Για την αντιπαράθεση με το νεοφιλελευθερισμό και την "κρατικίστικη" εναλλακτική

Επειδή γίνεται πολύς λόγος και κλίνεται σε όλες τις πτώσεις το "αντινεοφιλελεύθερο" παραμύθι, ας προβληματιστούμε σοβαρά, όσοι τουλάχιστο από το χώρο του αντιιμπεριαλισμού-αντικαπιταλισμού και της αυτονομίας/αναρχίας θέλουμε τη συντριβή της σημερινής αστοκρατικής καπιταλιστικής μηχανής...

Προβληματίζομαι εδώ και χρόνια, κύρια από το 1985
και δώθε, για το με ποια γραμμή πρέπει το αντιιμπεριαλιστικό και λαϊκό κίνημα να αντιπαλέψει τις λεγόμενες "νεοφιλελεύθερες" αντιμεταρρυθμίσεις σε όλες τις πτυχές της κοινωνικής βάσης και του εποικοδομήματος.

Κι αυτό γιατί προνομιακό ρόλο σε όλα τα αντινεοφιλελεύθερα κινήματα λαμβάνουν αυτοδιοριζόμενοι οι γνωστοί και μη εξαιρετέοι πολιτικοί εκπρόσωποι της συλλογικής κρατικής γραφειοκρατικής μπουρζουζίας (της αστικής τάξης νέου τύπου όπως την ονόμασε το αντιρεβιζιονιστικό κίνημα της δεκαετίας του 60).

Στην Ελλάδα, αυτό το κομμάτι του πολιτικού κόσμου εκπροσωπείται πιο ανοιχτά από τη λεγόμενη "αριστερή πτέρυγα" του ΣΥΝ και τους τροτσκιστές ή κρυφοτροτσκιστές (ΚΟΕ) συμμάχους της. Πρόκειται για εκείνα τα στελέχη που έγιναν γνωστά για το πόσο ΠΙΣΤΑ ΜΑΝΤΡΟΣΚΥΛΑ ΤΟΥ ΜΠΡΕΖΝΙΕΦΙΚΟΥ ΣΟΣΙΑΛΦΑΣΙΣΜΟΥ ήταν, για το πόσο λάτρευαν τον κρατικό τομέα της οικονομίας και το στρώμα των "σοσιαλιστών διευθυντών", δηλαδή των κρατικών μονοπωλιστών, τόσο στις "σοσιαλιστικές" χώρες όσο και στον ΠΑΣΟΚοφτιαγμένο καθ'ημάς κρατικομονοπωλιακό τομέα της ελλαδικής οικονομίας.

Βλέπουμε λοιπόν οι αντιστάσεις στο νεοφιλελευθερισμό να περιορίζονται σε αιτήματα τύπου "ΜΗ ΙΔΙΩΤΙΚΟΠΟΙΗΣΗ" ή ακόμα και "κρατικοποίηση" των εργοστασίων π.χ. που οι ιδιώτες κλείνουν για να πάνε αλλού να τρυγίσουν υπεραξία.

Με λίγα λόγια, αυτές οι δυνάμεις είναι ενάντιες στην αλφαβήτα του ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΟΥ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟΥ, στην αντίθεση-μίσος για το ΣΥΛΛΟΓΙΚΟ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΗ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟ ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΤΗ ΤΩΝ ΜΑΖΩΝ, ΤΟ ΑΣΤΙΚΟ ΚΡΑΤΟΣ.

Είναι χαρακτηριστικό ότι δυνάμεις που υποτίθεται ότι έχουν ένα εξαιρετικά αντικρατικό προφίλ όσον αφορά στην καταστολή (π.χ. το "Δίκτυο για τα Πολιτικά και Κοινωνικά Δικαιώματα" ή πιο σωστά ο συνδετικός κρίκος που δένει την αναρχία στο άρμα του σοσιαλφασιστικού μετώπου ΣΥΝ-τροτσκιστών), στο ζήτημα της οικονομίας μας τα λέει περίπου σα να λατρεύει μια κοινωνία που ΤΑ ΠΑΝΤΑ θα ανήκουν στο αστικό κράτος (και με λίγη αυτοδιαχειρισούλα, για να στρώνει η σάλτσα!)

Ακόμα πιο απογοητευτικά είναι τα πράγματα για τη δύναμη εκείνη που θα έπρεπε να ψυχανεμίζεται πρώτη, λόγω της φύσης της, την απάτη του αστοκρατικού αντιφιλελευθερισμού. Μιλώ για την ΑΝΑΡΧΙΑ (για τους ψευτομαοϊκούς των μ-λ που έχουν γίνει Μπρεζνιεφικότεροι του Μπρέζνιεφ δε μιλώ).

Η ΑΝΑΡΧΙΑ, λοιπόν, ενώ πιάνει κάπως το ζήτημα "τι κράτος - τι ιδιώτης", το αποσυνδέει από τον οικονομικό του περιεχόμενο και αποζητά μια ιδεαλιστική - υποκειμενική ελευθερία απέναντι και στους δυο, χωρίς να απαντά στο πώς θα τους κάνουμε στην μπάντα.

π.χ. η Α.Κ. έγραφε προ μηνών κάπου "ούτε κρατική - ούτε ιδιωτική θέλουμε παιδεία ελευθεριακή". Πράγμα με το οποίο δε διαφωνώ επί της ουσίας, ωστόσο συσκοτιστικό, μιας και δε χτυπάει στη ρίζα της την αστοκρατική γραφειοκρατία των καθηγητοΠΟΣΔΕΠάδων, τον παρασιτισμό, την παροχή στείρων θεωρητικών και ξεχωρισμένων από την παραγωγή και την πράξη γνώσεων. Ουσιαστικά οι Α/Α, για την ακρίβεια οι "ηγέτες" τους αλλά και το πιο παρασιτικό/λούμπεν
κομμάτι της βάσης τους, θέλουν ένα κρατικό πανεπιστήμιο που θα είναι ελεύθεροι να έχουν ένα απέραντο "στέκι", να μην περνάνε μαθήματα, να παίρνουν πτυχίο χωρίς εξετάσεις, χωρίς καθόλου πρακτικά μαθήματα γιατί αυτά υπηρετούν την "καπιταλιστική παραγωγή", χειρότερο δηλαδή και πιο ιμπεριαλιστικό-σοσιαλφασιστικό κι από το σημερινό.

Από την άλλη το ΚΚΕ κάτι πάει να ψελλίσει στη βάση των αιτιών της κατάρρευσης των ολοκληρωτικών κρατικομονοπωλιακών καθεστώτων του χρουστσοφομπρεζνιεφισμού για το ό,τι "κάθε κρατική ιδιοκτησία δεν είναι σοσιαλισμός", αλλά είναι εγκλωβισμένο στη γραφειοκρατική του φύση και στη λατρεία του για την "κρατική - λαϊκή ιδιοκτησία", δηλαδή για την ιδιοκτησία των διανοουμένων-παχύδερμων διευθυντάδων.

