Μια αντικαπιταλιστική άποψη για το "σκάνδαλο" των ταμείων!

Σωστή και τεκμηριωμένη άποψη, από τις λίγες που έχουν ακουστεί μέσα στο ορυμαγδό των ΜΕΓΚΑΠρετεντέρηδων...

Για άλλη μια φορά το καθεστώς δημαγωγεί ασύστολα με τον κλασσικό ψεύτικο αντικαπιταλισμό του ενάντια στην πιο συνηθισμένη χρηματιστηριακή δραστηριότητα και κατηγορεί τους διοικητές των ταμείων ότι πάνε και «παίζουν» τα χρήματα των ασφαλισμένων στην «κερδοσκοπική χρηματιστηριακή αγορά», όταν οι συνταξιούχοι χρειάζονται «ασφαλή διαχείριση». Αλλά οι απατεώνες ξέρουν ότι δεν υπάρχει αυτή τη στιγμή στη χώρα και στον πλανήτη άλλο πιο αξιόπιστο σύστημα συναλλαγής και επένδυσης κεφαλαίων από εκείνο του καπιταλισμού της ελεύθερης αγοράς και ότι οπωσδήποτε τα διαθέσιμα κεφάλαια των ταμείων, των καταθετών, των τίμιων και των άτιμων, πρέπει να τοποθετηθούν εκεί. Ξέρουν οι παλιάνθρωποι αυτοί ότι, αν δεν επενδυθούν, θα αποθησαυριστούν, δηλαδή πρακτικά θα αχρηστευθούν, και αυτοί που θα έχουν να παίρνουν κάτι από αυτά θα χάσουν οπωσδήποτε.

Αφού λοιπόν οπωσδήποτε θα πρέπει να αξιοποιηθούν καπιταλιστικά, δηλαδή να επενδυθούν σε κάποια κεφαλαιοκρατική δραστηριότητα και να δώσουν κέρδος, θα πρέπει να τοποθετηθούν εκεί που το κέρδος θα είναι το μεγαλύτερο.
Αυτό στη χώρα μας δε γινόταν πάντα. Τα ταμεία, όταν δεν παραδίνανε τα κεφάλαιά τους τζάμπα και χωρίς τόκο στις κυβερνήσεις, που τα μοιράζανε στους στρατούς ψηφοφόρων, τα καταθέτανε στις κρατικές τράπεζες που τους δίνανε το πιο χαμηλό κέρδος της αγοράς. Τότε οι φασίστες «αντικαπιταλιστές» ελάχιστα διαμαρτύρονταν και δεν ανακάλυπταν κανένα σκάνδαλο σ’ αυτή την καθαρή ληστεία ή, έστω, το διαρκές ρίξιμο των ασφαλισμένων.
Αργότερα επετράπη στα Ταμεία να επενδύσουν και στην αγορά των κρατικών ομολόγων και τελικά στην καθαυτό χρηματιστηριακή αγορά πιστωτικών τίτλων. Οι χρηματιστηριακές επενδύσεις έχουν μεγαλύτερες μέσες αποδόσεις, αλλά, όπως είναι φυσικό, έχουν και μεγαλύτερα ρίσκα. Με λίγα λόγια, ό,τι κερδίζει κανείς σε ύψος κερδών το χάνει σε ασφάλεια. Αυτός είναι ο λόγος που πάντα κάθε κάτοχος κεφαλαίου μοιράζει τα ρίσκα μοιράζοντας διαφορετικά τμήματα του κεφαλαίου σε πολλές διαφορετικές τοποθετήσεις. Αυτή η δουλειά είναι τόσο περίπλοκη, που την αναλαμβάνουν πια όχι απλά ειδικευμένοι άνθρωποι, αλλά ειδικευμένοι κολοσσοί, συνήθως παραρτήματα γιγαντιαίων τραπεζών, που παίζουν όχι επιμέρους, αλλά πελώρια συγκεντρωμένα κεφάλαια. Στόχο έχουν και αυτοί με τη σειρά τους να πάρουν μερίδιο από το συνολικό κέρδος, για να αμειφθούν για την εργασία που θα κάνουν για να επιτευχθεί αυτό το κέρδος, αλλά και για να πάρουν μερτικό στην κερδοσκοπία. Αυτή είναι η προμήθειά τους. Στο τέλος πρόκειται για μια επιστημονική οργάνωση της κερδοσκοπίας στην οποία είναι καταδικασμένο να μπει κάθε κεφάλαιο, οπότε και το κεφάλαιο που αποτελείται από χρήματα των ασφαλισμένων. Το αποτέλεσμα είναι ότι οι ασφαλισμένοι, ενώ είναι κατά κανόνα φτωχοί μισθωτοί και προλετάριοι, γίνονται ταυτόχρονα και τζογαδόροι στις παγκόσμιες αγορές.

Πιο ειδικά, οι πιο πλούσιοι ασφαλισμένοι των χωρών του Βορρά, ειδικά των ΗΠΑ, από όπου ξεκίνησαν αυτού του είδους τα κερδοσκοπικά παιχνίδια των συνταξιοδοτικών ταμείων, γίνονται, εκτός από εκμεταλλευόμενοι, και εκμεταλλευτές των συναδέλφων τους των νέων βιομηχανικών χωρών με τα άθλια μεροκάματα. Αυτήν την κατάσταση δεν μπορεί κανείς ασφαλισμένος να την αποφύγει αν δεν αλλάξει το πολιτικοκοινωνικό σύστημα με μια επανάσταση, που θα κάνει έτσι, ώστε η ανθρώπινη εργασία να μην είναι εμπόρευμα, οπότε να μην παράγεται μέσα από την κατανάλωση αυτού του εμπορεύματος υπεραξία, οπότε να μην είναι ο μόνος στόχος της παραγωγής το κέρδος. Μόνο έτσι δε θα εκμεταλλεύονται και οι πιο πλούσιες χώρες τις πιο φτωχές.

