Μια φωνη υπερ του πολεμου

Το αρθρο αυτο, απο τον Jose Ramos-Horta, υπουργου εξωτερικων του East Timor, βραβευμενου με Nobel Ειρηνης 1996, δημοσιευτηκε χθες στους New York Times, και προσφερει μια διαφορετικη αποψη για τον επικειμενο πολεμο στο Ιρακ, και για απελευθερωτικους πολεμους σε γενικη αποψη.

War for Peace? It Worked in My Country By JOSÉ RAMOS-HORTA ILI, East Timor I often find myself counting how many of us are left in this world. One recent morning my two surviving brothers and I had coffee together. And I found myself counting again. We were seven brothers and five sisters, another large family in this tiny Catholic country. One brother died when he was a baby. Antonio, our oldest brother, died in 1992 of lack of medical care. Three other siblings were murdered in our country's long conflict with Indonesia. One, a younger sister, Maria Ortencia, died on Dec. 19, 1978, killed by a rocket fired from a OV-10 Bronco aircraft, which the United States had sold to Indonesia. She was buried on a majestic mountaintop and her grave was tended by the humble people of the area for 20 years. Early in September of last year, I went through the heart-wrenching process of unearthing the improvised grave of our sister, whom I last saw when she was 18. As her body was exhumed, I noticed that the back of her head and one side of her face had been blown off. She must have died instantly. We reburied our sister in the cemetery in the capital, Dili. Two other siblings who were killed, our brothers Nuno and Guilherme, were executed by Indonesian soldiers in 1977. With little information on the area where they were killed and disposed of, we have no hope of recovering their bodies for a dignified burial. There is hardly a family in my country that has not lost a loved one. Many families were entirely wiped out during the decades of occupation by Indonesia and the war of resistance against it. The United States and other Western nations contributed to this tragedy. Some bear a direct responsibility because they helped Indonesia by providing military aid. Others were accomplices through indifference and silence. But all redeemed themselves. In 1999, a global peacekeeping force helped East Timor secure its independence and protect its people. It is now a free nation. But I still acutely remember the suffering and misery brought about by war. It would certainly be a better world if war were not necessary. Yet I also remember the desperation and anger I felt when the rest of the world chose to ignore the tragedy that was drowning my people. We begged a foreign power to free us from oppression, by force if necessary. So I follow with some consternation the debate on Iraq in the United Nations Security Council and in NATO. I am unimpressed by the grandstanding of certain European leaders. Their actions undermine the only truly effective means of pressure on the Iraqi dictator: the threat of the use of force. Critics of the United States give no credit to the Bush administration's aggressive strategy, even though it is the real reason that Iraq has allowed weapons inspectors to return and why Baghdad is cooperating a bit more, if it indeed is at all. The antiwar demonstrations are truly noble. I know that differences of opinion and public debate over issues like war and peace are vital. We enjoy the right to demonstrate and express opinions today because East Timor is an independent democracy — something we didn't have during a 25-year reign of terror. Fortunately for all of us, the age of globalization has meant that citizens have a greater say in almost every major issue. But if the antiwar movement dissuades the United States and its allies from going to war with Iraq, it will have contributed to the peace of the dead. Saddam Hussein will emerge victorious and ever more defiant. What has been accomplished so far will unravel. Containment is doomed to fail. We cannot forget that despots protected by their own elaborate security apparatus are still able to make decisions. Saddam Hussein has dragged his people into at least two wars. He has used chemical weapons on them. He has killed hundreds of thousands of people and tortured and oppressed countless others. So why, in all of these demonstrations, did I not see one single banner or hear one speech calling for the end of human rights abuses in Iraq, the removal of the dictator and freedom for the Iraqis and the Kurdish people? If we are going to demonstrate and exert pressure, shouldn't it be focused on the real villain, with the goal of getting him to surrender his weapons of mass destruction and resign from power? To neglect this reality, in favor of simplistic and irrational anti-Americanism, is obfuscating the true debate on war and peace. I agree that the Bush administration must give more time to the weapons inspectors to fulfill their mandate. The United States is an unchallenged world power and will survive its enemies. It can afford to be a little more patient. Kofi Annan, the secretary general of the United Nations, has proved himself to be a strong mediator and no friend of dictators. He and a group of world leaders should use this time to persuade Saddam Hussein to resign and go into exile. In turn, Saddam Hussein could be credited with preventing another war and sparing his people. But even this approach will not work without the continued threat of force. Abandoning such a threat would be perilous. Yes, the antiwar movement would be able to claim its own victory in preventing a war. But it would have to accept that it also helped keep a ruthless dictator in power and explain itself to the tens of thousands of his victims. History has shown that the use of force is often the necessary price of liberation. A respected Kosovar intellectual once told me how he felt when the world finally interceded in his country: "I am a pacifist. But I was happy, I felt liberated, when I saw NATO bombs falling." José Ramos-Horta, East Timor's minister of foreign affairs and cooperation, shared the Nobel Peace Prize in 1996.

από Αλλοιώς κατεβάστε το ! (αγένεια & προπαγάνδα) 26/02/2003 8:45 μμ.


Και να ετοιμάζονται να μάθουν γαλλικά, ή/και γερμανικά τώρα οι πράκτορες... ))

από Π.Λ. 26/02/2003 8:56 μμ.


να μείνει. Καμμία λογοκρισία δέν επιτρέπεται. Συμφωνώ για την μετάφραση, αλλά δέν θα την κάνω εγώ. Ας την κάνει ο New Yorker. Μετά συζητάμε.

από Ακίσαλγος 26/02/2003 9:08 μμ.


Φοβάμαι οτί πάλι θα σε κατσαδιάσουν οι προϊσταμενοί σου στο κτίριο της Βασ. Σοφίας... φωνή υπέρ του πολέμου? Είσαι σίγουρος? Τόλμησε να βάλεις τη μετάφραση του κειμένου και τα λέμε...

από ΖΕΝ 26/02/2003 9:10 μμ.


ΠΩΣ ΔΕΝ ΧΤΥΠΗΣΕ ΑΚΟΜΑ Ο ....ΡΑΜΦΟΣ!...(Ο ΦΙΛΟΣΟΦΟΣ ΝΤΕ!) ΘΑ ΤΟ ΣΚΕΠΤΕΤΑΙ, ΦΑΙΝΕΤΑΙ... 'Η ΜΗΠΩΣ ΕΤΟΙΜΑΖΕΤΑΙ ΓΙΑ ΜΑΡΤΥΡΑΣ?

από apistos 26/02/2003 9:19 μμ.


Ωραιος κοπανος. Αν δεν κανω λαθος σχετιζεται με την petro timor,μια πετρελαικη εταιρεια που εχει σχεση με την OCEANIC EXPLORATION,η οποια εχει εδρα το DENVER.....etc.etc.etc......................

από Ακίσαλγος 26/02/2003 9:24 μμ.


και για σένα και για τον κ.RAMOS-HORTA . Η ανατροπή του πρώην πράκτορα της CIA και αγαπημένου του State Department την δεκαετία του 80 και επι εικοσαετίας δυνάστη του Ιρακινού λαού, δεν είναι δική σας δουλειά γιατί πλέον δεν τα βρίσκετε... Ο ιρακινός λαός θα ανατρέψει τον δικτάκτορα του γιατί είναι ο μόνος που έχει αυτό το δικαίωμα. Για την ώρα το μόνο που κάνει η κυβέρνηση σας είναι να συσπειρώνει αυτό τον λαό γύρω από αυτόν που θα θέλατε να ανατρέψει... Γιατί βέβαια στόχος σας, ΔΕΝ είναι ο Σαντάμ Χουσεϊν (αυτός δικός άνθρωπος ήταν και είναι) αλλά ο λαός και τα σπλάχνα του Ιράκ... Στόχος σας είναι οι λαοί όλου του κόσμου. Ακόμη και ο δικός σας. Ο Αμερικανικός λαός είναι ο πρώτος στον στόχος σας. Δεν θα τα καταφέρετε. L. A., Seatl, New York δείχνουν τον δρόμο στην αντίσταση κατά των γερακιών και των πολυεθνικών.

από . 26/02/2003 9:33 μμ.


seattle

από Ακίσαλγος 26/02/2003 9:54 μμ.


Σ΄ευχαριστώ για τη διόρθωση, θα τη λάβω υπ' όψη μου και από εδώ και στο εξής θα ξέρω οτί το "Seatl" γράφεται: Seattle! Νάσαι καλά... Χαίρομαι πάντως οτί έστω και ανορθόγραφα κατάλαβες για ποια πόλη μιλάω και για το τι αντιπροσωπεύει...

από west timor 26/02/2003 9:56 μμ.


Kala ,afoy sfajame olo toy to soi ,aytospos tin kopanise?????

από αθώα περιστερά 26/02/2003 10:04 μμ.


αντε πήγαινε να ξεκοκαλίσεις τα φράγκα που παίρνεις απ την υπηρεσία ρε κάθαρμα φασιστοειδές που πουλάς και μούρη ρε καραγκιόζη εξυπνάκια.Πάνε διακοπες στην ινδονησία να κοιμηθείς αγκαλιά με κανένα βομβιστή μουσουλμάνο να σε πάρει μαζί του στον παράδεισο κι εμείς να γελάμε. χα χα χα χα χα χα χα χα χα χα μη του μιλάτε του μαλάκα χεστε τον τον τενεκέ

από NewYorker 26/02/2003 10:29 μμ.


Πόλεμος για την Ειρηνη: Πετυχε στην χωρα μου Υπο JOSÉ RAMOS-HORTA Ντιλι, Ανατολικο Τιμορ Συχνα μου συμβαινει να μετραω, ποσοι απο εμας εχουν μεινει σ’ αυτον τον κοσμο. Ενα προσφατο πρωινο επινα καθε με τους δυο επιζωντες αδελφους μου, και αρχισα ξανα να μετραω. Ειμασταν εφτα αδελφοι, και πεντε αδελφες, αλλη μια μεγαλη οικογενεια σ’αυτην την μικρη Καθολικη χωρα. Ενας αδελφος πεθανε οταν ηταν μωρο. Ο Αντονιο, ο πιο μεγαλος αδελφος μας, πεθανε το 1992 απο ελλειψη ιατρικης περιθαλψης. Τρεις αλλοι δολοφονηθηκαν κατα την διαρκεια της μακροχρονιας διαμαχης αναμεσα στην χωρα μου και την Ινδονησια. Μια πιο νεαρη αδελφη, η Μαρια Ορτενσια πεθανε στις 19 Δεκεμβριου 1978, απο εναν πυραυλο που εκτοξευτηκε απο ενα αεροπλανο τυπου Μπρονκο OV-10, που οι Ηνωμενες Πολιτειες ειχαν πουλησει στην Ινδονησια. Την θαψαμε σε μια μεγαλειωδη βουνοκορφη, και οι απλοι ανθρωποι της περιοχης περιποιηθηκαν τον ταφο της για 20 χρονια. Στις αρχες του περασμενου Σεπτεμβριου υπεφερα την σπαραξικαρδια διαδικασια της ανακομιδης των λειψανων της αδερφης μου (που ηταν 18 χρονων, την τελευταια φορα που την ειδα), απο τον αυτοσχεδιο ταφο της. Καθως γινοταν η ανασκαφη του σωματος της, παρατηρησα οτι το πισω μερος του κεφαλιου της, και μια μερια του προσωπου της ειχαν καταστραφει απο την εκρηξη. Ο θανατος της θα ηταν ακαριαιος. Ξαναθαψαμε την αδελφη μου στο νεκροταφειο της πρωτευουσας, το Ντιλι. Δυο αλλα αδερφια που σκοτωθηκαν, ο Νουνιο κι ο Γκιγιερμε, εκτελεστηκαν απο Ινδονησιους στρατιωτες το 1977. Με λιγοστες πληροφοριες, για το που εκτελεστηκαν, και τι εγινε με τα πτωματα, δεν εχουμε ελπιδες για να ξαναβρουμε τα σωματα τους για μια αξιοπρεπη ταφη. Δεν υπαρχει ουτε μια οικογενεια στην χωρα μου, που να μην εχει χασει εναν απο τους αγαπημενους της. Πολλες οικογενειες εξολοθρευτηκαν εντελως, στις δεκαετιες της Ινδονησιακης κατοχης και τον πολεμο της αντιστασης εναντιον των (Ινδονησιων). Οι Ηνωμενες Πολιτειες, κι αλλες Δυτικες χωρες συνεβαλλαν σ’αυτην την τραγωδια. Μερικες απο αυτες υπεχουν αμεση ευθυνη, γιατι βοηθησαν την Ινδονησια με στρατιωτικη βοηθεια. Αλλες ηταν ηθικοι αυτουργοι, με την απαθεια και την σιωπη τους. Αλλα, ολες τους απολυτρωθηκαν απο αυτο. Το 1999 ενας παγκοσμιος ειρηνοφορος στρατος βοηθησε την Ανατολικη Τιμορ να εξασφαλισει την ανεξαρτησια της και να προστατευσει τον λαο της. Το Ανατολικο Τιμορ ειναι σημερα μια ελευθερη χωρα. Βεαβαια, ακομα θυμαμαι καθαρα τα βασανα και την ταλιπωρια που εφερε ο πολεμος. Οπωσδηποτε, ο κοσμος θα ηταν καλυτερος, αν ο πολεμος δεν ηταν αναγκαιος., Κι ομως, θυμαμαι επισης την απογνωση και τον θυμο που αισθανθηκα οταν ο υπολοιπος κοσμος διαλεξε να αγνοησει την τραγωδια που επνιγε τον λαο μου. Παρακαλουσαμε να ερθει μια ξενη δυναμη, να μας απελευθερωσει απο την καταπιεση, με την βια, αν ηταν αναγκαια. Ετσι, παρακολουθω με καποια αναταραχη, την δημοσια συζητηση για το Ιρακ, που γινεται στο Συμβουλιο Ασφαλειας του ΟΗΕ και στο ΝΑΤΟ. Δεν μοε εντυπωσιαζει αυτη η σταση «αφ’υψηλου», που δειχνουν ορισμενοι Ευρωπαιοι ηγετες. Οι πραξεις τους υπονομευουν το μονο πραγματικο μεσο επιρροης στον Ιρακινο δικτατορα: την απειλη της βιας. Οι επικριτες των Ηνωμενων Πολιτειων δεν καταλογιζουν την επιθετικη σταση της κυβερνησης του Μπους, παρολο που ειναι ο πραγματικος λογος που αναγκασε το Ιρακ να επιτρεψει την επιστροφη των επιθεωρητων, και ο λογος που η Βαγδατη δειχνει καποια συμβιβαστικη ταση. Τα αντιπολεμικα συλαλλητηρια ειναι πραγματικα μεγαλοψυχα. Ξερω οτι διαφορες αποψεων και η δημοσια συζητηση για ζητηματα οπως πολεμος και ειρηνη ειναι σημαντικα. Απολαμβανουμε το δικαιωμα να κανουμε συλαλλητηρια και να εκφραζουμε την γνωμη μας σημερα ακριβως γιατι η Ανατολικη Τιμορ ειναι μια ανεξαρτητη δημοκρατια – κατι που δεν ειχαμε σε μια 25χρονη περιοδο τρομοκρατιας. Ευτυχως για ολους μας, η εποχη της παγκοσμιοποιησης σημαινει οτι οι πολιτες εχουν μεγαλυτερη συμμετοχη σχεδον σε καθε κυριο θεμα. Αλλα αν το αντιπολεμικο κινημα πεισει τις Ηνωμενες Πολιτειες και τους συμμαχους της να σταματησουν τον πολεμο με το Ιρακ, θα εχει συμβαλλει στην ειρηνη των νεκρων. Ο Σανταμ Χουσσειν θα προκηρυχθει νικητης, και θα ειναι ακομα περισσοτερο ανενδοτος. Οτι εχει επιτευγθει μεχρι τωρα θα καταρρευσει. Το εμπαργκο ειναι καταδικασμενο σε αποτυχια. Δεν πρεπει να ξεχναμε οτι οι τυραννοι προστατευονται απο τα πολυπλοκα ασφαλειας των, και διατηρουν την ικανοτητα να παιρνουν αποφασεις. Ο Σανταμ Χουσσειν εχει τραβηξει τον λαο του σε δυο τουλαχιστον πολεμους. Εχει χρησιμοποιησει χημικα οπλα εναντιον τους. Εχει σκοτωσει χιλιαδες ανθρωπους, κι εχει βασανισει και καταπιεσει αμετρητους αλλους ανθρωπους. Γιατι, λοιπον, σε ολα αυτα τα συλαλλητηρια, δεν ειδα ουτε ενα πανω, δεν ακουσα ουτε εναν λογο, που να ζητα το τελος της καταχρησης των ανθρωπινων δικαιωματων στο Ιρακ, την απομακρυνση του δικτατορα, και την απελευθερωση των Ιρακινων και των Κουρδων; Το να παραμελουμε αυτην την πραγματικοτητα, προς χαριν ενος απλοικου και παραλογου αντι-Αμερικανισμου, συσκοτιζει την δημοσια συζητηση για ειρηνη και πολεμο Συμφωνω οτι η κυβερνηση Μπους πρεπει να δωσει περισσοτερο καιρο στους επιθεωρητες, να συμπληρωσουν το εργο τους. Οι Ηνωμενες Πολιτειες ειναι μια παγκοσμια δυναμη χωρις αντιπαλο, και θα αντεπεξελθουν εναντιον των εχθρων τους. Εχει την ευχερεια να δειξει περισσοτερη υπομονη. Ο Κοφι Ανναν, Γενικος Γραμματεας του ΟΗΕ, εχει αποδειχθει οτι ειναι ισχυρος μεσολαβητης, και οχι φιλος των δικτατορων. Κι αυτος, κι αλλοι παγκοσμιοι ηγεμονες μπορουν να προσπαθησουν σ’αυτο το διαστημα χρονου να πεισουν τον Σανταμ να παραιτηθει και να φυγει σε εξορια. Απο την δικια του πλευρα, στον Σανταμ θα καταλογιστει η προσπαθεια να αποσοβησει αλλον ενα πολεμο και η σωτηρια του λαου του. Ομως, κι αυτη η προσπαθεια δεν προκειται να πετυχει, χωρις τν συνεχη απειλη της βιας. Ειναι επικινδυνο να εγκαταλειφθει τετοια απειλη. Ναι, το αντιπολεμικο κινημα θα μπορει να πει οτι κερδισε μια νικη, με το να αποσοβησει εναν πολεμο. Αλλα θα πρεπει επισης να δεχτει το γεγονος, οτι θα βοηθησε εναν αμειλικτο δικτατορα να παραμεινει στην εξουσια, και θα οφειλει εξηγησεις στις δεκαδες χιλιαδες των θυματων του. Η ιστορια μας δειχνει οτι η χρηση της βιας ειναι η αναγκαι τιμη της απελευθερωσης. Ενας σεβαστος Κοσσοβαρος διανοουμενος μου ειπε πως αισθανθηκε, οταν ο κοσμος τελικα επενεβη στην χωρα του: "Ειμαι ειρηνιστης. Αλλα αισθανθηκα χαρουμενος, αισθανθηκα απελευθερωμενος, οταν ειδα τις βομβες του ΝΑΤΟ να πεφτουν". José Ramos-Horta