Τι απομένει; Ο χώρος του ΑΡΔΗΝ - ΡΗΞΗ, που κάπως επηρεασμένος και από τη μαοϊκή και αναρχική παράδοση, βάζει ακροθιγώς το ζήτημα, αλλά το μπλέκει με θεματολογία που φλερτάρει, τακτικά έστω, με τον αστικό σωβινισμό. Και ο χώρος της ΟΑΚΚΕ, που έχει να αναγάγει σε πανάκεια μετά το 91 τη συμμαχία με όλο το νεοφιλελεύθερο συρφετό (Μητσοτάκη, Σημίτη για μια εποχή πριν τον βαφτίσουν "Ρώσο", Αρσένη, Γιαννάκου) στο όνομα της πάλης κατά του αστοκρατισμού.

ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΤΟ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΟ ΕΡΩΤΗΜΑ. ΠΟΙΟ ΠΛΑΙΣΙΟ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΟΥΜΕ ΣΑΝ ΑΥΤΟΝΟΜΟΙ ΑΝΤΙΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΕΣ - ΑΝΤΙΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΕΣ ΩΣΤΕ:

α) Να πολεμάμε τις αναδιαρθρώσεις που μεγαλώνουν το βαθμό εκμετάλλευσης και καταπίεσης των μαζών
β) Να μην μας χρησιμοποιεί ο αστοκρατισμός σαν αντικαπιταλιστική προσωπίδα
γ) Να μη μας χρησιμοποιεί ο αστοφιλελευθερισμός σαν "εκσυγχρονιστές" συμμάχους
δ)Να μιλάμε απλά και λαϊκά και να μας καταλαβαίνει ο κόσμος, χωρίς να μπερδεύεται
ε) Να χτισουμε την οριζόντια επαναστατική οργάνωση του προλεταριάτου με Αντιιμπεριαλιστικό-Κομμουνιστικό πρόγραμμα και  αντιεξουσιαστική-αντιιεραρχική δομή.

Όσοι πιστοί προσέλθετε στο διάλογο, νομίζω ότι έχει ενδιαφέρον (μόνο όχι προσβολές, έτσι;)

από ποτέ δεν είναι αργά 31/03/2007 2:22 μμ.


post image

Ούτε κρατικό, ούτε ιδιωτικό! Πανεπιστήμιο Δημόσιο, Ελεύθερο και Κοινωνικό!
26 Ιανουαρίου 2007, Θεσσαλονίκη

Το νομοσχέδιο για αξιολόγηση- ΙΔΒΕ- ΔΟΑΤΑΠ, η κατάθεση του νόμου πλαισίου, η αναθεώρηση του αρ.16 και η κατάργηση του ασύλου.

Αξιολόγηση. Τον προηγούμενο χρόνο η κυβέρνηση με αιχμή την αξιολόγηση των πανεπιστημιακών ιδρυμάτων (νομοσχέδιο για αξιολόγηση, ΙΔΒΕ,ΔΟΑΤΑΠ) ξεκινά την καθολική της επίθεση στον δημόσιο και δωρεάν χαρακτήρα της παιδείας, στο όνομα της νεοφιλελεύθερης καπιταλιστικής αναδιάρθρωσης όπως αυτή συμφωνήθηκε στα συνέδρια της Πράγας και της Μπολόνια και ξεκίνησε να εφαρμόζει η προηγούμενη κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ.

Νέος νόμος πλαίσιο. Παράλληλα διαμορφώνει μέσω του «συμβουλίου των σοφών» τον νέο νόμο πλαίσιο για την λειτουργία των ΑΕΙ και των ΤΕΙ της χώρας, με σκοπό να τον φέρει στη βουλή προς ψήφιση τον Ιούνη του 2006.

Άρθρο 16. Τα δύο αυτά νομοσχέδια δεν θα μπορούσαν παρά να συνοδεύονται και απ’ την πρόταση αναθεώρησης του άρθρου 16 του συντάγματος ώστε να μετατραπεί θεσμικά και νομικά ο δημόσιος και δωρεάν χαρακτήρας της παιδείας, με την δημιουργία ιδιωτικών πανεπιστημίων.

Άσυλο. Τέλος στο ζήτημα της καταστολής και του περιορισμού των κοινωνικών δικαιωμάτων και ελευθεριών , προωθείται με αφορμή τις διαδηλώσεις της 17ης Νοέμβρη η καταπάτηση και ουσιαστική κατάργηση του πανεπιστημιακού ασύλου. Η προσπάθεια αυτή πατάει πάνω στην ενορχηστρωμένη προπαγάνδα κυβέρνησης-ΜΜΕ που προσπαθεί να συνδέσει στην συνείδηση της κοινωνίας το άσυλο με επεισόδια και καταστροφές.


Οι κατευθύνσεις που δίνει η εξουσία στα πανεπιστήμια

Βλέπουμε λοιπόν ότι η επιχειρούμενη επίθεση στην παιδεία από πλευράς κράτους και κεφαλαίου είναι ολοκληρωτική όσο ποτέ άλλοτε γιατί η αναδιάρθρωση κινείται σε όλα τα επίπεδα που αφορούν στην γ’ βάθμια εκπαίδευση.

Ξεκινώντας από τα κρατικά υφιστάμενα πανεπιστήμια προσπαθεί να τα μεταλλάξει μέσω της αξιολόγησης και του νόμου πλαισίου. Ουσιαστικά το νομοσχέδιο της αξιολόγησης φέρνει τα πανεπιστήμια στην κατεύθυνση της επιχειρηματικοποίησης, στοχεύοντας στην λειτουργία τους με ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια και την μετατροπή τους εν τέλει από εκπαιδευτικά ιδρύματα σε επιχειρήσεις. Αλληλοσυμπληρούμενο σε αυτό είναι το νομοσχέδιο που περνά το νέο τρόπο λειτουργίας των σχολών με το νέο νόμο πλαίσιο.

Με τον νόμο πλαίσιο εισάγεται στον χώρο των πανεπιστημίων το δομικό λειτουργικό σύστημα των επιχειρήσεων της ελεύθερης ανταγωνιστικής αγοράς. Δηλαδή τα πανεπιστήμια θα λειτουργούν πλέον στη βάση του εσωτερικού ανταγωνισμού μεταξύ των φοιτητών, του γρήγορου ρυθμού φοίτησης, των κυρώσεων σε περίπτωση αποτυχίας αλλά και της παραγωγικότητας του φοιτητή σε σχέση με τις ανάγκες των εταιρειών μέσα στο πανεπιστήμιο.(ερευνητικά προγράμματα κλπ.) Επίσης προωθείται η αναπαραγωγή του εργαζόμενου όπου το βάρος της ειδίκευσης θα πέφτει στους ώμους του ίδιου τόσο σε οικονομικό όσο και σε κοινωνικό επίπεδο. (ΙΔΒΕ Ινστιτούτα δια βίου εκπαίδευσης και επανακατάρτισης.)

