συζητηση στο "ΣΜΥΡΝΗ 1922: Συνωστισμός στην παραλία!"

http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&from_admin=1&article_id=659275

659289 ela re sy
από *()* 12:18μμ, Τετάρτη 21 Φεβρουαρίου 2007
8a protimouses dhladh na exei to onoma apostolou pavlou? arketous dromous exoun ypo ton elegxo tous oi papades 
  659295 Kai na sou po re file
από kapoios 12:40μμ, Τετάρτη 21 Φεβρουαρίου 2007

Oi ellines otan eixane ftasei mexri tin Agira pio prin, pernousane san eleftherotes? I mipos sfazane kai aftoi? Kai ti doulia eixe o Ellinikos stratos ekei?

Eglimata ginane polla sti istoria (tetoiou megethous kai megaliterou). To sxetiko vivlio apofasise anti na leei kai ta dika mas eglimata kai ta dika tous, na mi leei kanena. Einai safos pio sosto apo to na leei mono ta dika tous...(tha protimousa prosopika na leei kai ta dio, alla afto mallon einai anefikto tora) Idika de, sti periptosi tou Kemal, pou itane safos mia poli megali fisiognomia apo polles apopseis. Evgale ti thriskia apo ti tourkia kai tin esose apo ton afanismo apo tin imperialistiki Ellada. (Alithia to 1821 de kanane oi diaforoi mas ethnikoi iroes kamia sfagi? Apla emeis de tis mathainoume.) 


  659345 καμιά παρόμοια μαρτυρία από τριπολιτσά;
από candiru 2:23μμ, Τετάρτη 21 Φεβρουαρίου 2007
  ή μήπως δεν επέζησε κανείς/καμιά;
  659355 τι λέτε ρε ;
από αντιφασίστας 2:55μμ, Τετάρτη 21 Φεβρουαρίου 2007

επειδή δηλαδή είχε "σφάξει" ο ελληνικός στρατός στην Άγκυρα, ΚΑΛΑ ΕΚΑΝΕ Ο ΤΟΥΡΚΙΚΟΣ ΚΑΙ ΚΑΤΕΣΦΑΞΕ ; Την παλεύετε ; Είστε καλά ;

Ποιος σου είπε ότι ο ελληνικός στρατός ήταν ελευθερωτής ; Αυτό εσύ κατάλαβες ;

Γιατί λυσσάτε όταν είναι να καταδικαστεί ο τουρκικός εθνικισμός ;

Δεν καταλαβαίνετε ότι το να εμφανίζετε φαντάσματα (πχ ότι δήθεν αυτός που καταδικάζει τον τουρκικό εθνικισμό μίλησε υπέρ του ελληνικού στρατού) ενώ ακριβώς από πάνω !!!!! είναι αυτά που έχει γράψει, και βλέπουμε ότι δεν έχει γράψει τίποτα τέτοιο, το αντίθετο μάλιστα, γίνεστε γελοίοι ;

Τι εμετικά επιχειρήματα δικαιολόγησης σφαγών είναι αυτά ;

"Ναι μωρέ, αλλά και ο άλλος στρατός έσφαξε, και επομένως..."

Πάτε καλά ;

Candiru άντε ασχολήσου με τα ... εξουσιαστικά εμβόλια, και άσε τους ανθρώπους που σφαγιάσθηκαν να έχουν το δικαίωμα τουλάχιστον να μιλάνε γι' αυτό, χωρίς να τους την πέφτουν πέρα από τους φασίστες και "προοδευτικοί" συνοδοιπόροι τους ....

όλες οι σφαγές είναι καταδικαστέες

ΕΛΛΗΝΕΣ ΚΑΙ ΤΟΥΡΚΟΙ ΦΑΣΙΣΤΕΣ ΚΡΕΜΑΣΜΕΝΟΙ

ΚΑΜΜΙΑ ΤΙΜΗ ΣΤΟΝ ΜΑΚΕΛΑΡΗ ΚΕΜΑΛ - ΦΤΥΣΙΜΟ ΣΤΟΝ ΤΑΦΟ ΤΟΥ

ΤΙΜΗ ΣΤΟΥΣ ΗΡΩΕΣ ΤΟΥΡΚΟΥΣ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΕΣ - ΤΙΜΗ ΣΤΟΥΣ ΓΕΝΟΚΤΟΝΗΜΕΝΟΥΣ ΛΑΟΥΣ

 


  659356 ΝΑ ΒΓΕΙ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΟΥ ΣΙΧΑΜΕΡΟΥ ΠΑΥΛΟΥ
από κάποιος 2:57μμ, Τετάρτη 21 Φεβρουαρίου 2007

από την οδό της πόλης μας.

Η οδός "αποστόλου παύλου" να μετονομαστεί σε οδό "ανώνυμου νεκρού Αρμένη"

για να αποδώσουμε φόρο τιμής σε αυτόν τον τυρρανισμένο λαό, που υπέστη μία από τις μεγαλυτερες γενοκτονίες στην ιστορία, και οι ιμπεριαλιστές καλύπτωντας τους φασίστες ΑΡΝΟΥΝΤΑΙ ΝΑ ΤΗΝ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΟΥΝ.  


  659362 ..
από kapoios 3:08μμ, Τετάρτη 21 Φεβρουαρίου 2007

Fisika oloi oi ethnikismoi kai oles oi sfages einai katadikastees ALLA:

i) Tha ekrazes kapoio vivlio gia ton emfilio, epidi de tha elege gia tis sfages pou diepraxe o ELAS? (dioti sigoura diepraxe kai axriastes sfages...)

ii) Polles fores enas ethninistikos agonas enos kratous ipo exafanisi/katapiesi einai kalos. Asxetos pou meta mporei na ginei simvolo ton ethnikiston, otan afto to kratos pleon de kindinevei. Tha katadikazes gia varvarotita tous epanastates tou 1821? I mipos tha tous epekrines pou den kanane taxiko agona, alla ethniko?

iii) Polles fores einai pio paraplanitiki i misi alithia apo katholou.. Einai dedomeno oti sto vivlio afto de tha milane gia tis sfages pou kaname emeis (akrivos prin alla kai se alles peristaseis).  Loipon einai kalitera na min milaei oute gia aftes pou ipostikame se megalo vathmo. Afto, dioti allios dimiourgite i entiposi oti emeis eimaste kaloi eno oi alloi (tourkoi) varvaroi. Afto trefei poli perisotero tous ethnikismous kai ta misi kai einai poli xirotero kai epikindino. 

Prepei na vlepoume ta pragmata kapos realistika. Kalo tha itane na eixame ena vivlio pou na milage katadikastika gia olous tous ethnikismous kai na elege kai tis viaiotites pou prokipsane. Na lege kai oti i moni lisi se ola afta einai mia ataxiki koinonia. OMOS i enalaktiki pou exoume den einai afti i ideati, alla afti tou Xristodoulou me tin eklisia kai ton adikimeno Elliniko lao apo tous varvarous tourkous... Dialexe!


  659372 γράφει ο kapoios
από κάποιος άλλος 3:20μμ, Τετάρτη 21 Φεβρουαρίου 2007

Idika de, sti periptosi tou Kemal, pou itane safos mia poli megali fisiognomia apo polles apopseis.

Εννοείται ότι ήταν μεγάλη φυσιογνωμία. Γι' αυτό και ο Χίτλερ τον είχε ως πρότυπο. Και πως να μην είναι μεγάλη φυσιογνωμία ένας ηγέτης που μετέτρεψε τον οθωμανικό στρατό σε έναν από τους πιο αιμοβόρους στρατούς στην ιστορία , και έκανε πράξη το "έθνος καθαρόν" σε τεράστια κλίμακα....

 Alithia to 1821 de kanane oi diaforoi mas ethnikoi iroes kamia sfagi? Apla emeis de tis mathainoume.

Έκαναν... και τι σημαίνει αυτό ; ότι καλά κάναν και οι άλλοι...

Βέβαια η ανάγνωση της ιστορίας βάσει των "σφαγών" είναι μια δεξιά οπτική - πλήρως αντιδιαλεκτική. Και ο Δημοκρατικός Στρατός έκανε και σφαγές, και ο Άρης. Τι σημαίνει αυτό ; Ότι ήταν "αντιδραστικοί" ;

Το να γίνεται μια σφαγή αμάχων κατά τη διάρκεια ενός εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα, ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΝΑΓΚΑΙΟ ΚΑΚΟ. Ειναι ΚΑΚΟ. Δεν πρέπει να γίνεται . Δεν αναιρεί όμως τη φυσιογνωμία του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα.

Το να γίνεται όμως μία ΣΦΑΓΗ ΚΑΤΟΠΙΝ ΤΟΥ ΕΘΝΙΚΟΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΤΙΚΟΥ ΑΓΩΝΑ ΚΑΙ ΜΑΛΙΣΤΑ ΜΙΑ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑ , ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΖΕΙ ΑΠΟΛΥΤΑ ΤΟ ΕΙΔΟΣ ΤΟΥ ΚΑΘΕΣΤΩΤΟΣ ΤΟ ΟΠΟΙΟ ΕΓΚΑΘΙΔΡΥΕΤΑΙ.

Επί του πρακτέου :

κακώς αν έγιναν σφαγές αμάχων κατά τη διάρκεια της εθνικοαπελ/κής επανάστασης των λαοτήτων του ελλαδικου χώρου. το '21, κακώς αν οι κουβανέζοι επαναστάτες κάναν σφαγές το '59, κακώς που οι Παλαιστίνιοι καμικάζι σκοτώνουν αμάχους,

αλλά οι σφαγές του Κεμάλ, όταν είχε ήδη ηττηθεί ο ελληνικός στρατός των ξυπόλητων "ιμπεριαλιστών" του κώλου,

ή της οθωμανικής αυτοκρατορίας , αλλά και του Κεμάλ, εις βάρος μειονοτήτων και ολόκληρων λαών/λαοτήτων (πόντιοι , αρμένιοι) οι οποίοι τους "ενοχλούσαν" όπως το κουνούπι τον ελέφαντα,

ΣΥΝΙΣΤΟΥΝ ΚΟΛΑΦΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑ, ΚΑΙ Η ΚΑΤΑΔΙΚΗ ΤΟΥΣ ΕΙΝΑΙ ΚΑΘΗΚΟΝ ΚΑΘΕ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΠΟΥ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΛΕΓΕΤΑΙ ΑΝΘΡΩΠΟΣ.  


  659378 κάποιε τώρα συμφωνώ...
από αντιφασίστας 3:31μμ, Τετάρτη 21 Φεβρουαρίου 2007

  κατά τη γνώμη το βιβλίο της 6ης δημοτικού είναι κατάπτυστο, όπως είναι κατάπτυστα όμως και τα βιβλία της ιστοριας της Γ' Γυμνασίου που δεν λένε κουβέντα για τις εξορίες των αριστερών, για τις μαλακίες των ελλήνων στη Μικρά Ασία για τις διώξεις των Σλαβομακεδόνων κλπ.

Και τα δύο όμως είναι κατάπτυστα. Πρέπει να αποσυρθούν. Δεν δικαιολογώ το ένα επειδή το άλλο είναι κατάπτυστο... Κοινώς δεν δικαιολογώ το ένα ψέμα, επειδή υπάρχει και το άλλο ψέμα.

Πέραν τούτου όμως, είναι λάθος και η οπτική "πρέπει να γράψουμε ότι κάναμε και εμείς σφαγές για κάθε μία σφαγή του "άλλου"".

Αυτό είναι μια άλλη (με "ουδετερόφιλο" προσωπείο) εγκληματική ανάγνωση της ιστορίας.

ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΛΕΜΕ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ.

Αν το τουρκικό κράτος έκανε μεγαλυτερες σφαγές, είναι τραγικό να προσπαθούμε να τις "αντισταθμίσουμε" με "ελληνικές" μόνο και μόνο επειδή έτυχε να "έκανε" μεγαλύτερες...

Το όλο πρόβλημα έγκειται στην παρουσίαση.

Δυστυχώς έχετε τη δεξιά ΑΤΑΞΙΚΗ οπτική του "αν πεις για μία σφαγή που έκαναν αυτοί , δημιουργήσεις μίσος"

ΚΑΜΙΑ ΤΑΞΙΚΗ ΑΝΑΛΥΣΗ, ΜΙΛΑΤΕ ΓΙΑ ΛΑΟΥΣ Α-ΤΑΞΙΚΑ, ΣΑΝ ΝΑ ΜΗΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΤΑΞΕΙΣ, ΒΑΣΑΝΙΣΤΕΣ ΚΑΙ ΒΑΣΑΝΙΖΟΜΕΝΟΙ, ΑΡΧΟΝΤΕΣ ΚΑΙ ΔΟΥΛΟΙ.

Πως λύνονται όλα πολύ - πολύ απλά : με την αριστερή αντίληψη των πραγμάτων. Το πογκρόμ στην Ινσταμπούλ, τις σφαγές στη Σμύρνη, τη γενοκτονία των Αρμενίων, την εθνική καταπίεση των Κούρδων, το ξεπάστρεμα των Ποντίων το ΕΚΑΝΕ Η ΤΟΥΡΚΙΚΗ ΕΞΟΥΣΙΑ, Η ΤΟΥΡΚΙΚΗ ΑΡΧΟΥΣΑ ΤΑΞΗ, Η ΤΟΥΡΚΙΚΗ ΧΟΥΝΤΑ, Ο ΤΟΥΡΚΙΚΟΣ ΣΤΡΑΤΟΣ.

