Το αναρχικό κίνημα στην Ελλάδα

από Σάκης 27/03/2002 12:41 πμ.

Θεματικές:  Ιστορία - Θεωρία, 

Άρθρο που έστειλε κάποιος έλληνας αναρχικός για το ελληνικό αναρχικό κίνημα, δημοσιεύτηκε στην αμερικάνικη αναρχική ιστοσελίδα www.infoshop.org. Έχει μια ιστορική αναδρομή και αρκετό χώσιμο...

Το άρθρο είναι στο http://www.infoshop.org/inews/stories.php?story=02/03/26/6395646 Greek Anarchist Movement posted by oportouna on Tuesday March 26 2002 @ 04:39AM PST (Last week the greek anarchist movement was a mentioned a lot of times along the spanish one. I really didn't know that it is the "paradise" for insurrectionists in Spain, so I give here my personal account of the movement in order to clear up the things. Any corrections from Greek comrades welcome. Sorry for my poor english). The greek anarchist movement really started during the junta (1967-1974). In the end of the 19th century and the start of 20th there have been anarchist and anarchosyndicalist affinity groups in Patra and Athens and other main cities, who manage to exist until 1918, were they were the minority in first trade union confederation (GSEE) conference fighting for the autonomy of workers movement from any political party. The workers in tabacco and other industries were anarchists but the "light" of Russian Revolution nearly ended every anarchist action in Greece, and the communist left was for about 50 years the only left current in Greece. The first greek anarchists after war (1973) were among the main actors in student movement against junta. The greek movement really started here and it carried both the ads and pros of this. Greek anarchists in the light of May of '68 and the italian movement opposed anarchosyndicalism in favour of direct class war. Their influences were the classics (Bakunin, Kropotkin) but also Situationiste Internationale, Panekouk and autonomist marxism. The greek anachist and autonomist movement got really strong in late '70s, when people from ultra-left parties (who were strong in mid-'70s) got sick of the party lines and find themselves in the side of automists and anarchists. The student movement of 1978-1979 was influenced very much from anarchism and autonomia and on these years fightings in the streets made by citizens, workers, students etc. was a common situation. In order to save the situation for themselves, the greek (stalinist) communist party (KKE) started the "great war against leftism" using gangs (KNAT- Communist Youth Against Riots is a rough translation) to hit anarchist and automist demonstrators. This situation hasn't changed 'til now, and there exists a strong hate between anarchists and stalinist communists. The first wave of greek anarchists got dissapointed, and the great majority of them left the movement slowly, when the first socialist goverment was established in 1980 and with the alliance from the communist party almost ended the social war of the '70s. But a new wave of young anarchists even more angry than the first one were to be found in the mid-80's. When no real opposition to social peace existed in any movement, the anarchists made the life of statists really difficult in the years 1985-1986 when almost daily demos and clashes shook the establisment. Mixalis Kaltezas and Xristos Tsoutsouvis were the two dead anarchists of this period and their killings made Athens and Thessaloniki to be burned. The killing of a cop in Thessaloniki and the occupation of Chemisty University in Athens made the opression against anarchists almost unbearable, but a real anarchist resistance existed, managed to make even 10.000 strong demonstrations in Athens. The attack of a 4.000 anarchist demonstration on a hotel hosting a neo-fasist conference (among them was the far-right "star" Lepen) was also a peak in anarchist movement of '80s. This generation was faded slowly, and a new wave of anarchists came in the heat of '91 high school student uprising. The '91 student movement was the most radical movement even to be shown in Greece, carrying about 1500 wild strike school occupations and demonstrations of hundred thousands. The killing of an ultra-left teacher (Nikos Temponeras) from fascist gangs made up by the ruling right-wing party, made an almost general insurregency in all main Greek towns, with a 25.000 (in a population of 100.000) strong demonstration in Patra were Temponeras was killed burning the police station and the town hall. The same day in Athens 4 people were killed by the police, in a middle of an almost uncontrolable situation. The civil unrest stopped only when the minister of education resigned. The role of anarchists both in student organizing and radicalizing the movement was a catalyst. The anarchist movement of '90s had faced the complete disaster in the anarchist occupation of Polytechnic University in 1995. About 3.000 people occupied Polytechnic but for the first time until junta the police got in and arrested finally 501 anarchists (all occupiers that were left in Polytechnic). The role of the media was a catalyst, ordering the police to arrest and hit "these hoolligans, the known-unknown thugs"(the common name of anarchists for media in mid-90s). But instead of strengthing the anarchist movement, as oppression did before, it really made it apart. The insurrectionist papers told about "a great occupation that is similar to this one against military junta of 1973" but the common people of Greece really disliked anarchist movement from this situation, and this was a result both of the "independent" private media propaganda (who did'n exist in '80s so they couldn't play their role) and the serious anarchist mistakes (the almost complete destruction of Polytechnic, even if part of that was made during the clashes with police). Another generation was lost and for about 5 years anarchist activity was on its lowest ever peak, even failing influencing their main power, the high school movement, who ended defeated in 1998, guided by Communist Party. For 5 years even the presence of an anarchist block in the 17th November demonstration against american backing of junta in Athens, the greatest yearly demonstration in Greece couldn't be achieved. For a first time in 5 years a 800+ participants strong anarchist block made its presence visible in front of all people of Greece attacking the riot police protecting the american embassy in 17th November 2001 demonstration in Athens. A common demonstration organized by all anarchists in Athens in January 2002 was the first after many years of depression, internal fights and lack of self-confidence for the anarchist movement. The signs are positive but they are because of the wake of the international movement, not by the anarchist activity in Greece which is very poor right now. Anarchists in Greece are generally insurrectionists and anarchosyndicalists really don't exist or if they exist they are hidden in leftist opposition in labour unions. Main presence of anarchist activity were to be found in main cities like Athens, Thessaloniki and Patra but it is very weakened comparing to late-'70s, mid-80's and early-90's. It can be explained by the general historical low-height of the whole left but in these years of international anarchist uprising it is unexcucable. The hope of all anarchists right now is Thessaloniki 2003 (European Union conference) were it can be a situation that will overcome even Genova, but the final profits for anarchists would be zero I suppose... The structural problems for greek anarchist movement are many (and that's why I believe that even it has many high peaks it's the exact opposite of the "paradise" that insurrectionists in Spain believe it is). - The lack of any social support. No anarchist opposition exists in labour unions, almost none in universities, only in schools there is a support but from people that are not concious anarchists and generally leave the "area" when they got in their adult age. Even the success of anarchists in schools was due to the lack of syndicalism in schools. - The political nature of the movement, in the bad meaning. This means that anarchists don't intervent in any social movement (saying that syndicalism is reformism), they only wait them to grow, to radicalize them through revolutionary violence (which made stalinist left being believed when they misinformate accusing them for being provocateurs, police agents etc.). This made the common people believe that anarchists are hooligans, even the left-leaning people believe that anarchists are complete fuck-ups and utopians and even in the proof of state-communism complete failure, they prefer to organize in the remaininings of left rather joining the anarchist movement. The anarchist demos and events attract only anarchists, not common people, which is a very bad situation. - The age and synthesis problem. Active anarchists are generally 17-25 and generally the older leave the movement, and even if they the keep their anarchist beliefs they say that anarchy is good in books, not something worthful fighting for. The synthesis of anarchists in Greece is a complete paranoia, on the one side the intellectualized students that can talk you for everything from Kropotkin to Debor and Kastoriadis, but they are elitists to the bone, have no practical intevention in their universities, they do only propaganda - on the other side the "wild youth" fascinated by direct action of anarchists but knowing nothing about theory. Very little active workers exist (all of them louben-proletarians that don't intervent in their workplaces). The anarcho-punks were one time majority, and their attitude destroyed the movement (divided in toxicated or non-toxicated and other crazy things) but they play almost no role anymore (they managed to destroy the May 1st Reclaim The Streets in Thessaloniki this year though, throwing stones to small stores and provocating police to confront a very succesful until that moment demo). - The general demi-god status of the revolutionary violence and the opposition to the every day class struggle as "reformism". - The lack of a variery in tactics and theory. Anarchosyndicalism is upsent in Greece, and when somebody tries to do something, they attack him saying "you are reformist", "anarchosynicalism is a dead corpse". The same situation about the ecological, alternative anarchism which meets a hostility from insurrectionists anarchists. - The internal fights beetween groups. Clashes with violence between groups, anarchists referring to other anarchists as "cops of the movement" and the rest... - The lack of a federation of anarchists in Greece. Maybe the accusations of insurrectionists to federations as "beaurocraties" are true, but the fact remains that anarchists can't have a general greek reaction to things, which weakens their position very much. Everything it's build on spontaneus action and this has it's ads and pros. A try was made in early '90s with the "Anarchist Union" but very soon it was destroyed. - The lack of any anarchist paper that can be bought in whole greece. The problem is resolved only this month with the brand new "Diadromi Eleutherias" and was a great step beyond in my opinion. - The stuck with the word "solidarity" and the internationalism of the movement, hiding in a way the lack of a wide anarchist activity here in Greece. The word "solidarity" has been something like the magic picture of the greek movement. You know the joke "How many anarchists it takes to fix a light bulb? 2 to do it, 98 showing solidarity". Something like that. - The ..., the ..., the ... ....... I have to admit that there very good publications though (and very bad also) with the insurrectionist Anarchist Counter-Information Bulletin (http://www.geocities.com/anar_gr/en/deltio.htm) being brilliant, one of the best anarchist newspapers in the world I suppose. As being part of the problem I don't count my shelf out of the situation. Anarchism is Greece has been a brilliant and fucked-up situation, and if we manage to overcome the problems that keep us low, we could make miracles. Anarchist solidarity!!!