Έτσι λοιπόν το κρατικό πανεπιστήμιο προσαρμόζεται στις σύγχρονες καπιταλιστικές ανάγκες της αγοράς και μετατρέπεται σε ένα εργοστάσιο-επιχείρηση παραγωγής υπηκόων και άβουλων ρομπότ, αυριανών ευέλικτων εργαζομένων, υποχείρια της εργοδοσίας κακοπληρωμένοι χωρίς συνδικαλιστικά δικαιώματα. Αυτή η αναδιάρθρωση γίνεται στην κατεύθυνση της πρόσδεσης ακόμα περισσότερο του πανεπιστημίου στα πρότυπα της λειτουργίας της αγοράς. Τα πανεπιστήμια και οι λειτουργίες τους θα ελέγχονται πλέον εξ ολοκλήρου από το κεφάλαιο και τους ιδιώτες όπως ακριβώς γίνεται με όλες τις λειτουργίες της εργασίας και της παραγωγής.

Η αντίσταση σε αυτήν την διαδικασία είναι προς όφελος της πανεπιστημιακής κοινότητας, των φοιτητών και της ίδιας της κοινωνίας. Έτσι αγωνιζόμαστε για:
• KAMIA ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ ΤΩΝ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΩΝ ΜΕ ΙΔΙΩΤΙΚΟΟΙΚΟΝΟΜΙΚΑ ΚΡΙΤΗΡΙΑ
• ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΙΚΟΠΟΙΗΣΗ ΤΩΝ ΣΧΟΛΩΝ. ΕΞΩ ΟΙ ΕΤΑΙΡΙΕΣ ΑΠΟ ΤΙΣ ΣΧΟΛΕΣ.

Αυτή η επίθεση όμως δεν θα μπορούσε να μείνει μόνο σ’ αυτά τα «μεταρρυθμιστικά» πλαίσια. Η αναδιάρθρωση είναι δομική και ολοκληρωτική. Το τελευταίο νομικό εμπόδιο για να ανοίξει ο δρόμος στην εισβολή των ιδιωτών στην ανώτατη εκπαίδευση, -και να καταφερθεί έτσι το πιο καίριο πλήγμα στον δημόσιο και δωρεάν χαρακτήρα της παιδείας,- είναι το άρθρο 16 του συντάγματος.

Εάν ο νόμος πλαίσιο και η αξιολόγηση ανοίγει τον δρόμο για την επιχειρηματικοποίηση του κρατικού πανεπιστημίου, η αναθεώρηση του άρθρου 16 επιτρέπει την ίδρυση ιδιωτικών πανεπιστημίων.

Αυτή η αλλαγή δεν χτυπά μόνο το δωρεάν χαρακτήρα της παιδείας αλλά και την ίδια την ουσία της, δηλαδή την γνώση, καθώς το γνωστικό αντικείμενο της παρεχόμενης παιδείας ελέγχεται εξ’ ολοκλήρου από τους ιδιώτες, και ταυτίζεται φυσικά με την εξυπηρέτηση των συμφερόντων τους.

Το άρθρο 16 προβλέπει:
• «Όλοι οι Έλληνες έχουν δικαίωμα δωρεάν παιδείας, σε όλες τις βαθμίδες της, στα κρατικά εκπαιδευτήρια.»
• «Η ανώτατη εκπαίδευση παρέχεται αποκλειστικά από ιδρύματα που αποτελούν νομικά πρόσωπα δημοσίου δικαίου με πλήρη αυτοδιοίκηση.»
• «Η σύσταση ανωτάτων σχολών από ιδιώτες απαγορεύεται.»

Αυτό το τελευταίο νομικό βαρίδι θέλει να εξαλείψει η εξουσία η οποία δεν διστάζει επανακαθορίζοντας τα συμφέροντα της να αναθεωρήσει ακόμα και τον εαυτό της. Έτσι τα κοινωνικά κεκτημένα αγώνων που καταγράφηκαν στο άρθρο 16 όπως το δικαίωμα για δωρεάν παιδεία σε όλους, ο δημόσιος χαρακτήρας αλλά και το ήδη καταπατημένο αυτοδιοίκητο αποτελούν πολυτέλεια για τους εξουσιαστές. Πόσο μάλλον η απαγόρευση ίδρυσης ιδιωτικών πανεπιστημίων, αν και η εξουσία και στο υπάρχον σύνταγμα έχει αφήσει «παραθυράκι» για την εισβολή των ιδιωτών στην παιδεία με τη δυνατότητα αναγνώρισης από το κράτος υπό προϋποθέσεις ιδιωτικών εκπαιδευτηρίων. «ο νόμος ορίζει τις προϋποθέσεις και τους όρους χορήγησης άδειας για την ίδρυση και τη λειτουργία εκπαιδευτήριων που δεν ανήκουν στο κράτος.»


Το μέτωπο αντίστασης και οι όροι για τη δημιουργία ενός κοινωνικού εκπαιδευτικού κινήματος

Η Αντιεξουσιαστική Κίνηση διαλέγοντας το δρόμο της κοινωνικής αυτοάμυνας και αντεπίθεσης αναγνωρίζει την αναγκαιότητα μαζικής πάλης ενάντια στο νόμο-πλαίσιο που περνά μέσα από την αναθεώρηση του άρθρου 16 και συμμετέχει με όλες της τις δυνάμεις σ’ αυτό το παλλαϊκό μέτωπο αντίστασης. Ένα μέτωπο αντίστασης το οποίο θα πρέπει να αναχαιτίσει και την επίθεση του κράτους που επιβάλλει μεταξύ άλλων τη βάση του 10 στα λύκεια και να απελευθερώσει το σχολείο – σε όλες του τις βαθμίδες – από τους καταναγκασμούς και τη «μάθηση μέσω της τιμωρίας» που ουσιαστικά έχει καταντήσει τους νέους να είναι εργαζόμενοι με δύο δουλειές (σχολείο - φροντιστήριο).Αν θέλουμε ουσιαστικές αλλαγές προς όφελος της κοινωνίας στην τριτοβάθμια εκπαίδευση θα πρέπει να κάνουμε ουσιαστικές αλλαγές στις προηγούμενες βαθμίδες.

Συμμετέχουμε στο πλευρό των φοιτητών, των εκπαιδευτικών και όλων των εργαζομένων δυναμικά και ενιαία με την παρουσία μας στις γενικές συνελεύσεις των φοιτητικών συλλόγων, με την στήριξη στις καταλήψεις των φοιτητών και των μαθητών, και τις μαζικές συγκρούσεις στον δρόμο με τις δυνάμεις καταστολής, με την αλληλεγγύη στις απεργίες διαρκείας των εκπαιδευτικών και τους αγώνες των εργαζομένων ενάντια στην ανεργία. Συμμετέχουμε και στηρίζουμε επίσης τις αγωνιστικές πρωτοβουλίες πολιτών ενάντια σε ότι σχεδιάζουν κράτος και κεφάλαιο σε βάρος του συνόλου της κοινωνίας.