από Ακίσαλγος 26/02/2003 11:02 μμ.


Σου είπα και παραπάνω. Ειναι ατυχείς και επιπόλαιες οι παρεμβάσεις σου. Σε προειδοποιώ οτί θα χάσεις τη δουλειά σου.... Ας πάρουμε πρόταση - πρόταση αυτά που λέει ο κ. JOSÉ RAMOS-HORTA, τον οποίο επικαλείσαι και ισχυρίζεσαι οτί "αποτελεί μία ακόμη φωνή υπέρ του πολέμου": 1. "Βεαβαια, ακομα θυμαμαι καθαρα τα βασανα και την ταλιπωρια που εφερε ο πολεμος." 2. "Μια πιο νεαρη αδελφη, η Μαρια Ορτενσια πεθανε στις 19 Δεκεμβριου 1978, απο εναν πυραυλο που εκτοξευτηκε απο ενα αεροπλανο τυπου Μπρονκο OV-10, που οι Ηνωμενες Πολιτειες ειχαν πουλησει στην Ινδονησια. " 3."Δεν υπαρχει ουτε μια οικογενεια στην χωρα μου, που να μην εχει χασει εναν απο τους αγαπημενους της. Πολλες οικογενειες εξολοθρευτηκαν εντελως, στις δεκαετιες της Ινδονησιακης κατοχης και τον πολεμο της αντιστασης εναντιον των (Ινδονησιων). Οι Ηνωμενες Πολιτειες, κι αλλες Δυτικες χωρες συνεβαλλαν σ’αυτην την τραγωδια. Μερικες απο αυτες υπεχουν αμεση ευθυνη, γιατι βοηθησαν την Ινδονησια με στρατιωτικη βοηθεια." 4. "Τα αντιπολεμικα συλαλλητηρια ειναι πραγματικα μεγαλοψυχα." 5. "Συμφωνω οτι η κυβερνηση Μπους πρεπει να δωσει περισσοτερο καιρο στους επιθεωρητες, να συμπληρωσουν το εργο τους." 6. "Ναι, το αντιπολεμικο κινημα θα μπορει να πει οτι κερδισε μια νικη, με το να αποσοβησει εναν πολεμο." Όπως καταλαβαίνεις, απλά μεταφέρω αποσπάσματα από την μετάφραση που ΕΣΥ παρουσίασες από το άτομο που επικαλείσαι οτί είναι υπέρ του πολέμου... Μήπως είσαι λίγο, λίγο λέω, αφελής?

από NewYorker 26/02/2003 11:33 μμ.


Λοιπον, για να δουμε τι σοδεια βγαλαμε... Απο δεκα απαντησεις, οι οχτω ειναι οι συνηθισμενοι ανεγκεφαλοι, που καταφευγουν σε βρισιες η σε ασταματητους καγχασμους, που τους δειχνουν με τοση χαρη (χαχαχαχαχα!!), και, βεβαια, αποφευγουν να συζητησουν την ουσια οποιουδηποτε θεματος, προτιμοντας τις αναρθρες κραυγες. Ενας μονο, μεχρι τωρα, ο κος Ακισαλγος, μιλαει για αφελειες, με μεγαλη αφελεια εκ μερους του, και σαν επιχειρηματα, παραθετει μισολογα και φρασεις εκτος περιεχομενου. Σαν παραδειγμα αντιπολεμικου μενους του συγγραφεα, παραθετει ως εξης: 6. "Ναι, το αντιπολεμικο κινημα θα μπορει να πει οτι κερδισε μια νικη, με το να αποσοβησει εναν πολεμο." Όπως καταλαβαίνεις, απλά μεταφέρω αποσπάσματα από την μετάφραση που ΕΣΥ παρουσίασες από το άτομο που επικαλείσαι οτί είναι υπέρ του πολέμου... Μήπως είσαι λίγο, λίγο λέω, αφελής? Βεβαια, ΟΛΟΚΛΗΡΗ η φραση που εγραψε ο Ramos-Horta λεει: Ειναι επικινδυνο να εγκαταλειφθει τετοια απειλη (δηλ. Του πολεμου). Ναι, το αντιπολεμικο κινημα θα μπορει να πει οτι κερδισε μια νικη, με το να αποσοβησει εναν πολεμο. Αλλα θα πρεπει επισης να δεχτει το γεγονος, οτι θα βοηθησε εναν αμειλικτο δικτατορα να παραμεινει στην εξουσια, και θα οφειλει εξηγησεις στις δεκαδες χιλιαδες των θυματων του. Κι ετσι ο Ακισαλγος αποδεικνυεται οτι δεν ειναι πραγματικα αφελης, αλλα δειλος γελωτοποιος, οταν προσπαθει απεγνωσμενα να παρουσιασει σαν επιχειρηματα τετοιες βλακειες. Λοιπον, ειναι κανενας αλλος που εχει τιποτε να πει, τωρα που εχετε και την μεταφραση; Ο Ramos-Horta δεν ειναι καποιος τυχαιος, αλλα ανθρωπος που ξερει πρωτο χερι τι σημαινει πολεμος, και απωλειες, και καταστροφη. Εσεις οι υπολοιποι, εχετε τιποτε να απαντησετε, οχι σε μενα, αλλα σ’αυτον τον ανθρωπο απο το Τιμορ; Εχετε καμμια απαντηση, απο τους καναπεδες σας;

από Ακίσαλγος 27/02/2003 12:02 πμ.


όπερ έδει, για την ανάμιξη των ΗΠΑ στη μακροχρόνια κατοχή της Ινδονησίας στο λαό του Ανατολικού Τιμόρ. Τις σφαγές που υπέστη αυτός ο λαός από τις αμερικάνικες, και όχι μόνο, πολυεθνικές και τα ντόπια συμφερόντά τους. Τώρα, όντας μέλος του ΟΗΕ σαν ανεξάρτητο κράτος, εκλιπαρεί τη στήριξη και τα δολλάρια του παγκόσμιου χωροφύλακα μέσω αλλοπρόσαλων δηλώσεων του ΥΠ.ΕΞ. και προσπαθεί να συναγωνισθεί σε υποτέλεια την Βουλγαρία και τη Πολωνία. Όσο για σένα "αγαπητέ" New Yorker,από τα 6 σημεία που σου ανάφερα σε σχέση με τις δηλώσεις του κ. Υπουργού, στέκεσαι μόνο στην έκτη. Γιατί άραγε? Δεν μπορείς να απαντήσεις. Κανένας πολεμοκάπηλος δεν μπορεί να απαντήσει για την αναγκαιότητα αυτού του πολέμου. Στάχτη στα μάτια του κόσμου θα εξακολουθείτε να ρίχνετε, εσείς οι μικρολακέδες του καπιταλισμού. ΔΕΝ θα τα καταφέρετε όμως. Μία παγκόσμια υπερδύναμη είναι στα σκαριά. Η υπερδύναμη της ανθρώπινης αξιοπρέπειας και των πανανθρώπινων αξιών. NON RASSARAN!

από Ακίσαλγος 27/02/2003 12:09 πμ.


Τιποτένιε λακέ της εξουσίας. Θα τολμήσεις να επικαλεσθείς και αντιπολεμικά συναισθήματα. Βλάκα και πληρωμένε νταβατζή.

από Αχθος Αρούρης 27/02/2003 12:21 πμ.


... ποιός έκανε τη μετάφραση του άρθρου του κ. Χόρτα. Γιατί βέβαια έλληνας δεν θα έγραφε "ένα πρόσφατο πρωινό" ή "την Ανατολική Τιμόρ. Επί της ουσίας βέβαια, ακόμα και αυτός ο ένας έντιμος (ας το δεχτούμε χάριν της συζήτησης) άνθρωπος που "τάσσεται υπέρ του πολέμου", ζητάει να δώσουν καιρό στους επιθεωρητές. Δηλαδή, τάσσεται εναντίον του πολέμου. ν.

από MAYΡΟΣ 27/02/2003 12:40 πμ.


HANGMEN ALSO DIE:AYTO EINAI ΓΙΑ ΣΕΝΑ ΝΕW YORKER.KAI ΔΕΝ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ.

από storm 27/02/2003 12:47 πμ.


"Απο δεκα απαντησεις, οι οχτω ειναι οι συνηθισμενοι ανεγκεφαλοι, που καταφευγουν σε βρισιες η σε ασταματητους καγχασμους, που τους δειχνουν με τοση χαρη (χαχαχαχαχα!!), και, βεβαια, αποφευγουν να συζητησουν την ουσια οποιουδηποτε θεματος, προτιμοντας τις αναρθρες κραυγες." ____________________________ ...........omologw oti oi anegkefaloi einai grafikoi merikes fores....diaskedajoun ouk oligous/ges...moiajei nanai panw sthn efhbeia tous h thn pernane ka8hsterhmena kai bgajoun sto indy olh tous thn "energeia" .....mhn dineis shmasia:-) Eimaste mia parea pou xairomaste na se diabajoume par'olo pou den sumfwnoume panta me tis apopseis sou. O tropos ekfrashs h morfwsh sou kai h eugeneia sou par'olo tis epi8eseis kai tis brisies twn anegkefalwn kanoun na xaireis anagnwrhshs apo arketous/es sto indy.

από ΜΑΥΡΟΣ 27/02/2003 1:22 πμ.


ΑΝ ΞΕΡΕΙΣ ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΝΑ ΠΕΡΑΣΟΥΜΕ ΓΡΗΓΟΡΑ ΚΑΙ ΟΧΙ ΚΑΘΥΣΤΕΡΗΜΕΝΑ ΤΗΝ ΕΦΗΒΕΙΑ ΝΑ ΜΑΣ ΤΟ ΠΕΙΣ ΝΑ ΤΟ ΜΑΘΟΥΜΕ ΚΑΙ ΕΜΕΙΣ,ΑΦΟΥ ΕΙΜΑΣΤΕ "ΑΝΕΓΚΕΦΑΛΟΙ" ΕΣΥ ΠΟΥ ΕΧΕΙΣ ΕΓΚΕΦΑΛΟ ΤΙ ΖΟΡΙ ΤΡΑΒΑΣ ΜΕ ΤΟ ΝΑ ΑΣΧΟΛΕΙΣΑΙ ΜΑΖΙ ΜΑΣ.ΟΣΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΜΟΡΦΩΣΗ ΝΑ ΞΕΡΕΙΣ ΕΧΟΥΜΕ ΚΑΙ ΕΜΕΙΣ ΑΠΟ ΤΕΤΟΙΑ,ΚΑΙ ΑΥΤΟ ΤΟ ΞΕΡΟΥΜΕ ΜΟΝΟ ΕΜΕΙΣ,ΑΠΛΑ ΤΟ ΙΝΤΥ ΕΙΝΑΙ ΧΩΡΟΣ ΓΙΑ ΑΠΟΨΕΙΣ,ΚΑΙ ΟΧΙ ΓΙΑ ΝΑ ΚΡΙΝΟΥΜΕ ΤΗΝ ΜΟΡΦΩΣΗ ΤΟΥ ΚΑΘΕΝΑ.Α ΞΕΧΑΣΑ,ΤΗ ΕΦΗΒΕΙΑ ΕΓΩ ΤΗΝ ΠΕΡΑΣΑ.ΣΕΙΡΑ ΣΟΥ ΤΩΡΑ.ΦΙΛΙΚΑ.

από abc 27/02/2003 1:27 πμ.


Η πολιτική δημοσίευσης δεν απαγορεύυει τα φασιστικά άρθρα; Δεν είναι φασιστικό ένα άρθρο που δικαιολογεί την ιμπεριαλιστική επίθεση σε μια χώρα και την εξόντωση ενός λαού; Μήπως πρέπει το συγκεκριμμένο άτομο που κατ`εξακολούθισιν προωθεί αυτές τις απόψεις να πάψει να βρίσκει βήμα εδώ μέσα; Είναι δηλαδή πιο επικίνδυνοι οι χρυσαυγίτες που κόβονται πάραυτα(και καλώς) από αυτόν; Επειδή γράφει "ευπρεπώς" πρέπει να συνεχίζει να περνάει το φαρμάκι του και να μπαχαλεύει το indy; Το άτομο γράφει εδώ μέσα για να σπάει πλάκα μαζί μας. ΄Ετσι έχει ομολογήσει. Ίδού. Διαβάστε το όλοι, είναι ανατριχιαστικό: http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=en&article_id=55857#56323 Ο άνθρωπος είναι ψυχανώμαλος! Θα συνεχίσουμε να του δίνουμε βήμα;

Μας παραθετεις το αρθρο που εβαλαν οι ‘αντικειμενικοτατοι’ New York Times, που οποιος τους παρακολουθει ξερει ότι μπροστα τους ωχρια ο Γκεμπελς, οπου ο κ José Ramos-Horta (δεν ξερω τι κουμασι είναι και τι σχεση εχει με τους Αμερικανους) μας δηλωνει περισπουδαστα: >>Η ιστορια μας δειχνει οτι η χρηση της βιας ειναι η αναγκαι τιμη της απελευθερωσης. Ενας σεβαστος Κοσσοβαρος διανοουμενος μου ειπε πως αισθανθηκε, οταν ο κοσμος τελικα επενεβη στην χωρα του: "Ειμαι ειρηνιστης. Αλλα αισθανθηκα χαρουμενος, αισθανθηκα απελευθερωμενος, οταν ειδα τις βομβες του ΝΑΤΟ να πεφτουν". Ώστε οι λαοι θα απελευθερωνονται από εδώ και περα με τις βομβες των Αμερικανων οι οποιοι, απλως και μονο για χαρη της ελευθεριας και δημοκρατιας , θα επιλεγουν κάθε φορα ποιους ν ‘απελυθερωσουν’, δηλαδη ποιους να κανουν προτεκτορατα όπως το Κοσοβο και το Αφγανισταν και αυριο το Ιρακ. Σε πληρωνουν καλα για να λες αυτές τις κτηνωδιες κοπροσκυλο;

από ! 27/02/2003 2:16 πμ.


