Η δίκη των "Αναρχικών του Λέτσε"

.......

Κατεβάστε το συννημένο αρχείο, περιέχει μια προκύρηξη Ιταλών αναρχικών για τα γεγονότα του Μαίου του 2005 και πληροφορίες για τη δίκη των 'Αναρχικών του Λέτσε'.

Αρχεία:

από sub 25/12/2006 12:22 μμ.


post image
  ο Cesare Lodeserto έξω από το CPT 'Regina Pacis' της San Foca

Εικόνες:

από sub 25/12/2006 12:24 μμ.


post image
  διαδήλωση έξω από το ίδρυμα

Εικόνες:

από sub 25/12/2006 12:24 μμ.


post image
  Cesare Lodeserto

Εικόνες:


post image
 

Εικόνες:

από sub 25/12/2006 1:01 μμ.


post image
 

Εικόνες:

από sub 25/12/2006 1:01 μμ.


post image
 

Εικόνες:

από sub 25/12/2006 1:02 μμ.


post image
 

Εικόνες:

από sub 25/12/2006 1:02 μμ.


post image
 

Εικόνες:

από sub 25/12/2006 1:03 μμ.


post image
 

Εικόνες:

.

από sub 25/12/2006 1:03 μμ.


post image
 

Εικόνες:

από sub 25/12/2006 1:03 μμ.


 

από sub 25/12/2006 1:04 μμ.


post image
 

Εικόνες:

από Animix από IMC-Editorial 25/12/2006 1:52 μμ.


post image

Επιχείρηση 'Nottetempo' («Βραδινή Ώρα»)
και η δίκη των Αναρχικών του Λέτσε

  

Το Μάη του 2005 η ιταλική αστυνομία έβαλε σε εφαρμογή την επιχείρηση «Βραδινή Ώρα» και εξαπέλυσε μια λυσσαλέα επίθεση εναντίον των Ιταλών αναρχικών. Έγιναν συνολικά 190 έφοδοι σε σπίτια, στέκια και καταλήψεις, πολλές προσαγωγές και 22 συλλήψεις. Μέρος της επιχείρησης ήταν και η σύλληψη 5 αναρχικών από το Λέτσε.

Στις 12 Μαΐου 2005, έγιναν 16 έρευνες σε σπίτια (στο Λέτσε, το Τορίνο, το Τρέντο, το Κάλιαρι, την Κατάνια κ.α.), συνελήφθησαν 5 σύντροφοι, και ασκήθηκε δίωξη σε άλλους 13 για «ανατρεπτική συνεργασία». Οι Saverio Pellegrino, Salvatore Signore και Cristian Paladini προφυλακίστηκαν, ενώ δύο συντρόφισσες τέθηκαν σε κατ'οίκον περιορισμό. Και οι πέντε δραστηριοποιούνται στον αγώνα ενάντια στο κέντρο κράτησης μεταναστών «Regina Pacis» του Λέτσε, το οποίο διευθύνεται από την οργάνωση της καθολικής εκκλησίας «Caritas». Οι πράξεις που τους αποδίδονται είναι: εμπρησμός του καθεδρικού ναού, επίθεση με μολότοφ στην κατοικία του διευθυντή του κέντρου, εμπρησμοί σε ΑΤΜ της τράπεζας Intesa που διαχειρίζεται τους λογαριασμούς του ιδρύματος, και, επιπλέον «υποκίνηση» των μεταναστών σε εξέγερση. Στο κατηγορητήριο συμπεριλαμβάνονται «επιθέσεις» με μπογιές σε καταστήματα της Benetton και σαμποτάζ σε αντλίες καυσίμων της ΕSSO, εταιρείας που προμηθεύει τα στρατεύματα στο Ιράκ.

Η δίκη των αναρχικών του Λέτσε ξεκίνησε στις 19 Ιανουαρίου του 2006 αλλά απ’ ό,τι φαίνεται κρατάει μέχρι σήμερα. Η δήλωση που δημοσιεύτηκε πριν από μερικές ημέρες στο indy ανακοινώθηκε κατά τη διάρκεια της δίκης μέσα στο Νοέμβριο του 2006 και γράφτηκε από τον Salvatore Signore, ενώ υπογράφτηκε από αρκετούς ακόμα συν-κατηγορούμενούς του. Η δίκη τελικά αναβλήθηκε για τις 18 Ιανουαρίου ώστε να μπορέσουν να καταθέσουν όλοι οι μάρτυρες κατηγορίας. Μέσα στο καλοκαίρι του 2006 ακόμα ένας σύντροφος από το Λέτσε σύρθηκε στα δικαστήρια κατηγορούμενος ότι «πρόσβαλλε τα θεία» επειδή έφτυσε το διευθυντή του ιδρύματος Cesare Lodeserto, ο οποίος είναι παπάς!!!

Η δήλωση που ανακοινώθηκε ουσιαστικά αντικρούει τα επιχειρήματα του Lodeserto αλλά δε δίνει αρκετές πληροφορίες για τα όσα έχουν προηγηθεί. Έτσι προτίμησα να μεταφράσω μια προκήρυξη η οποία, αν και γράφτηκε μέσα στο 2005, είναι πιο αναλυτική, καθώς και ένα σύντομο ιστορικό των δράσεων εναντίον των CPT.

 

Επειδή η δίκη των αναρχικών συνεχίζεται θεώρησα ότι τα κείμενα αυτά καλό είναι να μπουν στις ειδήσεις και όχι στις προκηρύξεις ή στο φόρουμ, ώστε να ενημερωθεί ο κόσμος για τα όσα γίνονται στην Ιταλία.  