Παράλληλα σαν Α.Κ. θέτουμε το ζήτημα της αντεπίθεσης της κοινωνίας θέτοντας κάποια χαρακτηριστικά για την δημιουργία ενός διευρυμένου κοινωνικού κινήματος που θα:
1. επανανοηματοδοτήσει την έννοια του δημοσίου σε αντιπαράθεση με το δίπολο κρατικός-ιδιωτικός έλεγχος. Για ένα δημόσιο, ελεύθερο και κοινωνικό πανεπιστήμιο.
2. οξύνει την κοινωνική πάλη για την αυτοθέσπιση του γνωστικού αντικειμένου της εκπαίδευσης σε όλες της βαθμίδες της. Το γνωστικό αντικείμενο στην Γ’βάθμια εκπαίδευση να καθορίζεται εξ’ ολοκλήρου από τους άμεσα εμπλεκόμενους (φοιτητές- καθηγητές- εργαζόμενους) και πάντα σε συνάρτηση με την ιδιαιτερότητα της τοπικής κοινωνίας, του κάθε τμήματος και της κάθε σχολής συγκεκριμένα, χωρίς έξωθεν παρεμβάσεις είτε του κράτους είτε ιδιωτών.
3. αρνηθεί την συμμετοχή των φοιτητών στα ερευνητικά προγράμματα που εξυπηρετούν τα συμφέροντα των μεγάλων ιδιωτικών επιχειρήσεων. Θα αγωνίζεται για την διακοπή και την ματαίωση τους. Αντίθετα θα προωθεί την ανεξάρτητη έρευνα υπέρ της επιστήμης προς όφελος όλης της κοινωνίας. Θα αρνείται την άμισθη εργασία των φοιτητών σε αυτά τα προγράμματα, και θα ζητά κοινωνικό μισθό ίσο για όλους τους φοιτητές.
4. θα αγωνίζεται για ένα πραγματικά αυτοοργανωμένο πανεπιστήμιο, με αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες με μαζική συμμετοχή σε αυτές. Θα ζητά την κατάργηση των διοικητικών συμβουλίων και θα προωθεί την αυτοδιαχείριση του πανεπιστημίου από φοιτητές-καθηγητές- εργαζόμενους μέσω ανοιχτών αμεσοδημοκρατικών γενικών συνελεύσεων.
5. θα ζητά την εξάλειψη του διαχωρισμού ανάμεσα σε Έλληνες και αλλοδαπούς φοιτητές. Θα αγωνίζεται για το δικαίωμα φοίτησης όλων των μεταναστών στα δημόσια πανεπιστήμια.


Το ζήτημα του ασύλου και η απάντηση στην προσπάθεια κατάργησής του

Πολλές φορές το κράτος και οι κατασταλτικοί μηχανισμοί έχουν βάλει στο στόχαστρο το πανεπιστημιακό άσυλο και όσες φορές το επιχείρησαν αυτό ήταν πάντα σε συνάρτηση του κοινωνικού ανταγωνισμού που προκαλούσε το καθεστώς κυριαρχίας. Οι καιροί δεν είναι τυχαίοι. Οι φοιτητικές κινητοποιήσεις, οι μαθητικές καταλήψεις, ο αγώνας των δασκάλων με την πιο μεγάλη απεργία των τελευταίων χρόνων όχι μόνο άνοιξαν το ζήτημα τις εκπαίδευσης σε όλες τις βαθμίδες της αλλά ταυτόχρονα ανέδειξαν ένα νέο δυναμικό με νέες πρακτικές που ξεπερνούσε όλους του καθεστωτικούς, συνδικαλιστικούς και κομματικούς μηχανισμούς με τις γνωστές γραφειοκρατικές διαδικασίες.

Η ουσία του ασύλου ποτέ δεν ήταν στο νόμο, η ουσία του είναι βαθιά κοινωνική. Αυτή νομιμοποιούσε ό,τι ο νόμος καταδίκαζε. Γι’ αυτό, το άσυλο δεν είναι νομικό αλλά πολιτικό ζήτημα. Δεν είναι φιλοδώρημα του κράτους αλλά κοινωνική κατάκτηση. Στην Ελλάδα το άσυλο σηματοδοτήθηκε από την αντικαθεστωτική δράση, από την αμφισβήτηση και από δικαίωμα στην αντίσταση. Γι’ αυτό, στις μεγάλες κοινωνικές συγκρούσεις της μεταπολιτευτικής καραμανλικής περιόδου, αλλά και στις μετωπικές συγκρούσεις της επόμενης δεκαετίας ενάντια στις θηριωδίες της κρατικής καταστολής, το άσυλο αποτέλεσε το μέτρο σύγκλισης των κινημάτων με αυτό το ζωτικό χώρο ελευθερίας, προσδίδοντας καινούρια νοήματα σε ό,τι είχε ήδη κοινωνικά κατακτηθεί. Εξ’ ου και τα αυτόνομα στέκια που γεννήθηκαν και εξαπλώθηκαν στον χώρο του ασύλου από το ’80 και μετά.

Τι νόημα δίνει όμως στο άσυλο ένας φοιτητής που αγωνιά απλώς να περάσει τα μαθήματα, να κάνει καριέρα, να ψηφίσει μια παράταξη κάθε Μάρτη, να εκλέξει Δ.Σ. για τα εργαστήρια και τα μαθήματα, να αναπαράξει στις συνελεύσεις τον απαρχαιωμένο και αφομοιωμένο συνδικαλιστικό και κοινοβουλευτικό λόγο, ανάμεσα σε χασμουρητά και φασαρία; Απολύτως κανένα.

Το άσυλο αποκτά πραγματικό νόημα μόνο όταν ξαναγυρνά στον πυρήνα της πρωταρχικής του σηματοδότησης. Αποκτά νόημα μέσα από την αμφισβήτηση που αναστρέφει την πορεία της αναπαραγωγής του συστήματος εκμετάλλευσης, που συγκρούεται και δημιουργεί ρήγματα ενάντια στον μονόδρομο του διεθνοποιημένου κεφαλαίου. Που κάνει άνοιγμα στους καταπιεσμένους καταστρέφοντας την συντεχνιακή λογική, που ανατρέπει το σύστημα διδασκαλίας ως διδασκαλία του συστήματος, που αποκαλύπτει την ταξικότητα του ίδιου του περιεχομένου της γνώσης, που μπλοκάρει τα ερευνητικά προγράμματα. Μόνο τότε το πανεπιστημιακό άσυλο γίνεται το μέτρο της κοινωνικής νομιμοποίησης του δικαιώματος στην άμυνα και στην αντίσταση. Μόνο τότε γίνεται ο χώρος ελευθερίας για την προάσπιση του κοινωνικού ανταγωνισμού των καταπιεσμένων ενάντια στους κυρίαρχους. Μόνο τότε γίνεται το μέτρο σύγκλισης της κοινωνίας με το πανεπιστήμιο. Ένας αληθινά δημόσιος χώρος. Μόνο τότε το άσυλο ανήκει σε όλο τον λαό και δεν παραπαίει ανάμεσα σε «φοιτητές και εξω-φοιτητικά στοιχεία» κάθε φορά που τίθεται σε αμφισβήτηση από την εξουσία.