… ο New Yorker είναι προστατευόμενος των ‘περισσοτερο ίσων’ μέσα στη ΣΟ του Ιντυ γιατι υποστηρίζει απόψεις παρόμοιες με αυτές των Παπαγιαννακη , Δαμανάκη και των άλλων Συνασπισμένων με τους οποιους συντάσσονται και οι ίδιοι. Μην χτυπιέσαι λοιπον και δεν πρόκειται να τον σβύσουν. Θα σου πούν για ελευθερία λόγου κλπ σε λιγο…

από storm 27/02/2003 2:57 πμ.


Majepse ligo to tsampouka sou ;-)......oxi kai asxoloumai maji sas.....eipa diaskedajete kosmo......kai ws ek toutou kai na eiksera to musthko ths enhlikiwshs den 8a to elega ;-) ...oso gia thn efhbeia to diatupwsa isws lan8asmena...enoousa oti alloi thn pernane apo ta 15-18 kai alloi apo ta 15-.....75 :-) .......ma h morfwsh fenetai apo ta epixeirhmata kai ton tropo pou ekfrajei kapoios tis apopseis tou......enas/mia pou san monh apanthsh exei tis brisies tous kagxasmous ton tsampouka kai alla tetoia sunafh ti allo mporei na'nai para anegkefalos/h kai kat'epektash den exei apopseis kai morfwsh....o New Yorker exei kai morfwsh kai apopseis tekmhrwmenes.....to an kapoios sumfwnei h oxi einai allo jhthma. To pio asteio einai oti xarin stous anegkefalous apekthse 8aumastes:-)....ton xairomai pou enw merikoi oruontai kai ton brijoun autos aptohtos apanta kai ston teleutaio ... Eutuxws omws pou oloi oi anti New Yorker den einai anegkefaloi, kai merikes fores ginontai aksiologes antalages apopsewn .

από Khayman 27/02/2003 3:35 πμ.


Λοιπόν, πάνω στο κείμενο. Κατ'αρχάς έχω ένα παράπονο απο την μετάφραση. Λείπει μια φράση που ειναι σημαντική για μένα σε μια παράγραφο. Την ξαναμεταφράζω. Με κεφαλαία αυτό που λείπει. Saddam Hussein has dragged his people into at least two wars. He has used chemical weapons on them. He has killed hundreds of thousands of people and tortured and oppressed countless others. So why, in all of these demonstrations, did I not see one single banner or hear one speech calling for the end of human rights abuses in Iraq, the removal of the dictator and freedom for the Iraqis and the Kurdish people? If we are going to demonstrate and exert pressure, shouldn't it be focused on the real villain, with the goal of getting him to surrender his weapons of mass destruction and resign from power? To neglect this reality, in favor of simplistic and irrational anti-Americanism, is obfuscating the true debate on war and peace. Ο Σανταμ Χουσσειν εχει τραβηξει τον λαο του σε δυο τουλαχιστον πολεμους. Εχει χρησιμοποιησει χημικα οπλα εναντιον τους. Εχει σκοτωσει χιλιαδες ανθρωπους, κι εχει βασανισει και καταπιεσει αμετρητους αλλους ανθρωπους.Γιατι, λοιπον, σε ολα αυτα τα συλαλλητηρια, δεν ειδα ουτε ενα πανω, δεν ακουσα ουτε εναν λογο, που να ζητα το τελος της καταχρησης των ανθρωπινων δικαιωματων στο Ιρακ, την απομακρυνση του δικτατορα, και την απελευθερωση των Ιρακινων και των Κουρδων; ΑΝ ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΝΑ ΔΙΑΔΗΛΩΣΟΥΜΕ ΚΑΙ ΝΑ ΑΣΚΗΣΟΥΜΕ ΠΙΕΣΗ, ΔΕΝ ΘΑ ΠΡΕΠΕΙ ΑΥΤΗ ΝΑ ΕΠΙΚΕΝΤΡΩΘΕΙ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ ΚΑΚΟ, ΜΕ ΣΚΟΠΟ ΝΑ ΤΟΝ ΑΝΑΓΚΑΣΟΥΜΕ ΝΑ ΠΑΡΑΔΩΣΕΙ ΤΑ ΟΠΛΑ ΜΑΖΙΚΗΣ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗΣ ΠΟΥ ΔΙΑΘΕΤΕΙ ΚΑΙ ΝΑ ΠΑΡΑΙΤΗΘΕΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΘΕΣΗ ΕΞΟΥΣΙΑΣ ΠΟΥ ΚΑΤΕΧΕΙ; Το να παραμελουμε αυτην την πραγματικοτητα, προς χαριν ενος απλοικου και παραλογου αντι-Αμερικανισμου, συσκοτιζει την δημοσια συζητηση για ειρηνη και πολεμο Πάνω στο πρώτο ερώτημα. Γιατι δεν ειδατε ουτε ενα πανό, γιατι δεν ακούσατε ουτε ένα λόγο. Η απάντηση ειναι απλή. Γιατι δεν κοιτάξατε καλά, ή, καλύτερα, γιατι δεν θέλατε να κοιτάξετε καλύτερα. Τα συνθήματα ηταν ή δεν ήταν στο ύφος "Ούτε Μπούς, ουτε Σαντάμ"; Η μήπως αυτοί που τα φώναζαν δεν μετρούν, γιατι δεν ειναι γνωστοί τηλεδιανοούμενοι; Οσον αφορά το θέμα της άσκησης πίεσης προς την σωστή κατεύθηνση. Συμφωνώ πως πρέπει να ασκήσουμε πίεση στον πραγματικό κακό, αυτόν που αποδεδειγμένα διαθέτει οπλα μαζικής καταστροφής τα οποία χρησιμοποιεί εκτός απο στον ίδιο του το λαό, και σε όλους τους υπόλοιπους που τυχαίνει να διαμένουν σε έναν χώρο τον οποίο εχει ανάγκη. Και αυτό ακριβώς έκαναν τα εκατομμύρια του κόσμου που κατέβηκαν στον δρόμο σε αυτή την (μεγαλόψυχη) πορεία. Διαδήλωσαν εναντίον του πραγματικού κακού. Και ο πραγματικός κακός ειναι η κυβέρνηση των ΗΠΑ. Ειναι αυτονόητο πως ο Σαντάμ ειναι επίσης μεγάλο αγκάθι στον δρόμο του Ιρακινού λαού προς την ελευθερία, ομως για κάθε έγκλημα του Σαντάμ, ομως κανείς μα κανείς δεν μπορεί να συναγωνιστεί σε επιπεδο θηριωδίας τους ανθρώπους που κατα καιρούς διέμειναν στον Λευκό Οίκο και τους ανθρώπους που τους στελεχώνουν ή που τους ελέγχουν αν υπάρχουν τέτοιοι. Γι'αυτο στις 15 Φλεβάρη ολος αυτός ο κόσμος φώναξε κατά του πραγματικού κακού, εκπληρώνοντας την επιθυμία σας. Την πήγε μάλιστα και ένα βήμα παραπέρα. Φώναξε κατά όλων των κακών. Και κάτι άλλο. Το Αφγανιστάν πρόσφατα "απελευθερώθηκε" απο τον στρατό των ΗΠΑ. Ειμαι σίγουρος πως πλέον το Αφγανιστάν ειναι μια δημοκρατική, ανεξάρτητη χώρα, οπως ακριβώς και το Τιμόρ. Θα μου πείτε, τουλάχιστον η κατάσταση ειναι καλύτερη απο την εποχή των Ταλιμπάν, και αυτό το συζητάμε, πιθανόν να ειναι κι ετσι, αλλα η ουσία ειναι, έχουν τεθεί θεμέλια για μια πραγματικά δημοκρατική ανεξάρτητη χώρα; Κάτι τελευταίο. Ρωτήστε παρακαλώ τον Κοσοβάρο διανοούμενο, αν και ο κόσμος (οι απλοί άνθρωποι, οχι οι διανοούμενοι) γύρω του χάρηκε οταν έβλεπε τις βομβες του ΝΑΤΟ να πέφτουν. Γιατι ακόμα και έτσι να ειναι, αυτό δεν νομιμοποιεί δια παντώς αυτές τις βόμβες.

από Khayman 27/02/2003 3:49 πμ.


Η κυβέρνηση των ΗΠΑ, που οπως γράφει το αρχικό κείμενο, πούλησε τα οπλα με τα οποία η Ινδονησία σκότωσε την αδελφή του αρθρογράφου και χιλιάδες συμπατριώτες του. Τα ίδια οπλα που εχουν ποτίσει με αίμα τα εδάφη ολου του κόσμου. Και αυτή, ειναι η ουσία της παγκοσμιοποίησης, οπως την αντιλαμβάνεται η κυβέρνηση των ΗΠΑ. Κάτω απο το εκτυφλωτικό φώς της δάδας που κρατά η κυρά ελευθερία, ειμαστε όλοι ίσοι στο δικαίωμα στον θάνατο. Επιλεκτική μνήμη και οι παρενέργειες της, για μια χουφτα δολλάρια

Όλοι οι παραπάνω οργισμένοι απευθύνουν τις ενστάσεις τους για το περιεχόμενο του άρθρου στον ίδιο τον Ν.Υ. Έτσι όμως έχουν παραβλέψει ότι αυτός δεν είπε πουθενά πως συμμερίζεται τις απόψεις του τιμορέζου. Απλώς το δημοσίευσε. Και κατά την ταπεινή μου γνώμη, καλά έκανε. Γιατί είναι πολύ χρήσιμο να ξέρεις τα όπλα του αντιπάλου. Όσοι ζητάνε να διαγραφεί, ακολουθούν την τακτική της στρουθοκαμήλου. Λες και, αν διαγραφεί από το Ίντυ, θα διαγραφεί και από τον κόσμο.

Ας υποθέσουμε ότι έχεις δίκιο Old Yorker. Μερικές απλές ερωτήσεις: 1. Χρειάστηκε ο NEW YORKER να ανεβάσει ένα υμνητικό του πολέμου άρθρο από μή Αμερικανό γιατί έχει κάποια λογική αξία; Ποιά; 2. Δεν θα μπορούσε εν τοιαύτη περιπτώσει να ανεβάσει και ένα εξίσου συναισθηματικό άρθρο κατά του πολέμου ακόμη και από Αμερικανό; Εστω και μόνο για λόγους αισθητικής σύγκρισης; Πως γίνεται ο NEW YORKER να προτιμάει το πρώτο είδος; 1. Επειδή είναι σπάνιο είδος και άρα έχει αξία είδησης; 2. Επειδή πρέπει να δοκιμαστούμε σε κάθε δοκιμασία - να σκοτώσουμε όλους τους δράκους - πριν μας δόσει το κλειδί του κάστρου; Επι της ουσίας λοιπόν, σε έναν τέτοιο "αγώνα" ας πάρει αυτός τον κότινο. Αν εγώ δεν έχω να απαντήσω τίποτε σ'αυτόν τον ηλίθιο "υπουργό" εξωτερικών ή ίσως εξωτικών (;), που αφού με τα όπλα των φίλων Αμερικάνων, όταν ήταν φίλοι του εχθρού του, έχασε την "νέα αδερφή του" και τους αδερφούς του, είναι τώρα ευτυχισμένος που τον σώσανε οι παλιοί εχθροί του; Αν εγώ δεν μπορώ να απαντήσω αποστομοτικά το ΟΧΙ ΣΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ, όπως από όλους τους λαούς του κόσμου έχει διατυπωθεί στην Χάρτα του ΟΗΕ, επειδή μου χρεώνει την "υπεράσπιση" του πρώην δικού του, νύν εχθρού του, επειδή δεν θέλει να θυμάται ότι στην μόνη περίπτωση που επιτρέπεται η κατάλυση της Κρατικής Κυριαρχίας, από αυτή την Χάρτα είναι, εφόσον αυτό κρίνεται απαραίτητο για λόγους αποτροπής τέλεσης σημαντικών εγκλημάτων κατά της ανθρωπότητας, όπως είναι η γενοκτονία; Αν εγώ στην προσπάθειά μου να υπερασπισθώ την ειρήνη, δεν το καταφέρνω καλά; Αν εγώ στην προσπάθεια να καταδικάσω την δράση του Αμερικάνικου Ιμπεριαλισμού, δεν τα ξέρω και δεν τα καταφέρνω καλά; Αν εγώ εν πάσει περιπτώσει είμαι ηλίθιος, δεν νομίζω ότι ο NEW YORKER δικαιούτε να υποστηρίζει όποιο έγκλημα δεν μπορώ να του αποδείξω ότι είναι έγκλημα, γιατί όπως είπαμε είμαι ηλίθιος. Το ηθικό βάρος ωφείλει να το σηκώσει μόνος του, κυρίως γιατί είναι έξυπνος. Αν για όλα αυτά τα "αν" δεν είμαι ικανός και ο NEW YORKER είναι, θάπρεπε να με βοηθήσει, όπως αυτός ο Σύμβουλος της Αμερικάνικης Πρεσβείας στην Αθήνα που τα βρόντησε και έφυγε. Επί τη ευκαιρία θάθελα να του πώ ένα μεγάλο ΜΠΡΑΒΟ. Βρε OLD YORKER που ζούμε πιά; Δεν φτάνει που δεν θέλουμε το κακό κανενός, πρέπει να απολογούμαστε κιόλας γιατί δεν είμαστε κακοί; Υ.Γ. Εχω σκεφθεί να χρησιμοποιώ σαν nickname to NEW NEW YORKER. Ξέρεις γιατί; Μου αρέσει ο τρόπος που αγαπάς την πόλη σου. Η ΝΕΑ ΝΕΑ ΥΟΡΚΗ στα καταγώγια της οποίας θάθελα στο μέλλον να ξεναγώ τους φίλους μου και σύ τους δικούς σου, νομίζω ότι θάναι το ΙΝΤΥ.

από Ακίσαλγος 27/02/2003 7:04 μμ.


Μέ έκπληξη είδα πριν από λίγο πως το παραπάνω άρθρο, είχε κοπεί από τη κύρια σελίδα και μπήκε εδώ που μπήκε. Ελπίζω να έγινε από λάθος γιατί δεν μπορώ να διανοηθώ οτί κάποιος από εσάς έπεσε στη παγίδα του NewYorker και των άλλων πολέμιων του indy, και αποφάσισε να "λογοκρίνει" το άρθρο. Γνώμη μου και επιθυμία μου είναι οτί το άρθρο θα πρέπει να ξαναγυρίσει (αν είναι τεχνικά εφικτό αυτό) στην θέση που ήταν και να αφεθεί στη κρίση των αναγνωστών. Εξ' άλλου έχω την εντύπωση οτί ο συγκεκριμένος τύπος πήρε πολλές καλοπληρωμένες απαντήσεις από τους περισσότερους που διάβασαν το κείμενό του. Και κάτι ακόμη: "Διαφωνώ με αυτό που λες, αλλά θα υπερασπισθώ μέχρι θανάτου, το δικαίωμα σου να το λες"

από Αρ από ΣΟ Ιντυ 27/02/2003 7:10 μμ.


Στα Διεθνή Νέα το βλέπω! Πουθενά αλλού...

...είναι να βομβαρδίσουν οι ΗΠΑ τον εαυτό τους.

από 75011 27/02/2003 8 μμ.


Πιστευω οτι αυτο το κειμενο το βαλες απλα σαν "ρεαλιστικο". Κι εχω βαρεθει τον ρεαλισμο, τοσο τον δικο σου οσο και του Red Alert. Εχω βαρεθει ν ακουω "ρεαλιστικες" λυσεις που βομβαρδιζουν λαους για να τους σωσουν απο τους τυρανους τους, εχω βαρεθει να βλεπω "ρεαλιστικες" απαντησεις στις οποιες υπαρχουν διαβαθμισεις στο ποσο εχθρος μας ειναι ο καθε φασιστας στην "συγκεκριμενη συγκυρια". Προτιμω τον προσγιωμενο ρελισμο του γιου σου, ελπιζοντας οτι δεν βαζουμε απλως τις βασεις αλλα οτι ξεκιναμε κατι, χωρις παραχωρησεις (δωσ του χαιρετισματα).

από 00000 27/02/2003 9:56 μμ.