Κείμενο των Ιταλών αναρχικών
για τη δίκη και τα κέντρα κράτησης μεταναστών (2005)

  

 

Για Όσους Δεν Έτρεξαν Να Κρυφτούν
Κατά Τη Διάρκεια Της Καταιγίδας

 Η δίκη των αναρχικών του Λέτσε και ο αγώνας τους εναντίον των CPT

 

Η δίκη εναντίον των 13 αναρχικών άρχισε στις 19 Ιανουαρίου. Εκτός από μια σειρά δράσεων εναντίον μερικών πολυεθνικών, που πλουτίζουν με τον πόλεμο και τις γενοκτονίες, κατηγορούνται επίσης για τον αδιάκοπο και αποφασιστικό αγώνα τους εναντίον των στρατοπέδων συγκέντρωσης μεταναστών στη Σαν Φόκα. Δυο από αυτούς είναι φυλακισμένοι από τις 12 Μαΐου του 2005, άλλοι δυο βρίσκονται σε κατ’ οίκον περιορισμό, ένας πέμπτος είναι έξω με εγγύηση. Για άλλη μια φορά αυτή η δίκη βασίζεται στο άρθρο 270bis ή αλλιώς «συνωμοσία για τρομοκρατικές πράξεις», με το οποίο δεκάδες επαναστάτες, εξεγερμένοι ή απλοί αριστεριστές μαχητές έχουν συλληφθεί τα τελευταία χρόνια χωρίς ίχνος αποδείξεων. Στις ημέρες μας ένα απλό σύνθημα στον τοίχο είναι αρκετό για να κατηγορηθείς για «ανατρεπτική συνεργασία» (συνωμοσία).

Αλλά δε θέλουμε να αναφερθούμε σ’ αυτό στο παρόν κείμενο. Ξέρουμε ότι οι νόμοι του Κράτους είναι ιστοί αράχνης για τους πλούσιους και ατσάλινες αλυσίδες για τους φτωχούς. Θέλουμε να τονίσουμε τι είναι αυτό που κάνει αυτούς τους αναρχικούς επικίνδυνους και τον αγώνα τους παγκόσμιο. Έχει γίνει πολύς λόγος για τα CPT [Centri di Permanenza Temporanea , δηλ. Στρατόπεδα Συγκέντρωσης] τους τελευταίους μήνες. Από τη στιγμή που κάποιοι δημοσιογράφοι έγραψαν για τις απάνθρωπες συνθήκες στις οποίες ζουν οι άντρες και οι γυναίκες σε αυτά τα κέντρα, διάφορες πολιτικές δυνάμεις τα έβαλαν με αυτούς που ευθύνονται για τη «διοίκησή»τους. Αλλά το θέμα δεν είναι το πώς διοικούνται τα CPT, αλλά η ίδια η φύση αυτών των ιδρυμάτων. Τα CPT καθιερώθηκαν στην Ιταλία το 1998 από την κέντρο-αριστερή κυβέρνηση με το νόμο Turco-Napolitano (εγκρίθηκαν επίσης με τις ψήφους των Πρασίνων και της Κουμουνιστικής Ανανέωσης) και είναι από κάθε άποψη στρατόπεδα συγκέντρωσης. Ακριβώς όπως και τα στρατόπεδα συγκέντρωσης των ναζί (και τα αποικιακά στρατόπεδα πριν από αυτά, στην Κούβα και τη Ν. Αφρική), είναι χώροι στους οποίους κρατούνται άνθρωποι με την πλήρη συναίνεση της αστυνομίας, χωρίς να έχουν διαπράξει κανένα έγκλημα. Οι συνθήκες μέσα σ’ αυτά είναι αφόρητες. Το αηδιαστικό φαγητό και η κακομεταχείριση είναι τρομακτικά επακόλουθα, αλλά δεν είναι το κυρίως πρόβλημα. Δε θέλει και πολύ για να το καταλάβεις αυτό.

Αυτό που για έναν Ιταλό είναι ένα απλό «διοικητικό πταίσμα» (το να μην έχει χαρτιά), έχει μετατραπεί σε έγκλημα άξιο εγκλεισμού για τους ξένους. Όπως μας διδάσκει η ιστορία – αρκεί να θυμηθούμε τους ρατσιστικούς νόμους όλων των Κρατών μεταξύ των δυο παγκοσμίων πολέμων – για να υπάρξουν τέτοια στρατόπεδα συγκέντρωσης πρέπει να καθιερωθεί η εξίσωση ξένος = παραβάτης. Έτσι θα έπρεπε να γίνει κατανοητή η νομοθεσία για τη μετανάστευση – τόσο από τη δεξιά, όσο και από την αριστερά – στην Ιταλία (θα μπορούσαμε όμως να πούμε και στην Ευρώπη και τον κόσμο). Αν απαιτούνταν οι ίδιες προϋποθέσεις, με αυτές που ζητάνε από τους μετανάστες για να πάρουν άδεια παραμονής, για τους επονομαζόμενους – πολίτες, εκατομμύρια από εμάς θα έμπαιναν φυλακή ή θα αναγκάζονταν να ζουν στην παρανομία. Πόσοι Ιταλοί μπορούν να αποδείξουν ότι έχουν εργαστεί «σύμφωνα με τους κανόνες»; Πόσοι ζουν μαζί με άλλους τρεις σε ένα διαμέρισμα 60 τετραγωνικών; Ξέροντας ότι οι συμβάσεις ορισμένου χρόνου δεν είναι αρκετές για να πάρεις άδεια παραμονής, πόσοι από εμάς θα καταλήγαμε «νόμιμοι»; Δεν αποτελεί ρητορεία να επισημάνεις το ρατσισμό του Κράτους, είναι ένα αναπόφευκτο συμπέρασμα.

Στις ημέρες μας, τα CPT (αλλά και πιο γενικά όλα τα είδη διοικητικού εγκλεισμού, συμπεριλαμβανομένων των κέντρων ταυτοποίησης ή των «κέντρων αναμονής» όπου κρατούνται οι πρόσφυγες ή όσοι ζητούν πολιτικό άσυλο) είναι η πραγμάτωση αυτού του ρατσισμού. Τα συρματοπλέγματα αποτελούν το σύμβολο των στρατοπέδων συγκέντρωσης και της ολοκληρωτικής καταπίεσης εδώ και εξήντα χρόνια, και η εξουσία λόγω της ιστορικής συνέχειάς της έχει ακούσια περιβάλει αυτά τα νέα στρατόπεδα με το ίδιο σύμβολο. Δεν είναι τυχαίο ότι ο διοικητικός εγκλεισμός, μια χαρακτηριστική μέθοδος της αποικιοκρατικής εξουσίας, εξαπλώνεται σε όλο τον πλανήτη τα τελευταία χρόνια (από τα Παλαιστινιακά γκέτο μέχρι το Γκουαντάναμο, από τις μυστικά κέντρα των Βρετανών όπου κρατούνται μετανάστες «ύποπτοι τρομοκρατίας» μέχρι τα Ιταλικά CPT). Σε μια εποχή που γίνονται βομβαρδισμοί και σφαγές για «ανθρωπιστικούς λόγους», εκατομμύρια ανεπιθύμητοι στερούνται βάναυσα τα «δικαιώματά» τους και περιορίζονται σε στρατόπεδα, τα οποία περικυκλώνονται από την αστυνομία και η διοίκηση τους ανατίθεται στη «έγνοια» κάποιων «ανθρωπιστικών οργανώσεων».

