Λόγος του Νίκου ΜΠΕΛΟΓΙΑΝΝΗ το 1949

Αν και δεν είμαι σταλινικός, ο Μπελογιάννης αποτελεί τεράστια μορφή του απελευθερωτικού κινήματος του λαού μας...

ΛΟΓΟΣ ΤΟΥ ΝΙΚΟΥ ΜΠΕΛΟΓΙΑΝΝΗ ΣΤΑ 70ΧΡΟΝΑ ΤΟΥ ΣΤΑΛΙΝ

από το βιβλίο "Νίκου Μπελογιάννη - Άρθρα και Λόγοι" Εκδόσεις Πορεία 1977, που ανατυπώθηκε από το εκδοτικό "Νέα Ελλαδα" 1953

Σύντροφοι και συντρόφισσες,

Σήμερα σ' όλες τις γωνιές του κόσμου εκατοντάδες εκατομμύρια εργαζόμενοι, μυριάδες αμέτρητες απλοί άνθρωποι, εύχονται από τα βάθη της καρδιάς τους χρόνια πολλά στο Στάλιν.

Ποτέ κανένας άνθρωπος στον κόσμο ύστερ' από το Λένιν δε συγκέντρωσε τόσα βουνά αγάπης και αφοσίωσης, αλλά και τόσους σωρούς από λυσσασμένο μίσος. Για κάθε τίμιο άνθρωπο, για κάθε αγωνιστή του δίκιου και της λευτεριάς, για την ατελείωτη φάλαγγα των κομμουνιστών, ο Στάλιν είναι ο σοφός δάσκαλος, ο αγαπημένος φίλος, ο δοξασμένος αρχηγός. Είναι η καρδιά της καρδιάς μας. Είναι ο "μπάρμπας" όπως με μια λέξη τον ονομάζει χαϊδευτικά ο λαός μας. Και αντίθετα για όλους τους εκμεταλλευτές, για όλους τους εχθρούς της προόδου, ο Στάλιν είναι ο πιο μισητός αντίπαλος, ο πιο φοβερός εφιάλτης τους και στον ύπνο και τον ξύπνιο τους.

Σήμερα ο Στάλιν ενσαρκώνει τους πόθους και τις επιθυμίες, τις ελπίδες και τα όνειρα εκατομμυρίων και δισεκατομμυρίων ανθρώπων. Είναι η προσωποποίηση μιας ολόκληρης εποχής, της πιο ιστορικής εποχής, που γνώρισε μέχρι σήμερα η ανθρωπότητα, της μεγάλης σταλινικής εποχής, της εποχής του κομμουνισμού.
Γι' αυτό είναι και μεγάλος.

Στην ιστορία πολλούς είπανε και λένε μεγάλους. Όμως πολλοί λίγοι αξίζουν αυτόν τον τίτλο. Μεγάλος δεν μπορούσε να είναι ένας τυχοδιώκτης σαν τον Χίτλερ, που δοκίμασε να γυρίσει την ιστορία προς τα πίσω και ματοκύλισε τον κόσμο. Ούτε μπορεί να 'ναι ποτέ μεγάλος ένας εγκληματίας σαν τον Τσόρτσιλ, τον εχθρό κάθε προοδευτικού κινήματος, τον εμπρηστή ενός νέου πόλεμου. Ο Στάλιν όμως είναι και παραείναι μεγάλος, όπως είναι κι ο Λένιν και ο Μαρξ. Ένας ρώσος μαρξιστής, πολύ σωστά είπε ότι μεγάλος άνδρας είναι εκείνος που "βλέπει μακρύτερα από τους άλλους και θέλει δυνατότερα από τους άλλους". Το "να βλέπεις μακρύτερα από τους άλλους" σημαίνει να βλέπεις ότι η ιστορία κινιέται προς τα μπρος, προς την πρόοδο και ταυτόχρονα να συλλαμβάνεις κάθε φορά τους νόμους αυτής της κίνησης. Και το "να θέλεις δυνατότερα από τους άλλους", σημαίνει να χεις όλη την αλύγιστη θέληση και δύναμη που χρειάζεται, για να μπεις επικεφαλής αυτής της ιστορικής κίνησης, να συντρίψεις κάθε παλιό και σάπιο και να οδηγήσεις την ανθρωπότητα σ' έναν καινούργιο πιο πολιτισμένο, πιο ευτυχισμένο και πιο χαρούμενο δρόμο.

Σήμερα κανένας δε βλέπει μακρύτερα από το Στάλιν και κανένας δεν έχει δυνατότερη θέληση από το Στάλιν.
Και βλέπει μακρύτερα από κάθε άλλον ο Στάλιν, γιατί στάθηκε ο καλύτερος, ο πιο πιστός μαθητής και συνεχιστής του έργου του Μαρξ και του Λένιν. Γι' αυτό είναι καταπληχτική η δύναμη της επιστημονικής του πρόβλεψης. Όταν μιλάει ο Στάλιν, μιλάει η ζωή, η αλήθεια, η πείρα ολόκληρων αιώνων. Στα λόγια του καθρεφτίζεται ολοζώντανο το παρόν και ζωγραφίζεται με ακρίβεια το μέλλον. Ο, τι λέει ο Στάλιν γίνεται. Είπε πριν την επανάσταση ότι μπορεί η Ρωσία να ανοίξει πρώτη το δρόμο προς το σοσιαλισμό και τον άνοιξε. Είπε ότι μπορεί να ανοικοδομηθεί ο σοσιαλισμός στη Ρωσία και ανοικοδομήθηκε. Είπε από το 1925 ότι θα νικήσει η Κινεζική Επανάσταση και νίκησε. Είπε ,όταν ο Χίτλερ ήταν παντοδύναμος ότι ο χιτλερισμός θα συντριβεί και συντρίφτηκε. Είπε ότι θα ανοικοδομηθεί ο κομμουνισμός στη Ρωσία και ανοικοδομείται. Κι όταν σήμερα ο Μαλένκωφ, ένας από τους πιο καλούς μαθητές του Στάλιν, λέει πως "αν οι ιμπεριαλιστές εξαπολύσουν τρίτο παγκόσμιο πόλεμο, ο πόλεμος αυτός θα ναι ο τάφος όχι μονάχα για μερικά καπιταλιστικά κράτη ξεχωριστά, μα για ολάκερο τον καπιταλισμό, ποιος αμφιβάλλει ότι κι αυτό θα γίνει?

Κι έχει την πιο δυνατή θέληση ο Στάλιν, γιατί η πίστη του είναι βουνό και η επίμονη του αμέτρητη. Για το Στάλιν, δεν υπάρχουν εμπόδια και δυσκολίες αξεπέραστες, δεν υπάρχουν φρούρια απόρθητα. Πρωταθλητής στην σκληρή πάλη για τον παγκόσμιο κομμουνισμό, ο Στάλιν διαπαιδαγωγεί όλα τα στελέχη του με το ίδιο του το παράδειγμα στην πάλη με τις δυσκολίες, υπόδειγμα αυταπάρνησης και αυτοθυσίας.
"Να μην αμφιβάλλετε σύντροφοι, γράφει το 1929 στις οργανώσεις και τα μέλη του κόμματος που τον ευχήθηκαν για τα 50χρονα του, να μην αμφιβάλλετε ότι είμαι έτοιμος και τώρα και πάντοτε να δώσω στην υπόθεση της εργατικής τάξης, της προλεταριακής επανάστασης και του παγκόσμιου κομμουνισμού, όλες μου τις ικανότητες κι αν χρειαστεί ακόμα και την τελευταία σταγόνα από το αίμα μου"
Ποιος από τους αντίπαλους μας έχει να επιδείξει παραδείγματα αυτοθυσίας στα "ιδανικά" τους; Μήπως ο Τρουμαν και ο Ατλυ; Μήπως ο Τσαλδαρης και ο Φράνκο; Ή Μήπως η Βασίλισσα της Ολλανδίας ή ο Τσαγκ Κάι Σεκ; Τα "ιδανικά"τους, αυτά που λένε ιδανικά, είναι ψεύτικα, κάλπικα. Γι 'αυτό και οι ίδιοι είναι κάλπικοι και η ιστορία θα τους πετάξει στα σκουπίδια της. Τους μεγάλους ήρωες τους γεννούν τα μεγάλα ιδανικά, το ιδανικό του κομμουνισμού. Αυτό ζει ακόμα κι όταν πεθαίνουν.