Όχι ο τουρκικός λαός.

Αν τα παρουσιάσεις έτσι τα πράγματα, και όχι με ψέματα, α-ταξικές αναλύσεις, "μαγειρέματα" και εκβιασμένες "εξισορροπήσεις" δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα.

Όχι μόνο μίσος δεν δημιουργείς για τον τουρκικό λαό, αλλά και συμπαράσταση γιατί αποκαλύπτεις τη βαρβαρότητα της εξουσίας τους.

Αλλά δυστυχώς έχετε μπλεχτεί στον τρόπο που αντιλαμβάνεται και προπαγανδίζει την ιστορία ο αστισμός, το αστικό πολιτικό - πολιτιστικό κατεστημένο : οι "έλληνες" κάναν αυτό , οι "τούρκοι" το άλλο...

 


  659396 Τον λατρεύω τον εθνικισμό όταν πουλάει τρελίτσα
από Merlin 3:45μμ, Τετάρτη 21 Φεβρουαρίου 2007
  Η λέξη συνωστισμός αναφέρεται στο θέμα του βιβλίου ιστορίας που έχει ξεσηκώσει τους απανταχού Καραμπελιάδες. Προσωπικά, όσο απεχθή μου είναι τα παλιά εθνικιστικά βιβλία του "πάλι με χρόνια με καιρούς" άλλο τόσο μου είναι και τα διεθνιστικότερα. Αλλά για να μην πουλάνε τρελίτσα οι εθνικιστές, αυτό το βιβλίο λέει τη σφαγή της σμύρνης συνωστισμό αλλά για τις οργανωμένες σφαγές του προελαύνοντος ελληνικού στρατού ως την κόκκινη μηλιά (ο "ιμπεριαλισμός του κώλου" που λέει κι ο απο πάνω), για την εθνοκάθαρση χωριών, για την κατοχή σε μέρη με μηδενικό ελληνικό πλυθησμό δεν λέει απολύτως τίποτα. Αν θέλουν λοιπόν στο όνομα της αντικειμενικότητας να αλλάξει η διατύπωση για τη σμύρνη να απαιτήσουν να μπουν και τα ελληνικά εγκλήματα. Αλλά βέβαια για αυτά οι Ελληνες Καραμπελιάδες δεν έχουν ιδέα όπως και οι Τούρκοι Καραμπελιάδες δεν έχουν ιδέα για τη Σμύρνη. 2 παρατηρήσεις: Α. η διαφήμιση του playstation σε σχολικό βιβλίο δεν πείραξε κανένα, άμα πρόκειτε όμως για την εθνικοφροσύνη της νέας γενιάς... Β. Αλήθεια αυτή η εφημερίδα πάνω γιατί μιλάει για 100000 χριστιανούς και όχι για Έλληνες:
  659466 Είναι απίστευτο!!
από m-p 5:12μμ, Τετάρτη 21 Φεβρουαρίου 2007

  Kι όμως υπάρχουν λάτρεις του τουρκικού εθνικισμού!

(και κατά συνέπεια λάτρεις της κάθε εξουσίας) Γράφτηκε πουθενά στο αρχικό κείμενο απολογία υπέρ του ελληνικού στρατού και δεν το ξέρω;

Άντε να ηρεμήσουνε ποτέ τα θύματα αυτής της σφαγής σε τούτο τον κωλότοπο που "κακιά σκουριά δεν πιάνει" (μάλλον γιατί είναι σκουριασμένος μέχρι το μεδούλι!)

Ρε.... ακόμα οι παππούδες μας που γλύτωσαν από τη σφαγή ζούνε!!! τι μας αναφέρετε την Τριπολιτσά και ότι άλλο κατεβάσει το αντιδραστικό μυαλό σας! Όλες οι σφαγές είναι καταδικαστέες. ..και η παραφροσύνη της ζυγαριάς που χρησιμοποιείτε και των απολογητών της γενοκτονίας, βέβαια!

Νάναι καλά ο "αντιφασίστας" και ο "κάποιος άλλος"

  


  659485 η ελληνικη πλευρα φερει την
από apistos 6:00μμ, Τετάρτη 21 Φεβρουαρίου 2007

  συνολικη ευθυνη του εξαπονδρισμου και της βιας που εζησε ο ελληνισμος της Ιωνιας και κανενας αλλος.

Η ελληνικη στρατηγικη της εποχης ερμαιο οπως και σημερα των συμφεροντων των μεγαλων δυναμεων οδηγησε στην προελαση με χρι και την Αγκυρα μια προελαση που σε τιποτα δεν εξυπηρετουσε.

Ετσι λοιπον οταν αρχισε η αντιστροφη των << διπλωματικων >> ισορροπιων ο ελληνικος στρατος βρεθηκε αμηχανα παρατημενος να προσπαθει να υποχωρησει στις αρχικες του θεσεις.

Απο κει και περα ο << νομος του πολεμου>> επεβαλε την δια πυρος και σιδηρου ανακτηση και επαναλεγχο υπο των κεμαλ των εδαφων της Ιωνιας, ετσι ωστε να μην υπαρχει δυνατοτητα πρακτικης και διπλωματικης επιστροφης των ελληνων κατοικων της Ιωνιας .

Ακομα δεν εχει δημoσιευθει  ο σκοτεινος ρολος του Στεργιαδη Ο ΟΠΟΙΟς << ΦΙΛΟΞΕΝΗΘΗΚΕ >> στην Γαλλια , ενω η υποθεση με τους 5 στο Γουδι ,λειτουργησε κατευναστικα και κυριως αποσιωπητικα για την δραση και τον ρολο των βασικων υπευθυνων οι οποιοι συνεχισαν και μετα το μακελειο να διαδραματιζουν πρωτευοντες ρολες στην ελληνικη πολιτικη και κοινωνικη σκηνη και ζωη!

Επομενως ο << κακος τουρκος >> εξακολουθει να λειτουργει σαν αποσιωπητικος μηχανισμος, χωρις βεβαια αυτο να σημαινει οτι οι τουρκοι ειναι αγαθοι.

Το ποσο αγαθοι ειναι το εδειξαν και κατα τους βομβαρδισμους στην πρωην γιογκοσλαυια, οπου τουρκικα σμηνη βομβαρδιζαν την πρωην γιουγκοσλαυια εφορμωντας απο το Αβιανο.

Επομενως ο δρομος ειναι απλος:

Ή βγαινουν στην φορα ολα και ολων τα απλυτα ή τα πααρδιδουμε στην ληθη!

Βαρεια και η μια επιλογη βαρυτατη η αλλη!

Το κακο με την ελληνικη πραγματικοτητα ειναι οτι υπαρχει τοσο βρωμια και δυσοδια που δεν ειναι δυνατον να ακουμπησεις σε κατι  χωρις να βρεθεις προ απροοπτου!

Εν κατακλειδι, αριστεροι-δεξιοι-κεντρωοι εχουν λερωμενη την φωλια τους και δεν υπαρχει ιστορικη περιοδος που οι ανωτερω πολιτικες παραταξεις να μην εχουν κηλιδωθει και κηλιδωσει τον ελληνικο λαο και την χωρα!


  659489 Όλα καλά, η Ρεπούση όμως τι φταίει;
από αεθνιστής 6:10μμ, Τετάρτη 21 Φεβρουαρίου 2007

Στην αρχική δημοσίευση, η Ρεπούση χαρακτηρίζεται "νέος Γκαρωντύ" επειδή απλώς έγραψε ότι

Στις 27 Αυγούστου 1922 ο τουρκικός στρατός μπαίνει στη Σμύρνη. Χιλιάδες Έλληνες συνωστίζονται στο λιμάνι προσπαθώντας να μπουν στα πλοία και να φύγουν για την Ελλάδα…” 

Τι πρόβλημα δημιουργεί, και σε ποιον, αυτή η φράση; Πού λέει ψέματα;

Μήπως δεν μπήκε ο τουρκικός στρατός στη Σμύρνη;

Μήπως μπήκε άλλη μέρα;

Μήπως δεν συνωστίζονταν χιλιάδες Έλληνες στο λιμάνι;

Μήπως δεν θέλανε να μπουν στα πλοία;

Η μαρτυρία που παρατίθεται από κάτω δεν έρχεται καθόλου σε αντίθεση με αυτή τη φράση.


  659490 Μία μικρή διόρθωση
από αεθνιστής 6:16μμ, Τετάρτη 21 Φεβρουαρίου 2007
τη γενοκτονία των Αρμενίων και το ξεπάστρεμα των Ποντίων το ΕΚΑΝΕ Η ΤΟΥΡΚΙΚΗ ΕΞΟΥΣΙΑ, Η ΤΟΥΡΚΙΚΗ ΑΡΧΟΥΣΑ ΤΑΞΗ, Η ΤΟΥΡΚΙΚΗ ΧΟΥΝΤΑ, Ο ΤΟΥΡΚΙΚΟΣ ΣΤΡΑΤΟΣ ... και ΚΟΥΡΔΟΙ ΤΣΕΤΕΣ.

Όχι ο τουρκικός λαός.

 

από apistos 21/02/2007 6:31 μμ.


  να παραλαβουν κανεναν διοτι η κυβερνηση εν αθηνας διατελουσε εν πληρη συγχυση το δε παλατι ασχολειτο με την βαθμολογικη εξελιξη των αυλοκολακων αξιωματικων οι οποιοι ενω δεν ειχαν δει ουτε σε χαρτη την μικρα ασια εφτασαν να παρασημοφουρουνται για την δραση τους!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! 

Αντιθετως και με βαση τις πληρως επιβεβαιωμενες ιστορικες καταγραφες η << κυβερνηση >> της σμυρνης αποσκοπουσε στην εξοντωση του μικρασιατικου ελληνισμου διοτι η ασφαλης μετακινηση του προς την ελλαδα.......θα αλλοινε τους πολιτικους συσχετισμους και δη αυτους που συνδεονταν με το αγγλιζον παλατι και τους περι αυτο!!!!!

Αρ η τοποθετηση του βιβλιου ειναι τουλαχιστον παραπληροφορητικη!

Οπως δε ειπε και ο στεργιαδης στην περιφημη συνεντευξη του σε εφημεριδα της εποχης....η αποχωρηση και απουσια μου απο την ελλαδα εχει.......................... σωσει πολλους!!!!!!!!

 

 

από m-p 21/02/2007 6:33 μμ.


  "H σιωπή είναι συνενοχή!'' λέγαμε παλιά.

Γιατί αυτό να μην ισχύει και σήμερα; Και γιατί να εξαιρεθεί και η Ρεπούση;

Υ.Γ. Και αυτό χωρίς να ανφερθούμε ακόμα στο πώς αντιμετωπίζει τα γεγονότα του Πόντου. (Η απόλυτη σιωπή, λες και έχει κάποιο ειδικό πρόβλημα και εξαλείφει ακόμα και την αναφορά στο τοπωνύμιο αυτό)

 

από αεθνιστής 21/02/2007 6:35 μμ.


  υπήρχαν όμως άλλων εθνικοτήτων.

Το βιβλίο λέει απλώς "να μπούνε στα πλοία", δε λέει "στα ελληνικά πλοία". 

από αεθνιστής 21/02/2007 6:38 μμ.


Παρέθεσες μόλις τρεις σειρές από το βιβλίο.

Μετά από κει που σταματάει το παράθεμα, τι λέει;

Αν "η σιωπή είναι συνενοχή" έτσι γενικά, μήπως το βιβλίο είναι και συνένοχο για τις σφαγές του ελληνικού στρατού στη Μικρασία ή την εθνοκάθαρση της Τριπολιτσάς; Αφού και για αυτά σιωπά.

από m-p 21/02/2007 6:40 μμ.


Το ποστ με τίτλο:

ΣΜΥΡΝΗ ‘22: ΣΥΝΩΣΤιΣΜΟΣ ΣΤΗΝ ΠΑΡΑΛΙΑ!

το ετοιμάσαμε  για μια ειδική ομάδα συμπολιτών μας:

γι αυτούς που τους αρέσουν οι έξοδοι από τη μιζέρια της καθημερινότητας και επιλέγουν να απολαύσουν τη θάλασσα,
αλλά τους ενοχλεί
ο ΣΥΝΩΣΤΙΣΜΟΣ ΣΤΗΝ ΠΑΡΑΛΙΑ,
είτε στις καφετέριες της Πλατείας Αριστοτέλους, είτε στα κέντρα διασκέδασης στη Λεωφόρο Ποσειδώνος....

kai θελήσαμε απλά, να τους δώσουμε κάποιες ιστορικές πληροφορίες για αντίστοιχους συνωστισμούς!

 

από apistos 21/02/2007 6:42 μμ.


  δυτικοευρωπαιων οι οποιοι παρακολουθουσαν και δεν συμμετειχαν στον απεγκλωβισμο των κατοικων

από αεθνιστής 21/02/2007 6:44 μμ.


  ποιοι είστε εσείς που ετοιμάσατε;

από αεθνιστής 21/02/2007 6:46 μμ.


Προηγουμένως ισχυρίστηκες ότι "η τοποθετηση του βιβλιου ειναι τουλαχιστον παραπληροφορητικη" επειδή "δεν υπήρχαν καράβια".