Όσο υπάρχει η λειτουργία του κεφάλαιου ως κεφάλαιου, αυτό θα λειτουργεί κερδοσκοπικά.
Το μόνο που έχουν να κάνουν οι συνταξιούχοι σήμερα είναι να ζητάνε λογαριασμό όταν χάνονται τα λεφτά τους στο κερδοσκοπικό παιχνίδι από τους διαχειριστές των κεφαλαίων τους ή να απαιτούν να είναι σίγουρα τα κέρδη, αλλά οπωσδήποτε μικρότερες οι απολαβές τους, ή, ακόμα καλύτερα, να απαιτούν να έχει την τελική ευθύνη της κερδοσκοπίας το κράτος, ώστε τα ταμεία να μην πέφτουν ποτέ κάτω από ένα μίνιμουμ. Τελικά αυτό είναι εκείνο που συμβαίνει στο σημερινό κόσμο. Οι συντάξεις είναι ακόμα εγγυημένες, σε τελική ανάλυση, από την κρατική πίστη. Όμως αν υπάρξει παγκόσμια κρίση, εκατοντάδες εκατομμύρια συνταξιούχων θα πεινάσουν, αλλά θα πεινάσουν και αυτοί που παίζουν και αυτοί που δεν παίζουν στα χρηματιστήρια, γιατί τελικά οι συντάξεις δεν είναι παρά τμήμα του συνολικού μισθού που μοιράζεται στους εργαζόμενους από τους κεφαλαιοκράτες μια δοσμένη στιγμή. Στην κρίση ο όγκος των μισθών συνθλίβεται από την ανεργία. Σε τέτοιες περιπτώσεις κανένα κράτος, δηλαδή κανείς συνολικός καπιταλιστής, δε θα διαθέτει τις συντάξεις στο ύψος που έχει υποσχεθεί.

Η διαφορά είναι ότι, στην περίπτωση που το κράτος είναι ο αποκλειστικός ασφαλιστής και όχι η αφηρημένη παγκόσμια αγορά, οι συνταξιούχοι και οι άνεργοι θα ξέρουν ποιον να κυνηγήσουν και ποιον να καταστρέψουν με τη σειρά τους. Αυτό είναι το αληθινό προτέρημα του να αναθέτουν οι προλετάριοι στο κράτος την ευθύνη της όποιας κερδοσκοπίας του με τα κεφάλαια που απορρέουν από το μόχθο τους και όχι να την αναλαμβάνουν οι ίδιοι. Γιατί οι ίδιοι ζήτησαν απλά να ζήσουν με στοιχειώδη αξιοπρέπεια τα τελευταία χρόνια τους και όχι να πλουτίσουν σε βάρος των πιο φτωχών συντρόφων τους. Μόνο από αυτήν την επαναστατική αντικαπιταλιστική και αντικρατική άποψη πρέπει κανείς να διαμαρτύρεται για το χρηματιστηριακό τζόγο των ταμείων και όχι με τις υποκρισίες για «ταμεία του λαού». Όσο τα «ταμεία του λαού» βάζουν έστω και μια δεκάρα στις τράπεζες και παίρνουν έστω και μια δεκάρα τόκο, δε λειτουργούν ως ταμεία του λαού, αλλά ως συλλογικοί κεφαλαιοκράτες. Πράγμα που πάντως είναι καλύτερο από το να λειτουργούν σα στέρνες από όπου παίρνουν λεφτά οι ληστές ή σαν κέντρα για εγκληματικές και πρακτόρικες δραστηριότητες, όπως θέλουν αυτοί που τώρα φωνάζουν για ηθική και θέλουν να βάλουν στο χέρι τα ταμεία των ασφαλισμένων. 

από ira cohen 29/04/2007 2:06 πμ.


Η  ανάλυσή σου πολύ καλή πάντως.

από οικονομολογος 29/04/2007 2:11 πμ.


να πω ότι αποσπώ ατομικά περαξία βάζοντας στην τράπεζα τις οικονομίες μου και παίρνοντας (τον καταργημένο ουσιαστικά για τους μικροκαταθέτες) τόκο - αν δε βγω και ζημιωμένος με το φόρο επί του τόκου και με τα "έξοδα φύλαξης" που παρακρατεί η τράπεζα - ε να το πω γιατί δεν είμαι και εγωιστής (κι ας είναι ο τόκος [;;;] ένα απειροελάχιστο ψήγμα από την υπεραξία που μου έχουν αποσπάσει στο ίδιο χρονικό διάστημα είτε μέσω απλήρωτων ωρών δουλειάς είτε μέσω φπα κλπ). Να πω όμως ότι τα ασφαλιστικά ταμεία μετατρέπονται σε συλλογικούς καπιταλιστές όταν παίρνουν τόκο για τις καταθέσεις των αποθεματικών τους στις τράπεζες, όταν δηλαδή από την αποσπασμένη από τους εργαζόμενους υπεραξία ένα μικρό μέρος της επιστρέφει σε αυτούς συλλογικά με τη μορφή του τόκου(αφαιρώντας για τις ανάγκες του θέματος το ποιος ασκεί τη διαχείριση των ταμείων και πώς την ασκεί), ε αυτό δεν το λέω πριν βγάλω μολύβι και χαρτί και τα λογαριάσω. Άλλο θέμα βέβαια είναι το ότι σε τελική ανάλυση το θέμα των συντάξεων δεν αφορά κρατήσεις και αποθεματικά, παρά μόνο το συνολικό παραγόμενο εθνικό (ή διεθνές - αν προτιμάτε) προϊόν, από το οποίο ένα τμήμα του οφείλει να δαπανάται για την πληρωμή των συντάξεων, το οποίο τμήμα εξαρτάται από το ύψος των συντάξεων και από τον αριθμό των δικαιούχων, αλλά ένας τέτοιας φύσης προγραμματισμός αφορά πράγματι διαφορετικές κοινωνικο-οικονομικές σχέσεις.