Αμερικανός διπλωμάτης παραιτείται για την στάση των ΗΠΑ στο Ιράκ ΝΑΥΤΕΜΠΟΡΙΚΗ ON LINE Πέμπτη, 27 Φεβρουαρίου 2003 20:15 O αμερικανός διπλωμάτης που υπηρετούσε στην πρεσβεία των ΗΠΑ στην Ελλάδα, Τζoν Μπρέιντι Κίσλινγκ, παραιτήθηκε σε ένδειξη διαμαρτυρίας για την πολιτική της κυβέρνησής του στο θέμα του Ιράκ, γράφουν σήμερα οι "Times" της Νέας Υόρκης. «Η διακαής μας επιδίωξη του πολέμου μάς οδηγεί στο να καταστρατηγούμε τη διεθνή νομιμότητα, που ήταν το πιο δυνατό αμυντικό και επιθετικό όπλο της Αμερικής από τις ημέρες του Γούντρο Ουίλσον», αναφέρει στην επιστολή παραίτησής του ο πολιτικός σύμβουλος στην αμερικανική πρεσβεία στην Αθήνα.

από osterman 27/02/2003 10:56 μμ.


Για το θέμα της παρουσίασης των απόψεων του new yorker στο site σας ισχύει το γνωμικό : ΟΜΟΙΟΣ ΣΤΟΝ ΟΜΟΙΟ ΚΑΙ Η ΚΟΠΡΙΑ ΣΤΑ ΛΑΧΑΝΑ

?

από apistos 27/02/2003 11:35 μμ.


Ειναι καταπληκτικο οι νεουρκεζικοι ταιμς να επικαλουνται την αποψη ενος κυριολεκτικα ΑΣΗΜΑΝΤΟΥ-ΑΓΝΩΣΤΟΥ πολιτικου,για να δικαιολογησουν την επεμβαση στο ΙΡΑΚ. Αυτο δειχνει περιτρανα την απομονωση στην οποια εχει περιελθει η αμερικανικη πολιτικη στην περιπτωση του ιρακ. Ας ζητησει λοιπον η αμερικη απο το ανατολικο τιμορ,να στειλει στρατο στον περσικο,και να μην ζηταει την ΕΥΡΩΠΑΙΚΗ ΣΥΜΠΑΡΑΣΤΑΣΗ! Φαινεται τελικα οτι ο γαλλος προεδρος παταει στο αδυνατο σημειο της αμερικανικης πολεμικης μηχανης που δεν ειναι τιποτα αλλο παρα οι ανθρωπινες απωλειες απο αμερικανικης πλευρας. Για να γινει πιο κατανοητο αυτο θα κανουμε μια μικρη αναδρομη στον πολεμο του 1991. Οσοι γνωριζουν τι εγινε το 1991,θα θυμουνται οτι η τεραστια νικη των δυναμεων που χτυπησαν το ιρακ οφειλεται σε δυο βασικους παραγοντες. 1.την αμερικανικη πολεμικη αεροπορια. 2.ΤΟΝ ΓΑΛΛΙΚΟ ΣΤΡΑΤΟ,(βλεπε λεγεωνα των ξενων) Ως γνωστον λοιπον η περιφημη υπερκεραση του ιρακινου μετωπου που οδηγησε στον αποκλεισμο της πρωτης γραμμης του ιρακινου στρατου απο τις εφεδρειες του βορρα,εγινε απο την ΓΑΛΛΙΚΗ ΛΕΓΕΩΝΑ,που ειχε διεισδυσει εντος του ιρακινου εδαφους,φτανοντας κοντα στην βαγδατη! ΟΥΤΕ ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΙ ΟΥΤΕ ΑΓΓΛΟΙ. Μαλιστα αυτη η υπερκεραση που προβληθηκε δεοντος απο την γαλλικη τηλεοραση,οδηγησε εκατονταδες ευρωπαιους και οχι μονο,να θελουν να ενταχθουν στην λεγεωνα! Ομως η γαλλικη λεγεωνα εχει ενα βασικο πλεονεκτημα. ΑΝΩΝΥΜΟΙ ΤΥΧΟΔΙΩΚΤΕΣ,που ο θανατος τους δεν θα λυπησει κανεναν!!!!!!!!!!!!! Γιαυτο θελουν οι αμερικανοι τους γαλλους. Ετσι δεν ειναι νεουρκεζε??? Εξαλλου που τα καταφερε ο αμερικανικος στρατος? Μηπως στο ΜΟΓΚΑΝΤΙΣΟΥ? Μηπως στην γραναδα που οι επιχειρησεις γιναν με βαση τουριστικους χαρτες? Θελει η αμερικη να κανει πολεμο! Ας τον κανει μονη της. Εδω δεν εχουμε τις συμμοριες του χαρλεμ,του μπρονξ... οπου σαραντα νοματεοι πανε να κοπανησουν εναν. Αυτη ειναι η αμερικανικη νοοτροπια! Τι να πουμε...χαλαμε την ωρα μας

από NewYorker 28/02/2003 2:52 πμ.


Προς Khayman: Ευχαριστω για την συμπληρωση της μεταφρασης, που παρελειψα απο αβλεψια. Προς Storm: Ευχαριστω για την ηθικη υποστηριξη. Προς 75011: Ο γυιος μου ειναι 23 χρονων, και στην ηλικια του δικαιουται να ειναι ιδεαλιστης. Ολοι μας (σχεδον ολοι μας --υπαρχει και ο RED ALERT), ευχομαστε να υπαρξει ενα τελος σε σκοτωμους, και σε βια γενικα. Μεχρι να ερθει μια τετοια Μεσσιανικη εποχη, οι δικες μου προσπαθειες θα ειναι υπερ της ελευθεριας και της δικαιοσυνης, και οι εχθροι μου συμπεριλαμβανουν και τον Saddam, και τον Bush. Ομως πιστευω οτι διαφορετικα οπλα και μεθοδοι χρειαζονται για διαφορετικους εχθρους. Για τον Bush, η μεθοδος περναει απο τις καλπες, και ειναι δικια μας ευθυνη, των Αμερικανων, για τωρα, να τον βγαλουμε απο την εξουσια. Στην Αμερικη, παρα την νοθεια στις εκλογες, προτιμουμε να ακολουθησουμε την δημοκρατικη οδο, και τα δικαιωματα που δωσαμε στον εαυτο μας μεσω του συνταγματος. Δεν βγαζουμε τανκς στους δρομους, αλλα οταν χρειαζεται, κανουμε δικο μας Regime Change, οπως καναμε με τον Johnson, τον Nixon, τον Ford, τον πρωτο Bush. Για τον Saddam, δεν μπορουμε να αποκλεισουμε την βια και τον πολεμο, γιατι συχνα δεν υπαρχουν αλλοι τροποι. Ο λογος που αναδημοσιευσα το αρθρο του Ramos-Horta ειναι για να υπενθυμισω αυτο ακριβως το πραγμα που φαινεται οτι κι εσεις, και οσοι πηραν μερος στο αντιπολεμικο κινημα ξεχνουν, οτι ο Saddam δεν παυει να ειναι εχθρος, και εγκληματιας, και οτι, οσο κι αν δεν θελετε να το ακουσετε, για τους Ιρακινους ο Saddam ειναι ο αμεσος και χειροτερος εχθρος. Αυτο θελει να υποδειξει και ο Ramos-Horta. Πρωτα απο ολα, αντιθετα με την πλειοψηφια εδω, εχει εμπειρια απο πρωτο χερι, και απο καταπιεση, και απο θανατο, και απο την συμφορα που προξενει η εξωτερικη πολιτικη της Αμερικης. Δεν ειναι ουτε φιλος του πολεμου, ουτε των Αμερικανων. Αυτο που ξερει, ειναι οτι πολλες φορες ο πολεμος ειναι η μονη λυση, και η λυση που θα προξενησει λιγωτερους θανατους απο καθε αλλη. Κι αν γινεται ο πολεμος για τα συμφεροντα των Αμερικανων, η των Γαλλων, αλλα ενα απο τα αποτελεσματα ειναι η απελευθερωση των Τιμοραιων, η των Ιρακινων, τι σημασια εχει αυτο; Οι Ευρωπαικες δυναμεις βοηθησαν την Ελλαδα το 1825 για τα δικα τους συμφεροντα. Ομως, βρηκαμε την ελευθερια μας, που δεν θα μπορουσαμε να επιτυχουμε απο μονοι. Στον δευτερο Παγκοσμιο πολεμο, οι αιχμαλωτοι στα στρατοπεδα θανατου ηταν ευτυχισμενοι που ελευθερωθηκαν, και δεν ειχε σημασια αν τους ελευθερωσαν οι Αμερικανοι η η Σοβιετικη Ρωσσια. Το ιδανικο μπορει να ειναι εξαλειψη του πολεμου, παντου, και για παντα. Αλλα η πραγματικοτητα παραμενει, οτι υπαρχει κακο στον κοσμο, οτι το κακο ειναι σχετικο, κι οτι πολλες φορες καταπολεμαται μονο με την βια. Τωρα, αν εσεις και οι υπολοιποι του αντι-πολεμικου κινηματος, σοβαρα πιστευετε οτι ο Saddam και οι στρατηγοι του ειναι το μικρωτερο κακο, και η Αμερικη το μεγαλυτερο, ειστε πιο τυφλοι, και θεληματικα, απο οτι πιστευα. Να ειστε σιγουροι οτι οι Ιρακινοι δεν σκεφτονται ετσι. Τα πανω με τα συνθηματα εναντιον του Saddam ηταν πολυ σπανια στα συλλαλητηρια. Σε πολλα μερη, οπως στο Λονδινο, Ιρακινοι εξοριστοι, που ηθελαν να παρουν μερος σαν γκρουπ, εμποδηθηκαν απο τους οργανωτες. Θα καταστρεφαν, βλεπετε, την αγνοτητα του αντιπολεμικου κινηματος. Το βρισκω πολυ ειρωνικο αυτο, αλλα το καταλαβαινω. Γιατι, στο κατω της γραφης, οι διαμαρτυριες και τα συλαλλητηρια δεν ειναι εναντιον του Saddam, ουτε υπερ της απελευθερωσης των Ιρακινων. Και δεν ειναι ουτε καν εναντιον του πολεμου, εκτος απο μια πολυ γενικη φιλοσοφικη αποψη. Η τεραστια πλειοψηφια των διαδηλωτων δεν εχει γευθει πολεμο, η καταπιεση. Αυτο για το οποιο διαμαρτυρονται οι περισσοτεροι, ειναι ο φοβος για τον εαυτο τους. Φοβουνται το μελλον, οταν αυτο περιεχει μια Αμερικη σαν υπερδυναμη, φοβουνται τις αλλαγες που συμβαινουν καθημερινα, φοβουνται την ελλειψη κυριαρχιας στην ζωη τους, φοβουνται οτι καποιος αλλος παιρνει τις αποφασεις. Γι’ αυτο τα συνθηματα δεν αναφερονται ουτε στο Ιρακ, ουτε στον Saddam. Κιαυτο θελει να σας υπενθυμισει ο Ramos-Horta, κι αυτος ειναι ο λογος που το αναδημοσιευσα. Οπως κι αυτος, δεν εχω ουτε αφελεις αντιληψεις, ουτε ψευδαισθησεις για το γεγονος, οτι σε πολλες περιπτωσεις στο παρελθον, και σημερα, η πολιτικη γραμμη της Αμερικης εχει φερει θανατο και συμφορα σε πολυ κοσμο. Αλλα ξερω οτι εχει επισης φερει ελευθερια, και περιθαλψη και φαγητο στους πεινασμενους. Ας παρουμε το Αφγανισταν. Πριν δυο χρονια, εσεις οι ιδιοι φωναζατε οτι η Αμερικη εχει στα χερια της αλλο ενα ΒιετΝαμ, οτι θα καψουν το Αφγανισταν με πυρηνικα, οτι θα προξενησουν τον τριτο Παγκοσμιο Πολεμο, οτι θα υπαρχουν εκατομμυρια νεκροι. Και σημερα φωναζετε και ωρυεστε, γιατι οι Αμερικανοι δεν γυριζουν ενα διακοπτη, ωστε αυτοματα να γινει το Αφγανισταν μια τελεια δημοκρατια, σε στυλ Ελβετιας. Απο την μια ηλιθια ακρη στην αλλη. Οι Αμερικανοι ειναι φονιαδες λαων απο την μια μερια, κι απο την αλλη φταινε, γιατι δεν επεμβαινουν σε καθε χωρα που υπαρχουν δικτατορες, και να την μετατρεψουν σε Σουηδια. Απο καμμια αλλη χωρα δεν κανετε τετοιες απαιτησεις, ουτε περιμενετε αποτελεσματα. Δεν θελω να κανω φτηνη ψυχαναλυση, αλλα ετσι φερονται οι teenagers, που απο την μια μερια κακολογουν τους γονεις τους γιατι τους «καταπιεζουν», κι απο την αλλη κρεμονται απο πανω τους για βοηθεια. Η Αμερικη εχει εδραιωθει, για καλο η κακο, σαν υπερδυναμη μετα τον Δευτερο Π. Πολεμο. Για το μεγαλυτερο διαστημα, μεχρι την πτωση της Σοβ. Ενωσης, τα πραγματα ηταν πιο ξεκαθαρα. Υπηρχαν δυο διαφορετικα στρατοπεδα, ο κοσμος ανηκε στο ενα η στο αλλο, και υπηρχαν πολλες μανουβρες, σε μεγαλες και μικρες χωρες, για το πως η καθε μια θα επωφεληθει απο αυτην την διαμαχη. Και η μια παραταξη και η αλλη ειχε «επιτυχιες», και συναμα μεγαλες αποτυχιες και λαθη, το ΒιετΝαμ για την Αμερικη, το Αφγανισταν για τους Ρωσσους. Η κατασταση ειναι διαφορετικη τα τελευταια δεκα χρονια, και το κονφουζιο ειναι πολυ μεγαλυτερο. Βρισκομαστε σε μια μεταβατικη περιοδο, χωρις να ξερουμε ποιος θα ειναι ο προορισμος, και καθε μια χωρα εχει μεγαλο προβλημα να αποφασισει, ποιο θα ειναι το μελλον, και πως θα δρασει. Σε πολλες χωρες, η κατασταση εχει αλλαξει, αλλα οι πολιτικοι παραμενουν ακομα κολλημενοι στα παλια. Σε αλλες, οπως στην Αμερικη, υπαρχει μεγαλη αμφιβολια, και διαμαχη. Μερικοι πιστευουν οτι η παγκοσμιοποιηση ανηκει σε ολον τον κοσμο, και οι αποφασεις πρεπει να γινονται σε παγκοσμιο επιπεδο, και οτι η Αμερικη, με την δυναμη της και το ταλεντο των πολιτων της, μπορει να γινει παραδειγμα, και να βοηθησει σε μια μεταβαση που θα ωφελησει ολους. Αλλοι, και μια πλειοψηφια του πληθυσμου, θα προτιμουσε να μην παρει μερος στα πολιτικα του υπολοιπου κοσμου, να περιορισθει η Αμερικη στα συνορα της, και να αφησει τον υπολοιπο κοσμο να τα βγαλει περα μονος του, εφοσον δεν προξενουν κακο. Με αυτην την νοοτροπια πηρε την προεδρια ο τωρινος Bush, και η κλικα του, που ειναι μια απο τις πιο συντηρητικες και θρησκοληπτες κυβερνησεις της χωρας. Γιαυτο απερριψε και την συνθηκη του Κυοτο, και τηρησε εχθρικη θεση προς τον ΟΗΕ, και τους αλλους παγκοσμιους οργανισμους. Μια τετοια κυβερνηση βλεπει σαν εχθρους οχι μονο τους μη Αμερικανους, αλλα ακομα και τους πιο «αριστερους» Δημοκρατες της Αμερικης. Μονο που….. μπηκε στην μεση ο Bin Laden, και εγινε η επιθεση, ειρωνικα στην Νεα Υορκη. Αμφιβαλλω αν ποτε κανενας τρομοκρατης θα επιτεθει σε κανενα στοχο στο Τεξας – ολοι την Νεα Υορκη προτιμουν. Κι ετσι, εχουμε τωρα αυτην την σταυροφορια εκ μερους του Bush, και τα μετρα που εχουν παρει, εναντια στο ιδιο το Συνταγμα της χωρας, και που τα πετυχαν λογω του τρομου που επαθε ο λαος απο την επιθεση. Ομως, δεν προκειται να διατηρηθει αυτη η κατασταση επ’ απειρον. Η τακτικη που διαλεξε ο Bush ειναι λανθασμενη, και βλαβερη οχι μονο στον κοσμο γενικα, αλλα και στους Αμερικανους πολιτες. Ακομα και οι πιο συντηρητικοι εχουν αρχισει να στρεφονται εναντια σ’αυτην την τακτικη. Η πλειοψηφια υποστηριζει τον πολεμο, γιατι βλεπει τον Saddam σαν τυραννο. Αλλα η ιδια πλειοψηφια πιστευει, οτι δεν πρεπει να γινει ο πολεμος χωρις την υποστηριξη του ΟΗΕ, και των αλλων χωρων. Και το μεγαλυτερο θεμα δυσφοριας ειναι το κοστος του πολεμου, οι επιπτωσεις στην οικονομια, και η πιθανοτητα οτι θα προξενησει αλλα τρομοκρατικα χτυπηματα. Ο Bush παιζει ενα επικινδυνο παιγνιδι τωρα, και αν εστω και το παραμικρο δεν παει συμφωνα με το σχεδιο, θα χασει την εμπιστοσυνη που εχει τωρα, και θα διακινδυνευσει να χασει την κυβερνηση στις εκλογες του χρονου. Κι αυτος ειναι ο μονος τροπος για να τον βγαλουμε απο την αρχη, τουλαχιστον με τα σημερινα δεδομενα. Αλλα δεν θα δισταζα να υποστηριξω βια, αν αυτο ηταν αναγκαιο. Απο την δικια μου πλευρα, δεν υποστηριζω την επεμβαση που ειναι επικειμενη. Ομως, πιστευω οτι ο Saddam ειναι επικινδυνος και γαι τους αμεσους γειτονες του, και για τις επιπτωσεις που μπορει να προξενησει στην παραγωγη του πετρελαιου, που θα εχει αμεσο αντικτυπο πρωτα απο ολα στην Ευρωπαικη οικονομια, και δευτερευοντα αντικτυπο στην Αμερικανικη. Δεν εχει για μενα σημασια, αν η μια πολυεθνικη θα επωφεληθει, η η αλλη. Το ποτελεσμα για τον πολυ κοσμο θα ειναι το ιδιο. Πιστευω οτι μια επεμβαση ειναι αναγκαια, αλλα πρεπει να γινει με την συγκαταβαση και την συμμετοχη των αλλων κρατων. Οι Γαλλοι και οι Γερμανοι προτειναν ενα σχεδιο με περισσοτερους επιθεωρητες. Αλλα δεν προκειται να εχει καμμια επιτυχια, αν δεν συνοδευεται απο απειλη βιας, γιατι αυτος ειναι ο μονος τροπος που θα συμμορφωθει ο Saddam. Οι επιθεωρητες θα πρεπει να συνοδευτουν απο μεγαλο αριθμο κυανοκρανων, με οπλα. Υπαρχουν μερικοι, σε στυλ RED ALERT, που σκεφτονται με παλια μυαλα, εχοντας ονειρα κομμουνιστικων επαναστασεων στο Ιρακ. Ειναι αναξιο λογου να ασχοληθει κανεις με τετοιες φαντασιωσεις. Υπαρχουν πολλοι που εγραψαν εδω, οτι θα πρεπει να αφησουμε τους Ιρακινους να απελευθερωθουν μονοι τους. Δεν συμμεριζομαι την γνωμη τους, ουτε περιοριζομαι στους Ιρακινους. Υπαρχουν πολλοι αλλοι λαοι που χρειαζονται απελευθερωση και δημοκρατια, απο τους Κουρδους, στους Παλαιστινιους της Δυτικης Οχθης, στους Σαουδαραβες, και πολλες αλλες χωρες. Δεν ειναι δυνατον να απελευθερωθουν απο μονοι τους, ουτε μας συμφερει πια, σαν ανθρωπινη κοινωνια, να αγνοησουμε το γεγονος οτι δεν ειναι ελευθεροι. Το λεω αυτο, οχι απο κανενα ιδεαλισμο, αλλα απο εντελως εγωιστικη πρακτικη αποψη. Δεν ειναι στο συμφερον μας αυτο. Αλλα χρειαζεται μια αλλαγη για να γινει αυτο, και οχι λιγωτερο, αναμεσα στους Ευρωπαιους, που εχουν συνηθισει 50 χρονια τωρα, να φορτωνουν τις ευθυνες, και τις κατηγοριες, στους Αμερικανους. Ειναι ουτοπια αν νομιζουν οτι, αν αποσυρθουν οι Αμερικανοι, θα λυθουν τα προβληματα του κοσμου. Ηταν αυτη η απαθεια, και η αποφυγη της ευθυνης, που βοηθησε τους Αμερικανους να φτασουν στην θεση που εχουν τωρα, και που προξενησε τις επεμβασεις στην Βοσνια και το Κοσσοβο. Δεν ηταν αυτα ευθυνη των Αμερικανων, αλλα των Ευρωπαιων, που επρεπε να προστατευσουν τους αδυνατους στην ηπειρο τους, και να τιμωρησουν τους δικτατορες. Κι αν δεν θελουν να παραμεινουν στον ιδιο ρολο, αν θελουν αν ειναι κυριοι στο ιδιο τους το σπιτι, θα πρεπει να αφησουν κατα μερος τις βλακειες του τυπου Σιρακ, σαν αυτα που ειπε τις προαλλες, και να δημιουργησουν μια δυνατη ομοσπονδια στην Ευρωπη. Στην Αμερικη ειναι δικη μας η ευθυνη να πεταξουμε εξω τον Bush και τα τσιρακια του, και να στρεψουμε την χωρα μας σε πιο δημοκρατικη κατευθυνση, και μεσα στην Αμερικη, και στο εξωτερικο, με καθε μεσο. Κι εσεις ειστε Ευρωπαιοι πολιτες, ψηφιζετε, και κανετε συλλαλητηρια. Εσεις να αναγκασετε τους πολιτικους στην Ευρωπη να δημιουργησουν μια ενιαια, ενωμενη, δυνατη ηπειρο. Κι αν χρειαστει πολεμος και βια, ειναι κι αυτο μερος της ιστοριας. «Το δεντρο της δημοκρατιας, για να ανθισει, πρεπει καθε λιγο να ποτιζεται με αιμα, απο δικτατορες, και μαρτυρες».

