Η ιστορία του FARC

Αυτό το κείμενο εκδόθηκε από τη Γραμματεία του Κεντρικού Γενικού Επιτελείου (Central General Staff), FARC-Λαϊκός Στρατός, από τα βουνά της Κολομβίας, τον Μάιο του 2000.

36 χρόνια αγώνα για την ειρήνη και την εθνική κυριαρχία Στις 27 Μαΐου 1964, οι ένοπλες δυνάμεις της Κολομβίας, με την άμεση παρότρυνση και καθοδήγηση των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής, ξεκίνησαν τη μεγαλύτερη μέχρι τότε στρατιωτική επιχείρηση εγκλωβισμού και εξολόθρευσης. Στόχος: να εξαλείψουν το “ανατρεπτικό κέντρο” που έβαζε σε κίνδυνο την "εθνική τους ασφάλειά" και τη "δυτική τους δημοκρατία" . Αυτό το "ανατρεπτικό κέντρο" δημιουργήθηκε από αγρότες που είχαν εγκατασταθεί στην περιοχή Marquetalia, στην επαρχία Tolima, που επέζησαν μετά τις καταστροφές του πολέμου μεταξύ των παραδοσιακών πολιτικών κομμάτων. Φτωχοί φιλελεύθεροι είχαν πολεμήσει ενάντια σε φτωχούς συντηρητικούς, που εμπνεύστηκαν από τους ηγέτες εκείνων των κομμάτων στο μεταξύ τους αγώνα για την κατάκτηση της εξουσίας. Οι αγρότες της Marquetalia αφιερώθηκαν στη γεωργία για τη δική τους ευημερία και την ευημερία της κοινότητας όπου ζούσαν. Από το κράτος, ζήτησαν μόνο δρόμους για να μεταφέρουν τα προϊόντα τους, σχολεία για την εκπαίδευση των παιδιών τους και εγγυήσεις ενάντια στις δραστηριότητες των "pajaros", των παραστρατιωτικών συμμοριών που υπήρχαν τότε. Αυτά συμβαίνουν επί προεδρίας του Guillermo Leon Valencia. Τα θεσμικά όργανα του κράτους, ξεκινώντας από τον πρόεδρο, ήταν στα χέρια της φιλελεύθερης-συντηρητικής ελίτ, που προέκυψε από το αποκαλούμενο "Εθνικό Μέτωπο". Το Κοινοβούλιο αποτελούνταν από φιλελεύθερους και συντηρητικούς, υπό τη δαμόκλειο σπάθη του Alvaro Gomez Hurtado, του προσώπου που ήταν υπεύθυνος για την προπαρασκευή του εδάφους σε εθνικό και διεθνές επίπεδο, προκειμένου να δικαιολογήσει το σκάνδαλο που επιβλήθηκε από μια ξένη δύναμη. Δήλωσε ότι η Marquetalia θα είναι "ανεξάρτητη δημοκρατία" και περιέγραψε με στιλ Μακάρθι τους κατοίκους της (ληστές, εκβιαστές, πράκτορες του διεθνούς κομμουνισμού, κ.λπ.), και υποστήριξε ότι αποτελούσαν ένα άλλο κράτος μέσα στο κράτος. Διαβλέποντας την επερχόμενη επίθεση, και προκειμένου να βρουν μια άλλη διέξοδο, οι κάτοικοι κατέβαλαν κάθε προσπάθεια να προσεγγίσουν όλα τα ιδρύματα και τις οργανώσεις που θα μπορούσαν να δραστηριοποιηθούν, συμπεριλαμβανομένου του Κοινοβουλίου, της εκκλησίας και της διεθνούς κοινότητας, και τις κάλεσαν να επισκεφθούν την περιοχή και να δουν από πρώτο χέρι την κατάστασή τους. Η μόνη απάντηση ήταν μια δήλωση αλληλεγγύης από τους Γάλλους διανοούμενους και τον