...

από buzzz 27/03/2002 1:28 πμ.


swstes oi parathrhseis sto telos (uperbolika swstes...=;) alla otan enhmerwneis kosmo den bazeis proswpikes sou apopseis gia tous "antipalous" sou.... ennow to shmeio opou to KKE anaferetai staliniko kai to shmeio gia ta KNAT.fainetai san to KKE na exei dikia tou omada kroushs, pragma pou oloi kseroume oti den einai alithia, einai ena gamhmeno logopaignio-asteio gia th stash tous kai thn "politikh" tous stis poreies auta

από black 27/03/2002 2:18 πμ.


Mε βάση τα λίγα αγγλικά που γνωρίζω, νομίζω πως το κείμενο έχει όντως ενδιαφέρον αλλά θα ήταν καλύτερα αν κάποιος σύντροφος ή φίλος έμπαινε στον κόπο να το μεταφράσει.

από μποκάρ 27/03/2002 11:13 πμ.


Μου άρεσαν αρκετά σημεία από το άρθρο και μιας που το ζήτησε o black να γίνει ,μια αποπειρα μεάφρασης με κάποια λάθη και ελάχιστες παραλείψεις ,αλλά που δίνει πλήρως το νόημα. (Την τελευταία εβδομάδα το αναρχικό κίνημα αναφέρθηκε πολλές φορρές εν παραλλήλω με το ισπανικό.Πραγματικά δεν ήξερα οτι είναι ο "παράδεισος"των εξεγερσιακών στην Ισπανία,κι έτσι λοιπόν καταθέτω και εγώ την προσωπική μου αποτίμηση για το κίνημα με στόχο να ξεκαθαρίσω τα πράγματα.) Στην πραγματικότητα το ελλήνικό αναρχικό κίνημα διαμορφώθηκε κατα τη διάρκεια της χούντας(1967-74).Στα τέλη του 19 ου και στις αρχές του 20ου αιώνα υπήρχαν αναρχικές και συναφείς με τον αναρχοσυνδικαλισμό ομάδες στην Πάτρα στην Αθήνα και σε άλλες μεγάλες πόλεις,που κατάφεραν να επιβιώσουν μέχρι το 1918,οπου αποτέλεσαν μειοψηφία στην πρώτη συνδιάσκεψη συνομοσποδιών και συνδικαλιστικών οργανώσεων(σχηματιμός ΓΣΕΕ),παλεύοντας για την αυτονόμηση του εργατικού κινήματος απο κάθε πολιτικό κόμμα.Οι εργάτες που δουλευαν στα καπνά και σε άλλες βιομηχανίες ήταν αναρχικοί ,αλλά το "φως" της Ρωσικής επανάστασης σήμανε και το τέλος για σχεδόν κάθε αναρχική κίνηση,και για τα επόμενα 50 χρόνια η κομμουνιστική αριστερά ΄ήταν και η μόνη που επικράτησε στην Ελλάδα. Οι πρώτοι έλληνες αναρχικοί μεταπολεμικά(1973)ήταν μερικοί απο τους πρωταγωνιστές του φοιτητικού κινήματος κατα της χούντας.Το ελληνικό(αναρχικό)κίνημα άρχισε ουσιαστικά εκεί και πήρε και τα θετικά αλλά και τα αρνητικά απο αυτό.Οι έλληνες αναρχικοί κάτω απο την επίδραση του Μάη του 68 και του ιταλικού κινήματος εναντιώθηκαν στον αναρχοσυνδικαλισμό,με στόχο την άμεση ταξική πάλη.Οι επιρροές τους ήταν οι κλασσικοί(kropotkin,bakunin)καθώς επίσης και Καταστασιακοί Διεθνιστές,Panekouk και αυτονομιστικός μαρξισμός. Το ελληνικό αναρχικό και αυτονομιστικό κίνημα απέκτησε δύναμη στα τέλη της δεκαετίας του '70,όταν άτομα απο τον ακροαριστερό χώρο(που ήταν ισχυρός στα μέσα της ίδιας δεκαετίας)αηδίασαν με τις κομματικές γραμμές και συμπαρατάχθηκαν στο πλευρό των αυτονομιστών και των αναρχικών.Το φοιτητικό κίνημα του 1978-79 επηρεάστηκε πολύ απο τον αναρχισμό και την αυτονομία και στα χρόνια αυτά οι συρράξεις στους δρόμους που γίνονταν απο πολίτες,εργάτες,φοιτητές κτλ αποτελούσαν συνηθισμένη κατάσταση.Με σκοπό να επωφεληθεί απο αυτή την κατάσταση,το(σταλινικό) ΚΚΕ άρχισε τον "μεγάλο πόλεμο ενάντια στον αριστερισμό" χρησιμοποιώντας συμμορείες(ΚΝΑΤ-ερυθροφρουρούς)για να χτυπήσουν τους αναρχικούς και αυτόνομους διαδηλωτές.Αυτή η κατάσταση συνεχίζεται μέχρι και τις μέρες μας,και επικρατεί μίσος ανάμεσα σε αναρχικούς και σταλινιστές κομμουνιστές. Το πρώτο κύμα ελλήνων αναρχικών απογοητεύθηκε,και στην μεγάλη πλειοψηφία τους άφηναν το κίνημα σταδιακά ,όταν η πρώτη σοσιαλιστική κυβέρνηση καθιερώθηκε το 1980 η οποία και με την συμμαχία του κομμουνιστικού κόμματος σήμανε την λήξη του κοινωνικού αγώνα της δεκαετίας του '70.παρ'όλα αυτά ένα νέο κύμμα (νεολαίων) αναρχικών,ακόμα πιο αποφασισμένο απ το προηγούμενο παρουσιαστηκε στα μέσα της δεκαετίας του 80.Κάθως δεν υπήρχε πραγματική αντίσταση στην κοινωνική ειρήνη απο κανένα κίνημα,οι αναρχικοί έκαναν την ζωή των ......δύσκολη τα χρόνια 1985-86 όπου σχεδόν καθημερινές διαδηλώσεις και συγκρούσεις ταρακουνούσαν το κατεστημένο.Οι ΜΙχάλης Μαλτέζος και Χρίστος Τσουτσουβής ήταν οι δύο νεκροί(θύματα)εκείνης της περιόδου και το γεγονός του θανάτου τους έκανε Αθήνα και Θεσσαλονίκη να καούν.Ο θάνατος ενός μπάτσου στη θεσσαλονίκη και η κατάληψη του Χημείου έκαναν την αστυνομική καταπίεση εναντίον των αναρχικών αφόρητη,όμως υπήρξε ένα πραγματικό αναρχικό κίνημα,το οποίο κατόρθωσε να πραγματοποιήσει πορείες μέχρι και 10.000 χιλιάδων ατόμων στην Αθήνα.Η επίθεση μιάς πορείας 4.000 ανρχικών διαδηλωτών σε ξενοδοχείο που φιλοξενούσε μια νεο-φασιστική συνδιάσκεψη(ανάμεσά τους και ο Λεπέν-ο Ζαν ΜΑρί-)αποτέλεσε επίσης κορύφωση του αγώνα για το κίνημα της δεκαετίας του 80. Αυτ'η η γενιά χάθηκε απο το προσκήνιο σταδιακά,και μια νέα "φουρνιά" αναρχικών προήλθε απο την ένταση των μαθητικών κινητοποιήσεων του '91.Το μαθητικό κίνημα του 91 ήταν το πιο(απο τα πιο) ριζοσπαστικό κίνημα που υπήρξε στην Ελλάδα,έχοντας στο ενεργητικό του περίπου 1500 καταλήψεις σχολείων και διαδηλώσεις εκατοντάδων χιλιάδων.Η δολοφονία ενός ακροαριστερού καθηγητή,του Νίκου Τεμπονέρα,απο φασιστοσυμμορίες φτιαγμένες απο το κυβερνών δεξιό κόμμα,αποτέλεσαν αφορμή για γενική εξέγερση σε όλες τις μεγάλες ελληνικές πόλεις,με μια μεγάλη διαδήλωση 25.000 ατόμων στην Πάτρα όπου είχε σκοτωθεί καίγοντας το δημαρχείο και αστυνομικό τμήμα.Την ίδια ημέρα στην Αθήνα 4 άνθρωποι σκοτώθηκαν απο την αστυνομία,εν μέσω μιας ανεξέλλεγκτης κατάστασης.Οι συγκρόύσεις δεν τελείωσαν(ησύχασαν τα πνεύματα)παρα μόνον αφού παραιτήθηκε ο τότε υπουργός παιδείας.Ο ρόλος των αναρχικών τόσο στην οργάνωση τον μαθητών ,όσο και στην ριζοσπαστικοποίηση του κινήματος υπήρξε καταλυτικός. Το αναρχικό κίνημα της δεκαετίας του 90 γνώρισε την καταστροφή στην κατάληψη του πολυτεχνείου το 1995.Περίπου 3.000 άτομα κατέλαβαν το πολυτεχνείο αλλά για πρώτη φορά μεά την χούντα η αστυνομία εισέβαλλε και συνέλλαβε τελικά 501 αναρχικούς(τους εναπομείναντες καταληψίες).Ο ρόλος των ΜΜΕ υπήρξε καταλυτικός,προστάζοντας την αστυνομία να συλλάβει και να χτυπήσει τους όπως τους χαρακτήρισε"χουλιγκάνους,γνωστούς άγνωστους"(ονομασία χατζηνικολάου).Αλλά αντί να ενδυναμώσει το αναρχικό κίνημα ,όπως και πρίν η καταπίεση το διάσπασε-διάβρωσε.Τα φυλλάδια-ανακοινώσεις των εξεγερμένων , έκαναν λόγο για "μια μεγάλη κατάληψη,όμοια με αυτή της 17 Νοέμβρη 1973,αλλά οι απλοί άνθρωποι της ελληνικής κοινωνίας αντιπάθησαν το αναρχικό κίνημα απο αυτή την κατάσταση,αποτέλεσμα της προπαγάνδας των ιδιωτικών καναλιών απο τη μία(που δεν υπήρχαν το 85-86 για να παίξουν το ρόλο τους )και απο την άλλη τα λάθη των αναρχικών(η σχεδόν ολοκληρωτική καταστροφή του πολυτεχνείου,αν και μέρος των ζημιών προκλήθηκς απο συμπλοκές με αστυνομικές δυνάμεις.) Άλλη μια γενιά χάθηκε και για περίπου 5 χρόνια η δραστηριότητα του αναρχικού χώρου,είχε φτάσει σε χαμηλότερο σημείο απο ποτέ,αποτυγχάνοντας ακόμα και να επηρεάσουν την κύρια δύναμη,το μαθητικό κίνημα,το οποίο κατέληξε ηττημένο το 1998,χειραγωγούμενο απο το ΚΚ(Ε).Για πέντε χρόνια ακόμα και η παρουσία του αναρχικού μπλόκ στην πορεία της 17 Νοέμβρη,δεν μπορύσε να επιτευχθεί. Για πρώτα φορά μετά απο 5 χρόνια το αναρχικό μπλοκ έκενε την εμφάνισή του αισθητήόταν μπροστλα στα μάτια όλων επιτέθηκε στις δυνάμεις; καταστολής που φύλλαγαν την αμερικανική πρεσβεία.Μια κοινή διαδήλωση οργανώθηκε απο όλους τους αναρχικούς στην Αθήνα τον Γενάρη του 2002,ήταν και η πρεώτη που οργανώθηκε μετά απο πέντε χρόνια καταπίεσηςκαι ελλειψης αυτοπεποίθησης του αναρχικού κινήματος.Τα σημάδια είναι θετικά,αλλά υπάρχουν εξαιτίας της αφύπνισης του διεθνούς κινήματος,όχι της δραστηριότητας των αναρχικών στην ελλάδα η οποία είναι πεσμένη αυτή τη στιγμή. Οι αναρχικοί στην ελλάδα είναι κυρίως εξεγερσιακοί και οι αναρχοσυνδικαλιστές δεν υπάρχουν ουσιαστικά ή αν υπάρχουν είναι "κρυμμένοι"σε αριστεριστικά εργατικά σωματεία.Τα κύρια πεδία δράσης αναρχικής δράσης είναι οι μεγάλες πόλεις όπως Αθήνα,Σαλονίκη και Πάτρααλλά είναι αρκετά αποδυναμωμένη συκρινόμενη με αυτή των τελών 70,στα μέσα 80 και στις αρχές 90.Μπορεί να εξηγηθεί αυτό απο τη γενικότερη χαμηλών τόνων συμπεριφορά της αριστεράς αλλά αυτά τα χρόνια του ξεσηκώματος των διεθνούς αναρχικού κινήματος είναι ανεξήγητο.η ελπίδα όλων των αναρχικών αυτή τη στιγμή είναι η ευρωπαική συνδιάσκεψη της Θεσσαλονίκης το 2003,όπου η κατάσταση που διαμορφωθεί ,μπορεί να ξεπεράσει(σε ένταση ) τη διαδήλωση τηες Γένοβα.Αλλά τα ωφέλη για τον αναρχικό χωρο θα ήταν μηδαμινά.(λέει...) Τα προβλήματα στην οργανωτική διάρθρωση για το αναρχικό ελληνικό κίνημα είναι πολλά("και γι'αυτό πιστεύω οτι αν και έχει πολλές μεγάλες στιγμές είναι το ακριβώς αντίθετο απο τον "παράδεισο"που οι εξεγερσιακοί στην Ισπανία πιστεύουν οτι είναι). Η έλλειψη κοινωνικής υποστήριξης.Δεν υπάρχει καμία αναρχική συσπείρωση στα εργατικα σωματεία,σχεδόν καμία στα πανεπιστήμια,μόνο στα σχολεία υπάρχει κάποια υποστήριξη αλλά απο ανθρώπους που δεν είναι συνειδητοποιημένοι αναρχικοί και μετά αφήνουν το "χώρο".Ακόμα και η επιτυχία των αναρχικών στα σχολεία οφείλεται στην ανυπαρξία συνδ.αναρχικών. Η πολιτική φύση του κινήματος,με την κακή έννοια.Αυτό σημαίνει οτι οι αναρχικοί δεν παρεμβαίνουν σε κάποιο κοινωνικό κίνημα(λέγοντας οτι ο συνδικαλισμός είναι ρεφορμισμός),Μόνο περιμένουν να μεγαλώσουν,να τους ριζοσπατικοποιήσουν μέσω της επαναστατικής βίας(πράγμα που έκανε τη σταλινιστική αριστερά να τους κατηγορεί ως προβοκάτορες,αστυνομικούς πράχτορεςκτλ).Αυτό έκανε τους απλούς ανθρώπους να πιστέψουν οτι οι αναρχικοί είναι χούλιγκανς,ακόμα οι αριστεριστές να πιστεύουν οτι οι αναρχικοί είναι κόπανοι και ουτοπιστές και ακόμα δεδομένης της αποτυχίας του υπαρκτού σοσιαλισμού,προτιμούν να συμπαρατάσονται με τα απομεινάρια της αριστεράς παρά με το αναρχικό κίνημα.Οι διαδηλώσεις των αναρχικών προσελκύουν μόνο αναρχικούς και όχι απλό κόσμο πράγμα που είναι πολυ κακό. Το πρόβλημα της σύνθεσης και της ηλικίας.Ενεργοί αναρχικοί είναι συνήθως ανάμεσα στις ηλικίες 17-25 και γενικότερα οι μεγαλύτεροι αφήνουν το κίνημα και ακόμα και αν κρατούν τα αναρχικά ιδεώδη λένε οτι η αναρχία είναι καλ΄΄η στα βιβλία,κάτι για το οποίο δεν αξίζει κανείς να αγωνιστεί.Η σύνθεση των αναρχικών στην ελλάδα είναι τελείως παρανοική,αφού απο τη μία μεριά οι "φιλοσοφημένοι" φοιτητές μπορούν να σου μιλήσουν για τα πάντα απο debor και Κροπότκιν και καστοριάδη,αλλά είναι ελιτιστές μέχρι το κόκαλο,δεν έχουν πρακτική ανάμειξη στ πανεπιστήμια,κάνουν μόνο προπαγάνδα,και απο την άλλη γενιά η "άγρια νεολαία" εντυπωσιασμένοι απο την άμεση δράση των αναρχικών αλλά μην κατέχοντας γρι αποι θεωρία.Πολλοί λίγοι ενεργοί εργάτες υπάρχουν (όλοι τους λούμπεν-προλετάριοι που δεν αναμυγνύονται στα του εργασιακού τους χώρου).Οι αναρχο-πάνκ ήταν κάποτε πλειοψηφία και η συμπεριφορά τους κατέστρεψε το κίνημα(χωριζόμενοι σε τοξικούς και μη τοξικούς μανείς και άλλα τρελά)αλλά δεν παίζουν σχεδόμν κανένα ρόλο πλέον(κατάφεραν να καταστρέψουν την Πρωτομαγιάτικη Reclaim the streets στη Σαλονίκη..............) Η γενική θεοποίηση της επαναστατικής βίας και η αντίθεση στον καθημερινό ταξικό αγώνα ως "ρεφορμισμό" Η έλλειψη τακτικής και θεωρητικής κατάρτισης .Ο αναρχοσυνδικαλισμός είναι απών στην ελλάδα και όταν κάποιος προσπαθεί να κάνει κάτι,τον λοιδωρούν ως "ρεφόρμα" και λένε οτι "ο αναρχοσυνδικαλισμός έχει πεθάνει".Η ίδια κατάσταση για τον οικολογικό εναλλακτικό αναρχισμό ,δηλαδή η εχθρικότητα των εξεγερσιακών αναρχικών. Οι εσωτερικές διαμάχες μεταξύ ομάδων.Συμπλοκές βίαιου χαρακτήρα μεταξύ ομάδων,αναρχιοί αναφέρονται σε άλλους αναρχικούς ως "μπάτσους του κινήματος"και άλλα τέτοια. Η έλλειψη ομοσπονδίας αναρχικών στην έλλαδα.Ϊσως οι κατηγορίες των εξεγερσιακών σε ομοσπονδίες για γραφειοκρατισμό να ευσταθούν αλλά το ζητουμενο παραμένει οτι οι αναρχικοί δεν μπορούν να μια ενιαία ελληνική αντίδραση στα πράγματα,πράγμα το οποίο τους κάνει πιο αδύναμους.Μια προσπάθεια έγινε στις αρχές της δεκαετίας του ενενήντα με το "Αναρχικό Σωματείο" αλλά στη συνέχεια εγκαταλείφθηκε. Η ανυπαρξία αναρχικής εφημερίδας που να μπορεί να διανε=έμεται και να αγοράζεται σ'όλη την ελλάδα.Το πρόβλημα λύνεται μόνο αυτό το μήνα με τη "διαδρομή ελευθερίας",που κατα τη γνώμη μου είναι ένα μεγάλο βήμα προς τα εμπρός. Το κόλλημα με τη λέξη αλληλεγγύη και το διεθνισμό του κινήματος,κρύβοντας έτσι τρόπον τινά την απουσία ενός εκτεταμένου σχεδίου δράσης στην Ελλάδα.Η λέξη αλληλεγγύη υπήρξε κάτι σαν τη ν μαγική(ιδανική;)εικόνα της ελληνικής κυβέρνησης.Ξέρετε το αστείο:"πόσοι αναρχι΄κοί χρειάζονται για να φτιάξουν μια ηλεκτρική λάμπα;2για ν να το κάνουν και 98 να δείχνουν αλληλεγγύη".Κάτι τέτοιο. ΚΑι πολλά άλλα.... .... ..... .. Κάποια που αφήνω αμετάφραστα,τον επίλογο δηλαδή που είναι μικρός και όχι πολύ περιεκτικός. ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ<ΠΗΡΕ ΑΡΚΕΤΗ ΩΡΑ Η ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ,ακόμα νομίζω οτι τα λάθη που σίγουρα υπάρχουν ,δεν είναι καθοριστικά.