Τώρα λες ότι υπήρχαν 26. Άρα χαίρομαι που ανακαλείς το χαρακτηρισμό σου.

από apistos 21/02/2007 6:53 μμ.


  μου θυμιζεις τον Μακη που εφτασε μεχρι τα συνορα με το Ιρακ και τιμηθηκε σαν ....πολεμικος ανταποκριτης.

Οσο ειδε το Ιρακ λοιπον ο Μακαρος, αλλο τοσο διαβαζεις οπως αρμοζει τα γραφομενα!

χαλαρωσε.

 

από apistos 21/02/2007 7:01 μμ.


  αυτο αναφερεται και στα αρχεια του κουρδικου κομματος Ιραν στα οποια χαρακτηριστικα περιγραφεται οτι οι οθωμανοι καταφεραν στηριζομενοι στο κοινο θρησκευτικο συναισθημα με τους κουρδους να στρεψουν αυτους κατα των χριστιανικων πληθυσμων....ρωσους-αρμενιους -ποντιους.

ΤΟ ΝΕΟ ΒΙΒΛΙΟ ΙΣΤΟΡΙΑΣ Η κριτική σε ένα νέο σχολικό εγχειρίδιο δεν μπορεί να υποτάσσεται σε μια λογική άσπρου – μαύρου. Το νέο βιβλίο Ιστορίας της Στ’ Δημοτικού, όπως θα δούμε, έχει σε σχέση με το προηγούμενο βελτιώσεις σε κάποια σημεία, υποχωρήσεις σε άλλα αλλά και αποσιωπήσεις ή παραλείψεις. Χρέος των εκπαιδευτικών είναι να καλλιεργήσουν στους μαθητές την ιδέα της κριτικής αντιμετώπισης του βιβλίου, να συνειδητοποιήσουν την ύπαρξη διαφορετικών απόψεων για τα ιστορικά γεγονότα τις οποίες πρέπει να αντιπαραβάλλουμε για να διαμορφώσουμε τη δική μας άποψη χρησιμοποιώντας την κριτική μας σκέψη. 1. ΒΕΛΤΙΩΣΕΙΣ · Οι 6 σελίδες του προηγούμενου βιβλίου για την Ευρώπη στα Νεότερα Χρόνια γίνονται 14 μεγάλου μεγέθους στο καινούριο. · Υπάρχει εκτεταμένη αναφορά στην Αναγέννηση, στις επιστημονικές ανακαλύψεις και τις εφευρέσεις. · Για πρώτη φορά γίνεται αναφορά στη σφαγή των Ινδιάνων μετά την έλευση των Ευρωπαίων αποίκων, ενώ αναφορά γίνεται και στα κίνητρα των αποίκων και την εκμετάλλευση των φυσικών πόρων των νέων χωρών. · Εκτενής αναφορά στον Ευρωπαϊκό Διαφωτισμό και τη Γαλλική Επανάσταση. · Αναφορά στο φεμινιστικό κίνημα στην Ελλάδα και διεθνώς. · Αναφορά στο εργατικό κίνημα αλλά και το αγροτικό κίνημα (Κιλελέρ). · Δίνεται μεγάλη έκταση στην Ιστορία της Ελλάδας μετά την ανεξαρτησία, φτάνοντας ως τις μέρες μας. · Αναφέρεται η χρήση χημικών όπλων στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο. 2. ΥΠΟΧΩΡΗΣΕΙΣ · Ενώ γίνεται εκτεταμένη αναφορά στην εκπαίδευση των υπόδουλων Ελλήνων στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, εν τούτοις η αναφορά στο «θρύλο του κρυφού σχολειού» που υπήρχε στο προηγούμενο βιβλίο απουσιάζει (αν και βγαίνει από τα συμφραζόμενα). · Στο νέο βιβλίο κόπηκε η αναφορά που υπήρχε (από τα Απομνημονεύματα του Φωτάκου, αγωνιστή του ’21) στο προηγούμενο για την καταπίεση από τους κοτζαμπάσηδες, αρκετοί από τους οποίους συνεργάζονταν με την οθωμανική διοίκηση ταυτιζόμενοι με αυτήν. Στο νέο βιβλίο οι κοτζαμπάσηδες αναφέρονται απλά ως τοπικοί άρχοντες των Ελλήνων. · Κόπηκε η αναφορά που υπήρχε στο προηγούμενο βιβλίο στη Ρωσική Επανάσταση. Ουδεμία αναφορά γίνεται και στον Ψυχρό Πόλεμο, παρότι τα βιβλία φτάνουν ως τις μέρες μας. Στους χάρτες υπάρχει μόνο η ΕΣΣΔ χωρίς να εξηγείται τι είναι, ενώ στο Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο αναφέρεται ως «Ρωσία». · Κόπηκαν οι αναφορές σε σφαγές στη Μικρασιατική Καταστροφή (δεν υπάρχει αναφορά σε γενοκτονία Αρμενίων και Ποντίων αλλά ούτε και για τις κατηγορίες που υπάρχουν από τη μεριά των Τούρκων για ακρότητες του ελληνικού στρατού). Δεν βοηθάει την Τουρκία η αποσιώπηση της γενοκτονίας, αντίθετα είναι όρος για να προχωρήσει μπροστά η αναγνώρισή της, όπως έγινε π.χ. με τη Γερμανία και το ναζιστικό παρελθόν. Αλλά και την Ελλάδα θα βοηθούσε να καταλάβει ότι τα πράγματα δεν είναι άσπρο – μαύρο. · Οι ατομικές βόμβες στη Χιροσίμα και το Ναγκασάκι στο νέο βιβλίο αναφέρονται ως οι τραγικότερες στιγμές του πολέμου μαζί με το Ολοκαύτωμα, κόβεται όμως η αναφορά ότι τις ατομικές βόμβες τις έριξαν οι Αμερικανοί που υπήρχε στο προηγούμενο βιβλίο. · Κόβεται η αναφορά που υπήρχε στο προηγούμενο βιβλίο στην ανάμειξη των Άγγλων στα Δεκεμβριανά και η μοιρασιά του κόσμου μεταξύ των Μεγάλων Δυνάμεων (ΗΠΑ, ΕΣΣΔ, Μ. Βρετανία) μετά το Β’ Παγκόσμιο που έδινε την Ελλάδα στη σφαίρα επιρροής της Βρετανίας.. 3. ΑΠΟΣΙΩΠΗΣΕΙΣ – ΕΛΛΕΙΨΕΙΣ · Απουσιάζει η αναφορά στους μεγάλους πολιτισμούς της Κίνας, της Ινδίας, των Ινδιάνων Μάγιας και των Αζτέκων. Αντί για την «Ευρώπη στα Νεότερα Χρόνια» έπρεπε να υπάρχει ενότητα για τον «Κόσμο στα Νεότερα Χρόνια». Από αυτή την άποψη το νέο βιβλίο διέπεται από μια εκσυγχρονισμένη, συγκαλυμμένη αποικιοκρατική λογική. · Αποσιωπάται γι’ άλλη μια φορά το γεγονός ότι ο Ρήγας Φεραίος καλούσε και τους Τούρκους σε εξέγερση κατά του Σουλτάνου, μαζί με όλους τους λαούς των Βαλκανίων, οπότε έθετε ζήτημα πολιτεύματος, το όραμα της ίδρυσης μιας ελληνικής δημοκρατίας των Βαλκανίων, πολυεθνικής και πολυθρησκευτικής, με συνύπαρξη σε αυτήν όλων των βαλκανικών λαών. · Γι’ άλλη μια φορά οι αντιθέσεις μεταξύ των επαναστατών του ’21 αποδίδονται σε προσωπικές διενέξεις για την εξουσία μεταξύ των προκρίτων και των «ανθρώπων των όπλων» (το προηγούμενο βιβλίο έλεγε «των πολιτικών και των στρατιωτικών»). Πρόκειται για επιβίωση χουντικών αντιλήψεων, που αποκρύπτουν την κοινωνική διάσταση της επανάστασης του ’21 (γράφουν γι’ αυτήν ιστορικοί όπως ο Κορδάτος και ο Σκαρίμπας). Οι λαϊκοί ηγέτες της επανάστασης δεν μπορεί να ταυτίζονται με τους στρατιωτικούς μιας χούντας. Το όραμα πολλών επαναστατών για μια κοινωνία ισότητας και για ανακατανομή του πλούτου και της γης ήταν στον πυρήνα της σύγκρουσης που οδήγησε στον Εμφύλιο στη διάρκεια της Επανάστασης, καθώς οι κοτζαμπάσηδες επιδίωκαν όχι απλά να διατηρήσουν την πολιτική εξουσία τους αλλά και τον πλούτο και τη φεουδαρχική δομή που υπήρχε. · Αναφέρεται μόνο η εξόντωση (Ολοκαύτωμα) των Εβραίων από τους Ναζί και όχι των τσιγγάνων, αντιφρονούντων, ατόμων με ειδικές ανάγκες κλπ. · Καμιά αναφορά δεν γίνεται στις πολιτικές διώξεις, τις εξορίες και τις εκτελέσεις μετά τον Εμφύλιο Πόλεμο. · Παραμένει η αποσιώπηση του ρόλου των ΗΠΑ στη δικτατορία του 1967, παρά το ότι έχει επισήμως ζητήσει συγγνώμη γι’ αυτό ο πρόεδρος των ΗΠΑ Μπιλ Κλίντον. · Ουδεμία αναφορά γίνεται για το κυνήγι των πυρηνικών εξοπλισμών, το κίνημα ειρήνης, το Μάη του ’68 και τα νέα κοινωνικά κινήματα. · Καμιά αναφορά δε γίνεται στο πυρηνικό ατύχημα του Τσέρνομπιλ και τα πυρηνικά εργοστάσια, ενώ απουσιάζει η παραμικρή αναφορά στο πρόβλημα της κλιματικής αλλαγής. Φώτης Ποντικάκης Αντιπρόεδρος του Συλλόγου Δασκάλων και Νηπιαγωγών Ν. Χανίων Μέλος της Γραμματείας των Οικολόγων Πράσινων Σ.Σ. Ενδιαφέρουσα λεπτομέρεια: Επικεφαλής της συγγραφικής ομάδας του νέου βιβλίου είναι η πανεπιστημιακός Μαρία Ρεπούση, στέλεχος του ΣΥΝ.

από m-p 21/02/2007 7:40 μμ.


  Ρωτάς ποιοί εμείς: Μες στο 'Πόντος και Αριστερά".

Ή άνοιξε το παρακάτω:

(”Ποιοί και Γιατί“)

από οι αριστεροι το τοτε ΚΚΕ 21/02/2007 7:45 μμ.


 δηλαδη ηταν οι μονοι που δεν ηθελαν τη μικρασιατικη εκστρατεια και καλουσαν τους φανταρους να την κανουν απο το μετωπο

από candiru 21/02/2007 7:50 μμ.


επειδή μερικοί το ΄έχουν επάγγελμα μου φαίνεται να δαιμονοποιούν μόνο την γείτονα χώρα γιαυτό ανέφερα την τροπιλιτσά. Η περιγραφή της γυναίκας για τη σφαγή στη σμύρνη, αλλάζοντας κάποια ονόματα θα ταίριαζε σε κάθε μαζική σφαγή είτε για εθνικούς είτε για θρησκευτικούς είτε για πολιτικούς λόγους. Ολο το αρχικό άρθρο είναι ύποπτο λοιπόν μεροληψίας, όπως και κάθε παρόμοιο έχει δημοσιευτεί από την ομάδα των αριστεροαναρχοπόντιων. Εγώ, όπως και κάθε σύγχρονος Τούρκος δεν νοιώθουμε ενοχές για τις σφαγές πουκάναν οι πρόγονοπί μας. Τους καταδικάζουμε εφόσον θ΄'ελουμε να βλέπουμε μπροστά και προς ένα ειρηνικό μέλλον και τιμούμε τις όποιες προσπάθειες έκαναν είτε για περισσότερη ελευθερία, είτε για ειρήνη. και ο Κεμάλ, όπως και οι αγωνιστές του 21, αλλά και ένα σωρό "τιμημένοι" αυτοκράτορες, κλπ έχουν κάνει και τα δυο. και ακατανόμαστες αγριότητες και σημαντικές και αξιέπαινες πολιτικές κινήσεις. Τέτοιοι ήταν και πολλλοί ελασίτες και μαχητές του ΔΣΕ. Η αντικειμενική ιστορία θα πρέπει να αναδεικνύει έτσι τα γεγονότα και τις προσωπικότητες και όχι φυσικά με τρόπο που το κάνει το παρόν βιβλίο, λες και οι σμυρνιώτες πήγαιναν διακοπές και είχε καθυστέρηση το πλοίο. Εδώ όπως και σε άλλα σημεία κάνει μεγάλη πατάτα οι ρεπούση και Σία, όμως έχουν πολύ δίκιο όταν λένε ότι ο Κεμάλ ήταν αρχηγός του απελευθερωτικού τούρκικου στρατού και ο μεταρυθμιστής και οργανωτής της Τουρκίας. Εποικοδομητική κριτική χρειάζεται το βιβλίο και όχι κάψιμο από τους επαγγελμαυτίες πατριώτες κάθε παράταξης

  Ποτέ δεν θα βρεις αρνητική αναφορά για τον τουρκικό λαό στα κείμενά μας. ΠΟΤΕ!!!