Αλλά ποιοι κρύβονται καθημερινά πίσω από το άσυλο και ποιοι το καταπατούν;

Οι διαρκείς και μεγάλοι καταπατητές και ευτελιστές του ασύλου είναι οι καθηγητές που έχουν μετατρέψει το πανεπιστήμιο σε εργαστήρια προσωπικού κέρδους. Είτε αναλαμβάνοντας προσωπικές ιδιωτικές εργασίες χρησιμοποιώντας τους φοιτητές σαν εκτελεστικά και άμισθα όργανα, τεμαχίζοντας τις εργολαβίες τους σαν ασκήσεις. Είτε πέφτοντας στην μεγάλη πίτα που λέγεται ερευνητικό πρόγραμμα. Που αποτελεί τη μαύρη τρύπα του ρέοντος χρήματος στα πανεπιστήμια και για την οποία δεν υπάρχει κανένας έλεγχος και κανείς δεν γνωρίζει το ποιος και το γιατί.

Είναι οι «σεκιούριτι» που έχουν εισχωρήσει σε όλους τους πανεπιστημιακούς χώρους και βρίσκονται σε ανοιχτή γραμμή επικοινωνίας με την αστυνομία. Και, αν χρειαστεί, γίνονται και μάρτυρες κατηγορίας σε καταλήψεις, όπως έγινε στην Κομοτηνή με την κατάληψη της λέσχης.

Είναι οι κάμερες που έχουν τοποθετηθεί από τις πρυτανικές αρχές χωρίς καμιά δημόσια συζήτηση μετατρέποντας τον χώρο του πανεπιστημίου από χώρο ελεύθερης διακίνησης ανθρώπων σε χώρο ελέγχου και επιτήρησης.

Είναι οι ιδιωτικές επιχειρήσεις - αλυσίδες που ελέγχουν τα κυλικεία με την άδεια των πρυτανικών αρχών. Στο όνομα των ανταποδοτικών οφελών ξεπουλώντας κομμάτια του πανεπιστημίου. Με τον νόμο πλαίσιο γιατί να μην το ξεπουλήσουν ολόκληρο;

Είναι οι φοιτητικές παρατάξεις, κυρίως της ΔΑΠ και της ΠΑΣΠ που έχουν δει στο πρόσωπο των φοιτητών μια μεγάλη πηγή κέρδους. Με τα γνωστά πάρτυ έχουν μεταφέρει όλο το πολιτισμικό εμπόριο μέσα στο πανεπιστήμιο μετατρέποντάς το σε νυχτερινό κέντρο εάν όχι σε σκυλάδικο. Μαζί με τα πάρτυ είναι και οι εκδρομές, ένα άλλο αλισβερίσι με δώρα και χρήμα μεταξύ των διοργανωτών και μεγάλων τουριστικών γραφείων.

Είναι η αστυνομία, το οπλισμένο χέρι του κράτους, που προσπαθεί να το διεμβολίσει εισβάλλοντας μέσα σε αυτό.

Δεν ξεχνάμε ούτε το ’85 στο Χημείο, ούτε το ’86 στο ΑΠΘ, ούτε το ’95 στο ΕΜΠ.

Δεν χαρίζουμε κανένα κοινωνικό κεκτημένο μας σε κανέναν. Η Α.Κ. παλεύει μαζί με την κοινωνία τους φοιτητές και τον εργαζόμενο λαό για την προάσπιση του ασύλου και την επέκτασή του στα σχολεία και στους χώρους δουλειάς.


Η άλλη όψη. Το πρόταγμα και ο αγώνας για ένα Δημόσιο Ελεύθερο και Κοινωνικό Πανεπιστήμιο, σε μια ελεύθερη κοινωνία.

Το πανεπιστήμιο στα νεότερα χρόνια υπήρξε η αιχμή του δόρατος για την αποκατάσταση της φύσης ενάντια στις θεοκρατικές αντιλήψεις του μεσαίωνα. Συμπύκνωνε όλη την αγωνία και τον αγώνα της νόησης για την ανατίμηση της ύλης, την κυριάρχηση της νόησης, την αποκαθήλωση του θεού και των αντίστοιχων συνεπειών του.

Σε καμιά περίπτωση δεν ήταν μια αυτοαναφορική νοητική εκγύμναση αλλά αντιθέτως μια μαχόμενη διαδικασία για την ανάδειξη του αυτεξούσιου και της κριτικής σκέψης. Η προώθηση του στοχασμού και του αυτοστοχασμού ήταν αναγκαίες προϋποθέσεις για την ανακάλυψη και αποκάλυψη της φύσης και της κοινωνίας. Η ολική γνώση, η κριτική σκέψη, η ανάδυση της νόησης, η έρευνα, αυτά ήταν τα σημεία και οι όροι λειτουργίας του πανεπιστημίου της γενικής «αστικής» κουλτούρας.

Ο ρόλος της θέσμισης ήταν διαφωτιστικός και γι’ αυτό σχεδόν κοινωνικός και δημόσιος τολμούμε να πούμε σε ένα άλλο επίπεδο, αφού τα συμπεράσματα των ερευνών του γίνονταν λειτουργικές σημαίες που προανήγγειλαν το αυτεξούσιο, τις κοινωνικές επαναστάσεις, την πολιτική κοινωνία, την κατάργηση του θεού. Το πανεπιστήμιο ήταν καταλυτικό στην ενδυνάμωση και την κυριαρχία της ανερχόμενης αστικής τάξης, αλλά ο τρόπος που λειτουργούσε πριν την εδραίωση της, είχε καθολικές κοινωνικές επιδράσεις.