  για το πως γινεται το κολπο με τα ομολογα που αγοραζουν τα ταμεια,και το γιατι χρειαζονται μεσαζοντες-γενικα πως λειτουργει αυτο το κολπο.Με το θεμα του δομημενου ομως,δεν γινοταν καμια επεξηγηση-διακριση απο το κοινο ομολογο. Μηπως ξερει κανεις απο σας να πει με απλα λογια,γιατι ουτε κι απο την παραπανω δημοσιευση γινεται κατανοητη στο μεσο αναγνωστη η διαφορα(εγω πρωτοετης χρηματοοικονομικου ειμαι και δεν εχω μπορεσει να καταλαβω....) 

από αυτόνομος μαοϊκός αντιιμπεριαλιστής 29/04/2007 3:35 πμ.


...ούτε υιοθετώ συλλήβδην τις απόψεις του χώρου που  την έκανε.

Ωστόσο στο θέμα αυτό έχει απόλυτο δίκιο.

από Έτερος Οικονομολόγος 29/04/2007 3:43 μμ.


 Γενικά, υπάρχει μια τάση παγκοσμίως για την μετατροπή των συνταξιοδοτικών ταμείων (pension funds) σε συλλογικούς κεφαλαιοκράτες (όπως τους αποκαλείς) Για παράδειγμα το pension fund στην Καλιφόρνια (αν δεν με απατά η μνήμη μου) αποτελεί έναν από τους μεγαλύτερους εταίρους παγκοσμίως σε Venture Capital Firms (μιλάμε για εταιρίες-στυγνούς κερδοσκόπους). Με αυτό τον τρόπο επιτυγχάνεται οικονομικά η αναθέρμανση της ζήτησης με την ροή χρήματος στην οικονομία ενώ υποτίθεται ότι προστατεύονται τα κεφάλαια των pension funds από τον αδηφάγο πληθωρισμό (τον μεγάλο φόβο του κεφαλαίου). Όπως ανέφερες παραπάνω στην BANANIAN REPUBLIC OF GREECE στο παρελθόν και με το επιχείρημα ότι τα ταμεία είναι ταμεία του λαού το κράτος, ως οργανισμός-απαύγασμα της λαϊκής κυριαρχίας (και καλά),  καταλήστευε τα αποθεματικά τους πέρνοντας ζεστό χρήμα σχεδόν τζάμπα (και μάλιστα σε εποχές που τα επιτόκια και ο πληθωρισμός έτρεχαν με πάνω από 20%). Στα τελευταία χρόνια τα ταμεία απέκτησαν, σύμφωνα με τις επιταγές του σύγχρονου wealth management (ιδιωτικά συνταξιοδοτικά ταμεία κτλ κτλ), τον ρόλο του κεφαλαιοκράτη - επενδυτή. Οπότε εδώ γεννάται το ερώτημα: προτιμάμε ταμεία - επενδυτές που έμμεσα απορροφούν υπεραξία με την διαδικασία που αναφέρθηκε παραπάνω ή ταμεία - θύματα που όμως πάλι έμμεσα απορροφούν υπεραξία αφού το κράτος δάνειζε (ή "επένδυε") τα αποθεματικά τους (νομίζω η πιθανότητα τα ταμεία να κλείσουν τα αποθεματικά τους στο σεντούκι και να τα βλέπει να χάνουν την αξία τους πρέπει να αποκλιστεί ως οικονομικά παράλογη). Εγώ προσωπικά προτιμώ τα ταμεία να έχουν τον πρώτο ρόλο αποδεχόμενος οτι όσο υπάρχει καπιταλισμός ΚΑΝΕΙΣ δεν γλυτώνει από την διαδικασία παραγωγής υπεραξίας. (και εννοείται οτι συμφωνώ στην αναγκαιότητα επανάστασης που θα ανατρέψει αυτήν την διαδικασία). Εδώ, όμως, έχω μια ένσταση στο παραπάνω κείμενο πού  αναφέρει:  "Αφού λοιπόν οπωσδήποτε θα πρέπει να αξιοποιηθούν καπιταλιστικά, δηλαδή να επενδυθούν σε κάποια κεφαλαιοκρατική δραστηριότητα και να δώσουν κέρδος, θα πρέπει να τοποθετηθούν εκεί που το κέρδος θα είναι το μεγαλύτερο" δίνοντας στα ταμεία το ελεύθερο να δράσουν τελείως κερδοσκοπικά (δηλαδή σύμφωνα με την παραπάνω ανάλυση άδικα παραιτήσανε τον Τσιτουρίδη.Ο άνθρωπος δεν έκανε τίποτα μεμπτό απλώς τα ταμεία παίξανε και χάσανε). Νομίζω οτι αυτό, τουλάχιστον όσο αφορά την Ελλάδα και τους θεσμούς της, είναι λάθος. Τα ταμεία εδώ μάλλον πρέπει να επενδύουν σε επενδύσεις ΜΗΔΕΝΙΚΟΥ κινδύνου π.χ. κρατικά ομόλογα (προσοχή όχι παράγωγα προϊόντα των ομολόγων όπως το διαβόητο δομημένο) ή γραμμάτια ελληνικού δημοσίου καθώς η πιθανότητα να χαθεί ένα μέρος του αρχικού κεφαλαίου όταν μιλάμε γα συντάξεις δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή. (Για να καταλάβουμε την οικονομική σημασία των συνταξιοδοτικών ταμείων αρκεί να σκεφτούμε ότι πολλές εξαγορές επιχειρήσων στις ΗΠΑ, που υπάρχουν ιδιωτικά ασφαλιστικά ταμεία, γίνονται με στόχο τα ζεστά λεφτά αυτών των ταμείων.) Αυτά τα ολίγα και ελπίζω να μην σας μπέρδεψα...

