑΚΟΥΤΣΟΣ ή ΓΙΑΝΝΟΥΤΣΟΣ 10) ΤΖΑΝΝΗΣ ΦΛΑΡΑΚΟΣ, εργάτης, συνδικαλιστής, στέλεχος του ΚΚΕ, δραπέτευσε από τις φυλακές της Αίγινας. 11) ΚΟΥΡΟΥΚΛΗΣ, εργάτης, συνδικαλιστής, στέλεχος του ΚΚΕ, δραπέτευσε από τις φυλακές της Αίγινας 12) ΙΟΡΔΑΝΗΣ ΙΟΡΔΑΝΙΔΗΣ, παιδαγωγός, στέλεχος του ΚΚΕ 13) ΔΕΣΠΟΤΟΠΟΥΛΟΣ, στέλεχος του ΚΚΕ από το Βόλο 14) ΑΒΡΑΑΜ ΔΕΡΒΙΣΌΓΛΟΥ, εργάτης, αγωνιστής, δραπέτης από τις φυλακές της Αίγινας 15) ΔΟΥΡΓΕΡΙΔΗΣ, εργάτης, αγωνιστής, δραπέτης από τις φυλακές της Αίγινας 16) ΚΑΛΟΓΡ1ΔΗΣ, εργάτης, αγωνιστής, δραπέτης από τις φυλακές της Αίγινας 17) ΣΑΡΙΚΑΣ, εργάτης, αγωνιστής, δραπέτης από τις φυλακές της Αίγινας 18) ΘΩΜΑΖΟΣ, εργάτης, αγωνιστής, δραπέτης από τις φυλακές της Αίγινας 19) ΓΙΑΝΝΗΣ ΤΣΑΓΚΑΡΑΚΗΣ, στέλεχος της ΟΚΝΕ 20) ΜΟΥΤΖΟΥΡΗΣ, μέλος του Γραφείου της Κ.Ε. της ΟΚΝΕ. ------------------------------------------------------------ Β) Η ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΩΝ ΣΤΟ ΜΠΟΥΛΚΕΣ ΤΗΣ ΓΙΟΥΓΚΟΣΛΑΒΙΑΣ (1944-1948) Το Μπούλκες είναι μια μικρή πόλη στα Βορειοδυτικά της Γιουγκοσλαβίας κοντά στα σύνορα με την Ουγγαρία. Στο σύνολο τους σχεδόν οι κάτοικοι του Μπούλκες ήταν Γερμανοί. Οι άνδρες είχαν ενταχθεί στο Χιτλερικό στρατό και οι γυναίκες συγκεντρώθηκαν σε στρατόπεδο. Η πόλη παραχωρήθηκε στους Έλληνες πολιτικούς προσφυγές που ήταν γύρω στις 5.000-6.000. Κομματικός καθοδηγητής στο Μπούλκες, ορίσθηκε ο Μιχάλης Πεκτασίδης (ανιψιός της Δόμνας, γυναίκας του Γιάννη Ιωαννίδη). Ο Μ. Πεκτασίδης αφού χρησιμοποιή­θηκε για μεγάλο χρονικό διάστημα δολοφονήθηκε και αυτός με εντολή του Γιάννη Ιωαννίδη. Επικεφαλής του κλιμακίου της Κ.Ε. του ΚΚΕ στην Γιου­γκο­σλαβία και καθοδηγητές της κομματικής οργάνωσης του Μπούλκες ήταν οι Γιάννης Ιωαννίδης και Πέτρος Ρούσσος. Μετά την ήττα στα Δεκεμβριανά, την υπογραφή της συμφωνίας της Βάρκιζας και το άγριο δολοφονικό όργιο των φασιστικών συμμοριών της Δεξιάς, μερικές χιλιάδες κυνη­γημένοι Ελασίτες πέρασαν στην Γιουγκοσλαβία και εγκαταστάθηκαν στο Μπούλκες. Όπως ήταν επόμενο και πικρίες υπήρχαν ανάμεσα στους προσφυγές, και αντιρρήσεις ακούγονταν σχετικά με την πολιτική που ακολουθήθηκε και απογοητεύσεις. Οι συζητήσεις γύρω απ' αυτά, κατά την αντίληψη της ηγεσίας, έπρεπε να "κοπούν με το μαχαίρι". Με βάση αυτή τη λογική άρχισαν οι νυχτερινές μουλωχτές συλλήψεις και εξαφανίσεις αγωνιστών. Τα θύματα της εγκληματικής αυτής νοοτροπίας και πρακτικής είναι πολλά, μερικοί από εκεί­νους που επέζησαν τα ανεβάζουν σε πάνω από εκατό. Οι διαφωνούντες στέλνονταν στο νησί του Δούναβη με το "αιτιολογικό" να κόβουν ξύλα για το ασβεστοκάμινο. Εκεί εξοντώθηκαν. Παρά τις προσπάθειές της, η Επιτροπή δεν μπόρεσε να βρει, σε κάποιο σημαντικό αριθμό, τα ονόματα των εξοντωθέντων στο Μπούλκες. ------------------------------------------------------------ Γ) ΑΤΟΜΙΚΕΣ ΠΕΡΙΠΤΩΣΕΙΣ ΕΞΟΝΤΩΘΕΝΤΩΝ ΗΓΕΤΙΚΩΝ ΣΤΕΛΕΧΩΝ ΤΟΥ ΚΚΕ 1) ΠΑΝΤΕΛΗΣ ΔΑΜΑΣΚΟΠΟΥΛΟΣ, μέλος της Κ.Ε. Γενικός Γραμματέας της Πανυπαλληλικής Επιτροπής. Απομακρύνθηκε από το κόμμα στα τέλη του 1938 με εντελώς αβάσιμες επινοημένες κατηγορίες. Το 1943 κλήθηκε από την τότε ηγεσία στο Καρπενήσι (για να του ανατεθεί δουλεία στο ΕΑΜ). Παρέμεινε 9 μήνες σε ελεύθερες περιοχές. Το καλοκαίρι του 1944 εξοντώθηκε στο Καρπενήσι. Ύστερα από 40 χρονιά στις 4/12/84, στο Ριζοσπάστη γρά­φτηκε ότι "συμφωνά με το από 10/4/81 πόρισμα της Κ.Ε. Ελέγχου, τον παντελή Δαμασκόπουλο δεν βαρύνει καμιά κατηγορία". Ωστόσο το πόρισμα αυτό δεν δημοσιεύτηκε. 2) ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΣΚΑΦΙΔΑΣ, μέλος του Πολιτικού Γραφείου της Κ.Ε. Με εντολή του Ν. Ζαχαριάδη, βγήκε από τη φυλακή με δήλωση "για να βοηθήσει το κόμμα να απαλλαγεί από τον Γ. Σιάντο" που ο Ν. Ζαχαριάδης τον θεωρούσε πράκτορα. Όπως ήταν επόμενο ο Γ. Σκαφίδας διαγράφτηκε σαν δηλωσίας. Αυτοεξορίστηκε στο χωριό της γυναίκας του, στη Μεσσηνία και το 1944 κλήθηκε από την ηγεσία του ΚΚΕ στο Καρπενήσι "για να του ανατεθεί δουλεία στο ΕΑΜ". Δολοφονήθηκε άνανδρα κατά τον ίδιο μυστικό-συνωμοτικό τρόπο, που δολοφονήθηκε ο Π. Δαμασκόπουλος. 3) ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΙΔΗΣ (ΑΣΗΜΙΔΗΣ), μέλος της Κ.Ε. και του Π.Γ. του ΚΚΕ στην περίοδο 1931-1933. Εξαναγκάστηκε σε απομάκρυνση από το κόμμα αφού πρώτα προπηλακίστηκε από τον Ν. Ζαχαριάδη σαν "αντικομματικός", "φραξιονιστής", "οπορτουνιστής", γιατί τόλμησε να κάνει διαφορετική πολιτική εκτίμηση για τα αίτια ενός δυσμενούς εκλογικού αποτελέσματος στη Θεσσαλονίκη. Το Δεκέμβριο του 1944 συνελήφθη από την πολιτοφυλακή του Γκύζη στο σπίτι του και θανατώθηκε στα "μουγκά". 4) ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΤΖΙΝΙΕΡΗΣ (ΣΚΥΤΑΛΗΣ ή ΔΑΣΚΑΛΟΣ), διετέλεσε μέλος της Κ.Ε. και Γραμματέας της Κομματικής Οργάνωσης Αθήνας (1927-1930). Διαγράφτηκε γιατί έκανε δήλωση μετανοίας στην περίοδο της μοναρχοφασιστικής δικτατορίας. Στα χρόνια της Χιτλεροφασιστικής Κατοχής συνέβαλε ενεργά στη δημιουργία Εαμικών οργανώσεων στο χωριό του και στη γύρω περιοχή, όπου ζούσε αυτοεξόριστος. Τον κάλεσαν και αυτόν στο Καρπενήσι "για να του αναθέσουν δουλεία στο ΕΑΜ", πήγε και τον εξόντωσαν. 5) και 6) ΣΤΑΥΡΟΣ ΓΑΚΗΣ και ΘΑΝΑΣΗΣ ΚΑΠΕΝΗΣ, μεσαία καθοδηγητικά στελέχη οργανώσεων του ΚΚΕ. Όταν ήταν κρατούμενοι στην Ακροναυπλία τόλμησαν να έχουν διαφορετική γνώμη από εκείνη του Γιάννη Ιωαννίδη σε προβλήματα της ζωής της ομάδας συμβίωσης και να την πούνε. Τέθηκαν υπό διωγμό μέσα στο Στρατόπεδο, διαπομπεύτηκαν και αποπέμφθηκαν από την ομάδα συμβίωσης. Στα χρονιά της Κατοχής δούλεψαν στις αντιστασιακές οργανώσεις, πιάστηκαν με διαταγή της ηγεσίας και εξοντώθηκαν άνανδρα, ο Στ. Γάκης στο Βόλο, ο Θαν. Καπένης στην Αιτωλοακαρνανία. 7,8 και 9) ΒΑΣΙΛΗΣ ΜΑΥΡΟΕΙΔΗΣ, ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΣΤΑΜΑΤΑΤΟΣ, ΣΤΑΘΗΣ ΜΕΓΑΛΟΟΙΚΟΝΟΜΟΥ. Εξοντώθηκαν κατά τον ίδιο περίπου τρόπο όπως και οι προηγούμενοι, στην Ευρυτανία οι δύο πρώτοι, ο τρίτος στην Αττική. 10) ΔΗΜΟΣ ΜΑΡΑΓΚΟΣ. Μέλος της αχτιδικής Επιτροπής Καλλιθέας, εξοντώθηκε γιατί διαφώνησε με την Γραμματίνα της αχτιδικής Επιτροπής, μια κυρία η οποία εξελίχθηκε αργότερα σε όργανο της Ασφάλειας. 11) ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΖΟΥΜΠΑΣ στο Αγρίνιο 12) Α. ΝΤΟΥΒΑΣ στο Αγρίνιο. ------------------------------------------------------------ Δ) ΑΡΧΕΙΟΜΑΡΞΙΣΤΕΣ - ΤΡΟΤΣΚΙΣΤΕΣ ΠΟΥ ΕΧΟΥΝ ΕΞΟΝΤΩΘΕΙ Οι κατάλογοι των Αρχειομαρξιστών - Τροτσκιστών που κατά καιρούς έχουν δημοσιευτεί σε εφημερίδες – περιοδικά, περιέχουν γύρω στα εξήντα ονόματα εξοντωθέντων. Η Επιτροπή μας αφού διαπίστωσε ότι σε ορισμένους από τους καταλόγους υπήρχαν λάθη, σε έναν (περίπτωση Α. Παπαγιάννη) υπήρχε το όνομα αγωνιστή που αποδεδειγμένα είχε εκτελεστεί από τους Γερμανούς, σαν "ανθρώπου που εκτελέστηκε από τους σταλινικούς"), προσπάθησε με την διασταύρωση των στοιχείων και των πληροφοριών, να εντοπίσει τις ξεκαθαρισμένες περιπτώσεις. Έτσι κατέληξε σε έναν πρώτο κατάλογο, με ονόματα σαρανταεννέα, αγωνιστών τροτσκιστών και αρχειομαρξιστών που δολοφονήθηκαν άνανδρα για τον απλό λόγο ότι είχαν διαφορετικές ιδεολογικές και πολιτικές τοποθετήσεις. Ο κατάλογος είναι ο ακόλουθος: 1) Π. ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΥ, παλιός αρχειομαρξιστής του Αγρινίου, δολοφονήθηκε παρά την ενεργή του συμμετοχή στην Εθνική Αντίσταση. 2) Κ. ΛΑΔΑΣ, παλιός αρχειομαρξιστής του Αγρινίου, δολοφονήθηκε παρά την ενεργή του συμμετοχή στην Εθνική Αντίσταση. 3) Ν. ΖΗΣΙΜΟΠΟΥΛΟΣ, παλιός αρχειομαρξιστής του Αγρινίου, δολοφονήθηκε παρά την ενεργή του συμμετοχή στην Εθνική Αντίσταση. 4) Δ. ΚΑΠΕΤΑΝΑΚΗΣ, παλιός αρχειομαρξιστής του Αγρινίου, δολοφονήθηκε παρά την ενεργή του συμμετοχή στην Εθνική Αντίσταση. 5) Ν. ΦΛΩΡΟΣ, παλιός αρχειομαρξιστής του Αγρινίου, δολοφονήθηκε παρά την ενεργή του συμμετοχή στην Εθνική Αντίσταση. 6) Κ. ΚΑΛΟΓΕΡΑΚΗΣ, παλιός αρχειομαρξιστής του Αγρινίου, δολοφονήθηκε παρά την. ενεργή του συμμετοχή στην Εθνική Αντίσταση. 7) Ν. ΞΑΝΘΟΠΟΥΛΟΣ, παλιός αρχειομαρξιστής του Αγρινίου, δολοφονήθηκε παρά την ενεργή του συμμετοχή στην Εθνική Αντίσταση. 8) Ν. ΠΑΓΩΝΗΣ, φοιτητής αρχειομαρξιστής. Στο Αγρίνιο εντάχθηκε στο ΕΑΜ. 9) Γ. ΚΑΠΕΤΑΝΑΚΗΣ, από το Αγρίνιο. 10) Γ. ΜΑΓΕΙΡΑΣ, Καπνεργάτης από το Αγρίνιο. 11) Δ. ΒΟΥΡΣΟΥΚΗΣ, Αγωνιστής από την περίοδο του μεσοπολέμου. Μέλος της ΕΟΚΔΕ. Δικηγόρος, Ακροναυπλιώτης. 12) Γ. ΔΟΞΑΣ, Εργάτης, ελαιοχρωματιστής, δολοφονήθηκε στην Καλλιθέα. 13) Δ. ΜΠΕΛΙΑΣ, Δικηγόρος, δολοφονήθηκε στο Παγκράτι. 14) Μ. ΚΑΒΑΛΙΕΡΟΣ, Αρτεργάτης [δολοφονήθηκε] στο Περιστέρι. 15) Σ. ΒΕΡΟΥΧΗΣ, Ανάπηρος, Γεν. γραμματέας της Γεν. Συνομοσπονδίας Αναπήρων. Από το 1922 στο κίνημα, ανήκε στην Κ.Ε. του Μπολσεβίκου. Δολοφονήθηκε στην Εύβοια. 16) Θ. ΑΔΡΑΜΥΤΙΔΗΣ, έφορος του Ευαγγελισμού. Εξορίστηκε από την 4η Αυγούστου στον Αη Στράτη, δολοφονήθηκε από την ΟΠΛΑ στον Ευαγγελισμό. 17) Γ. ΖΟΥΡΗΣ, Εργάτης, υδραυλικός, εξορίστηκε από την 4η Αυγούστου. 18) Ν. ΑΡΑΒΑΝΤΙΝΟΣ, Αγρότης από την Κεφαλονιά. Σκοτώθηκε από την ΟΠΛΑ στην Αθήνα. 19) ΕΠ. ΣΤΕΦΑΝΟΥ, Αρτεργάτης, με δράση από το Μεσοπόλεμο. 20) ΣΠ. ΠΗΛΙΤΣΗΣ, από τη Θήβα, πρώην Ελασίτης. 21) Θ. ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΗΣ, λιμενεργάτης, από το 1927 στο εργατικό κίνημα, δολοφονήθηκε τον Δεκέμβρη. 22) Ε. ΣΤΑΗΣ (ΚΑΡΒΟΥΝΗΣ), Από τον Πειραιά. Με δράση από το 1926. Δολοφονήθηκε τον Δεκέμβρη. 