Αντίθετα, εμείς ως πρόσωπα έχουμε πολλές και καλές σχέσεις με τους αντικεμαλικούς της άλλης πλευράς. Τους μόνους εξάλλου που αξίζει πολιτικά να συναντάς.

Το πρόβλημά μας και οι καταγγελίες που κάνουμε αφορούν  τον τουρκικό εθνικισμό, τις ελλαδικές κυβερνήσεις και τον τυχοδιωκτισμό τους και τους (ακατανόητα) φιλοκεμαλικούς συντρόφους μας ...

Εμείς δεν διαχειριζόμαστε κάποια ξένη ιστορία, αλλά τη δικιά μας!  Και όσο δεν κλείνουν αυτές οι ιστορίες φυσιολογικά -δηλαδή μέσα από την αναγνώριση του ιστορικού γεγονότος, το σεβασμό της μνήμης των θυμάτων και την ενσωμάτωση στη συλλογική μνήμη αυτού του τόπου-  τόσο θα επανέρχονται διαρκώς και θα μας ταλαιπωρούν, και εμάς και εσάς!!!

  

 

mp

από candiru 21/02/2007 8:19 μμ.


  ε τότε γιατί δεν βάζεις δίπλα και τις εξίσου δραματοποιημένες περιγραφές τούρκων από τόσες και τόσες που έχει η τουρκική πλευρά για σφαγές αμάχων από τα ελληνικά στρατεύματα;

 

αυτό όταν το κάνει (και σωστά το κάνει) ο Νακραντζάς τον ανεβάζετε θλιβερό προπαγανδιστή του τουρικού κράτους, και πράκτορα του σόρος τον κατεβάζετε.

 

Δεν με πείθουν οι δήθεν αγνές προθέσεις σας. Αγνές θα ήταν όταν καταδικάζατε πάνω από όλα τον ελληνικό εθνικισμό, την επιλεκτική του μνημη και την αποσιώπηση γεγονότων. Αντιθέτως βλέπω πλειοδοσία στην ανάδειξη των αγριοτήτων του εκείθεν εθνικισμού που στο κάτω κάτω τα ακούμε από τα γενοφάσκια μας. Δεν μας λέτε τίποτε καινούργιο.


Στην κριτική που ανέβασε ο/η candiru, υπάρχει η φράση:

η αναφορά στο «θρύλο του κρυφού σχολειού» που υπήρχε στο προηγούμενο βιβλίο απουσιάζει


Και αυτό καταγράφεται ως "υποχώρηση".
Ποια ακριβώς είναι κατά το σχολιαστή η "υποχώρηση"; το ότι δεν αναφέρεται το κρυφό σχολειό, ή το ότι δεν αναφέρεται πως το κρυφό σχολειό ήταν θρύλος και όχι πραγματικότητα; (Ρωτάω τελείως διευκρινιστικά επειδή δεν γίνεται σαφές).

  Καντιρού, που είδες να είναι επιεικής ο ελληνικός εθνικισμός με τη δικιά μας ιστορία;

Στην πρόταση που έκανε ο Ελ. Βενιζέλος για Νόμπελ Ειρήνης στην Κεμάλ Ατατούρκ;

Στην φιλοκεμαλική στάση του Μεταξά και όλης της ακροδεξιάς του συμμρίας, αλλά και των χουντικών;

Και όταν κερδήσαμε κάτι τη δεκαετία του '90, αυτό κερδήθηκε σε επίπεδο ενεργοποίησης της κοινωνίας των πολιτών.

Είμαστε ακριβώς σαν τους Παλαιστίνιους πρόσφυγες σ' ένα άλλο αραβικο κράτος! Χωρίς όμως καμιά απολύτως ρεβανσιστική πρόθεση, πλην του αιτήματος για σεβασμό της ιστορική μας μνήμης, σε έναν ενιαίο πια κοινωνικο χώρο.

 


  ΜΟΝΟ όταν αυτός "μειοδοτεί" (βενιζέλος, Μεταξάς, κλπ) και τιμα τους αλλοεθνείς σφαγείς, όταν σφάζει αβέρτα αλλοεθνείς σφυράμε αδιάφορα;

για το κρυφό σχολειό όφειλε το βιβλίο  να αναφερει την συγκρότησή του ως θεμελιώδους μύθου του ελληνικου εθνικισμου.

από apistos 21/02/2007 11:38 μμ.


 Κακο πραγμα να αντιλαμβανεσαι αυτο που θελεις εσυ και οχι αυτο που εννοει ο εκαστοτε γραφων!

Ειπα και εγραψα οτι αριστεροι δεξιοι και κεντρωοι εχουν λερωμενες φωλιες και δεν αναφερθηκα ειδικα στην περιπτωση της ΜΙΚΡΑΣΙΑς.

Λιγο προσοχη στις εννοιες δεν κανει κακο.....πατερα μου!!!!!!!!!!!!!!!!

από Αλέξανδρος Λ. 22/02/2007 12:19 πμ.


Δυστυχώς m-p ο εθνικισμός σου δεν έχει όρια και απορώ τι κάνεις σε τέτοια φόρουμ... Και μάλιστα εθνικισμός γελοίος εφόσον είσαι σαν τους παλαιστήνιους σε ξένο αραβικό κράτος... 

Πάνε τελος πάντων στην Κύπρο (εφόσον το τοπικό "αραβικό" κράτος σε κατατρέχει και σήμερα) όπου θα βρεις πάρα πολλούς εθνικιστές και φασίστες (ευτυχώς και με αρκετούς αριστερούς που εσύ θα μισείς ως φιλότουρκους) με τις ίδιες απόψεις με 'σένα και άσε μας εν τέλει ήσυχους...

από ανιστόρητος 22/02/2007 12:54 πμ.


...δύσκολα θα βγάλει ο μαθητής συμπέρασμα ούτε για το πώς έφτασε η ιστορία στο σημείο της μικρασιατικής καταστροφής, ούτε και γιατί αυτή η καταστροφή ονομάζεται "καταστροφή". Όσον αφορά την "καταστροφή", αυτή στο γλωσσάριο ορίζεται ως "η ελληνική ήττα στη Μικρασία". "Ήττες" όμως έχουν υπάρξει πολλές στην ιστορία. Τι είναι λοιπόν αυτό που της συγκεκριμένης ήττας της δίνει το χαρακτηρισμό της "καταστροφής", με τον οποίο καταγράφτηκε και καταγράφται πλέον στην ελληνική ιστορία; Το γεγονός της εξαφάνισης από τη Μικρασία του ελληνικού πληθυσμού, που είχε εκεί ρίζες από την εποχή των φυσικών φιλοσόφων, για χάρη ΚΑΘΑΡΑ των κερδοσκοπικών συμφερόντων της ελληνικής άρχουσας τάξης και της πρόσδεσής της στους ιμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς και σχεδιασμούς, αυτή η διάσταση της καταστροφής (που δεν είναι απλά μια "διάσταση" αλλά είναι η ίδια η "καταστροφή") απουσιάζει από το βιβλίο της ιστορίας και έχω την εντύπωση ότι ούτε σαν συμπαραδηλωτικό συμπέρασμα δεν προκύπτει για τους μαθητές που απευθύνεται. Το περιεχόμενο της "καταστροφής" λοιπόν περιορίζεται στην "ελληνική ήττα", τα δε γεγονότα που την ολοκληρώνουν σαν έννοια (την "καταστροφή") εμφανίζονται σαν παρεπόμενες συνέπειες αυτής της ήττας με ονοματοδοσία που εν τέλει συγκαλύπτει το συνολικό ιστορικό γεγονός: Όι 1,2 εκατομμύρια μικρασιάτες πρόσφυγες ως γεγονός παρουσιάζεται υπό το πρίσμα όχι της "καταστροφής" (αν και αυτό ακριβώς είναι και η καταστροφή ιστορικά και όχι η "ήττα" σε έναν κάποιο πόλεμο), αλλά υπό το πρίσμα της "ανταλλαγής πληθυσμών": 500.000 Μουσουλμάνοι "μετακινήθηκαν" στην Τουρκία και 1.200.000 Έλληνες Ορθόδοξοι "μετακινήθηκαν" στην Ελλάδα (όντως, "πολλοί άνθρωποι φύγαν οριστικά από τις πατρίδες τους" όπως σχολιάζει το βιβλίου της ιστορίας), ε κάποιοι φύγαν από εδώ και πήγαν εκεί και το αντίστροφο, την "καταστροφή" φυσικό ήταν να την ακολουθήσει και μια "ανταλλαγή πληθυσμών" στο πλαίσιο της οποίας σημειώθηκε και η ελληνική "έξοδος" από την περιοχή της Μικρασίας... (Ώστε από τότε "η Ελλάς ανήκει εις την Δύσιν" όπως διατύπωσε περίπου μισό αιώνα αργότερα το εθνομαζοχιστικό ερμηνευτικό δόγμα της "καταστροφής" ο συνονόματος θείος του σημερινού πρωθυπουργού). Όσο για τις κινητήριες δυνάμεις που οδήγησαν σε αυτή τη έκβαση, αυτές εμφανίζονται σαν ένα είδος μηχανικών διεθνών διεργασιών και συνδυασμού προθέσεων - συσχετισμών -τακτικών, εντός των οποίων η Ελλάδα αρχικά μεν <<κέρδισε τη διοίκηση της περιοχής>> κατόπιν όμως <<η θέση της αποδυναμώθηκε>> και... και τέρμα! Έχει βέβαια και το αστείο της αυτή η διατύπωση: Η Ελλάδα "κέρδισε" την διοίκηση της περιοχής... Αν και η όλη αναφορά είναι έξω από το πνεύμα του, ωστόσο αυτό το "κέρδισε" θυμίζει εκείνο το γνωστό τραγούδι του '30 που αναφέρεται στη μικρασιατική καταστροφή με τα εξής λόγια: "Δική μου είναι η Ελλάς / Με την κατάντια της γελάς / Της λείπει το ένα της ποδάρι / Βρε μην το παίξανε στο ζάρι... Έτσι είναι τα τυχερά παιχνίδια, στη μια ζαριά "κερδίζεις" τη διοίκηση της περιοχής και στην επόμενη ενδεχομένως η "θέση σου αποδυναμώνεται". Μετά από όλα αυτά λοιπόν είναι μάλλον λίγο το να επικεντρώνεται το ζήτημα στον "συνωστισμό" των Ελλήνων στο λιμάνι της Σμύρνης: "Πολλοί άνθρωποι φύγαν οριστικά από τις πατρίδες τους": Όντως. Για να φύγουν από αυτές "συνωστίστηκαν" στο λιμάνι: Όντως. Επιπλέον κατά τον Β΄Παγκόσμιο Πόλεμο σημειώθηκε η "ρίψη" δυο ατομικών βομβών: Όντως. Κανείς δεν μπορεί να κατηγορήσει το βιβλίο της ιστορίας ότι ψεύδεται σε αυτά που γράφει. Τώρα βέβαια το ότι δεν αναφέρεται σε αυτό η Οκτωβριανή Επανάσταση, ε, αυτό είναι "κατ' άλλους" ένα ελάττωμα ή "κατ' άλλους" πάλι ένα προτέρημα. Άλλωστε η αναφορά στον Οκτώβρη του 17 ενδεχομένως θα οδηγούσε σε αναφορά και στην άλλη ένδοξη σελίδα του έθνους μας, στην ουκρανική εκστρατεία το '19, όπου ως γνωστόν "ο δρόμος για την Σμύρνη περνούσε από την Οδησσό". Κατί σαν τον σημερινό δρόμο για την "ελεύθερη" βίζα των ΗΠΑ, που περνάει από την Καμπούλ. Όπως και να το κάνουμε, με το καιρό όλο και ψηλότερα τοποθετείται ο πήχυς των ιστορικών μας πεπρωμένων.

από ... 22/02/2007 8:42 πμ.


 Εννοεί το δεύτερο που λες, δηλ. ότι δεν αναφέρεται ως "θρύλος", όπως στο προηγούμενο βιβλίο.

από ... 22/02/2007 8:42 πμ.