Με την κυριαρχία της αστικής τάξης και την βιομηχανική επανάσταση το πανεπιστήμιο εντάσσεται στο καινούργιο καπιταλιστικό πλαίσιο, στη συνέχεια μαζικοποιήθηκε και όρισε εκ νέου τις προτεραιότητες του καταμερισμού της εργασίας. Στη συνέχεια ο ακατάπαυστος επιμερισμός του το οδήγησε στην ένταση της εξειδίκευσης μέχρι που ο συμπυκνωμένος νους της κοινωνίας απέδρασε από το Πανεπιστήμιο. Με αυτόν τον τρόπο τελείωσε από νόημα, απογυμνώθηκε και έγινε ένα στυγνό εργαλείο παραγωγής πρόσκαιρης εξειδίκευσης, η οποία είναι τόσο μάταιη που χρειάζεται δια βίου εμπέδωση προκειμένου να υπάρχει. Το πανεπιστήμιο με αυτήν την έννοια τελείωσε και οι προσπάθειες εκσυγχρονισμού του γίνονται προς την κατεύθυνση να το αποτελειώσουν μετατρέποντας το σε σχολές-εργαστήρια παραγωγής εφήμερης εξειδίκευσης. (βλ. αναθεώρηση αρ.16)

Ιδιωτικά ή κρατικά πανεπιστήμια; Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι αυτό το δίλημμα αναφέρεται στην πλαστή αντιπαλότητα Αριστεράς-Δεξιάς για τη φύση του καπιταλισμού. Κρατικός ή φιλελεύθερος καπιταλισμός; Δίλημμα το οποίο είναι επίπλαστο τόσο επειδή η πλάστιγγα πλέον γέρνει αποφασιστικά υπέρ της Δεξιάς όσο και γιατί αδυνατεί να αγγίξει το κέντρο του προβλήματος, την ίδια την φύση της εκπαιδευτικής διαδικασίας. Τα συστήματα διαχείρισης που εφαρμόστηκαν στο όνομα της ανάπτυξης πάντα και από τις δύο αυτές εξουσιαστικές ιδεολογίες οδήγησαν από τη μία μέσω ενός ομιχλώδους σοσιαλισμού στα πανεπιστήμια της Σόφιας και του Βουκουρεστίου, και απ’ την άλλη στο εναρμονισμένο με την αγορά και τα συμφέροντα των πολυεθνικών σύγχρονο αστικό πανεπιστήμιο, ενώ η εκπαιδευτική διαδικασία βρέθηκε να εξυπηρετεί την αναπαραγωγή του διεθνοποιημένου συστήματος κυριαρχίας σε όλους τους τομείς.

Απέναντι σε αυτήν την κατάσταση είναι αναγκαίο να δημιουργήσουμε το ριζοσπαστικό αντίπαλο δέος. Η έννοια του αυτεξούσιου του Δημοσίου (κοινωνικού) θα πρέπει να επανατοποθετηθούν για να άρουν τη διάκριση ανάμεσα στον ελεύθερο άνθρωπο και τον εκπαιδευόμενο άνθρωπο.

Στα σημερινά διλήμματα η απάντηση σε σχέση με το πανεπιστήμιο δεν βρίσκεται στον τρόπο με τον οποίο θα εξυπηρετεί καλύτερα την αγορά ή την ανάπτυξη αλλά στον τρόπο με τον οποίο θα συμμετέχει στην κοινωνία και η κοινωνία σ’ αυτό. Αυτός ο τρόπος είναι το Δημόσιο Κοινωνικό Πανεπιστήμιο.

Βασική προϋπόθεση γι’ αυτό είναι η συμμετοχή του σ’ έναν ευρύ γενικευμένο σύγχρονο διαφωτισμό απελευθέρωσης από το περιβάλλον της αγοράς, της κατανάλωσης, της εμπορευματοποίησης και του ιεραρχικού διαχωρισμού. Η αποκατάσταση ή η ανάδυση νέας ισορροπίας του ανθρώπου με την κοινωνία και τη φύση, η ανατίμηση των νοητικών δομών και του νοήματος της ύπαρξης, συγκροτούν τους όρους τους Δημόσιου. Αλλά και του Πολιτικού γιατί αναλαμβάνει να καταργήσει την καθολική επικρατούσα αντίληψη του καταμερισμού.

Το Δημόσιο Κοινωνικό Πανεπιστήμιο σημαίνει ένα πλέγμα σχέσεων με την κοινωνία μιας άμεσης και διαρκούς αλληλεπίδρασης, αλληλοτροφοδότησης των νοημάτων. Αναγκαίος και επαρκής όρος γι’ αυτή τη διεξαγωγή είναι ότι μόνο σε ένα ελευθεριακό πλαίσιο μπορεί να λειτουργήσει και οι ελευθεριακές ρωγμές του σήμερα θα μας επιτρέψουμε να αποδείξουμε του λόγου το αληθές.

Η αναφορά και το πρόσχημα της εξειδίκευσης είναι το έγκλημα που νομιμοποιεί τη διαχωρισμένη γνώση. Η αντιστροφή προς την ολική γνώση ανανεώνει την κριτική σκέψη, την έρευνα και λειτουργεί σε καθολικό επίπεδο κοινωνίας. Ο καταμερισμός και η αποσπασματική γνώση είναι αποτέλεσμα της καπιταλιστικής βάσης του κοινωνικού συστήματος και αυτήν την αναγκαιότητα καλύπτει. Δηλαδή την παραγωγή και τις σχέσεις παραγωγής και διανομής.

Ο επαναπροσδιορισμός σε νέα βάση της σύγχρονης μεταβιομηχανικής τεχνολογίας (πχ πληροφορική) η εφαρμογή της οποίας οδήγησε στην τυποποιημένη σκέψη και την αλλοτρίωση συνθλίβοντας τη νόηση και το στοχασμό.

Ανοιχτό πανεπιστήμιο στην κοινωνία με ελεύθερη και χωρίς όρους πρόσβαση του καθενός σε όλες τις λειτουργίες του. Αυτό δε σημαίνει ελεύθερη φυσική πρόσβαση αλλά αλληλεπίδραση αναγκαιοτήτων και επιθυμιών των ατόμων της κοινωνίας. Η έννοια του ασύλου έχει νόημα προκειμένου να θωρακίσει ένα πλαίσιο αντικερδοσκοπικό, αντιεμπορευματικό, αντικαπιταλιστικό. Το άσυλο σαν αντίσταση και δημιουργία. Το άσυλο γίνεται η ασφαλιστική δικλίδα που θα μπορεί να θωρακίσει το δημόσιο και κοινωνικό χαρακτήρα του πανεπιστημίου και ουσιαστικά να το καταστήσει ελεύθερο από τις εξουσιαστικές επεμβάσεις, είτε κατασταλτικές είτε οικονομικές.

Έτσι το Δημόσιο Ελεύθερο Κοινωνικό Πανεπιστήμιο μπορεί να προχωρήσει στην κατάργηση όλων των καταναγκασμών που οδηγούν στην άρνηση του ελεύθερου στοχασμού και αυτοστοχασμού. Οι εξετάσεις του ανταγωνισμού, οι αξιολογήσεις της ιεραρχίας και του αποκλεισμού υπάρχουν για να εμπλουτίζουν το σύστημα του κέρδους και της καπιταλιστικής βαρβαρότητας.
• Ελεύθερη επιλογή σαν αναίρεση του υποχρεωτικού χρόνου του εκπαιδευόμενου και την καθιέρωση του ελεύθερου συνειδητού ατόμου.
• Η βαθμοθηρία, οι απουσίες είναι τα αναγκαία όπλα ενός τιμωρητικού ιδρύματος πειθαρχημένης γνώσης και συμπεριφοράς.

