Ο ΣΤΡΑΤΗΓΟΣ ΛΙΣΤΕΡ, Ο ΤΣΙΝΑΣΚΙ, Ο ΒΟΗΘΟΣ ΚΑΙ Η ΧΑΜΕΝΗ ΤΙΜΗ ΤΗΣ ΑΝΑΡΧΙΑΣ

Ο στρατηγός Λίστερ καταγόταν από την Ουγγαρία, ήταν στρατηγός του κόκκινου στρατού και στάλθηκε στην Ισπανία σαν στρατιωτικός σύμβουλος της σοβιετικής κυβέρνησης για να ανασυγκροτήσει το στρατό της πάνω στα πρότυπα του κόκκινου στρατού.



Ο ΣΤΡΑΤΗΓΟΣ ΛΙΣΤΕΡ, Ο ΤΣΙΝΑΣΚΙ, Ο ΒΟΗΘΟΣ

ΚΑΙ Η ΧΑΜΕΝΗ ΤΙΜΗ ΤΗΣ ΑΝΑΡΧΙΑΣ

 

 

Ο στρατηγός Λίστερ καταγόταν από την Ουγγαρία, ήταν στρατηγός του κόκκινου στρατού και στάλθηκε στην Ισπανία σαν στρατιωτικός σύμβουλος της σοβιετικής κυβέρνησης για να ανασυγκροτήσει το στρατό της  πάνω στα πρότυπα του κόκκινου στρατού. Κάτι που έγινε και φυσικά   αυτό συνέβαλε αποφασιστικά στη νίκη των Δημοκρατικών δυνάμεων έναντι του Φράνκο! Με αυτό το υποκείμενο και τα στρατόπεδα συγκέντρωσης που δημιούργησε,    τα βασανιστήρια κι της εκτέλεσης Αγκόνα και δικόν του θα ασχοληθώ σε άλλο άρθρο μου.

Αφορμή στάθηκε για το παραπάνω σχόλιο, ότι ένα βράδυ κάνοντας ζάπινγκ στην τηλεόραση, είδα στην ΕΤ1 να παρουσιάζεται μπροστά μου ο Ντουρούτι, ο οποίος τράβαγε προσοχή και χαιρετούσε στρατιωτικά κάποιον στρατιωτικό και έλεγε «Μάλιστα, στρατηγέ μου». Ταράχτηκα. Δεν ήταν δυνατόν αυτό που έβλεπα. Έλεγα στον εαυτό μου πως πρόκειται για φαρσοκωμωδία. Δε θα σας κουράσω με τις υπόλοιπες σκηνές του έργου. Θα πάω προς το τέλος. Φυσικά, προηγουμένως θα σας πω πως ο στρατηγός Λίστερ έλεγε  πως στάλθηκε από τη Ρωσία στην Ισπανία για να βοηθήσει, γιατί οι Ισπανοί λόγω του ότι είχαν πολύ καιρό να κάνουν πόλεμο είχαν ξεχάσει πως γίνεται αυτός. Κοντά στο τέλος λοιπόν της ταινίας δείχνει τον Ντουρούτι στις μάχες της Μαδρίτης και κάποια στιγμή έτσι όπως βεδίζει στο καλντερίμι του δρόμου του έρχεται μια σφαίρα κατακέφαλα και… πάρτον κάτω. Η πορεία της σφαίρας έχει κατεύθυνση από την απέναντι μεριά του δρόμου προς το στόχο μέσα από κάποιο πολυόροφο κτίριο. Πρόσωπο δε φαίνεται. Μαζεύονται στρατιώτες. Φτάνει και ο υπασπιστής-επιτελάρχης του Λίστερ. Το πτώμα κείτεται δίπλα στο κράσπεδο. «Μην πειράξετε τίποτα μόνο σκεπάστε τον με μια κουβέρτα», λέει ο επιτελάρχης. Παίρνει τηλέφωνο το στρατηγό: «Στρατηγέ μου, συνέβη κάτι τραγικό. Τι κάνουμε τώρα;». Ο στρατηγός απαντάει: «Μην κουνήσετε τίποτα!». Καταφτάνει ο στρατηγός με τη λιμουζίνα του. Σηκώνει την κουβέρτα, αναγνωρίζει το πρόσωπο του Ντουρούτι. Σηκώνεται καταρακωμένος και ιδρωμένος. «Κρίμα, πέθανε ένας γνήσιος επαναστάτης, ένα γνήσιο προλεταριακό στοιχείο», λέει μέσα από τα δόντια του στον υπασπιστή του. Ο υπασπιστής τον ρωτάει: « Στρατηγέ μου, τι κάνουμε τώρα;». «Τίποτα. Φρόντισε να παραδοθεί η σωρός  στους δικούς του. Φρόντισε αυτόν τον άντρα με σεβασμό», απαντά ο στρατηγός. Ο υπασπιστής συνεχίζει: «Ανησυχώ. Πώς θα το πάρουν οι δικοί του;» Και ο στρατηγός απαντά: «Μην είσαι ανόητος, επιτελάρχη! Οι δικοί του τον έφαγαν, γιατί βαρεθήκανε να πολεμούν και θέλουν να γυρίσουν στα σπίτια τους!».    Η ταινία λέγεται η σύντομη ζωή του  στρατηγού Λίστερ. Γυρίστηκε στην Πολωνία το 1978, σε σκηνοθεσία του μεγάλου Έλληνα σκηνοθέτη Ζαχαρέα.

Τώρα θα μου πείτε γιατί τα γράφω όλα αυτά. Η ταινία προβλήθηκε σε όλα τα κράτη του υπαρκτού σοσιαλισμού, της Ευρώπης, της Ασίας και την Κούβα, αλλά και σε πολλά κράτη της Δύσης, σε κομματικές κινηματογραφικές λέσχες. Προφανώς, χιλιάδες θεατές που είδαν την ταινία έμειναν με την εντύπωση ότι οι δικοί του, δηλαδή οι σύντροφοί του της φάλαγγας Ντουρούτι τον δολοφόνησαν για να σταματήσουν να πολεμούν τους Φρανκιστές, και να πάνε στα σπίτια τους.

Προφανώς, δεν αναφέρεται πουθενά στην ταινία μέχρι το τέλος της ότι η φάλαγγα Ντουρούτι δεν παραδόθηκε ποτέ και έπεσαν μέχρι ενός και στην κηδεία του Ντουρούτι βρέθηκαν 1,5 εκατομμύρια άνθρωποι.

Μην παραξενεύεστε, σύντροφοι, αυτή η τακτική που προβάλλεται στην ταινία είναι μέρος του πολεμικού κομμουνισμού! Ξυπνάτε!

 

 

 

 

Ο κύριος Τσινάσκι και ο βοηθός επιτελάρχης Ανατροπέας

Σύντροφοι, μην πέφτετε στην παγίδα που σας στήνει ο κύριος αυτός. Αυτός ο θεολόγος της κρατικής κυριαρχίας. Μην τον αντιμετωπίζετε στο πρώτο ενικό πρόσωπο. Μην προσπαθείτε να του αντιτάξετε ορθολογικά επιχειρήματα. Νομίζουν ότι εμείς οι αναρχικοί δεν κατέχουμε τον πολεμικό κομμουνισμό και τις τακτικές του (Θα εκπλαγούν οι κύριοι αυτοί από τα ζητήματα που κατέχουμε εμείς οι αναρχικοί). Μέρος του πολέμου αυτού είναι και η λεγόμενη Αγκι – προπ (αγκιτάτσια – προπαγάνδα), που ένα μεγάλο κεφάλαιό της αναφέρεται στην κάμψη του ηθικού του αντιπάλου, μέσω της ηθικής καταβαράθρωσης του. Και επειδή ο  πόλεμος είναι πρώτα και κύρια, πόλεμος ιδεών, η συκοφάντηση, και η διαστρέβλωση της πραγματικότητας μέσο του συνκρητισμού είναι τα εργαλεία για να καμφθεί αυτό το ηθικό. 

Οι στόχοι του κυρίου Τσινάσκι και του επιτελάρχη του, είναι οι εξής: Παροικούντες και δημιουργώντας μόνιμη βάση στο Ιντυμίντια, (δεδομένου ότι αρκετές φορές ο αναρχικός χώρος παρουσιάζει σημεία χαοτικά) και επειδή υπάρχουν σ΄ αυτό το χώρο άτομα ευαίσθητα και ρομαντικά που αμφιταλαντεύονται, προσπαθούν να τα αποσπάσουν από αυτόν το χώρο και σιγά – σιγά, με προσοχή να τα εντάξουν στις γραμμές τους. Όχι κατ΄ ανάγκη στη σέχτα τους. Ο κύριος αυτός είναι επαγγελματίκο στέλεχος, αλλιώς δεν εξηγούνται οι εργατοώρες που αφιερώνει στο ίντυ. Όχι μόνο να παρουσιάζει κείμενα, αλλά και να κάνει σύγκριση και ανάλυση των κειμένων που παρουσιάζουν οι αναρχικοί. Κι ο βοηθός από δίπλα! Αλλιώς, τι κολαούζος θα ήτανε;

Η μάσκα του έπεσε, όταν μέσα από τα κείμενά του και τις παρεμβάσεις του, που οδηγούν αυτόματα στο μπλοκ που τόσο επιμελώς έχει κατασκευάσει, για να δείξει πόσο ανέντιμοι και παραμυθάδες είναι οι αναρχικοί ( Δείτε το μπλοκ: http://myths-of-anarchism.blogspot.com).   Φυσικά, είναι λίγο άκομψη η μορφή του -φαίνεται πως δεν πρόλαβε να περάσει από την κομματική σχολή της Μόσχας- και μπορεί να του γυρίσει μπούμερανγκ. Σταματάω εδώ. Δε θα δώσω ιδέες στον κύριο αυτό. Πάντως, προσοχή σύντροφοι! Μην τσιμπάτε και μην του απαντάτε με ορθολογικά αντεπιχειρήματα. Στόχος σας δεν είναι να πείσετε για την ορθότητα των απόψεών σας, τους κυρίους αυτούς, αλλά τα παιδιά που σερφάρουν εναγωνίως στο διαδίκτυο ψάχνοντας για απαντήσεις σε πολιτικά και ιστορικά ερωτήματα.

 

Η χαμένη τιμή της αναρχίας

Δεν θα κάτσω να ασχοληθώ λεπτομερειακά με το βδελυρό αυτό μπλοκ. Θα μείνω μόνο σε δυο – τρία σημεία του. Κατ΄ αρχήν, σύντροφοι, δηλών εκ των προτέρων για να μη παρεξηγούμαι ότι ο καλύτερος αναρχικός έχει γαμήσει τη μάνα του (σύμφωνα με το μπλοκ).

1.          Αναφέρει ο «θεολόγος» την άποψη του Προυντόν για  τις γυναίκες. Ε, και;  Πού να δείτε την άποψη του μεγάλου φιλόσοφου Νίτσε ή του Λένιν (θα επανέλθω σε άλλο κείμενο). Πρώτοι οι αναρχικοί αναφέρθηκαν στα επαναστατικά τους προγράμματα για τη χειραφέτηση των γυναικών και ήταν πρώτος ο Σεμπαστιάν Φωρ που μίλησε για την ερωτική ελευθερία και το δικαίωμα των γυναικών και των νέων στην αυτοδιάθεση του σώματός τους. Όσο για τις μαλακίες που έλεγε ο Προυντόν, απομονώθηκε από τους αναρχικούς κύκλους. Και εδώ είναι η πρώτη μεγάλη μας διαφορά. Ποιος θα τολμούσε να πει στον Λένιν και στους  άλλους αξιωματούχους μπολσεβίκους ότι λένε βλακείες; Στην καλύτερη να ξεβραζόταν το πτώμα του σε κάποιο σημείο του ποταμού Βόλγα. Στην χειρότερη γύρευε σε ποιο γκουλάγκ της ρωσικής στέπας θα πρόσφερε αναγκαστική εργασία προς όφελος του εργατικού κράτους. Δηλαδή, της νέας τάξης των χαρτογιακάδων αξιωματούχων του κόμματος. Και η δεύτερη διαφορά είναι ότι ποτέ δεν κρύφτηκαν τα λάθη, οι ανοησίες και οι παραλήψεις – ανεπάρκειες που είχαν και έχουν οι αναρχικοί, σε αντίθεση με αυτούς που διεκδικούσαν και επέβαλαν το «αλάθητο του πάπα», δηλ. Λένιν, Τρότσκι, Στάλιν, Μάο, κτλ… Μακρύς είναι ο κατάλογος…  

2.          Οι Ρώσοι αναρχικοί ήταν ενάντια στη συμφωνία ειρήνης με τη Γερμανία. Και γι΄ αυτό πολεμοκάπηλοι (ένα νέο άρθρο τους προσπαθεί να αποδείξει πόσο πασιφιστές ήταν οι αναρχικοί στη Γαλλία). Οι Ρώσοι σύντροφοι μέσα από την άποψή τους και την κριτική που ασκήσανε στον Λένιν και τους μπολσεβίκους για το σύμφωνο ειρήνης με τους Γερμανούς. Είχαν δίκιο. Και από στρατηγικής πλευράς «να τους αφήσουμε να εισχωρήσουν βαθιά μέσα στο ρωσικό έδαφος, ούτως ώστε να αποκοπούν από τον ανεφοδιασμό τους και να τους πλαγιοκοπήσουμε με αντάρτικούς σχηματισμούς» (κάτι που έκανε ο Στάλιν αργότερα! ), και από πολιτικής πλευράς γιατί η διάλυση και η ήττα του γερμανικού  στρατού – αυτού του μπαμπούλα των λαών της Ευρώπης – θα έφερνε φοβερές αναταράξεις στη Γερμανία, η γερμανική αντίσταση θα έχανε το στηλοβάτη της και δεδομένου της εγκυμονούσας εξέγερσης του γερμανικού προλεταριάτου θα ξέσπαγε μεγάλη επανάσταση ( το φαντάζεστε, σύντροφοι, μια επανάσταση στη Γερμανία;) και με τις επαναστατικές διαδικασίες που υπήρχαν εκείνη την περίοδο στη Ρωσία… αντίο, καπιταλισμέ στην Ευρώπη! Το πολύ – πολύ να έμενε για λίγο η γηραιά Αλβιόνα ως αντίδραση. Αντ΄αυτού τι έγινε; Ο Γερμανικός στρατός έμεινε άθικτος, υποχώρησε μετά το σύμφωνο ειρήνης  από τα ρώσικα εδάφη και λίγο αργότερα, όταν ξέσπασε η επανάσταση των Σπαρτακιστών και ο εμφύλιος πόλεμος  στη Γερμανία, αυτός ο στρατός χρησιμοποιήθηκε από τους σοσιαλδημοκράτες που κυβερνούσαν για να σφαγιάσουν την επανάσταση , ανοίγοντας το δρόμο λίγο αργότερα στο ναζισμό.

 

Ο βοηθός …

«Ο Ράντεκ (1) είναι ο μεγαλύτερος μαρξιστής δημοσιογράφος όλων των εποχών», αναφωνεί ο Ανατροπέας. Και επειδή είναι μαρξιστής, αυτομάτως είναι και αντικειμενικός! Άρα, είναι αλήθεια όσα κατέγραψε στα γεγονότα της εξέγερσης της Κρονστάνδης. Δηλαδή, ότι οι επαναστατημένοι καθοδηγήθηκαν και χρηματοδοτήθηκαν από την αντίδραση για την παλινόρθωση του καθεστώτος που ανέτρεψε την επανάσταση. .. Οπότε καλά έκανε ο Τρότσκι και τους κατέσφαξε. Μην προσπαθείτε να ανταπαντήσετε, σύντροφοι, σε αυταπόδεικτα γεγονότα. Η σφαγή πραγματοποιήθηκε από το χασάπη Τρότσκι, για τον πολύ απλό λόγο ότι είναι ποτέ δυνατόν οι μπολσεβίκοι να δεκτούν έναν δυισμό στην εξουσία τους; Ήταν δυνατόν, να δεχτούν την Κρονστάνδη ως προοπτική αυτοκαθορισμού και αυτοκυβέρνησης του λαού; Γιατί αυτό ήταν η κομμούνα της Κροστάνδης. 

