Δεν χρειαζόμαστε Αριστερά! Επαναστατικό αντιιμπεριαλιστικό-αντικρατικό κίνημα χρειαζόμαστε

Με αφορμή ένα άρθρο του ΣΥΡΙΖαίου και παλιού μπρεζνιεφικού, τωρινού εθνικιστή Στάθη Σ.

Όσοι ελπίζουν σε Αριστερές και άλλα παραμύθια συνειδητά αποπροσανατολίζουν τους εργάτες και τους άλλους φτωχούς και καταπιεσμένους.

Μετά το 1956, αλλά κυρίως μετά την ήττα της Αντιιμπεριαλιστικής - Λαϊκοδημοκρατικής επανάστασης στην ΛΔ Κίνας το 1976-1978, το μόρφωμα που στη διεθνή πολιτική ορολογία αποκαλείται Αριστερά είναι η πολιτική έκφραση αυτού που ο Καρλ Μαρξ ονόμαζε ΣΥΛΛΟΓΙΚΗ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΚΗ ΚΡΑΤΙΚΗ ΑΣΤΙΚΗ ΤΑΞΗ και ο Μάο Τσε Τουνγκ ΑΣΤΙΚΗ ΤΑΞΗ ΝΕΟΥ ΤΥΠΟΥ.

Όποιος πιστεύει  ότι με όχημα τους πολιτικούς σχηματισμούς Σοσιαλιστών/Σοσιαλδημοκρατών,  "Κομμουνιστών",  Τροτσκιστών, ψευτοΜαοϊκών κλπ. υπάρχει ποτέ περίπτωση να αλλάξουμε τον κόσμο και να ευοδωθούν οι ελπίδες μας για το χτίσιμο της αταξικής κοινωνίας, της κοινωνίας που θα καταργήσει τη μισθωτή σκλαβιά, την εκμετάλλευση, την καταπίεση και τον εμπορευματικό χαρακτήρα των ανθρώπινων αξιών χρήσης, τελικά το ίδιο το ΚΡΑΤΟΣ που καταπιέζει το λαο, πλανάται πλάνην οικτράν.

Σχηματικά και όχι απόλυτα επιστημονικά, σε πολύ αδρές γραμμές:

Η Δεξιά εκφράζει τη μεγάλη ιδιωτική μπουρζουαζία, τα κομμάτια εκείνα των μεσοστρωμάτων που ευνοούνται εισοδηματικά - κοινωνικά από την κοινωνία της ελεύθερης αγοράς, κομμάτια μεγάλα των μικρών και μεσαίων  παλιών αστών (βιοτέχνες, μικρέμποροι κλπ.). Ηγεσία της είναι το παλιό - παραδοσιακό μεγάλο ιμπεριαλιστικό κεφάλαιο.

Η Αριστερά εκφράζει κύρια τη νέα-συλλογική-κρατικού τύπου μπουρζουαζία, αυτήν που γεννιέται και αντρώνεται μέσα στον κρατικό μηχανισμό την εποχή του ιμπεριαλισμού λόγω της σύμφυσης κράτους-κεφαλαίου.  Είναι αυτή που διαχειρίζεται ανεύθυνα και παρασιτικά τη ψευτοΔΗΜΟΣΙΑ - "του λαού- περιουσία και που εκμεταλλεύεται τις μάζες το ίδιο και πιο σκληρά με την πρώτη.  την ακολουθούν κυρίως τα στρώματα της υπαλληλίας του δημοσίου, παρέα με την εργατική αριστοκρατία. Ηγεσία της είναι μαζί το πιο βρώμικο αστικο-κρατικό μεγαλοστελεχικό δυναμικό, μαζί με ένα τμήμα επιχειρηματιών που είναι μεν ιδιώτες στη μορφή (π.χ. παλιά στελέχη του ΚΚΣΕ που πήραν εργοστάσια το '91),αλλά δεν παίζουν με όρους ελεύθερης αγοράς, μα με κομπίνες, μαφιόζικες τακτικές, καταστροφή των παραγωγικών δυνάμεων κλπ.