 Νέο βιβλίο Ιστορίας Στ΄ τάξης: Πρώτη ανάγνωση

(Παρέμβαση στην εκδήλωση του Παιδαγωγικού Ομίλου Θεσ/νίκης - 14/5/06)

Ηλίας Ν. Σμήλιος - Μιχάλης Μπατίλας

Με την παρέμβασή μας αυτή δε στοχεύουμε σε μια συνολική παρουσίαση και κριτική των νέων βιβλίων της Ιστορίας για το δημοτικό σχολείο. Θέλουμε απλά μέσα από μια πρώτη ανάγνωση ενός κατά κύριο λόγο από αυτά τα βιβλία, εκείνου της Στ΄ τάξης, να δώσουμε μια πρώτη απάντηση σε ορισμένα ερωτήματα όπως:
-Με τα νέα βιβλία και το περιεχόμενό τους βελτιώνεται η σχέση σχολικής ιστορίας και ιστορίας;
-Με τα νέα βιβλία και τις μεθοδολογικές τους επιλογές προωθείται η σχέση του μαθητή με την ιστορία και την ιστορική έρευνα;
Η επιλογή για την ενασχόλησή μας με το βιβλίο της Στ΄ τάξης δε στηρίζεται προφανώς σε κάποια αξιολογική κρίση για το συγκεκριμένο βιβλίο και πολύ περισσότερο σε κάποια προσπάθεια συνολικής απόρριψής του. Και μια διαγώνια ανάγνωση άλλωστε του βιβλίου της Ε΄ τάξης θα έδινε πολύ περισσότερα στοιχεία κριτικής.
Ενδεικτικά μόνο για το περιεχόμενο και τις ιδεολογικές κατευθύνσεις του νέου βιβλίου της Ε΄ τάξης αναφέρουμε ορισμένα στοιχεία του:
Η δουλεία στην αρχαία Ρώμη δε φαίνεται να αποτελεί σημαντική ιστορική γνώση για τους συγγραφείς του βιβλίου. Οι δούλοι απλά «φρόντιζαν», όπως χαρακτηριστικά αναφέρεται, τα μεγάλα αγροκτήματα, χωρίς να υπάρχει καμιά αναφορά στις συνθήκες της ζωής και της εργασίας τους. Και όπως πριν μερικά χρόνια έφυγε από τα βιβλία της Γλώσσας "Ο Δριμάκος", εξαφανίζεται και από το νέο βιβλίο η σχετική πηγή από τον Πλούταρχο για τη ζωή και τις εξεγέρσεις των δούλων και τον Σπάρτακο, που υπήρχε στο παλιό βιβλίο...
Στην ενότητα για την εκπαίδευση στο Βυζάντιο ενώ παρουσιάζεται ο ταξικός χαρακτήρας της εκπαίδευσης, με την αναφορά στα παιδιά «που δεν είχαν να πληρώσουν [και] δεν πήγαιναν στο σχολείο», το κείμενο κλείνει με μια αναφορά στο θεσμό της μαθητείας και τη χαρακτηριστική φράση: «Ο σεβασμός των νέων αυτών προς το "αφεντικό' τους ήταν μεγάλος και συχνά κρατούσε για όλη τους τη ζωή»...
Το τρίτο στοιχείο που θέλουμε να επισημάνουμε σχετίζεται με το ρόλο της προσωπικότητας και ειδικότερα του Βυζαντινού αυτοκράτορα στο συγκεκριμένο βιβλίο. Έτσι χωρίς καμιά άλλη αναφορά στα μέτρα του Θεοδοσίου Α΄ κατά των αλλόθρησκων, ως μόνο αρνητικό στοιχείο της δράσης του επισημαίνεται ότι απλά «ανέχτηκε την καταστροφή αρχαίων μνημείων, ναών και έργων τέχνης από φανατικούς χριστιανούς», πράγμα όμως που για τους συγγραφείς είναι ένα από τα στοιχεία που οδήγησαν στην αναγόρευσή του σε «Μέγα»...
Άμεπτη είναι κατά τους συγγραφείς και η πολιτική ενός άλλου αυτοκράτορα του Ιουστινιανού, του οποίου τα μέτρα, όπως αναφέρεται, «ικανοποίησαν το λαό». Για να στηριχτούν κάποιες τέτοιες απόψεις η γνωστή "Στάση του Νίκα', γίνεται στον τίτλο της σχετικής ενότητας «Οι Δήμοι αναστατώνουν την πρωτεύουσα με τη στάση του νίκα» και φαίνεται να ξεκινά ως επεισόδιο μεταξύ οπαδών δυο ομάδων. Άλλωστε κατά τους συγγραφείς του βιβλίου «οι Δήμοι ήταν αθλητικά σωματεία που είχαν μέλη και οπαδούς πολίτες που τους άρεσαν οι ιππικοί αγώνες (...) Το κοινό πάθος για τη νίκη των ομάδων τους όμως τους έκανε να φιλονικούν συχνά μεταξύ τους». Καμιά κοινωνική αναφορά λοιπόν των Δήμων και καμιά συσχέτιση της δράσης τους με λαϊκά ζητήματα και προβλήματα. Η δε «Στάση του Νίκα» ξεσπά γιατί ο Ιουστινιανός επέβαλε «έλεγχο στα έσοδα των Δήμων» ή όπως διατυπώνεται αλλού, μεταξύ των άλλων μεταρρυθμίσεών του «κατάργησε τα προνόμια των Δήμων και [στην ίδια παράγραφο] απαγόρευσε στους μεγαλοϊδιοκτήτες να παίρνουν τα κτήματα των μικροϊδιοκτητών για χρέη». Όσο για την απάντηση του αυτοκράτορα στη «Στάση» και τη σφαγή 30 χιλιάδων ανθρώπων στον ιππόδρομο, αυτή αποδίδεται στους συνεργάτες του (και κυρίως στον ...όφη, με τη μορφή με τη μορφή της συζύγου του Θεοδώρας) που τον παρέσυραν, με αποτέλεσμα «να πληγωθεί το γόητρο του αυτοκράτορα»... Κι αν, όπως λέγαν κάποιοι παλιοί, ιστορία είναι η κατανόηση του παρελθόντος για τη διαμόρφωση στάσεων στα ανάλογα προβλήματα του παρόντος, τι θα μπορούσε να πει κανείς σ' ένα παιδί, που απλά θα έκανε το συσχετισμό ονομάτων και όρων όπως Ιουστινιανός, Δήμοι, σφαγή στον ιππόδρομο κ.ά. με κάποιες πιο σύγχρονες όπως Καραμανλής, διαπλοκή, Κόκαλης και Βαρδινογιάννης, επεισόδια μεταξύ των φιλάθλων κ.ά.;
Ολοκληρώνοντας εδώ την αναφορά μας στο όχι και τόσο «νέο» τελικά βιβλίο της Ε΄ τάξης, να έρθουμε στο βιβλίο της Στ΄, ρίχνοντας πρώτα μια ματιά στο θεωρητικό υπόβαθρο της συγγραφής του, όπως παρουσιάζεται στην εισαγωγή του βιβλίου του δασκάλου κ.ά. σχετικά κείμενα.
Η δομή της εισαγωγής του παλιού και του νέου βιβλίου του δασκάλου είναι ίδια: Και τα δύο ξεκινούν με μια ιστορία της ιστορίας-ιστοριογραφίας, συνεχίζουν με το αντικείμενο-επιστήμη ιστορίας και καταλήγουν στη διδακτική- μεθοδολογική αντιμετώπιση της.
Είναι φανερό ότι στη θεωρητική εισαγωγή νέου βιβλίου καταγράφονται όλες οι εξελίξεις που συντελέστηκαν στα 20 χρόνια που μεσολάβησαν από την προηγούμενη έκδοση και συγκροτούν την επικρατούσα σήμερα αντίληψη για την ιστορία και το έργο του ιστορικού. Αναφέρεται π.χ. ότι το παρελθόν, που είναι από τη φύση του συνεχές και άμορφο, αναπλάθεται και γίνεται ιστορικό παρελθόν με βάση τα ερωτήματα που θέτει ο ιστορικός ερευνητής. Ως δουλειά του ιστορικού δεν ορίζεται πλέον η αναζήτηση της ιστορικής αλήθειας και η εκφορά αξιολογικών κρίσεων για το παρελθόν αλλά η επαλήθευση ή απόρριψη υποθέσεων εργασίας γι αυτό. Το παράδοξο είναι ότι ενώ εδράζονται σε διαφορετικά πλαίσια, οι διδακτικές επιλογές που έχουν γίνει στο βιβλίο του μαθητή είναι παρόμοιες μ' εκείνες του παλιού βιβλίου.
Αν και το νέο θεωρητικό πλαίσιο δίνει έμφαση στο ότι η ιστορική γνώση δεν αφορά μόνο στο περιεχόμενο αλλά και στα μεθοδολογικά και εννοιολογικά εργαλεία της ιστορίας, η δομή του μαθήματος δε διαφέρει ουσιαστικά από αυτή του παλιού βιβλίου. Ο ισχυρισμός ότι το νέο βιβλίο περιλαμβάνει «μαθητεία στην ιστορία», όπου οι μαθητές αναζητούν απάντηση σε ερωτήματα μέσα από την επεξεργασία ιστορικών πηγών μένει αναπόδεικτος. Αυτό οφείλεται σε δύο λόγους: Όλα τα κεφάλαια του νέου βιβλίου, όπως και του παλιού έχουν ιστορικές πηγές. Όμως είναι φυσικό οι μαθητές να μη μπορούν να αναπλάσουν όλη την ιστορία από την άλωση μέχρι σήμερα μέσα από ιστορικές πηγές. Αυτό θα μπορούσε να γίνει μόνο στην περίπτωση που επιχειρούνταν η ανάπλαση μερικών μόνο ιστορικών γεγονότων.
Ο δεύτερος λόγος αφορά το σκοπό της σχολικής ιστορίας. Οι μαθητές δεν μπορούν με την ελεύθερη συμμετοχή τους στην αναζήτηση απαντήσεων να καταλήξουν σε κάτι διαφορετικό από αυτό που δέχεται η επίσημη εθνική ιστοριογραφία. Έτσι οι πηγές δεν μπορούν παρά να ανήκουν σε μια συγκεκριμένη κατεύθυνση και να εξυπηρετούν συγκεκριμένους σκοπούς. Εξάλλου αυτός είναι και ένας βασικός περιορισμός που δέχονται οι υπεύθυνοι της συγγραφής των νέων βιβλίων, ότι το μάθημα δεν καλλιεργεί μόνο την ιστορική σκέψη αλλά και την ιστορική συνείδηση, δηλ. τη μετάδοση στις νεώτερες γενιές της συλλογικής ιστορικής μνήμης της κοινωνίας.
Τελικά, κατά τους υπεύθυνους του Π.Ι., η επιτυχία της προτεινόμενης μεθόδου εξαρτάται φυσικά από τους εκπαιδευτικούς και τη σωστή τους προετοιμασία. Όπως χαρακτηριστικά αναφέρεται για το σχεδιασμό της διδασκαλίας:
«Η διδασκαλία πρέπει να σχεδιασθεί και να πραγματοποιηθεί με βάση το σκοπό του μαθήματος, τους στόχους της συγκεκριμένης διδακτικής ενότητας, τις απαιτήσεις της διδακτικής μεθοδολογίας γενικά και της διδακτικής του μαθήματος της Ιστορίας ειδικότερα. Γι' αυτό είναι απαραίτητο ο μαθητής να προετοιμαστεί κατάλληλα. Συγκεκριμένα:
α. Να μελετήσει από το Δ.Ε.Π.Π.Σ. και το Α.Π.Σ. (...) την εισαγωγή, το σκοπό του μαθήματος της Ιστορίας, τους ειδικούς σκοπούς του μαθήματος για το δημοτικό σχολείο και την προτεινόμενη διδακτική μεθοδολογία και αξιολόγηση
β. Να λάβει υπόψη ου τις υποδείξεις του βιβλίου για το δάσκαλο και κυρίως αυτές που αναφέρονται στην αξιοποίηση των διαθεματικών εννοιών (...)
γ. Να λάβει υπόψη του τη σχετική με τη διδασκαλία του μαθήματος της Ιστορίας βιβλιογραφία και αυτή που αναφέρεται στη διαθεματική προσέγγιση της γνώσης
δ. Να εξασφαλίσει το απαραίτητο υποστηρικτικό υλικό (χάρτες, εικόνες, CD, διευθύνσεις διαδικτύου κτλ.)»
Και προφανώς την ευθύνη της σίγουρης αποτυχίας θα φέρει ο εκπαιδευτικός, που δεν έκανε όλα τα παραπάνω...
Σε ότι αφορά τη διαθεματική προσέγγιση της ύλης, η οποία και σ' αυτό το μάθημα τίθεται ως βασικός στόχος, πριν δούμε εάν και κατά πόσο εξυπηρετείται, ας κάνουμε δύο απαραίτητες παρατηρήσεις: α) Διαθεματικότητα ή συγκεντρωτική διδασκαλία, όπως αναφέρεται ο όρος στις παλιότερες παιδαγωγικές, δεν μπορεί να σταθεί ταυτόχρονα με την ύπαρξη διαφορετικών μαθημάτων. Κι αυτό είναι ένα ζήτημα που έχει απαντηθεί στις πρώτες κιόλας δεκαετίες του 20ου αι. από τους παιδαγωγούς που υποστήριζαν τις αρχές του "Σχολείου Εργασίας", το οποίο κάποιοι σύγχρονοι παιδαγωγοί προσπαθούν να νεκραναστήσουν. β) Ο απλός συσχετισμός των εννοιών ενός μαθήματος με έννοιες και φαινόμενα που διδάσκονται σε άλλα μαθήματα, αν και γενικά δεν είναι αρνητικός, ανάγεται κατά βάση σε ένα αρκετά παλιότερο και αντίπαλο με το "Σχολείο Εργασίας" παιδαγωγικό μοντέλο, αυτό της ερβαρτιανής σχολής.
Στο συγκεκριμένο λοιπόν βιβλίο, η διαθεματικότητα εξυπηρετείται κυρίως με τις ασκήσεις του τετραδίου εργασιών, όπου όμως με μια απλή καταμέτρηση, σε ένα σύνολο 114 ασκήσεων, επισημαίνουμε 4 όλες κι όλες ασκήσεις που χαρακτηρίζονται από τους ίδιους τους συγγραφείς ως πολυθεματικές. Οι υπόλοιπες, στις οποίες κάποια ιστορικά γεγονότα ή έννοιες συσχετίζονται με γνώσεις άλλου μαθήματος, θεωρούμε ότι εντάσσονται στη δεύτερη από τις προαναφερθείσες παρατηρήσεις μας. Και για να δώσουμε ένα παράδειγμα πολυθεματικής άσκησης, ας αναφέρουμε χωρίς κανένα άλλο σχολιασμό, την άσκ. 28 στη σελ. 32 του Τετραδίου Εργασιών, στην οποία οι μαθητές καλούνται να απαντήσουν στο ερώτημα: «Με ποια σημασία συναντώ τον όρο "σύστημα" στα μαθήματα: γλώσσα, μαθηματικά, φυσικές επιστήμες, κοινωνική και πολιτική αγωγή;».
Ερχόμενοι τώρα στο βιβλίο του μαθητή, παρατηρούμε ότι οι αλλαγές αφορούν κυρίως τη δόμηση του περιεχομένου και όχι τόσο το ίδιο το περιεχόμενο. Πιο συγκεκριμένα κάθε "μάθημα" αποτελείται: α) από ένα κείμενο, αρκετά μικρότερο από εκείνα των παλιών βιβλίων, γενικόλογο και μάλλον δυσνόητο για μαθητές 11-12 χρόνων, β) από το γλωσσάριο των θεωρούμενων ως βασικών ιστορικών όρων και προσώπων της ενότητας, γ) από την ιστορική γραμμή ή κάποιο πίνακα ιστορικών γεγονότων ή προσώπων, δ) από 1-2 σελ. "μαθητείας στην ιστορία", στην οποία περιλαμβάνονται ορισμένα ντοκουμέντα (αποσπάσματα ιστορικών πηγών, έργα τέχνης, στατιστικοί πίνακες κ.ά.) και ζητείται ο σχολιασμός τους από τους μαθητές και ε) δύο ερωτήματα που στοχεύουν στην ανασύνθεση της ενότητας, αναβαθμίζοντας βέβαια την αξία κάποιων ζητημάτων και υποβαθμίζοντας ταυτόχρονα κάποιων άλλων.