από μποκάρ 27/03/2002 11:17 πμ.


ΣΤΗΝ ΑΡΧΗ ΣΤΗΝ ΠΡΟΤΑΣΗ ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΤΙΣ ΠΑΡΑΓΡΑΦΟΥΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΑΝΑΡΧΙΚΟ ΚΙΝΗΜΑ ΠΟΥ ΑΝΑΦΕΡΕΤΑΙ ΠΑΡΑΛΛΗΛΑ ΜΕ ΤΟ ΙΣΠΑΝΙΚΟ.Δεν θα επαναληφεί!

από black 27/03/2002 1:02 μμ.


Φίλε Μποκάρ τα αγγλικά σου είναι σίγουρα καλύτερα από τα δικά μου και από μέρους μου ευχαριστώ για τη μετάφρασή σου ν προσπάθεια. Φοβάμαι όμως ότι δεν έδωσες και τόση σημασία στην κριτική που εμπεριέχει το κείμενο, για τις στάσεις μεταξύ των αναρχικών... Kαι το λέω αυτό γιατί προδίδει κάποια προκατάληψη από μέρους σου η παράλειψη της παρακάτω παραραγράφου που θα συμπληρώσω εγώ με τη βοήθεια του λεξικού: "Πρέπει ωστόσο να αναγνωρίσω ότι υπάρχουν πολύ καλές εκδόσεις (και πολύ κακές επίσης) με το εξεγερσιακό Δελτίο Αντιπληροφόρησης και Δράσης(http://www.geocities.com/anar_gr/en/deltio.htm) που είναι λαμπρό, μια από τις καλύτερες εφημερίδες αναρχικών στον κόσμο υποθέτω. (..)* Ο αναρχισμός είναι Ελλάδα είναι μια λαμπρή και γαμημένη κατάσταση, και εάν κατορθώσουμε να υπερνικήσουμε τα προβλήματα που μας κρατούν προς τα κάτω, θα μπορούσαμε να κάνουμε θαύματα. Αναρχική Αλληλεγγύη!!!" * Υπάρχει και μια πρόταση που δεν μπορώ να την αποδώσω.

από anarxikos 27/03/2002 3:30 μμ.


Δηλαδή και ποιος το έγραψε αυτό το κείμενο κριτικής; Αν ήταν καλοπροαίρετο άντε να το δεχτούμε. ΑΛΛΑ 1) Αυτός/ή/οί/ές που το έγραψε/αν ποιοι είναι; Είναι σε κάποια ομάδα; Σε κάποια αναρχική συλλογικότητα; Γιατί αυτό θα μπορούσε να το είχε γράψει και κάποιος ξεχασμένος καναπεδάκιας. Ή μπορεί και όχι. Τέλος πάντων δεν προεκτείνω για διάφορα ατοπήματα που έχει το κείμενο αυτό. Ως γνωστόν σε ξένες ιστοσελίδες άμα βάλεις τέτοιο κείμενο πολύ πιθανόν να μπει. Αλλά δεν θα μπω στον κόπο να απαντήσω σε όλα, γιατί δε μου φαίνονται αξιόπιστα και καλοπροαίρετα. Ή μήπως είναι απόπειρα ψαρώματος; 2) Τώρα τα λένε αυτά; Γιατί δεν τα λέγανε τότε;

από Αρίστος 27/03/2002 5:51 μμ.