Και οι εργάτες; Τα πιο φτωχά στρώματα του λαού που στέκουν δίπλα τους;

Αυτοί δυστυχώς ακόμα μένουν ανεκπροσώπητοι ΚΑΙ ΔΥΣΤΥΧΩΣ ΠΑΛΕΥΟΥΝ Ο ΕΝΑΣ ΤΟΝ ΑΛΛΟ ΑΚΟΛΟΥΘΩΝΤΑΣ ΜΙΑ ΤΗ ΜΙΑ ΜΕΡΙΔΑ ΤΗΣ ΑΣΤΙΚΗΣ ΤΑΞΗΣ ΚΑΙ ΜΙΑ ΤΗΝ ΑΛΛΗ (θυμήσου π.χ. τις εκλογές του 85 με τους πράσινους και μπλε χολιγκανοποιημένους φτωχούς ανθρώπους να χτυπιούνται στους δρόμους για το ποιος θα τους καταπιέζει μετά τις εκλογές!!!)

Για μια ακόμα φορά, να το φωνάξουμε:

Ή με την ΑΡΙΣΤΕΡΑ ή με τους ΛΑΟΥΣ και την επανασταση! Μέσος δρόμος για κάθε συνειδητό εργάτη και λαϊκό, τίμιο κι αγωνιστή άνθρωπο δεν υπάρχει...

 

από Ανατροπέας. 30/04/2007 10:23 μμ.


Καλλά ο Σύριζα  είναι μια μπέρδα μεταξύ αριστεριστών ονοιροπόλων και πατεν ταρισμένων οπορτουνιστών της ευρωπαϊκής καθεστωτικής -εν δυνάμει-καπιταλιστικής ψευτοαριστεράς.
Αλλά και ο μάο δεν έπαιξε πινκ-πόνκ με τον νίξον; Δεν υποστύριξε το Σοεκάρνο στην ινδονησία και έβαλε το μεγαλλίτερο οπλισμένο κόμμα στον κόσμο στην υπηρεσία του με το λαϊκό μέτωπο που στην ουσία ήταν να στείλει στη σφαγή 1 εκκ. κομματικά μέλη του Κομμ Κόμματος της Ινδονησίας, από τον υπαρχηγό του, το Σουχάρτο;

Ξεχνιώνται αυτά τα εγκληματικά λάθη του μεγάαααλλλλουυυ τιμονιέρη της αντεπανάστασης Μάο; Αμ δεν ξεχνιώνται.

Ανατροπέας.

 

από ΕΑΑΚιτόνιο 30/04/2007 10:48 μμ.


Να φωνάξουμε ακόμη πιο δυνατά:

ΘΑΝΑΤΟΣ ΣΤΗΝ ΑΡΙΣΤΕΡΑ!

Τι ωραίος θα ήταν ο κόσμος χωρίς τα αριστερά κινήματα... Ο καπιταλισμός θα κατέρεε στη στιγμή. Ο καπιταλιστικός τρόπος παραγωγής θα έπληττε χωρίς τη διαλεκτική του αντίθεση και θα αποχωρούσε από την Ιστορία οικειοθελώς...

Τσάκισε λοιπόν τον αριστερό που κρύβεις μέσα σου και κυρίως όπου τον βλέπεις γύρω σου! Για έναν κόσμο δημοκρατικό, για μία κοινωνία αταξική, για την κοινωνική απελευθέρωση!