Και ενώ συμβαίνουν όλα αυτά, έγιναν κάποιες ανώνυμες επιθέσεις στις τράπεζες που χρηματοδοτούν τα CPT, στην εκκλησιαστική περιουσία και στην περιουσία του διευθυντή του «Regina Pacis», Don Cesare Lodeserto. Και οι αναρχικοί βιάστηκαν να τις εκθειάσουν δημόσια. Οι αρχές δεν μπορούσαν πλέον να αποκρύψουν το πρόβλημα. Τι έκαναν λοιπόν; Πρώτα απ’ όλα συνέλαβαν τον Lodeserto, για απαγωγή, υπεξαίρεση χρημάτων, βιαιοπραγία και διασπορά ψευδών ειδήσεων (ο ιερωμένος έστελνε στον εαυτό του απειλητικά μηνύματα που στη συνέχεια τα χρέωνε σε «κακοποιά στοιχεία από την Αλβανία»), μετά έκλεισαν το CPT της San Foca. Ο Lodeserto τέθηκε σε κατ’ οίκον περιορισμό και μετά αφέθηκε ελεύθερος. Στη συνέχεια συνέλαβαν τους αναρχικούς με σκοπό να τους βγάλουν από τη μέση για πολλά χρόνια. Επιφανής προσωπικότητες υπερασπίστηκαν τον ιερέα. Ενώ κατά κύριο λόγο, αυτοί που υπερασπίστηκαν τους αναρχικούς ήταν κάποιοι έντιμοι παλαιοί παραβάτες.

Η δικαιοσύνη αποδόθηκε… Αλλά κάτι δεν κολλάει. Οι κατηγορίες εναντίον των επαναστατών είναι αδέξιες και ετοιμόρροπες, αλλά κυρίως, οι αγώνες εναντίον των CPT κερδίζουν έδαφος στην Ιταλία. Τον Απρίλιο οι έγκλειστοι των στρατοπέδων συγκέντρωσης στη via Corelli στο Μιλάνο σκαρφαλώνουν στην οροφή, αυτοτραυματίζονται και φωνάζουν το πιο οικουμενικό αίτημα: ελευθερία! Μετά τους μιμούνται, οι έγκλειστοι μετανάστες στο CPT του Corso Brunelleschi στο Τορίνο, στη συνέχεια η διαμαρτυρία εξαπλώνεται στη Μπολόνια, Ρώμη, Κροτόνε. Δεκάδες καταφέρνουν να αποδράσουν, ενώ απ’ έξω η έμπρακτη συμπαράσταση του αγώνα αρχίζει να αυτό-οργανώνεται. Παράλληλα με αφίσες και πρωτοβουλίες που καταδεικνύουν τις ευθύνες εκείνων που πλουτίζουν από τις απελάσεις μεταναστών (από την Alitalia μέχρι τον Ερυθρό Σταυρό, από τις μεταφορικές εταιρείες μέχρι τις ιδιωτικές εταιρείες που έχουν αναμειχθεί στη διοίκηση των στρατοπέδων), αρχίζουν να αναπτύσσονται μικρές δράσεις δολιοφθοράς. Χάρη σε αυτή την αυθόρμητη σύγκλιση δυνάμεων, που είναι η ουσία όλων των αγώνων,  τα εγκλήματα για τα οποία κατηγορούνται οι αναρχικοί του Lecce, αρχίζουν να πολλαπλασιάζονται.

Το κίνημα αυτό – ακόμα αδύναμο, αλλά μεγαλώνει – είναι που αποκάλυψε δημόσια το πρόβλημα των CPT, αναγκάζοντας τους αριστερούς πολιτικούς να αμυνθούν προσπαθώντας να μεταθέσουν αξιολύπητα όλη την ευθύνη για τα στρατόπεδα συγκέντρωσης στη δεξιά κυβέρνηση. Από τις δηλώσεις του υπουργού εσωτερικών Pisanu για τους αναρχικούς και τους ανταγωνιστές που «υποκινούν» τους μετανάστες (λες και οι συνθήκες διαβίωσής τους δεν ήταν αρκετές για να τους υποκινήσουν) και την ανάγκη των CPT για την αντιμετώπιση της «τρομοκρατίας» (είναι γνωστό ότι όποιος θέλει να διαπράξει επίθεση δεν περνάει από αστυνομικούς ελέγχους, αλλά τους παρακάμπτει χωρίς χαρτιά) φαίνεται ότι όλη αυτή η κατάσταση τους ενοχλεί.

Γιατί;

Τα CPT καταδεικνύουν το γεγονός ότι ο αποκλεισμός και η βία είναι τα θεμέλια της δημοκρατίας. Επίσης αποκαλύπτουν τις στενές σχέσεις, μεταξύ μιας διαρκούς κατάστασης πολέμου, του ρατσισμού και της στρατικοποίησης της κοινωνίας. Δεν είναι τυχαίο ότι ο Ερυθρός Σταυρός είναι στο πλάι του στρατού στον πόλεμο και ότι την ίδια στιγμή έχει αναμιχθεί σε πολλά στρατόπεδα συγκέντρωσης της Ιταλίας. Όπως δεν είναι τυχαίο ότι παίρνει μέρος στις «αντιτρομοκρατικές» ασκήσεις με τις οποίες η κυβέρνηση θέλει να μας κάνει να συνηθίσουμε τον πόλεμο και την καταστροφή.

