Σκόρπιες εικόνες από το Μπουένος Άιρες

Εντυπώσεις από μια σύντομη επίσκεψη στην πρωτεύουσα της Αργεντινής

Κάποιος λίγο-πολύ άσχετος σαν κι εμάς, που προσγειώνεται στο Μπουένος Άιρες χωρίς να έχει ιδιαίτερη σχέση με τον τόπο και τους ανθρώπους, ξέρει εξ ακοής δύο τουλάχιστον πράγματα: ότι είναι η πιο «ευρωπαϊκή» και πιο κομψή μεγαλούπολη της Λατινικής Αμερικής, και ότι τα τελευταία δύο χρόνια σημαδεύεται από τη γνωστή κρίση, αλλά και τις κινητοποιήσεις που αυτή πυροδότησε. Και τα δύο αυτά στοιχεία είναι ορατά δια γυμνού οφθαλμού ήδη για όποιον περιέρχεται τους δρόμους της πόλης. Το Μπουένος Άιρες παρουσιάζει ένα εντυπωσιακό αστικό τοπίο, θυμίζει Παρίσι. Έχει πλατιές λεωφόρους με νησίδες στη μέση, (μεταξύ αυτών την Avenida de 9 de Julio, που όπως μου εξήγησε με υπερηφάνεια ένας ταξιτζής, είναι ο πλατύτερος δρόμος του κόσμου), γιγαντοοθόνες με φωτεινές εναλλασσόμενες διαφημίσεις, opos Ameriki, (τώρα το αν βρίσκουν κόσμο να αγοράζει αυτά τα προϊόντα που διαφημίζουν είναι άλλο θέμα), μεγαλοπρεπή μνημεία και κτίρια πολλών ρυθμών. Ανάμεσα τώρα στα κτίρια αυτά και ανάμεσα στα καταστήματα πολυτελούς κατανάλωσης με τις διάφορες επώνυμες μάρκες και με την τελευταία λέξη της μόδας, βλέπει κανείς κάθε λίγα μέτρα ανθρώπους και των δύο φύλων και κάθε ηλικίας να ψάχνουν μέσα στις μαύρες σακούλες των σκουπιδιών και να βάζουν παράμερα ό,τι μπορούσαν να σκεφτούν ότι μπορεί να έχει κάποια αξία, χαρτονένια κιβώτια, μπουκάλια, κουτιά κόκα κόλας κ.λπ. για να τα πουλήσουν και να τη βγάλουν ακόμα μια μέρα. Και βέβαια αρκετούς που κοιμόντουσαν σε εισόδους πολυκατοικιών ή μαγαζιών, στο κέντρο της πόλης, σε ένα δρόμο π.χ. σαν τη Σταδίου. Δεν φαινόταν να έχει κανείς την πρόθεση να τους διώξει για να «εξωραΐσει την εικόνα της πόλης» και, καθώς ακόμα εδώ είναι καλοκαίρι και η θερμοκρασία είναι ψηλή –έως υπερβολικά ψηλή: τη μέρα είχε 37 βαθμούς-, κουτσά-στραβά τη βγάζουν. Αν χειμωνιάσει δεν ξέρω τι θα κάνουν όλοι αυτοί. Κάνοντας μια βόλτα σε αυτό τον κεντρικό δρόμο στις 10 το βράδι, είχα επίσης την τύχη (;) να με πλησιάσουν, σε διάστημα διακοσίων μέτρων, πέντε ή έξι διαφορετικοί άνθρωποι που μου έτειναν καρτούλες ή προσπέκτους με διάφορες κοπέλες σε ηδυπαθείς στάσεις –«με βοϊδίσιο βλέμμα και ασορτί εσώρουχα», που έλεγε και η συγχωρεμένη η Κατερίνα Γώγου- και μου λέγανε «τσίκας, τσίκας». Όταν προφασιζόμουνα ότι δεν καταλάβαινα ισπανικά, κάναν ακόμα μια προσπάθεια: γιου νόου, σερ, ουι χεβ νάιτ κλαμπ, τάγκο, μητ νάις λέιντις ... Ακόμα και ο διαχειριστής, αλλά και η διαχειρίστρια πιο έμμεσα, στη