"Θα έπαιρνα τον ίδιο δρόμο, αν θα ξανάρχιζα τη ζωή μου, γιατί ο κομμουνισμός είναι τα νιάτα του κόσμου" γράφει λίγες στιγμές πριν τουφεκιστεί από τους χιτλερικούς ο αλησμόνητος Γάλλος διανοούμενους Γκαμπριελ Περί.
Και μια κινέζα κομουνίστρια, που καταδικάστηκε σε θάνατο, φωνάζει στους στρατοδίκες της: "εγώ ξέρω γιατί έζησα και γιατί πεθαίνω. Εσείς μπορείτε να μου πείτε γιατί ζείτε;"
Ο Βούλγαρος Λιουτιμπροτσκι, την ώρα που θα του περνούσαν οι δήμιοι το σκοινί στο λαιμό, γράφει στον πατέρα του, που λύγισε και του προτείνει να αποκηρύξει το κόμμα του για να σωθεί: "Τι μας χρειάζεται, πατέρα, η ζωή μας, αν Σώζοντας τη μείνουμε μονάχα ζωντανά πτώματα που βρωμούν; Θα βαδίσω προς την κρεμάλα ήσυχος και χαρούμενος με καθαρή τη συνείδηση, ότι στη σύντομη, μα γεμάτη αγώνες για τη λευτεριά ζωή μου, δε ντρόπιασα ούτε το όνομα του κόμματος, ούτε το δικό σου, πατέρα. Και με το σκοινί στο λαιμό σας φωνάζω: Ψηλά το κεφάλι πατέρα, αγαπημένη μου γυναίκα, μικρό μου παιδί, που δε σε είδα ποτέ…"
ακόμα ο Χρίστος Φιλιδης γράφει το '43 στην αδελφή του, όταν πάνε να τον εκτελέσουν:
"Δεν έχει σημασία το πόσο θα ζήσεις και ποτέ θα πεθάνεις αλλά πώς θα ζήσεις και πώς θα πεθάνεις"

Και ακόμα με το ιδανικό του κομμουνισμού και με το παράδειγμα του Στάλιν διαπαιδαγωγήθηκαν και πρόσφεραν σήμερα, ο, τι πολυτιμότερο είχαν χιλιάδες έλληνες κομμουνιστές από τον αξέχαστο Αναστασιαδη μέχρι το νεαρό αγρότη της πιο απομακρυσμένης γωνίας της χώρας μας.
Ο, τι πιο αγνό και μεγάλο, ο, τι πιο αληθινό και ανθρώπινο, ο, τι δυνατό και ηρωικό έχει να δείξει η ιστορία σήμερα, αυτό γεννιέται από τις ιδέες του κομμουνισμός, το εμπνέει ο Στάλιν, που ενσαρκώνει την αλύγιστη θέληση και απόφαση εκατομμυρίων μαζών για το γκρέμισμα της σκλαβιάς και το χτίσιμο μιας καινούργιας φωτεινής και χαρούμενης ζωής. Ο Στάλιν ανάθρεψε και διαπαιδαγώγησε το μεγάλο επιτελείο του κομμουνισμού, το Μάο Τσε Τουνγκ, τον Τορέζ, τον Τολιατι, το Ρακοσι, τον Πολιτ, τον Γκοτβαλντ, τον Τσερβενκοφ, τον Πικ, την Πασιοναρα, το Ντεζ, τον Πρεστες, το Ζαχαριάδη και τόσους άλλους αγαπημένους ηγέτες των λαών της γης.

Γι' αυτό σήμερα από τη μια άκρη της γης ίσαμε την άλλη, ο Γάλλος εργαζόμενος, κι ο Ινδός δουλοπάροικος, ο Ιταλός εργάτης κι ο μαύρος της Αφρικής, ο Έλληνας αγρότης κι ο τσοπάνος της Μογγολίας, καθένας που κερδίζει το ψωμί του με τον ιδρώτα του, εύχεται στο Στάλιν από τα τρίσβαθα της καρδιάς του να ζει πολλά-παρά πολλά χρόνια.
αλλά, σύντροφοι, η καλύτερη τιμή, το λαμπρότερο Δώρο που θα μπορούσαμε να προσφέρουμε στον αγαπημένο μας Στάλιν θα είναι να προσπαθούμε όλοι, με μια επίμονη, αδιάκοπη προσπάθεια, να γίνουμε άξια παιδία του. Το Όνειρο κάθε αγωνιστή, πρέπει να ναι να μοιάσει όσο περισσότερο μπορεί με το Στάλιν.

Να διδαχτούμε από τη σοφία του, που με κρυσταλλένια λαμπρότητα και απλότητα βρίσκεται μέσα στα έργα του.
Να μαθαίνουμε, όπως ο Στάλιν, να διδασκόμαστε από το λαό, από τις μάζες.

Να διδαχτούμε από τις έξοχες οργανωτικές του ικανότητες, από τη δύναμη να διαλέγει τα στελέχη και να οργανώνει τον έλεγχο της δουλείας.
Να μας γίνει παράδειγμα η ιδιωτική ζωή του, η απλότητα και η σεμνότητα του, η αποστροφή του στους θορυβοποιούς, τους φλύαρους, τους κόλακες και τους δουλοπρεπείς ανθρώπους.

σύντροφοι και συντρόφισσες,
σήμερα όλοι οι ταπεινοί και κατατρεγμένοι της γης ορκίζονται στ' όνομα του Στάλιν. όλοι όσοι ζουν στην καταφρόνια πιστεύουν ότι θα γίνουν το παν, γιατί τον αγώνα τους τον καθοδηγεί ο Στάλιν. Κι όλοι εμείς οι έλληνες αγωνιστές, πιστεύουμε πως έπαθλο του αγώνα μας θα ναι σύντομα η λαϊκοδημοκρατικη-σοσιαλιστική Ελλάδα, γιατί τον ηρωικό μας αγώνα τον παραστέκει ο Στάλιν και γιατί θα κάνουμε ο, τι μπορούμε να φανούμε αντάξιοι του μεγάλου μας δάσκαλου και αγαπημένου μας συντρόφου και φίλου.

Στ' όνομα του Στάλιν, για τα μεγάλα μας ιδανικά, ποτίστηκε με το αίμα των ηρώων μας και κάθε γωνία της πατρίδας μας. Κι αν αυτή τη στιγμή μπορούσε μαζί μας να φωνάξουν οι πολιτείες και τα βουνά μας, οι κάμποι και τα χώρια μας, θα φώναζαν και θα λέγον:
"Ζήσε ακόμα πολύ, παρά πολύ, μεγάλε Στάλιν!"


από ΥποσκαπτιΞ reloaded 27/07/2007 9:30 μμ.


απο τα πιο γελοια και παιδαριωδη κειμενα που εχω διαβασει ever...

καταντια και δυσφημιση για τον μπελογιαννη. τελικα εχω καταληξει στο συμπερασμα πως ο σταλινισμος σε "εκαιγε"σαν ανθρωπο,σε προσαρμοζε σε μηδενικο iq. επρεπε να προσαρμοστεις σε αυτη τη γελοια και ανοητη σταλινικη φορμουλα,επρεπε να γινειςβλακας με περικεφαλαια για να μπορεσεις να εισαι ο σωστος κομμουνιστης της εποχης. ακομα και ο λογος σου επρεπε να ειναι γελοιος,παιδαριωδης,βλακωδης σαν αυτο του μπελογιαννη. το ιδιο ακριβως συνεβη και με τον μεγαλο μπρεχτ και τα ακρως γελοιακαι αποκαρδιωτικα ποιηματα - υμνους του για τον σταλιν.μιλαμε για προσβολη στην ιδια την τεχνη και μαλιστα απο εναν αποτους μεγαλυτερους θεραποντες της. το μεγαλο κακο που εκανε ο σταλινισμος ξεκινουσε απο τον ανθρωπινο εγκεφαλο. τον εκαιγε.

από θυμωμένη (πολύ όμως...) 27/07/2007 11 μμ.


Μπελογιάννη...ποτέ δεν περίμενα ότι τόσα χρόνια  μετά τον ηρωικό σου θάνατο θα βρισκόταν μια  ανώνυμη κατσαρίδα  που θα  τολμούσε να σε προσβάλει χωρίς να μπορούμε να του ρίξουμε  μερικοί ένα σφουγγαρόπανο στη γελοία του μάπα...

Νίκο Μπελογιάννη...δε ξέρω τι να κάνω αυτή τη στιγμή...που διάβασα το παραπάνω σχόλιο κάποιου ανύπαρκτου "υποσκαπτίξ" ..Να κλάψω για την κατάντια της χώρας μας; Μπα...πολύ του πέφτει. Να τον βρίσω κι ας με "εξαφανίσουν" απ τη ΣΟ; Μπαααα...Κι αυτό πολύ του πέφτει...Να καλέσω φίλους και εχθρούς σου που έμαθαν πολλά απ τη μεγάλη σου σεμνότητα να τον βρίσουν κι αυτοί; κι αυτό  πολύ μου φαίνεται.... Καλλίτερα είναι η σιωπή...Η σιωπή που αξίζει απέναντι στα σκουλήκια που μιλούν για σένα έτσι! Η σιωπή - ίσως κι ένα  δάκρυ - για ΣΕΝΑ ΝΙΚΟ! κι ένα γαρύφαλλο που ποτέ της δεν θα πάρει από κανέναν άνθρωπο η πιο πάνω  κατσαρίδα....Η στάση ζωής σου κι ο ίδιος σου ο θάνατος θα τιμούν για πάντα την αριστερά αυτού του τόπου...

ΥΓ: Αυτόνομε μαοικέ αντιιμπεριαλιστή σ ευχαριστώ που μου θύμησες αυτό τον ΑΝΘΡΩΠΟ

από :'''-( 27/07/2007 11:07 μμ.


polu drama leme! na pas na rwtiseis tis oikogeneies twn diafwnountwn tou kke pou sfaxtikan kata tin periodo tis katoxhs na sou poun gia ton megaleio tou mpelogiannh kai na pas na matheis gia ta ekatomuria thumata  tou olohlhrwtikou sfageiou pou legotan essd api stalin!vre oust!paw stoixhma pws an nikousan oi stalinikoi ston emfulio twra tha klaigame gia ton megalo agwnisth kanellopoulo...:'''-(

από Αλέξανδρος Λ. 27/07/2007 11:08 μμ.