23) Μ. ΜΕΛΙΑΔΗΣ, Εργάτης των ΣΑΠ. Από το 1928 στο κίνημα. Δολοφονήθηκε στις 4 Δεκέμβρη. 24) ΣΤ. ΣΤΕΡΓΙΟΥ, καπνεργάτης από τη Θεσσαλονίκη, με δράση από το 1920. 25) Κ. ΧΑΡ1ΤΩΝΙΔΗΣ. Από τον Πειραιά. Με 20χρονη συμμετοχή στο κίνημα. Δολοφονήθηκε το Δεκέμβρη στον Πειραιά. 26) Δ. ΤΑΤΣΗΣ, Εργάτης μετάλλου, από το 1929 στο κίνημα της Θεσσαλονίκης. 27) Π. ΤΣΙΓΚΕΛΗΣ, υπάλληλος ζαχαροπλάστης, αντιπρόεδρος του σωματείου του. Στην κατοχή τροτσκιστής. Εκτελέστηκε στο Περιστέρι. 28) Γ. ΓΡΑΜΜΕΝΟΣ. Υπάλληλος της Σωτηρίας. Δολοφονήθηκε το Δεκέμβρη από την ΟΠΛΑ. 29) Γ. ΑΡΝΙΩΤΑΚΗΣ, συνδικαλιστής εμποροϋπάλληλος. Εκτελέστηκε στο Περιστέρι. 30) Γ. ΑΝΑΓΝΩΣΤΟΥ. Γκαρσόνι. Σκοτώθηκε στο Βύρωνα. 31) Κ. ΜΑΓΓΟΣ. Από τα Γιαννιτσά. Το 1935 προσχωρεί στην Αρισ. Αντιπολίτευση. Δολοφονήθηκε στην περιφέρεια Γιαννιτσών το Σεπτέμβρη του 1944. 32) Γ. ΑΘΑΝΑΣΑΚΗΣ, φοιτητής, δολοφονήθηκε στην Πάτρα. 33) Δ. ΘΕΜΕΛΗΣ, Εργάτης. 34) Θ. ΘΕΜΕΛΗΣ, Εργάτης. 35) Ν. ΑΠΟΣΤΟΛΙΔΗΣ, στο Βόλο Τυπογράφος, παλιός τροτσκιστής. 36) Γ. ΠΑΝΑΓΙΩΤΙΔΗΣ, Καπνεργάτης, αρχειομαρξιστής. Οργανώθηκε στο ΕΑΜ. Το 1944 δολοφονήθηκε στην περιφέρεια Τριχωνίδος. 37) Ν. ΜΟΥΣΚΑΣ, εργάτης επισιτιστής. Από τη δεκαετία του 1920 στο επαναστατικό κίνημα. Δολοφονήθηκε τον Σεπτέμβρη του 1944. 38) Πρ. ΒΑΛΑΒΑΝΙΔΗΣ, Ζαχαροπλάστης, από την Κοζάνη. Στο επαναστατικό κίνημα από το 1929. 39) ΣΤΡ. ΣΠΑΝΕΑΣ, δημοσιογράφος. Δολοφονήθηκε στο Παγκράτι. 40) ΒΑΓ. ΠΛ1ΑΚΟΣ, Από τα Γιάννενα. 41) ΒΑΣΙΛΗΣ ΡΑΠΤΗΣ, αρχειομαρξιστής που εντάχθηκε στον ΕΛΑΣ και δολοφονήθηκε στην περιφέρεια Τριχωνίδας. 42) ΓΙΑΝΝΗΣ ΣΩΤΗΡΑΚΗΣ, αρχειομαρξιστής που εντάχθηκε στον ΕΛΑΣ και δολοφονήθηκε στην περιφέρεια Τριχωνίδας. 43) ΠΑΝΟΣ ΜΠΑΝΙΚΑΣ, αρχειομαρξιστής που εντάχθηκε στον ΕΛΑΣ και δολοφονήθηκε στην περιφέρεια Τριχωνίδος. 44) ΝΑΚΟΣ ΠΑΝΟΠΟΥΛΟΣ, αρχειομαρξιστής από τη Φθιώτιδα, ενταγμένος στο ΕΑΜ-ΕΛΑΣ. 45) ΔΗΜ. ΒΟΓΊΑΤΖΗΣ, αρχειομαρξιστής από τη Φθιώτιδα, ενταγμένος στο ΕΑΜ-ΕΛΑΣ. 46) ΑΛΕΚΟΣ ΕΥΘΥΜΙΟΥ, αρχειομαρξιστής από τη Φθιώτιδα, ενταγμένος στο ΕΑΜ-ΕΛΑΣ. 47) ΣΠΥΡ. ΑΡΧΑΝΙΩΤΗΣ, αρχειομαρξιστής από τη Φθιώτιδα, ενταγμένος στο ΕΑΜ-ΕΛΑΣ. 48) Γ. ΠΟΝΗΡΟΣ, αρχειομαρξιστής από τη Φθιώτιδα, ενταγμένος στο ΕΑΜ-ΕΛΑΣ. 49) ΚΑΤΣΙΜΠΡΑΣ – ΥΠΑΤΗ. ------------------------------------------------------------ Ε) ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟΣ ΣΤΡΑΤΟΣ ΕΛΛΑΔΟΣ. ΣΤΕΛΕΧΗ ΠΟΥ ΕΞΟΝΤΩΘΗΚΑΝ 1) Γ. ΓΙΑΝΝΟΥΛΗΣ, Δικηγόρος, απόφοιτος της Νομικής Σχολής Αθήνας. Έφεδρος αξιω­ματικός πεζικού. Διοικητής τάγματος του 28ου Συντάγματος του ΕΛΑΣ. Διοικητής ταξιαρχίας του Δ.Σ.Ε. 2) Γ. ΓΕΩΡΓΙΔΗΣ, Μόνιμος αξιωματικός της Σχολής ευελπίδων του έτους 1938. Διοικη­τής τάγματος του 36ου Συντάγματος του ΕΛΑΣ. Διοικητής ταξιαρχίας (της 14ης) στο Δ.Σ.Ε. Η 6η Ολομέλεια της Κ.Ε. του ΚΚΕ το 1956, αποκατέστησε τους Γιαννόυλη και Γεωργιάδη, αλλά και αυτή η απόφαση πρέπει να δημοσιευτεί. 3) Α. ΤΣΟΥΚΟΠΟΥΛΟΣ, Έφεδρος ανθυπολοχαγός πεζικού, διοικητής τάγματος στον ΕΛΑΣ και στον Δ.Σ.Ε. 4) Κ. ΚΑΦΑΝΤΑΡΗΣ, (αγωνιστικό ψευδώνυμο ΝΙΚΗΤΑΡΑΣ), δικηγόρος, από τους πρώτους αντάρτες στον ΕΛΑΣ, διοικητής τάγματος στα Άγραφα 1/138 Σύνταγμα. Δεν παρέδωσε τον οπλισμό του με τον αφοπλισμό του ΕΛΑΣ. Αρχηγός του Δ.Σ.Ε. στα Άγραφα. 5) ΣΩΚΡΑΤΗΣ ΑΙΚΑΤΕΡΙΝΙΑΔΗΣ, (καπετάν Ζέμας), από την Χαλκιδική. Εκτελέστηκε το 1948 στο Μπέλες, στην έδρα της 6ης Μεραρχίας του Δ.Σ.Ε. 6) ΘΕΟΦ. ΣΙΜΑΝΙΚΑΣ, Καπετάνιος του 30ου Συντάγματος του ΕΛΑΣ στο Πάϊκο. Απόφοιτος της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών. Έφεδρος αξιωματικός. Εκτελέστηκε το 1947 ή 1948 στην περιοχή Κομοτηνής. 7) Μ. ΣΟΥΓΙΟΥΤΖΟΓΛΟΥ (Αρης), Γεωπόνος της Αγροτικής Τράπεζας από τη Θεσσαλονίκη. Εκτελέστηκε μαζί με του Σιμανίκα. 8) ΒΑΣ. ΡΑΦΤΟΥΔΗΣ, έφεδρος αξιωματικός, καπετάνιος του 19ου Συντάγματος του ΕΛΑΣ, καπετάνιος του τμήματος Σερρών του Δ.Σ.Ε. Θανατώθηκε άνανδρα στη Θράκη. 9) ΣΠΥΡ. ΣΩΖΙΓΙΑΝΝΗΣ. 10) ΝΙΚΟΣ ΤΣΑΛΙΚΥΡΙΑΚΗΣ, από τον Έβρο. 11) Π. ΒΟΥΔΟΥΡΗΣ, Καπετάνιος Τάγματος του Δ.Σ.Ε. στον Έβρο. 12) ΚΩΣΤΟΥΛΑΣ (ΓΚΑΡΕΝΤΖΟΣ) στο Μπούλκες. 13) ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΧΑΛΙΚΙΟΠΟΥΛΟΣ στο Μπούλκες. 14) ΤΣΑΛΙΓΙΑΝΝΗΣ ΣΠΥΡΟΣ (ΛΕΥΤΕΡΗΣ ΧΡΥΣΙΩΤΗΣ). Από τους πρώτους του Δ.Σ.Ε. στην Ευρυτανία. Από τους μαυροσκούφηδες του Άρη. 15) ΑΓΗΣΙΛΑΟΣ ΑΓΛΕΟΥΡΑΣ, δολοφονήθηκε στην Ευρυτανία. ------------------------------------------------------------ ΣΤ) ΟΙ 36 ΤΟΥ ΝΗΣΙΟΥ ΜΠΕΛΕΝΕ ΠΟΥ ΕΠΙΛΕΧΘΗΚΑΝ ΠΡΟΣΩΠΙΚΑ ΑΠΟ ΤΟΝ Ν. ΖΑΧΑΡΙΑΔΗ Το Μάη του 1947 από το στρατόπεδο του Δ.Σ.Ε. στη Βουλγαρική πόλη Μπερκοβίτσα ο υπεύθυνος για την "επαγρύπνηση", με άνωθεν διαταγή, είχε φτιάξει κατάλογο με τα ονό­ματα 100 περίπου "λυγισμένων". Οι "συγκεκριμένες" κατηγορίες για τους λυγισμένους ήταν: "Μιλάει στην παρέα του ότι χάσαμε και αυτόν τον αγώνα και με τους Αμερικανούς δεν μπορούμε να τα βγάλουμε περά" ή "σε μια Συνέλευση είπε ανοιχτά ότι ‘πέταξε κι αυτό το πουλί’ και εννοούσε τον αγώνα του Δ.Σ.Ε." και αλλά τέτοια. Από τον κατάλογο των 100 ο Ν. Ζαχαριάδης, ο ίδιος προσωπικά, ξεχώρισε 36, τους παρέδωσε στις Βουλγαρικές Μυστικές Υπηρεσίες για να σταλούν στο περιβόητο νησί κάτεργο του Δούναβη με το όνομα ΜΠΕΛΕΝΕ. "Όποιος έμπαινε εκεί δεν ξανάβγαινε ζωντανός... "ούτε έμαθα ούτε άκουσα αν απόμεινε κανένας ζωντανός από εκείνους τους 36" καταλήγει στη γραπτή του μαρτυρία ο Κώστας Σιαπέρας ανώτερο στέλεχος, που εκτελούσε ειδική υπηρεσία του Δ.Σ.Ε. στις Ανατολικές Χώρες, και είχε άμεση προσωπική αντίληψη της ανατριχιαστικής αυτής ιστορίας. ΠΟΙΑΝΟΥ ΕΙΝΑΙ Η ΕΥΘΥΝΗ ΓΙΑ ΤΑ ΕΓΚΛΗΜΑΤΑ ΠΟΥ ΔΙΑΠΡΑΧΘΗΚΑΝ; Η ιστορία των 36 αγωνιστών που με προσωπική απόφαση του Ν. Ζαχαριάδη οδηγήθηκαν στο εξοντωτήριο του ΜΠΕΛΕΝΕ θα μπορούσε να είναι η απάντηση στο ερώτημα αυτό, αν σκοπός της έρευνας δεν ήταν να βρεθεί και να ειπωθεί ολόκληρη η αλήθεια. Ο Ν. Ζαχαριάδης, σαν Γενικός Γραμματέας του ΚΚΕ για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα, αναμφισβήτητα φέρνει την πρώτη ευθύνη, χωρίς και να είναι ο μοναδικός υπεύθυνος, αφού εξοντώσεις αγωνιστών της Αριστεράς διαπράχθηκαν και σε περιόδους που ο Ν. Ζαχα­ριάδης ήταν μακριά και από την ηγεσία και από την Ελλάδα. Στην περίοδο της Γερμανοϊταλικής Κατοχής, όταν εξοντώθηκαν μια πλειάδα ηγετικά στελέχη του ΚΚΕ, επικεφαλής της ηγεσίας του ήταν οι Γιάννης Ιωαννίδης και Γιώργης Σιάντος. Στην περίοδο του Δεκέμβρη του 1944, όταν εξοντώθηκε ο Γιώργος Κωνσταντινίδης και εξαπολύθηκε το άγριο κυνηγητό εναντίον των αρχειομαρξιστών-τροτσκιστών (στην Αθήνα κυρίως), Γραμματέας της κομματικής οργάνωσης Αθήνας ήταν ο Βασίλης Μπαρτζιώτας και καθοδηγητής του από το πολιτικό Γραφείο ήταν ο Γιάννης Ιωαννίδης. Στο Μπούλκες, όπου έγινε το μεγάλο μακελειό, επικεφαλής της κομματικής οργάνωσης ήταν ο Μιχάλης Πεχτασίδης και καθοδηγητές του από το Π.Γ. και την Κ.Ε. ήταν οι Γιάννης Ιωαννίδης και Πέτρος Ρούσσος. Στα Βουλγαρικά κρατητήρια (στη Σόφια) τις "ανακρίσεις" και τα μέχρι θανάτου βασανιστήρια εναντίον στελεχών της εβδόμης μεραρχίας του Δ.Σ.Ε. για την απόσπαση "ομολογιών" και στην πραγματικότητα "για την κατασκευή κατασκόπων" (όπως ομολογεί στο βιβλίο του ο Δ. Βλαντάς) τα καθοδηγούσε και έπαιρνε προσωπικά, ενεργό μέρος σ' αυτά ο ίδιος ο Δ. Βλαντάς, ένας από τους πιο στενούς συνεργάτες του Ζαχαριάδη, μέλος του Π.Γ. Την κυρία ευθύνη για την εξόντωση ανωτάτων στελεχών του Δ.Σ.Ε. (του Γιαννούλη κ.ά.) με βάση πολλές μαρτυρίες τη φέρνει ο ΓΟΥΣΣΙΑΣ (Γ. ΒΟΝΤΙΤΣΙΟΣ) ένας από τους πιο στενούς συνεργάτες του Ν. Ζαχαριάδη. Αυτό που προκύπτει σαν αναμφισβήτητο γενικό συμπέρασμα από όλη την ερευνά είναι ότι για την εξόντωση των αγωνιστών της αριστεράς η ευθύνη βαραίνει, πέρα από τον Ν. Ζαχαριάδη και εκείνα από τα ηγετικά στελέχη του ΚΚΕ που ήταν βαθιά διαποτισμένα με τη βεβαιότητα για το "αλάθητο" του ΣΤΑΛΙΝ και των κατά τόπους μικρών ΣΤΑΛΙΝ και με την αντίληψη για την "ιστορική αναγκαιότητα" του ΣΤΑΛΙΝΙΚΟΥ ΦΑΙΝΟΜΕΝΟΥ. Η αποδοχή αυτής της αντίληψης από τη σταλινική ηγεσία, τη βόλευε και στην άρνηση των δικών της ευθυνών για τις αποτυχίες, τις ήττες και τα λάθη και στην επίρριψη τους στους ώμους των προγεγραμμένων. Η Επιτροπή Πρωτοβουλίας δεν έχει το αίσθημα πως η έρευνα και το πόρισμα της κλείνουν το θέμα με το οποίο ειλικρινά και με άκαμπτη σταθερότητα καταπιάστηκε. Θεωρεί ότι απλώς συμβάλλει στο άνοιγμα του κεφαλαίου αυτού. Και πιστεύει ότι είναι χρέος των κομμάτων της Αριστεράς να πάρουν θετική στάση απέναντι στο πρόβλημα. Να μελετήσουν και να δώσουν στη δημοσιότητα όλα τα στοιχεία που περιέχονται στα αρχεία τους. Και να συμβάλλουν ανάλογα με τις πληροφορίες τους και τις δυνατότητες τους στην ολοκλήρωση της έρευνας, στην πλήρη αποκατάσταση της αλήθειας και στην απονομή δικαιοσύνης σε όλους τους αγωνιστές της αριστεράς που συκοφαντήθηκαν και εξοντώθηκαν άδικα. Με τη δημοσίευση του πορίσματος αυτού, η Επιτροπή Πρωτοβουλίας θεωρεί πως εκπλήρωσε στη φάση αυτή, το καθήκον που η ίδια, αυτοβούλως, είχε αναλάβει. Για το ενδεχόμενο να υπάρχουν περιπτώσεις αγωνιστών που θέλουν να καταθέσουν τη μαρτυρία τους και για οποιοδήποτε λόγο δεν έγινε δυνατό να το κάνουν ως τώρα, είναι πάντοτε στη διάθεσή τους ο ιστορικός Τάσος Βουρνάς, Σόλωνος 71, βιβλιοπωλείο αφων Τολίδη. Αθήνα, 17/5/88 Τα μελή της επιτροπής: Κ. ΑΝΑΣΤΑΣΙΑΔΗΣ Τ. ΒΟΥΡΝΑΣ Γ. ΔΑΜΑΣΚΟΠΟΥΛΟΣ Μ. ΔΡΑΚΟΠΟΥΛΟΣ Γ. ΖΑΡΟΓΙΑΝΝΗΣ Γ. ΛΑΜΠΑΤΟΣ Β. ΝΕΦΕΛΟΥΔΗΣ