ρεσεψιόν του ξενοδοχείου που έμενα, προσπάθησαν να «ψαρέψουν» για να μου πλασάρουν τις δικές τους, και με ρώτησαν αν ήρθα «για τουρισμό ή για μπίζνες» για να μου προτείνουν τα ανάλογα τουρ. Πιάστηκα απροετοίμαστος, δεν ήξερα τι να πω, γιατί αν τους έλεγα ότι ήρθα να πάρω μια συνέντευξη από τους ανθρώπους μιας αυτοδιαχειριζόμενης εκπαιδευτικής κοοπερατίβας που συνάντησα στο Πόρτο Αλέγκρε, μου φάνηκε ότι θα με περνούσαν για τρελό. Μουρμούρισα λοιπόν κάτι ακατανόητο και ξαναβγήκα. Δεν μπορώ να ξέρω αν αυτό το φαινόμενο θα υπήρχε και πριν ή αν προέκυψε –ή επιτάθηκε- μετά την οικονομική κατάρρευση. Εκτός από τα παραπάνω, πάντως, δεν υπάρχει στο σώμα της πόλης κάποιο άλλο ίχνος που να μαρτυρεί στον ανύποπτο επισκέπτη τι είχε συμβεί στην πόλη αυτή το Δεκέμβριο του 2001 (και εν μέρει εξακολουθεί να συμβαίνει –γι’ αυτό θα πω μερικά παρακάτω). Ή μάλλον όχι, υπάρχει: τα πολλά γκραφίτι και, σε μικρότερο βαθμό, οι αφίσες που κοσμούν τους τοίχους των κτιρίων σε όλες τις μεγάλες λεωφόρους, με ιδιαίτερη φυσικά συχνότητα κοντά σε κτίρια με συμβολική ή/και πραγματική πολιτική σημασία. Για να τα πάρω όμως απ’ την αρχή: το πρωί της πρώτης –ή μάλλον της μόνης ουσιαστικά- μέρας που είχα στο Μπουένος Άιρες, έψαξα να βρω την έδρα τής CEFoCC (Cooperativa para la educaciόn de la cultura comunitaria) με βάση τη διεύθυνση που μου είχε δώσει η συντρόφισσα Σολεδάδ που συνάντησα στο ΠΚΦ. Διασχίζοντας, υπό ανυπόφορη ζέστη, ένα πολύ διαφορετικό ημιαστικό τοπίο που συγκροτούσαν μονώροφα κτίρια, ψησταριές, ανταλλακτικά αυτοκινήτων, χωράφια, πρόχειρα γήπεδα ποδοσφαίρου όπου παίζαν πιτσιρικάδες με τις φανέλες του Μαραντόνα και του Μπατιστούτα, έφτασα τελικά σε ένα μέρος που μου θύμιζε κάπως Δενδροπόταμο στη Θεσσαλονίκη (οι Αθηναίοι μπορούν να σκεφτούν άλλες ανάλογες περιοχές) και βρήκα τους ανθρώπους της κοοπερατίβας, για να διαπιστώσω ότι ο μόνος που μιλούσε κάποια αγγλικά έλειπε εκείνη τη μέρα! Τελικά τους πήρα παρόλα αυτά μία συνέντευξη, πλην όμως δεν μπορώ αυτή τη στιγμή να σας μεταφέρω τι μου είπαν γιατί η συζήτηση είχε την εξής σουρρεαλιστική δομή, εγώ τους έθετα τις ερωτήσεις στα ιταλικά και αυτοί απαντούσαν ισπανικά, δεν είμαι καν σίγουρος αν απαντούσαν σε αυτό ακριβώς που τους ρωτούσα και τι ακριβώς έλεγαν, πάντως σίγουρα λέγανε για το πώς στήσανε την κοοπερατίβα, τι κάνουν, με ποιο σκοπό κ.