  «Η τόλμη όμως της Κροστάνδης πήγαινε πολύ μακρύτερα από όσο μπορούσαν να υποφέρουν ένας Λένιν και ένας Τρότσκι. Οι μπολσεβίκοι αρχηγοί είχαν ταυτίσει, μια για πάντα, την επανάσταση με το κομμουνιστικό κόμμα και κάθε τι που αντέβαινε στο μύθο τούτο, γι΄ αυτούς δεν μπορούσε να είναι παρά μόνο «αντεπαναστατικό». έβλεπαν να ξεφτίζει ολόκληρη η μαρξιστική-λενινιστική ορθοδοξία. Φοβόνταν την Κροστάνδη, ιδιαίτερα επειδή κυβερνούσαν ακριβώς στο όνομα του προλεταριάτου και, ξαφνικά έβλεπαν την εξουσία τους να αμφισβητείται από ένα κίνημα που γνώριζαν καλά την προλεταριακή του αυθεντικότητα. Απ΄ την άλλη ο Λένιν στεκόταν στην κάπως απλουστευτική άποψη ότι η μόνη εναλλακτική λύση στη δικτατορία του κόμματός του ήταν η παλινόρθωση του τσαρισμού.  Οι ηγέτες του Κρεμλίνου του 1921 σκέφτονταν όπως αργότερα οι ηγέτες του φθινοπώρου του 1956: η Κροστάνδη στάθηκε η προδιαγραφή της Βουδαπέστης». (2)

«Ο Τρότσκι, ο άνθρωπος με τη «σιδερένια πυγμη», δέχτηκε να αναλάβει προσωπικά την ευθύνη της καταστολής. Ένας πρώην τσαρικός αξιωματικός, ο μελλοντικός στρατάρχης Τουχατσέφσκι (καμία κυβερνητική εξουσία δε θα στεκόταν ούτε ώρα αν δε μοίραζε  προ-νόμια και αξιώματα δεξιά και αριστερά) –σημ. δική μου-  επιφορτίστηκε με τη διοίκηση ενός εκστρατευτικού σώματος που το αποτέλεσαν μονάδες διαλεγμένες με μεγάλη προσοχή, γιατί πολλοί ήταν οι κόκκινοι στρατιώτες που αρνούνταν να χτυπήσουν τους ταξικούς αδελφούς». (‘Οπως έγινε αργότερα με την επέμβαση των σοβιετικών στην Ουγγαρία και Τσεχοσλοβακία, ο στρατός που επέμβηκε ήταν από την Υπερκαυκασία και όχι Ρώσοι – για ευνόητους λόγους) 

Αλλά μην μένουμε μόνο σε αυτό το σημείο. Ο Τρότσκι ήταν ο σφαγέας και ποτέ κατά τη διάρκεια της ζωής του δεν έκανε την αυτοκριτκή του. Δε ζήτησε συγνώμη. Δολοφονήθηκε, παίρνοντας μαζί τις τύψεις του (αν είχε).  Θα σταθώ και σε ένα άλλο ζήτημα πάρα πολύ σημαντικό, που συνήθως δεν πολυσυζητιέται. Ο Τρότσκι ήταν αυτός που εισήγαγε στις τάξεις του ένοπλου εργαζομένου λαού την αστικότητα, δηλ. τη στρατιωτικοποίηση, το μιλιταρισμό, την ομοιομορφία και την ιεραρχία. Ήταν αυτός που αλώνιζε με το τρένο τις αχανείς ρώσικες εκτάσεις για την ανασύνταξη του ένοπλου λαού (πολιτοφυλάκων), εργατών, αγροτών, φαντάρων πάνω σε αστικά πρότυπα οργάνωσης. Όχι μόνος του, φυσικά. Δεν είχε τις στρατιωτικές γνώσεις, αλλά με στρατιωτικούς συμβούλους του πρώην τσαρικού καθεστώτος. Καθότι επίτροπος επί των στρατιωτικών (αργότερα ονομάστηκαν υπουργοί), αυτός ο κομισάριος που επέβαλε τη σιδερένια πειθαρχία, την απόλυτη ιεραρχία και το βηματισμό της Χήνας, λίγο αργότερα ο ηγέτης του τρομερού κόκκινου στρατού, θα βλέπει να χάνει την εξουσία από τα χέρια του από ένα βλάχο – επαρχιώτη, συμμορίτη.  Τι τρομερός ηγέτης αλήθεια!

Μας λένε, ότι τώρα που ανοίχτηκαν τα αρχεία του Σοβιετικού καθεστώτος, θα βρούμε στοιχεία σχετικά με τα γεγονότα της Κροστάνδης . Μας περνάνε για ηλίθιους; Μήπως θα βρούμε και στοιχεία για το σφραγισμένο βαγόνι; Ο Λένιν διέσχισε όλη τη Γερμανία (που ήταν σε πόλεμο με τη Ρωσία) για να έρθει στην επαναστατημένη  Ρωσία, μεταμφιεσμένος και με πλαστά έγγραφα  μέσα σε ένα σφραγισμένο βαγόνι. Λέω, όμως: μήπως αυτό το τρένο έκανε κάπου στάση, ξεσφραγίστηκε το βαγόνι και ο κ. Λένιν έκανε προσυμφωνία με τη γερμανική κυβέρνηση για τη σύναψη ειρήνης; Μήπως, γι΄ αυτή τη συνεργασία πήρε και κάποια ποσά σε μάρκα για τη χρηματοδότηση του κόμματός του; Μέχρι τότε, ήταν μια σέχτα μέσα στο σοσιαλδημοκρατικό κόμμα  και ξαφνικά ξεπετάχτηκε με πάνω από 100 χιλιάδες επαγγελματικά στελέχη. Διερωτούμαι: Μήπως υπάρχουν αυτά τα στοιχεία στα αρχεία του πρώην σοβιετικού κράτους; Πάντως, για να χαριτολογήσω,  τα ποσά που εξοικονομούσε ο Στάλιν από απαλλοτριώσεις τραπεζών, δεν έφταναν ούτε για την αγορά νοθευμένης βότκας!

Αναφέρουν οι αχρείοι στο μπλοκ, ότι ο Μπακούνιν προωθούσε τον πανσλαβισμό, αποσιωπώντας φυσικά ότι ο Μπακούνιν έγινε σε  σχετικά μεγάλη ηλικία αναρχικός και αναθεώρησε όλες τις προηγούμενες απόψεις του. Που αν και ανώτερος αξιωματικός του τσαρικού στρατού, από δήμιος επέλεξε το δρόμο της κοινωνικής επανάστασης και υπέφερε μαζί και μέσα στα οδοφράγματα με το προλεταριάτο. (Στην αναρχία ήρθαν πολλοί όχι από παρθενογέννηση, αλλά προερχόμενοι  από άλλους χώρους)   Σας παραπέμπω στη βιβλιογραφία, σχετικά με τον πανσλαβισμό και τον πανγερμανισμό.(3)   Και ότι οι αναρχικοί ήταν οι πρώτοι που μίλησαν για τις Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης μέσα από το πρόγραμμα της Λίγκας για την Ειρήνη και την Ελευθερία, στην οποία πρωτοστάτησε στη δημιουργία της και συμμετείχε και ο Μπακούνιν, στο συνέδριο της Βιέννης, το 1867. Βλ. βιβλιογραφία

«Η ελευθερία χωρίς σοσιαλισμό είναι προνόμιο και αδικία και ο σοσιαλισμός χωρίς ελευθερία είναι υποδούλωση και βαρβαρότητα», Μιχαήλ Μπακούνιν

Η αναρχία επειδή δεν είναι ιδεολογία, αλλά κοσμοθεωρία του όλου, είναι γεννήτρια ιδεών. Οι αναρχικοί μέσα σε 50 χρόνια, από τα μέσα  του 19ου ως τις αρχές του 20ου  αι., έθεσαν όλα τα ζητήματα που έδωσαν προοπτική στην επαναστατική πολιτική φιλοσοφία. Ήταν αυτοί που ώθησαν την επίλυση του κοινωνικού ζητήματος μέχρι τα έσχατα όρια. Και αν βρισκόμαστε εμείς εδώ και παρελθοντολογούμε, είναι γιατί κανένα ζήτημα δεν έχει λυθεί, είναι γιατί 100 χρόνια μαρξιστικής ιδεολογικής κυριαρχίας έστειλε το κοινωνικό ζήτημα 200 χρόνια πίσω. Και αν στις αρχές του αιώνα που διανύουμε αναβιώσουν νεομπολσεβίκικες παράμετροι (4) σαν απάντηση και λύση στα σημερινά προβλήματα που δημιουργεί ο καπιταλισμός και η κυριαρχία, αν, λέω, οι μπολσεβίκικη φενάκη που αποτέλεσε για εκατομμύρια καταπιεσμένους του προηγούμενου αιώνα, την απάντηση μόνο στην οικονομική δυστυχία, χωρίς να θέτει πολιτειακό - θεσμικό ζήτημα, αν, λέω, επιβληθεί στην καταπιεσμένη ανθρωπότητα αυτή η εκδοχή χωρίς αντίδραση, αλίμονο στην ανθρωπότητα, αλίμονο και σε μας! Σίγουρα εμείς θα φταίμε!

Όσο υπάρχουν εκμεταλλευτές και εκμεταλλευόμενοι, διευθυντές και διευθυνόμενοι, κυβερνήτες και κυβερνούμενοι, κυρίαρχοι της φύσης και κυριαρχούμενη φύση, δεν είμαστε αληθινά ελεύθεροι.

 

Σχόλια

1.      Οι Τροτσκιστές ασχολούνται και με τη μαγεία. Αυτού του είδους οι Τροτσκιστές σίγουρα μέσα στις οργανώσεις τους πρέπει να ασκούν και τη μαγεία, αλλιώς πώς εξηγείται ότι μετά  την αναγκαστική φυγή του Τρότσκι από τη Ρωσία, ως διά μαγείας δημιουργηθήκανε όλα τα προβλήματα του σοβιετικού καθεστώτος; Και στις μέρες μας καταφέρνουν αυτοί οι Τροτσκιστές ως διά μαγείας να γεμίσουν τις λευκές σελίδες της σοβιετικής ιστορίας.

2.      Ένα τραγικό γεγονός. Γνωστός Έλληνας συγγραφέας βρέθηκε σε δωμάτιο ξενοδοχείου της  Θεσσαλονίκης, νεκρός. Η αστυνομία αποφάνθηκε πως πρόκειται για δολοφονία από άγνωστο δράστη. Φήμες αναφέρουν ότι ο άνθρωπος έχασε τη ζωή του ευρισκόμενος με τον εραστή του και κάνοντάς του στοματικό έρωτα ανάσκελα, έπαθε αναρρόφηση και πνίγηκε. Η οικογένεια του και αρκετοί κυβερνητικοί πολιτικοί φίλοι του της περιόδου εκείνης, πίεσαν για να αλλάξει η ιατροδικαστική έκθεση, για να μη χαθεί η υστεροφημία του ανθρώπου. 

3.      Ένα φανταστικό γεγονός. Γνωστός πολιτικός ηγέτης του κομμουνιστικού κινήματος βρέθηκε νεκρός στη μικρή βίλα που διέμενε εξόριστος, κάπου στη Λατινική Αμερική. Πέρασε σαν γεγονός ότι δολοφονήθηκε από τους πολιτικούς αντιπάλους. Φήμες, όμως, θέλουν να έχει συνάψει σχέσεις με την υπηρέτρια του, και πιάνοντάς τους στο κρεβάτι ο άντρας της, ο οποίος δούλευε και αυτός στη βίλα, δεν άντεξε και μετά από λίγες μέρες τον σκότωσε. Παρεμβήκανε πρωθυπουργοί και πρόεδροι κρατών να μην ισχύσει αυτή η εκδοχή, αλλά ότι η δολοφονία ήταν πολιτική. Για να μη χαθεί η υστεροφημία του ανδρός. 

 

 

Συμπέρασμα: ποτέ μην παίρνετε τσιμπούκια ανάσκελα, κάντε ότι έχετε να κάνετε κρυφά και αν δεν είναι εφικτό πάρτε την άδεια του θιγόμενου προσώπου.

 

 

 

ΖΗΤΩ Η ΚΙΝΑ!  Γ.Μ. ΛΑΙΚΙΣΤΗΣ

 

 

Σημειώσεις

 

  1. Για τον κ. Ράντεκ, δες: Η Ρωσική επανάσταση, η αποτυχία του κρατικού       καπιταλισμού, σελ. 280, εκδ. Ελεύθερος Τύπος, επίσης, δες παρακάτω το       βιογραφικό αυτού του ανδρός, από τους ίδιους τους ενδιαφερόμενους που θέλουν        να πιστέψουν σ΄ αυτό το υποκείμενο:

 

 

Κάρλ Ράντεκ, για την Κροστάνδη.

από Ανατροπέας. 6:31μμ, Κυριακή 22 Ιουλίου 2007

Ο Κάρλ Ράντεκ(1885-1942), μπολσεβίκος ηγέτης Πολωνικής καταγωγής, αγωνίστηκε από το 1910 στις γραμμές της σοσιαλδημοκρατικής αριστεράς, υπήρξε από τους οργανωτές της  αριστεράς του Τσίμμερβαλντ, ένας από τους ηγέτες της κομμουνιστικής διεθνούς στα 1919-1923 και στέλεχος της Ρωσικής Αριστερής Αντιπολίτευσης στα 1923-28.


               Διαγράφτηκε από τη σταλινική ομάδα του ΚΚΣΕ στο 15ο συνέδριο (1927) και εξορίστηκε στη Σιβηρία. Συνθηκολόγησε  το,1929 και ξανά γύρισε στην Πράβντα, σαν υποτακτικός του στάλιν  και προδότης των συναγωνιστών του.


              Κατηγορήθηκε στη μεγάλη δίκη της Μόσχας το 1937, καταδικάστηκε  σε 10 χρόνια

καταναγκαστικά έργα και πέθανε το 1942 σε Γκούλακ. Ο Ράντεκ υπήρξε ένας από τους καλλίτερους μαρξιστές δημοσιογράφους όλου του κόσμου. Το άρθρο για την Κροστάνδη (δημοσιευμένο στο «Κομμουνιστικό Δελτίο» του 1921, όργανο της εκτελεστικής επιτροπής της Κομιντέρν ) αναλύει τα γεγονότα της Κροστάνδης, εξηγεί τον αντεπαναστατικό χαραχτήρα της εξέγερσης και την αναπόδραστη ανάγκη για την καταστολή της από την κυβέρνηση των Σοβιέτ Λένιν-Τρότσκι.   Ανατροπέας.

 

 

2.      Ντανιέλ Γκερέν, Ο αναρχισμός, εκδ. Ελεύθερος Τύπος ( Ο Γκερέν είναι συγγραφέας του θαυμάσιου βιβλίου για το φασισμό, Η Φαιά πανούκλα. Τότε ήταν τροτσκιστής, στη συνέχεια πέρασε στις αναρχικές ιδέες και έγραψε  πολλά βιβλία. Στην Ελλάδα η σχετική βιβλιογραφία, αλλά και η βασική της αναρχικής φιλοσοφίας είναι, δυστυχώς, από ελλιπής έως ανύπαρκτη.

 

3.  Βιβλιογραφία για τις θέσεις του Μπακούνιν: Πανσλαβισμός: «Η Παρισινή Κομμούνα και η ιδέα του κράτους», σελ. 110, εκδ. Ελεύθερος Τύπος και για το πρόγραμμα της Λίγκας: «Φεντεραλισμός, Σοσιαλισμός, Αντιθεολογισμός», σελ. 33, εκδ. Ελεύθερος Τύπος.


