10 Μαΐου 1968: Ο γαλλικός Μάης

απο αυτον που εκανε το κόπυ/πέιστ... μια στεγνή,ξερή και αποστεωμένη περιγραφή, σε χρονολογικό υφος για γεγονότα που άλλαξαν ριζικά τον μέχρι τότε κόσμο

  10 Μαΐου 1968: Ο γαλλικός Μάης

Οι εργατικές πορείες της Πρωτομαγιάς απαγορεύονταν στη Γαλλία, από το 1954, χρονιά του γαλλικού Βατερλό στο Βιετνάμ. Ο πρόεδρος ντε Γκολ και ο πρωθυπουργός Ζορζ Πομπιντού τις επέτρεψαν το 1968.

Η μεγάλη πορεία της CGT (της γαλλικής συνομοσπονδίας εργατών) πραγματοποιήθηκε την Τετάρτη, 1η Μαΐου, χωρίς επεισόδια, κάτω από την άγρυπνη περιφρούρηση του ΚΚ Γαλλίας. Η λήξη της όμως βρήκε να συγκρούονται κομμουνιστές εργάτες και γκρουπούσκουλα (groupuscules, μικρές ομάδες - γκρουπ - εξτρεμιστών της Αριστεράς, τροτσκιστών, μαοϊκών, αναρχικών κ.λπ.). Την επομένη στη Ναντέρ, κάποιος Κον Μπετίτ οργάνωσε «ημέρα εναντίον του ιμπεριαλισμού». Ο κοσμήτορας έκλεισε το εκεί πανεπιστήμιο.

Την Παρασκευή, 3 Μαΐου, η εφημερίδα «Ουμανιτέ» (όργανο του γαλλικού ΚΚ) κυκλοφόρησε με καταγγελία του γ. γ. του κόμματος, Ζορζ Μαρσέ, ενάντια στον «Γερμανό αναρχικό Κον Μπεντίτ», ενώ μια συνέλευση φοιτητών της Σορβόννης αποφάσιζε κατάληψη και ο πρύτανης καλούσε την αστυνομία που χρησιμοποίησε δακρυγόνα για να πετύχει την εκκένωση. Η Σορβόννη έκλεισε, ενώ οι συμπλοκές επεκτάθηκαν στη συνοικία Καρτιέ Λατέν με συλλήψεις 574 φοιτητών, επτά από τους οποίους καταδικάστηκαν σε φυλάκιση.

Ο θρυλικός «Μάης ’68» είχε ξεκινήσει καυτός. Κεντρικό σύνθημα:

«Να είστε ρεαλιστές: Να ζητάτε το αδύνατο». Μέσα από τις συγκρούσεις ξεπήδησε ως ηγετική μορφή ο «Κόκκινος Ντάνι», ο Κον Μπετίτ, ενώ πνευματικός ταγός της εξέγερσης αναδείχθηκε ο εκφραστής του γαλλικού υπαρξισμού, Ζαν Πολ Σαρτρ, 63 χρόνων τότε.

Οι συγκρούσεις επεκτάθηκαν σ’ όλη τη Γαλλία και κορυφώθηκαν την Παρασκευή, 10 Μαΐου, γνωστή ως «νύχτα των οδοφραγμάτων»: Δώδεκα χιλιάδες διαδηλωτές και 60 οδοφράγματα μετέτρεψαν σε φρούριο το Καρτιέ Λατέν. Η επίθεση της αστυνομίας εκδηλώθηκε στις δύο το πρωί. Απολογισμός: Πάνω από 1000 τραυματίες, 469 συλληφθέντες, 69 αυτοκίνητα καμένα. Την επομένη, όλα τα εργατικά συνδικάτα αποφάσισαν γενική απεργία για την Δευτέρα, 13 του μήνα, ενώ ο Πομπιντού ανακοίνωνε μέτρα κατευνασμού που πήγαν στον βρόντο.

Ενισχυμένη από τους εργάτες, η διαδήλωση της Δευτέρας αριθμούσε 750.000 διαδηλωτές. Από την Τρίτη, ξεκίνησαν οι καταλήψεις εργοστασίων με πρώτο του Sud -  Aviation στην Νάντη. Ως την Κυριακή, 19, είχαν επεκταθεί και στο δημόσιο (τηλεόραση, συγκοινωνίες, Air France κ.λπ.). Την προηγουμένη, ο Ντε Γκολ επέστρεψε από επίσημο ταξίδι στη Ρουμανία, δηλώνοντας «Ναι στη μεταρρύθμιση, όχι στο καρναβάλι».

Η μάχη πέρασε στο κοινοβούλιο με την κυβέρνηση να βγαίνει αλώβητη από μια πρόταση μομφής της Αριστεράς, ενώ αφαιρέθηκε η γαλλική ιθαγένεια από τον Κον Μπετίτ, που κηρύχθηκε ανεπιθύμητος. Η φοιτητική απάντηση ήταν: «Είμαστε όλοι ανεπιθύμητοι Γερμανοεβραίοι».