Το γελοίο της υπόθεσης είναι πως ο καθένας παίρνει ντοκουμέντα 50 και 60 χρόνων και τα αξιολογεί σα να ήτανε σήμερα... και το λέω αυτό και για τους υποστηρικτές και για τους ενάντιους...

Ότι γράφτηκε ή υπόθηκε μια συγκεκριμένη χρονική στιγμή μπορεί να αξιολογηθεί μόνο με τα δεδομένα της συγκεκριμένης στιγμής... για όσους δεν το έχετε καταλάβει στο τέλος του Β' ΠΠ ο Στάλιν ήταν η μορφή της νίκης και συνάμμα της επανάστασης... ο κόσμος ελάχιστα είχε ακούσει για τις δίκες της Μόσχας και για γκούλακ... κάποιος πριν λίγες μέρες έστειλε ένα ποστ για την αντικειμενοκοποίηση της ιστορίας και προφανώς είχε δίκιο... όποιος θέλει να διαβάζει και να χρησιμοποιεί την ιστορία μπορεί να το κάνει μόνο εφόσον έχει αναλύσει τα δεδομένα της εποχής...

Παρεπιπτόντως, όσοι μετέχουν στο ίντυ τα τελευταία χρόνια ξέρουν αν είμαι σταλινικός ή όχι... οπότε όσοι αντι-σταλινικοί δεν είστε διακοπές κάντε κράτει :-)

από προβοκάτορας 28/07/2007 12:11 πμ.


Ο Στάλιν καρδιά της καρδιάς του;
Πόσο ερωτικός μπορούσε να γίνει αυτός ο Μπελογιάννης; Αυτή η καψούρα τον έφαγε στο τέλος βέβαια...

από Φοίβος 28/07/2007 1:27 πμ.


Για αυτόν που κράτησε κάστρο άπαρτο την αξιοπρέπεια και εμπλούτισε το λεξικό δίνοντας παράδειγμα σε ορισμούς.

Έχουμε υποχρέωση να επιδεικνύουμε και να διδάσκουμε ως παράδειγμα τον Νίκο Μπελογιάννη. Γιατί δεν υπάρχει πλούτος παραδειγμάτων και δυστυχώς δεν περιλαμβάνετε ως στάση ζωής στα αυτονόητα. Άνθρωποι όπως ο Νίκος  και αρκετοί άλλοι, μας βγάλανε στον δρόμο, μας δείξανε το παράδειγμα. το δρόμο της αξιοπρέπειας, της συλλογικότητας, της ιερότητας του σκοπού και μας κάνανε μια γενιά ελεύθερα σκεπτόμενη και ανυπότακτη. Όσο μας το επιτρέπουν οι βιολογικές μας δυνάμεις θα το κρατήσουμε. Νοιώθουμε την ανάγκη, το καθήκον και την υποχρέωση να το μεταλαμπαδεύσουμε και στους νεώτερους. Ξέρουμε ο Νίκος Μπελογιάννης γιατί και από ποιούς δεν επιλέχθηκε να είναι υποψήφιος Βουλευτής. Ξέρουμε γιατί δεν προχώρησε ο ΕΛΑΣ και υπογράφτηκε η Βάρκιζα. Ξέρουμε γιατί στο πρόσωπο του Λένιν και του Στάλιν εκείνες οι γενιές έβλεπαν τον λυτρωτή τους. Στην ιστορία υπάρχουν πάντα τα μελανά σημάδεια από τις λάθος ερμηνείες ή τις μικροαστικές σκοπιμότητες. Έχουμε σήμερα την δυνατότητα να κρίνουμε το χθές όμως με ιστορικότητα και πάντα με γνώση των δεδομένων της εποχής. Δεν είμαι ΚΚΕ και δεν το λέω για να μην μου την πέσουν, αλλά γιατί για μένα το ΚΚΕ τέλειωσε τον ρόλο του στην Βάρκιζα. Σίγουρα χρειαζόμαστε ένα επαναστατικό κίνημα, όμως με δεδομένα του σήμερα, κριτική του χθες χωρίς αφορισμούς και σεβασμό σε πρόσωπα-αγωνιστές όπως Μπελογιάννης. Ευχαριστώ για τον χρόνο σας.


δημοσιεύονται στην ιστοσελίδα http://www.geocities.com/essd1917/

που είναι αφιερωμένη στον Ιωσήφ Β. Στάλιν.

Ιωσήφ Βησσαριόνοβιτς Στάλιν

Οχι, δεν είναι αλήθεια. Δεν είναι αλήθεια.
Σταματήστε λοιπόν τις καμπάνες. Σταματήστε τις
Ο Ιωσήφ Στάλιν δεν πέθανε.
Είναι παρών ο Στάλιν στο παγκόσμιο πόστο του.
Ο Στάλιν ανεβάζει στις επάλξεις των πέντε ηπείρων τις σημαίες της ειρήνης.
Ο Στάλιν ετοιμάζει με το σκόρπιο αλεύρι του κόσμου
Ενα ολοστρόγγυλο καρβέλι υγείας.
Σταματήστε λοιπόν τις καμπάνες. Σταματήστε τις.
Οσο κι αν μονόφθαλμα κανόνια στρέφουν το μαύρο ρύγχος τους ίσα κατά την υψικάμινο των ελπίδων μας ο Στάλιν αγρυπνεί στο παγκόσμιο πόστο του.
Σώπα γιαγιά και σκούπισε με το τσεμπέρι σου τα μάτια σου.
Οταν σβύνει η φωτιά σου κάτω από το τσουκάλι σου
Είναι ο Στάλιν που σκύβει και φυσάει τη φωτιά σου ν' ανάψει.
Οταν λείπει από το τραπέζι μας το ψωμί κι από το στρώμα μας τ' όνειρο κι απ' το δώμα μας το λυχνάρι είναι ο Στάλιν που ανάβει τα μεγάλα ηλεκτρικά στον ορίζοντα κι ακούμε κάτω από τα τούνελ της νύχτας τη βοή των τραίνων που μεταφέρουν λάδι και ψωμί και κάρβουνο στους πεινασμένους.
Γιατί ο Στάλιν είναι ο πρωτογιός των προλετάριων κι ο Στάλιν είναι ο πατέρας τους
Για τούτο κι ο πιο μαύρος τοίχος της πιο μαύρης νύχτας
Είναι γιομάτος απ' τους σωλήνες του φωτός.
Σταματήστε λοιπόν τις καμπάνες
Οι αιώνες σκαρφαλώνουν στην κορυφή της ψυχής του ν' ανασάνουν μην πείτε πως ο ήλιος ορφάνεψε. Κοιτάχτε
Κάθε ήλιος και σελίδα - μέρα με την ημέρα - με τους ήλιους των 74 χρόνων του έφτιαξε ένα χοντρό βιβλίο από ατσάλι και τ' ακούμπησε στα γόνατα του κόσμου

Ιωσήφ Βησσαριόνοβιτς Στάλιν
Το έργο του: Λευτεριά
Σταματήστε λοιπόν τις καμπάνες κι ακούστε
Πάνου από την κόκκινη πλατεία στην εξέδρα του ήλιου
ο Ιωσήφ Βησσαριόνοβιτς Στάλιν μιλάει: "Υπερασπείστε, Λαοί, την Ειρήνη".

Γιάννης Ρίτσος

Το μεγάλο αγκωνάρι

Οταν οι εργάτες χτίζουν τις μεγάλες γέφυρες για να περάσει το μέλλον
Στάλιν ζει.
Οταν οι κόκκινοι φαντάροι αγρυπνάνε για την πατρίδα τους και την Ειρήνη
Ο Στάλιν ζει.
Οταν μισούμε τον πόλεμο, όταν αντιστεκόμαστε στον πόλεμο
Ο Στάλιν ζει.
Οταν ελπίζουμε, όταν τραγουδάμε, όταν παλεύουμε
Ο Στάλιν ζει.

(...)

Γιατί ο Στάλιν δεν είναι ένας άνθρωπος για να μπορεί να πεθάνει
Ο Στάλιν είναι η ελπίδα και το ψωμί, είναι τ' ατσάλι και η Ειρήνη.
Ο Στάλιν είναι ποτάμι και φράγμα, υψικάμινος και σημαία.
Ο Στάλιν είναι το μεγάλο αγκωνάρι που ακουμπάει ο κόσμος.

(...)

Τάσος Λειβαδίτης

από Chernhshevsky 28/07/2007 2:04 πμ.