πατέρα Camilo Torres, που προσπάθησαν να πάνε στη ζώνη, αλλά τους εμπόδισε ο στρατός. Ο Πρόεδρος, που αντιπροσώπευε τους φιλελευθέρους και τους συντηρητικούς, και με την καθοδήγηση των Αμερικανών, έδωσε εν λευκώ εντολή στη στρατιωτική διοίκηση. Η επιχείρηση Marquetalia άρχισε: 16.000 άντρες με την υποστήριξη των πιο σύγχρονων τεχνικών, την ενθάρρυνση ανώτερων στελεχών του Πενταγώνου και την υποστήριξη των μεγάλων εφημερίδων, άρχισαν την "πατριωτική αποστολή" για να πετάξουν έξω σε τρεις εβδομάδες εκείνη την ομάδα των Κολομβιανών . Χρησιμοποίησαν κάθε μέσο που είχαν στη διάθεσή τους: εναέριους βομβαρδισμούς, επιθέσεις αλεξιπτωτιστών, τακτικές περικύκλωσης και εξολόθρευσης, βιολογικό πόλεμο, βασανιστήρια, ομαδικές εκτελέσεις, εξαγορά συνειδήσεων και δωροδοκία, καθώς επίσης και τη φυλάκιση και προσβολή εκείνων που ήταν αλληλέγγυοι με την "Αντίσταση της Marquetalia". 48 άνθρωποι, με ανεπαρκή οπλισμό και δυνατότητες ανεφοδιασμού, υπό τη διοίκηση και την καθοδήγηση του συντρόφου Manuel Marulanda Velez, δημιούργησαν έναν ένοπλο επαναστατικό πυρήνα, επηρεασμένοι από την παράδοση του αγώνα των ανθρώπων μας, την αντίσταση των ντόπιων και των μαύρων σκλάβων στις βίαιες και αιματηρές μεθόδους που χρησιμοποιήθηκαν από τους Ισπανούς όταν ήρθαν σε αυτά τα εδάφη, από τον Κοινή Εξέγερση του 1780 του Jose Antonio Galan, από την ανδρεία, το θάρρος και την αξιοπρέπεια εκείνων που απελευθέρωσαν το έθνος μας από την ισπανική αποικιοκρατία από το 1810 έως το 1819 και ύψωσαν το λάβαρο του αντι-ιμπεριαλισμού, της κοινωνικής δικαιοσύνης και της λατινοαμερικανικής ενότητας, που ξεδιπλώθηκαν από τον απελευθερωτή Simon Bolivar, αλλά καταστράφηκαν και συκοφαντήθηκαν από την κρεολική πολιτική τάξη. Αυτός ο πυρήνας μάζεψε την ηχώ τού πόνου και το θυμό εκείνων που κατασφάχτηκαν στις 6 Δεκεμβρίου 1928 στη "Περιοχή των Μπανανών" και ενσάρκωσε τις φιλοδοξίες της εργατικής τάξης και των δικών του ανθρώπων. Οι Επαναστατικές Ένοπλες Δυνάμεις της Κολομβίας - Λαϊκός Στρατός (FARC-EP) προέκυψαν κατά τη διάρκεια της σύγκρουσης, με ένα επαναστατικό πρόγραμμα που απευθυνόταν σε όλους τους πολίτες που ονειρεύονταν μια Κολομβία για τους Κολομβιανούς, με ίσες ευκαιρίες και δίκαιη κατανομή του πλούτου, όπου θα μπορεί να συνυπάρχει η ειρήνη με την κοινωνική ισότητα και την εθνική κυριαρχία. Κατά τη διάρκεια αυτών των 36 χρόνων έχουμε αντιμετωπίσει τις διάφορες στρατιωτικές επιχειρήσεις με τα στομφώδη ονόματά τους (Επιχείρηση Κολομβία, Επιχείρηση Εξολόθρευσης, Κλοιός, Καταστροφέας κ.