λπ., και πρέπει να ήταν ενδιαφέρον. Θα στείλω την κασέτα στα παιδιά απ’ τα «Σήματα Καπνού» και ελπίζω να είναι κάποια στιγμή διαθέσιμη η απομαγνητοφώνηση και η μετάφραση. Μεταφέρω σκόρπια κάποια πράγματα που ψιλοκατάλαβα: «Η επίσημη εκπαίδευση είναι ταξική ... Εμείς προσπαθούμε να δώσουμε στα παιδιά τα εφόδια να ασκήσουν μια δραστηριότητα και να μην εξαρτώνται από την κρατική ελεημοσύνη (assistencialismo), αλλά και να αντιληφθούν τη θέση τους σε μια ταξική κοινωνία ... Έχουμε στήσει ήδη το φούρνο, όπου καταρτίζονται εφτά άτομα και ταυτόχρονα πουλάμε το ψωμί στον κόσμο ... Είναι πιο φτηνό από τους άλλους φούρνους, πάμε καλά εμπορικά, διότι σε μας δεν υπάρχει κέρδος για το αφεντικό. Δηλαδή δεν υπάρχει αφεντικό: αποφασίζουμε συλλογικά ... Σιγά σιγά στήνουμε και ένα εργαστήρι ραπτικής. Δεν έχουμε άμεσα πολιτική δράση, δεν είμαστε κόμμα, γιατί θεωρούμε ότι από το να αγωνιζόμαστε για να βγάλουμε έναν ή δύο εκπροσώπους περισσότερους στο κοινοβούλιο, πιο σημαντικό είναι να αλλάξουμε τους συσχετισμούς μέσα στην κοινωνία δείχνοντας έμπρακτα πως αυτή μπορεί να λειτουργήσει χωρίς αφεντικά ... Πολύ συχνά συνέβη η αριστερά να πάρει την εξουσία και να μην ξέρει τι να την κάνει, γιατί οι κοινωνικοί συσχετισμοί ήταν οι ίδιοι». (Όλα αυτά κατά προσέγγιση, επιφυλάσσομαι για το ακριβές κείμενο αργότερα). Μέχρι να ξανακάνω τα τριάντα χιλιόμετρα ως το κέντρο του Μπουένος Άιρες, είχε σχεδόν βραδιάσει. Είχα τη διεύθυνση της βιοτεχνίας Μπρούκμαν, αυτή που την έχουν καταλάβει και τη λειτουργούν οι εργαζόμενοι/-ες (βλέπε παλαιότερα δημοσιεύματα στο Ίντυ), αλλά αντιλαμβανόμουν ότι δεν θα προλάβαινα να τη βρω ανοιχτή –όπως και έγινε. Είναι περίεργο ότι απ’ έξω δεν φαίνεται τίποτα, δεν υπάρχει ούτε μια επιγραφή που να λέει τι είναι το κτίριο αυτό –αν δεν μου επιβεβαίωναν κάτι περαστικοί ότι όντως αυτή είναι η Μπρούκμαν, θα είχα αρχίσει να αμφιβάλλω μήπως δεν είχα τη σωστή διεύθυνση. Μετά απ’ αυτό το έστω συμβολικό «προσκύνημα», ξαναπήρα το δρόμο πίσω με τα πόδια. Ο ταξιτζής στον ερχομό μού είχε δείξει πού ήταν το Κοινοβούλιο και η Κάσα Ροσάδα –το «Ροζ Σπίτι», όπου είναι η έδρα της κυβέρνησης (και απ’ όπου φεύγανε οι πρόεδροι με τα ελικόπτερα). Με την ελπίδα να βγάλω τίποτε περισσότερο, του είπα: «εδώ είναι που γίνονταν οι διαδηλώσεις;» Και αυτός απάντησε: «ναι, ρε γαμώτο, ένα διάστημα εδώ ήταν όλο κόσμο, κλείναν οι δρόμοι και δεν μπορούσαμε να περάσουμε, χαμός γινόταν». Μετά απ’ αυτό δεν επέμεινα. Οι τοίχοι των κεντρικών λεωφόρων ήταν όπως είπα γεμάτοι με συνθήματα. Πολλά δεν τα καταλάβαινα, άλλα με βάση τα ιταλικά και ρωτώντας δεξιά-αριστερά έβγαζα το νόημα. Ένα έλεγε: Revoluciόn en la plaza, revoluciόn en la casa, revoluciόn en la cama (επανάσταση στην πλατεία, στο σπίτι και