Η ποινικοποίηση του ξένου – αποδιοπομπαίος τράγος της συλλογικής δυσφορίας – είναι ένα ευδιάκριτο χαρακτηριστικό των κοινωνιών που πεθαίνουν, και ταυτόχρονα ένα οργανωμένο σχέδιο εκμετάλλευσης. Αν δε ζούσαν με το φόβο ότι θα συλληφθούν και θα απελαθούν στην πατρίδα τους– όπου συχνά τους περιμένει ο πόλεμος, η πείνα και η απελπισία – οι μετανάστες χωρίς χαρτιά σίγουρα δε θα δούλευαν για 2 ευρώ την ώρα στο εργοτάξιο κάποιου Μεγάλου Έργου, ή θα πέθαιναν πέφτοντας από κάποια σκαλωσιά για να τους σκεπάσουν στη συνέχεια με τσιμέντο. Η ανάπτυξη τους χρειάζεται: γι’ αυτό και ενώ είναι λαθραίοι δεν τους διώχνουν όλους. Τους «καλωσορίζουν» στα στρατόπεδα συγκέντρωσης, τους διαχωρίζουν και τους επιλέγουν σύμφωνα με τις συνθήκες που έχουν υπογραφεί με τις χώρες καταγωγής τους και ανάλογα με την υπακοή που δείχνουν στο αφεντικό. Αυτό που τους περιμένει είναι ο αντικατοπτρισμός μιας κοινωνίας σε πόλεμο (εναντίον των οικονομικών και πολιτικών αντιπάλων, εναντίον πληθυσμιακών ομάδων, εναντίον των φυσικών περιορισμών του ίδιου του ατόμου).

Ένα από τα πρώτα θύματα αυτής της κινητοποίησης είναι η γλώσσα. Η χρήση  εκφράσεων όπως «ανθρωπιστικός πόλεμος» – ή ένα στρατόπεδο συγκέντρωσης που ονομάζεται «κέντρο υποδοχής» – λέει πολλά για την παρέκκλιση ανάμεσα στη φρίκη που μας περιτριγυρίζει και τις λέξεις που χρησιμοποιούν για να την περιγράψουν.  Και την ίδια στιγμή αυτή η παρέκκλιση ναρκώνει τη συνείδηση. Αποκαλούμε τα CPT «στρατόπεδα συγκέντρωσης» και στη συνέχεια ψηφίζουμε αυτούς που τα έφτιαξαν, μιλάμε για «σφαγή» αλλά μας είναι αρκετό να διαδηλώσουμε ειρηνικά εναντίον του πολέμου, αρκεί να μη συμβεί τίποτα. Ενώ γινόταν η ωκεάνια διαδήλωση* (*πρόκειται για διαδήλωση που λαμβάνει χώρα στην Ιταλία κάθε 25 Απριλίου, γιορτάζεται η αντι–φασιστική εξέγερση από τους παρτιζάνους που ξεκίνησε στις 25 Απριλίου του 2005 στη βόρεια Ιταλία και κατέληξε στη δολοφονία του Μουσολίνι και στη διαπόμπευση τού κουφαριού του σε μια πλατεία του Μιλάνου στις 28 του μηνός) στο Μιλάνο, οι εξεγερμένοι της via Corelli* (CPT που βρίσκεται στο Μιλάνο) φώναζαν από τις ταράτσες ότι η αντίσταση δεν έχει τελειώσει, αλλά η ρητορική της «απελευθέρωσης» δε χαμπάριασε τίποτα,  συνέχισε να γιορτάζει.

Ίσως κάτι να αλλάζει. Ενώ η προπαγάνδα του Κράτους εξισώνει τον εσωτερικό εχθρό – τον επαναστάτη, τον «τρομοκράτη», τον Περίεργο, το φανατικό, τον καμικάζι -, η αντίσταση προετοιμάζεται και τα «προάστια», μόλις δυο βήματα από εδώ, όπου οι φτωχοί χάνουν και τις τελευταίες αυταπάτες ένταξης στη κοινωνία, έχουν πάρει φωτιά. Οι νέοι άνθρωποι εννοούν στρατόπεδα συγκέντρωσης όταν μιλάνε για αυτά, και συνεπώς οργανώνονται, όπως οι ξένοι σε έναν ξένο κόσμο. Είναι διατεθειμένοι να κατακτήσουν την ελευθερία μαζί με όλους τους υπόλοιπους, ακόμα και αν έτσι ρισκάρουν να χάσουν τη δική τους. Μισούν τόσο πολύ τις φυλακές ώστε δεν τις εύχονται ούτε για το χειρότερο γουρούνι (τους τόσους, τόσους πολλούς, Lodeserto). Αυτές οι μορφές έμπρακτης δυσαρέσκειας εξαπλώνονται. Οι ψεύτικες λέξεις εξεγείρονται, και μια νέα συμπεριφορά εξαπολύει νέες λέξεις στην πραγματικότητα της καθημερινής ζωής.

Δε θα εγκαταλείψουμε όσους δεν έτρεξαν να κρυφτούν ενώ κάποιοι άλλοι χάνονταν στην καταιγίδα.  Σε αυτές τις μελαγχολικές και δουλικές εποχές, μια επιλογή περικλείει όλες τις άλλες: με ποια πλευρά είσαι;

  

Απήχθησαν Ενώ Περίμεναν Τη Δίκη

12 Μαΐου 2005 πραγματοποιείται η επιχείρηση «Βραδινή Ώρα»: γίνονται επιδρομές σε όλη την Ιταλία, 5 αναρχικοί από το Λέτσε συλλαμβάνονται, άλλοι 13 βρίσκονται έξω με εγγύηση και είναι υπό παρακολούθηση. Όλοι τους κατηγορούνται  για «ανατρεπτική συνεργασία με σκοπό την ανατροπή της δημοκρατικής τάξης» (άρθρο 270bis). Τις ημέρες που ακολουθούν γίνονται πολλές αυθόρμητες διαδηλώσεις αλληλεγγύης.

21 Μαΐου γίνεται μια μεγάλη διαδήλωση αλληλεγγύης για τους συλληφθέντες και εναντίον των CPT στο κέντρο της πόλης. Την επόμενη μέρα γίνεται πικετοφορία στη φυλακή του Λέτσε όπου κρατούνται οι τρεις από τους συλληφθέντες. Οι άλλοι δυο σύντροφοι είναι σε κατ’ οίκον περιορισμό. Οι αιτήσεις αποφυλάκισης απορρίπτονται και δυο από αυτούς μεταφέρονται στο Melfi και το Salerno.