από Hayy@m 02/12/2006 1:36 μμ.


post image
Tον Κώστα Σπέρα. Ο Σπέρας ήταν από τις ιστορικές μορφές του εργατικού κινήματος στη χώρα μας και στα τέλη Ιουνίου του '16 θα οργανώσει στη Σέριφο το τοπικό σωματείο των μεταλλωρύχων ενώ σε λιγότερους από δυο μήνες θα ξεσπάσει απεργία που θα γίνει προσπάθεια να κατασταλεί βίαια με 4 νεκρούς εργάτες και 4 χωροφύλακες. Μετά την νίκη της απεργίας ο Σπέρας θα συμμετάσχει στο ιδρυτικό συνέδριο της ΓΣΕΕ. Οι αναρχοσυνδικαλιστικές απόψεις του θα οδηγήσουν στη διαγραφή του από το ΣΕΚΕ το 1920 και από τη ΓΣΕΕ έξι χρόνια μετά ενώ η αντίθεσή του με το ΚΚΕ θα του στοιχίσει τη ζωή, αφού θα εκτελεστεί από την ΟΠΛΑ το 1944.

Εικόνες:

από Ζαχαριάδης 02/12/2006 7:09 μμ.


Μάλιστα. Κάναν μια επιτροπή οι χρεωκόποι της ελληνικης αριστερας και ιδου το αποτέλεσμα. Και εγω λέω οτι υπάρχει ο Αη Βασίλης. Γιατι όμως πουθενά δεν αναφέρεται κανένα στοιχείο; Δεν αρνούμαι ότι αρκετα από αυτα μπορεί οντως να εγιναν.Αλλα που ξερεις οτι ο χ πεθανε στην ΕΣΣΔ απο σταλινικες διωξεις και οχι απο φυσικα αιτια;;;Ας μας αναφερουν την οποιαδηποτε πηγη,όπως θα έκανε και ο τελευταιος ιστορικος του κόσμου.

από Ανατροπέας. 02/12/2006 8:27 μμ.


Ρε ζαχαριάδη, ιστορίες για αγρίους είναι η όλη σταλινική περίοδος, που άρχισε με τον σφτερισμό της σοσιαλιστικής επανάστασαης για τους γνωστούς λόγους απομόνωσης και τον αποκλεισμό της από τους ιμπεριαλιστές και τα φοβερά εγκλήματα που διεπράχθησαν είς βάρος των επαναστατών-κομμουνιστών από την κλίκα των εξουσιαστών και σφετεριστών σταλινικών-γραφειοκρατών; Τώρα θα συζητίσουμε αν οι τροτσκιστές ήταν 150 (από τους 250 που είχαν σε καταλόγους οι ΟΠΛΑ τζήδες που αναφέρει ο Λουκάς Καστρίτης-Καρλιάφτης, στο μοναδικό ιστορικής αξίας βιλίο του "Ο Μπολσεβικισμός-Τροτσκισμός στην ελλάδα), ή 60 που λέει αυτή επιτροπή, ή όσοι πέσανε από τη σκάλα και τους φορτώσανε σαν υπεύθηνους που λέει ο "ζαχαριάδης" στο Μπούλκες της Γιουγκοσλαβίας; Δεν φτάνει ότι ο γραφεικρατικός μηχανισμός του κόμματος ξέσχισε από το 1924-5 με τον στάλιν επί κεφαλής, ή όποιο άλλο γραφεικρατικό καθίκαρο μετά στάλιν εποχή, εκκατομύρια κομμουνιστές που κριτικάριζαν τα παράνομα αντισοβιετικά και αντικομμουνιατικά προνόμια των αρχόντων του κρεμλίνου και των εκάστοτε υπηρετών δορυφόρων του και μέσα στην αχανή ρωσία και στις άλλες χώρες έξω, δια μέσου άλλων δορυφόρων γραφειοκρατικών κλικών σαν την εκάστοτε ηγεσία των ΚΚ, Π.Χ της ελλάδας, με τον ζαχαριάδη ή και όχι στην ηγεσία. ...Και φτάσαμε στον Κορμπατζώφ, στον Γιέλτσιν και στον ολιγάρχη Πούτιν. Όλοι πρώτου βαθμού στελεχάρες στον κομματικό-κρατικό μηχανισμό, της αντικομμουνιστικής-γραφειοκρατικής ηγεσίας. Ότι και να γραφτεί από όλους τους Λουκάδες Καρλιάφτες, Λιβιεράτους και Κοτσαρίδες και από χίλιους άλλους πρώειν σταλινικούς που είδαν τα εγκλήματα, θα είναι σταγώνας στον ωκεανό σαυτά που θα βγούνν στη φόρα από μια πράγματι ελεύθερη χρήσης στοιχείων επιτροπής, που θα αναλάβει σε εποχή πραγματικής σοσιαλιστικής ρωσίας, να φέρει στο φώς πραγματικά όλα τα κρυμένα στοιχεία των εγκλημάτων της πορείας της γραφειοκρατίας...από την αρχή της αντιμπολσεβικοποίησης του κόμματος και την εγκαθίδριση μιας στιγνής συμφεροντολογικής γραφειοκρατίας, μέχρι σήμερα. Και στο τέλος ας διαβάσει επί τέλους κάποιος μερικά βιβλία Π.Χ του Τρότσκι, σαν την Ιστορία της Ρώσικης Επανάστασης,την Προδομένη Επανάσταση, το Μεταβατικό Πρόγραμμα της 4ης Διεθνούς και το τελευταίο πριν τον δολοφονίσουν οι σταλινικοί πράχτορες στο Μέξικο το 1940, Στην Υπεράσπιση του Μαρξισμού-καταπέλτης στους "κρατικούς καπιταλιστές" σαν το σημερινό ΣΕΚ-ΔΕΑ. Για να έχει από πρώτο χέρι όποιος ιστορικός γουστάρει να εντριφίσει σε βάθος, στα "μυστήρια"της διαλεχτικής ιστορικής πρόσβασης. Ανατροπέας.

από κόκκινος εργαζόμενος 02/12/2006 11:46 μμ.


"το θέμα ανέκυψε σαν προέκταση της ανάλογης πρωτοβουλίας του Μιχαήλ Γκορμπατσόφ" "ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΣ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΥΠΑΡΧΕΙ ΧΩΡΙΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ" Τα παραπάνω σαφή αποσπάσματα αποδεικνύουν ότι η επιτροπή αποτελούνταν από χρεωκοπημένους ευρωκομμουνιστές.Δεν έχω τίποτα να πώ γι'αυτή την "έρευνα".Είναι άνευ αποδεικτικών στοιχείων και δεν ασχολείται(τυχαία;)με κάποιες χρονικές περιόδους όπου υπάρχουν καταγγελίες για δολοφονίες "σταλινικών" από οπορτουνιστές που αργότερα δημιούργησαν το σοσιαλφασιστικό κόμμα "κκε εσωτερικού"(πχ εσσδ '56). Ασχολείται επιλεκτικά με κάποιες περιοχές σε συγκεκριμένες περιόδους(πχ γιουγκοσλαβία του '48 αλλά γιατί όχι γιουγκοσλαβία του '49 ή του '50;). Διαβάζω για δολοφονημένους αρχειομαρξιστές-τροτσκιστές.Ο όρος "χιτλεροτροτσκιστές" πώς νομίζουν ότι βγήκε;Τυχαία;Ένα τμήμα τροτσκιστών είχε τόσο μένος ενάντια στην εσσδ και στο κκε που στρέφονταν ενάντια στο εαμ και αποκαλούσε τους γερμανούς κατακτητές,"ταξικά αδέρφια μας".Γι'αυτό και η οπλα(προστασία λαϊκών αγωνιστών) που δημιουργήθηκε για τους ταγματασφαλίτες,δολοφονούσε και κάποιους αρχειομαρξιστές που η συγκεκριμένη "έρευνα" τους αποκαλεί αγωνιστές!Γιατί ήταν και αυτοί συνεργάτες των ναζί. Και δεν καταλαβαίνω τι αξία έχει η δημοσίευση μιας πέρα για πέρα αμφισβητούμενης έρευνας του '88,το 2006; Πάντως μια και είχαν όρεξη για έρευνα,θα μπορούσαν να ασχοληθούν με τα χιλιάδες μέλη του κκε που κυνηγήθηκαν και δολοφονήθηκαν από τη δικτατορία μεταξά,από τις κατοχικές κυβερνήσεις,από το μετεμφυλιακό κράτος της δεξιάς και από τη δικτατορία '67-'73. Και κάτι για τον χαρρυάμ.Είναι πολύ διαλεκτικό αυτό που λές "θα οργανώσει στη Σέριφο το τοπικό σωματείο των μεταλλωρύχων".Σώπα ρε φίλε αυτός το οργάνωσε μόνος του;Το σωματείο το δημιούργησε η μάζα των μεταλλωρύχων.Όχι ο σπέρας.Την ιστορία την γράφουν οι μάζες όχι τα πρόσωπα.

από ναπωκάτι 03/12/2006 3:17 πμ.


<<Αριθ. 9754 25-9-43 Εις Σκιαδάδες Αθ. 16 Σ/βριου 1943 Αγαπητέ Στρατηγέ (…) 3) Και επί άλλου ζητήματος κατέστησα προσεκτικόν τον Λαιμόν επί των προσπαθειών του δια την διείσδυσιν του ΕΔΕΣ εις τον εργατικόν κόσμον. Προς τον σκοπόν αυτόν εξέδωσε δυο εφημερίδες εν συνεργασία με έναν απατεώνα εργατοπατέρα υπηρετήσαντα αστυνομικήν κατασκοπείαν (Σπέραν ονομαζόμενο) και πασίγνωστον εις την εργατιά.. Με πολλή αγάπη Πολύβιος Σεβαστέ και αγαπητέ μου Καπού, * 2-9-43 (…) Επίσης συμπληρών εργασίαν του αγ. αδελφού Λαιμού στον εργατικόν κόσμον δια της προσλήψεως του Ευαγγέλου, έβαλα εγώ και την ανεξάρτητον συνδικαλιστικήν οργάνωσιν εργατών Ελλάδος, για την οποίαν θα σας παρακαλέσω να εγκρίνητε ένα ιδιαίτερο κονδύλιο περί τα 15 – 20 εκατομμύρια μηνιαίως, γιατί δεν πρέπει να χάσωμε μια τέτοια δύναμη η οποία είναι ο αντίπους του Κομμουν. Κόμματος στις εργατικές τάξεις και από την οποία η οργάνωσίς μας καρπούται όλα τα νέα, όλες τις κινήσεις κλπ. της ΕΑΜ (…) * Καπού, ψευδώνυμο του Ζέρβα>> Το παραπάνω είναι απόσπασμα από το βιβλίο «Ναπολέων Ζέρβας, ο μισθοφόρος, από τα απόρρητα αρχεία του ΕΔΕΣ» εκδόσεις Φιλίστωρ, επιμέλεια παρουσίαση Λευτέρης Αποστόλου. Τα αρχεία που περιλαμβάνει το βιβλίο αυτό έπεσαν στα χέρια του ΕΛΑΣ ύστερα από κάποια αψιμαχία με δυνάμεις του ΕΔΕΣ, στην Ήπειρο αν δεν κάνω λάθος. Στα αρχεία αυτά περιλαμβάνονταν και οι παραπάνω δυο επιστολές προς το Ζέρβα σχετικά με την «διείσδυσιν» του ΕΔΕΣ «εις τον εργατικόν κόσμον». Στην μια από τις δυο αυτές επιστολές αναφέρεται και το όνομα του Σπέρα με τον παραπάνω καθόλου κολακευτικό τρόπο. Τις επιστολές αυτές δεν τις παραθέτω για να «καταδικάσω» τον Σπέρα 63 χρόνια μετά. Ο Σπέρας ήταν αυτό που ήταν στην πραγματικότητα και ό,τι κι αν λέει κανείς τώρα την πραγματικότητα αυτή, την μοναδική και αναπόδραστη, κανείς δεν μπορεί ούτε να την γνωρίσει ούτε να την αλλάξει πια κατά τον τρόπο που τον βολεύει. Παριστάνοντας μάλιστα τον «δικηγόρο του διαβόλου» θα μπορούσα να σχολιάσω τις παραπάνω επιστολές υποβάλλοντας μια σειρά αμφισβητήσεις μόνο και μόνο για να καταδείξω ερωτήματα που οφείλει κανείς να απαντά, εφόσον έχει την σχετική «χρονική» άνεση γι’ αυτό. Ή αλλιώς, ερωτήματα, με τα οποία δεν έχει κανείς την πολυτέλεια ν’ ασχοληθεί τη στιγμή που μαίνεται ο πόλεμος κι η μάχη: Για παράδειγμα: Αυτός ο «Πολύβιος» το ότι ο Σπέρας ήταν «υπηρετήσας αστυνομικήν κατασκοπείαν» το γνωρίζει άραγε από δικές του πρωτογενείς πηγές ή αναπαράγει φήμες που είχαν ήδη κυκλοφορήσει και ακολουθούσαν πια τον Σπέρα σαν σκιά; Άραγε. Και η συνεργασία του Σπέρα με τον Λαιμό τι ακριβώς συνεργασία ήταν; Έγινε ο Σπέρας όργανο αυτού του Λαιμού ή απλώς λίγο τυχοδιωκτικά του απέσπασε μέρος από το πουγγί με τις λίρες που είχε μάλλον εξασφαλίσει ο Λαιμός από τον «Στρατηγό» «δια την διείσδυσιν του εις τα εργατικάς τάξεις», έτσι που ο κι Λαιμός να παρουσιάζει έργο «άξιον ενισχύσεως», και ψέμματα να μην λέει αφού ο αντικουκουεδισμός του Σπέρα ήταν δεδομένος και έπιανε τόπο, και ο Σπέρας να ‘χει βρει μια οικονομική στήριξη κι όλοι να ‘ναι ευχαριστημένοι; Δηλαδή ήταν όντως ο Σπέρας «υπηρετήσας αστυνομικήν κατασκοπείαν» ή απλά όλα αυτά είναι φαινόμενα «διαπλοκής» της εποχής; Ψιλά γράμματα για εκείνη (και όχι μόνο) τη περίοδο… ΄Η κάνω λάθος; Εν πάση περιπτώσει την απάντηση σ’ όλα αυτά δεν την ξέρω, πάντως δεν πιστεύω ότι ο ΕΔΕΣ άφησε επίτηδες αυτά τα αρχεία να πέσουν στα χέρια του ΕΛΑΣ με μια τέτοια «συκοφαντική» επιστολή ανάμεσά τους ώστε να εξοντωθεί ο Σπέρας κι ύστερα να χρεωθεί ο ΕΛΑΣ ή το ΚΚΕ την εκτέλεσή του... Και επίσης είναι δεδομένο ότι πρώτα έπεσε αυτό το έγγραφο στα χέρια του ΕΛΑΣ και ύστερα εκτελέστηκε ο Σπέρας. Μ’ άλλα λόγια, σε ό,τι αφορά τον Σπέρα και την εκτέλεσή του δεν έχει βάση η στερεότυπη άποψη ότι τον έβγαλε από τη μέση το ΚΚΕ "απλά και μόνο" λόγω ιδεολογικών διαφωνιών.