Kαι φροντισε το κκε και ο ρουφιανος ο ζαχαριαδης να τον στησουν στον τοιχο στις 31 μαρτιου του 52.Φυσικα το κομμα που εχει προδοσει τους κοινωνικους αγωνες και ειχε τυφλη πιστη σε σταλιν και ε.σ.σ.δ.,συνεχιζει να εξυμνει τον ζαχαριαδη και τον σταλιν και συνεχιζει να κανει την παπια για εκατομμυρια εκτελεσεις στην πρωην σοβιετικη ενωση αλλα και στο ανατολικο μπλοκ γενικα.Οσοι διαφωνουσαν με τα κομμουνιστικα κρατη τους ετρωγε το μαυρο το σκοταδι.Ακομα και χιλιαδες κομμουνιστες που διαφωνησαν με κκε και με την πολιτικη των κομμουνιστικων χωρων,ελιωσαν σε κομμουνιστικες φυλακες και σε στρατοπεδα εργασιας.Για τετοια "ελευθερια" μιλαμε.Πληρης υποδουλωση στο σφυροδρεπανο και στους ερυθροφρουρους.Και ας λενε οτι θελουν τα εναπομειναντα "ζομπι" και οι νοσταλγοι του σταλιν,του μαο του λενιν και του ανατολικου μπλοκ.Σκοταδισμος σαν αυτος των φασιστων,πλυση εγκεφαλου για μια "ελευθερη" κομμουνιστικη κοινωνια και τριχες.Προπαγανδιστηκαν πολλοι αγνοι αγωνιστες οι οποιοι φαγαν την παραμυθα και συρθηκαν στο αρμα του κκε και των σοβιετικων,νομιζοντας οτι πολεμανε και αγωνιζονται για την ελευθερια.ΤΡΙΧΕΣ ΚΑΤΣΑΡΕΣ.Για τους αμερικανους και τους καπιταλιστες για ολα εφταιγαν οι κομμουνιστες που θελουν να υπονομευσουν την ελευθερια της δυσης και την δημοκρατια.Για τους κομμουνιστες και τους σοβιετικους εφταιγαν οι ιμπεριαλιστες της δυσης και του καπιταλισμου που θελαν να υπονομευσουν τον σοσιαλισμο και τη επανασταση,δηλητηριαζοντας τις κομμουνιστικες ιδεες και τα οραματα."ΠΡΑΚΤΟΡΕΣ ΤΗΣ Ε.Σ.Σ.Δ. ΚΑΙ ΠΡΟΔΟΤΕΣ ΟΙ ΜΕΝ" "ΠΡΑΚΤΟΡΕΣ ΤΗΣ ΔΥΣΗΣ ΚΑΙ ΦΑΣΙΣΤΕΣ ΟΙ ΔΕ".Βρε ουστ απο δω,κανενας νταβας πανω απ το κεφαλι μας.

ΚΑΝΕΝΑ ΚΡΑΤΟΣ ΠΟΤΕ ΚΑΙ ΠΟΥΘΕΝΑ ΘΑΝΑΤΟΣ ΣΤΑ ΑΦΕΝΤΙΚΑ.

*Μεγα λαθος του μπελογιαννη που πιστευε σε σταλιν και σοβιετικη ενωση.Και νομιζε οτι ολα καλα στο κομμα και δεν τρεχει τιποτα,και οτι το κκε αγαπαει τους συντροφους και δρα για το καλο του λαου και των κομμουνιστων.ΑΜ ΔΕ!!! Ρουφιανος δεν ηταν,δεν χαφιεδισε για να γλυτωσει,μεχρι τελους πιστος στις ιδεες του.Αλλα ΠΑΡΑΜΥΘΙΑΣΤΗΚΕ και αυτος οπως παρα πολλοι αλλοι.Ιδεολογικα διαφωνω με τον μπελογιαννη σε πολλα,αλλα αυτο δεν σημαινει οτι δεν ηταν αγωνιστης.Οπως και αλλοι κομμουνιστες.Απλα να ξερουν καποιοι οτι τα εγκληματα του κομμουνισμου δεν εχουν να ζηλεψουν και πολλα απο αυτα του καπιταλισμου.

από ΥποσκαπτιΞ reloaded 28/07/2007 11:21 πμ.


και κατεβασε τα καδρα με τον σταλιν και τον μπελογιαννη απο το

προσκεφαλο σου.

 

η ευλαβεια με την οποια αντιμετωπιζεις το θεμα δειχνει οτι εισαι μια

πιστη που της προσβαλαν τα ιερα και τα οσια. δειχνει ελλειψη κριτικης

και αυτοκριτικης διαθεσης η οποια για μενα ειναι το βασικο

χαρακτηριστικο οσως θελουν να ανηκουν σε αυτον τον ευρυ χωρο που

ονομαζεται αριστερα. ανηκεις πιο πολυ στο χωρο της θρησκειας παρα

της αριστερας,στο χωρο της πιστης παρα της (αυτο)κριτικης και

θυμωσες σαν πιστη που της θιξαν τον αγιο.

 

διαφορετικα,θα εβλεπες οτι ΚΑΙ ΕΓΩ λυπηθηκα γι αυτο το γελοιο

κειμενο απο τον μπελογιαννη η γελοιοτητα του οποιου (κειμενου)

οφειλεται στην προσκοληση του στον σταλινισμο.

διαφορετικα θα εβλεπες οτι η εκτιμηση μου στον αγωνιστη μπελογιαννη

ειναι ισαξια με την εκτιμηση μου στον μεγαλο μπρεχτ ο οποιος εκανε

το λαθος σε μια στιγμη της ζωης του να προσκοληθει στον σταλινισμο

και να δωσει καποια απο τα πιο γελοια ποιηματα στην ιστορια της

λογοτεχνιας.

 

αλλα βεβαια σου θιξαμε τα ιερα και τα οσια. ετσι την καταντησατε

την αριστερα,αγιογραφια και οσιομαρτυρες. καθηστε λοιπον με τους

αγιους σας να κανετε τρισαγια και αφηστε εμας τα σκουληκια οταν

βλεπουμε κατι γελοιο να το λεμε. ακομα και αν προερχεται απο

καποιον σπουδαιο ανθρωπο,ειτε λεγεται μπρεχτ ειτε μπελογιαννης ειτε

οτιδηποτε αλλο...

από οτι 28/07/2007 1:12 μμ.


ο Κομμουνισμός δεν είναι τίποτα άλλο παρά μία θρησκεία.

Με τους αγίους της (Μαρξ, Λένιν, Στάλιν), τους αρχάγγελους (Ένγκελς κλπ), τους ευαγγελιστές (Γκόρκι κλπ),τις εκκλησίες (Περισσός) τους κατά τόπους αρχιεπισκόπους   (Παπαρήγα) ...

από Παπα-Αλαβάνος 28/07/2007 11:09 μμ.


Ο πολυχρονεμένος Στάλιν και ο θείος Ενβέρ

Σίμος Βερβερίδης

Μαρία Μποντίλα, «Πολύχρονος να Ζείς, Μεγάλε Στάλιν»: Η Εκπαίδευση των Παιδιών των Ελλήνων Πολιτικών Προσφύγων στα Ανατολικά Κράτη (1950-1964),
Μεταίχμιο, 2004, σελ. 360, ?17.00

 

Τι θα συνέβαινε, εάν ο ΕΛΑΣ είχε βγει νικητής στα Δεκεμβριανά; Ιδού ένα ερώτημα «virtual history», που αποτελεί κάτι παραπάνω από ένα απλό διανοητικό παιγνίδι για ιστορικούς, αφού επιτρέπει, αλλά και ενθαρρύνει, ένα ταξίδι περιπέτειας στα αποθέματα της συλλογικής μνήμης των πολιτών. Ένα ταξίδι με ανατροπές, εναλλακτικές θεωρήσεις και ερμηνείες, έξυπνους συνδυασμούς αναπόφευκτων και μη καταστάσεων και γεγονότων και, πάνω απ? όλα, μεταφορές, συγκρίσεις και αξιολογήσεις «εικόνων» που κατασκευάσθηκαν στο διάβα του χρόνου - εικόνες, από τις οποίες άλλες άντεξαν κι άλλες κατέρρευσαν...

Όσες απαντήσεις κι αν δίνονταν στο αρχικό ερώτημα-αφορμή για το φανταστικό ταξίδι, απείρως πιο ενδιαφέρουσα θα μου φαινόταν πάντοτε εκείνη που ως αφετηρία θα είχε την εκπαίδευση των παιδιών και τα σχολικά βιβλία. «Λεπτομέρεια!», θα πείτε. Και ίσως δεν έχετε άδικο. Αλλά και η λεπτομέρεια σε αυτή την περίπτωση έχει την ιδιαίτερη, ξεχωριστή της σημασία, για δύο πολύ σημαντικούς λόγους.

Ο πρώτος λόγος έχει να κάνει με τον ιδιαίτερο ρόλο της εκπαίδευσης -και συνάμα της προσφιλούς «διαπαιδαγώγησης» των «νέων οικοδόμων του σοσιαλισμού»- σε όλα τα καθεστώτα του «υπαρκτού σοσιαλισμού», στην κεντρική και ανατολική Ευρώπη, όσο και στα γειτονικά μας κράτη των Βαλκανίων.