Φίλτατε Μποκάρ, ο Μιχάλης Μαλτέζος που αναφέρεις μαζί με τον Τσουτσουβή ως νεκρούς του αναρχικού χώρου της περιόδου 85, είναι ο γνωστός Καλτεζάς, που σκοτώθηκε στο Πολυτεχνείο. Το γράφει άλλωστε και το κείμενο του Oportuna. Επίσης, ως Oportunas, όνομα και πράγμα, έγραψε ότι η επίθεση στο ξενοδοχείο Κάραβελ (Λεπέν, Δεκέμβρης του 84) πραγματοποιήθηκε από 4.000 αναρχικούς. Η αλήθεια είναι ότι συμμετείχαν πολλοί αναρχικοί, τόσο στη διαδήλωση όσο και στη σύγκρουση. Ομως η πρωτοβουλία είχε αναληφθεί (και υλοποιηθεί) από ένα μέρος της τότε εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς (Εργατικές Συσπειρώσεις, Ρήξη και Κ.Ο. Μαχητής). Επίσης, στη διαδήλωση είχαν συμμετάσχει κατά μέγα μέρος και οι Αριστερές Συσπειρώσεις Φοιτητών. Αυτά τα ολίγα για την αποκατάσταση της αλήθειας.

από μποκάρ 27/03/2002 8:58 μμ.


Τις τελευταίες δύο προτάσεις τις παρέλειψα καθώς υπήρχε και ο σχετικός σύνδεσμος,αλλά κακώς που δεν το μετάφρασα.Πάντως δεν ήταν εσκεμμένο.Και χίλια συγγνώμη στον συγχωρεμένο τον Καλτέζα,αλλά έκανα λάθος το όνομα εκ παραδρομής.Νομίζω όμως οτι στους περισσότερους είναι γνωστη η υπόθεση,οπότε δεν διαστρεβλώθηκε κάποια πληροφορία. Όσον αφορά στο κείμενο τώρα,ο συγγραφέας του κάνει λόγο για ανυπαρξία αναρχοσυνδικαλιστικού κινήματος στην Ελλάδα και οτι είχαν αποτύχει προσπάθειες για τη΄συγκρότησή του στο παρελθόν.Δεν νομίζω οτι με τις παρούσες συνθήκες είναι πολύ δύσκολο να επιτευχθεί κατι τέτοιο.Να σκεφτούμε τις αντιδράσεις μόνο απο τον ίδιο το "χώρο",αφού μια τέτοια κίνηση θα εκλαμβανόταν ως προδοτική προς το κίνημα,ρεφορμισμός και σίγουρα δεν θα είχε την υπστήριξη μεγάλης μερίδας αναρχικών και αυτόνομων.Κατα συνέπεια μια τέτοια προσπάθεια θα προσέλκυε,αρχικά τουλάχιστον ,πολυ λίγο κόσμο.Και αν υποθέσουμε οτι δημιουργείται,ας σκεφτούμε οτι υπο την πίεση των καθαρά εξεγερσιακών,θα έπρεπε ναδιαχωρίσει τη θέση του απο αυτούς και πολλές φορές να καταδικάζει τις ενέργειες τους ,αφού ως εργατικό σωματείο δεν θα μπορούσε να είναι τόσο ριοσπαστικοποιημένο.Δεν είναι όμως μόνο αυτά τα προβλήματα.Τροχοπέδη για μια τέτοια κίνηση θα αποτελούσε και το ΚΚ αφού θα βλέπει εχθρικά τον αναρχοσυνδικαλισμό,ως προβοκατόρικη ενέργεια,προσπάθεια διαίρεσης της εργατικής δύναμης και άλλα παρόμοια και στην καλύτερη περρίπτωση το αναρχοσυνδικαλιστικό κίνημα θα υποθάλπτεται...απο την υπόλοιπη αριστερά. Ακόμα όμως να σκεφτούμε οτι ακόμα και αν αυτό το κίνημα διαχωρίσει καθαρά τη θέση του απο τους εξεγερσιακούς,οι κινήσεις των τελευταίων σίγουρα θα αποτελέσουν αφορμή για να κατηγορηθεί απο τα κόμματα,επειδή δήθεν κρύβει στους κόλπους του επικίνδυνα στοιχεία,κάτω απο την πρόφαση του "συνδικαλίζεσθαι".Και στην τελική,υπάρχει θέληση απο τη μεριά απλών εργατών να συσπειρωθούν και να λειτουργήσουν βάσει αναρχικών ιδεωδών;Αν ναι θα συναντήσουν τεράστια δυσκολία,καθώς οι συνδικαλιστές-εντολοδόχοι κομματικών γραμμών θα στραφούν εναντίον τους γιατί απλά κάτι τέτοιο θα ταράξει τα νερά του συνδικαλισμού,που τώρα είναι δέσμιος ενός κατεστημένου. Με λίγα λόγια ακόμα και αν συγκροτηθεί κάποιο τέτοιο συνδικαλιστικό όργανο,οι αντιδράσεις που θα προκαλέσει θα είναι τεράστιες,με αποτέλεσμα να κλονίζεται η σταθερότητά του.Και αυτό τη στιγμή που δεν θα έχει την υποστήριξη μεγάλης μερίδας του χώρου,για να μπορέσει να κάνει τα πρώτα του βήματα ,και πόσο μάλλον για να εμπνεύσει εμπιστοσύνη στον απλό εργάτη.

από ... 27/03/2002 9:04 μμ.


Γράφω:"Δεν νομίζω οτι με τις παρούσες συνθήκες είναι πολύ δύσκολο..."΄ΣΒΗΣΤΕ ΤΟ "ΔΕΝ".

από Νίκος 27/03/2002 9:26 μμ.


...από τα σχόλια που θα ακολουθήσουν,όλοι θα συμφωνούν ότι το κείμενο περιέχει πολλές -εξοργιστικές-ανακρίβιες!!! Τι τρίχες είναι δαυτές περί "αναρχοσυνδικαλιστών κρυμμένων σε αριστερίστικα σχήματα";;;Αν είναι δυνατόν!!Γέλασε και η καρδούλα μας!Αυτό κι άλλα ευτράπελα που γράφτηκαν,δείχνουν το προφανές γεγονός ότι ο εν λόγω "σύντροφος"-αρθρογράφος είναι ημι-άσχετος με την πραγματική ιστορία του όλου κινήματος... (Σιγά μη πρωτοξεκίνησε ο ελληνικός αναρχισμός στην περίοδο της χούντας!!!Πόσο εύκολα "ξεχνάει" κανείς τους Πατρινούς αναρχικούς/συνδικαλιστές του 1879 (19ος αιώνας);;;)

από τηγανιτλη πατατούλα 27/03/2002 9:31 μμ.


Φίλε black, όταν λες "Υπάρχει και μια πρόταση που δεν μπορώ να την αποδώσω", εννοείς αυτή την πρόταση? As being part of the problem I don't count my shelf out of the situation. Καθώς κι εγώ είμαι μέρος του προβλήματος, δεν βγάζω τον εαυτό μου έξω από αυτή την κατάσταση. (υπάρχει και ένα τυπογραφικό λάθος στο αγγλ. κείμενο που μπορεί να σε μπέρδεψε) --------------------- Το δικό μου μικρό σχόλιο, είναι, γενικά, να το δούμε αυτό το κείμενο, αλλά να μην το υπερεκτιμήσουμε. Θέλω να πω ακόμη ότι το στυλ του, σα να δίνει οδηγίες, δεν μου πολυάρεσε. ---------------------

από Νίκος 27/03/2002 9:39 μμ.


...υπάρχουν ήδη αναρχοσυνδικαλιστές.Με μια διαφορά:δεν είναι οργανωμένοι σε σωματείο επειδή ακριβώς ΔΕΝ ΕΠΙΘΥΜΟΥΝ ΣΕΧΤΑΡΙΣΤΙΚΕΣ ΑΓΚΥΛΩΣΕΙΣ(δες 4η σελίδα του δελτίου "Ελευθεριακού Εργάτη" νο1).Οπότε,προκειμένου να μη χάσουν τον ριζοσπατισμό τους,προτιμούν ο α/σ να είναι ΣΥΜΠΛΗΡΩΜΑΤΙΚΟ ΟΠΛΟ ΔΡΑΣΗΣ και ουχί ΤΑΜΠΕΛΑ/ΙΔΙΟΤΗΤΑ (και άρα,δεν εμποδίζει καθαρόαιμο αναρχικό να ασχοληθεί και με άλλα πράγματα π.χ. πολιτικούς φυλακισμένους,οικολογία κτλ.). θελετε να γινετε αναρχοσυνδικαλιστές;ΝΑ ΓΙΝΕΤΕ!!Μόνο μην εγκαταλείπετε τον υπέροχο κόσμο των αυτοδιαχειριζόμενων στεκιών,αναρχικών συλλογικοτήτων κτλ. για να ασχοληθείτε αποκλειστικά με επαναστατικό και αντισυστημικό συνδικαλισμό (και μάλιστα δίχως να φοβάστε μη γίνετε ρεφορμιστές-δε φταίει ο α/σ για τυχόν ρεφορμισμούς,μόνο η ψυχολογία του κάθε ατόμου ξεχωριστά...).

από πατατουλα τηγανιτή 27/03/2002 9:59 μμ.


Tο anarchist union είναι εμφανές ότι είναι η "Ένωση Αναρχικών" και όχι το "Αναρχικό Σωματείο". Προσωπικά θα προτιμούσα τον όρο anarchist leauge αντι anarchist union, με το επιχείρημα ότι το leauge, είναι ένας καθαρός όρος χωρίς "συνδικαλιστικές" προεκτάσεις. Διευκρινίζω ότι το βλέπω σαν θέμα ορολογίας καθαρά, και δεν τίθεται θέμα προτίμησης ούτε προκατάληψης, σε κάποια τάση. Όχι απο μένα.

από μποκάρ 27/03/2002 11:40 μμ.


Σίγουρα ο συγγραφέας του άρθρου δεν αναφέρει επ'ακριβώς,οτι το κίνημα πρωτοξεκίνησε στην Πάτρα ,αλλά γίνεται λόγος για τους αναρχικούς σε Πάτρα και Αθήνα στα τέλη του 19ου.Δηλαδή συμπεριλαμβάνει και τους αναρχικούς της Πάτρας στα 1879.Απλά η διατύπωσή του είναι όντως παραπλανητική.Θα κοιτάξω να βρω ακόμα το εν λόγω τεύχος του "ελευθεριακού εργάτη" και θα τα ξαναπούμε σίγουρα αφού το θέμα παραμένει ανοιχτό.Εδω θα'μαστε.

από A 28/03/2002 2:37 πμ.