από Hayy@m 03/12/2006 9:58 πμ.


Γράφει ο "Κόκκινος Εργαζόμενος" παραδίνοντας μαθήματα ενάντια στην... "προσωπολατρεία" "Και κάτι για τον χαρρυάμ(;;;).Είναι πολύ διαλεκτικό αυτό που λές "θα οργανώσει στη Σέριφο το τοπικό σωματείο των μεταλλωρύχων".Σώπα ρε φίλε αυτός το οργάνωσε μόνος του;Το σωματείο το δημιούργησε η μάζα των μεταλλωρύχων.Όχι ο σπέρας.Την ιστορία την γράφουν οι μάζες όχι τα πρόσωπα." Ας δούμε τώρα τι γράφει ο Ριζοσπάστης http://www.rizospastis.gr/story.do?id=1928549&publDate=31/8/2003 "Στη συγκρότηση του σωματείου των μεταλλωρύχων συντέλεσε ουσιαστικά ο Κωνσταντίνος Σπέρας, ικανός συνδικαλιστής και μέλος της διοίκησης του Εργατικού Κέντρου Πειραιά (Σερφιώτης στην καταγωγή). Ωστόσο, ο ρόλος του δεν είναι καθαρός: γενικά, χαρακτηρίζεται ως «αναρχοσυνδικαλιστής»." Οσο για τον "να πω κάτι" τι να πει κανείς; Ο Σπέρας ήδη πριν από τον πόλεμο είχε -για προσοπικούς λόγους- εγκαταλείψει κάθε ενεργή δράση και φυσικά ΠΟΤΕ δεν εξέδωσε στην κατοχή δύο εφημερίδες. Ευτυχώς τα θλιβερά κατάλοιπα του "υπαρκτού σοσιαλισμού" δεν έχουν πλέον την ικανότητα να δολοφονούν αγωνιστές. Εχουν όμως την ικανότητα να προκαλούν άφθονο γέλιο.

από Τζ@κ το τηλεπαθητικό καγκουρώ 03/12/2006 10:02 πμ.


Πραγματικά. "Ικανός συνδικαλιστής αλλά ύποπτος λόγω αναρχοσυνδικαλισμού"

από δεν εξέδιδε δύο εφημερίδες; 03/12/2006 2:13 μμ.


Αν δεχτούμε ότι η εκτέλεση του υπήρξε τελικά αποτέλεσμα προβοκάτσιας από πλευράς ΕΔΕΣ,κάτι τέτοιο δεν θα ήταν αρκετά εύκολο να διαπιστωθεί και μόνο από το γεγονός ότι ο Σπέρας δεν εξέδιδε εφημερίδες και μάλιστα δύο τον αριθμό;Θέλω να πω,δεν θα είχε υποπέσει στην αντίληψη του ΕΛΑΣ ότι ο Σπέρας ΔΕΝ εξέδιδε καμία εφημερίδα/ες οπότε και η προβοκάτσια (μέσω της επιστολής)θα έπεφτε στο κενό; Εξάλλου,αν ο μόνος λόγος της εκτέλεσης του ήταν οι ιδέες του,αυτή δεν θα μπορούσε να είχε γίνει νωρίτερα; Και κάτι άλλο:Αν θυμάμαι καλά ο Λευτέρης Αποστόλου, που επιμελείται το βιβλίο των Αρχείων του ΕΔΕΣ,δεν ήταν το ίδιο πρόσωπο που αμέσως μετά την Απελευθέρωση και πριν τα Δεκεμβριανά, σε κεντρικό θέατρο των Αθηνών και μπροστά σε "ετερόκλητο"ιδεολογικά κοινό,συνομιλούσε με τους Αρχειομαρξιστές;Αν σκοπος τους ήταν η φυσική εξόντωση τους αυτή δεν ήταν μια πολύ καλή ευκαρία;Δεν το έκαναν όμως Βιβλίο της ομιλίας του Αποστόλου είχε κυκλοφορήσει αμέσως μετά τη δικτατορία του 1967. Πάντως,μ'αυτές τις ιστορίες δύσκολα ξεμπερδεύει κανείς όταν μάλιστα κάποιοι με ανώτερες και ανώτατες θέσεις στο μηχανισμό,ένθεν κακείθεν,βρίσκονται εν ζωή και ορισμένοι από αυτούς με αποδεδειγμένα βεβαρυμένο παρελθόν θύτη.

από Hayy@m 03/12/2006 3:18 μμ.


Οτι ο Ζέρβας και οι δεξιοί θα έστηναν μια τέτοια πολύπλοκη προβοκάτσια για να εξοντώσουν τον Σπέρα. Κατά πάσα πιθανότητα ο Σπέρας δολοφονήθηκε για τους γνωστούς λόγους και το "ντοκουμέντο" ανακαλύφθηκε εκ των υστέρων.

από ναπωκάτι 03/12/2006 4:02 μμ.


Για να γίνω κατανοητός: Δεν έγραψα, ότι η εκτέλεση του Σπέρα ήταν αποτέλεσμα προβοκάτσιας από τον ΕΔΕΣ. Αντίθετα έγραψα ότι κάτι τέτοιο είναι τελείως απίθανο, ότι δηλαδή δεν μπορεί να αντάλασσαν στον ΕΔΕΣ φτιαχτές εσωτερικές επιστολές φροντίζοντας κάποτε να πέσουν μετά από μια μάχη όλα αυτά τα αρχεία (κι όχι μόνο οι δυο παραπάνω επιστολές) στα χέρια του ΕΛΑΣ ώστε να εκτεθεί ο Σπέρας και να βγει με τέτοιο τρόπο από τη μέση: Κάτι τέτοιο δεν στέκει με βάση την κοινή λογική. Αυτό που έγραψα είναι ότι στα χέρια του ΕΛΑΣ έπεσε εσωτερικό αρχείο του ΕΔΕΣ, στο οποίο ο Σπέρας χαρακτηριζόταν «υπηρετήσας αστυνομικήν κατασκοπείαν» και αναφερόταν ότι ο μηχανισμός του ΕΔΕΣ τον χρησιμοποιούσε για την «διείσδυσή» του στον «εργατικόν κόσμον» με τη μορφή συνεργασίας για έκδοση δυο εφημερίδων. Τις οποίες αναφέρεται, ότι εξέδοσε ο «Λαιμός» σε συνεργασία με τον «απατεώνα εργατοπατέρα». Τώρα το αν οι χαρακτηρισμοί αυτοί ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα, όπως και το αν τα γεγονότα που αναφέρονται για συνεργασία κλπ (δηλαδή για λίρες, διότι αυτό σήμαινε «συνεργασία» με τον ΕΔΕΣ) είναι αληθινά ή αν είναι ακριβή, αυτό είναι άλλο ζήτημα και δεν μπορεί κανείς να τα παίρνει όλα αυτά τοις μετρητοίς, όπως δεν μπορεί και να τα αγνοεί. Αυτό που βγαίνει όμως από αυτά είναι ότι η εκτέλεση του Σπέρα δεν έγινε «στα καλά καθούμενα» ούτε επειδή ήταν απλά «αντιφρονών», όπως είναι «υποχρεωτικό» να πιστεύει κανένας για να εγκαθιδρύεται η αντίληψη ότι το ΕΑΜ - ΕΛΑΣ ήταν μια οργάνωση εγκληματιών δολοφόνων που προέγραφε και σκότωνε αγωνιστές κλπ. Κατά τ’ άλλα σε όλα τα γεγονότα της εποχής είναι βέβαιο ότι έπαιζε σημαντικό ρόλο ο παροξυσμός της καχυποψίας για πράκτορες και χαφιέδες μέσα κι έξω από το κόμμα. Υπάρχουν διάφορα ντοκουμέντα που αποδεικνύουν ότι η καλλιέργεια αυτής ακριβώς της καχυποψίας αποτελεί από παλιά ειδικό στόχο των κρατικών μηχανισμών καταστολής των λαϊκών κινημάτων, όχι μόνο στην Ελλάδα. Και ειδικά στην Ελλάδα είναι βέβαιο ότι η «επιστημονική» δουλειά των υπηρεσιών του Μανιαδάκη θα είχε παίξει αρκετά πάνω σε αυτό το πεδίο. Αν αυτή δραστηριότητα συνδυαστεί με το γεγονός και της πραγματικής ύπαρξης πρακτόρων και χαφιέδων σε κόμματα και κινήματα, από την οποία πρέπει κανείς να περιφρουρηθεί, τότε γίνεται αντιληπτό το μέγεθος και η περιπλοκή του προβλήματος. Ίσως μπορεί να πει κανείς ότι το ΚΚΕ ήταν περισσότερο δεκτικό και ταλαιπωρήθηκε πολύ από την καλλιέργεια της σχετικής καχυποψίας όχι μόνο στις σχέσεις του με άλλες οργανώσεις αλλά και στο εσωτερικό των γραμμών του. Αυτό όμως κατά ένα μέρος οφείλεται και στο ότι το ΚΚΕ ποτέ δεν έπαψε να θωρεί απαραίτητη τη σχετική επαγρύπνηση, όσο κι αν αυτή συχνά στρεβλώθηκε εξαιτίας διαφόρων παραγόντων. Από την άλλη, δεν είναι το ΚΚΕ που στην δεκαετία του 80 είδε ξαφνικά τους μισούς «συντρόφους» μιας διαδήλωσης να στρέφουν τα ρόπαλά τους ενάντια στους άλλους μισούς και να τους μπουζουριάζουνε. Ούτε είναι το ΚΚΕ που θεοποιεί τον κάθε κουκουλωμένο που σπάει μια βιτρίνα ή ένα αυτοκίνητο ή την πέφτει στα ΜΑΤ, για να αποδειχτεί στη συνέχεια κάποτε ότι κι αυτός ο κουκουλωμένος είναι γρανάζι της καταστολής και της ακύρωσης των όρων ανάπτυξης του λαϊκού κινήματος. [όσο για το ντοκουμέντο ανακαλύφθηκε, στη διάρκεια εχθροπραξιών μεταξύ ΕΛΑΣ και ΕΔΕΣ, όταν ο ΕΔΕΣ «υποχώρησε» κι εγκατέλειψε τη βάση του αφήνοντας σε αυτήν και μέρος των εσωτερικών αρχείων του (αλληλογραφία του Ζέρβα κλπ), τα οποία πολύ αργότερα εκδόθηκαν από τον «φιλίστωρα». Το να «πρέπει» να πιστέψει κανείς, ότι «Κατά πάσα πιθανότητα ο Σπέρας δολοφονήθηκε για τους γνωστούς λόγους και το "ντοκουμέντο" ανακαλύφθηκε εκ των υστέρων» είναι ακριβώς η «υποχρέωση» για την οποία κάνω λόγο πιο πάνω. Κι έπειτα θα γυρίσεις και θα μου πεις εμένα για παρωπίδες και για δάχτυλα που δείχνουν το φεγγάρι… Τι να σου πω…]

από ευθύς εξαρχής 03/12/2006 4:19 μμ.


Επομένως μένουν άλλες δύο:ή όντως ο Σπέρας να είχε περάσει μ'αυτούς ή,όπως πιστεύεις εσύ να "έπεσε" θύμα της ιδεολογίας του.Αλλά, ακόμα κι αν υποθέσουμε ότι κάποτε γίνει κάποια σοβαρή έρευνα(επέτρεψε μου να αμφιβάλλω γιαυτό),στο αμέσως επόμενο διάστημα ή χρόνια,τι κατά τη γνώμη σου πρέπει να κρατήσουμε απ'όλη αυτή την ιστορία;Εκεί είναι το ζήτημα,όχιβέβαια ότι ο θάνατος τους είναι κάτι το αμελητέο που θα' πρεπε να το ξεπερνάμαι ή με άλλα λόγια να το "χειριζώμαστε" αναλόγως

από Hayy@m 03/12/2006 4:22 μμ.


Την εποχή που μιλάμε ο Σπέρας ήταν σπίτι του. Ούτε... εργατοπατέρας ήταν, ούτε είχε επαφή με το εργατικό κίνημα. Η δολοφονία του ήταν καθαρή αντεκδίκηση.

από ( ) 03/12/2006 10:07 μμ.


Λες: "Από την άλλη, δεν είναι το ΚΚΕ που στην δεκαετία του 80 είδε ξαφνικά τους μισούς «συντρόφους» μιας διαδήλωσης να στρέφουν τα ρόπαλά τους ενάντια στους άλλους μισούς και να τους μπουζουριάζουνε. Ούτε είναι το ΚΚΕ που θεοποιεί τον κάθε κουκουλωμένο που σπάει μια βιτρίνα ή ένα αυτοκίνητο ή την πέφτει στα ΜΑΤ, για να αποδειχτεί στη συνέχεια κάποτε ότι κι αυτός ο κουκουλωμένος είναι γρανάζι της καταστολής και της ακύρωσης των όρων ανάπτυξης του λαϊκού κινήματος." Για το κατά πόσο το Κ.Κ.Ε. συμβάλλει στην ανάπτυξη του κινήματος άστο καλύτερα, γιατί έχει διακριθεί στις "τακτικές" υποχωρήσεις και στις καταγγελλίες οτιδήποτε δεν ελέγχει πολιτικά. Αλλά ήθελα να ξέρω δε γνωρίζεις τους τραμπουκισμούς του Κ.Κ.Ε. έναντι των άλλων αριστερών οργανώσεων, των αναρχικών και των αυτόνομων; Το Χημείο δε σου λέει τίποτα; το πολυτεχνείο το '98; το πολυτεχνείο του '80; φέτος που τραμπούκισε στα Ε.Α.Α.Κ.; και τόσα άλλα που άμα καταγραφούν χρειάζονται σελίδες ολόκληρες. Η σταλινική παράδοση της λάσπης, της συκοφάντησης, της πρακτορολογίας και προβακοτορολογίας και του τραμπουκισμού σας ανήκει (αν και δυστυχώς πράγματι δεν περιορίζεται στον σταλινικό χώρο).

από ναπωκάτι 04/12/2006 4 μμ.