Ο δεύτερος λόγος συνδέεται άμεσα με την ύπαρξη πληθώρας τεκμηρίων για τη σχολική ζωή σε νησίδες με ελληνικό χρώμα στην επικράτεια των καθεστώτων του «υπαρκτού σοσιαλισμού»: μαθήματα και βιβλία στην ελληνική γλώσσα, συμπεριφορές Ελλήνων δασκάλων και μαθητών σε δημοτικά σχολεία. Πολύ περισσότερο δε, στο βαθμό που αυτά τα τεκμήρια δεν περιορίζονται σε μία και μόνη χρονική περίοδο (π.χ. τις δύο πρώτες μεταπολεμικές δεκαετίες), αλλά ούτε και σε έναν μόνο τόπο (π.χ. μία πόλη ή χώρα).

Με οδηγό τα τεκμήρια αυτά της σχολικής ζωής στις κοινότητες των Ελλήνων πολιτικών προσφύγων στις χώρες της κεντρικής και ανατολικής Ευρώπης, αλλά και στις «μειονοτικές ζώνες» των Ελλήνων Βορειοηπειρωτών στην αλήστου μνήμης Λαϊκή Δημοκρατία της Αλβανίας, το ερώτημα για το τι θα συνέβαινε, εάν ο ΕΛΑΣ έβγαινε νικητής τον «Μεγάλο Δεκέμβρη του ?44», μπορεί τουλάχιστον να βρει -έστω κατά ένα μέρος- εύλογες απαντήσεις. Απαντήσεις που, με τη σειρά τους, θα διαμορφώσουν εικόνες, θα ψηλαφήσουν συμπεριφορές, θα ξαναθέσουν σε κίνηση τον μηχανισμό παραγωγής της συλλογικής μνήμης...

 

Εικόνα πρώτη: Χειμώνας του 1952, κάπου στην Ανατολική Ευρώπη (ίσως και στη μακρινή Τασκένδη). Οι μικροί «πιονέροι» με τα άσπρα πουκάμισα, τα κοντά παντελονάκια και το κόκκινο μαντήλι περασμένο επιδέξια στο λαιμό είναι υποχρεωμένοι να επιστρατεύσουν όλη την καλλιγραφική τους δεινότητα για να μεταφέρουν στο τετράδιο τους ακριβώς με τον ίδιο τρόπο που είναι αποτυπωμένη στο αλφαβητάριο τους τη φράση: «Ζήτω ο Ζαχαριάδης».

Εικόνα δεύτερη: Άνοιξη του 1989, στο χωριό Βόδιστρα της περιφέρειας της Δρόπολης. Οι μικροί «πιονέροι» με τα άσπρα πουκάμισα, τα κοντά παντελονάκια και το κόκκινο μαντήλι περασμένο επιδέξια στο λαιμό είναι υποχρεωμένοι να επιστρατεύσουν όλη την καλλιγραφική τους δεινότητα για να μεταφέρουν στο τετράδιο τους ακριβώς με τον ίδιο τρόπο που είναι αποτυπωμένη στο αλφαβητάριο τους τη φράση: «Ο θείος Ενβέρ ζει στις καρδιές μας». (Στη συγκεκριμένη περίπτωση, το μάθημα καλλιγραφίας των μικρών Βορειοηπειρωτών αποτελούσε ένα υποχρεωτικό μνημόσυνο, καθώς ο «θείος Ενβέρ» είχε εγκαταλείψει τα εγκόσμια από τον Απρίλιο του 1985. Ο διάδοχος του, Ραμίζ Αλία, δεν είχε καν προλάβει να καταστεί «θείος»...)

Μεταξύ των δύο αυτών εικόνων μεσολαβούν 37 χρόνια και πάνω κάτω έξι φουρνιές μαθητών-«οικοδόμων του σοσιαλισμού». Κι όμως, το «πνεύμα» του Κόμματος παραμένει να δηλώνει σε πείσμα των καιρών το ηχηρό του «παρών», σταθερό και αναλλοίωτο μέσα στο πλαίσιο της μονολιθικότητας που το ίδιο το Κόμμα -ανεξαρτήτως της χώρας προέλευσής του, ανεξαρτήτως του ενός ή άλλου ηγέτη του- είχε επιβάλλει και φρόντιζε να συντηρεί σε κάθε του βήμα, με κάθε του ενέργεια. Το «πνεύμα» του Κόμματος και ο αρχηγός-οδηγητής, ανεξαρτήτως επιθέτου και εθνικότητας...

 

Ας γυρίσουμε και πάλι στις δύο εικόνες, με ό,τι τις συγκροτεί και με ό,τι παράγουν και εκείνες στη συνέχεια.

Εικόνα πρώτη: Στην τάξη του ?52. Ο μικρός πιονέρος είναι αναγκασμένος όπως κάθε καλός μαθητής να σηκωθεί από το θρανίο του και να διαβάσει δυνατά, για να ακουστεί σε ολόκληρη την τάξη, τις λίγες γραμμές από το κείμενο που θα του υποδείξει η δασκάλα του. Και όλως τυχαίως, το κείμενο αναφέρεται στον «σύντροφο Ζαχαριάδη»:

«Εμείς τα παιδιά τον αγαπούμε πολύ το σ. Νίκο Ζαχαριάδη. Και εκείνος μας αγαπάει πάρα πολύ, και μας φροντίζει.
Μας θέλει να είμαστε φρόνιμα παιδιά, και να μαθαίνουμε γράμματα πολλά.
ΖΗΤΩ Ο σ. ΝΙΚΟΣ ΖΑΧΑΡΙΑΔΗΣ!»

Εικόνα δεύτερη: Στην τάξη του ?89. Ο μικρός πιονέρος έχει σηκωθεί από το θρανίο του και διαβάζει με όση δύναμη διαθέτει τις λίγες γραμμές από το κείμενο που του έχει υποδείξει η δασκάλα του:

«Ποτέ δεν θα ξεχάσω το θείο Ενβέρ. Αυτός αγαπούσε πολύ τα παιδιά. Θα είναι πάντα ο μεγάλος δάσκαλός μας.»

Τα δύο κείμενα ανήκουν και υπηρετούν το ίδιο σύστημα αξιών, που προέβλεπε και απαιτούσε τη θρησκευτική λατρεία του μοναδικού -κάθε φορά- ηγέτη, του ενός και μοναδικού αρχηγού-οδηγητή, που είναι «πανταχού παρών και τα πάντα πληρών». Ακόμη και μετά τον θάνατο του, αλλά ουδέποτε μετά την αποκαθήλωση του...

Αν ο ΕΛΑΣ είχε βγει νικητής τον Δεκέμβρη, οι παππούδες και οι πατεράδες των σημερινών Αθηναίων 25άρηδων -ασχέτως αν ζούσαν στον Ποδονίφτη, στο Δουργούτι, στην Κυψέλη ή στα Σεπόλια- είναι κάτι παραπάνω από σίγουρο ότι κάθε «17 Απρίλη» θα ήταν υποχρεωμένοι να απαγγέλουν, στεντορεία τη φωνή, το ποίημα «17 Απρίλη 1903 / Στα γενέθλια του σ. Νίκου Ζαχαριάδη»:

«Κι ανοίγεις, δείχνεις δρόμους, στο λαό
που στο τιμόνι ακούραστο κι ορθό
σε βρίσκει κι αντιδρά στην τρικυμία
μ? αυτοπεποίθηση, με μια ηρεμία!...
Μιάς κ? έτοιο, σπάνιο, του ?λαχε αγαθό
Οδηγητή να σ? έχει κι αρχηγό!»

Με την ίδια προφανώς κατάνυξη, οι δάσκαλοι της εποχής θα υποδείκνυαν στους νεαρούς «οικοδόμους του σοσιαλισμού» να μάθουν να απαγγέλλουν το ποίημα του Δήμου Ρέντη «Για τη γιορτή σου, σύντροφε Στάλιν»:

«Πολύχρονος να ζείς Μεγάλε Στάλιν,
τη Νίκη, που σμιλεύεις να τη δείς,
τους πόθους μας ν? αράζουν σ? ακρογιάλι
και την ειρήνη, ανάμεσα μας, να χαρείς.»

Στον ίδιον ανήκει και το ποίημα για τον «Θάνατο του Στάλιν», που υπήρχε στα αναγνωστικά των μαθητών στις νησίδες-επικράτεια του μικρού ελληνικού κομμουνιστικού «παραδείσου», μέχρι και την λήξη της «προσωπολατρείας» με το 20ο συνέδριο του ΚΚΣΕ:

«Ο Καπετάνιος πέθανε!... Ο Καπετάνιος πάει!...
Σταθήτε ν? έρμες μηχανές! Σκύφτε κ? οι θερμαστάδες!
Ο Καπετάνιος πέθανε!... Κλάφτε βουνά! Πελάγη!
Κλάψε βαριόμοιρε Βοριά! Ο Καπετάνιος πάει!...»

Το μοτίβο του καπετάνιου έχει χρησιμοποιήσει και ο «ποιητής» Θεοδόσης Πιερίδης για να αποδώσει την πρέπουσα κομματική ευλάβεια στον Νίκο Ζαχαριάδη:

«Καπετάνιε μας, γειά σου! Με το νου, την καρδιά σου
θα μας πας στο λιμάνι& Καπετάνιε μας γειά σου!»