Μερικά σχόλια, πέρα από την πλάκα (όσο γίνεται):

1. Η Αριστερά δεν είναι το καπρίτσιο κάποιων τυχάρπαστων υποκειμένων, αλλά το διαλεκτικό γέννημα του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής. Το ένα δεν υπάρχει χωρίς το άλλο. Όπως είπε και Ο Μαρξ: "ο καπιταλισμός γεννά το προλεταριάτο, την ίδια τη δύναμη που τείνει να τον ανατράψει". Η Αριστερά είναι η κοινωνική έκφραση της ιστορικής διαμόρφωσης του συσσωματώματος αυτού -του προλεταριάτου ή εν πάση περιπτώσει του εκάστοτε καταπιεζόμενου κοινωνικού υποκειμένου- κι όχι μία "ιδέα" στα μυαλά "κάποιων". Οι εκφυλλισμένες μορφές της (πράγματι πολλές μέσα στο ιδεολογικό σύμπαν της Αριστεράς) δεν αναιρούν τον εγγενή της χαρακτήρα.

2. Η Δεξιά δεν συγκροτείται ως εκφραστής των κοινωνικών ομάδων που αναφέρονται παραπάνω. Αν ήταν έτσι το 65% των Γάλλων, το 50% των Ελλήνων και το 99% των Αμερικανών που τάσσονται υπέρ της Δεξιάς, σημαίνει ότι ευνοούνται από την ανάπτυξη της ελεύθερης αγοράς. Αν η ανάπτυξη της ελεύθερης αγοράς μπορεί να βελτιώσει τους υλικούς όρους διαβίωσης ενός τόσο μεγάλου ποσοστού ενός κοινωνικού σχηματισμού, ε τότε τι τη βρίζουμε, οι αχάριστοι; Πόσοι άραγε πάμφτωχοι άνθρωποι δε στηρίζουν Δεξιά; Η κοινωνική συγκρότηση της Δεξιάς έγκειται επομένως σε μία σειρά ιστορικών, κοινωνικών και φυσικά οικονομικών συγκυριών και παραγόντων, που καμία υπεραπλούστευση δεν μπορεί να τους παραμερίσει.

3. Η εμπέδωση και η κυριαρχία του αστικού τρόπου ζωής δεν έγκειται μόνο στην αφομοίωση του οικονομικού μοντέλου του καπιταλισμού. Από αυτόν απορρέουν μύρια όσα στεγανά, ιδεοληψίες, με λίγα λόγια κοινωνικές σχέσεις που διαποτίζουν ΟΛΟΥΣ και ΟΛΕΣ ΜΑΣ. Άλλους πολύ και άλλους λίγο. Αν η αναρχία ισχυρίζεται ότι τις έχει εξαρθρώσει, η Αριστερά τουλάχιστον παλεύει ώστε το κοινωνικό σύνολο στο οποίο παραμβαίνει να αποτιναχθεί από αυτές, εμπλεκόμενη σε όλα τα πεδία της κοινωνικής ζωής.

Είπαμε "όχι και τόσο επιστημονικά", αλλά όχι και αερολογίες...

από αυτόνομος μαοϊκός αντιιμπεριαλιστής 30/04/2007 10:51 μμ.


Μην ξεχνάς Τροτσκιστή Ανατροπέα που θεωρούσες "σοσιαλιστική" την ΕΣΣΔ (άντε με λίγη...γραφειοκρατική παραμόρφωση) πως τότε ο ΜΕΓΑΛΟΡΩΣΙΚΟΣ ΕΠΕΚΤΑΤΙΚΟΣ ΣΟΣΙΑΛΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΜΟΣ κέρδιζε έδαφος παγκοσμίως, καθοδηγώντας μάλιστα και ΑΥΘΕΝΤΙΚΑ εθνικοαπελευθερωτικά και αντιιμπεριαλιστικά κινήματα στο δρόμο της γραφειοκρατικοποίησης.

Το 1972 η ΕΣΣΔ ανέβαινε γεωστρατηγικά-ιμπεριαλιστικά, με σημαία της -κάλπικη- την κόκκινη σημαία του προλεταριάτου.

Ψάξ'το λίγο...

από αυτόνομος μαοϊκός αντιιμπεριαλιστής 30/04/2007 10:55 μμ.


 Με επιβεβαίωσες απόλυτα χωρίς να το θες!