    4. Δεν είναι μόνο ο άκριτος γιακωβινισμός που χαρακτηρίζει τους μπολσεβίκους, αλλά και ο μακιαβελισμός και ο ιησουιτισμός. Έτσι η επίλυση του κοινωνικού ζητήματος από κοινωνική επανάσταση μετατρέπεται σε στρατιωτική τακτική. Και εισχωρεί στο εσωτερικό του επαναστατικού κινήματος, ο αστικός αμοραλισμός. «Πρέπει να ξέρουμε να αντιστεκόμαστε με όλα μας τα μέσα, να κάνουμε κάθε θυσία και να είμαστε έτοιμοι για όλα – αν η ανάγκη – να χρησιμοποιήσουμε ακόμα και το δόλο, την υποκρισία, τις αθέμιτες μεθόδους, να αποσιωπήσουμε και να κρύψουμε την αλήθεια, μόνο και μόνο για να μπορέσουμε να διεισδύσουμε στα συνδικάτα, να παραμείνουμε σ΄ αυτά και να πραγματοποιήσουμε εκεί ένα κομμουνιστικό έργο». Β.Ι. Λένιν, «Ο αριστερισμός παιδική αρρώστια του κομμουνισμού».

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

από Ασπρος Λύκος 27/07/2007 8:15 μμ.


http://www2.cddc.vt.edu/marxists/ellinika/archive/trotsky/works/1938/morals/moral1.htm

Μαρξιστικός Αμοραλισμός και Αιώνιες Αλήθειες

Η πιο δη­μο­φι­λής και πιο ε­πι­βλη­τι­κή κα­τη­γο­ρί­α που ε­κτο­ξεύ­ε­ται ε­νά­ντια στον μπολσεβίκικο «α­μο­ρα­λι­σμό» βα­σί­ζε­ται στο λε­γό­με­νο ιησουΐτικο α­ξί­ω­μα του μπολ­σε­βι­κι­σμού: «Ο σκο­πός α­γιά­ζει τα μέ­σα». Απ’ αυ­τό δεν εί­ναι δύ­σκο­λο να φθά­σουν στο πα­ρα­κά­τω συ­μπέ­ρα­σμα: μια που οι τρο­τσκι­στές, ό­πως ό­λοι οι μπολ­σε­βί­κοι (ή οι μαρ­ξι­στές), δεν α­να­γνω­ρί­ζουν τις αρ­χές της η­θι­κής, δεν υ­πάρ­χει, κα­τά συ­νέ­πεια, κα­μιά δια­φο­ρά «αρ­χής» α­νά­με­σα στον τρο­τσκι­σμό και το σταλινισμό. Ό­περ έ­δει δείξαι.

 

Έ­να ο­λό­τε­λα χυ­δαί­ο και κυ­νι­κό μη­νιαί­ο αμερικανικό πε­ριο­δι­κό δη­μο­σί­ευ­σε έ­να ε­ρω­τη­μα­το­λό­γιο σχε­τι­κά με την η­θι­κή φι­λο­σο­φί­α του μπολ­σεβικισμού. Το ε­ρω­τη­μα­το­λό­γιο, ό­πως συ­νη­θίζε­ται, α­πό­βλε­πε στο να υ­πη­ρε­τή­σει, ταυ­τό­χρο­να, η­θι­κούς και δια­φη­μι­στι­κούς σκο­πούς. Ο α­μί­μη­τος Χ.Τζ.Ουέλ­ς, που την α­χα­λί­νω­τη φα­ντα­σί­α του μό­νο η ο­μη­ρι­κή αυ­το­ϊ­κα­νο­ποί­η­σή του την ξε­περ­νά, δεν άρ­γη­σε να τα­χθεί αλ­λη­λέγ­γυος με τους α­ντι­δρα­στι­κούς σνο­μπ του πε­ριο­δι­κού «Κοι­νή Λο­γι­κή». Ε­δώ το κα­θε­τί μπή­κε σε τά­ξη. Αλ­λά α­κό­μα και εκεί­νοι που θε­ώ­ρη­σαν α­να­γκαί­ο να υ­πε­ρα­σπι­στούν τον μπολ­σε­βι­κι­σμό, στις πε­ρισ­σό­τε­ρες πε­ρι­πτώ­σεις, το έ­κα­ναν ό­χι χω­ρίς δει­λές υ­πεκ­φυ­γές (Ί­στμαν): οι αρ­χές του μαρ­ξι­σμού εί­ναι, βέ­βαια, κα­κές, αλ­λά, παρό­λα αυ­τά, α­νά­με­σα στους μπολ­σε­βί­κους υ­πάρ­χουν α­ξιό­λο­γοι άν­θρω­ποι. Μα την α­λή­θεια, τέ­τοιοι «φί­λοι» εί­ναι πιο ε­πι­κίν­δυ­νοι α­πό τους ε­χθρούς.

Αν θά έπρε­πε να πά­ρου­με στα σο­βα­ρά τους κυ­ρί­ους κα­τή­γορους, τό­τε το πρώ­το που θα εί­χα­με να κά­νου­με θά όταν να τους ρω­τή­σου­με: ποιες εί­ναι οι δικές σας η­θι­κές αρ­χές; Αυ­τό εί­ναι έ­να ε­ρώ­τη­μα στο ο­ποί­ο σπά­νια α­πα­ντά­ει κα­νείς. Ας δε­χτού­με για μια στιγ­μή πως ού­τε προ­σω­πι­κοί, ού­τε κοι­νω­νι­κοί σκο­ποί μπο­ρούν να δι­καιο­λο­γή­σουν τα μέ­σα. Τό­τε εί­ναι ο­λο­φά­νε­ρο ότι πρέ­πει να α­να­ζη­τή­σου­με κρι­τή­ρια έ­ξω α­πό την ι­στο­ρι­κή κοι­νω­νί­α και α­πό τους σκο­πούς ε­κεί­νους που πη­γά­ζουν α­πό την ε­ξέ­λι­ξή της. Αλ­λά πού; Αν ό­χι στη γη, τό­τε στους ου­ρανούς. Στη Θεί­α Α­πο­κά­λυ­ψη οι πα­πά­δες α­να­κά­λυ­ψαν, ε­δώ και πο­λύ και­ρό, α­λά­θη­τα η­θι­κά κρι­τήρια. Οι κα­τώ­τε­ροι κλη­ρι­κοί μι­λούν για αιώ­νιες η­θι­κές α­λή­θειες χω­ρίς να ο­νο­μά­ζουν την αρ­χι­κή τους πη­γή. Ω­στό­σο, έ­χου­με το δι­καί­ω­μα να συ­μπε­ρά­νου­με: μια που αυ­τές οι α­λή­θειες εί­ναι αιώ­νιες, θά έπρε­πε να υ­πήρ­χαν ό­χι μό­νο πριν την εμ­φά­νι­ση του μι­σο­πίθη­κου/μι­σο­άν­θρω­που πά­νω στη γη, αλ­λά και πριν α­πό την ε­ξέ­λι­ξη του η­λια­κού συστήματος. Α­πό που λοι­πόν πη­γά­σα­νε; Η θε­ω­ρί­α της αιώ­νιας η­θι­κής δεν μπο­ρεί με κα­νέ­να τρό­πο να ε­πι­ζή­σει χω­ρίς το θεό.

Οι η­θι­κο­λό­γοι του αγ­γλο­σα­ξο­νι­κού τύ­που, στο βαθ­μό που δεν πε­ριο­ρί­ζο­νται στον ορ­θο­λο­γι­στι­κό ω­φε­λι­μι­σμό, την η­θι­κο­λο­γία της α­στι­κής κα­τα­στι­χο­γρα­φί­ας, εμ­φα­νί­ζο­νται συ­νει­δη­τοί ή α­συ­νεί­δη­τοι μα­θη­τές του κό­μη­τα Σά­φτσμπε­ρι που –στις αρ­χές του 18ου αιώ­να!– έβγαλε ηθικά διδάγματα α­πό μια ι­διαί­τε­ρη «η­θι­κή αί­σθη­ση» που, υ­πο­τί­θε­ται, έ­χει δο­θεί μια για πά­ντα στην αν­θρω­πότητα. Η υ­περ­τα­ξι­κή η­θι­κή ο­δη­γεί α­να­πό­φευ­κτα στην α­να­γνώ­ρι­ση μιας ι­διαί­τε­ρης υπόστα­σης, μιας «η­θι­κής αί­σθη­σης», μιας «συ­νεί­δη­σης», κά­ποιου εί­δους α­πό­λυ­του που δεν εί­ναι τί­πο­τε πε­ρισ­σό­τε­ρο α­πό το ντρο­πα­λό φι­λο­σο­φι­κό ψευ­δώ­νυ­μο του θεού. Α­νε­ξάρ­τη­τη α­πό «σκο­πούς» –δη­λα­δή ανεξάρτητη α­πό την κοι­νω­νί­α– η η­θι­κή, εί­τε την συ­μπερά­νου­με α­πό τις αιώ­νιες α­λή­θειες εί­τε α­πό τη «φύ­ση του αν­θρώ­που», α­πο­δεί­χνε­ται στο τέ­λος μια μορ­φή «φυ­σι­κής θε­ο­λο­γί­ας». Ο ου­ρα­νός μέ­νει το μό­νο ο­χυ­ρό για στρα­τιω­τι­κές ε­πι­χει­ρή­σεις ε­νά­ντια στον δια­λε­κτι­κό υ­λισμό.

Στο τέ­λος του πε­ρα­σμέ­νου αιώ­να στη Ρω­σί­α εμ­φα­νί­στη­κε μια ο­λό­κλη­ρη σχο­λή α­πό «μαρ­ξι­στές» (Στρού­βε, Μπέρντιεφ, Μπουλ­γκά­κοφ και άλ­λοι) που θέ­λα­νε να συ­μπλη­ρώ­σουν τις δι­δα­σκα­λί­ες του Μαρ­ξ με μια αυ­τάρ­κη, δη­λα­δή υ­περ­τα­ξι­κή η­θι­κή αρ­χή. Οι άν­θρω­ποι αυ­τοί άρ­χι­σαν, βέ­βαια, με τον Κα­ντ και την κα­τη­γο­ρι­κή προσταγή. Αλ­λά πού κα­τέ­λη­ξαν; Ο Στρού­βε εί­ναι τώ­ρα έ­νας α­πο­τρα­βηγ­μέ­νος υ­πουρ­γός του βα­ρό­νου της Κρι­μαί­ας, Βρά­γκελ, και έ­να πι­στό τέ­κνο της Εκ­κλη­σί­ας. Ο Μπουλ­γκά­κοφ εί­ναι ορ­θό­δο­ξος πα­πάς. Ο Μπέρντιεφ εκ­θέ­τει την α­πο­κά­λυ­ψη σε διά­φο­ρες γλώσ­σες. Αυ­τές οι με­τα­μορ­φώ­σεις, που με την πρώ­τη μα­τιά φαί­νο­νται τό­σο α­προσ­δόκητες, δεν ε­ξη­γού­νται κα­θό­λου με τη «σλα­βι­κή ψυ­χή» –ο Στρού­βε έ­χει γερ­μα­νι­κή ψυ­χή– αλ­λά α­πό το χεί­μαρ­ρο των κοι­νω­νι­κών α­γώ­νων στη Ρω­σί­α. Στην ου­σία, η θε­με­λιώ­δης τά­ση αυ­τής της με­τα­μόρ­φω­σης εί­ναι διε­θνής.

Ο κλα­σι­κός φι­λο­σο­φι­κός ι­δε­α­λι­σμός, στο μέ­τρο που, στην ε­πο­χή του, α­πό­βλε­πε στο να κά­νει ε­γκό­σμια την η­θι­κή, δη­λα­δή να την α­πε­λευ­θε­ρώ­σει α­πό τις θρη­σκευ­τι­κές κυ­ρώ­σεις, α­ντι­προ­σώ­πευε έ­να τε­ρά­στιο βή­μα προς τα μπρος (Χέ­γκελ). Αλ­λά, ξε­κό­βο­ντας α­πό τον ου­ρα­νό, η η­θι­κή φι­λο­σο­φί­α α­να­γκά­στη­κε να βρει ρί­ζες στη γη. Κι έ­να α­πό τα κα­θή­κο­ντα του υ­λι­σμού ήταν να α­πο­κα­λύ­ψει αυ­τές τις ρί­ζες. Με­τά τον Σά­φτσμπε­ρι ήρ­θε ο Ντάρ­βιν, με­τά τον Χέ­γκελ ο Μαρξ. Το να ε­πι­κα­λεί­σαι τώ­ρα τις «αιώ­νιες η­θι­κές α­λή­θειες» ση­μαί­νει να προ­σπα­θείς να γυ­ρί­σεις τους τρο­χούς προς τα πί­σω. Ο φι­λο­σο­φι­κός ι­δε­α­λι­σμός δεν εί­ναι πα­ρά έ­νας σταθ­μός: α­πό τη θρη­σκεί­α στον υ­λι­σμό ή, α­ντί­στρο­φα, α­πό τον υ­λι­σμό στη θρη­σκεί­α.

 

από Ασπρος Λύκος 27/07/2007 8:17 μμ.


«Ο Σκο­πός Α­γιά­ζει τα Μέ­σα»

 

Το Τάγ­μα των Ι­η­σου­ϊ­τών, που ορ­γα­νώ­θη­κε στο πρώ­το μι­σό του 16ου αιώ­να για να πο­λε­μή­σει τον προ­τε­στα­ντι­σμό, πο­τέ δεν δί­δα­ξε, πρέ­πει να το πού­με αυ­τό, ό­τι κά­θε μέ­σο, α­κό­μα κι όταν εί­ναι ε­γκλη­μα­τι­κό α­πό την ά­πο­ψη της καθο­λικής η­θι­κής, εί­ναι θε­μι­τό, αρ­κεί να ο­δη­γεί στο «σκο­πό», δη­λα­δή στο θρί­αμ­βο του καθολικισμού. Έ­να τέ­τοιο ε­σω­τε­ρι­κά α­ντι­φα­τι­κό και ψυ­χο­λο­γι­κά πα­ρά­λο­γο δόγ­μα εί­χε μο­χθη­ρά α­πο­δο­θεί στους ι­η­σου­ΐ­τες α­πό τους προ­τε­στά­ντες και ως έ­να μέ­ρος α­πό τους κα­θο­λι­κούς α­ντι­πά­λους τους, που δεν εί­χαν κα­νέ­να δι­σταγ­μό στην ε­κλο­γή των μέ­σων για την πραγ­μα­το­ποί­η­ση των δι­κών τους σκο­πών. Οι ι­η­σου­ΐ­τες θε­ο­λό­γοι που, ό­πως οι θε­ο­λό­γοι όλων των άλ­λων σχο­λών, εί­χαν α­πα­σχο­λη­θεί με το ζή­τη­μα της προ­σω­πι­κής ευ­θύ­νης, στην πραγ­μα­τι­κό­τη­τα δί­δα­ξαν ό­τι το μέ­σο αυ­τό κα­θαυ­τό μπο­ρεί να εί­ναι έ­να ζή­τη­μα α­διά­φο­ρο, αλ­λά ό­τι η η­θι­κή δι­καί­ω­ση ή η κα­τα­δί­κη του δο­σμέ­νου μέ­σου α­πορ­ρέ­ει α­πό το σκοπό. Έ­τσι, ο φό­νος αυ­τός καθαυτός εί­ναι έ­να ζή­τη­μα α­διά­φο­ρο: το να πυ­ρο­βο­λή­σεις έ­να λυσσα­σμένο σκυ­λί που α­πει­λεί έ­να παι­δί –εί­ναι αρετή. Το να πυ­ρο­βο­λή­σεις με σκο­πό να βιά­σεις ή να δο­λο­φο­νή­σεις –αυτό εί­ναι έ­γκλη­μα. Πέ­ρα απ’ αυ­τές τις κοι­νο­το­πί­ες, οι θε­ο­λό­γοι αυ­τού του Τάγ­μα­τος δεν έ­κα­ναν κα­μιά άλ­λη διακήρυξη.