6 Αυγούστου βάζουν ένα σύντροφο σε κατ’ οίκον περιορισμό και ένα μήνα αργότερα ένας άλλος που βρίσκεται σε κατ’ οίκον περιορισμό απελευθερώνεται αλλά του απαγορεύουν την έξοδο από την πόλη. Καθ΄όλη τη διάρκεια του καλοκαιριού γίνονται διαδηλώσεις αλληλεγγύης για τους συλληφθέντες και ο αγώνας εναντίον των απελάσεων συνεχίζεται. Μετά από δυο μήνες στην απομόνωση ο Salvatore μεταφέρεται από το Salerno στη Sulmona.

8 Νοεμβρίου πραγματοποιείται διαδήλωση αλληλεγγύης για τους συλληφθέντες ώστε να ενισχύσει τον αγώνα εναντίον των στρατοπέδων συγκέντρωσης.

9 Νοέμβρη πραγματοποιείται η πρώτη ακρόαση. Όλες οι κατηγορίες εναντίον δυο κατηγορουμένων καταρρίπτονται, ενώ επίσης καταρρίπτονται και μερικές κατηγορίες για κάποιους άλλους. Η δίκη ορίζεται για τις 19 Ιανουαρίου.

 

Η Δημοσιότητα Που Δικαιούνται

Στη δίκη των αναρχικών του Λέτσε, οι ακόλουθοι έχουν κάνει μήνυση για καταστροφές: ο διευθυντής ενός πρατηρίου της ESSO (λόγω της μεγάλης ευθύνης της Αμερικανικής εταιρείας για τη γενοκτονία στο Ιράκ, πολλές αντλίες καταστράφηκαν σε όλη την Ιταλία), οι γιατροί του San Foca, Cazzato και Roberti και ο πρώην διευθυντής Cesare Lodeserto.

 

Ο Αγώνας εναντίον του REGINA PACIS

Ιούνιος – Αύγουστος 2002 . Πραγματοποιούνται οι πρώτες διαδηλώσεις έξω από το Regina Pacis.

31.08.02, Melendugno. Διαταράσσεται το δημοτικό συμβούλιο από τον ήχο μιας ποδοσφαιρικής τρομπέτας εξαιτίας της άρνησης του δημάρχου να δώσει άδεια για μια διαδήλωση και μια έκθεση εναντίον του Regina Pacis στη San Foca.

3.11.02, Monteroni. Διαδήλωση μπροστά από την εκκλησία όπου ο Μητροπολίτης Ruppi (διευθυντής του ιδρύματος Regina Pacis) ετοιμάζεται να τελέσει τη λειτουργία. Πραγματοποιείται έκθεση για τη μετανάστευση, υψώνονται πανό και διανέμονται φυλλάδια. Ο Μητροπολίτης αρνείται να βγει στο μπαλκόνι και να μιλήσει στον κόσμο και δραπετεύει από την πίσω πόρτα.

12.11.02, Lecce. Το απόγευμα μερικοί ‘χαλάστρες’ μαζεύονται έξω από τη Νομαρχία. Δείχνουν την αηδία τους για τους 11 υπουργούς που θα κάνουν συνάντηση κορυφής για την ασφάλεια και τη μετανάστευση την επόμενη μέρα, με σφυρίχτρες, τρομπέτες και μεγάφωνα. Δημιουργούνται οδοφράγματα και διανέμονται φυλλάδια.

13.11.02, Lecce. Κατά τη διάρκεια της διαδήλωσης του Κοινωνικού Φόρουμ εναντίον της συνάντησης κορυφής των υπουργών, μερικοί διαδηλωτές πετάνε αυγά και σάπια λαχανικά στην αστυνομία, σε δημοσιογράφους και τους μπάτσους του Κοινωνικού Φόρουμ (ο εκπρόσωπος των οποίων είχε καταδικάσει τις διαδηλώσεις εναντίον του μητροπολίτη Ruppi)

20.11.02, Casarano. Κατά τη διάρκεια ενός συνεδρίου της Εθνικής Συμμαχίας δεκαπέντε σύντροφοι ξεδιπλώνουν ένα πανό εναντίον των απελάσεων. Ο υφυπουργός Εσωτερικών Mantovano και ο πάτερ Lodeserto συμμετείχαν στο συνέδριο.

10.05.03, Leccce. Λίγο πριν την έναρξη του Ποδηλατικού Γύρου της Ιταλίας εμφανίζονται συνθήματα εναντίον των CPT και των διευθυντών τους στην άσφαλτο και τους γύρω τοίχους.

12.10.03, San Foca. Έξω από το CPT δεκάδες άνθρωποι δείχνουν την αλληλεγγύη τους στους κρατούμενους. Από μέσα οι μετανάστες αντιδρούν πετώντας αντικείμενα και σκουπίδια στους καραμπινιέρους. Στο τέλος της διαδήλωσης ένα κύμα από αυγά γεμάτα με κόκκινη μπογιά αφήνουν το στίγμα τους στους τοίχους του CPT.

8.11.03, Lecce and Lequile. Καίγονται δύο ATM της τράπεζας Intesa, στην οποία βρίσκονται οι λογαριασμοί της Regina Pacis.

3.12.03, Calimera. Φυλλάδια και συνθήματα εναντίον της γιατρού Catia  Cazzato. Μετά το ξυλοδαρμό μερικών μεταναστών υπέγραψε ψευδή βεβαίωση υποστηρίζοντας ότι οι μετανάστες τραυματίστηκαν τυχαία.

16.03.04, Lecce. Αποτυχημένη επίθεση σε υποκατάστημα της τράπεζας Intesa.

01.04.04, Lecce. Δεκαπέντε άτομα μαζεύονται έξω από την εκκλησία που ο μητροπολίτης Ruppi γιορτάζει την ακολουθία του Πάσχα.

11.04.04, Lecce. Ημέρα του Πάσχα, ένα πανό εναντίον του CPT εμφανίζεται σε σκαλωσιά κοντά στον καθεδρικό ναό.

18.04.04, Lecce Μια φιλανθρωπικά εκδήλωση πραγματοποιείται στην πλατεία, μια πρωτοβουλία με την οποία το ίδρυμα Regina Pacis προσπαθεί να βελτιώσει την εικόνα του, συλλέγοντας αγαθά και διανέμοντας τα σε φτωχούς, άστεγους και μετανάστες. Μερικοί σύντροφοι καταδικάζουν την πρωτοβουλία αυτή με ένα φυλλάδιο. Αρνούμενοι να δείξουν τις ταυτότητές τους οι αστυνομικοί τους σπρώχνουν αλλά δεν καταφέρνουν να τους σύρουν στο αστυνομικό τμήμα.