από NewYorker 28/02/2003 3:24 πμ.


Αγαπητε apistos, Ευχαριστω που με εκανες να γελασω, στο τελος της ημερας. Ειπα να αφησω στην ακρη την απαντηση, αλλα, I can't help it. Ο ασημαντος/αγνωστος - για σενα - πολιτικος, πηρε το Nobel Ειρηνης το 1996. Κι αν νομιζεις οτι δημοσιευτηκε στο New York Times για να δικαιολογησει τον πολεμο, εισαι ακομα πιο ανιδεος απο οτι νομιζα πριν. Μπηκε αυτο το αρθρο για τον ιδιο λογο που εγω το αναδημοσιευσα, για να προσθεσει αλλη μια γνωμη, για να δωσει ευκαιρια στους αναγνωστες να χρησιμοποιησουν τα τσερβελα τους, και να σχηματισουν δικη τους γνωμη. Τωρα, για την συμμετοχη των Γαλλων στον πολεμο του 1991. Συγγνωμη, αλλα με πηραν τα γελια. Εχω μεγαλο σεβασμο για την ικανοτητα τοης Λεγεωνας των Ξενων. Πολεμησαν γενναια, με Αγγλους αξιωματικους, στην Βορειο Αφρικη εναντιον του Ρομμελ. Αλλα ο υπολοιπος Γαλλικος στρατος, εκτος απο μια τυπικη συμμετοχη στην Κορεα, εχει να πολεμησει απο το 1918. Ακομα και τοτε, τους ξελασπωσαν οι Αμερικανοι, στις τελευταιες επιθεσεις των Γερμανων. Τωρα αν εσυ θυμασαι καλα, στον πολεμο του Ιρακ το 1991, οι Ιρακινοι ηταν ολοι κατοχυρομενοι στα συνορα με το Κουβειτ, και συμφωνα με το Αμερικανικο σχεδιο, οι Αμερικανοι πεζοναυτες, και οι στρατοι των αλλων χωρων, εκαναν παραπλανητικη επιθεση βορεια απο την Σαουδικη Αραβια μεσα στο Κουβειτ. Το μεγαλυτερο μερος των Αμερικανικων τεθωρακισμενων μεραρχιων τραβηξε δυτικα, στα Σαουδαραβικα συνορα με το Ιρακ, τραβηξαν επανω περιπου εκατο χιλιομετρα μεσα στην Ερημο, χωρις αντισταση, και επετεθηκαν στους Ιρακινους απο τα πλαγια, απο τα Δυτικα προς τα ανατολικα, βαζοντας τους σε σφηνα. Για τους Γαλλους, οι Αμερικανοι ειχαν εναν πολυ τιμητικο ρολο. Τους εστειλαν να φυλανε την Δυτικη πλευρα των Αμερικανων, στραμμενους προς την ερημο, και τα απομακρυσμενα συνορα με ... την Συρια. Σαν αποτελεσμα, τα Γαλλικα στρατευματα δεν ηρθαν σε καμμια επαφη με τον Ιρακινο στρατο, μια και ηταν τουλαχιστον εκατον πενηντα χιλιομετρα απο το πεδιο μαχης. Οσο για την λεγεωνα των ξενων, και την προελαση τους προς την Βαγδατη, αυτο πρωτη φορα το ακουω, και θα μου επιτρεψεις να το αμφιβαλλω, μεχρι να δωσεις, αν ενδιαφερεσαι, καμμια πηγη. Κλασσικα Εικονογραφημενα για την Λεγεωνα, δεν πιανονται σαν πηγη.

από iznogood 28/02/2003 10:30 πμ.


Απ'όλα τα παραδείγματα διάλεξες το χειρότερο. Η ιστορία με το Α.Τιμόρ, την Ινδονησία και τον ΧΑΣΑΠΗ Σουχάρτο προστατευόμενο των ΗΠΑ, είναι τρομερά προβληματική για να υπερασπιστεί κανείς τον πόλεμο στο Ιράκ. Ενα λινκάκι για primer: Whitewashing Suharto "Suharto is no Saddam," the New York Times’ "Week in Review" assured us on March 8. How so? The Indonesian dictator’s rule is no less autocratic than Saddam Hussein’s. Like Hussein, Suharto has attempted to annex a smaller neighbor--in fact, his ongoing occupation of East Timor has been far bloodier than Hussein’s assault on Kuwait. While Hussein’s rule has been brutally repressive, Suharto is directly responsible for one of the greatest acts of mass murder in post-World War II history: the genocide that accompanied his rise to power in 1965. Supposedly reacting to a Communist-backed attempt to overthrow the government, Suharto seized power from President Sukarno, a leader of the non-aligned movement. Suharto immediately organized a systematic slaughter of the ethnic Chinese minority, which was believed to be the main base of support for the Communist Party. Conservative estimates of the death toll are in the hundreds of thousands; a 1977 Amnesty International report cited a tally of "many more than one million." ... http://www.fair.org/articles/suharto-itt.html Χρειάζεται αρκετό θράσος ή άγνοια για να επικαλείσαι την περίπτωση του Α.Τιμόρ, ελπίζω να μην επανέλθεις στο θέμα, βρες κάτι άλλο :-)

από RED ALERT 28/02/2003 12:08 μμ.


.....τη Δευτέρα σου'χω ένα άρθράκι του Ράμσευ Κλάρκ που απαντά στις μαλακίες σου. Υπομονή. Υ.Γ. Δε μπαίνεις σε κανά ελικόπτερο???

από Ακίσαλγος 28/02/2003 5:46 μμ.


Παιδιά ήταν μία ευχάριστη έκπληξη αυτό που είδα. Οτί επαναφέρθηκε το αρθρο του NewYorker, στη κεντρική σελίδα. Αρ. της Σ.Ο, χθές το απόγευμα στις 7:10, ήταν στις κρυμένες ειδήσεις, γι' αυτό έγραψα τη διαφωνία μου για το γεγονός αυτό. Ήταν η καλύτερη απάντηση σε όσους κατηγορούν το indy για λογοκρισία κλπ. Μπράβο σύντροφοι...

από Ακίσαλγος 28/02/2003 6:02 μμ.