Πέρα από κοινοτοπίες και ταυτολογίες, δεν απάντησες: ΠΟΥ ΣΤΗ ΓΗ Η ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΠΡΟΒΑΛΛΕΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΑΝΤΙΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗ-ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΠΡΟΟΠΤΙΚΗ;;;;

Για τη Δεξιά και την Αριστερά, έγραψα ποιους ΕΚΦΡΑΖΟΥΝ ταξικά, όχι ποιοι τους ψηφίζουν!

Τελικά εσείς οι Αλτουσερογενείς μια ζωή φανφάρα και ουσία μηδέν ε...

από ΕΑΑΚιτόνιο 30/04/2007 11:43 μμ.


  Στα Οικονομικά και Φιλοσοφικά Χειρόγραφα του 1844, έργο απαγορευμένο -όχι τυχαία- στην ΕΣΣΔ, ο νεαρός Μαρξ παρέχει έναν πλούτο ερμηνειών για την ουσία των εμπορευματοποιημένων ανθρώπινων σχέσεων και των αξιών χρήσης. Συγκεκριμένα, αποδίδει την κοινωνική αλλοτρίωση και τη διαμόρφωση της αστικής ιδεολογίας ως "ψευδούς συνείδησης" στην απομάκρυνση του παραγωγού από το αντικείμενο της παραγωγής του, φαινόμενοι το οποίο ακολουθεί τον καπιταλιστικό τρόπο παραγωγής. προτάσσει έτσι ως επίδικο του κοινωνικού αγώνα της εργατικής τάξης την κοινωνικοποίηση -ΠΡΟΣΟΧΗ: ΟΧΙ ΤΗΝ ΚΡΑΤΙΚΟΠΟΙΗΣΗ-  των μέσων παραγωγής. Ως γνωστό στην ΕΣΣΔ δεν υπήρξε ποτέ κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής, παρά μόνο μία συσσώρευσή της στα χέρια του κράτους, στην αναδυόμενη δηλαδή νομενκλατούρα. Παραθέτω ένα απολαυστικό απόσπασμα από ένα προπαγανδιστικό έντυπο της ίδιας της ΕΣΣΔ που μιλάει για τις διαφορές καπιταλιστικής και "σοσιαλιστικής" (κατά ΕΣΣΔ) παραγωγής που φανερώνει άθελά του το γελοίο του πράγματος:

Στο ερώτημα λοιπόν "μπορεί ο σοσιαλιστικός σχεδιασμός να αντικαταστήσει τον ανταγωγνισμό;", διαβάζουμε μεταξύ άλλων:

"Στη σοσιαλιστική κοινωνία ο ανταγωνισμός αντικαταστάθηκε από το συντροφικό διαγωνισμό, τη σοσιαλιστική άμιλλα, που σημαίνει πως εκατομμύρια άνθρωποι –στο εργοστάσιο, στις αγροτικές φάρμες ή στους σιδηρόδρομους- κάνουν άμιλλα μεταξύ τους, προσπαθούν δηλαδή όσο γίνεται καλύτερα, γρηγορότερα και με τις μικρότερες δαπάνες εργασίας και υλικών μέσων να εκπληρώσουν το σχέδιο, γυρεύουν να βρουν και χρησιμοποιούν τις εσωτερικές εφεδρείες της παραγωγής για την πραγματοποίηση των πιο υψηλών ποσοτικών και ποιοτικών δεκτών. Η υλική αμοιβή των αμιλλωμένων αντιστοιχεί στην εργασιακή συμβολή του καθενός στο έργο. Καθένας ενδιαφέρεται για την αποτελεσματικότητα, όχι μόνο εκείνου του τμήματος της δουλειάς του που του δίνει αύξηση στην ατομική αμοιβή, αλλά και για το μέρος της εργασιακής του αμοιβής που πάει στο "κοινό καζάνι" κι έπειτα γυρίζει στον ίδιο, στην οικογένειά του, στους συντρόφους και τους συμπολίτες του με τη μορφή των δωρεάν διαμερισμάτων, της δωρεάν θεραπείας και εκπαίδευσης στα σχολεία και στα ανώτερα εκπαιδευτικά ιδρύματα κλπ."