Ό­σο για την πρα­κτι­κή η­θι­κή τους, οι ι­η­σου­ΐ­τες δεν ήταν κα­θό­λου χει­ρό­τε­ροι α­πό τους άλ­λους κα­λό­γε­ρους ή κα­θο­λι­κούς πα­πά­δες. Α­ντί­θε­τα, ήταν α­νώ­τε­ροι απ’ αυ­τούς. Σε κάθε περί­πτωση, ήταν πιο συ­νε­πείς, πιο τολ­μη­ροί και πιο οξυδερ­κείς. Οι ι­η­σου­ΐ­τες α­ντι­προ­σώ­πευαν μια μα­χη­τι­κή ορ­γά­νω­ση, αυ­στη­ρά συ­γκε­ντρω­τι­κή, ε­πι­θε­τι­κή και ε­πι­κίν­δυ­νη ό­χι μο­νά­χα για τους ε­χ­θρούς, μα και για τους συμμάχους. Στην ψυ­χο­λο­γί­α και στη μέ­θο­δο δρά­σης του, ο ι­η­σου­ΐ­της της «η­ρω­ι­κής» πε­ριό­δου ξε­χώ­ρι­ζε α­πό έ­να συ­νη­θι­σμέ­νο πα­πά ό­σο ο πο­λε­μι­στής μιας θρη­σκεί­ας α­πό ε­κεί­νον που την εμπο­ρεύ­εται. Δεν έ­χου­με κα­νέ­να λό­γο να ε­ξι­δα­νι­κεύ­σου­με τον ένα ή τον άλ­λο. Αλ­λά εί­ναι εντελώς ανε­πίτρε­πτο να α­ντι­κρί­ζεις έ­ναν φα­να­τι­κό πο­λε­μι­στή με τα μά­τια που βλέπεις έναν στε­νο­κέ­φα­λο και νω­θρό μαγαζάτορα.

Αν εί­ναι να μεί­νου­με στο πε­δί­ο των κα­θα­ρά τυ­πι­κών ή ψυ­χο­λο­γι­κών πα­ρο­μοιώ­σε­ων, τό­τε μπο­ρούμε, αν θέλετε, να πούμε ό­τι οι μπολ­σε­βί­κοι, σε σχέ­ση με τους δη­μο­κρά­τες και σο­σιαλ­δη­μο­κρά­τες κά­θε α­πό­χρω­σης, φαί­νο­νται ό­πως φαί­νο­νταν οι ι­η­σου­ΐ­τες σε σχέ­ση με την ει­ρη­νι­κή εκ­κλη­σια­στι­κή ιε­ραρ­χί­α. Σε σύ­γκρι­ση με τους ε­πα­να­στά­τες μαρ­ξι­στές, οι σο­σιαλ­δη­μο­κρά­τες και οι κε­ντρι­στές μοιά­ζουν σαν πνευ­μα­τι­κά α­νά­πη­ροι ή σαν κο­μπο­γιαν­νί­τες μπρο­στά σ’ έ­να για­τρό: δεν σκέ­πτο­νται έ­να πρό­βλη­μα ως το τέ­λος του, αλ­λά πι­στεύ­ουν στη δύ­να­μη του ε­ξορ­κι­σμού και ά­ναν­δρα α­πο­φεύ­γουν κά­θε δυ­σκο­λί­α, ελ­πί­ζο­ντας σε έ­να θαύ­μα. Οι ο­πορ­του­νι­στές εί­ναι οι ει­ρη­νι­κοί έ­μπο­ροι των σο­σια­λι­στι­κών ι­δε­ών, ε­νώ οι μπολ­σε­βί­κοι εί­ναι οι α­πτό­η­τοι πο­λε­μι­στές τους. Από εδώ πη­γά­ζουν το μί­σος και οι συ­κο­φα­ντί­ες ε­νά­ντια στους μπολ­σε­βί­κους ό­λων ε­κεί­νων που έ­χουν στην πλά­τη τους ά­φθο­να α­πό τα ι­στο­ρι­κά κα­θο­ρι­σμέ­να ε­λατ­τώ­μα­τα των μπολ­σε­βί­κων, αλ­λά κα­μιά α­πό τις α­ρε­τές τους.

Ω­στό­σο, ο πα­ραλ­λη­λι­σμός μπολ­σε­βι­κι­σμού και ­ι­η­σου­ϊ­τι­σμού μέ­νει ο­λό­τε­λα μο­νό­πλευ­ρος και ε­πι­φα­νεια­κός, μάλ­λον φι­λο­λο­γι­κού πα­ρά ι­στο­ρι­κού τύ­που. Α­πό την ά­πο­ψη του χα­ρα­κτή­ρα και των συμ­φε­ρό­ντων των τά­ξε­ων ε­κεί­νων πά­νω στις ο­ποί­ες βα­σί­ζο­νταν, οι ι­η­σου­ΐ­τες α­ντι­προ­σώ­πευαν την α­ντί­δρα­ση, οι προ­τε­στά­ντες την πρόοδο. Με τη σει­ρά του, ο πε­ριο­ρι­σμέ­νος χα­ρα­κτή­ρας αυ­τής της «προ­ό­δου», βρή­κε την ά­με­ση έκ­φρα­ση του στην η­θι­κή των προτεσταντών. Έ­τσι, οι δι­δα­σκα­λί­ες του Χρι­στού, «φιλ­τρα­ρι­σμέ­νες» από τους προτε­στάντες, δεν ε­μπό­δι­σαν κα­θό­λου τον α­στό Λού­θη­ρο να α­παι­τή­σει να εκτελεστούν οι ε­πα­να­στα­τη­μέ­νοι χω­ρι­κοί σαν «λυσ­σα­σμέ­να σκυ­λιά». Ο δό­κτωρ Μαρ­τί­νος θε­ω­ρού­σε προ­φα­νώς ό­τι «ο σκο­πός α­γιά­ζει τα μέ­σα» πριν αυ­τό το α­ξί­ω­μα να α­πο­δο­θεί στους ι­η­σου­ΐ­τες. Με τη σει­ρά τους, οι ι­η­σου­ΐ­τες, συ­να­γω­νι­ζό­με­νοι τους προ­τε­στά­ντες, προ­σαρ­μό­ζο­νταν ο­λο­έ­να και πε­ρισ­σό­τε­ρο στο πνεύ­μα της α­στι­κής κοι­νω­νί­ας, και α­πό τις τρεις ε­παγ­γε­λί­ες –φτώ­χεια, α­γνό­τη­τα και υ­πα­κο­ή– δια­τή­ρη­σαν μό­νο την τρί­τη, κι αυ­τήν σε μια ά­κρως αμβλυμ­μένη μορ­φή. Α­πό την ά­πο­ψη του χρι­στια­νι­κού ι­δα­νι­κού, η η­θι­κή των ι­η­σου­ϊ­τών εκ­φυ­λι­ζό­ταν ό­σο αυ­τοί έ­παυαν να εί­ναι ι­η­σου­ΐ­τες. Οι πο­λε­μι­στές της Εκ­κλη­σί­ας έ­γιναν οι γρα­φειο­κρά­τες της Εκ­κλησίας και, ό­πως ό­λοι οι γρα­φειο­κρά­τες, ολο­κληρωμέ­νοι απα­τεώνες

 

από Ασπρος Λύκος 27/07/2007 8:29 μμ.


Ι­η­σου­ϊ­τι­σμός και Ω­φε­λι­μι­σμός

Η σύ­ντο­μη αυ­τή ανασκό­πη­ση εί­ναι αρ­κε­τή, ί­σως, για να δεί­ξει πό­ση ά­γνοια και στε­νο­κε­φα­λιά χρειά­ζε­ται για να πά­ρει κα­νείς στα σο­βα­ρά την α­ντι­πα­ρά­θε­ση στην «ιησουΐτικη» αρ­χή, «ο σκο­πός α­γιά­ζει τα μέ­σα», μιας άλ­λης φαι­νο­με­νι­κά α­νώ­τε­ρης η­θι­κής, σύμ­φω­να με την ο­ποί­α κά­θε «μέ­σο» κου­βα­λά­ει μα­ζί του τη δι­κή του η­θι­κή τα­μπέ­λα, ό­πως τα ε­μπο­ρεύ­μα­τα έ­χουν τις κα­θο­ρι­σμέ­νες τι­μές τους σε κάθε μαγαζί. Εί­ναι α­ξιο­ση­μεί­ω­το ό­τι η κοι­νή λο­γι­κή του αγ­γλο­σά­ξο­να φιλισταίου έχει κα­τα­φέ­ρει να α­γα­να­κτή­σει με την «ιησουΐτικη» αρ­χή και ταυ­τό­χρο­να να ε­μπνευ­στεί α­πό την ω­φε­λι­μι­στι­κή η­θι­κή, την τό­σο χα­ρα­κτη­ρι­στι­κή της βρε­τα­νι­κής φιλοσοφίας. Παρό­λα αυ­τά, το κρι­τή­ριο των Μπέν­θαμ – Τζον Μιλ, «η με­γα­λύ­τε­ρη δυ­να­τή ευ­τυ­χί­α σ’ ό­σους το δυ­να­τόν πε­ρισ­σό­τε­ρους», ση­μαί­νει ό­τι η­θι­κά εί­ναι ε­κεί­να τα μέ­σα που ο­δη­γούν στην κοι­νή ευ­η­με­ρί­α σαν τον α­νώ­τε­ρο σκοπό. Στις γε­νι­κές του φι­λο­σο­φι­κές δια­τυ­πώ­σεις ο αγ­γλο­σα­ξο­νι­κός ω­φε­λι­μι­σμός συ­μπί­πτει έ­τσι πλή­ρως με την «ιησουΐτικη» αρ­χή, «ο σκο­πός α­γιά­ζει τα μέ­σα». Ο ε­μπει­ρι­σμός, βλέ­πε­τε, υ­πάρ­χει στον κό­σμο μό­νο για να μας ε­λευ­θε­ρώ­νει α­πό την α­νά­γκη να προσ­διο­ρί­σου­με τους σκο­πούς που μας προ­σιδιάζουν.

Ο Χέρ­μπερ­τ Σπέν­σερ, που στον ε­μπει­ρι­σμό του μπό­λια­σε ο Ντάρ­βιν την ι­δέ­α της «ε­ξέ­λι­ξης» σαν έ­να ει­δι­κό εμ­βό­λιο, δί­δα­ξε ό­τι στη σφαί­ρα της η­θι­κής η ε­ξέ­λι­ξη προ­χω­ρεί α­πό τις «αι­σθή­σεις» στις «ι­δέ­ες». Οι αι­σθή­σεις ε­πι­βάλ­λουν το κρι­τή­ριο της ά­με­σης α­πό­λαυ­σης, ε­νώ οι ι­δέ­ες ε­πι­τρέ­πουν στον άν­θρω­πο να κα­τευ­θύ­νε­ται α­πό το κρι­τή­ριο της μελ­λο­ντι­κής, διαρ­κούς και α­νώ­τε­ρης α­πό­λαυ­σης. Έ­τσι, το η­θι­κό κρι­τή­ριο εί­ναι κι εδώ ε­πί­σης η «α­πό­λαυ­ση» και η «ευ­τυ­χί­α». Αλ­λά το πε­ριε­χό­με­νο αυ­τού του κρι­τη­ρί­ου α­πο­κτά πλά­τος και βά­θος, που ε­ξαρ­τώ­νται α­πό το ε­πί­πε­δο της «ε­ξέ­λι­ξης». Μ’ αυ­τόν τον τρό­πο α­κό­μα και ο Χέρ­μπερ­τ Σπέν­σερ, με τις μέ­θο­δες του δι­κού του «ε­ξε­λι­κτι­κού» ω­φε­λι­μι­σμού, έ­δει­ξε ό­τι η αρ­χή, «ο σκο­πός α­γιά­ζει τα μέ­σα», δεν πε­ριέ­χει τί­πο­τε το ανή­θικο.

Εί­ναι, ω­στό­σο, α­φέ­λεια να πε­ρι­μέ­νου­με α­πό την α­φη­ρη­μέ­νη αυ­τή «αρ­χή» μια α­πά­ντη­ση στο πρα­κτι­κό ε­ρώ­τη­μα: Τι ε­πι­τρέ­πε­ται και τι δεν ε­πι­τρέ­πε­ται να κά­νου­με; Πέ­ρα απ’ αυ­τό, η αρ­χή, «ο σκο­πός α­γιά­ζει τα μέ­σα», θέ­τει, φυ­σι­κά, το ε­ρώ­τη­μα: και τι α­γιά­ζει το σκο­πό; Στην πρα­κτι­κή ζω­ή, ό­πως και στην ι­στο­ρι­κή κί­νη­ση, ο σκο­πός και τα μέ­σα αλ­λά­ζουν διαρ­κώς θέ­σεις. Έ­να μη­χά­νη­μα υ­πό κα­τα­σκευ­ή εί­ναι έ­νας πα­ρα­γω­γι­κός «σκο­πός» και μό­νο ό­ταν μπει στο ερ­γο­στά­σιο μπο­ρεί να γί­νει «μέ­σο». Η δη­μο­κρα­τί­α σε ο­ρι­σμέ­νες πε­ρί­ο­δες εί­ναι ο «σκο­πός» του τα­ξι­κού α­γώ­να, και μό­νο αρ­γό­τε­ρα μπο­ρεί να με­τα­τρα­πεί σε «μέ­σο» του. Χω­ρίς να πε­ρι­κλεί­νει τί­πο­τε το α­νή­θι­κο, η λε­γό­με­νη ιησουΐ­τικη αρ­χή α­δυ­να­τεί, ω­στό­σο, να λύ­σει το η­θι­κό πρό­βλη­μα.

Με τον ί­διο τρόπο, ο «ε­ξε­λι­κτι­κός» ω­φε­λι­μι­σμός του Σπέν­σερ μας α­φή­νει στα μι­σά του δρό­μου, χω­ρίς μια α­πά­ντη­ση, α­φού, σύμφωνα με τον Ντάρ­βιν, προ­σπα­θεί να δια­λύ­σει τη συ­γκε­κρι­μέ­νη ι­στο­ρι­κή η­θι­κή στις βιο­λο­γι­κές α­νά­γκες ή στα «κοι­νω­νι­κά έν­στι­κτα» –χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά των ζώ­ων που ζού­νε κα­τά α­γέ­λες– και αυ­τό σε μια ε­πο­χή που η πραγ­μα­τι­κή κα­τα­νό­η­ση της η­θι­κής α­ναδύ­εται α­πο­κλει­στι­κά α­πό έ­να α­ντα­γω­νι­στι­κό πε­ρι­βάλ­λον, δη­λα­δή α­πό μια κοι­νω­νί­α χω­ρι­σμέ­νη σε τά­ξεις.

Ο α­στι­κός ε­ξε­λι­κτι­σμός στα­μα­τά α­νί­σχυ­ρος στο κα­τώ­φλι της ι­στο­ρι­κής κοι­νω­νί­ας για­τί δεν θέ­λει να α­να­γνω­ρί­σει την κι­νη­τή­ρια δύ­να­μη στην ε­ξέ­λι­ξη των κοι­νω­νι­κών μορ­φών: την πά­λη των τά­ξε­ων. Η η­θι­κή εί­ναι μια α­πό τις ι­δε­ο­λο­γι­κές λει­τουρ­γί­ες σ’ αυ­τήν την πά­λη. Η άρ­χου­σα τά­ξη ε­πι­βάλ­λει τους δι­κούς της σκο­πούς πά­νω στην κοι­νω­νί­α και την συ­νη­θί­ζει να θε­ω­ρεί ό­λα αυ­τά τα μέ­σα που α­ντι­τί­θε­νται στους δι­κούς της σκο­πούς σαν α­νή­θι­κα. Αυ­τή εί­ναι ου­σια­στι­κά η δου­λειά της ε­πί­ση­μης ηθικής. Ε­πι­διώ­κει τη «με­γα­λύ­τε­ρη δυ­να­τή ευ­τυ­χί­α» ό­χι για την πλειο­ψη­φί­α, αλ­λά για μια μι­κρή και ο­λο­έ­να συρ­ρι­κνού­με­νη μειο­ψη­φί­α. Έ­να τέ­τοιο κα­θε­στώς δεν θα μπο­ρού­σε, μό­νο με τη βί­α, να κρα­τή­σει ού­τε για μια βδο­μά­δα. Έ­χει α­νά­γκη α­πό το τσι­μέ­ντο της ηθικής. Η πα­ρα­γω­γή αυ­τού του τσι­μέ­ντου εί­ναι το ε­πάγ­γελ­μα των μι­κρο­α­στών θε­ω­ρη­τι­κών και η­θι­κο­λό­γων, που α­κτι­νο­βο­λούν ό­λα τα χρώ­μα­τα της ί­ρι­δας, αλ­λά σε τε­λευ­ταί­α α­νά­λυ­ση πα­ρα­μέ­νουν οι α­πό­στο­λοι της σκλα­βιάς και της υποταγής.