Αν, λοιπόν, ο ΕΛΑΣ είχε βγει νικητής τον Δεκέμβρη, οι μικροί πιονέροι στις κεντρικές συνοικίες ή στα εργατικά προάστια της ελληνικής πρωτεύουσας δεν θα διδάσκονταν μόνον την πίστη στο γραμματέα-Καπετάνιο (σε όλες τις εκδοχές του). Αλλά θα «μάθαιναν» και το πώς θα έπρεπε να αγαπούν -μετά αφοσιώσεως- τη Σοβιετική Ένωση και τη «μάνα» της, τη «Μεγάλη Οχτωβριανή Επανάσταση». Και μαζί τους, τους εκάστοτε ηγέτες της, που όλοι, μηδενός εξαιρουμένου, είχαν το προνόμιο «να αγαπούν και να φροντίζουν τα παιδιά»...   

 

Ο Σίμος Βερβερίδης είναι εκπαιδευτικός. Το υλικό για την σύνθεση της πρώτης εικόνας προέρχεται από το βιβλίο της δρ. Μαρίας Μποντίλα, ενώ το αντίστοιχο υλικό για την δεύτερη εικόνα προέρχεται από το Αλφαβητάριο για τα σχολεία της ελληνικής μειονότητας στην Αλβανία (η συγκεκριμένη έκδοση έχει στοιχειοθετηθεί σε τυπογραφείο του Αργυροκάστρου και εκτυπώθηκε στα Τίρανα το 1989).

Πηγή : http://www.epikentra.gr/web/index.php?option=com_content...

από Απροβλεπτος 29/07/2007 12:50 πμ.


  Πολυ δυνατο το κειμενο και αν καποτε υπαρξει ινστιτουτο ερευνας και μελετης του χριστιανισμου και των ιστορικων μεταλλαξεων του, τοτε πραγματι, το κειμενο αυτο, μαζι με τα ποιηματα που εκτεθεικαν, πρεπει να ειναι απο τα βασικα κειμενα μελετης!!! Δεν ειρωνευομαι καθολου. Διοτι η κεντρικη ιδεα του Νικου, που το κανει ξεχωριστο και καλυτερο π.χ. απο τα ποιηματα, ειναι ο ΧΡΟΝΟΣ και η ΠΡΟΒΛΕΨΗ του ΧΡΟΝΟΥ, τα οποια αποδιδει ως χαρακτηριστικα στον Σταλιν, και η δυναμη να τα πραγματοποιει. Εδώ θετει ο Μπελογιαννης τον προφητη, που εχει και την δυναμη να πραγματοποιει την προφητεια! Φοβερο, και δεν το ειχαι πιασει ετσι μεχρι τωρα. Δεν προκειται απλως για μια θρησκευτικοτητα αλλα για τη συγκεκριμενη θρησκευτικοτητα του χριστιανισμου! Η ανάγκη του ανθρώπου να προβλεπει και να χειριζεται τον χρονο, μια "ατομικη υπαρξιακη ανάγκη" του ατομου, παιρνα σε κοινωνικη λειτουργία!!! Ωραια πραγματα.

από Λυσιέν 29/07/2007 1:18 πμ.


για τα γεννέθλια του μεγαλύτερου ηγέτη της εργατικής τάξης στον 20ο αιώνα.

ευχές. Τί θέλατε να λέει; Χρόνια σου πολλά ηγέτη μας. Και του χρόνου; :-)

Α και ο φίλος δεν τα ξέρει καλά μετά τη Βάρκιζα έγινε ο εμφύλιος. Μη μου πεις ότι είσαι με τον αστικό στρατό ενάντια στον ΔΣΕ; Μπράβο, η επανάσταση ξεχειλίζει από τα μπατξάκια σου :-). Πάντως μην ασχολείσαι μάτια μου τότε με τον Μπελογιάννη γιατί αυτός πήρε μέρος σε αυτόν και μεγαλούργησε σαν πολιτικός επίτροπος.

Για τις δίκες της Μόσχας, να τις βρείτε στο ίντερνετ, να τις διαβάσετε. Αποδεικνύουν ότι ο οπορτουνιστικός κατήφορος δεν έχει επιστροφή καταλήγει σε συνεργασίες με ΝΑΖΙ. Δείτε τους αρχειομαρξιστές στην Ελλάδα που με την υπονομευτική τους δράση στήριζαν τον Ράλλη και ο αρχηγός τους, στο τέλος του εμφυλίου, έστειλε συγχαρητήρια με δημόσια επιστολή στον αστικό στρατό!!!.

 Κάμενεφ, Ζηνόφιεφ, Τρότσκι διοργάνωναν από κοινού σαμποτάζ στην παραγωγή και εκτελέσεις επαναστατών (βλέπε Κίροφ, ένα από τα αξιολογότερα νεαρά υψηλά στελέχη του κόμματος),
οι δυο πρώτοι εκμεταλλευόμενοι των θέσεων τους ως υψηλά οικονομικά στελέχη της σοβιετικής διοίκησης (αφού πρώτα το κόμμα τους είχε ανεχτεί για χρόνια στις γραμμές του και τους ξαπόστειλε λόγω του χαμαιλεοντισμού τους)
και ο τελευταίος έχων κοννέ με στρατηγούς και αξιωματικούς του κόκκινου στατού


από Λυσιέν 29/07/2007 1:32 πμ.


οι Μπελογιάννης, Στάλιν, Ζαχαριάδης. Για να ακούσω;

Οσον αφορά τον Ζαχαριάδη και τις μαλακιούλες ότι αυτός ... έδωσε τον Μπελογιάννη στο απόσπασμα, τί να πω.

Υπάρχουν στιγμές που συναντάς την απίστευτη ηλιθιότητα και τότε παθαίνεις απλά αμηχανία.Δεν μπορείς να πεις τίποτα.

Αντε τώρα να του εξηγήσεις του τυπά,

  1. την καιροσκοπική δράση του Πλουμπίδη που είχε αναλάβει αποστολή να έρθει σε συνενόηση με τα στελέχη της ΕΔΑ για συνεργασία στις εκλογές και αυτός διαπραγμάτευε από μόνος του την διάλυση του παράνομου μηχανισμού και την διάχυση του κόμματος στην ΕΔΑ!!!!!!!
  2. την καιροσκοπική, αναπάντεχη, εξωφρενική και συνάμα προκλητική από τον πρώτη τη τάξη καθοδηγητή του παράνομου μηχανισμού του κόμματος, που ήξερε ονόματα, διεθύνσεις αγωνιστών, συνωμοτών για γιάφκες, οπλοστάσια, ραδιοπομπούς, τυπογραφεία κτλ...  στην Ελλάδα να στέλνει επιστολή, και να ζητά να ανταλλάξει θέση στο απόσπασμα με τον Μπελογιάννη, που από ότι φαίνεται πιάστηκε μαζί με πολλούς άλλους από εσωτερικό ρουφιάνεμα. Και στο τέλος να συλλαμβάνεται και ο ίδιος
  3. την καιροσκοπική, λιπόψυχη αντίδραση του Γλέζου να κατέβει ο Μπελογιάνης υποψήφιος της ΕΔΑ στις βουλευτικές, γιατί θαρρούσε ότι προκαλούσε αρκετά τους κρατούντες και η ΕΔΑ θα βρισκόταν στην παρανομία!!!


...

από ναπωκάτι 29/07/2007 3:43 πμ.


Ο ισχυρισμός πως ο Ζαχαριάδης "έδωσε τον Μπελογιάννη στο απόσπασμα" είναι απλώς πρόστυχος. Και σαν πρόστυχος ισχυρισμός δε χωράει πολλά αντεπιχειρήματα, αφού ο ίδιος δεν συνιστά κάποιο επιχείρημα αλλά απλώς έναν πρόστυχο ισχυρισμό. Από κει και πέρα όμως, "λυσιέν", θα έπρεπε να εξηγήσεις τι σχέση έχουν αυτά που γράφεις για τον Πλουμπίδη (κι ακόμα και για το Γλέζο) με το ότι ο Ζαχαριάδης δ ε ν "εδωσε το Μπελογιάννη στο απόσπασμα". Τι σχέση έχει το ότι ο Μπελογιάννης βρέθηκε στο απόσπασμα με το ότι ο Πλουμπίδης -κατά τα γραφόμενά σου- "διαπραγμάτευε από μόνος του την διάλυση του παράνομου μηχανισμού και την διάχυση του κόμματος στην ΕΔΑ"; Τι σχέση έχει επίσης το ότι ο Μπελογιάννης βρέθηκε στο απόσπασμα με το ότι ο Πλουμπίδης "ζητά να ανταλλάξει θέση στο απόσπασμα με τον Μπελογιάννη"; Καμιά σχέση δεν έχουν: Είτε ο Πλουμπίδης "διαπραγμάτευε" είτε όχι, αυτό δεν άλλαζε τη θέση του Μπελογιάννη σαν μελλοθάνατου. Όπως δεν δυσχαίρανε τη θέση του Μπελογιάννη σα μελλοθάνατου το γεγονός ότι ο Πλουμπίδης ζήτησε να πάρει ο ίδιος τη θέση του στο απόσπασμα. Κι αυτές, επίσης, οι νύξεις για τα όσα πολλά γνώριζε ο Πλουμπίδης για τον παράνομο μηχανισμό του ΚΚΕ την ώρα που -έστω απεγνωσμένα- πρότεινε την παράδοσή του με αντάλλαγμα τη ζωή του Μπελογιάννη, είναι τουλάχιστον "ανοίκειες" και μάλλον προσβλητικές για τον Πλουμπίδη, ο οποίος δεν γλύτωσε, όπως γνωρίζεις, την εκτέλεση χρησιμοποιώντας αυτές τις γνώσεις του, αλλά έδωσε τη ζωή του δηλώνοντας πως τιμή του είναι η τιμή του κόμματός του. Νομίζω πως χρειάζεται λίγη μεγαλύτερη σεμνότητα όταν κρίνουμε μεγέθη αυτοθυσίας, τα οποία αυτή τη στιγμή δεν είμαστε σε θέση ούτε να τα διανοηθούμε. Όσο για το Γλέζο και το θέμα της υποψηφιότητας του Μπελογιάννη: Η θέση που λες δεν είμαι σίγουρος αν αφορά το Γλέζο ή άλλα στελέχη της ΕΔΑ. Όποιον όμως και να αφορά, προσωπικά τη θέση αυτή θα την έκρινα πολιτικά: δηλαδή όχι με κριτήριο τη σωτηρία ή όχι του Μπελογιάννη αλλά με κριτήριο το βαθμό πολιτικής προσαρμογής αυτών των στελεχών της ΕΔΑ στους πολιτικούς όρους της μετεμφυλιακής καθεστωτικής τάξης - την οποία προσαρμογή δεν δεν τη ρισκάριζαν ούτε για το Μπελογιάννη ούτε για κανέναν όπως φαίνεται. Από κει και πέρα δεν έχει κανένα νόημα το υπονοούμενο ότι το Μπελογιάννη δεν τον έστειλε στο απόσπασμα ο Ζαχαριάδης αναθέτοντας του μια αποστολή "στο στόμα του λύκου" αλλά τον έστειλαν τα στελέχη της ΕΔΑ που αρνούνταν τη βουλευτική του υποψηφιότητα. Με δυο λόγια το Μπελογιάννη τον έδωσαν στο απόσπασμα οι κυβερνήσεις της άρχουσας τάξης και τα υπερατλαντικά τους αφεντικά. Αυτά.