από ψαχτιδης 29/04/2007 4:14 μμ.


  Μια βοήθεια ίσως στο ερώτημά σου για δομημένα που βρήκα στο "Κέρδος"

Από την εφημερίδα Κέρδος 30/3/2007 από άρθρο απαντήσεις σε 18 ερωτήματα

 

 

 

7. Τα σύνθετα ομόλογα, που απσχολούν αυτή την περίοδο την επικαιρότητα τι είναι;

Είναι ομόλογα υπό μορφή ιδιωτικών τοποθετήσεων σε διάφορες μορφές σταθερού ή κυμαινόμενου επιτοκίου. Τα εν λόγω ομόλογα δεν διαπραγματεύονται πάντα σε κάποια ηλεκτρονική πλατφόρμα λόγω μικρής ρευστότητας που προσφέρουν. Μια μορφή ιδιωτικής τοποθέτησης είναι και τα «δομημένα ομόλογα». Τα εν λόγω ομόλογα έχουν εκδοθεί και από άλλες ευρωπαϊκές χώρες, όπως π.χ. Ιταλία, Αυστρία, Γερμανία κ.λπ. και έχουν μια συγκεκριμένη λειτουργία και δομή. Είναι σχεδιασμένα να εξυπηρετούν συγκεκριμένες επενδυτικές ανάγκες και εκτιμήσεις της αγοράς και αποβλέπουν, υπό ορισμένες προϋποθέσεις, στην ενίσχυση της απόδοσης των επενδυτικών χαρτοφυλακίων. Η δομημένη μορφή αυτών των ομολόγων απαιτεί την εκ των προτέρων πλήρη αξιολόγηση της δομής τους, ώστε αυτή να ταυτίζεται με τις προβλέψεις του κάθε επενδυτή. Εκτιμάται ότι οι εκδόσεις ευρωπαϊκών κυβερνητικών δομημένων ομολόγων ανήλθαν σε ποσό πλέον των 20 δισ. ευρώ το 2006. Οπως στις επενδύσεις σε συμβατικά, έτσι και οι επενδύσεις σε δομημένα ομόλογα πρέπει να αξιολογούνται σε βάθος χρόνου και κατά προτίμηση στη λήξη τους, καθώς κατά τη διάρκεια της ζωής τους παρατηρούνται διακυμάνσεις στην τιμή, λόγω των διακυμάνσεων στα επιτόκια και στη ζήτηση, όπως και για κάθε άλλο επενδυτικό προϊόν.

8. Πόσο ασφαλή είναι τα ομόλογα;

Τα οµόλογα λαµβάνουν πιστοληπτική αξιολόγιση η οποία εξαρτάται από την οικονοµική φερεγγυότητα των εκδοτών, καθώς και από την ικανότητα εξόφλησης των οφειλών τους. Το έργο της αξιολόγησης των εκδοτών αναλαµβάνουν εξειδικευµένοι διεθνείς οίκοι Standar & Poors, Moody's, Fitch). Ανάλογα µε την πιστοληπτική αξιολόγηση που λαµβάνει ένα οµόλογο κατηγοριοποιείται σε υψηλής φερεγγυότητας, (βαθµολόγηση ΑΑΑ - ΒΒΒ από S&P) και χαµηλής φερεγγυότητας/επισφαλές οµόλογο (βαθµολόγηση από ΒΒ - C από S & P). Η πιστοληπτική ικανότητα των οµολόγων είναι άµεσα συνδεδεµένη µε την απόδοση τους. Τα οµόλογα χαµηλής πιστοληπτικής ικανότητας έχουν υψηλότερη απόδοση σε σχέση µε αυτή των οµολόγων καλύτερης πιστοληπτικής ικανότητας. Σε γενικές γραμμές τα ομόλογα του ελληνικού δημοσίου βαθμολογούνται με Α.
Τα σύνθετα ομόλογα, σε αντίθεση με τα απλά που απευθύνονται στο ευρύτερο επενδυτικό κοινό, έχουν το πλεονέκτημα της ευνοϊκότερης τιμολόγησης υπέρ του εκδότη λόγω υψηλής ζήτησης από ορισμένους επενδυτές για την συγκεκριμένη δομή των ομολόγων αυτών. Η τιμή τους, διαμορφώνεται από τις εκάστοτε επιτοκιακές συνθήκες στις αγορές, αλλά και από την προσφορά και ζήτηση για την συγκεκριμένη δομή του υπό έκδοση ομολόγου. Οι παραπάνω παράμετροι διαμορφώνουν την τιμή που πληρώνει ο τελικός επενδυτής τόσο στην πρωτογενή όσο και στην δευτερογενή αγορά. Λόγω όμως των σύνθετων χαρακτηριστικών τους απαιτούν ειδικές γνώσεις για την παρακολούθησή τους.

9. Ποια είναι τα πλεονεκτήματα των ομολόγων;

Προσφέρουν σταθερό εισόδηµα σε τακτά χρονικά διαστήµατα χωρίς αυτό το εισόδημα να φορολογείται εφόσον διακρατηθούν μέχρι τη λήξη τους.