από Βήχος Παναγιώτης 27/07/2007 9:01 μμ.


H ΕΞΕΓΕΡΣΗ ΤΗΣ ΚΡΟΝΣΤΑΝΔΗΣ ΣΤΟ 1921 {Σημείωση «Μαρξιστικού Δελτίου»: Ο Καρλ Ράντεκ (1885 – 1942), μπολσεβίκος ηγέτης πολωνικής καταγωγής, αγωνίστηκε από το 1910 στις γραμμές της γερμανικής σοσιαλδημοκρατικής αριστεράς, υπήρξε από τους οργανωτές της αριστεράς του Τσίμμερβαλντ, ένας από τους ηγέτες της Κομμουνιστικής Διεθνούς στα 1919 – 1923 και στέλεχος της Ρωσικής Αριστερής Αντιπολίτευσης στα 1923 – 1928. Διαγράφτηκε από τη σταλινική ομάδα του Κ. Κ. της ΕΣΣΔ στο 15ο Συνέδριό του (1927) και εξορίστηκε στη Σιβηρία. Συνθηκολόγησε στα 1929 και ξαναγύρισε στη σύνταξη της «Πράβντα» σαν υποτακτικός του Στάλιν και προδότης των συναγωνιστών του. Κατηγορούμενος στη 2η μεγάλη δίκη της Μόσχας το 1937, καταδικάστηκε σε 10 χρόνων καταναγκαστικά έργα και πέθανε στα 1942 στην εξορία. Ο Ράντεκ υπήρξε ένας από τους καλύτερους μαρξιστές δημοσιογράφους όλου του κόσμου. Το παραπάνω άρθρο του (δημοσιευμένο στο «Κομμουνιστικό Δελτίο» του 1921, όργανο της Εκτελεστικής Επιτροπής της Κομιντέρν) αναλύει τα γεγονότα της Κρονστάντης, εξηγεί τον αντεπαναστατικό χαρακτήρα της εξέγερσης και την αναπόδραστη ανάγκη της καταστολής της από την κυβέρνηση τον Λένιν και του Τρότσκι. Το κίνημα της Κρονστάντης ήτανε μια αντίδραση της καθυστερημένης αγροτικής τάξης (που διοχετεύονταν μέσα από τους ναύτες, τους αναρχικούς και πολλούς κομμουνιστές του φρουρίου) ενάντια στην εξουσία του επαναστατικού προλεταριάτου και της πρωτοπορίας του. Αυτό φαίνεται όχι μόνο από την ουσιαστική προγραμματική διεκδίκησή του («πλήρης κυριότητα των αγροτών πάνω στα κτήματά τους»), αλλά και από το κεντρικό πολιτικό του σύνθημα («Σοβιέτ χωρίς τους κομμουνιστές:») Η πρώτη έτεινε στο κολόβωμα κοινωνικών καταχτήσεων του Οκτώβρη. Το δεύτερο άνοιγε την πόρτα στο χάος και την αντεπανάσταση. Ο Βικτόρ Σέρζ που δεν κρύβει καθόλου τη συμπάθειά του στους αναρχικούς (ο ίδιος ήταν αναρχικός), στις «Αναμνήσεις ενός επαναστάτη», σημειώνει ότι «αν έπεφτε η μπολσεβίκικη δικτατορία, θα επακολουθούσε γρήγορα το χάος, μέσα από το χάος η αγροτική ώθηση, η σφαγή των κομμουνιστών, η επιστροφή των εμιγκρέδων και τελικά, από τη δύναμη των πραγμάτων, μια άλλη, αντιπρολεταριακή δικτατορία». Ο ιστορικός Ισαάκ Ντόϋτσερ παρατηρεί ότι «η εξέγερση αναπτέρωσε τις ελπίδες μέσα στις γραμμές της χτυπημένης αντεπανάστασης». Η νεαρή σοβιετική εξουσία, που αντιμετώπιζε, ύστερα από ένα τρίχρονο σκληρό εμφύλιο πόλεμο και εξωτερική επέμβαση, την πείνα, το χάος (50 εστίες αγροτικών εξεγέρσεων στην ύπαιθρο), δεν μπορούσε, αν ήθελε να επιζήσει, ν’ αφήσει τη ναυτική βάση – κλειδί της Πετρούπολης στα χέρια των αντικομμουνιστών, γιατί αυτό θα ήτανε η αρχή του τέλους της. Οι κοινωνιολόγοι που υπηρετούν την αστική τάξη, οι δεξιοί σοσιαλδημοκράτες και οι σεχταριστές ηττοπαθείς, μιλώντας για την Κρονστάντη, κάνουνε απλούστατα το άσπρο μαύρο. Όσο περισσότερο είναι προσκολλημένοι στο αστικό κράτος, τόσο περισσότερο είναι διατεθειμένοι να υποστηρίξουνε μια μικροαστική – αναρχική εξέγερση ενάντια στο εργατικό κράτος. Και είναι πολύ φυσικό. Το αντίθετο ακριβώς θα ήτανε περίεργο. Η «Τρίτη επανάσταση», όπως χαρακτηρίζουνε την εξέγερση της Κρονστάντης, ήτανε στο βάθος ένα επεισόδιο, σκληρό και θλιβερό βέβαια, της σύγκρουσης των τάξεων που η συμμαχία τους είχε οδηγήσει στη νίκη του Οκτώβρη: επαναστατικού προλεταριάτου και αγροτιάς}.  

Εμείς τι λόγο έχουμε να δεχόμαστε τις αναλύσεις της Διεθνούς το 1921, ως σωστές, με δεδομένο, ότι οι δύο κύριοι υπεύθυνοι της σφαγής , ήταν οι ουσιαστικοί ηγέτες της Διεθνούς; Ο Ράντεκ, μας λέει ότι "Το κίνημα της Κρονστάντης ήτανε μια αντίδραση της καθυστερημένης αγροτικής τάξης (που διοχετεύονταν μέσα από τους ναύτες, τους αναρχικούς και πολλούς κομμουνιστές του φρουρίου) ενάντια στην εξουσία του επαναστατικού προλεταριάτου και της πρωτοπορίας του." Πως το ξέρει ο Ράντεκ; Ποιός του το είπε; Γιατί πρέπει να δεχθούμε την άποψή του; Σε ποιά ακλόνητα στοιχεία βασίζεται. Διάολε είναι μέλος του κόμματος ακόμη και μαζί μ'αυτό δικάζεται και ο ίδιος, σ'αυτή την συζήτηση. Να έκανε την εκτίμηση κάποιος "ουδέτερος, αντικειμενικός" να την δεχθούμε, αλλά ο κύριος με μόνο προσόν την "διατυμπανιζόμενη έκτοτε -πήρε μπόνους- ιδιότητα του ΚΑΛΥΤΕΡΟΥ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΥ", δεν είναι αρκετός. Ισα-ίσα είναι ύποπτος αν εκτιμήσουμε τον "καιροσκοπισμό" με τον οποίο πολιτεύτηκε όταν στην συνέχεια "πούλησε" τους συντρόφους του και έγλυφε τον Στάλιν. Αλλά ας δούμε τι καταλογίζει ο ΚΥΡΙΟΣ αυτός στο κίνημα της Κροστάνδης. Μας λέει ότι είχε σύνθημα να δοθεί η γή στους αγρότες και να φτιαχτούν σοβιέτ χωρίς τους κομμουνιστές. Οσον αφορά το πρώτο, πέρα από απόψεις που μπορεί να έχει ο καθένας, η γή στους αγρότες ήταν σύνθημα της Οκτωβριανής επανάστασης που ΔΕΝ ΕΙΧΕ ΕΚΠΛΗΡΩΘΕΙ 3 χρόνια μετά και το οποίο εκπληρώθηκε στην συνέχεια μέσα στο πρόγραμμα της ΝΕΠ, αφού βέβαια ειχαν κατασταλεί ως αντιδραστικοί οι αγρότες. Φαίνεται, όταν το έλεγε ο Λένιν γινόταν προοδευτικό αίτημα, ενώ αν το έλεγε άλλος αυτόματα γινόταν αντιδραστικό αίτημα. Μυστήρια πράγματα, αλλά γίνονται, αρκεί να έχει κανείς ΠΙΣΤΗ. Οσον αφορά το να γίνουν σοβιέτ χωρίς τους κομμουνιστές, ήταν ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ ΣΩΣΤΟ. Δεν μπορείς αν είσαι και "μονοκομματική εξουσία" και να μην αφήνεις να λειτουργήσει η αντιπολίτευση έστω στα δικά της σώματα; Αν ήταν αντιδραστικό κίνημα θα μίλαγε για κατάργηση των ΣΟΒΙΕΤ και επαναφορά των Τσαρικών θεσμών ή έστω του κοινοβουλίου. Ομως δεν θέλαν κάτι τέτοιο. Θέλαν ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΑ να οργανώσουν την ζωή της χώρας. Θα παρακαλούσα, λοιπόν τον κύριο ΒΗΧΟ, να μη ξαναανεβάσει τέτοιες ΠΕΡΙΣΠΟΥΔΑΣΤΕΣ ανοησίες, ως ΑΥΘΕΝΤΙΑ. Οποιος δεν εμπιστεύεται τις μάζες, δεν είναι ΑΡΙΣΤΕΡΟΣ. ------- Οσον αφορά το αν αυτά ήταν τα κεντρικά συνθήματα της επανάστασης στην Κροστάνδη, αν δεν τα δώ από αυθεντική πηγή ΔΕΝ ΤΑ ΠΙΣΤΕΥΩ. Νομίζω ότι ήταν 10 και όχι μόνο 2.

Τα αιτήματα της Κροστάνδης υπάρχουν εδώ αγαπητέ (που σίγουρα τα είδες)

http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=739494 

Και από αναρχική πηγή
Kαι μια εκμέρους μου μικρή κριτική  ( σχόλια   741138 -  741268  )

Μην τα ξαναγράψω.

Με το που βάζω λίγο Τρότσκι.., «τσιμπάς». Όντως το βιβλίο του «Η Ηθική τους και η Ηθική μας» είναι από τα ποιο δυνατά κείμενα που έχω διαβάζει. Γκρεμίζει συθέμελα την μικροαστική ηθική.

 

από Ασπρος Λύκος 27/07/2007 9:50 μμ.



Τα δύο ΑΙΤΗΜΑΤΑ που αναφέρουν δεν ΥΠΑΡΧΟΥΝ στα αιτήματα. Τα κάνω κόπυ πέιστ, για να με βοηθήσετε, να τα δώ, αν έχω κάνει λάθος. ================================================= ΤΑ ΑΙΤΗΜΑΤΑ ΤΩΝ ΕΞΕΓΕΡΜΕΝΩΝ.   1) Δεδομένου ότι τα σημερινά σοβιέτ δεν εκφράζουν τη θέληση των εργατών και των χωρικών, να προκηρυχθούν αμέσως εκλογές για σοβιέτ με μυστική ψηφοφορία και με ελεύθερη προεκλογική προπαγάνδα. 2) ΑΠΑΙΤΟΥΝ την ελευθερία του λόγου και του τύπου για τους εργάτες και χωρικούς ,τους αναρχικούς και τα σοσιαλιστικά κόμματα της αριστεράς. 3) Την ελευθερία του συνέρχεσθαι και την ελευθερία των συνδικαλιστικών οργανώσεων και των ενώσεων των χωρικών. 4) Τη σύγκλιση το αργότερο εώς στις 10 Μαρτ’ιου 1921 μιας συνδιάσκεψης των εξωκομματικών εργατών, στρατιωτών και ναυτών ,φυλακισμένων για διάφορα εργατικά και αγροτικά κινήματα. 5) Την απελευθέρωση όλων των πολιτικών κρατουμένων που ανήκουν σε σοσιαλιστιά κόμματα , όπως και όλων των εργατών και χωρικών, κόκκινων στρατιωτών και ναυτών, φυλακισμένων για διάφορα εργατικά και αγροτικά κινήματα. 6) Τη εκλογή μιας επιτροπής για τον έλεγχο των φακέλλων των κρατουμένων στις φυλακές και στα στρατόπεδα συγκέντρωσης. 7) Την κατάργηση όλων των Πολιτοτνιέτ (πολιτικά τμήματα) γιατί κανένα κόμμα δεν πρέπει να έχει προνόμιο για την προπαγάνδα, ούτε να παίρνει χρηματικές ενισχύσεις γι’ αυτό το σκοπό. Αντίς αυτά πρέπει να δημιουργηθούν κύκλοι για την εκπολιτιστική καλλιέργεια, ενισχυόμενα με χρήματα του κράτους. 8) Την άμεση κατάργηση όλων των αποσπασμάτων των μπλόκων. 9) Την εξίσωση των μερίδων για όλους τους εργαζομένους, εκτός από όσους εργάζονται σε ανθυγιεινές και επικίνδυνες εργασίες. 10) Την διάλυση των κομμουνιστικών μαχητικών αποσπασμάτων στις στρατιωτικές μονάδες και τη την κατάργηση της υπηρεσίας των κομμουνιστικών φρουρών στα εργοστάσια . 11) Να δοθεί στους αγρότες πλήρης ελευθερία να διαχειρίζονται τη γη τους όπως και το δικαίωμα να έχουν ζώα, τα οποία πρέπει να φροντίζουν οι ίδιοι, δίχως να χρησιμοποιούν μισθωτή εργασία. 12) Ζητάμε από όλες τις στρατιωτικές μονάδες όπως και από τους συντρόφους ευέλπιδες να ταχτούν αλληλέγγυοι με την απόφαση μας. 13) Απαιτούμε να δίνεται από τον τύπο η πιο πλατειά δημοσιότητα σε όλες τις αποφάσεις. 14) Να ορισθεί ένα κινητό γραφείο ελέγχου. 15) Να επιτραπεί ελεύθερα η βιοτεχνική παραγωγή που δεν χρησιμοποιεί μισθωτούς εργάτες.» ================ Οσον αφορά το πόσο σε συγκλόνισαν κείμενα για την καταξίωση του "Ο ΣΚΟΠΟΣ ΑΓΙΑΖΕΙ ΤΑ ΜΕΣΑ" , υπάρχουν και άλλα αριστουργήματα στην παγκόσμια λογοτεχνία που ίσως θα έπρεπε να μελετήσεις. Δεν μπορεί ο Γκαίμπελς για παράδειγμα , ως μέτρ του είδους, θα έχει να σου πεί αρκετά. Από μένα πάρε μόνο μία κουβέντα. Οποιος παραβιάζει την ηθική των μαζών, ακόμη και αν έχει δίκιο, που συχνά συμβαίνει αυτό, εφόσον επιβάλει στις μάζες την ηθική του και δεν αρκείται στην αφύπνισή τους, ότι και να λέει περί ηθικής μη το ακούς. Είναι προφάσεις "περιτυλιγμένες κατάλληλα" εν αμαρτίαις. Για παράδειγμα ένας βιαστής με την λογική σου θα μπορούσε να επικαλεσθεί το πόσο λάθος ήταν που η βιασθείσα το "πήρε τόσο βαρέως" ενώ αυτός ήταν οπαδός της ελευθερίας του έρωτα.

από Τσινάσκι 28/07/2007 3:48 πμ.