Να σου πω. Μπήκα εδώ πέρα για να κάνω ένα συγκεκριμένο σχόλιο πάνω σ’ ένα συγκεκριμένο θέμα. Κι η κατάληξη είναι πως πρέπει να εξεταστώ για τις γνώσεις μου πάνω «στους τραμπουκισμούς του Κ.Κ.Ε. έναντι των άλλων αριστερών οργανώσεων, των αναρχικών και των αυτόνομων. Το Χημείο (να απαντήσω αν μου λέει τίποτα), το πολυτεχνείο το '98, το πολυτεχνείο του '80, φέτος που τραμπούκισε στα Ε.Α.Α.Κ. και τόσα άλλα που άμα καταγραφούν χρειάζονται σελίδες ολόκληρες». Λοιπόν παρ’ όλο που άλλο είναι το θέμα του θρεντ να σου πω και γι’ αυτά: Δεν έχω, που λες, καμιά πρόθεση να αναλάβω εργολαβικά την υπεράσπιση της κάθε ενέργειας του ΚΚΕ και της ΚΝΕ σε κάθε ένα από τα παραπάνω περιστατικά, ούτε και την πρόθεση να καταπιώ αμάσητο το οφειλόμενο ιδεολόγημα της αποκλειστικής ευθύνης τους σε καθένα από αυτά. Κι αυτό γιατί μου έχει τύχει να βρεθώ πολλές φορές μπροστά σε γεγονότα και δραστηριότητες που θα μπορούσα να τις χαρακτηρίσω αδικαιολόγητες και προέρχονταν άλλοτε από την πλευρά «μου» κι άλλοτε από την πλευρά «σου». Επίσης έχω βρεθεί μπροστά σε αδικαιολόγητες απαντήσεις που δόθηκαν σε αδικαιολόγητες προκλήσεις, μπροστά σε αντιπαραθέσεις στείρες από όλες τις εμπλεκόμενες πλευρές κι επίσης μπροστά σε γεγονότα που αποδεικνύουν ότι ο οποιοσδήποτε πολιτικός χώρος βρίσκει την ευκαιρία να «ηγεμονεύσει» για ένα χρονικό διάστημα ή σε έναν ορισμένο τοπικό χώρο, αμέσως αρχίζει να εμφανίζει συμπτώματα αλαζονείας και μονοπωλιακής εκπροσώπησης και ιδιοποίησης του «κινήματος». Έτσι έχω σχηματίσει την αντίληψη ότι μόνη διέξοδος σε αυτού του είδους της καταστάσεις είναι το να προσηλώνεται κανείς στους στόχους του και στον τρόπο δράσης του για να τους πετύχει φροντίζοντας να μην γίνεται εμπόδιο στην συνολική ανάπτυξη του κινήματος. Αυτό, το να μην γίνεται εμπόδιο, είναι από μια άποψη η καλύτερη συμβολή. Διέξοδος είναι ακόμα το να αντιληφθεί κανείς ότι οι συναγωνιστικές σχέσεις είναι σχέσεις συναγωνισμού κι ότι τις υπάρχουσες σχέσεις συναγωνισμού είναι «πιο» καρποφόρο να τις αντιμετωπίζει κανείς οργανικά σαν συστατικό συναγωνιστικών σχέσεων, αν φυσικά μπορεί να επιβάλει πρώτα από όλα στο εαυτό του την τήρηση μιας τέτοιας γραμμής και εάν βέβαια ενδιαφέρεται για κάτι τέτοιο και εφόσον υπάρχουν οι πολιτικές θέσεις και στάσεις τέτοιες που μπορούν αυτό να το στηρίξουν. Εύκολο βέβαια να τα λέει κανείς αυτά, δύσκολο να τα κάνει. Κατά τα άλλα δεν ωφελεί ακόμα και το να κλίνει κανείς τις «συναγωνιστικές σχέσεις» σε όλες τις πτώσεις. Δεν ωφελεί ούτε το να προσπαθήσω να θίξω την παγιωμένη σου –και ας την πω μονόπλευρη- πεποίθηση για τα γεγονότα που αναφέρεις.

από papaprezas 04/12/2006 9:03 μμ.


ti na min steketai empodio kai trixes katsares?afou i drasi tis kne kai tou kke einai TO EMPODIO gia tin anaptyxi enos pragmatikou kinimatos.H asfalistiki dikleida eiste,oi synomilites ton aston kai ton mpatson kai sto panspoudastiko vazate paloukia se synergasia me ti dap.ante na kanete kamia sygkyvernisi empodia e empodia

H Επιτροπή αυτή άνοιξε το δρόμο για την έρευνα σε βάθος των συγκεκριμένων λευκών σελίδων. Αναγκαστικά, είχε ένα ελλαδοκεντρικό προσανατολισμό. Όμως, όσον αφορά τους Έλληνες κομμουνιστές που εξοντώθηκαν -κυρίως το μεσοπόλεμο- η Επιτροπή δεν είχε δυνατότητα να ερευνήσει πλήρως τα όσα έγιναν στη Σοβιετική Ένωση από το '33 και κυρίως μετά το '37. Κατ' αρχάς, οι Έλληνες κομμουνιστές που βρισκόταν στην ΕΣΣΔ χωρίζονταν σχηματικά σε τρεις κατηγορίες: α) Ελλαδίτες, που κατέφυγαν στην "μητέρα-πατρίδα" του σοσιαλισμού για να σωθούν από τη δικτατορία του Μεταξά, καθώς και Κύπριοι κομμουνιστές, β) ντόπιοι Έλληνες [κυρίως Μαριουπολίτες (που κατάγονταν από τις ελληνικές κοινότητες της Κριμαίας) και Πόντιοι (που είχαν μεταναστεύσει κατά τον 19ο αιώνα)] και γ) μικρασιάτες πρόσφυγες [κυρίως Πόντιοι της Μικρασιατικής Καταστροφής και άλλοι πρόσφυγες (κωνσταντινουπολίτες, καπαδόκες)]. Μετά το 1922, στη Σοβιετική Ένωση κατοικούσαν περίπου 400.000 Έλληνες. Υπήρχαν κομμουνιστικές ελληνικές οργανώσεις σημαντικότατες. Μέχρι τη δεκαετία του '30 είχαν δημιουργηθεί 4 αυτόνομες Ελληνικές Περιοχές (Gretsiski Rayion) εντός του σοβιετικού διοικητικού συστήματος Όλα αυτά καταστράφηκαν όταν ξεκίνησε η αντιμειονοτική σταλινική πολιτική μετά το '37. Χιλιάδες είναι οι Έλληνες που εξοντώθηκαν και μέσα σ' αυτούς και οι κομματικοί Έλληνες. Οι σταλινικές διώξεις αποτελούν μια από τις πλέον λευκές σελίδες στην ιστορία του κινήματος. Το τραγικό είναι ότι το υποκριτικό ΚΚΕ τελευταία, ανοιχτά υποστηρίζει (και δημιουργεί και μια νέα γενιά αμόρφωτων γενίτσαρων) ότι οι σταλινικές διώξεις καλώς έγιναν στο πλαίσιο του ταξικού πολέμου (sic!!!) Des http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=601873

από m-p 05/12/2006 9:34 πμ.


post image
Υπάρχουν και ελλαδίτες τους οποίους η Επιτροπή δεν κατάφερε να εντοπίσει. Ένας από αυτούς είναι και ο Σακαρέλος. Επίσης δες: http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=586783

Εικόνες:


Τον περασμένο Σεπτέμβρη, μ΄αφορμή τη δημοσίευση στο ίντι ενός κειμένου γιατον Σταχάνοφ και το σταχανοφισμό από τους γνωστούς αντιδραστικούς κύκλους, έγραψα το παρακάτω σχόλιο και κατέθεσα μια πρόταση. Το ξαναδημοσιεύω και σας την ξανακαταθέτω: "Με αφορμή τη δημοσίευση άρθρου του Σταχάνοφ (sic!) από την ΚΟΜΕΠ, πιστεύω ότι θα ήταν καλό να εκφράσει ο χώρος των πολιτικών και κοινωνικών ομάδων, που υπέστησαν τη σταλινική βία, την εμπειρία του. Ίσως γιατί η χρονική απόσταση πλέον έχει ξεθωριάσει τις μνήμες, οι νοσταλγοί του σταλινισμού ευελπιστούν να ξαναπουλήσουν -κυρίως στους νεότερους που δεν έζησαν ούτε γνωρίζουν σε βάθος τα γεγονότα- τις αντεπαναστατικές τους θεωρίες. Ας συγκροτήσουν οι πολιτικές και κοινωνικές ομάδες (οι αναρχικοί, οι τροτσκιστές, οι Πόντιοι από τη Σοβιετική Ένωση) τις ξεχωριστές τους εμπειρίες και ας τις καταθέσουν στην κοινωνία, είτε με κοινές εκδηλώσεις, είτε μέσα από ένα σχετικό μουσείο για τις σταλινικές διώξεις. Η κάθε μια από τις ομάδες αυτές αυτές διαθέτει και ιστορική μνήμη και πλούσιο ιστορικό υλικό για να δημιουργηθεί κάτι. Μια τέτοια πρωτοβουλία θα είναι η ελάχιστη συμβολή για να τιμηθεί η μνήμη των χιλιάδων αγωνιστών και απλών ανθρώπων που πέθαναν αναίτια στα τρομακτικά στρατόπεδα συγκέντρωσης την εποχή του Μεγάλου Τρόμου."

Δηλαδή «παπαπρέζα» ποιο είναι το εμπόδιο; Ότι π.χ. το κκε στους δασκάλους μπορεί να υποστηρίξει 24ωρες και 48ωρες κι ότι αν αποφασιστεί διαρκείας θα την στηρίξει με όσες δυνάμεις διαθέτει; Ενώ εσύ λες «διαρκείας» αδιαπραγμάτευτα κι έτσι έχεις εξασφαλίσει ότι εσύ «εμπόδιο» δεν γίνεσαι; Και τώρα που η διαρκείας τερματίστηκε κι όλοι επιδίδονται στην καλύτερη πρόταση αναπλήρωσης των «χαμένων» ωρών, αν –λέω αν- οι 24ωρες και 48ωρες (εφόσον είχαν ψηφιστεί) παρ’ όλα αυτά συνεχίζονταν χωρίς να έχουν εξαντλήσει τις διαθέσιμες δυνάμεις, τότε ποιος θα ‘πρεπε να χαρακτηρίζεται τώρα «εμπόδιο»; Βλέπεις όμως ενδεχομένως καμιά φορά οι δισταγμοί μπορεί να μην γίνονται εμπόδιο στο να γίνει ένα παραπάνω βήμα πραγματικού κινήματος, αλλά μια ορισμένη έλλειψη δισταγμών μπορεί να το αναιρέσει αυτό το παραπάνω βήμα που έγινε χωρίς κανείς δισταγμός να του σταθεί εμπόδιο. Κι έπειτα; Πετάς κι ένα «συνομιλητές των αστών και των μπάτσων», πετάς και μια «συγκυβέρνηση» και καθαρίζεις. Με την ίδια ευκολία θα μπορούσες να μου ρίξεις κι ένα «άει υπογράφτε κάνα Λίβανο, καμιά Καζέρτα, καμιά Βάρκιζα». Σε παίρνει: όλα αυτά μέρος της ιστορίας του ΚΚΕ είναι και να υποθέσω ότι δεν είναι μέρος της ιστορίας της δικιάς σου. Ή κάνω λάθος; Όσο για τη «συγκυβέρνηση», μάλλον δεν είναι το πρόβλημα αυτή καθαυτή, αλλά η διαδρομή της δεκαετίας του ’80 που κατέληξε σ’ αυτήν και στα του 89-91. Τη χρεώνεται ο δικός σου πολιτικός χώρος αυτή τη διαδρομή ή του είναι ξένη; Γιατί βλέπεις υπάρχει και το πρόβλημα, ότι για σένα έχω μια ταυτότητα, την ταυτότητα του κνίτη, ενώ εγώ με ποιόν μιλάω; Με τον «παπαπρέζα» τον «εκπρόσωπο» της ανάπτυξης ενός πραγματικού κινήματος;

από ναπωκάτι 06/12/2006 12:39 πμ.