Σε ένα δεύτερο επίπεδο τα στοιχεία που χαρακτηρίζουν το νέο βιβλίο, μπορούμε να πούμε πως είναι η συνοπτικότητα, η πιο θεματική (παρά χρονολογική) κατάταξη της ύλης και η αναφορά κάποιων ιστορικών γεγονότων που ήταν αποκλεισμένα από προηγούμενα σχολικά εγχειρίδια, ταυτόχρονα όμως με την αποσιώπηση κάποιων άλλων.
Γενικά ο συνοπτικός και θεματικός τρόπος παράθεσης της ύλης καθιστά αμφίβολη τη δυνατότητα κατανόησης των ιστορικών γεγονότων από τους μαθητές. Αλλά αυτό δεν είναι το μοναδικό πρόβλημα...
Ως προς τη συνοπτικότητα, να επισημάνουμε πρώτα απ' όλα ότι το βιβλίο (όπως και όλα τα νέα βιβλία) έχει τις μισές περίπου σελίδες από το παλιό ενώ η ιστορική ύλη είναι η ίδια αν όχι και περισσότερη. Την πιο χαρακτηριστική ενότητα συνοπτικής παρουσίασης της ύλης αποτελεί η σχετική με τις «Μορφές αντίστασης» στην προεπαναστατική περίοδο ενότητα, όπου οι 3 ενότητες του παλιού βιβλίου γίνονται μία ή αλλιώς οι 15 σελίδες 2. Έτσι όμως είναι αδύνατο να γίνουν κατανοητές οι μορφές αντίστασης, ο χαρακτήρας των επαναστατικών κινημάτων και τα αίτια της αποτυχίας τους, τα χαρακτηριστικά και η κοινωνική δομή των αυτόνομων περιοχών και ο ρόλος των κλεφτών (που σίγουρα δεν ήταν κακοποιοί, όπως λίγο ως πολύ παρουσιάζονται με την κακή συνοπτική διατύπωση του νέου βιβλίου) στην προεπαναστατική περίοδο και την επανάσταση του '21. Μέσα από τη συνοπτική διατύπωση της ύλης παρατηρούμε ότι στη σχετική με την κοινωνική οργάνωση στα χρόνια της οθωμανικής κυριαρχίας ενότητα αποκρύπτεται και ο πραγματικός ρόλος των προκρίτων στη συγκεκριμένη περίοδο. Οι πρόκριτοι, αναφέρεται στο νέο βιβλίο, «εκλέγονται από τα μέλη των κοινοτήτων. Οφείλουν να είναι ικανοί, τίμιοι και πλούσιοι». Αυτό που δεν αναφέρεται είναι (χρησιμοποιώντας τη διατύπωση του παλιού βιβλίου) ότι «έπρεπε να είναι αρεστοί στις οθωμανικές αρχές». Να επισημάνουμε εδώ ότι στο παλιό βιβλίο παρατίθενται και δύο πηγές σχετικές με το ρόλο των προκρίτων και μάλιστα με αντίθετο περιεχόμενο, θετικό και αρνητικό γι αυτούς. Επομένως ο συγγραφείς είχαν έτοιμο υλικό, που θα εξυπηρετούσε και τις μεθοδολογικές αρχές που θέτουν, τη διερεύνηση των πηγών, αν ήθελαν να μιλήσουν για τον πραγματικό ρόλο των προκρίτων στη συγκεκριμένη περιόδο, όπως και κατά την επανάσταση και τη μετεπαναστατική περίοδο, πράγμα που απλά δε γίνεται...
Ακόμη καλύτερο (όχι βέβαια για την ιστορία) είναι το δεύτερο παράδειγμα συνοπτικής παρουσίασης, η ενότητα «Κατοχή, αντίσταση, εμφύλιος», στην οποία οι δύο ενότητες του παλιού βιβλίου γίνονται μία και οι 12 σελ. 3. Και προφανώς στις 3 αυτές σελ. χωρούν μόνο κάποιες αναφορές στην αντίσταση των Ελλήνων, γενικώς και αορίστως, χωρίς παρουσίαση της δράσης της και χωρίς καμιά αναφορά σε Έλληνες συνεργάτες των καταχτητών, πολύ δε περισσότερο στο ρόλο των τελευταίων στον εμφύλιο και τη μεταπολεμική Ελλάδα. Όσο δε για τον εμφύλιο πόλεμο, στο νέο βιβλίο μόνο σε ...ασυμφωνία χαρακτήρων δεν αποδίδεται. Αντίθετα δηλ. με το παλιό βιβλίο, στο οποίο αναφέρεται ότι η Ελλάδα (μετά τη Γιάλτα) «βρέθηκε στη σφαίρα επιρροής της Αγγλίας» και ότι οι συγκρούσεις που οδήγησαν στον εμφύλιο ξέσπασαν «από λάθη και παραλείψεις όλων των παρατάξεων και την ανάμειξη των Άγγλων», στο νέο απλά «η Κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας (...) δεν καταφέρνει να αποτρέψει τον Εμφύλιο».
Αντίθετα πολύ αναλυτικότερα σε σχέση με το παλιό βιβλίο παρουσιάζεται το θέμα «Η Ευρώπη στα νεώτερα χρόνια», όπου η μια ενότητα του παλιού γίνεται 4 στο νέο βιβλίο. Πιθανότατα η συγκεκριμένη αλλαγή θα πρέπει να αποδοθεί στην προσπάθεια τονισμού της ευρωπαϊκής διάστασης της εκπαίδευσης. Ταυτόχρονα όμως πρέπει να παρατηρήσουμε την έλλειψη οποιασδήποτε αναφοράς και σ' αυτό το βιβλίο της συμβολής των ανατολικών λαών στον παγκόσμιο πολιτισμό. Η αναλυτικότερη παρουσίαση του θέματος όμως δε σημαίνει και αποφυγή γενικόλογων διατυπώσεων του τύπου: Στην Αναγέννηση οι άνθρωποι (γενικώς) «μέσα σε μια ατμόσφαιρα χαράς δημιουργούν», χωρίς καμιά άλλη αναφορά στις συνθήκες ζωής των ανθρώπων της εποχής... Η αναλυτικότερη παρουσίαση δεν αποστερεί τον ελληνοκεντρικό χαρακτήρα, αφού πέρα από την απλή παράθεση ονομάτων καλλιτεχνών και λογίων της Αναγέννησης, η μόνη εκτενής αναφορά γίνεται στο Βυζαντινό λόγιο Βησσαρίωνα, ενώ αγνοείται χαρακτηριστικά ο Gutenberg... Παρά την αναλυτικότερη παρουσίαση τέλος και την αναφορά σε αδικίες που εξακολουθούν να υπάρχουν και προκαλούν αγώνες των ανθρώπων (γενικώς και πάλι) στο 19ο και 20ο αι. «για κοινωνική δικαιοσύνη, ισότητα και ελευθερία», ο μόνος συγκεκριμένος αγώνας που παρουσιάζεται αφορά το γυναικείο ζήτημα...
Σε ότι αφορά τη θεματική παράθεση της ύλης θεωρούμε ότι η πολύ εκτεταμένη εφαρμογή της στο συγκεκριμένο βιβλίο θα οδηγήσει στην αδυναμία κατανόησης των ιστορικών γεγονότων, της θέσης του καθενός στον ιστορικό χρόνο και κυρίως της σχέσης αίτιου και αιτιατού. Με τέτοιο τρόπο είναι δομημένες οι 2 από τις 5 ενότητες το νέου βιβλίου («Η Μεγάλη Επανάσταση» και η «Ελλάδα ανεξάρτητο κράτος»). Η πρώτη απ' αυτές χωρίζεται σε 14 κεφάλαια, μεταξύ των οποίων αυτά που αφορούν τη «στρατιωτική οργάνωση του Αγώνα», τις «πολεμικές επιχειρήσεις» (2 κεφ.), την «πολιτική οργάνωση», τις «μορφές του '21», τις «εμφύλιες συγκρούσεις» κ.ά. Μ' αυτό τον τρόπο όμως το πιθανότερο αποτέλεσμα είναι οι μαθητές να σχηματίσουν τελικά την εντύπωση ότι η επανάσταση είναι ένα άθροισμα 10-15 «πολεμικών επιχειρήσεων» (δοσμένων παντελώς άχρωμα σε πίνακες, από τους οποίους δε φαίνεται ούτε καν ποια ήταν νικηφόρα για τους Έλληνες), με ορισμένα από τα οποία συνδέονται κάποιες «μορφές του '21», χωρίς βέβαια να μπορούν να τα συνδέσουν μεταξύ τους (καθώς και με τις πολιτικές και διπλωματικές εξελίξεις) και να κατανοήσουν τη σημασία τους για την έκβαση της επανάστασης. Μ' αυτό τον τρόπο θα μάθουν ορισμένα ονόματα όπως Παπαφλέσσας, Νικηταράς, Μπότσαρης, Μαυροκορδάτος, Κωλλέτης, Λόντος, Ζαΐμης κ.ά., χωρίς όμως να γνωρίζουν ποια ήταν η συμβολή τους (θετική ή αρνητική) στην επανάσταση, χωρίς να μπορούν π.χ. να συνδέσουν τον Παπαφλέσσα και τον Κουντουριώτη με την απόβαση του Ιμπραήμ στην Πελοπόννησο. Έτσι η ιστορική γνώση των μαθητών εξαντλείται στο ότι «οι Έλληνες αδυνατούν να συγκρατήσουν τον τουρκοαιγυπτιακό στρατό και ο Ιμπραήμ τελικά καταπνίγει την επανάσταση στην Πελοπόννησο», χωρίς βέβαια το «αδυνατούν» να συνδέεται σε κάποιο σημείο με τις «εμφύλιες συγκρούσεις» ή γενικότερα να γίνεται κάποια προσπάθεια ερμηνείας του, με αναφορές στην «πολιτική» και «στρατιωτική οργάνωση του Αγώνα».
Και για να ολοκληρώσουμε αυτό το θέμα ας αναφερθούμε σε ένα μόνο κεφάλαιο της δεύτερης από τις προαναφερθείσες ενότητες, το σχετικό με το «πολίτευμα». Το κεφάλαιο αυτό αναφέρεται στην περίοδο από την άφιξη του Όθωνα στην Ελλάδα (1833) μέχρι το κίνημα στο Γουδί (1909). Έτσι όμως, γεγονότα πολύ διαφορετικά μεταξύ τους, όπως το κίνημα της 3ης Σεπτεμβρίου και το κίνημα στο Γουδί, μη εντασσόμενα στο συγκεκριμένο ιστορικό τους πλαίσιο, φαίνονται να έχουν τον ίδιο στόχο, το Σύνταγμα. Έτσι και πέρα από το ότι, κατά τους συγγραφείς, με το κίνημα στο Γουδί «τερματίζεται μια μακρά περίοδος αγώνων για τον εκδημοκρατισμό του πολιτεύματος», το συγκεκριμένο γεγονός δε συνδέεται ούτε με το «εθνικό ζήτημα» (ελληνοτουρκικός πόλεμος-1897, Μακεδονία, Κρήτη) ούτε με οικονομικά (πτώχευση, διεθνής έλεγχος κ.ά.) και κοινωνικά ζητήματα που παρατίθενται σε άλλα κεφάλαια.
Ως προς την ανάδειξη ιστορικών ζητημάτων αποκλεισμένων συνήθως από τα σχολικά βιβλία της ιστορίας, θα πρέπει να δεχτούμε ότι αυτά δεν μπορούν να αποτελούν άλλοθι για την απόκρυψη άλλων γεγονότων. Αποτελεί σίγουρα θετική εξέλιξη (και πρωτόφαντη για τα ελληνικά σχολικά εγχειρίδια) η αρκετά συχνή αναφορά σε άντρες και γυναίκες, στο ρόλο των γυναικών γενικότερα και το γυναικείο ζήτημα ειδικότερα, αν και αυτό το τελευταίο, όπως είδαμε στο κεφάλαιο για τη Γαλλική Επανάσταση, γίνεται άλλοθι για την αποσιώπηση άλλων, σημαντικότερων ίσως, ζητημάτων. Παρόμοιο ρόλο παίζει το ίδιο ζήτημα και στο κεφάλαιο «Κοινωνία και κράτος στο Μεσοπόλεμο», σε συνδυασμό μάλιστα με ένα άλλο επίσης για πρώτη φορά παρουσιαζόμενο σε τέτοια έκταση ζήτημα, το εργατικό κίνημα και τους αγώνες του. Πράγματι τα προβλήματα των εργαζόμενων, οι διεκδικήσεις τους και το εργατικό κίνημα στο νέο βιβλίο κατέχουν μια αρκετά καλύτερη θέση σε σχέση με το παλιό. Εκτός από την προαναφερθείσα, αφιερώνεται σ' αυτά μια ακόμη σελίδα "μαθητείας", στο κεφάλαιο «Εκσυγχρονισμός του κράτους» (εργατική νομοθεσία μετά το 1909). Η παρουσίαση όμως αυτή του εργατικού κινήματος (όπως και του γυναικείου ζητήματος-διεκδίκηση ψήφου), εξιλεώνει τους συγγραφείς από την παράλειψη κάθε αναφοράς σε ένα από τα γεγονότα που άσκησαν σημαντικότατη επιρροή στην ανάπτυξη του εργατικού κινήματος του μεσοπολέμου, τη ρώσικη επανάσταση; «Οι λαοί, επηρεασμένοι από τις ιδέες της ρώσικης επανάστασης για ισότητα και δικαιοσύνη, διεκδικούσαν περισσότερα δικαιώματα», αναφέρεται στο παλιό βιβλίο, ενώ σε άλλο σημείο του παρουσιάζονται τα βασικά χαρακτηριστικά και οι ιδέες της. Στο νέο βιβλίο απλά αγνοείται...
Οι αποσιωπήσεις συνεχίζονται και στο επόμενο κεφάλαιο, το σχετικό με το Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, ο οποίος φαίνεται να ήταν ένας πόλεμος χωρίς αιτίες και αυτουργούς των γεγονότων. Ενδεικτικά αναφέρουμε το (κατά τη διατύπωση του παλιού βιβλίου) «έγκλημα κατά της ανθρωπότητας», τη ρίψη της ατομικής βόμβας στη Χιροσίμα και το Ναγκασάκι (μαζί με το Ολοκαύτωμα των Εβραίων ... Οι Τσιγγάνοι απλώς αγνοούνται), που στο νέο βιβλίο όχι μόνο γίνεται απλά μια από τις «τραγικότερες στιγμές του πολέμου», αλλά δεν έχει και πατρότητα και πάνω απ' όλα καμιά σχέση με τους Αμερικάνους. Στο ίδιο κεφάλαιο μπορούμε να επισημάνουμε ακόμη την εξίσωση του ρόλου της Σοβιετικής Ένωσης και των Η.Π.Α. στον πόλεμο (πάλι καλά που δεν αποκρύβονται από το σχετικό πίνακα τα δεκάδες εκατομμύρια των νεκρών Σοβιετικών) αλλά και την απουσία οποιασδήποτε αναφοράς στα αποτελέσματα του πολέμου στη διεθνή πολιτική, όπως η συμφωνία της Γιάλτας και η ίδρυση του Ο.Η.Ε., που αναφέρονται στο παλιό βιβλίο.
Αν τώρα έρθουμε στην ιστορία των τελευταίων δεκαετιών, παρατηρούμε ότι αποσιωπάται και πάλι ο ρόλος των Αμερικάνων όχι μόνο στη διεθνή πολιτική (ο «Ψυχρός Πόλεμος» δεν υπήρξε ως ιστορικό γεγονός...) αλλά και στην ελληνική ιστορία. Έτσι δε φαίνεται να έχουν καμιά ανάμιξη στην ελληνική πολιτική και ασφαλώς δεν έχουν καμιά σχέση με την επιβολή της δικτατορίας στην Ελλάδα...