στο κρεβάτι) Πέρασα τη λεωφόρο Μπελγκράνο, όπου γίνονταν οι μεγάλες κινητοποιήσεις τις δεκαετίας του 50 και του 60, επί Περόν (όπως αν θυμάμαι καλά αναφέρει ο Ερνέστο Σάμπατο στο «Περί ηρώων και τάφων»), και βγήκα στο Κοινοβούλιο. Ακριβώς μπροστά έχει μία πολύ μεγάλη πλατεία με ένα άγαλμα, δεν θυμάμαι τίνος (ίσως της ελευθερίας, του αργεντινού έθνους ή κάτι τέτοιο). Στην πίσω μεριά του αγάλματος, αυτή που αντικρύζει όποιος βγαίνει από τη βουλή, έλεγε ψηλά με τεράστια γράμματα: DUHALDE MOTHERFUCKER Και από κάτω πλήθος άλλα συνθήματα, κυρίως αναρχικά. Ένα απ’ αυτά έλεγε La libertad no es un show (η ελευθερία δεν είναι θέαμα). Πέρασα την πλατεία Μαΐου, όπου μαζεύονταν οι ομώνυμες μανάδες, και έφτασα στην Κάσα Ροσάδα, η οποία είναι ένα απερίγραπτο κιτς κτίριο, πραγματικά ροζ χρώματος, σαν τούρτα παιδικών γενεθλίων –δεν ξέρω γιατί. Φυσικά ήταν περικυκλωμένο με μπάτσους. Απέναντι ακριβώς ήταν το κτίριο της Banca de la Naciόn Argentina και, κυρίως, της Boston Bank, όπου τα σπρέι είχαν πάρει φωτιά. Το θέαμα ήταν πραγματικά εντυπωσιακό και επίσης λίγο σουρεαλιστικό: ήταν ένα υπέροχο περίκεντρο κτίριο, στυλ ροκοκό ή κάτι τέτοιο, που στο ισόγειό του δεν υπήρχε τετραγωνικό εκατοστό που να μην έχει γραμμένο κάτι. Με χίλιους κόπους και δειλά δειλά οι υπεύθυνοι της τράπεζας είχαν καθαρίσει την μεταλλική ταμπέλα που ανέφερε τα στοιχεία της τράπεζας ώστε στοιχειωδώς να διαβάζονται! Στον υπόλοιπο χώρο κυριαρχούσαν τα Ladrones (και αγγλιστί Thieves), Duhalde mafioso, killers, Ianquis go home, que se vayan todos, και άλλα δείγματα της ανώνυμης δημιουργικότητας των μαζών, σίγουρα πιο εμπνευσμένα αλλά που όπως είπα δεν μπορώ να τα μεταφέρω. Στην «Τράπεζα του Αργεντινού έθνους» κυριαρχούσε ένα μεγαλοπρεπές CLEPTOCRATAS (!), ενώ τουλάχιστον δύο φορές είδα το σύνθημα «Haga patria-mata un politico corrupto» (η πρώτη λέξη δεν κατάφερα να μάθω τι σημαίνει· το όλο νόημα είναι: «???? την πατρίδα-σκότωσε έναν διεφθαρμένο πολιτικό»). Και ένα μοναχικό, στην Αβενίδα Κόρδοβα: El pueblo unido avanza sin partidos («λαός ενωμένος προχωρά χωρίς κόμματα» – σε αντικατάσταση του παλιού «ποτέ νικημένος») Έχοντας λίγο χρόνο πριν από την πτήση μου, έψαξα μήπως βρω το δίσκο ενός αργεντίνικου χιπ-χοπ συγκροτήματος με το όνομα Las manos de Filippi, το οποίο, όπως με είχε πληροφορήσει ένας ισπανός σύντροφος, έβγαλε πρόσφατα ένα τραγούδι με τίτλο hay que matar el presidente (= «πρέπει να σκοτώσουμε τον πρόεδρο»). Δυστυχώς στα δισκάδικα της κεντρικής αγοράς δεν το είχε. Ίσως την επόμενη φορά, αν υπάρξει.