λπ.), που εξαπέλυσε ο επίσημος στρατός. Στη φωτιά της μάχης, χιλιάδες αντάρτες έχουν ανδρωθεί, εμπνευσμένοι από την κληρονομιά και το πνεύμα της θυσίας των ιδρυτών του FARC-EP, έτοιμοι να τα δώσουν όλα, και τη ζωή τους ακόμα, για να πραγματοποιήσουν το όνειρο της ισότητας και της δικαιοσύνης που εμπνέουν τον αγώνα μας. Αυτή είναι μια επιλογή που ουσιαστικά επιβλήθηκε στους Κολομβιανούς από την κυρίαρχη τάξη που ακολουθεί την καθοδήγηση της κυβέρνησης των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής. Δεν κάνουμε πόλεμο για τον πόλεμο. Πιστοί στα ιδανικά της Μarquetalian, κάθε φορά που υπάρχει η δυνατότητα να ακολουθήσουμε διαφορετικό δρόμο από εκείνο της σύγκρουσης, υποστηρίζουμε την εύρεση μιας πολιτικής λύσης που θα ανοίξει το δρόμο προς τη συμφιλίωση και την ανασυγκρότηση και θα θέσει τις βάσεις της νέας Κολομβίας. Αλλά μοιραία αντιμετωπίζουμε την επιμονή και την αδιαλλαξία της κυρίαρχης τάξης που χρησιμοποιεί τέτοιες προτάσεις μόνο για να μας υποχρεώσει να υποταχτούμε. Το 1984, όταν διοικούσε ο Belisario Betancurt, αφού αποφύγαμε τα εμπόδια και τα τεχνάσματα των στρατιωτικών, υπογράψαμε τις "Συμφωνίες του La Uribe" που επρόκειτο να αναπτυχθούν και να εφαρμοστούν από το Κογκρέσο της Δημοκρατίας με τη φιλελεύθερη και συντηρητική πλειοψηφία του. Τα μέλη του Κογκρέσου δεν πήραν ποτέ την ευθύνη για αυτά που αποφασίστηκαν και προτίμησαν να συνεχίσουν να νομοθετούν σύμφωνα με τα συμφέροντα των αφεντικών τους, αυτών που είχαν την οικονομική δύναμη, και της πολεμικής τους μηχανής. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, αποτελέσαμε τη βάση για την προώθηση μιας νέας πολιτικής κίνησης, της Πατριωτικής Ένωσης (UP), μιας εναλλακτικής κίνησης, διαχωρισμένης από τα παραδοσιακά κόμματα, που αναζητούσε και άλλες λύσεις εκτός από τον πόλεμο. Ακόμα μια φορά το κράτος επανήλθε για να δολοφονήσει για να απομακρύνει εκείνους που ήταν αντίθετοι με τα συμφέροντα του, εκτοπίζοντας κυριολεκτικά με τα όπλα την Πατριωτική Ένωση από την πολιτική σκηνή. Χιλιάδες συμπατριώτες μας πλήρωσαν με τη ζωή τους επειδή τόλμησαν να ακολουθήσουν ένα ξεχωριστό δρόμο προκειμένου να δημιουργηθούν οι όροι που θα επέτρεπαν στους Κολομβιανούς να συνεργαστούν για τη δημιουργία μιας αξιοπρεπούς και κυρίαρχης Κολομβίας με προτεραιότητα στην εξασφάλιση τροφίμων, κατοικίας, υγειονομικής περίθαλψης και εκπαίδευσης. Πού ήταν τότε, εκείνοι που σήμερα διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους σε υστερικές και θεατρικές σκηνές, δυσφημώντας μας; Πού ήταν τότε ο Sabas Pretels, ο Fransisco Santos ή ο Pinedo Vidals; Σίγουρα ήταν σε κάποιο κοκτέιλ πάρτι, πίνοντας στην υγειά της σταθερότητας του καθεστώτος σε κάθε νέα