10. Υπάρχουν κίνδυνοι;

Ο πρώτος και μεγαλύτερος κίνδυνος είναι ο πληθωρισµός. Σε περίπτωση οµολόγων σταθερού επιτοκίου υπάρχει πιθανότητα η αξία των οµολόγων να διαβρωθεί από τον πληθωρισµό. Επίσης η μεταβολή των επιτοκίων. Οι τιµές των οµολόγων κινούνται σε αντίθετη τροχιά με τις τιµές των επιτοκίων. Δηλαδή, όταν υπάρχει αύξηση επιτοκίων οι τιµές των οµολόγων μειώνονται, ενώ οι τιµές των οµολόγων αυξάνονται όταν μειώνονται επιτόκια. Ενας ακόμη κινδυνος είναι ο πιστοληπτικός. Δηλαδή, ο εκδότης να είναι χαµηλής οικονοµικής φερεγγυότητας και να αδυνατεί να αποπληρώσει το χρέος του στον επενδυτή. Ομως δεν πρέπει να παραβλέπεται και ο κίνδυνος ρευστότητας. Η ρευστοποίηση των οµολόγων εξαρτάται από τη προσφορά ή τη ζήτηση. Υπάρχει ζήτηση για οµόλογα υψηλής φερεγγυότητας, αλλά όχι για επισφαλή οµόλογα, επομένως η ρευστοποίηση των επισφαλών οµολόγων είναι ακόµη πιο δύσκολη.

11. Ποιο είναι το σημείο κλειδί των ομολόγων;

Σύμφωνα με επενδυτικούς συμβούλους είναι η λεγόμενη μέση διάρκεια (duration). Μέση διάρκεια ομολόγου ορίζεται ο χρόνος που χρειάζεται ένα ομόλογο για να αποδώσει στον επενδυτή την μισή αξία αγοράς. Δείχνει την ευαισθησία του ομολόγου στις αλλαγές των επιτοκίων. Οσο πιο μακριά είναι η λήξη του ομολόγου τόσο πιο ευμετάβλητη είναι η αξία του. Παράδειγμα: Λέμε ότι ένα ομόλογο έχει duration 5 έτη. Τι εννούμε; Οτι σε περίπτωση μεταβολής των επιτοκίων κατά 1% η τιμή του ομολόγου θα μεταβληθεί κατά 5%.

12. Τι πρέπει να γνωρίζει ένας επενδυτής;

Πρώτα αποφασίζεται ο επενδυτικός στόχος και µετά καθορίζεται η επιλογή των οµολόγων. Αν ο σκοπός της επένδυσης είναι η επίτευξη υψηλής απόδοσης τότε είναι ελκυστικά τα οµόλογα µακροπρόθεσµης λήξης. Τα οµόλογα που ανήκουν σε αυτή την κατηγορία είναι πολύ πιο επιρρεπή στους προαναφερόµενους κινδύνους. Αν ο σκοπός της επένδυσης είναι η είσπραξη σταθερού εισοδήµατος ανά τακτά χρονικά διαστήµατα καθώς και η διαφύλαξη του αρχικού κεφαλαίου το επενδυτικό προφίλ του πελάτη θα πρέπει να είναι συντηρητικό δηλαδή: Επένδυση σε οµόλογα µικρής και µέσης διάρκειας. Επένδυση σε οµόλογα µε διαφορετική ηµεροµηνία λήξης. Οι επενδυτικοί σύμβουλοι υποστηρίζουν ότι κάθε βαθµίδα της κλίµακας αποτελείται από οµόλογα µε διαφορετική ηµεροµηνία λήξης, από έαν χρόνο ως δέκα 10 χρόνια. Με τη λήξη ενός οµολόγου ενός χρόνου γίνεται επανεπένδυση σε γραµµάτιο λήξης δέκα χρόνων. Σαν αποτέλεσµα υπάρχει σταθερό ετήσιο εισόδηµα για επανεπένδυση, ανεπηρέαστο από τις µεταβολές των επιτοκίων µια και η κατανοµή του κεφαλαίου είναι σε οµόλογα διαφορετικών αποδόσεων.

13. Ποιος εκδίδει τα ομόλογα του ελληνικού Δημοσίου;

Το υπουργείο Οικονομίας και Οικονομικών. Σύμφωνα με τα ΝΔ 483/74 και 3897/58 αρμοδιότητα για την σύναψη δανείων έχει η Διεύθυνση Δημοσίου Χρέους (για τα αμυντικά και τα δάνεια του Ταμείου Ανάπτυξης του Συμβουλίου της Ευρώπης) και ο Οργανισμός Διαχείρισης Δημόσιου Χρέους (ΟΔΔΗΧ) για όλα τα άλλα.

14. Πώς «διακινούνται» τα ομόλογα μετά την έκδοσή τους;
Το Δημόσιο εκδίδει ομόλογα είτε με δημοπρασία, είτε με syndication (μέσω κοινοπραξίας τραπεζών οι οποίες επιλέγονται μεταξύ των Βασικών Διαπραγματευτών). Στη δημοπρασία οι ενδιαφερόμενοι επενδυτές βάζουν προσφορές μέσω των Βασικών Διαπραγματευτών. Τα syndications γίνονται συνήθως σε ομόλογα που εκδίδονται για πρώτη φορά και αποτελούν ομόλογα αναφοράς. Μετά την ολοκλήρωση των διαδικασιών αυτών τα ομόλογα αρχίζουν να διαπραγματεύονται στην ΗΔΑΤ. Εκεί καθημερινά διαμορφώνονται τιμές με πολύ μικρό spread πάντα από τους Βασικούς Διαπραγματευτές. Επενδυτές μπορούν μεταξύ τους να συναλλάσσουν ομόλογα αλλά εντός των τιμών της ΗΔΑΤ.


15. Σε ποιες αγορές διαπραγματεύονται τα ομόλογα;
Τα ομόλογα του ελληνικού Δημοσίου διαπραγματεύονται στην διατραπεζική αγορά μέσω του ΗΔΑΤ. Οι μεγάλες εκδόσεις διαπραγματεύονται και στο μεγαλύτερο ευρωπαϊκό EuroMTS.