Για μία ακόμη φορά η Σ.Ο. του Indy, σου αποδεικνύει οτί ούτε λογοκριτές είναι, ούτε εμπαθείς παρά τις συνεχείς ανίερες επιθέσεις σου... Όσο για την "φωνή υπέρ του πολέμου", πάρε κάτι για να έχεις... ΟΛΟΚΛΗΡΗ Η ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΑΡΑΙΤΗΣΗΣ ΤΟΥ ΚΙΣΛΙΝΓΚ «Με τον πόλεμο οδηγούμαστε σε εκφυλισμό της διεθνούς νομιμότητας» Ολόκληρη η επιστολή του συμβούλου της πρεσβείας των ΗΠΑ στην Αθήνα Τζον Μπρέιντι Κίσλινγκ, προς τον προϊστάμενό του υπουργό Εξωτερικών Κόλιν Πάουελ έχει ως εξής: «Αγαπητέ κ. Υπουργέ Σας γράφω για να υποβάλω την παραίτησή μου από την υπηρεσία Εξωτερικών των ΗΠΑ και από τη θέση μου ως πολιτικού συμβούλου στην πρεσβεία των ΗΠΑ στην Αθήνα, που θα ισχύσει από τις 7 Μαΐου. Το κάνω με βαριά καρδιά. Ανατράφηκα με το αίσθημα της υποχρέωσης να ανταποδώσω κάτι στην πατρίδα μου. Η θητεία μου ως Αμερικανού διπλωμάτη ήταν ονειρεμένη δουλειά. Πληρωνόμουν για να καταλαβαίνω ξένες γλώσσες και πολιτισμούς, να αναζητώ διπλωμάτες, πολιτικούς, καθηγητές και δημοσιογράφους και να τους πείθω ότι τα αμερικανικά συμφέροντα συμπίπτουν θεμελιωδώς με τα δικά τους. Η πίστη μου στην πατρίδα μου και τις αξίες της ήταν το πιο ισχυρό όπλο στο διπλωματικό μου οπλοστάσιο. »Είναι αναπόφευκτο, στα 20 χρόνια στο υπουργείο Εξωτερικών να έχω γίνει πιο επιλεκτικός και κυνικός έναντι των στενών και εγωιστικών γραφειοκρατικών κινήτρων που πολλές φορές σχημάτιζαν τις πολιτικές μας. Η ανθρώπινη φύση είναι αυτή που είναι και εγώ βραβεύτηκα και προήχθην επειδή κατανοούσα την ανθρώπινη φύση. Αλλά έως αυτή την κυβέρνηση, μπορούσα να πιστεύω ότι, στηρίζοντας τις πολιτικές του προέδρου μου, στήριζα και τα συμφέροντα του αμερικανικού λαού και του κόσμου. Δεν το πιστεύω πια. Οι πολιτικές που μας ζητούν τώρα να προωθήσουμε δεν είναι μόνον ασύμβατες με τις αμερικανικές αξίες αλλά και με τα αμερικανικά συμφέροντα. Επιζητώντας διακαώς τον πόλεμο με το Ιράκ, οδηγούμεθα σε εκφυλισμό της διεθνούς νομιμότητας που ήταν το πιο ισχυρό όπλο της Αμερικής, για επίθεση και άμυνα, από την εποχή των ημερών του Γούντροου Γουίλσον. Εχουμε αρχίσει να διαλύουμε το ευρύτερο και πλέον αποτελεσματικό δίκτυο διεθνών σχέσεων που γνώρισε ποτέ ο κόσμος. Η πορεία που ακολουθούμε θα επιφέρει αστάθεια και κίνδυνο, όχι ασφάλεια. »Η θυσία των παγκόσμιων συμφερόντων στο βωμό της εσωτερικής πολιτικής και του γραφειοκρατικού ατομικού συμφέροντος δεν αποτελεί καινοτομία και ασφαλώς δεν αποτελεί αποκλειστικά αμερικανικό πρόβλημα. Ομως, ποτέ δεν είδαμε τόσο συστηματική στρέβλωση των πληροφοριών, τόσο συστηματική χειραγώγηση της αμερικανικής γνώμης, από την εποχή του πολέμου στο Βιετνάμ. Η τραγωδία της 11ης Σεπτεμβρίου μας έκανε ισχυρότερους από πριν, συγκεντρώνοντας γύρω μας έναν κολοσσιαίο διεθνή συνασπισμό με στόχο τη συνεργασία, για πρώτη φορά με συστηματικό τρόπο, κατά της απειλής της τρομοκρατίας. Αντί όμως να πιστώσουμε αυτές τις επιτυχίες και να κεφαλοποιήσουμε επ' αυτών, αυτή η διοίκηση επέλεξε να κάνει την τρομοκρατία εργαλείο εσωτερικής πολιτικής, καταχωρίζοντας μια κατακερματισμένη και ευρέως ηττημένη Αλ Κάιντα ως γραφειοκρατικό σύμμαχό της. Σπείραμε δυσανάλογο τρόμο και σύγχυση στο νου της κοινής γνώμης, αυθαιρέτως συνδέοντας τα ασύνδετα προβλήματα της τρομοκρατίας και του Ιράκ. Αποτέλεσμα, και ίσως κίνητρο, είναι να δικαιολογήσουμε μια τεράστια μεταφορά κονδυλίων από τη δημόσια υγεία στο στρατό και να αποδυναμώσουμε τις ασφαλιστικές δικλίδες που προστατεύουν τους Αμερικανούς πολίτες από το βαρύ χέρι της κυβέρνησης. Η 11η Σεπτεμβρίου δεν προκάλεσε τόσο μεγάλη ζημιά στον ιστό της αμερικανικής κοινωνίας όσο εμείς είμαστε αποφασισμένοι να κάνουμε στους εαυτούς μας. Είναι αλήθεια η Ρωσία των Ρομανόφ το μοντέλο μας, μια εγωιστική, δεισιδαίμων αυτοκρατορία που οδεύει προς την αυτοκαταστροφή στο όνομα ενός ζοφερού στάτους κβο; »Θα πρέπει να αναρωτηθούμε γιατί αποτύχαμε να πείσουμε το μεγαλύτερο μέρος του κόσμου ότι είναι απαραίτητος ένας πόλεμος με το Ιράκ. Τα τελευταία δύο χρόνια υπερβάλαμε εαυτούς για να δείξουμε στους εταίρους μας ανά τον κόσμο ότι στενά και μισθοφορικά συμφέροντα των ΗΠΑ επικρατούν των αξιών τους. Ακόμα και όπου δεν αμφισβητούνταν οι στόχοι μας, αμφισβητείται η συνέπειά μας. Το μοντέλο του Αφγανιστάν δεν καθησυχάζει τους συμμάχους που αναρωτιούνται σε ποια βάση σκοπεύουμε να ανοικοδομήσουμε τη Μέση Ανατολή, κατ' εικόνα και προς τα συμφέροντα τίνος; Εχουμε τυφλωθεί όπως η Ρωσία είναι τυφλή στην Τσετσενία, όπως το Ισραήλ είναι τυφλό στα κατεχόμενα εδάφη, απέναντι στις δικές μας συμβουλές, σύμφωνα με τις οποίες η συντριπτική στρατιωτική ισχύς δεν αποτελεί απάντηση στην τρομοκρατία; Οταν το χάος του μετα-πολεμικού Ιράκ ενωθεί με το χάος του Γκρόζνι και της Ραμάλα, θα πρέπει κάποιος ξένος να είναι πολύ γενναίος για να ενωθεί με τη Μικρονησία προκειμένου να ακολουθήσει την ηγεσία μας. Εξακολουθούμε να έχουμε έναν συνασπισμό, έναν καλό συνασπισμό. Η αφοσίωση πολλών εκ των φίλων μας είναι εντυπωσιακή, ένας φόρος τιμής στο αμερικανικό ηθικό κεφάλαιο που οικοδομήθηκε σε περισσότερο από έναν αιώνα. Αλλά οι πιο στενοί σύμμαχοί μας είναι λιγότερο πεπεισμένοι ότι ο πόλεμος είναι δικαιολογημένος από όσο ότι θα ήταν επικίνδυνο να επιτρέψουν στις ΗΠΑ να παρασυρθούν σε έναν απόλυτο σολιψισμό. Η αφοσίωση θα πρέπει να είναι αμοιβαία. Γιατί ο πρόεδρός μας συγχωρεί την αλαζονική και περιφρονητική προσέγγιση στους φίλους και συμμάχους που αυτή η κυβέρνηση ενθαρρύνει, συμπεριλαμβανομένων και κάποιων από τους ανώτερους αξιωματούχους της. Εγινε άραγε σύνθημά μας το "oderint dum metuant" (ας μας μισούν, φθάνει να μας φοβούνται); »Σας καλώ να ακούσετε τους φίλους της Αμερικής σε ολόκληρο τον κόσμο. Ακόμη και εδώ στην Ελλάδα, τη θεωρούμενη ως καυτή εστία του ευρωπαϊκού αντι-αμερικανισμού, έχουμε περισσότερους και πιο στενούς φίλους από ό,τι μπορεί να φανταστεί ο αναγνώστης των αμερικανικών εφημερίδων. Ακόμη και όταν διαμαρτύρονται για την αμερικανική αλαζονεία, οι Ελληνες γνωρίζουν ότι ο κόσμος είναι ένα δύσκολο και επικίνδυνο μέρος κι επιθυμούν ένα ισχυρό παγκόσμιο σύστημα, με τις Ηνωμένες Πολιτείες και την Ε.Ε. σε στενή συνεργασία. Οταν οι φίλοι φοβούνται εμάς αντί να φοβούνται για μας, είναι ώρα να ανησυχούμε. Και τώρα φοβούνται. Ποιος μπορεί να τους πει με πειστικότητα ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι, όπως ήταν, ένας φάρος ελευθερίας, ασφάλειας και δικαιοσύνης για τον πλανήτη; Κύριε Υπουργέ, σέβομαι απέραντα το χαρακτήρα και τις ικανότητές σας. Εχετε διατηρήσει περισσότερη διεθνή αξιοπιστία για μας απ' ό,τι αξίζει η πολιτική μας και έχετε διασώσει κάτι θετικό από τις υπερβολές μιας ιδεοληπτικής διοίκησης που εξυπηρετεί τα δικά της συμφέροντα. Ομως η αφοσίωσή σας στον πρόεδρο πηγαίνει πολύ μακριά. Σπρώχνουμε πέρα από τα όριά του ένα διεθνές σύστημα, το οποίο οικοδομήσαμε με τόσο κόπο και χρήμα, ένα δίκτυο νόμων, συνθηκών, οργανώσεων και κοινών αξιών, το οποίο θέτει όρια στους εχθρούς μας πολύ πιο αποτελεσματικά από όσο περιόρισε ποτέ την ικανότητα της Αμερικής να υπερασπιστεί τα συμφέροντά της. »Παραιτούμαι διότι προσπάθησα και απέτυχα να συμφιλιώσω τη συνείδησή μου με την ικανότητά μου να εκπροσωπώ τη σημερινή διοίκηση των ΗΠΑ. Πιστεύω ότι η δημοκρατική μας διαδικασία έχει τελικώς μια ικανότητα αυτοδιόρθωσης και ελπίζω ότι μπορώ σε ένα μικρό βαθμό να συνεισφέρω όντας εκτός, στη διαμόρφωση πολιτικών που υπηρετούν καλύτερα την ασφάλεια και ευημερία του αμερικανικού λαού και τον κόσμο που μοιραζόμαστε». ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 28/02/2003 Γνήσιος Αμερικανός όπως και εσύ... Ίσως το γραφείο του να ήταν πολύ κοντά στο δικό σου... Από όλη την επιστολή θα σου πρότεινα να σταθείς ιδιαίτερα στη τελευταία παράγραφο!

από Αρ από ΣΟ Ιντυ 28/02/2003 6:39 μμ.


Ελα ντε! Μάλλον από αβλεψία θα έγινε. Ο Ράμος Χόρτα ήταν επί δεκαετίες απαγορευμένος στις ΗΠΑ. Εντύπωση προκαλεί το άρθρο του, θα ψάξω και θα βρω, ελπίζω... Πάντως οφείλω να διευκρινίσω ότι ο Νιουγιόρκερ δεν διαμαρτυρήθηκε, λες και ήξερε ότι άξιζε λίγο τσεκουράκι...

από NewYorker 28/02/2003 7:21 μμ.


Εχω πληρη εμπιστοσυνη στην ΣΟ του Athens IndyMedia και πιστευω οτι, οπως κι εγω, θεωρουν την ελευθερια του λογου το πιο πολυτιμο αγαθο στην κοινωνια των ανθρωπων.

από apistos 28/02/2003 7:37 μμ.


Καταρχας χαιρομαι που διαβασες την τοποθετηση μου. Εγω δεν θα σε αποκαλεσω ανιδεο. Η υπομονη ειναι χρυσος και βεβαια ..γελαει καλυτερα οποιος γελαει τελευταιος. Ειλικρινα δεν ειχα σκοπο να απαντησω. Αφορμη πηρα απο την παραιτηση του αμερικανου διπλωματη, για την σταση της αμερικανικης κυβερνησης στο ζητημα του ιρακ!! Εχω την εντυπωση οτι ο HORTA οφειλει να επιστρεψει το νομπελ ειρηνης που του δοθηκε,ΕΙΝΑΙ ΔΕ Η ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ ΠΟΥ ΝΟΜΠΕΛΙΣΤΑΣ ΤΑΣΣΕΤΑΙ ΥΠΕΡ ΤΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ!!!!!! Ακουει η ΣΟΥΗΔΙΚΗ ΑΚΑΔΗΜΙΑ??? Σε οτι αφορα τωρα τις απαντησεις σου που σιγουρα δειχνουν ανθρωπο που αγνοει την στοιχειωδη τουλαχιστον ιστορια του 20ου,αιωνα. 1.απαντας οτι ο γαλλικος στρατος εχει να εμλπακει σε πολεμο απο τον δευτερο παγκοσμιο! Τι να γραψω εδω? Οτι οι αμερικανοι διαδεχθηκαν τους γαλλους στην ινδοκινα? Το ξεχασες το αμερικανικο βιετναμ ,που ηταν επομενο του γαλλικου???? Αγνοεις την αλγερια,το τσαντ,που σε φονικοτητα και σκληροτητα δεν συγκρινονται με την γραναδα,τις παρθενους νησους και τον παναμα! ΤΙ ΑΛΛΟ ΝΑ ΓΡΑΨΕΙ ΚΑΝΕΙΣ!! 2.Ενω γνωριζεις τους τακτικους ελιγμους του γαλλικου στρατου,αγνοεις??,της λεγεωνας! Γιατι αραγε? 3.γραφεις οτι οι λεγεωναριοι πολεμησαν υπο τας διαταγας αγγλων αξιωματικων! -Αυτο να πας να το πεις σε κανενα λεγεωναριο και το λιγοτερο που θα παθεις ειναι να σε βαλει να φιλησεις το χερι του λοχαγου ΝΤΑΝΖΟΥ!(μαθε τι ηταν ο ντανζου). Ασφαλως και αγνοεις τον στρατηγο ΛΕΚΛΕΡΚ! Ενημερωτικα,στην πολη της κοζανης υπαρχει συλλογος βετερανων ελληνων λεγεωναριων! 4.Ενω οι γαλλοι δεν ειχαν κανενα νεκρο,οι αμερικανοι ειχαν 125,μονο στην φαση της προετοιμασιας στην σαουδικη αραβια το 1991. Τι αλλο να πω? Τελος παντων καλη η προσπαθεια σου αλλα οχι σε μενα σε αυτον τον τομεα. Και κατι τελευταιο. Αφου θελει πολεμο η αμερικη ας παει να τον κανει μαζι με τον horta! Την Ευρωπη τι την θελει? Υ.Γ. Κομικς με λεγεωναριους δεν υπαρχουν. Αντιθετως με σουπερμαν-ραμπο-και βιονικους αφθονα στην αμερικα. Οσο για site που ζητας,στην ακαδημιας ειναι η γαλλικη πρεσβεια.Ειναι το καλυτερο λινκ!!!!!!!!!!!!! αυτα!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

από 00000 28/02/2003 8:05 μμ.


Ας το σταματήσουμε εδώ νομίζω, αν δεν θέλουμε να είμαστε άδικοι. Σε πολύ μα πολύ μεγάλο βαθμό, οι απόψεις του NEW YORKER (σήμερα περισσότερο από κάθε άλλη φορά) και του Κίσλινγκ είναι ταυτόσημες, αν εξαιρέσεις την τελευταία παράγραφο, όπου η στάση του Κίσλινγκ σε αντίθεση με του NEW YORKER (που περιμένει τις εκλογές για να διώξει τον Mπούς, άσχετα αν μέχρι τότε θάχει γίνει ο πόλεμος ή όχι) είναι σαφώς αυτό που τις κρατά εκατέρωθεν της γραμμής του πολέμου. Ισως η διαφορά τους να βρίσκεται, στην φιλοσοφία που περιγράφουν, οι δύο θαυμάσιες παράγραφοι του Κίσλινγκ: 1."Εγινε άραγε σύνθημά μας το "oderint dum metuant" (ας μας μισούν, φθάνει να μας φοβούνται);" και 2."Οταν οι φίλοι φοβούνται εμάς αντί να φοβούνται για μας, είναι ώρα να ανησυχούμε. Και τώρα φοβούνται."

από Ακίσαλγος 28/02/2003 10:31 μμ.


και βέβαια το σταματάω εδώ, γιατί θεωρώ οτί η επιστολή Κίσλινγκ, δίνει σαφείς απαντήσεις στους ανά τον κόσμο NewYorkers. Έχω την αίσθηση οτί η συγκεκριμένη επιστολή θα προβληματίσει σοβαρά τον συνχρήστη μας (NewYorker) στο indy, και υπάρχει η πιθανότητα να τον κάνει να επαναπροσδιορίσει τις θέσεις του και να του δώσει τη δύναμη να κάνει την υπέρβαση, όπως την έκανε ο συνάδελφός του. Και το λέω αυτό, γιατί παρά τις αντιθέσεις μας, τον θεωρώ σκεπτόμενο άτομο, δυστυχώς όμως με αρνητική σκέψη. Είθε το παράδειγμα του συναδέλφου του (πολιτικού συμβούλου στην Αμερικανική Πρεσβεία στη χώρα μας) να του γίνει μάθημα .....

από Aθηναίος 01/03/2003 1:07 πμ.


Χαίρομαι που βλέπω ότι προβληματίζεσαι σοβαρά με την κατάσταση και τον ψευτοπατριωτισμό του Μπους. Αυτό που νομίζω ότι χάνεται πολλές φορές από τις συζητήσεις για το Ιράκ, όχι τόσο στο Ιndy γενικά αλλά από εσένα και μάλλον επειδή νομίζεις ότι γράφουμε από σκέτο αντιαμερικανισμό, είναι η λαική-κινηματική προσέγγιση προς όφελος του δίπολου Αμερικής-Ευρώπης. Επειδή οι περισσότεροι που γράφουμε εδώ είμαστε αριστερόστροφοι δεν θέλουμε μιά ισχυρή οικονομικά-στρατιωτικά Ευρώπη αλλά πρώτα απ' όλα μια δημοκρατική αν μη σοσιαλιστική, με ό,τι σημαίνει αυτό για τον καθένα. Το ίδιο θέλουμε και για την Αμερική και στην τελική ανάλυση μάλλον αυτά αλληλοευνοούνται. Οπότε, όπως καταλαβαίνεις, δεν έχει νόημα να μπαίνουμε στην κόντρα ΗΠΑ-ΕΕ εδώ. Όπως έχουμε ξαναγράψει εδώ, ξέρουμε ότι οι Σιράκ-Σρέντερ-Πούτιν παίζουν πάνω απ' όλα για συμφέροντα, οπότε αυτό το προσπερνάμε. Εκεί που είναι το λεπτό σημείο είναι ότι δεν μπορούν με τίποτα να μας πείσουν ότι οι Ιρακινοί θα ωφεληθούν από αυτόν τον πόλεμο. Είναι σαν να λέμε ότι ο Μπιν Λάντεν μπορεί να σας απαλλάξει από τον Μπους. Τhink about it... Δεν κάνω πλάκα. Εκτός απο το 1991 και το 1 000 000 νεκρούς από το εμπάργκο ο Κλίντον το 1998 βομβάρδισε την Βαγδάτη λόγω δίκης Μόνικας, δήθεν επειδή ο Σαντάμ θα σκότωνε τον μπαμπά του Μπους... Δηλαδή μιά ενέργεια καθαρά τρομοκρατική αλλά Μπιν. Αυτό που λέω δηλαδή είναι ότι δεν είναι ο προεδράρας που φταίει αλλά τα συμφέροντα από πίσω του - είναι μια μόνιμη ρατσιστική κατάσταση. Και άντε να δεχτούμε, που δε δεχόμαστε, το κίνητρο του Σαντάμ. Αν μετά τον πόλεμο αρχίσει να βαράει ο Μπιν ο προεδράρας πάει για Ιράν και μπαίνουμε σε τραγικές καταστάσεις. Η προσωπική μου γνώμη είναι ότι το πρόβλημα στο Ιράκ περνάει από την Παλαιστίνη και τον εκδημοκρατισμό της Τουρκίας. Μόνο έτσι μπορώ να νοήσω αμερικανικό ενδιαφέρον για το θέμα. Και μόνο με ελεύθερη Παλαιστίνη μπορεί να κοπεί ο Ισλαμιστικός φονταμενταλισμός.