το ποιά ήταν η άποψη της ΠΕΕ για τους Μπολσεβίκους και το τι θέλανε το βλέπεις και στις Ιζβέστιες μια χαρά:

Χαρακτηρισμοί για τους κομμουνιστές τους μπολσεβίκους κτλ:

ως δικτατορία του κόμματος,συμμορία,δολοφόνοι και άλλα : σελ.15,24,27,35,39,41,87,97,98

ως απόλυτη μισητή απάισια και καταραμένη εξουσία/ζυγός :
σελ.15,21,27,53,68,80

ως κομμουνιστική δικτατορία και αρνητικοή θεώρηση της λέξης : σελ.20,43,79,92,93

σε γράμμα που στάλθηκε στην εφημερίδα : “Κάτω οι κομμουνιστές βρυκόλακες”
σελ.65


ο Τρότσκι:

ως “δικτάτορας” : σελ. 27,89
ως “αιμοχαρής στρατάρχης” : σελ. 41
ως “δολοφόνος” : σελ. 48, 89

απειλή ότι θα τον θάψουν : σελ. 103

για το 10ο συνέδριο του Μπολσεβίκικου κόμματος ως “σμήνος κορακιών” : σελ.108

αναφορά στο κόμμα ως “εμπορικό οίκο” Λενιν Τρότσκι: σελ. 108

αναφορά ως “καθάρματα” : σελ. 77

ο μπολσεβίκικος κομμουνισμός ίσον "γραφειοκρατία και εκτελέσεις" : σελ.48


Εκκλήσεις για να πέσουν οι μπολσεβίκοι (Κάτω οι μπολσεβίκοι! Και τα σχετικά) : σελ.48,53,57,65,99,103


-----------------------------

Υπάρχουν γύρω στις 50 τέτοιες αναφορές .Πρόκειται περί πραγματικού ωχετού !!!

--------------------------------


Οι στασιαστές ακόμα και στην σύγκριση Τσάρου και Μπολσεβίκων θα είναι πιο επιεικής στον πρώτο.
Θαυμάστε :

σελ.74: “Έχουν (οι κομμουνιστές) γανταζωθεί στην εξουσία πιο πολύ κι απ'το Νικόλαο ΙΙ
σελ.43: “Εδώ υψώθηκε η σημαία της εξέγερσης ενάντια στην τυραννία των 3 τελευταίων χρόνων, ενάντια στην καταπίεση της μπολσεβίκικης απολυταρχίας, μπροστά στην οποία ωχριούν οι τρεις αιώνες του μοναρχικού ζυγού.”
σελ.41: “Κάνοντας την Επανάσταση του Οκτώβρη, η εργατική τάξη είχε ελπίσει ότι θα πετύχει τη χειραφέτηση της. Το αποτέλεσμα της, όμως, ήταν, αντίθετα, μια ακόμα μεγαλύτερη σκλαβιά για την ανθρώπινη ατομικότητα”.

Σέ άλλα σημεία απλώς θα ταυτίσουν τους Μπολσεβίκους με τον Τσαρισμό.
Θαυμάστε :

ο Τρότσκι ως “αιματοβαμμένος αρχηγός της μπολσεβίκικης Οχράνας”: σελ.27
το καθεστώς της σοβιετικής εξουσίας υπό τους μπολσεβίκους ως “βασιλεία” : σελ.98
ο Λένιν ως “Τσάρος” : σελ.122


από antipope 28/07/2007 10:16 πμ.


 

και συγκρινεις ανομοια πραγματα.

Ο Λουθηρος, ειτε συμφωνουμε ειτε οχι στη θεση που πηρε εναντιον των χωρικων, την πηρε ακριβως επειδη ηταν αντιθετος στο 'ο σκοπος αγιαζει τα μεσα'. Παρ' οτι πιστευε και διεκηρρυτε την priesthood of all believers ηθελε να επιτευχθει με μεταρρυθμισεις κι οχι με αιματοχυσια καταλαβες? Ακριβως το αντιθετο απ'οτι λες. Ηταν βεβαια μεταρρυθμιστης κι οχι επαναστατης. Δεν εκανε πισω ομως στις αρχες του παρ'οτι ηξερε πως αυτες θα πυροδοτουσαν εξεγερσεις, οπως τον συμβουλευε ο καλοθελητης καθολικος Ερασμος για να αποφυγει τις αναταραχες.

Οι Ιησουιτες ηταν αυτοι που διδασκαν πως ο Καθολικος μπορει να δινει ορκο πιστης στον αρχοντα της χωρας του αλλα να μην τον εννοει και να τον παραβαινει δολοφονωντας τον επειδη δεν ηταν Καθολικος. Προεκριναν την υποκρισια λοιπον σε βαρος της συνειδησης, το να μη δωσεις τον ορκο δηλαδη απο τη στιγμη που δεν τον πιστευεις η, εαν τον δωσεις, να φροντισεις να τον τηρησεις η εστω να μην τον καταπατησεις χυδαιοτατα. (οχι οτι ειναι υπερ του ορκου, ο λογος ειναι περι σκοπου και μεσων).

Για το δογμα του equivocation δεν εχεις ακουσει τιποτα? Διαβασε το εδω τοτε.

In the Jesuit system the standard of morality is now centered in the Jesuit superior, through the chain of command to the General and the ultimately the Pope, since the superior is in the place of God to the inferior. Consequently, this undermines personal responsibility in the sight of God. For this reason a professor told a student who was studying under him to become a Romish priest: "You will never have to give an account to God for actions you do by the order of your legitimate superiors. If they were to deceive you, being themselves deceived; they alone would be responsible for the error you have committed. Your sin would be imputed to you as long as you follow the golden rule that is a base for all Christian philosophy and perfection: humility and obedience."

Therefore, the Jesuit (or indeed in more recent centuries, any member of the Church of Rome) can claim as a defense before God and man that he was only carrying out orders, no matter what the Word of God or his conscience might say. It is no coincidence that those in the Nazi Holocaust said in their defense, that they were simply following orders! (As is explained elsewhere, the SS and Gestapo were modeled on and connected to the Jesuits.)

The next great principle in the Jesuit system is that "the end justifies the means." Before this maxim the eternal distinction of right and wrong vanishes… There is no conceivable crime, villainy or atrocity this maxim will not justify. In fact, they become holy, provided they are done for the "greater glory of God," by which the Jesuit means the honor, interest and advancement of his society.

A further twisted doctrine of the Jesuits it that of "probablism." Viz., "suppose a man has a great mind to do a certain act, of the lawfulness of which is doubt. He finds that there are two opinions about the point: the one probably true, that the act is lawful; the other more probably true, that the act is sinful. In the Jesuit system the man is allowed to act upon the probable opinion. To make an opinion probable, the Jesuit finds easy, indeed. If a single doctor [teacher] has pronounced in its favor, though a score of doctors may have condemned it, or if the man can imagine in his own mind something like a tolerant reason for doing the act, the opinion that it is lawful becomes probable.

Following on the doctrine of "probablism," is that of "directing the intention." This means that if a soul can abstract itself from whatever act the body is committing, at the same time meditating on some holy theme or on some advantage that the act of the body may perform, then the soul contracts no guilt or stain. Therefore, the Jesuit can kill somebody or tell a lie with impunity, provided he does so with a holy intention. On the contrary, the Bible teaches that sin is transgression of the law: Finally, the doctrine of "equivocation" (lie, sophism) or "mental reservation." This allows for the Jesuit to follow a secret policy, whilst openly stating something quite different before the world. This the same as the system of Mysteries, in which the secret doctrines and purposes of the initiated could be hidden under double meanings and secret symbols - that seem quite innocent to the unlearned. A Jesuit quoted: "it is permitted to use ambiguous terms, leading people to understand them in a different sense from that in which we understand them… A man may swear that he never  did something (though he actually did), meaning within himself that he did not do so on such a day, or before he was born, or under any such circumstances, while the words he employs have no such sense as would discover his meaning."

Viz. how to permit perjury and yet be supposedly blameless: "It is the intention that determines the quality of the action; and one may avoid falsehood if, after saying or denying something aloud, then add something under his breath that, if true, would make his statement the truth." Thus the Jesuit argues that as long as God knows the "truth," he may deceive everyone else without sinning! Even the most solemn oath, be it for the Christian ministry, a position in the government, or that of a monarch, can be done falsely - something that has become generally accepted in society.

Παιδικες χαζομαρες λοιπον δογματικα μονο που προερχονται οχι απο παιδια αλλα απο κολοβοφιδα.

 

από antipope 28/07/2007 10:33 πμ.


 

μεταμφιεσμενες με ουμανιστικο μανδυα οδηγουν και στους βομβαρδισμους των λαων.


  Μου παραθέτεις - πάντα με μεγάλα γράμματα, για να μη μπορεί κάποιος να δεί δύο σχόλια μαζί, αλλά να βλέπει μόνο τα σπουδαία δικά σου- τί ΕΣΟΥΡΝΕ η ΠΕΕ στους μπολσεβίκους. Οντως χρησιμοποιούσανε ΚΑΚΕΣ ΛΕΞΕΙΣ. Αλλά ρε Τσινάσκι, αν δεν νοιώθαν ΕΤΣΙ, τότε γιατί θα ΕΞΕΓΕΙΡΟΝΤΟ; Το μυαλό σου δεν μπορεί να διανοηθεί ότι "εξεγέρθηκαν" ακριβώς επειδή δεν αντέχαν την εξουσία των Μπολσεβίκων και όπως φάνηκε και στην συνέχεια, είχαν δίκιο. Οντως οι χαρακτηρισμοί που χρησιμοποιούσαν για τον Τρότσκι και τον Λένιν ΕΠΙΒΕΒΑΙΩΘΗΚΑΝ στο πετσί ΤΟΥΣ. Υ.Γ. Σου γράφω και γώ τονίζοντας με κεφαλαία που και που τις λέξεις, διότι μάλλον έτσι ΑΚΟΥΣ. Μόνο με φωνές, που προσπαθούν να ΚΑΠΕΛΩΣΟΥΝ τον άλλον.

...

από @ 28/07/2007 11:17 πμ.


re tsinaski,auta pou lene oi kronstandianoi einai kritkh, polu agria alla kai polu swsth tautoxrona.lene pws oi mpolsevikoi leirtourgoun SAN ton tsaro.Oi mpolsevikoi legan gia tin kronstandh kai ton maxno pws einai raktores TOY tsarou.auto einai sukofantia.

einai allo na lew pws enas anarxikos pws leitourgei san provokatoras,dld kaneis kritikh stin drash tou, kai allo pws einai provokatoras, prospathontas na dikaiwseis tin kritkh sou me sukofanties.

katalavaineis ton diaxwrismo?

από ηλίθιος 28/07/2007 μεσημέρι


  κατάφερες να ανοίξει ένα θέμα, που ήταν "ταμπού ανακωχής" μεταξύ λενινιστών, άλλων αριστερών και αναρχικών, με μοναδικό τρόπο. Νόμισες ότι θα τους κατατροπώσεις όλους και έφαγες τα μούτρα σου. Οι πηγές που χρησιμοποίησες, οδήγησαν και στις αντίθετες πηγές και κυρίως έδοσε την ευκαιρία στην ΛΟΓΙΚΗ να κρίνει. Βγήκε το θέμα στο φώς. Αυτό συνδικαλιστικά είναι τεράστιο λάθος. Σε έφαγε η έπαρση του "πρωτάρη", που φαντάστηκε ότι θα τα καταφέρει εκεί που απέτυχαν όλοι οι προηγούμενοι. Στο τέλος θα καταφέρεις να γίνεις ο καλύτερος αντι-τροτσκιστής και αντιλενινιστής.

από Τσινάσκι 28/07/2007 12:58 μμ.


Αυτά από τις Ιζβέστιες τα παρέθεσα για να δείξω ότι όχι μόνο οι της ΠΕΕ εξισώναν τον Μπολσεβικισμό με τον Τσαρισμό αλλά θεωρούσαν τον πρώτο χειρότερο .

ΚΑΙ επίσης ανοιχτά ζητούσαν να πέσουν. Άρα μια χαρά κατέληγε η πολιτική τους πρακτική και λόγος στο Σοβιέτ χωρίς κομμουνιστές.

Επίσης έχω γράψει 500 φορές ότι οι της ΠΕΕ ήταν οι χείριστοι συκοφάντες
α.με το να λένε ψέματα για την Πετρούπολη
β.να χρεώνουν τον λιμό στους Μπολσεβίκους.

Επίσης έχω γράψει 500 φορές ότι η ΠΕΕ είχε μέλη Λευκούς κανονικότατα, άτομα που συνδέονταν με τον έναν ή άλλο τρόπο με τους Λευκούς, ακόμα και ο ίδιος ο Πρόεδρος. Όπως επίσης έχω γράψει 500 φορές ότι ήρθε βοήθεια συγκαλλυμένη από τους Λευκούς από την Φινλανδία και οι της ΠΕΕ γενικώς και δημοσίως δεν αρνήθηκαν ότι θα έπαιρναν βοήθεια όταν λιώναν οι πάγοι τουναντίον αναφέραν ότι θα παίρναν μια χαρά.

Επίσης λίγους μήνες πιο μετά την ανταρσία Πετρισένκο και σία θα συνεργαστούν με τους Λευκούς του Βρανγκελ κανονικότατα.

Οι πηγές που χρησιμοποίησες, οδήγησαν και στις αντίθετες πηγές και κυρίως έδοσε την ευκαιρία στην ΛΟΓΙΚΗ να κρίνει. Βγήκε το θέμα στο φώς.

Εγώ δεν είδα και πολλές πηγές κόντρα στις δικές μου πηγές αυτό που είδα είναι χυδαιότητες και βρισίες που έχουν γεμίσει τα κρυμμένα έναντι μου. "Επιχειρήματα" γεμάτα με υφάκι "άμα ήθελα σου απαντούσα αλλά είναι πανεύκολο-βαριέμαι-έχει ζέστη και τα συναφή"
Πραγματικά ας κρίνει ο καθένας.


  Πρόσεχε λίγο τι γράφεις. Σου έκανα κόπυ πέιστ, τα αιτήματα της ΠΠΕ, ακριβώς για να μη γράφεις ότι θέλεις. Τώρα το που είναι αυτά, πρέπει να σκρολλάρεις αρκετή ώρα προς τα πάνω, εξ αιτίας του μεγέθους των ΣΠΟΥΔΑΙΩΝ ΓΡΑΦΤΩΝ σου και του σάλιου που έχει μαζευτεί στην ανηφόρα λόγω των συχνών Φτού μου και φτού μου που γράφεις. Δεν υπάρχει τέτοια θέση. Είναι ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑ. Κινδυνεύεις να γίνεις λακές. Πρόσεχε.

από Τσινάσκι 28/07/2007 2:06 μμ.



Εκκλήσεις για να πέσουν οι μπολσεβίκοι (Κάτω οι μπολσεβίκοι! Και τα σχετικά) : σελ.48,53,57,65,99,103

Πρέπει κάποιος να είναι στραβός για να μην καταλάβει διαβάζοντας όλες τις Ιζβέστιες ή από την ίδια τους την πρακτική ότι όλα όσα λέγαν και κάναν ήταν στα πλαίσια του "Σοβιετ χωρίς κομμουνιστές"... είτε κρατούσαν τα προσχήματα (βλέπει ψήφισμα) είτε όχι.

  αλλά , δεν υπήρχε τέτοιο αίτημα. Κατά συνέπεια, συμβουλεύτηκες κάποιον ΨΕΥΤΗ και πίστεψες ότι έτσι είχαν τα πράγματα και τα αναμασάς χωρίς να διαβάζεις, τι είναι προπαγάνδα και τί όχι. ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ 1ο. Ελεγες ανοησίες μερικές μέρες τώρα για το ζήτημα. ----------- Συμβουλή 1η. Να προσέχεις ποιά αιτήματα είχαν πρίν την εξέγερση και ποια κατά την εξέγερση. Διότι είναι φυσικό, να διαφοροποιούνται όταν πιά δεν εισακούσθηκαν και από εκεί που ζητάγαν εκλογές ελεύθερες, διάλυση των παραστρατιωτικών μηχανισμών των μπολσεβίκων, ισοτιμία έκφρασης, να αλλάξουν τα συνθήματα σε κάτω οι ΧΟΥΝΤΑΙΟΙ οι Μπολσεβίκοι. Δεν θα κάναν εξέγερση αν πίστευαν ότι Μ'ΑΥΤΟΥΣ μπορούν να τα βρούν δημοκρατικά. Οι άνθρωποι δεν είχαν την παράνοιά σου; Οταν λέγαν ότι έχουν γαντζωθεί στην εξουσία, χειρότερα από τον Τσάρο, εννοούν κάτι προς το χειρότερο, που ζήσαμε με τους Πρασινοφρουρούς Αυριανιστές την δεκαετία του 80. Δεν βλέπω που κάναν λάθος. Οπως επιβεβαιώθηκε για 80 χρόνια μείναν γαντζωμένοι στην εξουσία. Μέχρι που κατέρευσαν. Πάρτο χαμπάρι, ο Λενινισμός είναι μια υπόθεση που η ανθρωπότητα δεν θα την ΞΑΝΑΖΗΣΕΙ. Χάνεις τα νιάτα σου με μίσος με το να ασχολείσαι μαζί του. Τίποτα σωστό δεν έχουν πεί ποτέ τους. Μπήκαν σφήνα ανάμεσα στους αστούς και τους εργαζόμενους και πέξαν τον ρόλο της 5ης φάλαγγας όλα αυτά τα χρόνια. Επιτέλους τελειώνουν.