Η ριζική επανανοηματοδότηση του πανεπιστημίου ως Δημοσίου, Ελεύθερου και Κοινωνικού θα μετατρέψει το σημερινό ψευτοδίλημμα στο ουσιώδες:

ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ή ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ !

ΑΝΤΙΕΞΟΥΣΙΑΣΤΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ
www.resistance2003.gr
Στρ. Μακρυγιάννη 17

 

Εικόνες:


Η οριζόμενη ως "αντεπίθεση της κοινωνίας", είναι μια δειλή παραδοχή, της ανάγκης για αλλαγές στο πανεπιστήμιο, για ένα "Αλλο Νόμο Πλαίσιο", που ούτε δηλώνεται ρητά, ούτε έχει συνέπεια, μέχρι τα συμπεράσματά που οι προτάσεις παράγουν. Στην συνέχεια θα προσπαθήσω να θέσω ερωτήματα, από τις συνέπειες που οι συντάκτες αποφεύγουν να αναφέρουν: =============== Παράλληλα σαν Α.Κ. θέτουμε το ζήτημα της αντεπίθεσης της κοινωνίας θέτοντας κάποια χαρακτηριστικά για την δημιουργία ενός διευρυμένου κοινωνικού κινήματος που θα: 1. επανανοηματοδοτήσει την έννοια του δημοσίου σε αντιπαράθεση με το δίπολο κρατικός-ιδιωτικός έλεγχος. Για ένα δημόσιο, ελεύθερο και κοινωνικό πανεπιστήμιο. --------- Τί σημαίνει: διευρυμένο κοινωνικό κίνημα; Ποιός θα το κάνει , ποιοί θα συμμετέχουν και κυρίως ΓΙΑΤΙ; Τί σημαίνει "επανανοηματοδότηση" της έννοιας του Δημοσίου; Ποιός θα το κάνει; Γιατί πιστεύουν ότι η κοινωνία, θα επιζητήσει, μια επανανοηματοδότηση; Αλλά ας αφήσουμε την κοινωνία, κατά μέρος, γιατί πιστεύουν ότι οι φοιτητές επιθυμούν ή θα επιθυμήσουν να συμμετάσχουν σε ένα τέτοιο πανεπιστήμιο; Πιστεύεται ότι κάποιος θα απαρνηθεί να σπουδάσει μηχανικός ή γιατρός, στο κλασσικό κρατικό πανεπιστήμιο και θα έρθει να σπουδάσει σε ένα "επανανοηματοδοτημένο" ελεύθερο και κοινωνικό πανεπιστήμιο, επί της ουσίας και όχι μόνο κατ'όνομα; Πιστεύω πως είστε σε σύγχιση. Πιστεύεται περισσότερο από αυτούς που κατηγορείται στις "βαθειές μεταρυθμίσεις", που μπορούν να γίνουν "εδώ και τώρα", στην προσπάθεια να διαφοροποιηθείτε. Πιστεύεται ότι μπορείτε να αποσπάσετε από το κράτος, μια τόσο σημαντική λειτουργία και έχετε (λόγω άγνοιας;) την ψευδαίσθηση ότι μπορείτε χωρίς την "κρατική χρηματοδότηση" να φτιάξετε το δικό σας πανεπιστήμιο. Ποιός θα πληρώσει τους καθηγητές; Ποιός καθηγητής θα έρθει να δουλέψει σε ένα τέτοιο πανεπιστήμιο; Δεν ξέρω, τα έχω χαμένα. --------------------------------------------- 2. οξύνει την κοινωνική πάλη για την αυτοθέσπιση του γνωστικού αντικειμένου της εκπαίδευσης σε όλες της βαθμίδες της. Το γνωστικό αντικείμενο στην Γ’βάθμια εκπαίδευση να καθορίζεται εξ’ ολοκλήρου από τους άμεσα εμπλεκόμενους (φοιτητές- καθηγητές- εργαζόμενους) και πάντα σε συνάρτηση με την ιδιαιτερότητα της τοπικής κοινωνίας, του κάθε τμήματος και της κάθε σχολής συγκεκριμένα, χωρίς έξωθεν παρεμβάσεις είτε του κράτους είτε ιδιωτών. --------- Τους ρωτήσατε τους καθηγητές και τους εργαζόμενους, αν ενδιαφέρονται για μια τέτοια εκδοχή , ή θα τους βάλλετε με το ζόρι να την υιοθετήσουν; Νομίζετε ότι έχουν πρόβλημα δουλειάς και θα το δεχτούν, θέλοντας και μή; Αλλά ας υποθέσουμε ότι έρχονται όλο όρεξη για να "αυτοθεσπίσουν" από κοινού με τους φοιτητές το "γνωστικό αντικείμενο". Για πείτε μου, πως θα γίνει αυτό; Θα λέει ο καθηγητής ότι χρειάζονται μαθηματικά, τάδε επιπέδου και ο φοιτητής θα του λέει ότι διαφωνεί; Θα λέει ο καθηγητής ότι χρειάζονται εργαστήρια για την βιοτεχνολογία και θα του αντιπαραθέτει ο φοιτητής ότι φτάνουν τα βοτάνια; Με ποιά έννοια μπορεί να έχει άποψη για το "γνωστικό αντικείμενο" ο φοιτητής; Αντε να έχει λόγο για απαγορευμένες έρευνες ή για προφανείς προσδέσεις της παραγόμενης γνώσης στα συμφέροντα κάποιου ιδιωτικού συμφέροντος, αλλά μέχρι εκεί. Στις σπουδές υπάρχουν και πράγματα που πρέπει να μάθει κανείς, πρίν την τελική χρήση τους για κάποιο επάγγελμα. Τέλως πάντων. Οι σπουδές δεν είναι "διασυντεχνειακό θέμα", αλλά "παγκόσμιο θέμα", στο οποίο έχουν λόγο τα πανεπιστήμια, αλλά και οι πολιτικές δυνάμεις και τα πολιτικά ρεύματα, που εκφράζουν την "κοινωνική κατεύθυνση, τον κοινωνικό χαρακτήρα που λέτε πάραπάνω, αφού αυτοί καλούνται να πληρώσουν αμοιβές καθηγητών και εργαζομένων και σπουδές. ---------------------------------------------- 3. αρνηθεί την συμμετοχή των φοιτητών στα ερευνητικά προγράμματα που εξυπηρετούν τα συμφέροντα των μεγάλων ιδιωτικών επιχειρήσεων. Θα αγωνίζεται για την διακοπή και την ματαίωση τους. Αντίθετα θα προωθεί την ανεξάρτητη έρευνα υπέρ της επιστήμης προς όφελος όλης της κοινωνίας. Θα αρνείται την άμισθη εργασία των φοιτητών σε αυτά τα προγράμματα, και θα ζητά κοινωνικό μισθό ίσο για όλους τους φοιτητές. ---------- Καλό ακούγεται, αλλά θα ήθελα πραγματικά να μου πεί κανείς κάποια τέτοια έρευνα, από την σχολη του. Συγκεκριμμένα όμως. Η δική μου αίσθηση είναι ότι στον τομέα της έρευνας , τα Ελληνικά Πανεπιστήμια, μάλλον δεν έχουν κανέναν ρόλο. Καμμιά δουλίτσα του καθηγητή για εφαρμογές, μπορεί να υπάρχει, αλλά "έρευνα" ολόκληρη, αποκλείεται. Τελευταίοι και καταιδρωμένοι είναι. Αντε κανένα "φασόν" σε κανένα τομέα κάποιας σοβαρής έρευνας που γίνεται αλλού, να το πιστέψω, αλλά μέχρι εκεί. Οχι "έρευνα" δεν γίνεται στα ελληνικά πανεπιστήμια και δεν νομίζω ότι θα γίνεται και στο μέλλον. ========================================= 4. θα αγωνίζεται για ένα πραγματικά αυτοοργανωμένο πανεπιστήμιο, με αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες με μαζική συμμετοχή σε αυτές. Θα ζητά την κατάργηση των διοικητικών συμβουλίων και θα προωθεί την αυτοδιαχείριση του πανεπιστημίου από φοιτητές-καθηγητές- εργαζόμενους μέσω ανοιχτών αμεσοδημοκρατικών γενικών συνελεύσεων. ----------- Δεν γίνονται αυτά τα πράγματα, όχι επειδή δεν θέλουν, αλλά επειδή δεν μπορούν να λειτουργήσουν και να παράξουν αποτέλεσμα. Πανεπιστήμιο, είναι ο χώρος που κάποιος πάει για να μάθει και όχι για να διδάξει άμεση δημοκρατία που έχει σε αυθονία ο φοιτητής. Και η "μαζική συμμετοχή" δεν ορίζεται, αλλά καταχτιέται. Δεν γίνεται παρά μόνο με ένα τρόπο, όταν δεν επιθυμούν οι συμμετέχοντες. Με το ζόρι. Αλλά σ'αυτό το επίπεδο, ο σημερινός νόμος πλαίσιο είναι περισσότερο επιθυμητός για τους φοιτητές, επειδή είναι πιό δημοκρατικός. Εσείς νομίζεται ότι ο φοιτητής πηγαίνει στο πανεπιστήμιο για να το διοικήσει. Δεν νομίζω. --------------------------------------------------- 5. θα ζητά την εξάλειψη του διαχωρισμού ανάμεσα σε Έλληνες και αλλοδαπούς φοιτητές. Θα αγωνίζεται για το δικαίωμα φοίτησης όλων των μεταναστών στα δημόσια πανεπιστήμια. ------------- Εντάξει να συμφωνήσω, αν συμπληρώσουμε στην φράση "όλων των μεταναστών", την απαραίτητη προυπόθεση που είναι το απολυτήριο Λυκείου. ===================================================== Ετσι πιστεύω ότι η ΑΚ δεν έχει και δεν μπορεί να έχει πρόταση για τα ΑΕΙ. Οι προτάσεις είναι σοβαρότερη υπόθεση από ένα μανιφέστο. Δεν ασχολούμαι με το υπόλοιπο κείμενο, διότι η ουσία είναι αυτή. Στον πυρήνα της σκέψης της υπάρχει μια "μεταρυθμιστική πρόταση" που είναι μη αποδεχτή όχι επειδή οι άλλοι είναι "αστοί" κλπ, αλλά επειδή είναι συντηρητικώτερη από τον ισχύοντα Νόμο Πλαίσιο.