Μια και μπήκε κι άλλο ζήτημα στο θρεντ, το θέμα των περιπετειών του ελληνικού στοιχείου στην ΕΣΣΔ: Το θέμα αυτό εμφανίζεται συχνά τα τελευταία χρόνια και συνήθως με δυο διαστάσεις: η μια αφορά τον «παραδοσιακό» παροικιακό πληθυσμό στην ΕΣΣΔ και η άλλη τους ποντιακούς προσφυγικούς πληθυσμούς που βρέθηκαν εκεί μετά το 20-22. Σε ότι αφορά την έκταση και των είδος των διώξεων, και τα μεγέθη με τα οποία αυτές παρουσιάζονται στα διάφορα σχετικά αφιερώματα, είναι γνωστές ή εν πάση περιπτώσει είναι δημοσιευμένες στο Ριζοσπάστη μια σειρά αμφισβητήσεις, που προκύπτουν από αρχεία κρατικών υπηρεσιών της ΕΣΣΔ, έρευνες κλπ. Ο παραπάνω γράφει ότι «το υποκριτικό ΚΚΕ τελευταία, ανοιχτά υποστηρίζει (και δημιουργεί και μια νέα γενιά αμόρφωτων γενίτσαρων) ότι οι σταλινικές διώξεις καλώς έγιναν στο πλαίσιο του ταξικού πολέμου». Εγώ δεν ξέρω αν «έγιναν καλώς ή κακώς», ξέρω όμως ότι κατ’ αρχήν τις διώξεις που υπέστησαν Έλληνες στην ΕΣΣΔ δεν μπορεί κανείς να τις διαχωρίσει, για το γεγονός ότι ήταν Έλληνες, από τη γενική ιδεολογική και πολιτική όξυνση που χαρακτήρισε τη ζωή της ΕΣΣΔ ιδίως τα προπολεμικά χρόνια. Ούτε από τα αίτια, τους σκοπούς και το σύνολο των παραγόντων που καθόρισαν την όξυνση αυτή όχι στην ιδεατή της διάσταση αλλά στην πραγματική της αποκρυστάλλωση. Έτσι δεν μπορεί κανείς μιλώντας γενικά για τις διώξεις της δεκαετίας του ’30 στην ΕΣΣΔ, να αγνοήσει το γεγονός των «υπερβολών» τους που πιστεύω ότι κανείς δεν τις αμφισβητεί όσο κι αν η σύγχρονη ιδεολογική αντιπαράθεση ωθεί (ποιον άλλον; το ΚΚΕ) με έναν τρόπο εξαναγκαστικό –και πιστεύω ότι κι αυτό δεν επιβάλλεται χωρίς υπολογισμό από τον σύγχρονο αντικομμουνισμό των «μνημονίων» και της ιστορικής αναθώρησης- προς την κατεύθυνση της κάθετης και συνεπούς ιστορικής υπεράσπισης της ΕΣΣΔ παρά προς αυτήν της νηφάλιας ιστορικής διαλεκτικής (όσο γίνεται) ερμηνείας που είναι καύσιμο για την πορεία προς το μέλλον. Αυτό το καύσιμο η σύγχρονη αντικομμουνιστική εκστρατεία θέλει να το στερήσει (από ποιον άλλον; από το ΚΚΕ) και γι’ αυτό ακόμα κι αν έστω οι όποιες «υπερβολές» δεν αμφισβητούνται, παρ’ όλα αυτά τέτοια θέματα σαν κι αυτές αυθόρμητα μπαίνουν στην άκρη και ολόκληρος ο χώρος της ιδεολογικής πάλης καταλαμβάνεται από την υπεράσπιση της ΕΣΣΔ στις επιθέσεις που δέχεται από τους αναθεωρητές της ιστορίας: αυτούς που εξισώνουν τον κομμουνισμό με τον ναζισμό και τον Στάλιν με το Χίτλερ, όχι μόνο με σκοπό την ποινικοποίηση του κομμουνισμό αλλά, ακόμα παραπέρα, με σκοπό την νομιμοποίηση του ναζισμού. Αυτό το στόχο υπηρετεί η επιχειρούμενη εξίσωση. Γιατί ο κομμουνισμός κι η ιστορία της ΕΣΣΔ είναι και θα παραμείνει νομιμοποιημένη στη συνείδηση της ανθρωπότητας. Και τα διάφορα «μνημόνια» και «ψηφίσματα» των επιτροπών και των συμβουλίων της ΕΕ, με την παραπάνω ταύτιση που επιχειρούν, αποσκοπούν πέρα από τα άλλα να καταστήσουν κουτσά στραβά τη ναζιστική «ιδεολογία» κοινωνό αυτής της νομιμοποίησης, για να διοχετεύουν προς αυτήν όσο μπορούν την αυξανόμενη λαϊκή δυσαρέσκεια και να ενσωματώνουν σταδιακά το κεντρικό της περιεχόμενο (της ναζιστικής ιδεολογίας) στις τρέχουσες πολιτικές που εφαρμόζουν και προωθούν υπό τίτλους εύηχους (όπως τους φαίνονται) όπως «μέτρα για την ενίσχυση της ελευθερίας και της ασφάλειας» κλπ κλπ. Μετά από αυτή τη γενική εισαγωγή, μια διευκρίνιση: Παραπάνω τη λέξη «υπερβολές» τη βάζω σε εισαγωγικά, γιατί οι υπερβολές σαν λέξη αφορούν κατά βάση τις ποσοτικές παραμέτρους των ζητημάτων και όχι τις ποιοτικές. Έτσι είναι νομίζω χαρακτηρισμός ελλιπής για το σκοπό της ολοκληρωμένης περιγραφής μιας ιστορικής περιόδου. Και θέλω να σημειώσω πως όσο κι αν το σύνολο των πολιτικών μέτρων της περιόδου αυτής είχε σαν στόχο να υπηρετήσει την μέγιστη συγκέντρωση δυνάμεων της σοβιετικής κοινωνίας στις παραμονές μιας επερχόμενης μάχης ζωής ή θανάτου, ταυτόχρονα τα ίδια αυτά πολιτικά μέτρα στο σύνολο τους και στη συγκεκριμένη πραγματική τους υλοποίηση δεν μπορεί παρά να αποτέλεσαν και το μέσο για την προώθηση θέσεων και την «επίλυση» διαφορών στο πλαίσιο «υπόγειων» κοινωνικοπολιτικών ανταγωνισμών ανάμεσα σε δυνάμεις που επιθυμούσαν ή απεύχονταν την στερέωση και την ολοκλήρωση των σοσιαλιστικών κοινωνικών σχέσεων και που στη στάση τους μετρούσαν όχι μόνο οι άμεσες πιεστικές ανάγκες αλλά και άλλου είδους μακροπρόθεσμοι στρατηγικοί στόχοι. Αυτά αφορούν τη μια πλευρά των πραγμάτων. Στην άλλη πλευρά, σε σχέση με τους ελληνικούς πληθυσμούς στην ΕΣΣΔ, θέλω να σημειώσω μια παρατήρηση που νομίζω κανείς δεν μπορεί να την αγνοήσει: Ότι όσο κι αν οι διώξεις που υπέστησαν τμήματα του ελληνικού πληθυσμού στην ΕΣΣΔ είναι ενταγμένες στο γενικό πλαίσιο των πολιτικών μέτρων της συγκεκριμένης ιστορικής περιόδου, δεν μπορεί ωστόσο να παραγνωριστεί η ύπαρξη μιας εθνοτικής διάστασης στο όλο ζήτημα. Δεν μπορεί επίσης να παραγνωριστεί, ότι οι δυο κύριες χρονολογίες που χαρακτηρίστηκαν από περιοριστικά μέτρα σε βάρος της ζωής των ελληνικών πληθυσμών ήταν το 1937 και το 1949. Στην πρώτη χρονολογία, από όσο κατέχω το θέμα, λαβαίνουν χώρα περιορισμοί που αφορούν ιδίως παροικιακούς ελληνικούς πληθυσμούς και στη δεύτερη χρονολογία περιορισμοί και μέτρα που αφορούν προσφυγικούς ποντιακούς πληθυσμούς που βρέθηκαν στην ΕΣΣΔ από την Τουρκία μετά το 20-22. Όμως και οι δυο χρονολογίες έχουν ένα ακόμα σημαντικό χαρακτηριστικό: Το 1937 έχει ήδη επιβληθεί η μεταξική δικτατορία στην Ελλάδα. Το 1949 έχει κριθεί η έκβαση του ελληνικού εμφυλίου κι έχει πια εξασφαλιστεί η «σταθερότητα» του κοινωνικοπολιτικού καθεστώτος που θα επακολουθήσει. Και οι δυο αυτές εξελίξεις έχουν ως κοινό χαρακτηριστικό τον επίσημο εθνικιστικό παροξυσμό, την αναγόρευση του «από βορρά κινδύνου» σε υπ’ αριθμόν 1 κίνδυνο για το «έθνος» και τη «φυλή» και την πρωτοφανή σε ένταση καταπίεση της σλαβόφωνης μειονότητας στη Βόρεια Ελλάδα: Η συγκεντρώσεις των σλαβόφωνων χωριών στις πλατείες τους για να δώσουν «όρκους» ότι στο εξής μόνον την ελληνική γλώσσα θα μιλούν, είναι μια μόνο πλευρά του θέματος. Η κατακρεούργηση των σλαβομακεδόνων στα διάφορα μακρονήσια με ιδιαίτερη προτίμηση σε αυτούς μόνο και μόνο για την εθνοτική τους προέλευση είναι μια δεύτερη πλευρά. Σαν να μην έφταναν όμως αυτά, τόσο το μεταξικό όσο και το μετεμφυλιοπολεμικό καθεστώς είχαν και επεκτατικές βλέψεις. Οι οποίες δεν περιορίζονταν σε έκταση μόνο ως τη νότια Αλβανία, όπου χρησιμοποίησαν για τους σκοπούς αυτούς την ελληνική μειονότητα με πλήρη αδιαφορία για τις συνθήκες που θα επιβάλλονταν στη ζωή της από μια παρατεταμένη εμπόλεμη κατάσταση 40 χρόνων. Αλλά εκτείνονταν οι «ελληνικές» επεκτατικές βλέψεις και προς το σλαβικό βορρά, ώστε για χάρη τους η ύπαρξη ελληνικών πληθυσμών στην ΕΣΣΔ έγινε και στην περίπτωση αυτή εργαλείο πολιτικής πίεσης και προπαγάνδας. Για του λόγου το αληθές, σε πολλούς μπορεί να είναι γνωστά τα βλακώδη τραγουδάκια εμβατήρια της εποχής όπως το «Μόσχα Σόφια είναι τ’ όνειρό μας / και θα ‘ναι άγια η μέρα που θα ‘ρθει, που το τιμημένο λάβαρό μας, στη Ρωσία θα στηθεί» ή κάπως έτσι. Θα είχε κανείς στην καλύτερη περίπτωση άγνοια της πραγματικότητας, αν πίστευε ότι όλα αυτά δεν θα είχαν σημαντικές επιπτώσεις στη ζωή των ελληνικών πληθυσμών στην ΕΣΣΔ. Προσωπικά δεν γνωρίζω τι πραγματική επιρροή μπορεί να είχαν στους πληθυσμούς αυτούς τα σωβινιστικά, φιλοπόλεμα κι επεκτατικά κηρύγματα είτε του μεταξικού είτε του μετεμφυλιακού καθεστώτος, που φιλοδοξούσαν καλώς ερχόντων των πραγμάτων να γίνουν η αιχμή του ιμπεριαλιστικού δόρατος κατά της ΕΣΣΔ και των σοσιαλιστικών χωρών. Δεν το γνωρίζω αυτό, ούτε και είμαι υπέρ της «συμμετρικής» και της «ομοειδούς» «απάντησης» στις προκλήσεις του ταξικού εχθρού (θα έλεγα επ’ αυτού ότι είμαι υπέρ της άμεσης ανταπάντησης που στρέφεται ευθέως κατά της πηγής της πρόκλησης). Ούτε επίσης επιδιώκω να αποσπάσω την παραπάνω πλευρά του ζητήματος από το όλο συνολικό πλαίσιο μέσα στο οποίο διαδραματίστηκε. Ήθελα απλά να επισημάνω αυτή την πλευρά που παραμένει στην αφάνεια: Ίσως γιατί έτσι κι αλλιώς κανείς δεν θα κατονόμαζε ευθέως ένα ορισμένο τέτοιο μέτρο σαν απάντηση σε μια πρόκληση που δέχτηκε, αλλά θα χρησιμοποιούσε άλλα μέσα δικαιολόγησής του, επομένως δεν υπάρχουν «στοιχεία» γι’ αυτά τα πράγματα και μια εκτίμηση σαν την παραπάνω θεωρείται «παρακινδυνευμένη». Ίσως επίσης γιατί επικεντρώνοντας με τον τρόπο αυτό στο όλο θέμα θίγονται θέματα αυξημένης ευαισθησίας, δηλαδή δεν αποκλείεται διαβάζοντας τα παραπάνω ο αρμόδιος της πρεσβείας για το ιντιμιντια να συντάξει σήμερα κι όλας μια αναφορά στους ανωτέρους του ότι αυτές τις μέρες εδώ μέσα «παίζει» το θέμα των «σλαβόφωνων» οπότε είναι καλή περίοδος για μια σχετική μελετημένη δήλωση κάποιου αξιωματούχου των ΗΠΑ ή ίσως μιας άλλης χώρας που θα προκαλέσει μια α ή μια β επιθυμητή επίδραση στις εξελίξεις τις σχετικές με το καθεστώς του Κοσυφοπέδιου, που με τη σειρά τους θα και πάει λέγοντας.

από m-l 06/12/2006 10:15 πμ.


Επιτέλους, ένα μέλος του ΚΚΕ που μιλά πολιτικά για το ζήτημα που μας απασχολεί -και διαρκώς θα βγαίνει και με μεγαλύτερη ένταση. Χωρίς τα σύνδρομα πρακτορολογίας και συνομωσιολογίας, όπως ΟΛΕΣ οι μέχρι τώρα προσεγγίσεις του "Ρ", του Γκίκα συμπεριλαμβανομένου. Σαφέστατα οι διαφορές είναι σημαντικότατες. Όμως τουλάχιστον, μπορούμε να τις συζητήσουμε. Και για επίρρωση αυτών, επικαλέστηκα ένα κείμενο του Αγτζίδη, που σύντροφός μου υπήρξε ο άνθρωπος και ξέρω από ποιά σκοπιά προσεγγίζει το θέμα και βγήκε ο ανεγκέφαλος "αμόρφωτος γενίτσαρος" να μιλήσει για "φασιστοειδή". Έλα -μετά- σφυροδρέπανο στον τόπο σου!!! Τουλάχιστον εσύ ξεκινάς μια συζήτηση -όπως θάπρεπε να έχει ξεκινήσει χρόνια τώρα. Γιατί πάνε είκοσι χρόνια που ξεκίνησε αυτή η συζήτηση και το ΚΚΕ βγήκε μόλις πρόσφατα να πει ότι όλα αυτά είναι μύθοι, αντικομμουνισμός και δεν ξέρω εγώ τι άλλο; Κατ' αρχάς τέθηκε ένα ζήτημα ηθικό, που εγώ το επαναδιατυπώνω με ακόμα μεγαλύτερη ζέση απ' ότι ο θέσας: νομιμοποιείται το ΚΚΕ να απολογείται για τη σταλινική εποχή, εφόσον αυτό προέρχεται από τη πολιτική παράδοση του 20ου Συνεδρίου και της ελλαδικής του εκδοχής;;; Δεν γίνεται να μην απαντηθεί αυτό το ερώτημα. Δεν γίνεται να περάσει έτσι το γεγονός της κάλυψης των "υπερβολών" και της υπεράσπισης της πλέον σκοτεινής σελίδας της ΕΣΣΔ -που καμιά σχέση δεν είχε πλέον με κομμουνισμό- λόγω της μνημονιοφοβίας. Εξάλλου, η μεγαλύτερη υπηρεσία προς τους αντικομμουνιστές της Ευρώπης είναι όταν ταυτίζεις τον κομμουνισμό με το σταλινισμό. Αντί να διακρίνεις τη διαφορά τους και να καταγγέλεις την αυτοκρατορική διολίσθηση της σοβιετικής εξουσίας που προκάλεσε ο σταλινισμός. Τα λέει ξεκάθαρα η απόφαση του Συνεδρίου του ΚΚΣΕ το '56, καθώς και οι αποφάσεις της Κεντρικής Επιτροπής. Πώς το ΚΚΕ τα διαγράφει όλα αυτά τόσο εύκολα και υποκρίνεται ότι δεν υπήρξαν ποτέ. Ούτε το 20ο Συνέδριο, ούτε ο Κολιγιάννης, ούτε τα γεγονότα στην Τασκένδη, ούτε η εξόντωση του Ζαχαριάδη. Λες και ιδρύθηκε ως κόμμα μόλις χθες και νομιμοποιείται να θρηνεί γιατί ο Λαυρέντι Μπέρια δεν οργάνωσε καλύτερα το πραξικόπημά του! Και μια τελευταία ερώτηση επί της "μεθοδολογίας". Το ΚΚΕ στην Ελλάδα δέχεται επίθεση από τους "αναθεωρητές της ιστορίας" ή το ίδιο εκφράζει τον πιο βάρβαρο αναθεωρητισμό με κείμενα σαν του Γκίκα ή αυτά που δημοσιεύτηκαν στο "Ρ";

από ναπωκάτι 07/12/2006 3:22 πμ.