16. Ποιοι είναι οι «βασικοί διαπραγματευτές» και ποιος τους ελέγχει;

Βασικοί διαπραγματευτές είναι σήμερα 5 ελληνικές και περίπου 15 ξένες τράπεζες. Εποπτική αρχή είναι η Τράπεζα της Ελλάδος και ο ΟΔΔΗΧ.


17. Τι ακριβώς συνέβη με τα λεγόμενα «δομημένα» ομόλογα που αγόρασαν τα Ταμεία;

Η έκδοση δομημένων ομολόγων είναι μια διεθνής πρακτική στην οποία έχει προσφύγει το δημόσιο αρκετών χωρών (π.χ. Ιταλία, Αυστρία, Γερμανία, Γαλλία) αλλά και διεθνείς φορείς (Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων) για την άντληση δανειακών κεφαλαίων μακροχρόνιας διάρκειας. Η έκδοση των εν λόγω ομολόγων γίνεται, όπως σε όλες τις αγορές, μέσω αναδοχής των εκδιδόμενων τίτλων (underwriting). Την υπηρεσία της αναδοχής στην πρωτογενή αγορά παρέχουν αλλοδαπές και εγχώριες τράπεζες που έχουν σχετική άδεια από τις αρμόδιες αρχές. Μεγάλος αριθμός ελληνικών και αλλοδαπών τραπεζών δραστηριοποιείται στην αγορά αυτή σε συνθήκες έντονου ανταγωνισμού.
Τα ομόλογα, στη συνέχεια, μπορούν να αποτελέσουν αντικείμενο διαπραγμάτευσης σε δευτερογενή αγορά, όπου οι ανάδοχοι προσφέρουν τιμές. Οι τιμές αυτές διαμορφώνονται σύμφωνα με τις συνθήκες ζήτησης και προσφοράς που επικρατούν καθημερινά και κάτω από την επίδραση των παραγόντων που επηρεάζουν την αξία των εν λόγω τίτλων, όπως οι μεταβολές του επιπέδου των επιτοκίων, καθώς και οι διαφορές βραχυχρόνιων και μακροχρόνιων επιτοκίων. Σημειώνεται ότι κατά τη λήξη τους τα ομόλογα αποπληρώνονται στην πλήρη ονομαστική τους αξία.
Κατά συνέπεια, οι επενδύσεις στα εν λόγω ομόλογα, όπως και σε ομολογιακές εκδόσεις εν γένει, ενέχουν μεν τον κίνδυνο της αγοράς που είναι συνυφασμένος με τη μεταβλητότητα των βραχυχρόνιων και μακροχρόνιων επιτοκίων, έχουν όμως εγγυημένο κεφάλαιο κατά τη λήξη.
Οι εκδόσεις δομημένων ομολόγων, στις οποίες τράπεζες είναι ανάδοχοι, έγιναν στο πλαίσιο της εκδοτικής στρατηγικής του ελληνικού Δημοσίου και διατέθηκαν σε τράπεζες, αμοιβαία κεφάλαια, ασφαλιστικά Ταμεία και ασφαλιστικές εταιρείες, στην Ελλάδα και το εξωτερικό, που έχουν τη δυνατότητα μεταπώλησής τους Τη διετία 2005-1007 το ελληνικό Δημόσιο εξέδωσε δομημένα ομόλογα αξίας 1.8 δισ. ευρώ.


  από "Κέρδος"  και όχι προς "οικονομολόγο"

από @ 29/04/2007 4:47 μμ.


ένα σημείο που δεν θίγεται από την όλη ανάλυση.
Το συνταξιοδοτικό δηλαδή συσχετισμένο με τα ταμεία και πως επενδύονται τα χρήματα, δηλ. ποσοστά σύνταξης σε σχέση με τον τελευταίο μισθό, εφάπαξ, συνταξιοδότηση σε μια προχωρημένη ηλικία  κλπ. Μπορώ να έχω ένα λινκ με τη νομοθεσία του ασφαλιστικού και των συντάξεων για να κρίνω και τα γραφόμενα καλύτερα;
Υπάρχει ενιαία και δεσμευτική νομοθεσία γι΄αυτά;


από @ 29/04/2007 5:06 μμ.


είναι μια καραμαλακία και η καλύτερη υποστήριξη του υπάρχοντος συστήματος. Τα περί επανάστασης τα ακούω σαν κούφια λόγια, γιατί μέσα στον φαταλισμό απαξιοί ο συντάκτης να πει πως συγκεκριμένα μπορεί να γίνει αυτή η επανάσταση και ο όρος συγκεκριμένα περιλαμβάνει την αντίσταση ενάντια στο νέο πνεύμα δικαιολόγησης της εκμετάλλευσης και καταστολής μέσω δηλ. της δήθεν αναγκαιότητας να τζογάρονται τα λεφτά των ταμείων. Οικονομολόγος δεν είμαι και προτάσεις μ΄ένα πρώτο διάβασμα δεν μπορώ να κάνω, ΑΡΝΟΥΜΑΙ ΟΜΩΣ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΚΑΘΑΡΑ ΣΥΝΤΗΡΗΤΙΚΗ ΚΑΙ ΝΕΟΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΗ ΑΝΑΛΥΣΗ ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΜΙΑ ΜΑΣΚΑ ΔΗΘΕΝ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΣΜΟΥ!

Μπαφιάσαμε να ακούμε πριν κάποια χρόνια ότι οι μειώσεις των συντάξεων και η αύξηση του ορίου ηλικίας ως προς τη συνταξιοδότηση έγκειται στη μείωση των γεννήσεων και στον μειωμένο αριθμό εργαζομένων από τους μισθούς και κρατήσεις των οποίων διασφαλίζονταν οι συντάξεις απερχόμενων από την εργασία γενιών.