από ηλίθιος 28/07/2007 2:37 μμ.


  Οταν και ενώ σου έχουν πεί, να κάνουμε εκλογές για να φανεί αν έχουμε εμείς λάθος ή έχεις εσύ λάθος, εσύ επιλέγεις να τους καταστείλεις, δεν δικαιούσαι μετά να λές ότι κάναν λάθος. Οι εκλογές γι'αυτό υπάρχουν. Για να επιλέγει ο λαός με ποιανού το "λάθος" θέλει να ζήσει. Ετσι όλα τα επιχειρήματα σου, ότι θέλαν να καταργήσουν τις κατακτήσεις , θέλαν να κάνουν τούτη ή εκείνη την προδοσία, είναι ΤΡΙΧΕΣ. Συμβουλή 3η. Οι απόγονοί τους έχουν δικαίωμα και υποχρέωση να κάνουν μνημείο στην εξέγερση και δεν αλλάζει σε τίποτε το ότι τότε ήταν πρόεδρος ο μεθύστακας Γέλτσιν. Και εγώ θα ήμουν περήφανος, για το πνεύμα αντίστασης, προειδοποίησης και θυσίας που είχαν, αν ήμουν Ρώσος.

post image
της ρήξης, αναφορά γίνεται και στην  πρόταση διεξόδου από την κρίση   από πλευράς  Εμμα Γκόλντμαν και Αλέξανδρου Μπέργκμαν στην επιστολή τους προς την Επιτροπη Εργασίας και Αμυνας της Πετρούπολης ( Αρης Αλεξάνδρου,Η εξέγερση της Κροστάνδης,σελ.75,76,77).

Αξίζουν της προσοχής μας τρία πράγματα: η αναφορά με πολύ συγκεκριμένο τρόπο στα αίτια της ρήξης (πείνα,έλλειψη κάθε δυνατότητας συζήτησης),η κριτική της Γκόλντμαν και του Μπέργκμαν σε ιδιαίτερα σημαντικά σημεία των αιτημάτων των εξεγερμένων (αίτημα για εκλογές και  ελεύθερο εμπόριο),αλλά και το ύφος της κριτικής τους.

Εικόνες:

από ηλίθιος 28/07/2007 5:09 μμ.


  τα αιτήματα για επαναλειτουργία της Συντακτικής -δηλαδή του κοινοβουλίου- και του ελεύθερου εμπορίου, στα οποία αναφέρεται η Γκόλντμαν δεν ήταν αιτήματα των εξεγερμένων. Λένε σαφώς, ότι είναι σκέψεις των Λευκοφρουρών που θα τις πολεμήσουν και οι αναρχικοί, που ζητάνε εκλογές για τα Σοβιέτ και αυτοδιαχείριση της γής από τους αγρότες, αρκεί να μην εκμεταλεύονται την εργασία άλλων. Το ίδιο και για τους βιοτέχνες. Απλά οι Μπολσεβίκοι σπέρναν αυτές τις φήμες, ότι οι εξεγερμένοι , θέλουν να ξαναφέρουν τον κοινοβουλευτισμό και τον καπιταλισμό, για να νομιμοποιήσουν την καταστολή τους, αντί να συζητήσουν έντιμα. Σαν τους κνίτες δηλαδή. Είδες ποτέ κνίτη να μη διαστρέφει την άποψη του αντιπάλου; Ε, δεν το έμαθε σήμερα αυτό, το έμαθε από τους μπολσεβίκους. Γενικά μπορώ να πω ότι οι σημερινοί κνίτες είναι πιό αριστεροί από τους μπολσεβίκους, για να μη τους αδικήσω, απλά η ηγεσία τους έχει πείσει ότι οι μπολσεβίκοι ήταν άλλο πράγμα. Οι κνίτες έχουν και κάποια δημοκρατικότητα, οι μπολσεβίκοι δεν είχαν καμία.

από εκείνες τις μέρες 28/07/2007 5:26 μμ.


βρισκόντουσαν στη Ρωσσία (Πετρούπολη)και τα 15 αιτήματα των εξεγερμένων τους ήταν γνωστά,ή να υποθέσουμε ότι τα αγνοούσαν;

από ηλίθιος 28/07/2007 5:44 μμ.


  δεν εννοώ ότι δεν ξέραν ποιά ήταν τα αιτήματα. Ξέραν πολύ καλά ποιά ήταν, όμως ξέραν και τι λέγαν οι μπολσεβίκοι, ότι δήθεν ήταν τα αιτήματα, γι'αυτό και κάνουν ευθεία αναφορά σ'αυτά που "δήθεν" ήταν αιτήματα, όπως η επαναλειτουργία της συντακτικής και το ελεύθερο εμπόριο και λένε ότι οι αναρχικοί θα σταθούν απέναντι σε όποιον βάζει τέτοια αιτήματα. Αν δείς πάραπάνω τα αιτήματα, θα δείς ότι δεν υπάρχουν τέτοια αιτήματα. Αν ρίξεις μια ματιά όμως στα όσα έγραφαν οι μπολσεβίκοι, από τις πηγές του Τσινάσκι, θα δείς ότι τους "προβοκάραν" λέγοντας ότι έχουν τέτοια αιτήματα.

από Γκόλντμαν 28/07/2007 5:47 μμ.


post image
και Μπέργμαν,κατά περιγραφή του Αβριτς

Εικόνες:

από .. 28/07/2007 7:56 μμ.


δεν αποφεύγεις και εσύ από τη μεριά σου να παπαγαλίσεις, άθελα σου ίσως,το παμπάλαιο αλλά άνευ ουσίας πλέον προπαγανδιστικό εφεύρημα των αντιδραστικών της εποχής.Αναφέρομαι στο περιβόητο σφραγισμένο τρένο και το σχετικό στόρι(πράκτορας των γερμανών ο Λένιν) που διέδιδαν τότε οι υπερασπιστές της γραμμής της συνέχισης του πολέμου.Δεν πρόσεξες καθόλου μάλλον ότι αυτό δεν το χαψε κανείς, ούτε καν οι αντίπαλοι του(βλέπε και κείμενα των εξεγερμένων της Κροστάνδης)και αυτό που τελικά έγινε ήταν η σύναψη ειρήνης. Και πάντως,αν ρωτήσεις και κανένα μεγαλύτερο σου σε ηλικία,θα σου πει ότι το στόρι του σφραγισμένου τρένου υπήρξε ένα από τα γνωστά προπαγανδιστικά τρικ των απανταχού αντιδραστικών για τους οποίους η αριστερά στην Ελλάδα αλλά και αλλού ήταν ξενοκίνητη,και ότι οι αριστεροί στην πραγματικότητα ήταν πράκτορες ξένης δύναμης,όπως π.χ. ο Λένιν, εξ ου και οι νόμοι περί κατασκοπίας με τους οποίους έστελναν στο απόσπασμα τους αριστερούς (παλιά).Σύμφωνοι,εσύ ο ίδιος λόγω ηλικίας,μπορεί να μην τα γνωρίζεις αυτά,τώρα όμως το ξέρεις.Οσο για το ότι κανείς δεν βγήκε από παρθενογέννεση,και φυσικά ούτε και οι αναρχικοί,γνωστό κι αυτό,το ζήτημα όμως δεν είναι τόσο απλό όσο δείχνει εκ πρώτης όψεως.Σημασία έχει πρωτίστως τι είδους πολιτική κουλτούρα κουβαλάει ο καθένας μαζί του,όπου κι αν βρίσκεται.Αν λ.χ. κάποιος φύγει από την ΚΝΕ ή από το ΠΑΣΟΚ, και πάει δεν ξέρω γω πού,κουβαλώντας μαζί του τον πολιτικό πολιτισμό της οργανωσης αυτής,τότε άστα καλύτερα.

Κατά συνέπεια, συμβουλεύτηκες κάποιον ΨΕΥΤΗ και πίστεψες ότι έτσι είχαν τα πράγματα και τα αναμασάς χωρίς να διαβάζεις, τι είναι προπαγάνδα και τί όχι.

Ψεύτη ποιόν ψεύτη ; Τις Ιζβέστιες της ίδιας της ΠΕΕ Κρονστάνδης συμβουλεύτηκα. Βέβαια έχεις δίκιο γιατι και αυτές λέγαν ψέματα ότι υπήρχε εξέγερση στην Κρονστάνδη κτλ. Ενώ από συκοφαντία άλλο τίποτα...


ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ 1ο. Ελεγες ανοησίες μερικές μέρες τώρα για το ζήτημα.

Ναι είναι ένα προσωπικό συμπέρασμα σου. Κόντρα στην κοινή λογική. Γίνεται και αυτό

Συμβουλή 1η.
Να προσέχεις ποιά αιτήματα είχαν πρίν την εξέγερση και ποια κατά την εξέγερση.
Διότι είναι φυσικό, να διαφοροποιούνται όταν πιά δεν εισακούσθηκαν και από εκεί που ζητάγαν εκλογές ελεύθερες, διάλυση των παραστρατιωτικών μηχανισμών των μπολσεβίκων, ισοτιμία έκφρασης, να αλλάξουν τα συνθήματα σε κάτω οι ΧΟΥΝΤΑΙΟΙ οι Μπολσεβίκοι.
Δεν θα κάναν εξέγερση αν πίστευαν ότι Μ'ΑΥΤΟΥΣ μπορούν να τα βρούν δημοκρατικα

Με το καλημέρα οι της ΠΕΕ συλλάβαν τους Κομμουνιστές.Να παραθέσω ξανά τι λέγαν μέλη της ΠΕΕ για τα αιτήματα και την "διπλωματική" (μην πω τίποτα χειρότερο και κατηγορηθώ για σεξισμό) χρήση τους. Επίσης δεν καταλαβαίνω τι από τα δύο είναι τελικά ηλίθιε κάναν ανταρσία συλλαμβάνοντας με τα όπλα τους κομμουνιστές έχοντας στο μυαλό τους ειδικά οι της ΠΕΕ να ρίξουν τους μπολσεβίκους από την πρώτη μέρα χωρίς να τα βρουν δημοκρατικά ή θέλαν να τα βρουν δημοκρατικά (κάτι που αναιρείς). Δηλαδή αντιφάσκεις ο ίδιος


Ε ναι αφού δεν καταλαβαίνουν μερικοί θα ξαναπαραθέσω:

Η συνθηματολογία που ανέφερε περί Τρίτης επανάστασης και όλη η εξουσία στα Σοβιέτ και όχι στα κόμματα έχει ενδιαφέρον να δούμε σε ποιά πλαίσια χρησιμοποιούνταν και για τι πράγμα ήταν γέφυρα. Όχι ότι δεν ήταν αυτή καθεαυτή λάθος και σε μικροαστική βάση ακόμη και να μην υπήρχε αυτή η “”γέφυρα”. Αλλά ας δούμε τι είχαν να πουν 2 μέλη της ΠΕΕ σε εφημερίδες εμιγκρέδων :

Ο Κουπόλοφ(μέλος της ΠΕΕ Κρονστάνδης) θα γράψει σε Φινλανδική εφημερίδα το 1922 :

“Η ΠΕΕ βλέποντας ότι η Κρονστάνδη γέμιζε με πράκτορες μιας μοναρχικής οργάνωσης, έβγαλε μια ανακοίνωση ότι δεν θα έμπαινε σε διαπραγματεύσεις ή θα δεχόταν βοήθεια από μη σοσιαλιστικά κόμματα.”

“Αλλά παρόλο που η ΠΕΕ έβγαλε αυτήν την ανακοίνωση ο Πετρισένκο και το Γενικό Επιτελείο(εννοεί μάλλον την Επιτροπή Άμυνας υπό τους τσαρικούς αξιωματικούς Κοζλόφσκι κ.α.) δούλεψαν μυστικά με τους μοναρχικούς και προετοίμαζα το έδαφος για την ανατροπή της επιτροπής “

Επίσης ο ίδιος ο αναρχικός Άβριτς αναφέρει ότι μέρες μετά την καταστολή της ανταρσίας στην Κρονστάνδη ο Πετρισένκο από την Φινλανδία συνεργαζόταν κανονικά με τους Λευκούς για να καταλήξουν σε ένα πρόγραμμα. Το πρόγραμμα θα είχε πάλι το σύνθημα “όλη η εξουσία στα σοβιέτ και όχι στα κόμματα” αλλά θα χρησιμοποιούταν σαν πρώτο σύνθημα μέχρι να πέσουν οι μπολσεβίκοι όταν θα πέφταν την ηγεσία θα έπαιρνε μια προσωρινή στρατιωτική δικτατορία.Αυτή αλλαγή στο ζύγισμα υπέρ πιο φανερά των Λευκών εξηγείται από το γεγονός ότι άλλη πολιτική συνθηματολογία έπρεπε να βάλουν στην Κρονστάνδη σε σοβιετικό έδαφος και άλλη από την Φινλανδία που δεν υπήρχε εγκατεστήμενη σοβιετική εξουσία.

Ο Καντέτος στην ΠΕΕ ο Ορεσίν : θα γράψει σε εφημερίδα εμιγκρέδων Απριλιος-Μαιος 1921:

“Η εξέγερση στην Κρονστάνδη ξέσπασε με το σχέδιο να αντικατασταθεί το παλιό Σοβιέτ , που η αρμοδιότητα του είχε λήξει, με ένα νέο με μυστική ψηφοφορία. Το ζήτημα με την καθολική ψηψοφορία, επεκτείνοντας το δικαίωμα ψήφου και στην μπουρζουαζία, προσεκτικά αποφεύχθηκε από τους ομιλητές στην συνέλευση της 1 Μαρτίου. Δεν ήθελαν να προκαλέσουν αντιπαράθεση ανάμεσα στους εξεγερθέντες που θα μπορούσαν οι Μπολσεβίκοι να χρησιμοποιήσουν... Δεν μίλησαν για την Συντακτική Συνέλευση , αλλά η υπόθεση ήταν ότι θα μπορούσε να έρθει σταδιακά , μέσω των ελεύθερα εκλεγμένων Σοβιέτ.”

Ενδιαφέρουσα εκτίμηση θα κάνει εν μέσω της ανταρσίας και ο ηγέτης των Καντέτων Μιλιούκοφ από το Παρίσι στην εφήμεριδα του θα γράψει 11 Μαρτιού 1921:

“Αυτό το πρόγραμμα μπορεί να εκφραστεί με το εξής σύντομο σύνθημα : “ Κάτω οι Μπολσεβίκοι ! Ζήτω τα Σοβιέτ “... Το “Ζήτω τα Σοβιέτ” στην παρούσα φάση πολύ πιθανόν σηματοδοτεί ότι η εξουσία θα περάσει από τους Μπολσεβίκους στους μετριοπαθείς Σοσιαλιστές που θα πάρουν την πλειοψηφία στα Σοβιέτ...Έχουμε πολλούς άλλους λόγους να μην διαμαρτυρθούμε ενάντια στο σύνθημα της Κρονστάνδης...γίατι μας είναι αυτονοήτο ότι μια μετατόπιση στην εξουσία είτε από δεξιά είτε από αριστερά ,μια μετατόπιση που προφανώς θα είναι προσωρινή, μπορεί να γίνει μόνο μέσω οργάνων σαν των Σοβιέτ. Μόνο έτσι η μετάβαση θα γίνει ανώδυνη και θα αναγνωρισθεί από όλην την χώρα.”