Για να ολοκληρώσουμε αυτή τη μικρή περιήγησή μας στον κόσμο του νέου βιβλίου της ιστορίας, ας αναφερθούμε σε δύο ακόμη σημεία του. Το πρώτο αφορά μια άλλου τύπου αποσιώπηση σχετική με τα χρόνια της Τουρκοκρατίας και την επανάσταση του '21. Πρόκειται για την αποσιώπηση δύο από τους πιο γνωστούς ιστορικούς μύθους για τις συγκεκριμένες περιόδους, του "κρυφού σχολειού" και την κήρυξη της επανάστασης από τον Π.Π. Γερμανό στην Άγια Λαύρα. Και ενώ το πρώτο απ' αυτά στο παλιό βιβλίο αναφέρεται ως θρύλος και το δεύτερο, με τις παρατιθέμενες πηγές για την έναρξη της επανάστασης και τις απόψεις του Π.Π. Γερμανού ουσιαστικά διαψεύδεται, στο νέο βιβλίο ο μεν Π.Π. Γερμανός ως μορφή της επανάστασης που έδρασε το 1821 ενώ ο μύθος του "κρυφού σχολείου" αποσιωπάται παντελώς. Αλλά η μη παρουσίαση των ιστορικών μύθων ως τέτοιων επιτρέπει τελικά την επιβίωση και αναπαραγωγή τους...
Το δεύτερο αφορά μια διατύπωση για το ρόλο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, που παραθέτουμε έτσι χωρίς κανένα σχόλιο: «Οι χώρες-μέλη της Ε.Ε. προσπαθούν (...) να λειτουργούν συλλογικά σε μια σειρά θεμάτων όπως η ειρήνη, ο πολιτισμός, το περιβάλλον».
Πέρα δε απ' όλα αυτά και παρά τις μεγάλες προσδοκίες των συγγραφέων, υπάρχει πάντα η πιθανότητα και η συγκεκριμένη δομή του νέου βιβλίου το επιτρέπει, το μάθημα της ιστορίας να εξαντλείται στην αποστήθιση από τους μαθητές του μικρού κειμένου, των όρων του γλωσσάριου και των απαντήσεων στα δύο ερωτήματα της σύνθεσης.
Με βάση όλα τα παραπάνω φαίνεται ότι η απάντηση στα ερωτήματα που θέσαμε εισαγωγικά είναι μάλλον αρνητική. Και έτσι νομίζουμε ότι απαντιούνται και ψευτοδιλήμματα του τύπου «με το παλιό ή με το νέο βιβλίο;"...

από aporon 22/02/2007 11:50 πμ.


  βλέπω έναν χαρακτηρισμό τυου κεμάλ ως γενοκτόνου. Ομως υπέυθυνος για μαζικές σφαγές είναι μόνο στο 1922, σε μια εποχή που δεν μπορούμε να ρίξουμε μόνο σε αυτόν ευθύνες. την εποχή των Αρμενίων και των Ποντίων δεν υπάρχουν στοιχεία ότι ηθήθηκε αυτών των σφαγών, τότε ήταν απλός αξιωματικός.

  Αλέξανδρε Λ.,

σκέφτηκα πολύ αν θα έπρεπε να σχολιάσω τα όσα έγραψες και για την απαξίωση που εξέφρασες (για άλλη μια φορά) και για τη ρατσιστική επιβεβαίωση (δεν ξέρω αν τόκανες εσύ) αυτής της απαξίωσης.

Μόνο μια ερώτηση: Πώς είναι δυνατόν να βρισκόμαστε (υποθέτωντας ότι βρισκόμαστε) στην ίδια πλευρά της κοινωβνικής σύγκρουσης, να κατεβαίνουμε μαζί στο πεζοδρόμιο, να τρώμε μαζί ξύλο, να έχουμε τους ίδιους ταξικούς αντιπάλους και όταν βάζουμε κάποια ζητήματα που σχετίζονται με μια από τις πολλές μας ταυτότητες (δηλαδή μ' αυτή που καθορίστηκε από την πολιτική του τουρκικού εθνικισμού) με τρόπο απολύτως συμβατό με τις ευρύτερες πολιτικές και κοινωνικές μας ευαισθησίες και πρακτικές, να αντιμετωπίζουμε τέτοια συμπεριφορά;

Για τον απορώντα. Ο Κεμάλ Ατατούρκ ολοκλήρωσε  το νεοτουρκικό ρατσιστικό σχέδιο για τη δημιουργία ενός τουρκικού έθνους-κρατους, με την εξόντωση των ανεπιθύμητων κοινωνικών ομάδων και την καταστροφή της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Και τα θύματα αυτής της διαδικασίας υπήρξαν οι χριστιανικές ομάδες της Ανατολής (Έλληνες, Αρμένιοι, Ασσυροχαλδαίοι, Αραμαίοι) και οι πολύμορφοι  μουσουλμανικοί  πληθυσμοί της Αυτοκρατορίας, τους οποίους με το ζόρι τους έβαλε στη μέγγενη του εθνικισμού...

 

 


ολοκλήρωσε  το νεοελληνικό ρατσιστικό σχέδιο για τη δημιουργία ενός καθαρά ελληνικού έθνους-κρατους, με την εξόντωση των ανεπιθύμητων κοινωνικών ομάδων και την καταστροφή της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Και τα θύματα αυτής της διαδικασίας υπήρξαν οι μη χριστιανικές ομάδες του Μοριά (Τούρκοι, Εβραίοι) και οι πολύμορφοι αλβανικοί πληθυσμοί της δυτικής οθωμανικής Αυτοκρατορίας, τους οποίους με το ζόρι έβαλε στη μέγγενη του εθνικισμού ή του εξελληνισμού.

Βέβαια, τα εθνικιστικά βιβλία της 6ης δημοτικού, όπως και όλων των άλλων τάξεων, δεν τον αναφέρουν ως γενοκτόνο στα πλαίσια της πολιτικής κατευνασμού των ελληναράδων.

από Αλέξανδρος Λ. 22/02/2007 6:29 μμ.


Αγαπητέ m-p γράφεις:

"για την απαξίωση που εξέφρασες (για άλλη μια φορά) και για τη ρατσιστική επιβεβαίωση (δεν ξέρω αν τόκανες εσύ) αυτής της απαξίωσης".

Ρατσιστική επιβεβαίωση; Και δεν ξέρεις αν το έκανα εγώ; αν αναφέρεσαι σε κάτι που έγραψε άλλος πρέπει να σε ενημερώσω πως εγώ γράφω πάντα με το ίδιο όνομα σε αντίθεση με 'σένα που προσπαθείς να δείξεις ότι είσαστε πολλοί...

Παρεπιπτόντως, έχω γενικά μια απαξιωτική στάση απέναντι στους εθνικιστές, είναι γεγονός...

Επίσης γράφεις:

"Μόνο μια ερώτηση: Πώς είναι δυνατόν να βρισκόμαστε (υποθέτωντας ότι βρισκόμαστε) στην ίδια πλευρά της κοινωβνικής σύγκρουσης, να κατεβαίνουμε μαζί στο πεζοδρόμιο, να τρώμε μαζί ξύλο, να έχουμε τους ίδιους ταξικούς αντιπάλους και όταν βάζουμε κάποια ζητήματα που σχετίζονται με μια από τις πολλές μας ταυτότητες (δηλαδή μ' αυτή που καθορίστηκε από την πολιτική του τουρκικού εθνικισμού) με τρόπο απολύτως συμβατό με τις ευρύτερες πολιτικές και κοινωνικές μας ευαισθησίες και πρακτικές, να αντιμετωπίζουμε τέτοια συμπεριφορά;"

Δεν αγωνιζόμαστε μαζί και δεν έχουμε τους ίδιους αντιπάλους γιατί εσύ έχεις ως αντιπάλους όλους τους Ελλαδίτες που δεν έχουν προσφυγική καταγωγή και ισχυρίζεσαι πως σε καταπιέζουν ("σαν παλαιστήνιο σε αραβικό κράτος"). Εσύ χωρίζεις τον κόσμο σε "κατατρεγμένους πρόσφυγες" και "καταπιεστές ντόπιους", οπότε δεν είναι δυνατόν να παλέψουμε μαζί. Μπορούμε βέβαια να συζητάμε για τις φαντασιώσεις σου, κι αυτό καλό είναι...

 

m-p

από κάποιος 23/02/2007 11:56 πμ.


ο λόγος που αντιμετωπίζεις τέτοια συμπεριφορά, είναι επειδή "όταν βάζεις κάποια ζητήματα που σχετίζονται με μια από τις πολλές μας ταυτότητες" το κάνεις από την κλασσική εθνικιστική σκοπιά.