από Α.Γ. 29/07/2007 12:06 μμ.


Η αφελής αντίρρηση "αυτά που λέει ο Ζαχαριάδης είναι λόγια, να σχολιάστε τις πράξεις του" είναι αυτόχρημα άκυρη, για έναν απλούστατο λόγο: ότι βασίζεται σε μία ουσιοκρατική (δηλαδή ιδεαλιστική) διχοτομία ανάμεσα στα λόγια που "είναι απλά λόγια" (δηλαδή αέρας, άνευ σημασίας) και στις πράξεις που είναι "hard facts", που αυτές μόνο μετράνε. Είναι κοινός τόπος όμως σήμερα ότι η γλώσσα έχει πάντοτε στον Α ή Β βαθμό ένα χαρακτήρα επιτελεστικό, δηλαδή παράγει πάντοτε μία πραγματικότητα και δεν είναι αυτό που βρίσκεται "έξω" από την πραγματικότητα και την αντανακλά.

Τη διχοτομία αυτή εξάλλου τη διαψεύδει στην επιστολή του ο ίδιος ο Ζαχαριάδης με τον ιδιόμορφο τρόπο του, δηλαδή με την καθαρά θεολογική προβληματική την οποία χρησιμοποιεί.
Αναφέρανε πολύ σωστά μερικά παραδείγματα ο απρόβλεπτος καιο υποσκαπτίξ, αλλά κατά τη γνώμη μου το πιο κραυγαλέο είναι οι φράσεις:

- "Όταν μιλάει ο Στάλιν, μιλάει η ζωή"
- "Ο, τι λέει ο Στάλιν γίνεται".

Δηλαδή, στο λόγο του Ζαχαριάδη, (όπως και του Ρίτσου), ο Στάλιν είναι ο ενσαρκωμένος Λόγος, είναι ο υιός του Θεού. Όποιος λοιπόν έχει αποδώσει στον λόγο κάποιου αυτή τη μαγική ικανότητα, έχει ήδη ταυτίσει το λόγο με την πράξη, δεν δικαιούται μετά να επικαλείται τη διάκριση του λόγου από την πράξη.

(Για να μην πω και κάτι πολύ πιο απλό και πεζό: αν η επιστολή του Ζαχαριάδη είναι απλώς "ευχές γενεθλίων" και λέει "αυτά που λέει πάντα ο κόσμος σε τέτοιες περιστάσεις", τότε γιατί να δημοσιεύει κάποιος μια ευχετήρια επιστολή μισό αιώνα μετά την αποστολή της; προφανώς επειδή την θεωρεί σημαντική).

από αναλυση 29/07/2007 12:35 μμ.


 λεει ο Μπελογιαννης πως λεει ο Σταλιν

"Να μην αμφιβάλλετε σύντροφοι, γράφει το 1929 στις οργανώσεις και τα μέλη του κόμματος που τον ευχήθηκαν για τα 50χρονα του, να μην αμφιβάλλετε ότι είμαι έτοιμος και τώρα και πάντοτε να δώσω στην υπόθεση της εργατικής τάξης, της προλεταριακής επανάστασης και του παγκόσμιου κομμουνισμού, όλες μου τις ικανότητες κι αν χρειαστεί ακόμα και την τελευταία σταγόνα από το αίμα μου"

Κι ο Μπελογιαννης παιρνει τα λογια για πραξη, (ασχετως αν τα εννουσε η ο χι ο Σταλιν η ιστορικη συγκυρια δεν προεκυψε που θα τα επιβεβαιωνε η οχι) και λεει

'Ποιος από τους αντίπαλους μας έχει να επιδείξει παραδείγματα αυτοθυσίας στα "ιδανικά" τους; Μήπως ο Τρουμαν και ο Ατλυ; Μήπως ο Τσαλδαρης και ο Φράνκο; Ή Μήπως η Βασίλισσα της Ολλανδίας ή ο Τσαγκ Κάι Σεκ;'

Ανηγαγε δηλαδη τα λογια, που εν δυναμει ειναι σκετος αερας, εμπρακτο παραδειγμα.

Τρανταχτος λογος που το κειμενο ειναι οπως εγραψε ο Υποσκαπτιξ γελοιο. Βασικα ο τροπος σκεψης ειναι γελοιος.

Κι επειδη δεν υπαρχει φυσικα 'θυσια' του Σταλιν να στηριξει αυτα που παραθετει ο Μπελογιαννης, πως θα μπορουσε αλλωστε αφου τα γενεθλια του γιορταζανε, αραδιαζει ο Μπελογιαννης ενα σωρο εκτελεσμενους αγωνιστες για να πει αραγε τι?

Οτι η αυτοθυσια του Σταλιν αποδυκνειεται απο τις θυσιες και τις εκτελεσεις των 'καθημερινων' κομμουνιστων?

Μιλαμε για απιστευτα υπουλως εξουσιαστικο κειμενο!

από Α.Γ. 29/07/2007 1:09 μμ.


Στο προηγούμενο σχόλιο, έγραψα εκ παραδρομής "Ζαχαριάδη". Εννοούσα φυσικά "Μπελογιάννη".