(100 Ερωτήσεις και απαντήσεις για την ΕΣΣΔ, Σύγχρονη Εποχή, Αθήνα 1978)

Για να τελειώνουμε λοιπόν, σε αυτή την ανεκπλήρωτη ρήση του Μαρξ, στο γεγονός δηλαδή ότι ποτέ το προϊόν της παραγωγής δεν επέστρεψε πραγματικά στον παραγωγό του αδιαμεσολάβητα, στο γεγονός ότι η σοβιετική παραγωγή ακολούθησε ακριβώς τα ίδια κριτήρια με την καπιτσλιστική (ανταγωνισμός ή "άμιλλα", αποδοτικότητα, λογική κόστους-κέρδους κλπ) οφείλεται ο εκφυλισμός της ΕΣΣΔ. Και φυσικά λόγω ατυής της "μικρής έλλειψης", η ανάπτυξη της συλλογικής μπουρζουαζίας είναι όχι μόνο ευνόητη, αλλά και προβλέψιμη.

ΑΥΤΟ ΡΕ ΦΙΛΕ ΟΜΩΣ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΚΑΜΙΑ ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΤΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ ΤΩΝ ΑΡΙΣΤΕΡΩΝ ΚΙΝΗΜΑΤΩΝ, ΤΟ ΑΝΤΙΘΕΤΟ ΜΑΛΙΣΤΑ, ΕΚΦΡΑΖΕΙ ΑΚΡΙΒΩΣ ΤΟ ΑΝΤΙΘΕΤΟ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΡΟΟΠΤΙΚΗ ΤΟΥΣ.

Και για να σου απαντήσω:

Αντικαπιταλιστική-κομμουνιστική προοπτική έχει το φοιτητικό κίνημα στην Ελλάδα στους αγώνες για μία απελευθερωτική παιδεία, για μία χειραφετημένη εργασία, έχουν οι αγώνες ενάντια στο CPE στη Γαλλία, κάθε μικρή και μεγάλη κίνηση του κοινωνικού συνόλου που λειτουργεί αποσαρθρωτικά για τον καπιταλισμό. Αντικαπιταλιστική επανάσταση δεν είναι ούτε μία φαντασίωση για μία φλογερή "νύχτα των οδοφραγμάτων", ούτε μία μελλοντική υπόθεση των προλετάριων (βιομηχανικών εργατών δηλαδή, που σήμερα αποτελούν το 3% του εργαζόμενου πληθυσμού), αλλά μία καθημερινή διαδικασία αποσάρθρωσης της καπιταλιστικής κοινωνικής, ιδεολογικής και κυρίαρχα οικονομικής ηγεμονίας του κεφαλαίου.

Το να ταυτίζεις την Αριστερά με το σοβιετικό μοντέλο είναι ξεκάθαρα δεξιό, πρακτική γνωστή σε νεοφιλελεύθερους κύκλους. Αυτή είναι η σοβαρότερη απάντηση που μπορώ να σου δώσω.

 

από Παπα-Αλαβάνος 01/05/2007 12:16 πμ.


  Το φοιτητικό κίνημα που φέρνεις για παράδειγμα, μάλλον για τα επαγγελματικά δικαιώματα ενδιαφέρεται (διευθυντική θέση, κοινωνική ανέλιξη και, φυσικά, λεφτά) παρά για την "απελευθερωτική παιδεία". Ονειρο του μια "ξεκούραστη" θέση εργασίας στο δημόσιο (όπου υπάρχει και αφορολόγητο "μπαξίσι"), όπως "ξεκούραστες" επιδιώκει νάναι και οι σπουδές του.

Ας είναι ευλογημένοι οι αλλοδαποί εργαζόμενοι, που εκτελώντας τις ταπεινές χειρωνακτικές εργασίες, έχει ο "επαναστάτης αριστερός" (τωρινός ή μελλοντικός γραφειοκράτης) να φάει, να ντυθεί και να υποδυθεί.