Όταν λες ότι η ταυτότητά σου ως  πρόσφυγας (απόγονος προσφύγων προφανώς αλλά τέσπα) καθορίζεται από τον τουρκικό εθνικισμό, παραγνωρίζεις τη σημασία και συμμετοχή του ελληνικού εθνικισμού στην "προσφυγοποίησή" σου (των προγόνων σου δηλαδή).

Αλλά ακόμα και ότι τώρα, μετά από 85 χρόνια, επιλέγεις ως μια από τις ταυτότητές σου την προσφυγική, τι άλλο εκτός από μίζερη θυματοποίηση, χαρακτηριστική του ελληνικού εθνικισμού της 'ψωροκώσταινας'  μπορεί να δείχνει?

από κάποιος άλλος 23/02/2007 7:42 μμ.


  Αγαπητέ μου "κάποιος"

Ανάποδα τα βλέπεις τα πράγματα.

Το να ομιλεί κάποιος την μητρική του γλώσσα, να χορεύει και να ακούει τραγούδια με τα οποία μεγάλωσε από τα γεννοφάσκια του το να μπορεί να τα λέει αυτα σε τρίτους ,το να υποστηρίζει δηλαδή κάποιος το δικαίωμά του στην όποια πολιτισμική διαφορετικότητα και ιδιεταιρότητα δεν είναι εθνικισμός.

Αντίθετα είναι χαρακτηριστικό του ελληνικού (και όχι μόνο)εθνικισμού (με τις κλασσικές και σύγχρονες μορφές του)της ψωροκώσταινας η πολιτιστική, πολιτισμική ομογενοποίηση και ισοπέδωση αυτών των διαφορετικοτήτων.΄

Όσον αφορά την ταυτότητα του πρόσφυγα.

Πολλοί πρόσφυγες ήρθαν στην Ελλάδα πολύ πριν το 1923(συμφωνία ανταλλαγής πληθυσμών ) και πρίν τον Μάϊο του 1919 όταν ο ελληνικός στρατός πήγε στην Σμύρνη. Προφανώς αυτοί που ήρθαν πριν το 1919,  δεν ήρθαν στην Ελλάδα για να πουλήσουν φυλλόχωμα, καστανόχωμα, παλιά μπακίρια κλπ.κλπ.και τους άρεσε και μείνανε. Ήρθαν ώς πρόσφυγες εξ αιτίας των  μαζικών εθνικών εκκαθαρίσεων των χριστιανικών πληθυσμών της Μ.Ασίας που είχαν ξεκινήσει ήδη από το 1914-15 από τον τουρκικό εθνικισμό..Αποτέλεσμα λοιπόν των εθνικών εκκαθαρίσεων υπήρξαν οι πρόσφυγες.

Που την είδες λοιπόν την συμμετοχή του ελληνικού εθνικισμού στην προσφυγοποίηση των Ρωμιών της Ανατολής ?

Δεν πιστεύω δε να εννοείς ότι μπορούσε κάτι να κάνει και δεν το έκανε για να αποτρέψει αυτήν την προσφυγοποίηση. Και αν ναι , τί ?

Εδώ θα πρέπει να πω ότι οι ακρότητες και σφαγές που διέπραξε ο ελληνικός στρατός στην Μ. Ασία  ήταν η αιτία που η εθνοκάθαρση των Ρωμιών της Ανατολής από τον τουρκικό εθνικισμό είχε περισσότερο βιαιες μορφές σε κάποιες περιοχές από ότι σε άλλες.

από .............. 21/04/2007 8:50 πμ.


ξεκολλατε ρε το μυαλο σας ο κεμαλ ηταν η πιο αιμοδιψης προσωπικοτητα των βαλκανιων των τελευταιων 100 χρονων,οι εθνοκαθαρσεις που διεπραξε δεν εχουν προηγουμενο ουτε σε εκταση,ουτε σε αριθμο νεκρων και εκδιωχθεντων,και καλως η κακως μονο ενας ηλιθιος θα συγκρινε σε πραγματικα μεγεθη π.χ την αλωση(ισοπεδωση θα ελεγα)της τριπολης π.χ εν συγκρισειμ'αυτα που εκανε το αποβρασμα ο κεμαλ.τρεις διαφορετικες εθνικες ομαδες κατεσφαγησαν και διασκορπιστηκαν στα 4 σημεια του οριζοντα.κανενας αλλος βαλκανικος εθνικισμος δεν πηρε την εκταση και την καφριλα του κεμαλισμου.ο κεμαλ εκανε πραξη οτι ο καθε εθνικιστης επι γης ονειρευεται,η εν λογω ιδεολογια προσωποποιειται σ'αυτον οσο σε καμια αλλη προσωπικοτητα των βαλκανιων.οι δικοι μας ή οι βουλγαροι εθνικιστες μπορει να τα ονειρευονταν ολ'αυτα με τη διαφορα οτι δεν μπορεσαν να τα πραγματοποιησουν(στην εκταση που τα εκανε ο μουσταφα,τουλαχιστον).

καποιος εγραψε για τον κολοκοτρωνη,προφανως αγνοοντας την προσπαθεια ιδρυσης ελληνο-αλβανικου βασιλειου απο τον κολοκοτρωνη και τον αλη φαρμακη με σημαια που απ'τη μια ειχε το σταυρο και απ'την αλλη την ημισεληνο.ο γερος του μωρια μπορει να ηταν αρχιδι σε πολλα(πλακακια με τους κοτζαμπασηδες κλπ) αλλα μη λεμε κι ο,τι θελουμε.ο οδυσσεας ανδουτσος ηταν επισης μουσουλμανος,αλλα αυτα φροντισε να τα θαψει η καλη μας εκκλησια.στην ελληνικη επανασταση δεν υπηρχει συμπαγης εθνικη ιδεολογια σε καμια περιπτωση.ειχαμε μονο την ταση των οπλαρχηγων και των κοτζαμπασηδων για εξουσια και τους(ακομα) ανεκπληρωτους ποθους του φτωχου λαου για αναδιανομη της γης.στην επανασταση συμμετειχαν και τουρκαλβανοι και αλλα ετεροκλητα στοιχεια μιας και ηταν μια επανασταση(ασχετα με την καταληξη της) καρμποναρικου τυπου.ο κεμαλ απ'την αλλη ηταν συνειδητος φορεας της εθνικιστικης ιδεολογιας(η τουρκια στους τουρκους,τωρα τι σημαινε τουρκος και τι οχι σε μια χωρα που ηταν το απολυτο χωνευτηρι,το ορισε ο κεμαλ με τις εκκαθαρισεις του)

ωστοσο οι ηθικοι αυτουργοι της καταστροφης της σμυρνης ειναι η μεγαλοαστικη ελληνικη ταξη με τα φερεφωνα της βενιζελος,κωνσταντινος,δραγουμης και λοιποι θλιβεροι μεγαλοιδεατες(υπαρχει η περιπτωση ο δραγουμης να μην ηταν εγκαθετος αλλα απλα μαλακας).ευελπιστωντας σε επενδυσεις στην υπο διαλυση οθωμανικη αυτοκρατορια κατασπαταλησαν το δημοσιο χρημα,εστειλαν ανθρωπους στο θανατο και προκαλεσαν τον ξεριζωμο γηγενων πληθυσμων.και φυσικα σε οποιονδηποτε παπαρα μιλαει για εθνικες ομοψυχιες και λοιπες ανοησιες τον καλω να τσεκαρει ποια ηταν η συμπεριφορα των ελλαδιτων απεναντι στους προσφυγγες(προ-σφιγγες,παστρικες,τουρκοσποροι κ.ο.κ).πραγμα που αποκαλυπτει για μια ακομα φορα τα οικονομικα κινητρα πισω απ'τις μεγαλοστομιες του αντιμεταναστευτικου πατριωτορατσισμου.

να προσθεσω κι οτι το μεγεθος των διωξεων των αντιφρονουντων τουρκων(αριστερων-αναρχικων κλπ)δεν παρατηρειται πουθενα στη βαλκανικη γειτονια μας σε τετοιο βαθμο.αρνηση του εθνικισμου δε σημαινει να πεφτουν στα μαλακα οι ξενοι εθνικιστες,ας μην παραγουμε αντι-ιδεολογιες

*

από Αυτοκρατορικός 21/04/2007 11:31 πμ.


 Πείτε ρε παλικάρια αντεθνικιστές, τι εθνικοαπελευθερωτικά κινήματα και κουραφέξαλα, αν επιβίωνε η Οθωμανική Αυτοκρατορία, θα ήταν πολύ πιο εύκολο για τα κοινωνικά κινήματα να πετύχουν μια αταξική-αεθνική κοινωνία ενώ σίγουρα η εθνογένεση που άρχισε απο τον 19ο αιώνα μόνο ως πισωγύρισμα, μπορεί να θεωρηθεί. Μπλέξαμε με εθνικισμούς, πολέμους, εθνοκαθάρσεις και κτλ. για αυτό είναι πιο θετικό για τα κοινωνικά κινήματα να επιδιώκουν τη διατήρηση των αυτοκρατορικών συνόλων διακυβέρνησης γιατί έτσι δεν ανοίγει ο ασκός του αιόλου των εθνικισμών (υπάρχει βέβαια ένας μόνος αυτός του κυρίαρχου, αλλά καλύτερα ένας παρά δέκα), το αίτημα για την κοινωνική απελευθέρωση δεν κάνει πισωγυρίσματα. Στο κάτω κάτω της γραφής η Αμερικανική Αυτοκρατορία στον πλανήτη έχει και κάποια θετικά στοιχεία, για τα "κοινωνικά κινήματα", περιορίζει τους εθνικισμούς(δες Σέρβους, Ιρακινούς, Ιρανούς και άλλους σκοταδιστές), φανταστείτε να διαλυθεί η Αμερικανική Υπερδύναμη θα δημιουργηθεί χάος, θα γεννιούνται οι εθνικισμοί, σε κάθε γωνιά του πλανήτη.  Άλλωστε κάτι τέτοιο δεν έγινε και με την κατέρρευση της Σοβιετικής Ένωσης, δεν πληγώθηκε ολόκληρη η περιοχή από την αναβίωση των εθνικισμών, τα αιτήματα για κοινωνική χειραφέτηση δεν πλήχθηκαν από αυτή την εξέλιξη; Αυτά να τα δούν οι διάφοροι ακροαριστεροί που από το 50 ασκούσαν κριτική στη Σοβιετική Ένωση, από μια, και καλά, αριστερή μπάντα, είδαμε τι πέτυχαν, την επιστροφή στο σκοταδισμό των εθνικισμών. Σε τέτοια ηλίθια συμπεράσματα φτάνει κάποιος, αν στο μυαλό του υπάρχει μόνο ένα σχήμα αντίληψης των πραγμάτων η γραμμικότητα και έχει κάποια θέσφατα, εθνικισμό= οπισθοδρόμηση και τίποτα άλλο. Με αυτό τον τρόπο ο Κολοκοτρώνης του φαίνεται σφαγέας προβοκάτορας, όπως την ίδια άποψη θα διατυπώσουν και για άλλους εκείνους, που αντιστέκονται στα αυτοκρατορικά σχέδια της Υπερδύναμης της κάθε εποχής, είτε αυτή η Βρετανική Αυτοκρατορία, η Οθωμανική, η Σοβιετική, η Αμερικανική ή οποιαδήποτε άλλη.και όλα αυτά πάντα για το καλό των κοινωνικών κινημάτων και με στόχο την κοινωνική χειραφέτηση, αφήστε ρε παλικάρια, ο σύγχρονος εθνικισμός είναι αδιαχώριστα αλληλένδετος με τον αντεθνικισμό, βήμα δεν κάνει ο ένας χωρίς τον άλλο, ο ένας ρίχνει νερό στο μύλο του άλλου. Χωρίς τον Καρατζαφέρη δεν θα είχαν λόγο ύπαρξης πολύ αντεθνικιστές, αλλά και το αντίστροφο. Είναι πια τόσο τόσο ξεκάθαρο το παιχνίδι που καταντά βαρετό.

**

από Αυτοκρατορικός 21/04/2007 11:38 πμ.


Α και φυσικά όλα αυτά για να μην γίνεται κουβέντα για το περιεχόμενο, για να μένουμε διαρκώς στις ετικέτες, στη διαδικασία της ταυτοποίησης του καθενός (αν είναι δικός μας ή των άλλων) και έτσι να κυλά όμορφα με μια επίφαση αγωνιστικότητας και ριζοσπαστικότητας. να μην ανοίξουμε λίγο τα ματάκια μας να δούμε τι γίνετε στα Βαλκάνια, αυτά ακούγονται τόσο μακρινά λές και βρίσκονται στη Νοτιοανατολική Ασία, στη Μέση Ανατολή και στην Νοτιοανατολική Ευρώπη. λές και δεν υπάρχει πια Ιμπεριαλισμός, αλλά ξέχασα ο Ιμπεριαλισμός είναι το καταφύγιο του εθνικισμού.

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

To μέγιστο μέγεθος των αρχείων είναι 16ΜΒ. Επιτρέπονται όλες οι γνωστές καταλήξεις αρχείων εικόνας,ήχου, βίντεο. ΠΡΟΣΟΧΗ! Για να υπάρχει η δυνατότα embed ενός video πρέπει να είναι της μορφής mp4 ή ogg.

Νέο! Επιλέξτε ποιά εικόνα θα απεικονίζεται στην αρχή του σχόλιου.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License