Η γενίκευση της κόντρας οδήγησε το γαλλικό φράγκο στην κατάρρευση, κεφάλαια φυγαδεύονταν στην Ελβετία, παρατηρήθηκε έντονη απόκρυψη τροφίμων και μια διαπραγμάτευση στον δρόμο (οδός Γκρενέλ) οδήγησε σ’ ένα πρωτόκολλο που οι εργάτες απέρριψαν.

Στην κορύφωση των γεγονότων του «Μάη του ‘68», στις 29 του μήνα, ο πρόεδρος της Γαλλίας, Σαρλ ντε Γκολ, έφυγε για αυτοσυγκέντρωση και διαλογισμό στη Γερμανία, επισκέπτης στον φίλο του στρατηγό Μασού, διοικητή των εκεί γαλλικών δυνάμεων. Επέστρεψε δριμύς την επομένη, 30 του μήνα, διέλυσε τη Βουλή, προκήρυξε εκλογές κι απήλαυσε μια διαδήλωση 750.000 οπαδών του. Ξεκίνησε η αντίστροφη μέτρηση με έντονα τα σημάδια κούρασης στις τάξεις των απεργών. Από τις 31, το αίτημά τους ήταν για νέες διαπραγματεύσεις. Ξεκίνησαν την Κυριακή, 2 Ιουνίου, ενώ οι απεργοί ξαναγύριζαν στις δουλειές τους.

Μια απελπισμένη προσπάθεια αναζωπύρωσης της εξέγερσης δημιούργησε βίαιες συγκρούσεις με νεκρούς, από τις 7 Ιουνίου. Στις 12, οι διαδηλώσεις απαγορεύτηκαν κι έντεκα γκρουπούσκουλα (μικρές ομάδες της Αριστεράς, τροτσκιστές, μαοϊκοί, αναρχικοί κ.λπ.) τέθηκαν εκτός νόμου. Στις 14, αμνηστεύτηκαν οι από το 1962 φυλακισμένοι του OAS (των ακροδεξιών στασιαστών του Αλγερίου) και ο ηγέτης τους, Σαλάν, αφέθηκε ελεύθερος. Στις 18, οι τελευταίοι απεργοί της Ρενώ ξανάπιασαν δουλειά. Ο εκλογικός θρίαμβος ήρθε για τον Ντε Γκολ στις 30 Ιουνίου με 358 από τις 485 έδρες της Βουλής και με την Αριστερά και το Κέντρο να συντρίβονται.

Δέκα μήνες μετά τον εκλογικό θρίαμβό του, ο Κάρολος ντε Γκολ παραιτήθηκε. Είχε κουραστεί, ένα τέταρτο αιώνα στην πρώτη γραμμή, όπως είχαν κουραστεί και οι Γάλλοι να τους τρέχει σε δημοψηφίσματα για ψύλλου πήδημα. Το τελευταίο αφορούσε συνταγματικές μεταρρυθμίσεις που πρότεινε σε μάλλον επουσιώδη ζητήματα. Οι Γάλλοι τις απέρριψαν. Κι ο πρόεδρος παραιτήθηκε! Ήταν 28 Απριλίου του 1969. Νέος πρόεδρος εκλέχτηκε ο Ζορζ Πομπιντού.

http://www.topontiki.gr/Pontiki/index.php?option=com_content&task=view&id=1884&Itemid=53

 

από πετρος 15/05/2007 9:37 μμ.


  μόνο το Parti Communiste Marxiste-Leniniste de France (PCMLF), του οποίου την ίδρυση, το 1967,οι ρεβιζιονιστές υποδεχτηκαν με πυροβολισμούς εναντίον των προσερχόμενων στην ιδρυτική συνέλευση, συνέχισε τη δράση του στην παρανομία.(Στην παρανομία έβγαινε και η εφημερίδα του Nouvelle Humanite.) αποτελεσμα να συλληφθούν δεκάδες μέλη του και να καταδικαστούν με πολυετείς ποινές φυλάκισης. Δυστυχώς, στα μέσα της δεκαετίας του '70 αλώθηκε ιδεολογικά, νομιμοποιήθηκε ως PCML, ενώθηκε με το PCRF, αλλά είχε χάσει την αίγλη του. Το 1979 μέλη του προχώρησαν στην ίδρυση του Parti Communiste des Ouvriers de France. Τη δεκαετία του'80 τα απομεινάρια του PCML προσχώρησαν στο PSF. όλοι οι άλλοι, πάντως, εξαρχής φρόντισαν να νομιμοποιήσουν τη δράση τους, αλλάζοντας ονόματα κλπ.

από αντιρεφορμιστής 15/05/2007 10:53 μμ.


είσαι πολύ σταλινορεφορμιστής

από σταλινικός ανευ πιστοποιητικού γνησιότητας:-) 16/05/2007 2:25 πμ.


επειδή δεν έχω ιδέα από γαλλικά, για βοήθησε πλιζ

O σχολιασμός έχει απενεργοποιηθεί.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License