από ..... 31/03/2007 8:52 μμ.


Κάνεις ένα θεμελιώδες λάθος στην κριτική σου για τη μπροσούρα της Α.Κ. για το δημόσιο ελεύθερο και κοινωνικό πανεπιστήμιο που δε χρειάζεται να γράψω εκτεταμένα για κάθε σημείο αυτής της κριτικής. Το λάθος λοιπόν είναι ότι αυτό που γράφονται στην μπροσούρα ΔΕΝ είναι πρόταση μεταρρύθμισης του σημερινού πανεπιστημίου στα πλαίσια του σημερινού συστήματος αλλά μια προσπάθεια να οπλίσουμε και να εμπλουτίσουμε το διάλογο και με τις δικές μας θέσεις στα πλαίσια του αγώνα που δειξάγουν τους τελευταίους 10 μήνες οι φοιτητές.

... δεν μιλαει για το θεωρητικό ζήτημα "ένα ελεύθερο δημόσιο πανεπιστήμιο με κοινωνικό έλεγχο". "Αντεπίθεση" σημαίνει , εδώ και τώρα. Εν πάσει περιπτώσει, αν είναι λάθος χρήση η λέξη "αντεπίθεση", τότε ούτε η κριτική μου έχει έννοια, παρ'ότι ορισμένα σημεία έχουν γενική αξία.

  ... άρα μιλάει σαφώς για "εδώ και τώρα" και σαφώς είναι μία "πρόταση άλλου Νόμου Πλαισίου".

 


Γράφουμε αντεπίθεση της κοινωνίας για να αλλάξουμε την κοινωνία όχι αντεπίθεση της πανεπιστημιακής κοινότητας για να πετύχουμε μεταρρυθμίσεις. Επίσης γράφουμε για διευρυμένο κοινωνικό κίνημα κάτι που σημαίνει ότι η αντεπίθεση θα πρέπει να είναι ολομέτωπη και όχι συντεχνιακή. Εσύ δηλαδή θεωρείς ότι τα κινήματα πρέπει να είναι πάντα αμυντικά ή ότι σιγά σιγά θα πρέπει να θέτουν τους όρους για μια συνολική αντεπίθεση στο κράτος και στο κεφάλαιο; Ακόμη τα όσα γράφει, λέει ή πράττει η ΑΚ δεν τα κάνει μέσα σε ένα πλαίσιο "απόλυτης αλήθειας" ή "επαναστατικού ευαγγελίου" ή μανιφέστου. Τα κάνει με σκοπό να δημιουργήσει κινηματικές ρωγμές και να διαχύσει τον αντιεξουσιαστικό λόγο και πράξη στην κοινωνία. Προφανώς έχουμε την έτοιμη λύση για το πανεπιστήμιο του αύριο.

από 00000 31/03/2007 9:30 μμ.


... εδώ μιλάει για άρνηση σύνδεσης των σπουδών με ιδιωτικά συμφέροντα, για παράνομες έρευνες κλπ. Αυτά στην άλλη κοινωνία θα υπάρχουν; Εν πάσει περιπτώσει. Αν θέλετε συζήτηση έχει καλώς, αν θέλετε με το ζόρι να σας φταίει η κριτική μου, τότε παρακαλώ η ΣΟ να κρύψει όλα τα σχόλιά μου, στο παρόν θρέντ.

από ..... 31/03/2007 10:29 μμ.


προφανώς ΔΕΝ εχουμε την έτοιμη λύση....

O σχολιασμός έχει απενεργοποιηθεί.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License