ΤΩΡΑ ΑΛΛΑΞΕ ΤΟ ΠΑΡΑΜΥΘΙ;

Από τις μειώσεις των γεννήσεων πήγαμε στην αναγκαιότητα του χρηματιστηρίου;

Ξέρετε ποιο είναι το επόμενο βήμα;

Η τέλεια κατάργηση ταμείων και συντάξεων κι ο ατομικός εξαναγκασμός που θα παρουσιαστεί σαν ελεύθερη θέληση του εργαζόμενου να κανονίζει μόνος του την ασφάλειά του είτε παίζοντας στο χρηματιστήριο είτε με άλλους τρόπους. Εκεί το πάνε οι άνθρωποι!

από Έτερος Οικονομολόγος 30/04/2007 4:03 μμ.


 Λες: "Η τέλεια κατάργηση ταμείων και συντάξεων κι ο ατομικός εξαναγκασμός που θα παρουσιαστεί σαν ελεύθερη θέληση του εργαζόμενου να κανονίζει μόνος του την ασφάλειά του είτε παίζοντας στο χρηματιστήριο είτε με άλλους τρόπους. Εκεί το πάνε οι άνθρωποι!" Το μόνο που έχω να πώ επι τούτου είναι οτι δεν θα μπορούσες να έχεις περισσότερο δίκιο. όπως έγραψα και παραπάνω αυτό προτάσσουν οι επιταγές του σύγχρονου wealth management. Το θέμα είναι ΠΩΣ θα το κάνουν αυτό;;;;; Και η απάντηση είναι οτι αυτό γίνεται μόνο μέσω της απαξίωσης των δημόσιων συνταξιοδοτικών ταμείων. Η οποία με την σειρά της μπορεί να επιτευχθεί με 2 τρόπους:
1. Με τον αποθησαυρισμό ή την κρατική καταλήστευση των αποθεματικών των ταμείων
2. Με το τζογάρισμα των αποθεματικών των ταμείων σε επενδύσεις αυξημένου ρίσκου (όπως το δομημένο ομόλογο ένα πράγμα)
Για αυτό άλλωστε πιστεύω οτι τα συνταξιοδοτικά ταμεία οφείλουν να επενδύουν σε επενδύσεις ΜΗΔΕΝΙΚΟΥ ΚΙΝΔΥΝΟΥ ώστε να μην κινδυνεύουν ούτε από τον αποθησαυρισμό  ούτε από το τζογάρισμα. Μόνο έτσι, ποστεύω, μπορούν να παραμείνουν βιώσιμα και να αποτελούν εμπόδιο στην αυτόνομη ιδιωτική συνταξιοδότηση.
Αυτά τα ολίγα.

από @ 30/04/2007 4:13 μμ.


Πρώτη φορά ακούω ότι τα ταμεία πρέπει ντε και καλά να επιβιώσουν από επενδύσεις. Μέχρι πρότινος και όταν περνούσαν στην Ευρώπη το νεοφιλελεύθερο κτηνώδες ασφαλιστικό και συνταξιοδοτικό ακούγαμε για μειωμένες γεννήσεις και για το ότι τα ταμεία ζουν από τις εισφορές των γενεών που εργάζονται και όχι από τις επενδύσεις.
Οικονομολόγος δεν είμαι αλλά δεν είμαι και μαλάκας να εσωτερικεύσω τις δικαιολογίες της εκμετάλλευσης. Ακόμη όμως και εάν ισχύει αυτό με τις επενδύσεις, τότε οι αποκρατικοποιήσεις μονάδων κοινής ωφελείας, όπου υποτίθεται ότι οι επενδύσεις ήταν ασφαλέστερες, έχει δώσει μια διπλή πάσα σκληρότερης εκμετάλλευσης του εργαζόμενου.Όλα αποκρατικοποιήθηκαν και μπήκαν στο παιχνίδι της δήθεν "παράλογης" αγοράς, χρηματιστηρίου κλπ., οι επενδύσεις είναι αναγκαίες, άρα οι επενδύσεις είναι επισφαλείς και "όπως τα φέρει η μοίρα". Εντωμεταξύ οι άφραγκοι επιχειρηματίες που "σώζουν" την οικονομία και οι λακέδες τους της πολιτικής δεν ξέρουν που να βάλουν το χρήμα που μαζεύουν από την κλοπή του δημοσίου και την πτώση των μισθών των εργαζόμενων. Άντε και να δούμε τι θα γίνει!

από ένας μαρξιστής 01/05/2007 12:58 πμ.


                                                    