Μια κοινωνία για να έχει να μοιράζει, πρέπει πρώτα να παράγει.

Δυστυχώς δεν έχει γραφτεί ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ.

Τα περί τρόπου μετάβασης και περί υποσχέσεων σοσιαλιστικών παραδείσων, είναι θεωρητικές κατασκευές που δεν έχει ακόμη επιβεβαιώσει η Ιστορία.

Κάποτε θάρθει το τέλος του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής, όπως, προηγούμενα, είχε έρθει και το τέλος της φεουδαρχίας.

Το ερώτημα που βασανιστικά παραμένει είναι : Το ενάλλαγμα του καπιταλισμού θάναι ο σοσιαλισμός ?

 

από ira cohen 01/05/2007 2:18 πμ.


 Ας εξετάσουμε δύο υποθέσεις. Η πρώτη υπόθεση διατυπώνεται από τους μαρξιστές κάπως έτσι : <ο σοσιαλισμός είναι το μόνο ενάλλαγμα του καπιταλισμού – αφού ο καπιταλισμός δεν πρόκειται να διαρκέσει και αφού ο σοσιαλισμός είναι το μόνο ενάλλαγμά του, άρα πρόκειται να έρθει ο σοσιαλισμός.>

Ο συλλογισμός αυτός ισχύει πλήρως, αλλά το συμπέρασμα δεν είναι αναγκαία αληθινό παρά αν είναι αληθινή η δεύτερη υπόθεση η οποία λέει το εξής : <η κατάργηση των δικαιωμάτων καπιταλιστικής-ιδιωτικής ιδιοκτησίας στα όργανα παραγωγής είναι επαρκής εγγύηση της εγκαθίδρυσης του σοσιαλισμού, δηλαδή μιας ελεύθερης αταξικής κοινωνίας.>
Σήμερα έχουμε στη διάθεσή μας ιστορικές μαρτυρίες για να αντιληφθούμε ότι η υπόθεση αυτή δεν είναι σωστή.

 Η δραστική ταξική κυριαρχία και τα προνόμια απαιτούν τον έλεγχο των οργάνων παραγωγής, όμως, αυτός ο έλεγχος, δεν χρειάζεται να ασκείται διαμέσου ατομικών δικαιωμάτων ιδιωτικής ιδιοκτησίας. Μπορεί να γίνει διαμέσου εκείνου που θα μπορούσε να ονομασθεί  «σωματειακά δικαιώματα» που δεν κατέχονται από ιδιώτες αλλά από θεσμούς, όπως συνέβαινε σε πολλές κοινωνίες στις οποίες ήταν κυρίαρχη μια ιερατική τάξη – σε πολυάριθμους πρωτόγονους πολιτισμούς, στην Αίγυπτο και ως έναν βαθμό στον μεσαίωνα.

Σε τέτοιες κοινωνίες μπορεί να υπάρξουν και υπήρξαν λίγοι πλούσιοι και πολλοί φτωχοί, λίγοι ισχυροί και πολλοί καταπιεζόμενοι, ακριβώς όπως και σε κοινωνίες (όπως η καπιταλιστική) όπου τα δικαιώματα ιδιοκτησίας δίνονται σε ιδιώτες.
Η ΕΣΣΔ απόδειξε ότι τέτοια φαινόμενα δεν περιορίζονται σε προγενέστερες εποχές.
Η υπόθεση ότι η κατάργηση της καπιταλιστικής ιδιωτικής ιδιοκτησίας εγγυάται το σοσιαλισμό πρέπει να απορριφθεί ολοκληρωτικά. Απλούστατα δεν βρίσκει δικαίωση στα γεγονότα. Είναι μια ελπίδα. Αυτό είναι όλο και όπως τόσες και τόσες ελπίδες, προορισμένη να διαψευστεί.