που αλλοιώνει αρκετά αυτά που λέγονται: Μια λίγο πιο πιστή: (Την τελευταία εβδομάδα το αναρχικό κίνημα αναφέρθηκε πολλές φορρές στο infoshop μαζί με το ισπανικό. Πραγματικά δεν ήξερα οτι είναι ο "παράδεισος" των εξεγερσιακών στην Ισπανία,κι έτσι λοιπόν καταθέτω και εγώ την προσωπική μου εμπειρία από το κίνημα με στόχο να ξεκαθαρίσω τα πράγματα. Κάθε διόρθωση από έλληνες συντρόφους είναι καλοδεχούμενη. Συγγνώμη για τα απαίσια αγγλικά μου.) Το ελληνικό αναρχικό κίνημα άρχισε πραγματικά κατα τη διάρκεια της χούντας(1967-74). Στα τέλη του19 ου και στις αρχές του 20ου αιώνα υπήρχαν αναρχικές και αναρχοσυνδικαλιστικές ομάδες στην Πάτρα, στην Αθήνα και σε άλλες μεγάλες πόλεις, που κατάφεραν να επιβιώσουν μέχρι το 1918,οπου αποτέλεσαν την μειοψηφία στην πρώτη συνδιάσκεψη της εργατικής συνομοσπονδίας (ΓΣΕΕ), παλεύοντας για την αυτονομία του εργατικού κινήματος απο κάθε πολιτικό κόμμα. Οι εργάτες που δουλευαν στα καπνά και σε άλλες βιομηχανίες ήταν αναρχικοί ,αλλά το "φως" της Ρωσικής επανάστασης σήμανε και το τέλος για σχεδόν κάθε αναρχική κίνηση, και για τα επόμενα 50 χρόνια η κομμουνιστική αριστερά ήταν και η μόνη που επικράτησε στην Ελλάδα. Οι πρώτοι έλληνες αναρχικοί μεταπολεμικά (1973)ήταν από τους πρωταγωνιστές του φοιτητικού κινήματος κατα της χούντας. Το ελληνικό(αναρχικό)κίνημα άρχισε ουσιαστικά εκεί και πήρε και τα θετικά αλλά και τα αρνητικά απο αυτό το γεγονός. Οι έλληνες αναρχικοί κάτω απο την επίδραση του Μάη του 68 και του ιταλικού κινήματος εναντιώθηκαν στον αναρχοσυνδικαλισμό, προτιμώντας τον άμεσο ταξικό πόλεμο. Οι επιρροές τους ήταν οι κλασσικοί (Κropotkin, Βakunin)καθώς επίσης και η Καταστασιακή Διεθνής, ο Panekouk και ο αυτονομιστικός μαρξισμός. Το ελληνικό αναρχικό και αυτονόμο κίνημα απέκτησε δύναμη στα τέλη της δεκαετίας του '70,όταν άτομα απο τον ακροαριστερό χώρο (που ήταν ισχυρός στα μέσα της ίδιας δεκαετίας) αηδίασαν με τις κομματικές γραμμές και συμπαρατάχθηκαν στο πλευρό των αυτόνομων και των αναρχικών. Το φοιτητικό κίνημα του 1978-79 επηρεάστηκε πολύ απο τον αναρχισμό και την αυτονομία και στα χρόνια αυτά οι συρράξεις στους δρόμους που γίνονταν απο πολίτες, εργάτες, φοιτητές κτλ αποτελούσαν συνηθισμένη κατάσταση. Με σκοπό να σώσει την κατάσταση για αυτό,το(σταλινικό) ΚΚΕ άρχισε τον "μεγάλο πόλεμο ενάντια στον αριστερισμό" χρησιμοποιώντας συμμορείες (ΚΝΑΤ-Κομμουνιστική Νεολαία Αντιμετώπισης Ταραχών) για να χτυπούν τους αναρχικούς και αυτόνομους διαδηλωτές. Αυτή η κατάσταση συνεχίζεται μέχρι και τις μέρες μας, και επικρατεί άσβεστο μίσος ανάμεσα σε αναρχικούς και σταλινιστές κομμουνιστές. Το πρώτο κύμα ελλήνων αναρχικών απογοητεύθηκε, και στην μεγάλη πλειοψηφία τους άφησε το κίνημα σταδιακά ,όταν η πρώτη σοσιαλιστική κυβέρνηση που σχηματίστηκε το 1980 με την συμμαχία του κομμουνιστικού κόμματος σήμανε την λήξη του κοινωνικού πολέμου της δεκαετίας του '70. Παρ'όλα αυτά ένα νέο κύμα (νεολαίων) αναρχικών,ακόμα πιο άγριο από το προηγούμενο παρουσιαστηκε στα μέσα της δεκαετίας του 80. Όταν δεν υπήρχε καμμιά πραγματική αντίσταση στην κοινωνική ειρήνη απο κανένα κίνημα,οι αναρχικοί έκαναν την ζωή των κρατιστών δύσκολη τα χρόνια 1985-86 όπου σχεδόν καθημερινές διαδηλώσεις και συγκρούσεις ταρακουνούσαν το κατεστημένο.Οι Μιχάλης Καλτεζάς και ο Χρήστος Τσουτσουβής ήταν οι δύο νεκροί αναρχικοί εκείνης της περιόδου και το γεγονός του θανάτου τους έκανε την Αθήνα και Θεσσαλονίκη να καούν. Η δολοφονία (Σ.Μ από αναρχικούς προφανώς) ενός μπάτσου στη θεσσαλονίκη και η κατάληψη του Χημείου έκαναν την αστυνομική καταπίεση εναντίον των αναρχικών σχεδόν αφόρητη, όμως υπήρξε μια πραγματική αναρχική αντίσταση, κατορθώνοντας να πραγματοποιήσει πορείες μέχρι και 10.000 χιλιάδων ατόμων στην Αθήνα. Η επίθεση μιάς πορείας 4.000 ανρχικών διαδηλωτών σε ξενοδοχείο που φιλοξενούσε μια νεο-φασιστική συνδιάσκεψη (ανάμεσά τους και ο "σταρ" της ακροδεξιάς Λεπέν) αποτέλεσε επίσης μια κορύφωση του αναρχικού κινήματος της δεκαετίας του 80. Αυτή η γενιά χάθηκε απο το προσκήνιο σταδιακά, και μια νέα "φουρνιά" αναρχικών προήλθε απο την ένταση των μαθητικών κινητοποιήσεων του '91. Το μαθητικό κίνημα του 91 ήταν το πιο ριζοσπαστικό κίνημα που υπήρξε στην Ελλάδα,έχοντας στο ενεργητικό του περίπου 1500 άγριες καταλήψεις σχολείων και διαδηλώσεις εκατοντάδων χιλιάδων. Η δολοφονία ενός ακροαριστερού καθηγητή,του Νίκου Τεμπονέρα, απο φασιστοσυμμορίες φτιαγμένες απο το κυβερνών δεξιό κόμμα, αποτέλεσαν αφορμή για γενική εξέγερση σε όλες τις μεγάλες ελληνικές πόλεις, με μια διαδήλωση 25.000 ατόμων (σε έναν πληθυσμό 100.000) στην Πάτρα όπου είχε σκοτωθεί ο Τεμπονέρας να καίει το δημαρχείο και το αστυνομικό τμήμα. Την ίδια ημέρα στην Αθήνα 4 άνθρωποι σκοτώθηκαν απο την αστυνομία,εν μέσω μιας ανεξέλλεγκτης κατάστασης. Οι συγκρούσεις δεν τελείωσαν (ησύχασαν τα πνεύματα) παρα μόνον αφού παραιτήθηκε ο τότε υπουργός παιδείας. Ο ρόλος των αναρχικών τόσο στην οργάνωση τον μαθητών, όσο και στην ριζοσπαστικοποίηση του κινήματος υπήρξε καταλυτικός. Το αναρχικό κίνημα της δεκαετίας του 90 γνώρισε την απόλυτη καταστροφή στην αναρχική κατάληψη του πολυτεχνείου το 1995. Περίπου 3.000 άτομα κατέλαβαν το πολυτεχνείο αλλά για πρώτη φορά μεά την χούντα η αστυνομία εισέβαλλε και συνέλλαβε τελικά 501 αναρχικούς (τους εναπομείναντες καταληψίες). Ο ρόλος των ΜΜΕ υπήρξε καταλυτικός, προστάζοντας την αστυνομία να συλλάβει και να χτυπήσει τους "χουλιγκάνους, γνωστούς άγνωστους αλήτες"(τυπική ονομασία των αναρχικών από τα ΜΜΕ στα μέσα της δεκαετίας του 90).Αλλά αντί να ενδυναμώσει το αναρχικό κίνημα ,όπως η καταπίεση έκανε μέχρι πρώτα το διέλυσε. Οι εξεγερσιακές εφημερίδες έκαναν λόγο για "μια μεγάλη κατάληψη,όμοια με αυτή της 17 Νοέμβρη 1973 ενάντια στην χούντα", αλλά οι απλοί άνθρωποι της ελληνικής κοινωνίας αντιπάθησαν το αναρχικό κίνημα απο αυτή την κατάσταση, αποτέλεσμα της προπαγάνδας των ιδιωτικών καναλιών απο τη μία (που δεν υπήρχαν την δεκαετία του '80 για να παίξουν το ρόλο τους)και απο την άλλη τα σοβαρά λάθη των αναρχικών (η σχεδόν ολοκληρωτική καταστροφή του πολυτεχνείου, αν και μέρος των ζημιών προκλήθηκε κατά την διάρκεια των συμπλοκών με τις αστυνομικές δυνάμεις.) Άλλη μια γενιά χάθηκε και για περίπου 5 χρόνια η δραστηριότητα του αναρχικού χώρου,είχε φτάσει σε χαμηλότερο σημείο απο ποτέ, αποτυγχάνοντας ακόμα και να επηρεάσει την κύρια δύναμη του , το μαθητικό κίνημα,το οποίο κατέληξε ηττημένο το 1998, χειραγωγούμενο απο το κομμουνιστικό κόμμα. Για πέντε χρόνια ακόμα και η παρουσία αναρχικού μπλόκ στην πορεία της 17 Νοέμβρη ενάντια στην αμερικάνικη στήριξη της χούντας (την ετήσια πιο μεγάλη πορεία), δεν μπορούσε να επιτευχθεί. Για πρώτα φορά μετά απο 5 χρόνια το αναρχικό μπλοκ έκενε την εμφάνισή του αισθητή μπροστά στα μάτια όλων των ελλήνων