αναγγελία θανάτου μελών της Πατριωτικής Ένωσης. Με αυτές τις οδυνηρές εμπειρίες, προτείναμε πάλι στους Κολομβιανούς το σχηματισμό του “Κινήματος Μπολιβάρ για μια νέα Κολομβία” ως μια οργάνωση που, υπό την ηγεσία του FARC-EP, θα συγκέντρωνε όλους εκείνους που, με πολιτικές ενέργειες και υπό το καθεστώς της παρανομίας που θα τους προστάτευε από την παραστρατιωτική βαρβαρότητα, θα ενεργούσε ενάντια στον αμερικανικό ιμπεριαλισμό, για να εκλείψουν η κρατική τρομοκρατία, οι αδικίες, οι ανισότητες, η ανεργία και η ταπείνωση. 36 χρόνια μετά τη δημιουργία μας, βρισκόμαστε σε διαδικασία διαλόγου με την κυβέρνηση. Αυτές οι συζητήσεις γίνονται με σκοπό τη δημιουργία κατάλληλων όρων έτσι ώστε η ένοπλη αναμέτρηση να μην είναι η μόνη διέξοδος που θα καταρρίψει τις μεγάλες οικονομικές, κοινωνικές, πολιτιστικές, εθνικές και πολιτικές ανισότητες που υφίστανται εδώ και 150 χρόνια που οι φιλελεύθεροι και οι συντηρητικοί κυβερνούν, υπηρετώντας εκείνους που έχουν την οικονομική δύναμη, αυτή που απέκτησαν μέσω της βίαιης απαλλοτρίωσης του εδάφους και της ανελέητης εκμετάλλευσης των εργαζομένων. Δεν είναι λόγω της καλοκαγαθίας ή της αυταπάρνησης της άρχουσας τάξης που έχουμε φτάσει σε αυτή την διαδικασία. Είναι μάλλον ο καρπός 36 χρόνων δύσκολης αντιπαράθεσης ανάμεσα στο λαό και το κράτος, στην οποία ο πραγματικός στρατός του Μπολιβάρ έχει σφυρηλατηθεί στη φωτιά της μάχης, έχει λιπανθεί με το αίμα των μαρτύρων του και είναι πάντα κοντά στις καθημερινές προσπάθειες των ανθρώπων μας. Αλλά, όπως στην Casa Verde, το Καράκας και την Tlaxcala, αυτή η κλειστή μειονότητα που σφετερίζεται την πολιτική και οικονομική ισχύ, θέλει να εκμεταλλευτεί την περίσταση, με τη βοήθεια της απάτης, της ανακρίβειας και της παραπληροφόρησης, για να μας παρουσιάσει σαν εχθρούς της ειρήνης σε ολόκληρη την εθνική και διεθνή κοινότητα. Όταν γίνονται μάχες, "είναι αποδεικτικά στοιχεία της έλλειψης επιθυμίας για την ειρήνη" - όταν δεν απαντάμε, "είναι σημάδι της αδυναμίας μας". Κραυγάζουν όταν ενημερώνουμε τον κόσμο για τα κριτήρια με τα οποία συλλέγουμε τα εφόδια μας, τη στιγμή που δεν λένε κουβέντα για την επιδοκιμασία τους για τα μέτρα του ολοκληρωτικού πολέμου και τον πολεμικό φόρο που επιβλήθηκε κατά τη διάρκεια των καταστρεπτικών τεσσάρων ετών διοίκησης του Cesar Gaviria, και που συνεχίστηκε από τους διαδόχους του. Μέχρι πρόσφατα, μας συκοφαντούσαν λέγοντας ότι είμαστε πράκτορες ξένων ιδεών και χρηματοδοτούμαστε από το χρυσό της Μόσχας. Μόλις κατέρρευσε το σοσιαλιστικό στρατόπεδο, στερώντας τους την πρόφαση για να συνεχίσουν μια τέτοια πλάνη, με μια υπερβολική δόση