Με την κατάρρευση αυτού του επιχειρήματος, η θέση της πίστης ότι ο σοσιαλισμός έρχεται, είναι πολύ ασθενική. Βέβαια, πολλοί άνθρωποι βλέπουν τον σοσιαλισμό σαν την ευγενέστερη και καλύτερη μορφή που θα μπορούσε να αναζητηθεί σαν ιδεώδες. Όμως δεν πρέπει να επιτρέπουμε στις πεποιθήσεις μας να ανακατεύονται με μια εκτίμηση των γεγονότων βασισμένη στη λογική. Η πρόβλεψη ότι ο σοσιαλισμός έρχεται θα μπορούσε να βασιστεί σωστά μόνο πάνω σε μια απόδειξη βγαλμένη από τα ίδια τα σύγχρονα συμβάντα, πάνω στην κατάδειξη τού ότι σήμερα υπάρχουν μέσα στην κοινωνία ισχυρές τάσεις, ισχυρότερες από οποιεσδήποτε άλλες, προς τον σοσιαλισμό, ότι ο σοσιαλισμός είναι η πιθανότερη έκβαση των όσων συμβαίνουν. Και τα σύγχρονα συμβάντα δεν δείχνουν κάτι τέτοιο.

Όλα τα απομεινάρια της ελευθερίας και της δημοκρατίας  ξεκαθαρίστηκαν. Όλες οι ιστορικές μαρτυρίες δείχνουν ότι η απολυταρχία του Σοβιετικού καθεστώτος ήταν η πιο ακραία που υπήρξε ποτέ στην ανθρώπινη ιστορία, χωρίς να εξαιρώ το καθεστώς του Χίτλερ.
Ο ψευτο-διεθνισμός, που ακόμα διακηρύσσεται ευκαιριακά και τάχα αντιπροσωπεύεται από τα κόμματα της «κομμουνιστικής Διεθνούς», ήταν απλώς η επέκταση του Ρωσικού εθνικισμού στον παγκόσμιο στίβο και ήταν διεθνιστικός μονάχα με την έννοια που ήταν διεθνιστικές οι πέμπτες φάλαγγες του Χίτλερ ή όπως η Scotland Yard και η CIA, φίλοι μου.

 

από 00000 01/05/2007 2:04 μμ.


  ... μία παρατήρηση μόνο. Στην θέση του "σωματειακού μισθού", ίσως θα μπορούσε κανείς να δεί το "ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα", που ισοδυναμεί για μένα με την βάση πάνω στην οποία μπορεί να αρχίσει μια συζήτηση για την "ιδιοκτησία" σε κοινωνική -δηλαδή κομμουνιστική βάση-. Οσο η αριστερά, είναι δεμένη στις απόψεις για τον "εργατικό μισθό", θα κατακερματίζει την κομμουνιστική οπτική. Η αρχή αυτού του λάθους βρίσκεται στον ίδιο τον Μάρξ, όπως βλέπουμε στην "Κριτική του προγράμματος της Γκόττα", όπου μάλλον από "εσωκοματική αντιπαλότητα", απέρριψε την λογική του "κοινωνικού μισθού" και υποστήριξε τον εργατικό μισθό ως "αντικείμενο" των συνδικάτων.

από 00000 01/05/2007 2:11 μμ.


  ... κατά την γνώμη μου , αυτό ακριβώς κατάλαβε ο Λένιν και προσέθεσε την λογική του αντιιμπεριαλισμού, που έχει "κοινά αιτήματα" και όχι διασπασμένα όπως ο ατομικός μισθός, γι'αυτό και σύντομα η λενιιστική αριστερά βρέθηκε σε θέση πλεονεκτήματος σε σχέση με την σοσιαλδημοκρατία, στο ζήτημα του κομμουνισμού. Ομως η θέση αυτή οδήγησε ιδιαίτερα στις μέρες μας, στην στοίχηση των λενινιστών γύρω από την έννοια του "έθνους" και έτσι στον αντίποδα του κομμουνισμού.

O σχολιασμός έχει απενεργοποιηθεί.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License