 

Μερικά Επεισόδια Του αγώνα Εναντίον Των CPT
Τους Τελευταίους Μήνες

19 Μαΐου, Τορίνο. Οι τρόφιμοι του CPT εξεγείρονται καίγοντας στρώματα και καταστρέφοντας ό,τι μπορούν. Αρχίζουν απεργία πείνας. Για να γλιτώσει την επικείμενη απέλασή του, ένας από αυτούς σπάει ένα παράθυρο και καταπίνει

γυαλιά: περνάει το πρωί στο νοσοκομείο και χάνει την πτήση για την απέλαση. Το απόγευμα, 150 άνθρωποι μαζεύονται έξω από το CPT. Μερικοί σκαρφαλώνουν στους τοίχους κρατώντας ένα πανό, κάποιοι άλλοι κάνουν μια τρύπα στον τοίχο. Τα ΜΑΤ επιτίθενται αλλά απωθούνται. Η συγκέντρωση διασκορπίζεται αλλά μια ομάδα διαδηλωτών κατευθύνεται στο αμαξοστάσιο των τραμ για να εξηγήσει στους οδηγούς τις ευθύνες της εταιρείας τους, της Gtt, όσον αφορά τις απελάσεις. Στο σταθμό ένας διαδηλωτής συλλαμβάνεται.

19 Μαΐου, Γένοβα. Οι κλειδαριές του μετρό συγκολλώνται «Για τον Ibrahima και τον  Mamadou, δυο αδέλφια από τη Σενεγάλη που σκοτώθηκαν από τις τρομοκρατικές «δυνάμεις της τάξης». Για όσους είναι φυλακισμένοι στις φυλακές και τα CPT, που εξεγείρονται και αγωνίζονται.»

21 Μαΐου, Τορίνο. Και πάλι σε απεργία πείνας, οι τρόφιμοι του CPT εξεγείρονται και πάλι.

11.07.04, San Foca Ενώ απ’ έξω γίνεται διαδήλωση οι τρόφιμοι εξεγείρονται, καταστρέφοντας ό,τι μπορούν. Ένας από αυτούς καταφέρνει να σκαρφαλώσει στον τοίχο και οι καραμπινιέροι τον κυνηγούν. Οι διαδηλωτές εμπλέκονται στη διαμάχη και τη στρατιωτικού τύπου επίθεση. Μια συντρόφισσα σπάει το πόδι της και άλλος ένας ξυλοκοπείται και συλλαμβάνεται: μερικές ημέρες μετά βρίσκεται σε κατ’ οίκον περιορισμό.

17.08.04, San Foca. Μετά από αυτό, μέσα στις επόμενες εβδομάδες δεκάδες τρόφιμοι κατάφεραν να δραπετεύσουν από το CPT, γίνεται άλλη μια απόπειρα. Εγκλωβίζονται από τους καραμπινιέρους και ξυλοκοπούνται: ο διευθυντής Cesare Lodeserto, συμμετέχει κι αυτός. Αυτή τη νύχτα πετάγεται ένα εμπρηστικό μπουκάλι (δηλ. μια μολότοφ) σε παράθυρο του σπιτιού του. Σε ένα φυλλάδιο, με το οποίο αναλαμβάνεται η ευθύνη της πράξης, είναι γραμμένο, «Ενάντιον του Cesare, και εναντίον των CPT».

29.08.04, San Foca. Ενώ πραγματοποιείται διαδήλωση έξω από το CPΤ, κάποιοι τρόφιμοι γνωστοποιούν ότι βρίσκονται σε απεργία πείνας. Προσπαθούν να αυτοκτονήσουν και κάποιοι από αυτούς καταπίνουν γυαλιά και μπαταρίες. Ένας από αυτούς έχει κόψει τόσο πολύ το στομάχι που μεταφέρεται εσπευσμένα στο νοσοκομείο για να το ράψουν. Κατά τη διάρκεια της απογευματινής διαδήλωσης μερικοί αιχμάλωτοι σκαρφαλώνουν στην οροφή και μιλάνε με τους διαδηλωτές. Με αυτό τον τρόπο μαθαίνουν ότι ο Ερυθρός Σταυρός συχνά αρνείται την αποφυλάκιση όσων έχουν το δικαίωμα να φύγουν.

23 May, Milan. Το απόγευμα μια ομάδα μεταναστών ανεβαίνει στην οροφή της via Corelli και φωνάζει «ελευθέρια για όλους». Ενώ δυο από αυτούς καταπίνουν ξυραφάκια, οι υπόλοιποι αρχίζουν να καταστρέφουν τις υποδομές του ιδρύματος από την οροφή, δεν αργούν να τους μιμηθούν όσοι βρίσκονται στους κάτω ορόφους. 21 τρόφιμοι συλλαμβάνονται και κατηγορούνται για «διακεκριμένες καταστροφές» και «εμπρησμό».

25 Μαΐου, Τορίνο. Κατά τη διάρκεια μπλόκου, ένα μικρό παιδί από τη Νιγηρία, ο Έντι, πέφτει από μια μαρκίζα στην οποία είχε ανέβει για να ξεφύγει από τα σκυλιά με στολή. Δυο κορίτσια, οι μόνοι μάρτυρες, οδηγούνται στο αστυνομικό τμήμα στο Corso Brunelleschi. Εξαγριωμένοι, οι Νιγηριανοί της περιοχής βγαίνουν στους δρόμους και συγκρούονται με την αστυνομία.

27 Μαΐου, Τορίνο. Διαδήλωση έξω από το Μαροκινό προξενείο, το οποίο παίρνει μέρος στις απελάσεις, και το San Salvario όπου πριν από μήνες, μια κοπέλα από το Μαρόκο έπεσε από την οροφή προσπαθώντας να ξεφύγει από μπλόκο της αστυνομίας. Το απόγευμα, στο μνημόσυνο του Έντι, τα πνεύματα οξύνονται και διαφαίνονται νέες συγκρούσεις.