ξεδιαντροπιάς και κυνισμού προσπαθούν να εξηγήσουν την αύξηση και το δυνάμωμα του αντάρτικου στρατού ως καρπό του εμπορίου ναρκωτικών. Χρησιμοποιώντας τα ΜΜΕ που έχουν στην υπηρεσία τους, εξασκούν τη φασιστική πρακτική που λέει ότι “ένα ψέμα που θα ειπωθεί χίλιες φορές, μετατρέπεται σε αλήθεια”: “Αν δεν υπήρχε εμπόριο ναρκωτικών, το αντάρτικο θα είχε καταρρεύσει”. Το εμπόριο ναρκωτικών είναι ένα φαινόμενο του παγκοσμιοποιημένου καπιταλισμού και των Αμερικανών προ πάντων. Δεν είναι πρόβλημα του FARC. Το διαψεύδουμε. Αλλά δεδομένου ότι η αμερικανική κυβέρνηση χρησιμοποιεί την ύπαρξη του εμπορίου ναρκωτικών ως πρόφαση για εγκληματικές ενέργειες ενάντια στους Κολομβιανούς, τότε ζητάμε να νομιμοποιηθεί η χρήση ναρκωτικών. Αν γινόταν αυτό, τα υψηλά κέρδη που προκύπτουν από το παράνομο εμπόριο, θα καταστέλλονταν στη ρίζα τους, με τη χρήση ελεγχόμενη οι τοξικομανείς θα είχαν ιατρική φροντίδα και αυτό το καρκίνωμα θα αποβάλλονταν οριστικά. “Για τις μεγάλες ασθένειες, μεγάλες θεραπείες”. Στις 28 Μαΐου 1984, για πρώτη φορά στην πρόσφατη ιστορία της Κολομβίας συμφωνήθηκε διμερής εκεχειρία μεταξύ της κυβέρνησης και του FARC-EP, ως αποτέλεσμα των συμφωνιών του La Uribe, και οδήγησαν σε ανακωχή. Αμέσως οι ανώτεροι διοικητές των επίσημων ενόπλων δυνάμεων, που υποκινήθηκαν από τους μιλιταριστές, άρχισαν τις εγκυκλίους προς όλες τις μονάδες τους που τις προειδοποιούσαν ότι για κανέναν λόγο δεν πρέπει να αποτύχουν στην εκπλήρωση του “συνταγματικού τους καθήκοντος να υπερασπίσουν την τιμή και την ιδιοκτησία των πολιτών”. Οι πολλαπλές καταγγελίες που παρουσιάσαμε σχετικά με τις συστηματικές παραβιάσεις εκ μέρους των δυνάμεων κρατικής ασφάλειας, συμπεριλαμβανομένης της δολοφονίας 22 ανταρτών του FARC-EP στην περιοχή Uraba, το διάσημο “Σχέδιο Κόνδωρ” και τη σύλληψη και εξαφάνιση περισσότερων από εκατό ενεργών στελεχών του κινήματος, πρέπει να περιληφθούν στα αρχεία της Επιτροπής Επαλήθευσης που σχεδιάζεται για να ελέγξει την εφαρμογή εκείνων που συμφωνήθηκαν τότε. Αυτή τη στιγμή, που συζητείται η προοπτική μιας εκεχειρίας μέσα στην παρούσα διαδικασία διαλόγου, αξίζει να λάβουμε υπόψη μας εκείνη την εμπειρία. Επιπλέον, πρέπει να καθορίσουμε πολύ σαφώς την έννοια και τη διαφορά μεταξύ μιας εκεχειρίας και της ειρήνης. Εάν αυτό δεν γίνει, είναι σίγουρο ότι η παρούσα διαδικασία θα καταλήξει σε αδιέξοδο, κάτι που θα μπορούσε να μας οδηγήσει σε μια ακόμα απογοήτευση. Δεν μπορούμε να αντιλαμβανόμαστε την ειρήνη ως απλή σιγή των πυροβόλων, ενώ οι ισχυροί θα μπορούν να συνεχίσουν να εκμεταλλεύονται τους εργαζομένους και να αυξάνουν την ανεργία, ενώ το κόστος ζωής ανεβαίνει, οι μισθοί χάνουν την αξία τους, τα τσιφλίκια μεγαλώνουν και οι εκατοντάδες χιλιάδες εκτοπισμένων από την επαρχία φθάνουν στις πόλεις και τα όνειρα απόκτησης στέγης παραμένουν ακριβώς αυτό: όνειρα! Ταυτόχρονα κλείνουν τα δημόσια νοσοκομεία και μετατρέπουν την υγειονομική περίθαλψη σε μια κερδοφόρα επιχείρηση, όπου ο φτωχός ασθενής δεν έχει καμία θέση. Η εκπαίδευση απευθύνεται όλο και περισσότερο στην ελίτ, ενώ οι επιχειρήσεις στους στρατηγικούς τομείς της οικονομίας ιδιωτικοποιούνται. Αυξάνονται οι καταθέσεις εκείνων που κατέχουν τη νομοθετική, εκτελεστική και δικαστική εξουσία όσο εγκρίνουν και ψηφίζουν υπέρ του εκσυγχρονισμού και της εξειδίκευσης των κατασταλτικών δυνάμεων, ικετεύοντας για ξένες παροχές σε βάρος της εθνικής κυριαρχίας (βλ. Σχέδιο Κολομβία). Οι παραστρατιωτικές οργανώσεις χρήζουν ιδιαίτερης μνείας, καθώς είναι το σκληρό και αιματηρό εργαλείο που το κράτος χρησιμοποιεί στη βιασύνη του να πνίξει οποιαδήποτε εκδήλωση αντίστασης. Η παραστρατιωτική δράση απέκτησε τη σύγχρονη μορφή της στη δεκαετία του '80 και δυνάμωσε όταν τυποποιήθηκαν οι συμφωνίες του La Uribe. Χρηματοδοτημένες από τους εμπόρους ναρκωτικών και τους τσιφλικάδες, εκπαιδεύθηκαν από ισραηλινούς μισθοφόρους και με την ολοκληρωτική κάλυψη και υποστήριξη της ανώτερης διοίκησης των ενόπλων δυνάμεων και την πολιτική υποστήριξη της άρχουσας πολιτικής και επιχειρηματικής τάξης, χρησιμοποίησαν την περιοχή της Middle Magdalena ως κέντρο πειραματισμού. Ο στόχος τους ήταν να εκτοπίσουν κάθε έκφραση του δημοφιλούς αγώνα στην περιοχή, μέσα σε λιγότερο από δέκα χρόνια. Αν και πέρασαν 20 χρόνια, ούτε το αντάρτικο κίνημα στη Middle Magdalena εξαφάνισαν, ούτε τρομοκράτησαν τους κατοίκους. Η κυβερνώσα τάξη συνεχίζει να παίζει αυτό το χαρτί, παρά την υπόσχεση του Αντρές Παστράνα ότι θα χρησιμοποιήσει κάθε διαθέσιμο μέσο για να σταματήσει η παραστρατιωτική δράση να αποτελεί κρατική πολιτική. Δεσμεύτηκε γι’ αυτό κατά τη διάρκεια των δύο συναντήσεων που είχε με το διοικητή μας, τον Manuel Marulanda Velez. Προκειμένου να δημιουργήσει ένα προπέτασμα καπνού, για να περιθωριοποιήσει τη διαδικασία του διαλόγου και να αποσπάσει την προσοχή των μαζών που δεν προσαρμόζονται, παρά την όξυνση της παρούσας κρίσης που κατατρώει τις δομές του κράτους, ο Παστράνα προκήρυξε ένα ανέντιμο και παραπλανητικό δημοψήφισμα, για να βρει ο ίδιος στήριγμα απέναντι στην αγανάκτηση που προκάλεσε η αποκάλυψη ενός ακόμα σκανδάλου από αυτά που μαγειρεύονται στα όργανα του κράτους. Η διαφθορά είναι ένα απαραίτητο συστατικό του καπιταλισμού και χωρίς την ύπαρξή