Πρώτα απ’ όλα, m-l, δεν έχει νόημα αυτό που γράφεις «επιτέλους ένα μέλος του ΚΚΕ κλπ». Σε συζητήσεις σαν κι αυτές που γίνονται εδώ έχω τη γνώμη ότι δε μετρά η οποιαδήποτε κάποια κομματική (με την ευρεία έννοια) ταυτότητα (την οποία άλλωστε κάνείς δεν μπορεί να ξέρει για τον άλλο και την οποία μόνο για τον εαυτό του μπορεί ο καθένας να τη γνωρίζει), αλλά οι θέσεις που εκφράζει ο καθένας και το ουσιαστικό τους περιεχόμενο. Ούτε γενικά είναι η καλύτερη μου το να με «κατατάσσουν» με τα στερεότυπα που ‘χει ο καθένας στο μυαλό του. Γενικά κι εγώ προσπαθώ να μιλάω όχι με το σχήμα «τέτοιε» είσαι «τέτοιος», αλλά με το σχήμα «αυτό που λες» κι «αυτό που λέω». Το «τι είναι» ο καθένας λίγο μετράει μπρος στο τι λέει. Τέλος πάντων… Τώρα, για αυτά που λες για τα άρθρα του Γκίκα γύρω από το θέμα: Είναι αδύνατο κι ανεπίτρεπτο για όποιον θέλει να σχηματίσει αντικειμενική εικόνα της ιστορίας το να «αρκεστεί» στις περιγραφές που έχουν την απαίτηση να δεχόμαστε σαν «αυταπόδεικτη» την κάθε τερατολογία που στρέφεται ενάντια στον «εφαρμοσμένο» σοσιαλισμό του 20ου αιώνα, απαίτηση που συμπληρώνεται συγχορδιακά κι από ένα είδος απειλής που εκφράζεται πότε από μνημόνια, πότε από κατά τόπους εθνικές απαγορεύσεις, πότε από προτάσεις γενίκευσής τους που πέφτουν στο τραπέζι κι έχουν όλα μαζί στόχο την ποινικοποίηση της διαπιστωμένης «νοσταλγίας» για το σοσιαλισμό και τις ταυτισμένες με αυτόν κοινωνικές κατακτήσεις. Γιατί αν μπορούν να μας κοροϊδεύουν για πράγματα που συμβαίνουν δίπλα μας και είναι σύγχρονά μας, πόσο μάλλον μπορούν και το κάνουν αυτό για πράγματα που έγιναν πριν από 60 και 70 χρόνια: Όταν για να κάνουν αποδεκτές τις αλλαγές που θέλαν να πετύχουν στη Ρουμανία μιλάγαν για τους 3.000 νεκρούς της Τιμισοάρα, έπειτα (κατόπιν εορτής) τους κατεβάσαν στους 300 και κατόπιν στους 30, και πρόσφατα παραδέχτηκαν ότι κι αυτοί οι 30 ξεθάφτηκαν από το νεκροταφείο κι επιδείχτηκαν για τις ανάγκες της περίστασης... Όταν για να γίνει αποδεκτή η πραξικοπηματική ανατροπή του Μιλόσεβιτς είχαν επιδοθεί σε μια χωρίς προηγούμενο εκστρατεία δαιμονοποίησής του, ως το σημείο να δολοφονούνται στη σειρά στενοί πολιτικοί συνεργάτες του υπουργοί κλπ και την ίδια κι όλας μέρα της κάθε δολοφονίας τα «διεθνή ΜΜΕ» να αναπαράγουν της εικασίες ότι μάλλον ο Μιλόσεβιτς βρίσκεται πίσω από τις δολοφονίες των στενών του συνεργατών οι οποίοι όμως «είχαν πέσει σε δυσμένεια κλπ»… Όταν για να επιτεθούν και να κατασφάξουν τον ιρακινό λαό ανακοίνωσαν με κυνισμό σε όλη την ανθρωπότητα τα προμελετημένα ψέμματα για τα «όπλα μαζικής καταστροφής του Σαντάμ»… Όταν το Δεκέμβρη του 44 ξεθάβαν τους νεκρούς ΕΛΑΣίτες και επιδείκνυαν τα συλημένα κορμιά τους σαν «σφαγιασθέντες υπό κομμουνιστοσυμμοριτών»… Τότε γιατί να οφείλουμε να αποδεχτούμε και το κάθε τι που σερβίρουν για το Στάλιν και τη σταλινική περίοδο και από πού κι ως πού δεν είναι παραπάνω από βέβαιο ότι σε αυτές τις περιγραφές οι όγκοι του ψέμματος είναι πολλαπλάσιοι από τις δόσεις της παραποιημένης αλήθειας που περιλαμβάνουν. Αυτόν τον ρόλο λοιπόν, της αντίκρουσης με ιστορικά στοιχεία μιας σειράς περιγραφών που επαναλαμβάνονται ξανά και ξανά στη βάση της «εικασίας», ήρθαν να παίξουν πρώτα απ’ όλα τα άρθρα του Γκίκα. Όσο για την πολιτική ερμηνεία του Γκίκα πάνω σε αυτά, νομίζω ότι αυτά που έγραψα στο προηγούμενο κομμάτι συνιστούν συζήτηση και με τα άρθρα του Γκίκα οπότε δεν θέλω να επεκταθώ. Λες και για τους χαρακτηρισμούς, «φασιστοειδή κλπ»: Ειλικρινά δεν τους θυμάμαι τους χαρακτηρισμούς ίσως βέβαια γιατί γενικά αποφεύγω να στέκομαι σε αυτούς όταν τους συναντάω. Βέβαια αν υπάρχουν όπως το λες, δεν νομίζω ότι προσφέρουν τίποτα παραπάνω από την εκτόνωση όποιου τους γράφει και, γενικά, τέτοιοι χαρακτηρισμοί αρνητικά αποτελέσματα έχουν, αφού με όλο το βάρος τους ορθώνονται μπροστά από το όποιο ουσιαστικό περιεχόμενο, το αποκρύβουν, αποξενώνουν από αυτό κάθε καλοπροαίρετο ιδεολογικό αντίπαλο, ενεργοποιούν σε αυτόν αρνητικά αντανακλαστικά και τελικά μένουν μόνο οι χαρακτηρισμοί κι η παρεπόμενη ανταλλαγή τους. Από τη άλλη, είναι γεγονός ότι στο βάθος (το όχι και πολύ μακρινό) των απόψεων του Αγτζίδη και άλλων με τις ίδιες απόψεις, ελλοχεύει μια έντονα εθνικιστική αντίληψη την οποία επιχειρούν να «τεκμηριώσουν» και να την κάνουν οικειοποιήσιμη προς τ’ αριστερά με γενικόλογες αναφορές σε θέσεις του Μαρξ και της Λούξεμπουργκ για το «ανατολικό ζήτημα». Αναφέρομαι σε δυο άρθρα που δημοσιεύτηκαν στο ΠΡΙΝ πριν από 5-6 μήνες περίπου, και φτάνουν να υποστηρίζουν λίγο πολύ ότι μια «συνεπής» επαναστατική πολιτική σήμαινε πως ο Λένιν έπρεπε να έχει εναρμονιστεί με τον ελληνικό μεγαλοϊδεατισμό στα 20-22. Τέλος πάντων και πάλι. Τώρα όπως καταλαβαίνεις ούτε και με αυτά που λες για το ΚΚΕ, για το 20ο και για το διαχωρισμό του «σταλινισμού από τον κομμουνισμό» συμφωνώ. Ως προς το τελευταίο, το γιατί δεν συμφωνώ νομίζω βγαίνει ως ένα βαθμό κι από τα παραπάνω. Αλλά πέρα από τα παραπάνω, πέρα κι από το ότι αυτός ο διαχωρισμός συνιστά και είδος δήλωσης νομιμοφροσύνης, ο Στάλιν δεν μπορεί να «διαχωριστεί» από τον κομμουνισμό όπως δεν μπορεί να «διαχωριστεί» κι ο Ροβεσπιέρος από την αστική δημοκρατία. Κι όπως η σύγχρονη αστική δημοκρατία χρωστά ένα μέρος της ύπαρξής της στον Ροβεσπιέρο (όσο κι αν την ίδια πια την τρομάζει αυτό το γεγονός και προσπαθεί με κάθε τρόπο να το ξορκίσει), το ανάλογο συμβαίνει με τον Στάλιν και το κομμουνιστικό κίνημα, μόνο που το τελευταίο δεν έχει κανέναν λόγο να τρομάζει γι’ αυτό, κι ας τα γράφω αυτά αγνοώντας την τύχη που θα είχα αν ζούσα είτε τον καιρό του Ροβεσπιέρου στη Γαλλία είτε στην ΕΣΣΔ τον καιρό του Στάλιν. Κι όπως στον καιρό του Ροβεσπιέρου έτσι και στον καιρό του Στάλιν η ιστορία δεν διαδραματίστηκε σαν το όργανο μιας ατομικής θέλησης αλλά σαν το κράμα ενός συνόλου δυνάμεων από παράλληλες κι από αλληλοαντικρουόμενες επιδιώξεις που ταυτόχρονα συνυπήρχαν και ταυτόχρονα συγκρούονταν και σε αυτή τη βάση πρέπει να κρίνονται τα ιστορικά γεγονότα αυτών των περιόδων. Και όπως και στον ένα έτσι και στον άλλο καιρό καρπός τους ήταν οι μεγαλύτερες ιστορικές, πολιτικές και κοινωνικές, κατακτήσεις της ανθρωπότητας. Ακόμα κάτι: Για την αστική εξουσία το πρόσωπο του Στάλιν είναι συνδεμένο με την οριστική απόσπαση των μέσων της κοινωνικής παραγωγής από την κατοχή της. Αυτό είναι που τρομάζει την αστική εξουσία κι όχι τα προσχήματα που επισείει ούτε οι «υπερβολές» που έτσι κι αλλιώς ιστορικά δρουν υπέρ της. Και δεν έχει πρόβλημα η αστική εξουσία να το πει αυτό ανοιχτά όποτε θωρεί ότι την παίρνει: Έτσι η απόφαση απαγόρευσης της Κομμουνιστικής Ένωσης Νεολαίας από την κυβέρνηση της Τσεχοσλοβακίας ανακοινώθηκε με το επίσημο αιτιολογικό ότι στο πρόγραμμα της ΚΕΝ περιλαμβάνεται η κοινωνική ιδιοκτησία των μέσων παραγωγής. Αυτό σαν απλή επισήμανση. Και κάτι τελευταίο για το 20ο συνέδριο και το ΚΚΕ: Τα πράγματα δεν είναι τόσο μονοσήμαντα κι η ιστορία δεν κινείται προς μια κατεύθυνση μόνο. Επίσης, η οριστική διάσταση με την οποία εμφανίζεται μια αντιπαλότητα στον καιρό της, δεν σημαίνει ότι είναι ικανή να διατηρείται σαν διάσταση οριστική και για μεγαλύτερης διάρκειας ιστορικές περιόδους, Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι χάνει οπωσδήποτε και κάθε διάστασή της ως αντιπαλότητα ή ότι δεν μπορεί μια από τις διαστάσεις της, πρακτικά δευτερεύουσα τότε, να αποκτά πρωτεύουσα σημασία αργότερα. Κι αυτά νομίζω δεν αφορούν μόνο την αντιπαλότητα γύρω από το 20ο και την οριστική διάσταση με την οποία αυτή εμφανίστηκε. Και γενικά νομίζω ότι είναι μεταφυσική πολλές φορές η προσκόλληση σε κάποια «χρονολογία» αφετηριακή για τη μια ή άλλη οργάνωση ή κίνηση, αφού το ιστορικό «σημαίνον» της χρονολογίας αυτής είναι πολύ διαφορετικό από αυτό μερικών δεκαετιών αργότερα… Εν πάση περιπτώσει. Πάντως, μια που κάνεις λόγο για «πραξικόπημα του Μπέρια», κι η χρουστσοφική «αποσταλινοποίηση» με μια εισήγηση επί της οποίας δεν επιτράπηκαν τοποθετήσεις ξεκίνησε. Κι όλη η λεγόμενη «αποσταλινοποίηση» εμφανίστηκε σαν διαδικασία με σκοπό το ξεπέρασμα της «προσωπολατρίας» προς το Στάλιν. Δεν αμφισβητώ την ύπαρξη και την έκταση του φαινομένου και προσωπικά το θεωρώ σοβαρή πολιτική και ιδεολογική στρέβλωση. Έλα όμως που κι αυτή η συγκεκριμένη διαδικασία «ξεπεράσματος της προσωπολατρίας» επιβλήθηκε από σημαίνοντες και παραδειγματικούς «προσωπολάτρες» με πρώτο και καλύτερο ανάμεσά τους το Χρουστσόφ… Αλλά, πέρα κι από αυτό, γιατί πχ η συναίνεση μιας κομματικής μάζας στο ξεπέρασμα «των φαινομένων της προσωπολατρίας» το 1956, να οφείλει στη συνέχεια να μεταφραστεί σε αποδοχή θεωριών του είδους περί της άμιλλας των δυο συστημάτων κλπ ή στην αποδοχή του νέου «ρόλου» της οικονομικής διεύθυνσης ή και στην αποδοχή του γενικού ευτελισμού μια μεγάλης ιστορικής προσωπικότητας σαν τον Στάλιν από τους χθεσινούς κόλακές του ή στην αποδοχή κάθε «μεταρρύθμισης» άσχετης προς το στόχο του «ξεπεράσματος της προσωπολατρίας», ώστε να θεωρεί κανείς πως αυτή η κομματική μάζα «προέρχεται από τη πολιτική παράδοση του 20ου Συνεδρίου»; Επίσης δεν νομίζω, ότι το ΚΚΕ «τα διαγράφει όλα αυτά τόσο εύκολα και υποκρίνεται ότι δεν υπήρξαν ποτέ. Ούτε το 20ο Συνέδριο, ούτε ο Κολιγιάννης, ούτε τα γεγονότα στην Τασκένδη, ούτε η εξόντωση του Ζαχαριάδη». Ίσως απλά να μην τα ξεπετά αυτά τα θέματα με την ευκολία και την ελαφρότητα που το κάνουν άλλοι. Ίσως. Αυτά τα λίγα.

post image
Οι εκδότες της παραπάνω κομματικής εφημερίδας είτε εκταλέστηκαν, είτε πάθαναν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης στη Σιβηρία. Το σύστημα είχα μετατραπεί πλέον σε μια απολυταρχία με εργαλείο επιβολής την Ασφάλεια και με μέσο την κρατική τρομοκρατία. Η εφημερίδα, όπως και όλες οι υπόλοιπες ελληνικές -κομματικά όργανα ήταν- έκλεισαν βίαια.

Εικόνες:


post image
ΚΑι οι δύο ήταν κομματικά μέλη. Ο Δημητρίου ήταν πρόσφυγας της Μικρασιατικής Καταστροφής, που επέλεξε για ιδεολογικούς λόγους να καταφύγει στη Σοβιετική Ένωση και ο Κοστοπράβ προερχόταν από την ελληνική κοινότητα της Μαριούπολης. Θα προσπαθήσω αργότερα να σχολιάσω -με τις σχετιικά περιωρισμένες γνώσεις μου τα όσα έγραψες, υπάρχουν άλλοι πολύ καλύτεροι γνώστες της συγκεκριμένης εποχής- και πιστεύω να τα καταφέρω!

Εικόνες:

από αποστάτης 07/12/2006 11:54 πμ.


Έχεις ήδη επιλέξει νομίζω πολύ λάθος τρόπο να "αντιπαρατίθεσαι". Το να κοτσάρεις φωτογραφίες με μια λεζάντα από κάτω μπορεί να είναι καλή μέθοδος προπαγάνδας, όμως σε μια συζήτηση που θεωρητικά τουλάχιστο δεν είναι αστυνομικού περιεχομένου και ενδιαφέροντος, δεν έχουν θέση. Δεν υπάρχει περίπτωση να μην έγιναν και άδικες δίκες και άδικες εκτελέσεις και φυλακίσεις. Θα ήταν ανθρωπίνως αδύνατο, ότι μαλακίες και να λένε οι διάφοροι δήθεν ευαίσθητοι (που επί της ουσίας είναι εντελώς αναίσθητοι κατά τη γνώμη μου), υπό οποισδήποτε συνθήκες, πόσω μάλλον σε ακραίες καταστάσεις όπως αυτές που πέρασε η Σοβιετική Ένωση (με πολέμους, απειλές, πιέσεις, έντονη ταξική πάλη κλπ.). Το ερώτημα λοιπόν κατά πόσο εφαρμόστηκε μια πολιτική που ως στόχο είχε την κατοχύρωση των συμφερόντων του λαού και της εργατικής τάξης (με επιτυχία ή όχι) ή των συμφερόντων μιας συγκεκριμένης ομάδας, τάξης, κλίκας, όπως θέλετε πέστε το, πότε δημιουργήθηκε αυτή, με ποιές διεργασίες και κατά πόσο υπήρχαν αντικειμενικοί ή υποκειμενικοί λόγοι για όλα αυτά. Κι εκεί δεν χωράνε φωτογραφίες ή ονόματα λες και είμαστε ο αστυνόμος Μπέκας, θέλει άλλου τυπου ψάξιμο κι αντιπαράθεση (αν υπάρχει). Μιλάς για "σύνδρομα πρακτορολογίας και συνομωσιολογίας": Μπορεί να υπάρχουν αυτά το πιστεύω, όμως 1. Υπάρχουν γενικότερα όχι μόνο στο ΚΚΕ δυστυχώς, αλλά ΚΑΙ στους επικριτές του, αριστερούς και μη. 2. Πράκτορες υπήρχαν υπάρχουν και θα υπάρχουν και σίγουρα παίζουν κάποιο ρόλο, αλλιώς δεν θα ήταν/είναι τόσο ηλίθιες οι κυβερνήσεις να συντηρούν ολόκληρους στρατούς από δαύτους. Αν λοιπόν εσύ εξατομικεύεις τις περιπτώσεις φτάνοντας σε ονόματα και φωτογραφίες, μην απορείς αν ο άλλος μετά αρχίζει να μιλά για πράκτορες. Ουσιαστικά κάνετε το ίδιο πράγμα, είσαστε οι δύο πλευρές του ίδιου νομίσματος: Περιπτωσιολογείτε.

Άρα η παράθεση από μέρους μου συγκεκριμένων ονομάτων είναι απολύτως λογική και συμβατή με την ενότητα, όπου τώρα βρισκόμαστε. Στα υπόλοιπα, φίλε "αποστάτη", θα είχες δίκιο εάν η συζήτηση ξεκινούσε σήμερα... Αυτό όμως δεν ισχύει. Η έρευνα για όλα αυτά ξεκίνησε πριν από 20 περίπου χρόνια. Υπάρχει πλέον σχετική βιβλιογραφία, έχουν συλλεγεί ντοκουμέντα, έχουν γίνει ερευνητικές αποστολές στην παλιά Σοβιετική Ένωση, ακόμα και στους χώρους που διασώζονται τα αρχεία των σταρτοπέδων συγκέντρωσης. Απλά, σήμερα το ΚΚΕ αποφάσισε να "βγάλει θέση" και να αποδείξει ότι όλα αυτά είναι ένας κακοστημένος αντισοβιετικός μύθος. Όσον αφορά την ευρύτερη συζήτηση για τη φυσιογνωμία της ΕΣΣΔ και το σημείο όπου η τάξη των γραφειοκρατών παίρνει την εξουσία από τα σοβιέτ, έχει γίνει και εδώ στο ίντι πολλές φορές και ξεκίνησε σχεδόν αμέσως μετά την Επανάσταση. Δηλαδή υπάρχει αφθονία υλικού και αντιπαραθέσεων. Το θέμα των ελληνικών -και των άλλων μειονοτικών- πληθυσμών που θα υποστούν την σταλινική καταστολή με ρατσιστικό τρόπο ενοχλεί -δυστυχώς- πολλούς γιατί υπάρχει μια ρομαντική σχέση με το σύνολο σοβιετικό πείραμα. Γι' αυτό έβαλα παραπάνω την εφημερίδα "Κομμουνιστής". "Κομυνιςτις" στο 20γράμματο αλφάβητο. Για να δείτε ότι εκεί κάτι έγινε σε πολλά επίπεδα. ΘΑ διαπίστωσες ότι η γραφή είναι φωνητική. Εκεί το μεσοπόλεμο έγινε μια επανάσταση στον ελληνικό πολιτισμό που εμείς οι ελλαδίτες εδώ στο βαλκανικό Νότο δε θα τη ζήσουμε ποτέ. Από το γλωσσικό ζήτημα, την επανάσταση των διαλέκτων, τη δημιουτργία μιας σοβιετικής ελληνικής φιλολογίας, μέχρι τη δημιουργία αυτόνομων σοβιετικών ελληνικών περιοχών. Όλα αυτά τα συνέτριψε η σταλινική βία μετά το 1937. Αν θέλεις μπορούμε να συνεχίσουμε τη συζήτηση και μετά το τέλος αυτού του "θρεντ". Όμως μη μας εξισώνεις. Γιατί εμείς κουβαλάμε μόνο το κορμί μας και μια παλιά πολύτιμη πολιτική εμπειρία, και οι "άλλοι" έχουν το Κόμμα τους, τα κεφάλαιά τους και τα όνειρα για μια νέα συγκυβέρνηση...