από NewYorker 04/03/2003 7:17 μμ.


Μιλ παρντον! Εχεις βεβαια δικιο, οτι οι Γαλλοι συνεχισαν να πολεμουν, καθως οπισθοβατησαν απο τις αποικιες τους, στην Ινδοκινα και στην Αφρικη. Κι ακομα δεν εχουν σταματησει να κανουν παρεμβασεις, ακομα κι εκει οπου δεν ειναι δεκτοι, οπως σημερα στην Cote d'Ivoire. Ομως δεν παυει να ειναι γεγονος, οτι οι Γαλλοι δεν ειχαν απωλειες στον πρωτο πολεμο στο Ιρακ, γιατι (με εξαιρεση την αεροπορια τους), δεν πηραν μερος σε μαχες. Δεν αμφιβαλλω οτι αν υπαρχουν μεγαλες απωλειες στον Αμερικανικο στρατο στον προκειμενο πολεμο, θα εχει αυτο επιρροη στην κοινη γνωμη στην Αμερικη. Ομως η προταση οτι η Αμερικανικη κυβερνηση προτιθεται να χρησιμοοιησει την Γαλλικη Λεγεωνα των ξενων, για οποιαδηποτε περιπτωση, δεν εχει, κατα την γνωμη μου, καμμια σχεση με την πραγματικοτητα.

από NewYorker 04/03/2003 7:26 μμ.


O John Kisling ειναι αξιεπαινος για την σταση που πηρε, και για το γραμμα που εγραψε στον Colin Powell. Πραγματικα συμμεριζομαι τις αποψεις του, και δεν εχουμε καμμια διαφορα, ακομα και στην τελευταια παραγραφο του. Ο'τι επιρροη κι αν εχει αυτο σε οποιουσδηποτε Αμερικανους πολιτικους, δεν προκειται να αλλαξει την πορεια του πολεμου. Το Αμερικανικο Κογκρεσσο εχει δωσει αδεια στον Bush να κανει πολεμο, και ο Bush δεν χρειαζεται, σθμφωνα με την δικια του νοοτροπια, αλλη αδεια απο κανενα. Επομενως, τοσο ο Kisling οσο κι εγω ξερουμε, οτι η επομενη φορα που ο Αμερικανικος λαος μπορει να παρεμβει αποφασιστικα με την ψηφο του, θα ειναι στις επομενες προεδρικες εκλογες, τον Νοεμβρη 2004. Πολλα μπορουν να συμβουν μεχρι τοτε, και πιστευω οτι, οποιοδηποτε κι αν ειναι το αποτελεσμα στο Ιρακ, το κυριο θεμα θα ειναι η κατασταση της οικονομιας σε εναμισυ χρονο, που θα αποφασισει τις εκλογες.

από NewYorker 04/03/2003 8:29 μμ.


Οι γνωμες σου ειναι καλες και βασισμενες σε σκεψη. Συμφωνω βασικα με αυτα που λες, αλλα εχω και διαφορες σε πολλες λεπτομερειες. Ο αντιαμερικανισμος στην Ευρωπη εχει χειροτερευσει με την κυβερνηση του Bush, και τον εντελως βλακωδη τροπο που αυτος αντιμετωπιζει τα προβληματα στην Μεση Ανατολη, και τον υπολοιπο κοσμο. Αλλα υπαρχει μια σταθερη αντιαμερικανικη βαση, που θα συνεχιστει, σε μεγαλυτερο η μικροτερο βαθμο, ανεξαρτητα με το πως θα εξελιχθουν τα πραγματα. Πρωτα απο ολα, ειναι φυσικο να αισθανεται κανεις φοβο, και δυσαρεσκεια, προς μια τοσο μεγαλη δυναμη οπως η Αμερικη. Ακομα κι οι Καναδεζοι ετσι αισθανονται, οταν λενε πως να εχεις την Αμερικη σαν γειτονα ειναι σαν να κοιμασαι στο ιδιο κρεββατι με εναν ελεφαντα. Ακομα και αθελα του, μπορει να σε τσακισει. Δευτερον, υπαρχουν πολλοι που βασιζουν την υπαρξη τους στον αντιαμερικανισμο, Ευρωπαιοι πολιτικοι, διανοουμενοι, δημοσιογραφοι. Ειναι προς το συμφερον τους να συνεχιστει αυτη η κατασταση. Ενα απολιθωμενο κομμα, οπως το ΚΚΕ χρειαζεται τον αντιαμερικανισμο οσο χρειαζεται το οξυγονο για να αναπνευσει. Και μια ολοκληρη γενια στην Ελλαδα μεγαλωσε με τον αντιαμερικανισμο του ΠΑΣΟΚ, η μαλλον του Αντρεα, κι αυτο εχει γινει μια δευτερη φυση. Και η Αμερικη θα συνεχισει, φοβαμαι, να δινει ευκαιριες για τετοιο χρονιο αντιαμερικανισμο, και να φερεται αλαζονικα. Ομως, οπως εγραψα, δεν μπορει να ενεργει με μονομερεια επ'απειρον. Και θα ηταν λαθος εκ μερους των Ευρωπαιων, να νομισουν οτι ολα τα προβληματα που εχουν δημιουργουνται απο τους Αμερικανους. Στις επομενες δεκαετιες θα εχετε πολλα προβληματα, και το πιο σπουδαιο θα ειναι, τι ειδους ταυτοτητα θα σχηματισετε, σαν πολιτες μιας διαφορετικης, ενιαιας Ευρωπης. Ειδαμε το σχισμα, αναμεσα στους ΓαλλοΓερμανους, και στις χωρες της ανατολικης Ευρωπης. Καθως θα φτιαχνετε την νεα πολιτικη ενωση, το μεγαλο προβλημα θα ειναι, πως να διατηρησετε τα δικαιωματα των μικρων χωρων, και των μειονοτητων, απεναντι στην κεντρωτικη ταση των ΓαλλοΓερμανων. Δεν αμφιβαλλω οτι μια δημοκρατικη, και μαλιστα σοσιαλδημοκρατικη Ευρωπη ειναι προτιμηταια. Εκεινο που ομως δεν μπορεις να αποφυγεις, ειναι η αναγκη για μια Ευρωπη που ειναι συναμα δυνατη οικονομικα, και στρατιωτικα. Δεν λεω οτι θα χρειαζεστε εκατομμυρια στρατο, στο μεγεθος της Αμερικης. Οι Αμερικανοι εχουν να αντιμετωπισουν ολοκληρη την υφηλιο, και θα συνεχισουν να θελουν μεγαλο στρατο. Αλλα και η Ευρωπη χρειαζεται αμυνα, για να εδραιωσει την ανεξαρτησια της, και να απαγκιστρωθει απο την εξαρτηση της στην Αμερικη. Υπαρχουν ακομα χιλιαδες Αμερικανοι σταρτιωτες στην Ευρωπη. Για το εγγυς μελλον, θα φυγουν ισως απο τις βασεις τους στην Γερμανια, αλλα θα ανοιξουν αλλες βασεις, ανατολικα, στην Βουλγαρια-Ρουμανια. Ο σκοπος ειναι, για τους Ευρωπαιους, να εδραιωσουν την κυριαρχια τους απεναντι στην Αμερικη, κι απεναντι στην Ρωσσια. Και δεν μπορουν να το κανουν αυτο, αν δεν εχουν δικο τους Ευρωπαικο στρατο. Αυτο θα κοστισει, αλλα χρειαζεται να το κανετε. Καποτε, στο μελλον, δεν θα υπαρχει αναγκη για στρατους, γιατι ολες οι χωρες θα ειναι δημοκρατικες. Αλλα αυτο το ονειρο ειναι ακομα μακρυα. Τωρα, για τους Ιρακινους. Ας υποθεσουμε οτι το παγκοσμιο αντιπολεμικο κινημα επιτυγχανει, οι Αμερικανοι αποσυρουν τα στρατευματα τους, και το εμπαργκο σταματα. Τι θα γινει με τους Ιρακινους; Πως θα ξεφυγουν απο την δικτατορια του Saddam; Μην ξεχνας, εχει δυο γυιους, και τους προοριζει για διαδοχη. Κυτταξε τι εγινε στην Β. Κορεα, και θα δεις οτι ειναι πολυ πιθανο, αν δεν υπαρχει παρεμβαση απο εξω, η μια κριση οπως ενας πολεμος, οτι η δικτατορια θα συνεχιστει επ'απειρον. Το πολυ πολυ, να γινει ενα πραξικοπημα, και να μπει μεσα καποιος αλλος Saddam. Δεν εχω την αυταπατη, οτι μετα απο τον πολεμο στο Ιρακ, θα γινει η χωρα αυτοματα μια πληρη δημοκρατια. Πρωτα απο ολα, δεν εχω εμπιστοσυνη στην κυβερνηση του Bush να συνεχισει την βοηθεια και την υποστηριξη. Και μια δημοκρατια χρειαζεται και μια δυνατη μεση ταξη (αστικη, για τους αριστερους), και τα αναλογα δικαστηρια και οργανισμους που θα φερουν μια ταξη και μια νομιμοτητα σε μια χωρα (σε μια ολοκληρη περιοχη), που δεν ειχε ποτε την εμπειρια της Ευρωπης, ουτε δημιουργησε ποτε δημοκρατικες βασεις. Αλλα μια αρχη πρεπει να γινει, και κυριως οι Δυτικες χωρες πρεπει να βοηθησουν, με υλικη και ηθικη βοηθεια. Αντι οι Ευρωπαιοι διανοουμενοι να χανουν την ωρα τους σε αντιαμερικανισμους, και επιθεσεις στην παγκοσμιοποιηση, θα ηταν καλυτερο αν προσπαθουσαν να βρουν πρακτικες λυσεις για τον εκδημοκρατισμο του Ιρακ, και της μεσης Ανατολης. Τα λογια του Γαλλου Υπ. Εξ. δεν μου δινουν μεγαλη πεποιθηση οτι οι επισημες Ευρωπαικες αρχες θα το κανουν αυτο, θεληματικα. Αλλα αν η κοινη γνωμη το προωθησει, αν εσεις το θελετε, η προσπαθεια πρεπει να γινει. Ανεφερες το Παλαιστινιακο προβλημα, και τον εκδημοκρατισμο της Τουρκιας. Για την Τουρκια, ο πιο συντομος και ποιο σιγουρος τροπος ειναι, να γινει δεκτη σαν μελος τηε ΕΕ. Τοτε, η ισχυ των στρατιωτικων, που κρατουν την τυχη της Τουρκιας στα χερια τους απο την εποχη του Κεμαλ, δεν θα ειναι πια αναγκαια. Και βεβαια θα υπαρξουν προβληματα, αλλα θα ειναι πιο ευκολο να απαιτησει η ΕΕ απο ενα μελος να εκδημοκρατηθει, παρα να κανει απαιτησεις, σαν αποδειξη οτι η Τουρκια ειναι "αξια" να γινει μελος. Και καιρος ειναι να αποβαλλουν μερικοι Ευρωπαιοι, οπως ο Ζισκαρ Ντ' Εστεγκ, τον ρατσισμο τους. Οι Τουρκοι θα προτιμουσαν να απαγκιστρωθουν απο την Αμερικη, και να γινουν Ευρωπαιοι. Θα εχει το θαρρος η Ευρωπη να τολμησει κατι τετοιο; Οσο για το Παλαιστινιακο, επιλυση του σημαινει, οτι οι Αραβικες χωρες θα πρεπει να δεχτουν, οτι και οι Εβραιοι δικαιουνται δικια τους χωρα εκει, με Εβραικη πλειοψηφια, και την Ιερουσαλημ (εκτος απο την Ανατολικη Ιερουσαλημ) σαν Εβραικη πολη και πρωτευουσα. Απο την αλλη μερια, οι Εβραιοι θα πρεπει να αποσυρθουν απο την Γαζα και την Δυτικη Οχθη, και να δεχτουν μια μερικη επιστροφη προσφυγων, και αποζημιωσεις για τους υπολοιπους. Σ' αυτο το ζητημα η Αμερικη εχει μεγαλυτερη ευχερεια, και ευθυνη, στην λυση του προβληματος. Αλλα η λυση του Παλαιστινιακου δεν προκειται να φερει ουτε ειρηνη, ουτε δημοκρατια ουτε ευημερια στην Μεση Ανατολη. Αντιθετα, να εισαι σιγουρος οτι θα φερει ακομη μεγαλυτερη διαταραχη. Γιατι τοτε ολες αυτες οι Αραβικες χωρες με τις δικτατοριες τους δεν θα εχουν πια την δικαιολογια της Παλαιστινης, και οι λαοι θα απαιτησουν περισσοτερα δικαιωματα. Ο εχθρος του φονταμενταλισμου δεν ειναι το Ισραηλ, αλλα η ιδεα της δημοκρατιας, και ο Δυτικος τροπος ζωης και πολιτευματος. Ετσι, η προσπαθεια για επιλυση του Παλαιστινιακου, και η δημοκρατικοποιηση της Μεσης Ανατολης πρεπει να γινει ταυτοχρονα. Κι αν δεν θελουμε να περιμενουμε για αιωνες, γιατι δεν μας συμφερει, σαν παγκοσμια κοινωνια, τοτε δεν μπορουμε να αποκλεισουμε ολες τις μεθοδους, ακομα κι αν αυτο σημαινει ενοπλη επεμβαση, και πολεμο.

από ´storm 05/03/2003 1:23 πμ.


" Η θητεία μου ως Αμερικανού διπλωμάτη ήταν ονειρεμένη δουλειά. Πληρωνόμουν για να καταλαβαίνω ξένες γλώσσες και πολιτισμούς, να αναζητώ διπλωμάτες, πολιτικούς, καθηγητές και δημοσιογράφους και να τους πείθω ότι τα αμερικανικά συμφέροντα συμπίπτουν θεμελιωδώς με τα δικά τους. Η πίστη μου στην πατρίδα μου και τις αξίες της ήταν το πιο ισχυρό όπλο στο διπλωματικό μου οπλοστάσιo .......... Αλλά έως αυτή την κυβέρνηση, μπορούσα να πιστεύω ότι, στηρίζοντας τις πολιτικές του προέδρου μου, στήριζα και τα συμφέροντα του αμερικανικού λαού και του κόσμου. Δεν το πιστεύω πια." Η απορία μου..... Μετά από 20 χρόνια θητείας ανακάλυψε ξάφνου (ο αφελής !!!) για πρώτη φορά ότι τα συμφέροντα των λαών δεν συμπίπτουν με αυτά της Αμερικής και αποφάσισε να το διαλαλείσει.....

από Αθηναίος 06/03/2003 1:37 πμ.