όταν επιτέθηκε στις δυνάμεις; καταστολής που φύλλαγαν την αμερικανική πρεσβεία στην πορεία της 17ης Νοέμβρη. Μια κοινή διαδήλωση οργανώθηκε απο όλους τους αναρχικούς στην Αθήνα τον Γενάρη του 2002, ήταν και η πρεώτη που οργανώθηκε μετά απο πέντε χρόνια μελαγχολίας, εσωτερικής διαμάχης και ελλειψης αυτοπεποίθησης του αναρχικού κινήματος. Τα σημάδια είναι θετικά, αλλά είναι αποτέλεσμα της αφύπνισης του διεθνούς κινήματος,όχι της δραστηριότητας των αναρχικών στην ελλάδα η οποία είναι πεσμένη αυτή τη στιγμή. Οι αναρχικοί στην ελλάδα είναι κυρίως εξεγερσιακοί και οι αναρχοσυνδικαλιστές δεν υπάρχουν ουσιαστικά ή αν υπάρχουν είναι "κρυμμένοι" στην αριστερίστικη αντιπολίτευση στα σωματεία. Τα κύρια πεδία δράσης αναρχικής δράσης είναι οι μεγάλες πόλεις όπως Αθήνα,Σαλονίκη και Πάτρα αλλά είναι αρκετά αποδυναμωμένη συκρινόμενη με αυτή των τελών 70,στα μέσα 80 και στις αρχές 90. Μπορεί να εξηγηθεί αυτό απο την ιστορικά χειρότερη κατάσταση της αριστεράς αλλά σ' αυτά τα χρόνια του ξεσηκώματος των διεθνούς αναρχικού κινήματος είναι αδικαιολόγητη. Η ελπίδα όλων των αναρχικών αυτή τη στιγμή είναι η ευρωπαική συνδιάσκεψη της Θεσσαλονίκης το 2003,όπου η κατάσταση που διαμορφωθεί, μπορεί να ξεπεράσει(σε ένταση ) ακόμα και τη διαδήλωσης της Γένοβα. Αλλά τα τελικά ωφέλη για τον αναρχικό χωρο θα είναι μηδαμινά, υποθέτω... Τα θεσμικά προβλήματα στο αναρχικό ελληνικό κίνημα είναι πολλά (και γι'αυτό πιστεύω οτι αν και έχει πολλές μεγάλες κορυφώσεις είναι το ακριβώς αντίθετο απο τον "παράδεισο" που οι εξεγερσιακοί στην Ισπανία πιστεύουν οτι είναι). -Η έλλειψη κοινωνικής υποστήριξης.Δεν υπάρχει καμία αναρχική αντιπολίτευση στα εργατικα σωματεία, σχεδόν καμμία στα πανεπιστήμια, μόνο στα σχολεία υπάρχει κάποια υποστήριξη αλλά απο ανθρώπους που δεν είναι συνειδητοποιημένοι αναρχικοί και όταν ενηλικιώνονται συνήθως αφήνουν το "χώρο". Ακόμα και η επιτυχία των αναρχικών στα σχολεία οφείλεται στην ανυπαρξία συνδικαλισμού (Σ.Μ μάλλον συνδικαλισμού γενικά εννοεί και όχι αναρχοσυνδικαλισμού). -Η πολιτική φύση του κινήματος, με την κακή έννοια.Αυτό σημαίνει οτι οι αναρχικοί δεν παρεμβαίνουν στα κοινωνικά κίνηματα (λέγοντας οτι ο συνδικαλισμός είναι ρεφορμισμός), μόνο περιμένουν να μεγαλώσουν, για να τους ριζοστικοποιήσουν μέσω της επαναστατικής βίας (πράγμα που κάνει πιστευτή την σταλινιστική αριστερά όταν παραπληροφορεί κατηγορώντας τους ως προβοκάτορες, πράκτορες της αστυνομίας κτλ). Αυτό έκανε τους απλούς ανθρώπους να πιστέψουν οτι οι αναρχικοί είναι χούλιγκανς, ακόμα οι αριστερόστροφοι άνθρωποι πιστεύουν οτι οι αναρχικοί είναι κόπανοι και ουτοπιστές και μπροστά ακόμα και στην πλήρη αποτυχία του υπαρκτού (κρατικού) σοσιαλισμού, προτιμούν να οργανώνονται με τα απομεινάρια της αριστεράς παρά να μπουν στο αναρχικό κίνημα. Οι διαδηλώσεις και εκδηλώσεις των αναρχικών προσελκύουν μόνο αναρχικούς και όχι απλό κόσμο, πράγμα που είναι πολυ κακό. -Το πρόβλημα της σύνθεσης και της ηλικίας. Οι ενεργοί αναρχικοί είναι συνήθως ανάμεσα στις ηλικίες 17-25 και γενικότερα οι μεγαλύτεροι αφήνουν το κίνημα και ακόμα και αν κρατούν τα αναρχικά ιδεώδη λένε οτι η αναρχία είναι καλή μόνο στα βιβλία, κάτι για το οποίο δεν αξίζει κανείς να αγωνιστεί. Η σύνθεση των αναρχικών στην ελλάδα είναι τελείως παρανοική, αφού απο τη μία μεριά οι διανούμενοι φοιτητές που μπορούν να σου μιλήσουν για τα πάντα απο Debor και τον Κροπότκιν μέχρι τον Καστοριάδη, αλλά είναι ελιτιστές μέχρι το κόκαλο, δεν έχουν πρακτική ανάμειξη στα πανεπιστήμια τους αλλά κάνουν μόνο προπαγάνδα, και απο την άλλη η "άγρια νεολαία" εντυπωσιασμένη απο την άμεση δράση των αναρχικών αλλά μην κατέχοντας γρι από την θεωρία. Πολλοί λίγοι ενεργοί εργάτες υπάρχουν (όλοι τους λούμπεν-προλετάριοι που δεν αναμυγνύονται στα τους εργασιακού τους χώρου). Οι αναρχο-πάνκ ήταν κάποτε πλειοψηφία και η συμπεριφορά τους κατέστρεψε το κίνημα (χωριζόμενοι σε τοξικούς και μη τοξικούς και άλλα τρελά) αλλά δεν παίζουν σχεδόν κανένα ρόλο πλέον (κατάφεραν παρολαυτά να καταστρέψουν την Πρωτομαγιάτικη Reclaim the streets στη Σαλονίκη φέτος σπάζοντας μικρά μαγαζιά και προκαλώντας έτσι την αστυνομία να επιτεθεί στην διαδήλωση που ήταν πολύ επιτυχημένη μέχρι τότε). -Η γενική ημιθεοποίηση της επαναστατικής βίας και η αντίθεση στην καθημερινή ταξική πάλη σαν "ρεφορμισμό". -Η έλλειψη ποικιλίας στην τακτική και τη θεωρία .Ο αναρχοσυνδικαλισμός είναι απών στην ελλάδα και όταν κάποιος προσπαθεί να κάνει κάτι, του λένε "είσαι ρεφορμιστής, "ο αναρχοσυνδικαλισμός έχει πεθάνει". Η ίδια κατάσταση υπάρχει με τον οικολογικό εναλλακτικό αναρχισμό που αντιμετωπίζει την εχθρικότητα των εξεγερσιακών αναρχικών. -Οι εσωτερικές διαμάχες μεταξύ ομάδων. Συμπλοκές βίαιου χαρακτήρα μεταξύ ομάδων, αναρχικοί αναφέρονται σε άλλους αναρχικούς σαν "μπάτσους του κινήματος" και άλλα τέτοια. -Η έλλειψη ομοσπονδίας αναρχικών στην έλλαδα. Ίσως οι κατηγορίες των εξεγερσιακών στην ομοσπονδίες σαν "γραφειοκρατίες" να ευσταθούν αλλά το γεγονός παραμένει οτι οι αναρχικοί δεν μπορούν να μια γενική ελληνική αντίδραση στα πράγματα, πράγμα που αποδυναμώνει πολύ την θέση τους. Όλα βασίζονται στην αυθόρμητη δράση κι αυτό έχει τα θετικά και αρνητικά του. Μια προσπάθεια έγινε στις αρχές της δεκαετίας του '90 με την "Ένωση Αναρχικών" αλλά στη συνέχεια εγκαταλείφθηκε. -Η ανυπαρξία αναρχικής εφημερίδας που να μπορεί να διανεέμεται και να αγοράζεται σ'όλη την ελλάδα. Το πρόβλημα λύθηκε μόλις αυτό το μήνα με τη "Διαδρομή ελευθερίας", που κατα τη γνώμη μου είναι ένα μεγάλο βήμα προς τα εμπρός. -Το κόλλημα με τη λέξη αλληλεγγύη και το διεθνισμό του κινήματος, κρύβοντας έτσι τρόπον τινά την απουσία μιας εκτεταμένης αναρχικής δραστηριότητας στην Ελλάδα. Η λέξη αλληλεγγύη υπήρξε κάτι σαν την μαγική εικόνα του ελληνικού κινήματος. Ξέρετε το ανέκδοτο: "πόσοι αναρχικοί χρειάζονται για να φτιάξουν μια ηλεκτρική λάμπα; 2 για να το κάνουν και 98 για αλληλεγγύη". Κάπως έτσι. Η ..., η ..., η ....... Πρέπει ωστόσο να αναγνωρίσω ότι υπάρχουν πολύ καλές εκδόσεις (και πολύ κακές επίσης) με το εξεγερσιακό Δελτίο Αντιπληροφόρησης και Δράσης(http://www.geocities.com/anar_gr/en/deltio.htm) να είναι καταπληκτικό, μια από τις καλύτερες εφημερίδες αναρχικών στον κόσμο υποθέτω. Σαν μέρος του προβλήματος, δεν βγάζω τον ευατό μου έξω από την κατάσταση. Ο αναρχισμός είναι Ελλάδα ήταν μια λαμπρή και γαμημένη κατάσταση, και εάν κατορθώσουμε να υπερνικήσουμε τα προβλήματα που μας κρατούν γονατισμένους, θα μπορούσαμε να κάνουμε θαύματα. Αναρχική Αλληλεγγύη!!! Η γνώμη μου: λέει μερικά πράγματα με το όνομα τους, έχει βέβαια πολλές υπερβολές και κακίες αλλά αν ήθελε να αποδώσει την κατάσταση του αναρχικού κινήματος στην Ελλάδα στους ξένους συντρόφους χωρίς ωραιοποιήσεις νομίζω ότι δεν έπεσε και πολύ έξω ;-)