Προηγουμένως είπες "Επιτέλους, ένα μέλος του ΚΚΕ που μιλά ΠΟΛΙΤΙΚΑ για το ζήτημα..." Άσχετα με το αν ο "ναπωκατι" είναι μέλος ή όχι του ΚΚΕ, εσύ δείχνεις να θέλεις να κουβεντιάσεις πολιτικά, ωστόσο καπάκι αρχίζεις τα γνωστά μνημόσυνα με τις φωτογραφίες. Εκεί λοιπόν πήγαινε η παρατήρησή μου και όχι στο αν είσαι σύμφωνος με το θέμα του θρεντ. Τους συγκεκριμένους που αναφέρεις δεν τους ξέρω, διαβάζω όμως τα εξής στη λεζάντα της φωτογραφίας σου: "...καταδικάστηκε σε 10 χρόνια εξορία με την κατηγορία ότι ήταν μέλος παράνομης οργάνωσης η οποία προετοίμαζε δήθεν την ανατροπή της Σοβιετικής εξουσίας και την εγκαθύδριση στις νότιες περιοχές της χώρας Ελληνικής Δημοκρατίας." Εσύ πάλι λες "Εκεί το μεσοπόλεμο έγινε μια επανάσταση στον ελληνικό πολιτισμό που εμείς οι ελλαδίτες εδώ στο βαλκανικό Νότο δε θα τη ζήσουμε ποτέ. Από το γλωσσικό ζήτημα...μέχρι τη ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΑΥΤΟΝΟΜΩΝ ΣΟΒΙΕΤΙΚΩΝ ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ ΠΕΡΙΟΧΩΝ" Με αυτό που λες λοιπόν ουσιαστικά θεωρείς σωστή την κατηγορία που τους απεύθυνε το Σοβιετικό κράτος. Όντως ήθελαν να δημιουργήσουν μια ΑΥΤΟΝΟΜΗ ΕΛΛΗΝΙΚΗ σοβιετική δημοκρατία στα νότια της χώρας. Μπορεί εσύ που είσαι υπέρ κάθε αυτονομίας γενικά οπότε να είσαι υπέρ αυτής της απόφασης. Πάντως η κατηγορία δεν ήταν ούτε χαλκευμένη ούτε στημένη. Ήταν πραγματική, όπως κι εσύ λες. Για το τέλος, επειδή λες ότι τα τελευταία 20 χρόνια υπάρχει "σχετική βιβλιογραφία, έχουν συλλεγεί ντοκουμέντα, έχουν γίνει ερευνητικές αποστολές στην παλιά Σοβιετική Ένωση, ακόμα και στους χώρους που διασώζονται τα αρχεία των σταρτοπέδων συγκέντρωσης." θα ήθελα αν γίνεται να μου γράψεις κάποια Ελληνική βιβλιογραφία (με την έννοια του ότι έχει μεταφραστεί- δεν ξέρω καλά ξένες γλώσσες και θα μου φάει πολύ χρόνο ακόμη και μια σελίδα να μου βάλεις) που να αναφέρεται έγκυρα κατά τη γνώμη σου σε αυτή την περίοδο και συγκεκριμένα στο πρόσωπο του Στάλιν, αφού το θες έτσι. Δεν θέλω παραπομπές στο internet, μιλάμε για βιβλιογραφία. Έχεις κάποια;

από m-l 07/12/2006 7:04 μμ.


Οι "αυτόνομες ελληνικές περιοχές" ήταν σοβιετικές διοικητικές μονάδες και δεν είχαν σχέση με αυτό που τους κατηγορούσαν. Από το 1928 δημιουργήθηκαν τέσσερεις τέτοιες περιοχές, 3 στην ποριοχή της Μαριούπολης, 1 στη Νότια Ρωσία (Κρασνοντάρ) και υπήρχε τάση να δημιουργηθούν κι' άλλες. Η μεγάλη αυτή πολιτική κατάκτηση υπήρξε δημιούργημα της λενινιστικής πολιτικής στο εθνικό. Κάτι που -εξαιρώντας την κριτική στις άλλες πλευρές της πολιτικής του- υπήρξε ότι πιο προοδευτικό είχε δημιουργηθεί μέχρι τότε. Τις λενινιστικές κατακτήσεις αναίρεσε ο Στάλιν και η ομάδα του. Θα συγκεντρώσω τους τίτλους που εγώ έχω για το θέμα αυτό και θα στους αναφέρω... Και επειδή μάλλον τελειώνει όπου νάναι ο χρόνος αυτού του "θρέντ", θα προσπαθήσω να βρω κάτι για το μεσοπόλεμο, πριν τις σταλινικές διώξεις, όπου να περιγράφονται με ακρίβεια οι πολιτικές και πολιτιστικές κατακτήσεις, ως αποτέλεσμα της συγκεκριμένης λενινιστικής πολιτικής.

από αποστάτης 07/12/2006 7:54 μμ.


Έχω κάποιες παρατηρήσεις σε αυτά που λες, όμως προτιμώ να περιμένω την βιβλιογραφία πρώτα.

-Θεοχάρης Κεσσίδης, Περί των αιτιών της καταρρεύσεως της ΕΣΣΔ, Αθήνα, εκδ. Ακαδημία Αθηνών, 1994. -Θεοχάρης Κεσσίδης, Η ιστορική πορεία των ελληνοποντίων, Θεσσαλονίκη, εκδ. Κυριακίδη. -Βάλια Μουρατίδου, Εκατόχρονη Οδύσσεια, Θεσσαλονίκη. -Παναγιώτης Τανιμανίδης, Ποντιακοί οικισμοί στην πρώην Σοβιετική Ένωση, Θεσσαλονίκη, εκδ. Παναγία Σουμελά. -Ερμής Μουρατίδης, Το ποντιακό θέατρο. Νότια Ρωσία-Γεωργία-Ουκρανία (1810-1917), α¨ τόμος, Θεσσαλονίκη. -Ερμής Μουρατίδης, Το ποντιακό Θέατρο στην ΕΣΣΔ, β΄ τόμος, Θεσσαλονίκη. -Βλάσης Αγτζίδης, Παρευξείνιος Διασπορά. Οι ελληνικές εγκαταστάσεις στις βορειοανατολικές ακτές του Εύξεινου Πόντου, Θεσσαλονίκη, εκδ. Κυριακίδη. -Βλάσης Αγτζίδης, Ποντιακός ελληνισμός. Από τη γενοκτονία και το σταλινισμό στην περεστρόικα, Θεσσαλονίκη, εκδ. Κυριακίδη, 1990. -Βλάσης Αγτζίδης, «Το γλωσσικό ζήτημα στις ελληνικές κοινότητες της Σοβιετικής Ένωσης κατά την περίοδο του μεσοπολέμου», περιοδικό Τα Ιστορικά, τεύχος 43, εκδ. Μέλισσα, Δεκέμβριος 2005. -Δελτίο Κέντρου Μικρασιατικών Σπουδών, Μικρασιατική Καταστροφή και ελληνική κοινωνία, τόμ. 9ος, Αθήνα, 1992. -Ανδρέας Η. Ζαπάντης, Ελληνοσοβιετικές σχέσεις 1917-1941, Αθήνα, εκδ. Εστία, 1989. -Ι. Κ. Χασιώτης, Οι Έλληνες της Ρωσίας και της Σοβιετικής Ένωσης, Θεσσαλονίκη, εκδ. University Studio Press, 1998. -I. Κ. Χασιώτης, Επισκόπηση της ιστορίας της νεοελληνικής διασποράς, Θεσσαλονίκη, εκδ. Βάνιας, 1993. -Μαρία Βεργέτη, Ομογενείς από την πρώην Σοβιετική Ένωση, Θεσσαλονίκη, εκδ. Κυριακίδη, 1998. -Michel Bruneau, Η διασπορά του ποντιακού ελληνισμού, Αθήνα, εκδ. Ηρόδοτος, 2000.

από ό.π. 07/12/2006 9:09 μμ.


...η πρώτη αναφορά για τις σταλινικές διώξεις έγινε στα τέλη του '86 ή στις αρχές του '87 στο "Convoy" και λίγο αργότερα δημοσιεύτηκε στο "Σχολιαστή" μια μαρτυρία ενός επιζώντα Πόντιου, κρατούμενου σε στρατόπεδα συγκέντρωσης της Σιβηρίας.

από κοκκινος 07/12/2006 11:44 μμ.


ο,τι λεγε ο χιτλερ και ολοι οι φασιστες και προδοτες τα λεει αυτο το αρθρο.

από Αρχαίος 08/12/2006 5:03 πμ.


Μπορώ πολύ εύκολα να επικροτήσω το γεγονός ότι η ΟΠΛΑ καθάρισε ανθρώπους για τους οποίους είχε υπόνοιες ότι ήταν συνεργάτες των Γερμανών. Μπορώ επίσης εύκολα να επικροτήσω την εξόντωση ανθρώπων που ενώ ήταν αριστεροί αγωνιστές, στην κατοχή κράτησαν ίσες αποστάσεις και λέγανε για το ΕΑΜ ότι είναι εθνικιστικό και αποκαλούσαν τους γερμανούς εισβολείς ταξικά αδέρφια τους. Και σήμερα, αν γινόταν αμερικανική εισβολή και είχαμε αμερικάνικη κατοχή και κάποιοι τύποι σαν τα Μητροπολιτικά Συμβούλια αποκαλούσαν τους αμερικανούς στρατιώτες προλετάριους, πολύ θα χαιρόμουνα αν κάποια ομάδα από το ΚΚΕ πήγαινε και τους καθάριζε. Μπορώ επίσης, πιο δύσκολα όμως τώρα, όχι να επικροτήσω αλλά να κατανοήσω τους λόγους για τους οποίους έγινε η εξόντωση ορισμένων τροτσκιστών της ομάδας Πουλιόπουλου που δεν υποστήριζαν το ΕΑΜ αλλά πηγαίναν και μοιράζαν φυλλάδια στους Γερμανούς εισβολείς που τους παροτρύναν να λιποτακτήσουν, πράγμα που έδινε τελείως λάθος κατευθύνσεις στον κόσμο που ήθελε να αγωνιστεί κατά της κατοχής. Και μόνο που κάποιοι άνθρωποι στρατολογήθηκαν σε αυτή την ομάδα και ακολούθησαν αυτήν την "αντιπολεμική" τακτική, ήταν ζημιά για το ελληνικό λαό. Οι τροτσκιστές αυτοί θυμίζουν ιεραπόστολους στην Αφρική και τη Λατινική Αμερική που ενώ οι ένοπλοι επαναστάτες κατά των αποικιοκρατών αγωνίζονται σκληρά, αυτοί πάνε και κηρύττουν την ειρήνη στους κατακτητές, και σπέρνουν τη σύγχυση στον ντόπιο πληθυσμό για το αν πρέπει να πάρουν τα όπλα και να κάνουν αντισταθούν. Όμως, δεν μπορώ να κατανοήσω με τίποτα την εξόντωση των μελών του Αρχείου του Μαρξισμού, το οποίο συμμετείχε ενεργά στην Εθνική Αντίσταση. Ποια λογική μπορεί να δικαιολογήσει τη σταλινική βία κατά των Αρχείων; Και σας παρακαλώ, μην πει κανείς το φαιδρό επιχειρήμα, ότι εκ των υστέρων, το Αρχείο - όσοι ελάχιστοι είχαν απομείνει - επικρότησε τη νίκη του Εθνικού Στρατού στο Γράμμο και το Βίτσι το 1948. Αυτό έγινε αρκετά χρόνια μετά, και είναι όχι φυσικά σωστό αλλά σίγουρα κατανοητό για αυτούς τους ανθρώπους όταν βλέπουν έναν έναν τους συντρόφους τους να σφάζονται από την ΟΠΛΑ και έχουν νιώσει στο πετσί τους τι σημαίνει σταλινισμός, να αποστρέφονται το ΚΚΕ και να απεύχονται να καταλάβει την εξουσία.

από Q.A. 08/12/2006 8:37 πμ.


.....ΚΑΙ ΛΙΓΑ ΣΟΥ ΛΕΩ, ΑΦΟΥ ΕΣΥ ΘΕΣ ΝΑ ΓΙΝΟΥΝ ΚΑΙ ΔΟΛΟΦΟΝΙΕΣ. ΜΑΛΙΣΤΑ ΚΑΤΟΝΟΜΑΖΕΙΣ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΑ ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΑ, ΥΠΟΨΗΦΙΑ ΘΥΜΑΤΑ, ΑΝ ΤΥΧΟΝ ΔΕΝ ΣΥΜΟΡΦΩΘΟΥΝ ΜΕ ΤΙΣ (.....να μη πω για θα με κόψουν) ΑΝΤΙΛΗΨΕΙΣ ΣΟΥ. ΤΟ ΕΑΜ ΒΡΕ ΕΛΛΗΝΟΜΟΥΤΡΑ, ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΣΥΝΕΡΓΑΣΤΗΚΕ ΠΡΩΤΟ ΜΕ ΤΟΝ ΕΔΕΣ ΣΤΟ ΓΟΡΓΟΠΟΤΑΜΟ ; ΘΕΛΕΤΕ ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΣΗΜΕΡΑ ΝΑ ΠΕΤΑΤΕ ΛΑΣΠΗ ΣΕ ΑΓΩΝΙΣΤΕΣ ΟΠΩΣ Ο ΣΠΕΡΑΣ ; ΑΠΟ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΤΟΥ ΔΙΚΟΥ ΣΑΣ ΦΥΡΑΜΑΤΟΣ, ΟΠΩΣ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ ΣΑΣ ΠΡΟΓΟΝΩΝ, Η ΛΑΣΠΗ ΕΙΝΑΙ ΤΙΜΗ

από ...; 08/12/2006 8:54 πμ.


....μάλλον "φαιοκόκκινος"

από ναπωκάτι 10/10/2007 2:29 μμ.


...μπορεί και να ήταν και πολλοί οι "σταλινικοί" που δεν συμμερίζονταν αυτές τις "γενικευτικές" απόψεις και θεωρούσαν επιζήμια την εφαρμογή τους υπό τη μορφή της "ενεργού συμμετοχής στην Εθνική Αντίσταση";;; Δεν απαντάω! Ρωτάω...

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

To μέγιστο μέγεθος των αρχείων είναι 16ΜΒ. Επιτρέπονται όλες οι γνωστές καταλήξεις αρχείων εικόνας,ήχου, βίντεο. ΠΡΟΣΟΧΗ! Για να υπάρχει η δυνατότα embed ενός video πρέπει να είναι της μορφής mp4 ή ogg.

Νέο! Επιλέξτε ποιά εικόνα θα απεικονίζεται στην αρχή του σχόλιου.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License