Πάρτο χαμπάρι, ο Λενινισμός είναι μια υπόθεση που η ανθρωπότητα δεν θα την ΞΑΝΑΖΗΣΕΙ. Χάνεις τα νιάτα σου με μίσος με το να ασχολείσαι μαζί του.

Τίποτα σωστό δεν έχουν πεί ποτέ τους. Μπήκαν σφήνα ανάμεσα στους αστούς και τους εργαζόμενους και πέξαν τον ρόλο της 5ης φάλαγγας όλα αυτά τα χρόνια. Επιτέλους τελειώνουν.

Είσαι πειστικότατος πες το στο καθρέφτη 100 φορές και θα γίνει πραγματικότητα στο κεφάλι σου, αφού στον εαυτ σου μιλάς ούτως ή άλλως. Τι επιχειρήματα !!! Τι πειθώ !!!


Οταν και ενώ σου έχουν πεί, να κάνουμε εκλογές για να φανεί αν έχουμε εμείς λάθος ή έχεις εσύ λάθος, εσύ επιλέγεις να τους καταστείλεις, δεν δικαιούσαι μετά να λές ότι κάναν λάθος.


Έχω πει 500 φορές τι φάρα ήταν τα μέλη της ΠΕΕ , δεν αντέχεται άλλη μια φορά... όπως έχω πει άλλες 500 ότι συλλάβαν τους κομμουνιστές.


Και εγώ θα ήμουν περήφανος, για το πνεύμα αντίστασης, προειδοποίησης και θυσίας που είχαν, αν ήμουν Ρώσος.

Είσαι περήφανος και για τους οriginal Λευκούς και όχι μόνο τους demi "εξωκομματικούς" της ΠΕΕ όπως ο Γέλτσιν;

"Ξέραν πολύ καλά ποιά ήταν, όμως ξέραν και τι λέγαν οι μπολσεβίκοι, ότι δήθεν ήταν τα αιτήματα, γι'αυτό και κάνουν ευθεία αναφορά σ'αυτά που "δήθεν" ήταν αιτήματα"

ΕΝΑ ΕΝΑ ΣΗΜΕΙΟ ΑΠΑΝΤΗΣΑ ΣΤΑ ΑΙΤΗΜΑΤΑ (ΔΗΘΕΝ Ή ΜΗ) ΕΔΩ:
http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=739638
 

από ηλίθιος 29/07/2007 12:22 μμ.


  ...το πόνημά σου το έχω διαβάσει. Μόνο ηλίθιος θα μπορούσε να μπερδέψει όπως εσύ τα αιτήματα της ΠΕΕ με τις δηλώσεις διαφόρων "παραγόντων" -ή παραγόντων κατ'επιλογή και εκ των υστέρων, ακριβώς επειδή είχαν κάνει δηλώσεις που βόλευαν-. Το εκπληκτικό με σένα είναι ότι ξεκινάς να κάνεις σκόνη υποτίθεται την πρώτη ενότητα που αφορά το αίτημα για ελεύθερες εκλογές στα Σοβιέτ και καταλήγεις ότι μερικοί είχαν στο πίσω μέρος του μυαλού τους κάποιο παιχνίδι εξουσίας.Σιγά τι μας είπες. Θα μπορούσα να πώ το ίδιο για σένα αυτή την στιγμή και δεν θα έλεγα ψέματα, αλλά η ιστορία δεν κινείται από ότι έχει κάποιος στο πίσω μέρος της κεφαλής του. Λές και η εξέγερση έγινε με πρωταγωνιτές κάποιους "ηγέτες" και όχι τις μάζες. Οι μάζες εδώ γίνονται για σένα αγόμενες και φερόμενες. Τί να συζητήσει κανείς μαζί σου μετά. Εχεις αντικαταστήσει τον "ιστορικό υλισμό" με την συνομοσιολογία. Τα ίδια παντού. Σε όλο το κείμενό σου δεν βρήκα κάτι που να είναι στέρεο λογικά. Απέτυχες. Το απαράδεκτο δε που κάνεις είναι ότι επιλέγεις το τί κάναν κάποιοι από τους "πρωτεργάτες" της εξέγερσης, αποσπασματικά και επιλεκτικά. Είναι σαν να μιλάει κανείς σήμερα για το ΚΚΕ, όχι από τις αποφάσεις της ΚΕ και τις δηλώσεις της Παπαρήγα, αλλά από τις δηλώσεις Κανέλη ή Γκλέτσου. Ανοησίες δηλαδή.

από ιταλος 29/07/2007 4:08 μμ.


προς τσινασκι: όπως λέει κ ο σύντροφος-συμπάσχοντας παραπάνω, μου είναι πολύ δύσκολο να πιστέψω οτι οι εργατοώρες που χάλασες (αν αυτές αποτελούν προϊόν ατομικής και όχι συλλογικής-και ενδεχωμένως μισθωτής εργασίας) στήνοντας ένα τόσο καλοφτιαγμένο σαιτ και εντρυφώντας τόσο βαθιά στις ισβέστιες μόνο και μόνο για να "θάψεις" την αναρχία και τους αναρχικούς, έχουν σαν μοναδικό στόχο τον "καλόπιστο" διάλογο και την ζύμωση. Μάλλον προϊόν προπαγανδιστικού μηχανισμού θυμίζουν. δεν μπαίνω στην διαδικασία να σου απαντήσω ξανα. Όπως φέρεται (σε άλλη ταινία του ίδιου ύφους) να λέει ο Ντουρρούτι στον Λίστερ "En la batailla se batailla, no se conversa" (στη μάχη μάχεσαι, δε συζητάς). άλλωστε, απεναντι στη βλακεία ακόμα και οι θεοί πολεμούν μάταια.
Δεν σου χρεώνω έλλειψη επαναστατικής συνείδησης.Κάποια στιγμή, εσύ και οι όμοιοί σου, θα καταλάβετε πόσο δίκαιο είχε ο ράσσελ, όταν έλεγε οτι η μεγαλύτερη αδυναμία ττων επαναστατών είναι το να μην καταλαβαίνουν οτι άλλοι, εξίσου επαναστάτες με αυτούς, μπορεί να έχουν διαφορετικές προτάσεις για τα ίδια πράγματα, και να προσπαθούν γι' αυτό να τους καταστρέψουν, με μεγαλύτερη λύσσα από ότι τους κοινούς τους εχθρούς"

από Τσινάσκι 30/07/2007 8:31 πμ.


Μόνο ηλίθιος θα μπορούσε να μπερδέψει όπως εσύ τα αιτήματα της ΠΕΕ με τις δηλώσεις διαφόρων "παραγόντων" -ή παραγόντων κατ'επιλογή και εκ των υστέρων, ακριβώς επειδή είχαν κάνει δηλώσεις που βόλευαν-.

Κοίτα σαν ηλίθιος υπογράφει άλλος εδώ μέσα (από μια δόση αυτογνωσίας ίσως;). Το που κατέληγαν όλα τα αιτήματα και όλος ο λόγος και η πρακτική της ΠΕΕ το καταλαβαίνει ένας που έχει κάποια στοιχειώδη λογική και νου. Δεν ξέρω αν εσύ είσαι αυτή η περίπτωση.

Λές και η εξέγερση έγινε με πρωταγωνιτές κάποιους "ηγέτες" και όχι τις μάζες. Οι μάζες εδώ γίνονται για σένα αγόμενες και φερόμενες.

Και σε αυτό έχω απαντήσει, οι μάζες κινητοποιήθηκαν πάνω σε μια μικροαστική βάση ενάντια στην παράταση του μικροαστικού κομμουνισμού, όπως έγινε την περίοδο και σε άλλες αγροτικές ανταρσίες. Η αντανάκλαση που είχε αυτή η ταξική ρίζα ήταν στα δεξια του πολιτικού φάσματος ως προς την ηγεσία.

Το απαράδεκτο δε που κάνεις είναι ότι επιλέγεις το τί κάναν κάποιοι από τους "πρωτεργάτες" της εξέγερσης, αποσπασματικά και επιλεκτικά.
Είναι σαν να μιλάει κανείς σήμερα για το ΚΚΕ, όχι από τις αποφάσεις της ΚΕ και τις δηλώσεις της Παπαρήγα, αλλά από τις δηλώσεις Κανέλη ή Γκλέτσου. 

 Όλα τα  πήρα υπόψη μου, και την δράση της ΠΕΕ και  στα αιτήματα ενα ενα έκανα κριτική και στα φύλλα της ΠΕΕ και τις δηλώσεις και βιογραφίες μελών της ΠΕΕ.
Δεν χρειάζεται επίσης και πολύ μυαλό για να καταλάβεις ότι η Παπαρήγα σπανίως θα κάνει δηλώσεις που δεν θα εκφράζουν την ΚΕ.

(Φοβερό επιχείρημα αυτό που έφερες "ηλίθιε"!!!)

προς ιταλό:

Μάλλον προϊόν προπαγανδιστικού μηχανισμού θυμίζουν.
οι εργατοώρες που χάλασες (αν αυτές αποτελούν προϊόν ατομικής και όχι συλλογικής-και ενδεχωμένως μισθωτής εργασίας) στήνοντας ένα τόσο καλοφτιαγμένο σαιτ

Αστυνόμε μου Σαινή εσύ... καλοφτιαγμένο ;;; μάλλον δεν ξέρεις και από blog...
εντάξει την είπες την κοτσάνα σου, για την ταμπακέρα τίποτα ; Μπαααααααααα
η λάσπη οι υπόνοιες και οι κοτσάνες είναι πιο ευκόλες σε καταλαβαίνω...

Καταρχήν καλή εβδομάδα και καλή μέρα προς όλους

 

@Antipope. O Tρότσκι κάνει μια ιστορική αναδρομή. Αναλύει τους «αιώνιους» κανόνες της «ηθικής» Αυτό που μα ς λέει είναι η μη «παγιότητα» της ηθική. Η οποία δεν πέφτει από τον ουρανό(εκτός αν νομίζεις ότι πέφτει). Ούτε πάει «πακέτο» με τις πλάκες του Αιγυπτίου Μωυσή. Αποτελεί «πολιτιστικό» προϊόν της εκάστοτε εποχής. Η αφηρημένη ηθική ως κυρίαρχη «ιδέα» δεν αποτελεί τίποτα διαφορετικό από την «ιδέα» της εκάστοτε Κυρίαρχης Τάξης . Η οποία χρησιμοποιεί όχι μόνο την βία αλλά κυρίως την «πειθώ» μέσω της «ηθικής» της. Και την παραγωγή των «ιδεών» της την προπαγανδίζουν οι μικροαστοί πολιτικοί της υπάλληλοι διανοούμενοι και στον «ελεύθερο» τύπο των «ελεύθερων» ιδιοκτητών που κατέχουν τα πιεστήρια,  το χαρτί  χάρις  στο «ελεύθερο» χρήμα που έβγαλαν με την «αξία τους» και με μπόλικες κρατικές προμήθειες της «ελεύθερης» αγοράς.

Ο σκοπός αγιάζει τα μέσα δεν αποτελεί «μαρξιστική» αρχή. Και τι αγιάζει τον σκοπό; Αυτό το ερώτημα θέτει ο Τρότσκι Ως διαλεκτικοί αλλά και με την εμπειρία της ζωής καταλαβαίνουμε ότι ο «σκοπός» δεν αποτελεί κάτι το «παγιωμένο». Μεταβάλλεται σε μέσο, για να εξυπηρετήσει τον νέο σκοπό που με την σειρά του θα γίνει μέσο κλπ κλπ . Αν είχες την υπομονή(ή τον χρόνο) να  διαβάσεις αυτό το θαυμάσιο βιβλίο στο link που παρέθεσα τα δύο κριτήρια που θέτει ο Τρότσκι(αν θες να προσθέσεις άλλα κριτήρια αυτό είναι προς κουβέντα).

 

@Αγαπητέ.  Έκανα μια κριτικούλα στο τι σήμαιναν τα «αιτήματα» της Κροστάνδης την δεδομένη επαναλαμβάνω την δεδομένη χρονική στιγμή.

 

Για τους φυλακισμένους να θυμίσουμε την απόπειρα δολοφονίας του Λένιν(τραυματίστηκε), την δολοφονία 2 μελών του Μπολσεβίκικου Κόμματος  και τις βόμβες σε συγκεντρώσεις του Μπολσεβίκικου κόμματος λίγο πριν τις αρχές του εμφυλίου.

 

 

Πως στο όνομα της «ελευθερίας»(πολύ αφηρημένη έννοια) υπονόμευαν την ίδια την Επανάσταση την δεδομένη χρονική στιγμή.

Π.χ. η «ελευθερία» των Σοβιέτ από τους Κομμουνιστές – αυτό σημαίνει κατάργηση  Πολιτονέτ- .Η της βιοτεχνικής παραγωγής τη στιγμή που η παραγωγή – διανομή στοιχειωδών βιομηχανικών προϊόντων / υπηρεσιών ελαφριάς αλλά και βαριάς βιομηχανίας(που μερικά χρησίμευαν και στην αύξηση της αγροτικής παραγωγής) ήταν απαραίτητη .  Ναι είμαστε λίγο φετιχιστές με την «παραγωγή». Την  θεωρούμε απαραίτητη για να ευοδωθούν οι «καλές προθέσεις» και των αναρχικών. Τα περί «ελεύθερου» τύπου, π.χ. το ποιος θα είχε στην κατοχή του τα μέσα παραγωγής των πιεστηρίων, των βιομηχανιών χάρτου,  τα ανέλυσα στον Antipope

 

 

Καλό θα είναι να προτείνεται τρόπους  στο με τον οποίο θα παραχθούν τα απαραίτητα προϊόντα και υπηρεσίες για να μην πεινά ο κόσμος και να έχει ένα υποφερτό βιοτικό επίπεδο. Π.χ. η παραγωγή αγροτικών προϊόντων, η παραγωγή χάλυβα, η παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας. Μην καταλήξουμε σαν τα «πειράματα» της ..οικιακής κατασκευή χάλυβα που εφάρμοσε ο Μάο στην Κίνα(παρόμοιο σύνθημα της Κροστάνδης του 1921). Όπου κάθε σπίτι είχε τον δικό του φούρνο κατασκευής! Με αποτέλεσμα την παραγωγή κατώτερης άχρηστης ποιότητας

 

Ή το αίτημα της «ελεύθερης» διάθεσης των αγροτικών προϊόντων με όρους των μεσαίων-πλούσιων αγροτών σε κατάσταση πείνας. Γιατί αυτοί θα επέβαλαν τελικά  τους όρους τους και όχι οι φτωχοί αγρότες  Στην Ελλάδα επί Κατοχικών Ελληνικών Κυβερνήσεων έχουν ζήσει στο πετσί τους οι παππούδες μας και οι γονείς μας που ζούσαν στα αστικά κέντρα αυτή την «ελευθερία»  διακίνησης αγαθών σε συνθήκες λιμού (= μαυραγοριτισμός).

 

Μια  τοποθέτηση στην κριτική μου(που έχω πει ότι είναι από την δική μου οπτική γωνία) είναι ευπρόσδεκτη.

 

@υπόλοιπο φαν Club του Τσινάσκι. Να προσθέσω ότι αν δεν «τσιμπάγατε» με τον Τσινάσκι , ο Τσινάσκι θα πέρναγε απαρατήρητος. Θα είχε το Blog του, θα τον διάβαζαν όσοι τον διάβαζαν(μεταξύ αυτών και εγώ) όπως χιλιάδες άλλους που έχουν δικό τους Blog. Συγχαρητήρια κύριοι. Τον κάνατε πρώτη μούρη. Η φήμη του έφτασε στο Αντι-Ρατσιστικό. Συνεχίστε να τον ..ενισχύετε.

 

 

 

από Τσινάσκι 30/07/2007 2:16 μμ.


ποιό Αντι-ρατσισιστικό ;

Υ.Γ. "πολεμικό κομμουνισμό" ήθελα να γράψω πιο πάνω. Ότι οι Κρονσταδιώτες έκαναν την ανταρσία κόντρα στην παράταση του, εξού και τα μικροαστικά αίτια της.

O σχολιασμός έχει απενεργοποιηθεί.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License