γιατί αν όλα ήταν τόσο αρνητικά όσο λέει, τότε όλα τα ιστορικά γεγονότα που λέει πάνω δεν θα είχαν γίνει ποτέ... Αμά θέλει κανείς να τον διορθώσει (και να σώσει πιθανώς την τιμή του ελληνικού αναρχικού χώρου στα αμερικανάκια) πεδίο δόξης λαμπρό να σχολιάσει στο άρθρο στο infoshop: http://www.infoshop.org/inews/stories.php?story=02/03/26/6395646 ή να στείλει καινούργιο άρθρο στο http://www.infoshop.org/inews

από Νίκος 28/03/2002 3:14 μμ.


το αναρχοσυνδικαλιστικό δελτίο "Ελευθεριακός Εργάτης" θα 'ναι σχετικά δύσκολο να το βρείς-μια και μεγάλο μέρος των αντιτύπων,έχει εξαντληθεί-εκτός κι αν το βρείς (όσα απέμειναν...)στο στέκι της Πικροδάφνης.Η ανταπόκριση που είχε το 1ο τεύχος του ήταν ενθαρρυντική!Κάπου αρχές Μαίου,θα βγεί και το 2ο τεύχος του,νομίζω... Πάντως,αν σε ενδιαφέρει ακόμα,στείλε διεύθυνση στο άνω εμάιλ μου και θα σου στείλω αντίτυπο (αυτό βγαίνει σε φωτοτυπία Α3,οπότε μπορείς ο ίδιος να το ξαναφωτοτυπήσεις και να το μοιράσεις σε άλλους συντρόφους ή εργάτες...).

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

Τίτλος:

Δημιουργός:

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License