Τα ταμεία βρίσκονται υπό τον έλεγχο του κράτους και τα αποθεματικά τους τα διατηρεί το κράτος αναγκαστικά στην μορφή κεφαλαίου γιατί αλλιώς η αξία τους χάνεται. Τα αποθεματικά των ταμείων δεν παύουν ούτε στιγμή να είναι κεφάλαιο δηλαδή να παράγουν υπεραξία με την συμμετοχή τους στον οικονομικό κύκλο. Γίνονται είτε αποθεματικά τραπεζών, είτε δανεισμός του κράτους με τα χαμηλότερα επιτόκια, είτε χρηματοδοτούν τα παράσιτα του κρατικού μηχανισμού, τους κομματικούς στρατούς και γενικά γίνονται ότι διαλέγει να τα κάνει προς το συμφέρον του ο συλλογικός αστός, το κράτος, η ανώνυμη αυτή εταιρεία όλων των κεφαλαιοκρατών για να καλύπτει τα έξοδα του κρατικού της μηχανισμού. Αυτό το απλό γεγονός κρύβεται κάτω από λεξούλες όπως τα «αποθεματικά» των ταμείων η με τις λογοκοπίες για τα «ιερά λεφτά των εργαζομένων» κλπ. Το ασφαλιστικό σύστημα στηρίζεται στις τρέχουσες εισφορές των εργαζομένων και εργοδοτών και αυτό είναι η μεγαλύτερη απόδειξη ότι τα «αποθεματικά» ούτε φυλάσσονται σε σεντούκια, ούτε είναι ιερά, αλλά είναι κεφάλαια που διαχειρίζεται η αστική τάξη προς το συμφέρον της. Η αστική τάξη έχει μόνο μια και μόνο μια υποχρέωση: να εγγυάται με το κράτος της μια περίθαλψη και σύνταξη τώρα, στους εν ζωή αποσυρμένους εργαζόμενους γιατί αλλιώς θα υπάρξει πολιτική έκρηξη και κοινωνική επανάσταση. Γι αυτό η ανταποδοτικότητα είναι μια απατηλή λέξη που κρύβει ακριβώς το γεγονός της άμεσης ιδιοποίησης των κεφαλαίων των ταμείων από την αστική τάξη ή το κράτος της ! Θυμίζει γριές και γέρους της υπανάπτυκτης χρηματικής οικονομίας που φυλάγουν τα λεφτά τους στα μπαούλα. Ταυτόχρονα βέβαια ανοίγει με αυτή την προπαγάνδα και ο δρόμος στην «αριστερά» και στη συνδικαλιστική γραφειοκρατία να διεκδικεί την διαχείριση των κεφαλαίων με πρόσχημα ότι αυτοί μόνο μπορούν να τα διαχειριστούν σωστά επειδή είναι οι μόνοι που αναγνωρίζουν την ιερότητα των εισφορών!

 

Σε ότι αφορά τις επενδύσεις των ταμείων σε κρατικά ομόλογα τάχα απόλυτης ασφάλειας δηλαδή με τα μικρότερα επιτόκια αυτό δεν πρόκειται ποτέ να το κάνει το οποιοδήποτε κράτος και η οποιοδήποτε αστική τάξη. Το κράτος πάντα δανειζόταν από τα ταμεία με το χαμηλότερο επιτόκιο μειώνοντας έτσι τα έξοδα του κεφαλαίου για την λειτουργία και την συντήρηση του και σήμερα επενδύει στις διεθνείς χρηματαγορές ακριβώς γιατί εκεί βρίσκεται το μέγιστο κέρδος. Ο νόμος του καπιταλισμού δεν είναι απλά το κέρδος αλλά το μέγιστο κέρδος. Πάντως κεφάλαιο που θα λειτουργεί με το χαμηλότερο ποσοστό κέρδους σημαίνει κοινωνική πολιτική και επιδότηση, σημαίνει προσδοκία καλής φύλαξης προϋποθέτει φύλακες της αξίας.  Και τα κεφάλαια έχουν ένα βασικό χαρακτηριστικό ζουν επικίνδυνα αλλιώς παύουν να είναι κεφάλαια.

Απόλυτα υπεύθυνο και αποκλειστικά για την ασφάλεια είναι το κράτος που διαχειρίζεται τα λεφτά των ταμείων και το ασφαλιστικό σύστημα. Το ίδιο απόλυτα αδιάφοροι πρέπει να είναι και είναι στη μεγάλη τους πλειοψηφία οι εργαζόμενοι για το πως το κράτος θα καλύψει τις ανάγκες των ταμείων για τα οποία έχει την ευθύνη. Το ασφαλιστικό σύστημα μπορεί να παραλληλιστεί με ένα φράγμα στο οποίο έχουμε εισροές και εκροές με ορισμένη στάθμη του νερού στο φράγμα. Αυτό που ενδιαφέρει τους εργαζόμενους και την πραγματική αριστερά είναι μόνο οι εκροές στο φράγμα που περιγράψαμε παραπάνω. Η Ψευτοαριστερά, το κράτος και το κεφάλαιο είναι αυτοί που πρέπει να κόψουν το λαιμό τους για τις εισροές και για το πόσο νερό υπάρχει στον ταμιευτήρα που λέγεται ασφαλιστικά ταμεία. Για τους συνειδητούς εργάτες ασφαλιστικό αποθεματικό είναι όλο το κρατικό αποθεματικό κάθε δοσμένη στιγμή. Τα αποθεματικά των ταμείων δεν είναι πρόβλημα που μπορούν να λύσουν οι καταπιεσμένοι γιατί ούτε τα ταμεία ούτε το κράτος είναι δικό τους. Είναι πρόβλημα των καταπιεστών. Την σημερινή σύνταξη και την περίθαλψη τις άθλιες συνθήκες ζωής των εργαζομένων τις διαμορφώνουν με την πολιτική τους αυτοί που είναι και οι υπεύθυνοι για την σημερινή εξαθλίωση και για την αυριανή καταστροφή. Το πρόβλημα των ασφαλιστικών ταμείων δεν είναι το ψευτοπρόβλημα με το οποίο τρομοκρατούν τους μικροαστούς για το αν θα μπορούν στο μέλλον να δίνουν συντάξεις και περίθαλψη όπως ακριβώς το κάνει η ΓΣΕΕ και η ψευτοαριστερά με το να παρουσιάζουν τη μια αναλογιστική μελέτη μετά την άλλη για να μας πούνε το 2050 πως θα καταλήξει τάχα το ασφαλιστικό σύστημα! Το πρόβλημα είναι το σήμερα, δηλαδή ποιος είναι ο συνολικός όγκος μισθών στη ζωντανή και στην αποσυρμένη εργατική δύναμη, δηλαδή το τι κάνει η πραγματική αριστερά για την οικοδόμηση ενός εργατικού μετώπου για να αυξήσει στις δοσμένες συνθήκες αυτόν τον όγκο.

O σχολιασμός έχει απενεργοποιηθεί.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License