από υαλοκαθαριστήρας 02/02/2003 12:56 πμ.


πολιτικό. haga= προστακτική του hacer που σημαίνει κάνω , φτιάχνω.

από Μιλού 02/02/2003 3:11 πμ.


Μερικοί στίχοι από το τραγούδι "hay que matar el presidente": "Todo aquel que piense que Duhalde no es igual tiene que entender que no es así Ese es otro hijo de puta Hay que matarlo Ay, no hay que pagar Ni a la banca internacional, ni los impuestos nacionales..." Απόδοση: Αυτοί που πιστεύουν ότι ο Ντουάλντε δεν είναι όμοιος (με τους προκατόχους του) πρέπει να καταλάβουν ότι δεν είναι έτσι Είναι αλλος γιος πουτάνας Πρέπει να τον σκοτώσουμε Αϊ, δεν πρεπει να πληρώσουμε ούτε στην διεθνή τράπεζα, ούτε τους εθνικούς φόρους".- Οταν, σε κάποια συνέντευξη, ρωτήθηκαν αν ο εν θέματι στίχος τους προκάλεσε -έστω και φευγαλέες- αμφιβολίες, απάντησαν: –Nos cuestionamos si nombrar a Duhalde o no, porque en tres meses, o después del 20, ya no va a estar. Pero es el reflejo de este año. -Αναρωτηθήκαμε αν θα κατονομάσουμε τον Ντουάλντε ή όχι, γιατί σε τρεις μήνες, ή μετά από είκοσι, δεν θα υπάρχει πια.Αλλά η αντανάκλαση αυτής της χρονιάς ήταν αυτός. (η συνέντευξη : http://www.stormpages.com/marting/lasmanos.htm )

από Ιβάν 02/02/2003 4:08 πμ.


hacer patria είναι έκφραση και σημαίνει δείχνω/εκδηλώνω πατριωτισμό

από την Ματάνσα και το Μπουένος Άιρες 05/02/2003 3:37 μμ.


post image
Στο παρόν κτίριο στεγάζεται η Κοοπερατίβα του Κινήματος Ανέργων της Matanza

Εικόνες:

από μέσα 05/02/2003 3:39 μμ.


post image
οι "ελεύθερα συνεταιρισμένοι παραγωγοί" επί το έργον ...

Εικόνες:

από το ίδιο 05/02/2003 3:42 μμ.


post image
Στο βάθος, μαυροπίνακας με την κατανομή καθηκόντων

Εικόνες:

από τους δρόμους του Μπουένος Άιρες 05/02/2003 3:46 μμ.


post image
"Κάτω η καπιταλιστική εργασία" (Το αρχικό σύνθημα έλεγε απλώς "Κάτω η εργασία" -γενικά-, το "καπιταλιστική" το πρόσθεσε ένας άλλος).

Εικόνες:

από τον ίδιο τοίχο 05/02/2003 3:49 μμ.


post image
Σε αυτό έχω κενά, δεν ξέρω τι ακριβώς θα πει "όποιος δουλεύει, ... όποιος δεν δουλεύει, διασκεδάζει (;)"

Εικόνες:

από Ιβάν 05/02/2003 4:06 μμ.


Quien trabaja se aburre Quien no trabaje se diverte που θα πει Όποιος δουλεύει βαριέται όποιος δε δουλεύει διασκεδάζει

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

To μέγιστο μέγεθος των αρχείων είναι 16ΜΒ. Επιτρέπονται όλες οι γνωστές καταλήξεις αρχείων εικόνας,ήχου, βίντεο. ΠΡΟΣΟΧΗ! Για να υπάρχει η δυνατότα embed ενός video πρέπει να είναι της μορφής mp4 ή ogg.

Νέο! Επιλέξτε ποιά εικόνα θα απεικονίζεται στην αρχή του σχόλιου.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License