Το πρώτο βασικό σημείο είναι το κατά πόσο το Ιράκ αποτελεί έναν "θανάσιμο" κίνδυνο και συνεπώς πρέπει να αντιμετωπιστεί άμεσα. Σε αυτό το σημείο έχουν εκφραστεί αρνητικά πολλοί και ειδικοί και μάλιστα όχι πολιτικά πρόσωπα. Την τελευταία Πέμπτη μίλησε σε εκπομπή στην ελληνική τηλεόραση (ΝΕΤ - "Ρεπορτάζ χωρίς σύνορα") ο Αμερικάνος πρώην επικεφαλής των επιθεωρητών του ΟΗΕ για τα όπλα του Ιράκ (αποχώρησαν το 1998 αν θυμάμαι καλά). Αυτός παραδέχτηκε ότι υπήρχαν επιθεωρητές πράκτορες της ΣIA και ότι η κυβέρνησή των ΗΠΑ του ζήτησε να ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΣΕΙ κρίση για να προκληθεί επέμβαση. Είπε επίσης ότι πιστεύει ότι ουσιαστικά ο Σαντάμ έχει αφοπλιστεί (δεν θυμάμαι ακριβώς τα λόγια - πέρασε μια βδομάδα). Τόνισε μάλιστα ότι μιλάει σαν Αμερικάνος πατριώτης - μια σαφής υπενθύμιση σε μάς ότι ο Μπουσισμός είναι ο νεομακαρθισμός. Επίσης έχω ακούσει από πολλούς ότι ο Σαντάμ κατά βάση είναι εχθρός του Λάντεν, και είναι λογικό γιατί το Ιράκ δεν είναι θεοκρατικό. Οπότε ερχόμαστε στο ερώτημα "Γιατί πόλεμος τώρα στο Ιράκ?". Εγώ νομίζω ότι είναι τρείς ερωτήσεις, δηλαδή: 1)"Γιατί πόλεμος?", 2)"Γιατί στο Ιράκ?", 3)"Γιατί τώρα?". 1) "Γιατί πόλεμος" α)Πολλοί έχουν γράψει ότι η Αμερικάνικη οικονομία στηρίχτηκε σε μεγάλο βαθμό στις στρατιωτικές δαπάνες κατά την ψυχροπολεμική περίοδο. Αυτές λειτούργησαν ειδικά σαν επιδότηση στην έρευνα για την υψηλή τεχνολογία. Αυτό το επιχείρημα ενισχύεται, νομίζω ξεκάθαρα, με την περίπτωση των διαρκώς εξελισσόμενων "έξυπνων όπλων". Και το ίντερνετ που ακούγεται τελευταία πολύ, σαν ενισχυτικό της προσφοράς της Αμερικής, ξεκίνησε από στρατιωτική ερευνα (για στρατιωτικά δίκτυα υπολογιστών). Προφανώς ένας μεγάλος στρατιωτικός προυπολογισμός σημαίνει και ισχυρή παγκόσμια επιρροή και ενίσχυση του μιλιταριστικού πνεύματος και των "γερακιών". β) Για να ελέγξουν την αμερικάνικη κοινωνία. Υποθέττω ότι αν δεν υπήρχε η τρομουστερία ο προεδράρας και οι κολλητοί θα ήταν ήδη στο σκαμνί του κατηγορουμένου με τα σκάνδαλα που αποκαλύφτηκαν πρόσφατα (Ενρον κ.λπ.). Με βάση αυτό το σκεπτικό, μπορούμε να συμπεράνουμε ότι κάποιοι στην Αμερική (και όχι μόνο) χρειάζονται πάντα κάποιον εχθρό για να δικαιολογούν τις στρατιωτικές δαπάνες, να ελέγχουν τον πληθυσμό και να επιβιώνουν πολιτικά. "Πόλεμος πατήρ πάντων" (των κερδών). 2) "Γιατί στο Ιράκ" Γιατί το έχουν δαιμονοποιήσει και γιατί έχει πετρέλαια. Τα διαπιστωμένα κοιτάσματα του Ιράκ είναι τα δεύτερα παγκοσμίως και πολλοί ισχυρίζονται ότι ίσως είναι και τα πρώτα. Αν το συνδυάσεις με την αστάθεια και τον ισλαμισμό στην Σ. Αραβία προκύπτει ένα ισχυρό κίνητρο. 3) "Γιατί τώρα". α)Γιατί ο Αμερικάνικος λαός είναι όμηρος των κυβερνώντων. Τα μεγαλοσυμφέροντα των βιομηχάνων όπλων και πετρελαίων έχουν επωφεληθεί από το κτύπημα της 9/11 και έχουν κατατρομοκρατήσει τον λαό με μια προπαγάνδα τρόμου. Κάτι ανάλογο είδαμε εδώ με την 17Ν. Οπότε φαντάζομαι ότι εκεί, λόγω της 9/11-της παραδοσιακής εμπιστοσύνης των Αγγλοσαξόνων προς το κράτος-του παραδοσιακού αμερικανικού αισθήματος αφάλειας, τα πράγματα είναι πιο εύκολα. β)Γιατί η οικονομία και το χρηματιστήριο είναι σε κρίση και περιμένουν με τον πόλεμο να ξελασπώσουν. Από αυτά θεωρώ την ερώτηση "ΝΑΙ Η ΟΧΙ ΣΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ" απαντημένη (χωρίς να αναφέρουμε την ανθρωπιστική διάσταση και την ενίσχυση του ισλαμιστικύ φονταμενταλισμού). Το ερώτημα που έβαλες είναι "Τι γίνεται με τον Σαντάμ". Απ' όσο ξέρω ο Σαντάμ επωφελήθηκε από τον πόλεμο Ιράν-Ιράκ και εξοπλίστηκε από τους Δυτικούς (και με τα όπλα που ψάχνουν τώρα).Εδώ όμως δικαιούμαστε να ρωτήσουμε πώς προέκυψαν οι Αγιατολάδες στο Ιράν. Απ΄όσο ξέρω το Ιράν ήταν κοινοβουλευτική δημοκρατία και όταν το 1955 (?) ξεκίνησε εθνικοποίηση των πετρελαίων η ΣΙΑ με πραξικόπημα έβαλε τον Σάχη. Υποθέττω ότι κυνήγησε κάθε προοδευτικό (δεν έχω διαβάσει, αλλά κρίνω από την ελληνική εμπειρία), οπότε όταν ανατράπηκε επικράτησαν τελικά οι αντιδραστικοί παπάδες. Τραγική κατάληξη ιμπεριαλιστικής επέμβασης που ανάδειξε αγιατολάδες και τελικά ενίσχυσε τον Σαντάμ. Ενός κακού μύρια έπονται, που αρμόζει και στην τωρινή περίπτωση υπό δραματικές συνθήκες. Το πρόβλημα του Σαντάμ και των όπλων μαζικής καταστροφής εντάσσεται στη διαδικασία της παγκοσμιοποίσης. Αναπόφευκτα, οι τεχνολογίες που αναπτύσσονται στη δύση -και όχι μόνο- διαχέονται μέσω οπλικών συστημάτων, επαναπατριζόμενων επιστημόνων, βιομηχανικής κατασκοπίας και σε αναπτυσσόμενες χώρες. Είναι, νομίζω, αδύνατο να παρεμποδιστεί αυτό. Η λύση μπορεί να βρίσκεται μόνο σε συνθήκες αφοπλισμού και ελέγχου, δηλαδή την καλώς νοούμενη παγκοσμιοποίηση της συνεργασίας και όχι την παγκοσμιοποίηση του εμπορίου όπλων και της καταστολής. Οι ΗΠΑ δεν έχουν υπογράψει βασικές συνθήκες (π.χ. για τα βιολογικά όπλα), ανατρέπουν συμφωνίες για τα πυρηνικά, εξαγγέλλουν προληπτικούς πολέμους και με πυρηνικά, ετοιμάζονται για την στρατιωτικοποίηση του διαστήματος. Προφανώς περισσότερες χώρες αναζητούν τη λύση στην απόκτηση πυρηνικών (Πακιστάν, Ινδία, Β. Κορέα). Ελπίζω ότι το αντιπολεμικό κίνημα, με την ανάπτυξη που πήρε, θα στραφεί προς αυτή την κατεύθυνση του ελέγχου των εξοπλισμών και του αφοπλισμού. Μιλάω δηλαδή για ένα κίνημα αφοπλισμού και ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Αυτή μπορεί να είναι σε μεγάλο βαθμό και η πορεία του εκδημοκρατισμού. Το Ισραήλ -με πυρηνικό οπλοστάσιο- και η Τουρκία είναι οι δύο προμαχώνες του μιλιταρισμού και της καταπίεσης. Ανάλογη περίπτωση είναι και η Αίγυπτος, ίσως η πιο σημαντική χώρα του αραβικού κόσμου. Δικτατορία με τεράστιες στρατιωτικές ενισχύσεις από τις ΗΠΑ, για το φόβο του Ισραήλ. Η διαδικασία εκδημοκρατισμού δηλαδή, αν την επιδιώκουν πραγματικά, δεν μπορεί παρά να είναι αλυσιδωτή και να ξεκινήσει με εκδημοκρατισμό και όχι με πολεμικές βαρβαρότητες. Η δεύτερη επιλογή θα φέρει νέα τρομοκρατία και διάχυση της βίας. Βέβαια ο εκδημοκρατισμός σημαίνει λαική κυριαρχία και ακριβότερο πετρέλαιο με μικρότερα κέρδη για τις εταιρείες. Πιστεύουμε ότι η κυβέρνηση των πετρελαίων θέλει κάτι τέτοιο? Το πραξικόπημα στη Βενεζουέλα, την περασμένη άνοιξη με την υποστήριξη των ΗΠΑ, δηλώνει το αντίθετο. Επειδή λες ότι ο εκδημοκρατισμός στην Παλαιστίνη μπορεί-πρέπει να συνδυαστεί με τον πόλεμο στο Ιράκ: Μετά τον πόλεμο του '91 ξεκίνησαν οι διαδικασίες που κατάληξαν στις συμφωνίες του Όσλο. Αυτές προβλήθηκαν από τα ΜΜΕ σαν πολύ σημαντικό ειρηνικό βήμα. Στην ουσία ήταν το ακριβώς αντίθετο και οδήγησαν στη δεύτερη και αιματηρότατη ιντιφάντα. Αυτό που έγινε κατά βάση είναι ότι διόρισαν τον Αραφάτ σαν χωροφύλακα των συμπατριωτών του και τον έφθειραν στα μάτια τους, ενώ δεν έγινε αποεποικισμός αλλά ο εποικισμός εντάθηκε. Έτσι ενισχύθηκαν οι φονταμενταλιστές Παλαιστίνιοι. Αλλά και στο Ισραήλ τώρα κυβερνάνε φονταμενταλιστές και φοβάμαι εξ ίσου εξτρεμιστές με τους ισλαμιστές. Αυτά μπορείς να το επιβεβαιώσεις από πολλές πηγές. Αλλά και ο προεδράρας δεν είναι φονταμενταλιστής? Πέρα απο το evil που χρησιμοποιεί δεν λέει ότι για την καταπολέμηση του aids να κόψουμε τις προγαμιαίες σχέσεις? Για τον αντιαμερικανισμό. Βασικά θεωρώ τον όρο αδόκιμο όταν αναφέρεται σε Αμερικάνους, όπως κάνει ο προεδράρας, δηλωτικό διάθεσης μεγέθυνσης μικρού η εφεύρεσης ανύπαρκτου κινδύνου. Αναφερόμενοι σε Ευρωπαίους δεν νομίζω ότι υπάρχει καθ' εαυτός αλλά είναι μια προέκταση του εθνικισμού η της ξενοφοβίας. Σε όσες ευρωπαικές χώρες πήγα (δυτικές μόνο) δεν είδα κάτι τέτοιο. Δεν ξέρω τι γίνεται πρόσφατα, λόγω πολέμου. Στη Γαλλία, για παράδειγμα (χωρίς να έχω πάει στη Γαλλία), δεν είναι εξίσου "Αντιάγγλοι" ? Ίσως ένας επιπρόσθετος λόγος να είναι, πέρα από την αμερικανική ισχύ και επεμβατικότητα, ότι έχουμε πλημμυρίσει από εμπορικές αμερικάνικες τηλεοπτικές-κινηματογραφικές παραγωγές που είναι χαμηλότατου ποιοτικού επιπέδου (χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν υπάρχουν αντίστοιχες ευρωπαικές). Η Ελλάδα είναι , νομίζω, ειδική περίπτωση λόγω εμφυλίου, μετεμφυλιακών φασιστικών διώξεων, δικτατορίας, Πολυτεχνείου, Κυπριακού, μη εξαναγκασμού της Τουρκίας να αποχωρήσει από την Κύπρο. Όσο και να λένε για ευθύνες των ελληνικών κυβερνήσεων (προ '67), αυτές τις κυβερνήσεις μας επέβαλλαν οι ΗΠΑ, πλην Παπανδρέου το '64 που τον ανάτρεψαν. Δεν είναι και λίγα! Πάντως οι νεότεροι πολιτικοποιημένοι βλέπουν σε μεγάλο βαθμό το θέμα σαν ιμπεριαλισμό και όχι σαν αμερικανισμό. Γιατί για να έχουμε αντιαμερικανισμό πρέπει πρώτα να ορίσουμε τον αμερικανισμό, τον οποίο έντεχνα οι κυβερνώντες εκεί ταυτίζουν με την πολιτική τους (γι' αυτό έχετε Αμερικάνους αντιαμερικανούς - άτοπο). Για τον αραβικό κόσμο πιστεύω ότι σε κάλυψα παραπάνω. Όταν υποστηρίζεις-εγκαθιστάς δικτατορίες και το Ισραήλ και οι δικτάτορες καταδιώκουν όλους τους προοδευτικούς είναι λογικό να εκφράσουν τη δυσαρέσκεια των μαζών οι αντιδραστικοί φονταμενταλιστές. Άλλωστε και τον Λάντεν οι ΗΠΑ τον στήριξαν και δυνάμωσαν. Εγώ προσωπικά δεν φθονώ τους Αμερικάνους και δεν θα ήθελα να ζω εκεί, κυρίως επειδή πιστεύω ότι τους τρώνε τη ζωή με τον καταναλωτισμό και ότι τους έχουν βομβαρδίσει με προπαγάνδα. Αυτό βέβαια είναι γενικό και δεν λέω ότι ισχύει για όλους. Συγκεφαλαιώνοντας καταλήγω ότι τα προβλήματα εκδημοκρατισμός-ασφάλεια-αφοπλισμός είναι αλληλένδετα και μάλιστα σε μεγάλη κλίμακα. Τα κυρίαρχα συμφέροντα στις ΗΠΑ επιλέγουν τον αντίθετο δρόμο δικτατορίες-καταστολή-μιλιταρισμός, που μάλλον είναι και ο δρόμος επιβίωσης της αντικοινωνικής τους επιβολής. Ο μεταπολεμικός κύκλος νοαποικιοκρατίας που κλείνει αφήνει δραματικά προβλήματα ασφάλειας -και για τους Αμερικάνους- αλλά και ανθρώπινων δικαιωμάτων. Ας σκεφτούμε που μπορεί να οδηγήσει ένας δεύτερος κύκλος με τη διάχυση των τεχνολογιών και τους "προληπτικούς πολέμους" με πυρηνικά. Η άλλη όψη είναι τα ανθρώπινα δικαιώματα-δημοκρατικές ελευθερίες που πετσοκόβονται και στον δυτικό κόσμο. Δεν μπορώ να πιστέψω ότι οι διοικούντες δεν φοβούνται την εξέγερση των πολιτών. Και αφού αυτοί σχεδιάζουν, μάλλον προβλέπουν ότι στο μέλλον θα έχουμε πολύ περισσότερους λόγους να εξεγερθούμε, κρίνοντας απ΄ την ενίσχυση των κατασταλτικών μηχανισμών. Σε αυτό το πλαίσιο δεν βλέπω με καλό μάτι την στρατιωτικοποίηση της Ευρώπης. Προτιμώ την αποστρατιωτικοποίηση της Αμερικής. Τελικά ποιος είναι ο κίνδυνος σε αυτόν τον πλανήτη? Μπορείς να πειστείς ότι οι κατσαπλιάδες που είδαμε στα βουνά του Αφγανιστάν απειλούν την Αμερική και τον κόσμο? Ο μεγαλύτερος κίνδυνος που βλέπω είναι η πλεονεξία μιας κλίκας πολυεκατομμυριούχων. Αυτοί χρειάζονται-εφευρίσκουν-δημιουργούν (έστω και κατά λάθος) εξωτερικούς εχθρούς για τον λαό για να επιβιώνουν οι ίδιοι σαν τάξη. Και αν πρόκειται να διαλέξω την αμερικανική η την ευρωπαική κλίκα θα απορρίψω και τις δύο, γιατί νομίζω ότι δεν είναι αντίπαλοι παρά συγκυριακά και μοιάζουν πολύ μεταξύ τους. Αν τους αφήσουμε ανεξέλεγκτους το μακρυνό μέλλον μπορεί μα μην υπάρξει καν, πόσο μάλλον να είναι ειρηνικό. Πάντως σ' αυτήν την περίοδο το βάρος πέφτει στους Αμερικάνους να αντιδράσουν στη δικιά τους κλίκα επειδή είναι οι πιο επικίνδυνοι -ισχυρότεροι και σκληροπυρηνικότεροι ιδεολογικά. Υ.Γ. Για τη σχεδιαζόμενη νεοαπικιοκρατία πήγαινε στο http://www.iospress.gr/archive2003.htm και διάβασε το 2003, Ιανουάριος 5 (δύο μέρη) και θα καταλάβεις τι σχεδιάζουν οι κλίκες που ανάφερα.

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

To μέγιστο μέγεθος των αρχείων είναι 16ΜΒ. Επιτρέπονται όλες οι γνωστές καταλήξεις αρχείων εικόνας,ήχου, βίντεο. ΠΡΟΣΟΧΗ! Για να υπάρχει η δυνατότα embed ενός video πρέπει να είναι της μορφής mp4 ή ogg.

Νέο! Επιλέξτε ποιά εικόνα θα απεικονίζεται στην αρχή του σχόλιου.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License