του, δεν θα μπορούσε να επιζήσει. Όταν τα δημόσια αξιώματα απονέμονται σε εκείνους που τα αξίζουν, και όχι με βάση το νεποτισμό, όταν δίνονται οι συμβάσεις στις επιχειρήσεις επειδή πληρούν τις κατάλληλες προϋποθέσεις και όχι επειδή υπόσχονται ανταλλάγματα, όταν οι κοινότητες θα έχουν την αυτονομία και τους δημοκρατικούς μηχανισμούς για να επηρεάζουν την κατανομή του πλούτου, τότε θα μπορούμε να χτίσουμε μια νέα χώρα. Καλούμε όλους τους Κολομβιανούς να συνεχίσουν τις προσπάθειές τους έτσι ώστε μέσω της κινητοποίησης και του αγώνα να παγιώσουμε τη διαδικασία διαλόγου που θα επιτρέψει σε όλους μας να σχεδιάσουμε μαζί την Κολομβία του 21ου αιώνα. Από την πλευρά μας, θα συνεχίσουμε, πιστοί στα ιδανικά της Μαρκετάλια, κρατώντας ζωντανή τη σκέψη του διοικητή μας Jacobo Αrenas, και των συντρόφων μας που έδωσαν τη ζωή και την ελευθερία τους “ανοίγοντας το μονοπάτι προς τη νέα Κολομβία”.

από KNit 19/03/2002 2:31 μμ.


...αναλυτική περιγραφή της ιστορίας των FARC-EP υπάρχει και στην τελευταία ΚΟΜΕΠ του 2001 (περιοδικό του ΚΚΕ). Είναι ένα αρθρο του Ρέγες γραμμένο ειδικά για το έντυπο (όπως είναι γνωστό, οι FARC συμμετείχαν τα τελευταία χρόνια στα Φεστιβάλ της ΚΝΕ, και αντιπροσωπεία του ΚΚΕ επισκέφθηκε τις ελεύθερες περιοχές της Κολομβίας πέρσι).

από superpink 19/03/2002 3:33 μμ.


Μόλις διάβασα από bbc ότι οι ΗΠΑ έκαναν το πρώτο επίσημο βήμα για την ανάμειξη τους στην υπόθεση του FARC. Kαι άλλες φορές ως γνωστόν οι ΗΠΑ προσπάθησαν να φέρουν με κάποιο τρόπο τα μέλη του FARC ενώπιον της διακαιοσύνης και να συνδέσουν το FARC με κάποιο αξιόποινο αδίκημα στηριγμένοι σε συγγεκριμένα στοιχεία. Αυτή τη φορά σύμφωνα και με το BBC o εξ ΗΠΑ εισαγγελέας John Aschroft ανακοίνωσε συγγεκριμένες κατηγορίες για διακίνηση ναρκωτικών (κακαϊνης συγγεκριμένα) ενεντίον μελών του FARC. Ειδικότερα καταδεικνύει κάποιον Tomas Molina που σύμφωνα με τον Aschroft δραστηριοποιείται στα σύνορα Κολομβίας-Βενεζουέλας. Οι ΗΠΑ καταζητούν πια μέλη του FARC, συνδέοντας έτσι άμεσα το FARC με τη διακίνηση ναρκωτικών και παράλληλα ζητούν από την κυβέρνηση της Κολομβίας να βοηθήσει στη σύλληψη του Molina. Όλα δείχνουν ότι οι ΗΠΑ κάνουν άλλο ένα βήμα για στρατιωτική επέμβαση στην Κολομβία.

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

To μέγιστο μέγεθος των αρχείων είναι 16ΜΒ. Επιτρέπονται όλες οι γνωστές καταλήξεις αρχείων εικόνας,ήχου, βίντεο. ΠΡΟΣΟΧΗ! Για να υπάρχει η δυνατότα embed ενός video πρέπει να είναι της μορφής mp4 ή ogg.

Νέο! Επιλέξτε ποιά εικόνα θα απεικονίζεται στην αρχή του σχόλιου.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License