28 Μαΐου, Τορίνο. Πραγματοποιείται πορεία στην οποία συμμετέχουν πάνω από 1000 άτομα. Αν και με πλήρη δύναμη, η αστυνομία εμφανίζεται μόνο για να εμποδίσει την πορεία να φτάσει στο αστυνομικό τμήμα. Οι μετανάστες εξαγριώνονται. Όταν φτάνουν στη Porta Susa κλείνουν τις σιδηροδρομικές γραμμές: «Σε μια πόλη που δολοφονεί κανείς δεν πρέπει να ταξιδεύει». Γίνονται μερικές ζημιές, ιδιαίτερα σε ένα ΑΤΜ στο San Paolo.

7 Ιουνίου, Καλτανισέτα (Σικελία). Το πρωί δυο δοχεία βενζίνης βρίσκονται έξω από τον τοπικό Ερυθρό Σταυρό, στον τοίχο είναι γραμμένο «Όχι στα CPT» και ένα σημείωμα «Ο Ερυθρός Σταυρός διευθύνει το CPT του Pian del lago. Αλληλεγγύη στους μετανάστες».

8 Ιουνίου, Τορίνο. Μια ομάδα συντρόφων διακόπτει μια συζήτηση ώστε να υπενθυμίσουν στο δήμαρχο και τους δημοτικούς συμβούλους την ευθύνη τους για το θάνατο των μεταναστών.

11 Ιουνίου, Μιλάνο. Γύρω στις 11 το απόγευμα δυο άτομα σκαρφαλώνουν στην οροφή του CPT της via Corelli και δραπετεύουν χάρη σε μια τρύπα στον τοίχο που είχε γίνει για έργα ανακατασκευής.

15 Ιουνίου, Μπολόνια. Διαμαρτυρία έξω από τα κεντρικά γραφεία της εταιρείας Castelmaggiore della Concerta Spa, η οποία διανέμει το φαγητό στα CPT της Μπολόνιας και τη Μοδένας.

16 Ιουνίου, Τορίνο. Συγκολλώνται γύρω στα 100 τετραγωνικά μέτρα που ανήκουν στην εταιρεία Gtt, η οποία αναμιγνύεται στις απελάσεις.

29 Ιουνίου, Μπολόνια. Στις 6 γίνεται απόδραση από το CPT της via Mattei.

2 Ιουλίου, Μπάρι. 91 άτομα δραπετεύουν από το CPT που βρίσκεται στο αεροδρόμιο του Palese.

5 Ιουλίου, Μπολόνια. 10 μετανάστες προσπαθούν να δραπετεύσουν από το CPT. Καταστρέφουν το συρματόπλεγμα και σκαρφαλώνουν στον τοίχο. 5 από αυτούς τα καταφέρνουν.

9 Ιουλίου, Τορίνο. Χάρη σε μια διαδήλωση που πραγματοποιείται έξω από τις πύλες του ιδρύματος, 7 κρατούμενοι περνάνε ένα τοίχο του CPT. Ταυτόχρονα αρχίζει νέα απεργία πείνας.

1 Αυγούστου, Ραγκούσα. Μια διαδήλωση εναντίον του CPT στη via Napoleone Colajanni τελειώνει με έφοδο στον προαύλιο χώρο.

16 Σεπετμβρίου, Ροβερέτο. Βάφεται ένα υποκατάστημα της BNL. Η ίδια τράπεζα έγινε στόχος κατά τη διάρκεια διαδήλωσης εναντίον του φασισμού στις 12 Μαρτίου.

22 Σεπτεμβρίου. Πραγματοποιείται η δίκη 21 μεταναστών που κατηγορούνται ότι κατέστρεψαν το Cpt της via Corelli στις 23 Μαΐου. Μερικοί καταγγέλλουν ότι η δίκη είναι παράνομη και πρέπει να ακυρωθεί. Πολλοί από αυτούς που περιμένουν στην αίθουσα διαμαρτύρονται έντονα και ο δικαστής τους διατάζει να φύγουν. Μπάτσοι με γκλομπ εφαρμόζουν την εντολή του.

26 Σεπτεμβρίου, Μπολόνια. Οι τρόφιμοι της via Mattei ξεκινούν απεργία πείνας εναντίον «της βρομιάς, της έλλειψης φαρμάκων και τον ξυλοδαρμό όσων εξεγείρονται».

2 Οκτωβρίου, Μπολόνια. Από σήμερα θα γίνεται διαδήλωση έξω από το CPT κάθε Σάββατο.

4 Οκτωβρίου, Τορίνο. Γύρω στα δώδεκα ΑΤΜ της BNL καταστρέφονται. Βρίσκονται φυλλάδια που κατηγορούν την τράπεζα ότι έχει ανάμιξη με τα CPT και τον πόλεμο στο Ιράκ.

7 Ιουνίου, Καλτανισέτα (Σικελία). Σημειώνεται εξέγερση στο λεωφορείο που μεταφέρει 140 μετανάστες από το CPT του Pian del Lago στο αεροδρόμιο Fontanarossa στη Catania. Δώδεκα μπάτσοι τραυματίζονται και επτά κρατούμενοι δραπετεύουν.

21 Οκτωβρίου, Γκόρτσια. Γίνεται κατάληψη στα κεντρικά του Ερυθρού Σταυρού. Ένα μήνα αργότερα ο διευθυντής στέλνει γράμμα στη Νομαρχία με το οποίο αρνείται τη διεύθυνση τού CPT που φτιάχνεται στο Μπάρι.

26 Οκτωβρίου, Τορίνο. Η εφημερίδα «Torino Cronaca», ο σημαιοφόρος του πιο χαζού λαϊκού ρατσισμού στο Τορίνο, αναφέρει ότι ένα από τα φορτηγά της καταστράφηκε το χθεσινό βράδυ από άγνωστος βάνδαλους.

Τέλη Οκτώβρη. Ρεβερέτο. Ο Μπόγκου, ένας Κροάτης αναρχικός που ζει στην πόλη εδώ και 10 χρόνια και έχει παντρευτεί Ιταλίδα, ειδοποιείται να φύγει από την Ιταλία. Ξεκινούν αμέσως κινητοποιήσεις αλληλεγγύης. Το Νοέμβριο  πραγματοποιούνται συνελεύσεις, προβολές ταινιών, πικετοφορίες και μια διαδήλωση.

2 Νοεμβρίου. Caltanissetts. 43 άτομα δραπετεύουν από το CPT Pian del Lago.

12 Νοεμβρίου. Πέργαμος. Οι πόρτες τριών υποκαταστημάτων της τράπεζας Intesa καταστρέφονται το βράδυ με χτυπήματα από τσεκούρια και βόμβες μολότοφ, λόγω της συμμετοχής της στη διεύθυνση του Regina Pacis.

2 Δεκεμβρίου, Ρώμη. Μια ομάδα φοιτητών καταλαμβάνει την είσοδο του κτιρίου όπου θα πραγματοποιηθεί το Συμβούλιο της Misericordia.

3 Νοεμβρίου, Ροβερέτο. Πυρπολούνται δύο τρένα της Trentitalia. Κατά την ανάληψη της ευθύνης καταγγέλλεται η απέλαση μεταναστών με τρένα της εταιρείας.

29 Νοεμβρίου, Ροβερέτο. Μια ομάδα υποστηρικτών διακόπτει το δημοτικό συμβούλιο πετώντας φυλλάδια τα οποία καταδικάζουν την ευθύνη του ιδρύματος για την επικείμενη απέλαση του Μπόγκου. Μερικές ημέρες αργότερα το δικαστήριο αποφασίζει να ανανεώσει την άδεια παραμονής του Κροάτη αναρχικού.

  

Οι διευθύνσεις των αναρχικών του Λέτσε
που βρίσκονται στη φυλακή ή σε κατ’ οίκον περιορισμό

SALVATORE PELLEGRINO, c/o Casa Circondariale, via Prati
Nuovi 7, 27058, Voghera (PV) Italy

SALVATORE SIGNORE, c/o Casa Circondariale, via Lamaccio
1, 67039 Sulmona (AQ) Italy

MARINA FERRARI, Via XXI Aprile 29, 73042 Casarano (LE)
Italy

CRISTIAN PALADINI, Via Don Carlo Gnocchi 4, 73100
Italy

Για περισσότερες πληροφορίες:
utopia73@libero.it
(στα Ιταλικά)
or actforfreedom@yahoo.com (στα Αγγλικά)

Όποιος θέλει μπορεί να συνεισφέρει οικονομικά
στον Ιταλικό ταχυδρομικό λογαριασμό 56391345
στο όνομα Marina Ferrari

  

Δράσεις Αλληλεγγύης προς τους Ιταλούς και Ισπανούς αναρχικούς στην Ελλάδα

Κατάληψη Ιταλικού Ινστιτούτου (17/6/2005)

Παρέμβαση αντιπληροφόρησης στα Προπύλαια (17/6/2005)

Συγκέντρωση έξω από την Ιταλικά πρεσβεία (8/7/2005)

Συγκέντρωση και πορεία έξω από την Ισπανική πρεσβεία (11/7/2005)

Κατάληψη στο Ινστιτούτο Θερβάντες (12/7/2005)

 

Το κείμενο που στάλθηκε με φαξ σε διάφορες πρεσβείες, προξενεία και κρατικά ιδρύματα ανά τον κόσμο από την κατάληψη στο Ινστιτούτο Θερβάντες

Αθήνα 12/7/2005

Η ποινικοποίηση κάθε αναρχικής δραστηριότητας στο όνομα της “αντι”τρομοκρατίας οδήγησε τον περασμένο Μάη δεκάδες συντρόφους και συντρόφισσες στα κελιά της Ιταλικής “Δημοκρατίας”.

Ένα μήνα αργότερα, η καταστολή χτυπάει όσους εκφράζουν την αλληλεγγύη τους σ΄ αυτούς που αντιστέκονται. Στις 25 Ιούνη στη Βαρκελώνη, η πορεία αλληλεγγύης στους Ιταλούς αναρχικούς τελειώνει πριν καν αρχίσει με αμέτρητους τραυματίες, 7 συλλήψεις και τη μέχρι σήμερα κράτηση του Ιταλού συντρόφου Alberto.

Καταλαμβάνουμε αυτή τη στιγμή το Ινστιτούτο Θερβάντες Αθηνών, σαν ελάχιστη ένδειξη αλληλεγγύης σ΄ όλους τους συλληφθέντες της 25ης Ιούνη στη Βαρκελώνη και τους φυλακισμένους και διωκόμενους αναρχικούς στην Ιταλία, απαιτώντας παράλληλα την άμεση απελευθέρωση του Ιταλού προφυλακισμένου συντρόφου Alberto Maria Bettini που κρατείται ακόμα στις ισπανικές φυλακές όπως και του συντρόφου Francesco Goia που βρίσκεται εδώ και καιρό φυλακισμένος από το Ισπανικό κράτος.

Καταγγέλλουμε την προληπτική κράτηση και τα μέτρα ελέγχου και καταναγκασμού ενάντια σε ανθρώπους που στέκονται αλληλέγγυοι στους κρατούμενους αγωνιστές στην Ιταλία, στην Ισπανία ή οπουδήποτε αλλού.

ΌΣΟ ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΣΤΩ ΚΙ ΕΝΑΣ ΦΥΛΑΚΙΣΜΕΝΟΣ,
ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ


Αναρχικοί/ες από το κατειλημμένο Ινστιτούτο Θερβάντες

 

 

Εικόνες:

από - 25/12/2006 7:53 μμ.


Η χρονολογία εκτέλεσης του Μουσολίνι είναι βέβαια 1945 και όχι 2005. Επιπλέον στις τελευταίες καταγραφές των γεγονότων δεν είναι διακριτή η χρονολογία -αν δηλαδή αυτά έλαβαν χώρα το 2005 ή το 2006. Αυτά βέβαια είναι επουσιώδη. Κάποιοι/ες έριξαν πολλή δουλειά για αυτή την δημοσίευση. Πραγματικά μπράβο τους!

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

To μέγιστο μέγεθος των αρχείων είναι 16ΜΒ. Επιτρέπονται όλες οι γνωστές καταλήξεις αρχείων εικόνας,ήχου, βίντεο. ΠΡΟΣΟΧΗ! Για να υπάρχει η δυνατότα embed ενός video πρέπει να είναι της μορφής mp4 ή ogg.

Νέο! Επιλέξτε ποιά εικόνα θα απεικονίζεται στην αρχή του σχόλιου.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License