  Και αυτές μιλάει ο Νίκος Μπελογιάννης. Αν τον διαβάσουμε φυσικά στην πίσω πλευρά, ιστορικά. Θα τολμήσω να πάω ακόμα παραπέρα. Η ιστορικη πρόβλεψη, - αυτό που συμπυκνωμένα αναφέρει ο Α.Γ. και ο Μπελογιάννης αναλυτικά (γράφει ο Νίκος μαλιστα συγκεκριμένα παραδείγματα «προφητειών» του Στάλιν)- ειναι η βάση, το θεμέλιο πάνω στο οποίο οικοδομεί το γράμμα. Δεν ειναι απλώς ένα γλύψιμο, ένας ύμνος στον Σταλιν, αλλά έχει λογική. Και δίνει και την ουσία του Μαρξισμού-Λενινισμού. Οχι του Μαρξισμού, και όχι του Λενινισμού. Εχει διαφορά διότι εδώ συνδιάζονται δύο παράγοντες: η θεμελίωση της πρόβλεψης κοινωνικο-οικονομικά του Κ. Μάρξ (βλ. καπιταλισμός, νομοτέλειες κλπ) και η πολιτική θεμελίωση της πρόβλεψης του Λένιν (βλ. «χθες ηταν νωρίς, αύριο θα είναι αργά, σήμερα πρέπει να ενεργήσουμε»). Αυτές τις δύο στιγμές ενσαρκώνει ο Στάλιν, είναι το αξεπέραστο όριο, ο Κομμουνισμός κλπ. Δεν μπορεί να υπάρξει μαρξισμός-λενινισμός χωρίς έναν τρίτο παράγοντα: τον Στάλιν. Και όχι απλώς αυτό: ο Στάλιν δεν είναι απλώς ο ενσαρκωμένος λόγος, αλλά είναι ο δημοκράτης ενσαρκωμένος λόγος: έχει το κόμμα και έχει και την εργατική τάξη, που τον «βοηθούν», που μοιράζονται και έχουν την τύχη να μοιράζονται την «θεική φύση» του. Ο Ιησούς, ήρθε, είπε γεια χαρά και έφυγε, αφήνοντας την ιστορική πρόβλεψη περι «ερχομού της βασιλείας του θεού». Ο Στάλιν όμως έμεινε, και υλοποίησε την ιστορική πρόβλεψη. Είναι κάτι παραπάνω απο τον Ιησου ο Στάλιν. Μοιράζεται ο ίδιος και καθοδηγεί την εργατική τάξη. Οι πρώτοι που επισκέφτηκαν τα γκούλακ και εκτελέστηκαν από τον Στάλιν, είταν οι γλύφτες και οι υμνολόγοι του χωρίς κατανόηση. Οι διάφοροι γραφειοκράτες και αστοί, μικροαστοί. Ακριβώς γιατιί δεν γνωρίζαν και δεν θεμελιώναν αυτόν τον λόγο. Ο δεύτερος τύπος που καταδιώχθηκε με μανία, μεγαλύτερη μανία από τους πρώτους, είναι όλοι εκείνοι που αμφισβήτησαν την κοιωνική αυτή λειτουργία, η πολιτική και καλιτεχνική αντιπολίτευση. Το μένος εναντίον τους να τους φορτώνουν και άλλα εγκλήματα πέραν των αναγκαίων για να τους εκτελέσουν εδώ έγκειται: αμφισβήτησαν την θεμελιακή αυτή «κοινωνική λειτουργία», όχι απλώς το Πρόσωπο (τον Σταλιν δηλαδη). Αρνήθηκαν λογικά και επομένως αμφισβήτησαν και την κοινωνική οργάνωση που οικοδομούνταν. Γιαυτο και αμέσως γινόντουσαν ... αντεπαναστάτες και εχθροί του σοσιαλισμου άσχετα αν ήταν σύντροφοι στην επανασταση!!! Ο Νίκος Μπελογιάννης είναι ο «ενδιάμεσος τύπος», που διαλεχτικά και θετικά αποδίδει την ιστορική στιγμή. Αυτή την «κρυμμένη» κοινωνική διαδικασία, προσπάθησαν οι μετασταλινικοί να την αποκρύψουν και να την εξορίσουν απο την γνώση του επαναστατικού κινήματος, εφευρίσκοντας την «Προσωπολατρεία». Γιαυτό και οι μαρξιστές-λενινιστές, τελικά και κατα βάση ειναι «σταλινικοι», άσχετα αν ασκουν ριζική ή επιμέρους κριτικη στον Σταλιν.

από ... 29/07/2007 1:23 μμ.


 

'Το μένος εναντίον τους να τους φορτώνουν και άλλα εγκλήματα πέραν των αναγκαίων για να τους εκτελέσουν'.....

ελπιζω να κανεις πλακα. Οντως διασκεδαστικο το ποστ σου.


Ο Μπρέχτ δεν προσκύνησε ποτέ το δόγμα του "σοσιαλιστικού ρεαλισμού", γι' αυτό και δεν έκανε ποτέ πεθαμένη τέχνη όπως επέβαλλε η σταλινική αντεπανάσταση. Ξέρω ότι παρέμενε "νομιμόφρων" στα ΚΚ αλλά δεν ξέρω για τα ποιήματα "υμνους στον Στάλιν" που αναφέρτεις, ούτε νομίζω ποτέ να έγραψε κάτι π.χ. ενάντια στον Τρότσκι ή να ύμνησε τις περιβόητες "δίκες της Μόσχας". Αντίθετα, έπειτα από την εξέγερση του Βερολίνου το 1953 έγραψε το εξής ποίημα, (δείγμα ότι παρέμεινε κομμουνιστής και όχι σταλινικός γραφειοκράτης), όντας μάλιστα κάτοικος του Ανατολικου Βερολίνου:

"Υστερα από την εξέγερση της 17 Ιούνη,
ο γραμματέας της Ένωσης Λογοτεχνών
έβαλε και μοιράσανε στη λεωφόρο Στάλιν προκηρύξεις
που λέγανε πως ο λαός
έχασε την εμπιστοσύνη της κυβέρνησης,
και δεν μπορεί να την ξανακερδίσει
παρά μονάχα με διπλή προσπάθεια. Δε θα ήταν τότε
πιο απλό, η κυβέρνηση
να διαλύσει τον λαό
και να εκλέξει έναν άλλον;"

Ποιήματα, εκδόσεις Θεμέλιο, μετάφραση Μ.Πλωρίτης


Ο Μπρεχτ κράτησε αποστάσεις από το σταλινισμό και μάλιστα στα τελευταία χρόνια της ζωής του εναντιώθηκε στη σταλινική γραφειοκρατία, αυτή είναι η πραγματικότητα (αν έγραψε και ...υμνοσταλινικά ποιήματα δεν το ξέρω, θα ήθελα να με παραπέμψεις κάπου να τα διαβάσω πάντως...)

από Απροβλεπτος 29/07/2007 1:51 μμ.


  Για να τους εκτελεσουν δεν χρειαζοταν να κατασκευάσουν κάτι, με βαση τους δικους τους κανονες, ωστε να τους βγαλουν απο την μεση, αλλα τους φορτώναν όλα τα δεινα του κοσμου. Περισσοτερο σεβασμο ειχαν στους αστους που εκτελουσαν, παρα στους συντροφους τους... Τεσπα ομως και αντε γεια

από ακαταλληλες συγκρισεις 29/07/2007 2 μμ.


 

Ο Ιησους, δυστυχως για μερικους, δεν εχει ταφο. Μαλλον ο ταφος δεν τον εχει.

από Απροβλεπτος 29/07/2007 2:03 μμ.


  Γιατι δεν βγαινει απο το γραμμα του Νικου; Και απο την ιστορικη πορεία; Ο θρηκευτικος χαρακτηρας διαπερνά ολες τις στιγμες: κομμα, κρατος, κοινωνια, πρόσωπο. Ολα τα στοιχεια του χριστιανισμου, του πρωτογενους και του κρατικοποιημενου αργοτερα, συμπυκνωμενα. Οι μορφες της κινησης ειναι οι ιδιες, τι και αν εχουν αλλα ονοματα και προσδιορισμους; Εεεεεεεεε. Οι μορφες κινησης και οι συντεταγμενες τους εχουν σημασια, οχι ο τυπος. Παρε ελεος και αντε γεια...

από Λυσιέν 29/07/2007 3:23 μμ.


το κείμενο του Μπελογιάννη δεν είναι ένα πολιτικό κείμενο ανάλυσης του ρόλου του Στάλιν στην ιστορία του κινήματος.

Είναι ένα κείμενο ποιητικό, με μεγάλες δόσεις υπερβολής, βερμπαλισμού, στο οποίο ο Μπελογιάννης εκφράζει τα συναισθήματά του για τον μεγάλο ηγέτη του και δάσκαλό του.

Τέτοια στοιχεία εντοπίζονται σε θρησκευτικά κείμενα , συμφωνώ. Γιατί και τα θρησκευτικά κείμενα είναι κείμενα ποιητικά, δραματουργικά, λυρικά κτλ... κτλ...

Εσείς αναζητάτε αγωνιστές ψυχρούς, χωρίς συναισθήματα; Που να μην χαίρονται, ενθουσιάζονται στις μεγάλες νίκες, δεν λυπούνται στις μεγάλες πίκρες, ήττες κτλ...
Που θα τους βρείτε αυτούς βρε; Στο τρελάδικο;

Στην τελική ο Μπελογιάννης δεν είναι "τεχνίτης των ψυχών", δεν κρίνεται για την ικανότητές του στην τέχνη, αλλά για την πολιτική του δράση.

Αν θέλετε λοιπόν να ασχοληθούμε με την αισθητική και την κουλτούρα του επαναστατικού ρεύματος το 30-40-50, ο Μπελογιάννης δεν προσφέρεται.

-----
για τον ναπωκάτι

ο κύριος που έγραψε ότι ο Ζαχαριάδης έδωσε τον Μπελογιάννη, προφανώς είχε κατά νου την υπόθεση Πλουμπίδη και τις κατά καιρούς δηλώσεις της Ελλης Παππά, ότι ο Ζαχαριάδης ήθελε έναν ήρωα και έναν πράκτορα.
 

από Λυσιέν 29/07/2007 3:41 μμ.


δημοσιεύτηκε το κείμενο αυτό του Μπελογιάννη στο ίντυ;

Για να δείξει ότι ο Μπελογιάννης ήταν σταλινικός; Υπάρχει κανείς που δεν το ξέρει αυτό; Στέλεχος του ΚΚΕ δεν ήταν;

Για να δείξει ότι η γλώσσα που χρησιμοποιούσαν το 40 και το 30 οι κομμουνιστές, στο  παρόν είναι αδιανόητη η χρήση της από τους σύγχρονους κομμουνιστές;

Δεν καταλαβαίνω.

ΥΓ:
ο Μπρεχτ τροτσκιστές μου ήταν φόλα σταλινικός και όχι "νομιμόφρων", στήριζε την σοβιετική εξουσία με όλες του τις δυνάμεις, συνειδητά.

Τώρα αν ήρθε σε κόντρα με τον "σοσιαλιστικό ρεαλισμό" δεν το ξέρω. Θα ήλεθα πάντως να ξέρω τι ακριβώς ήρθε σε κόντρα, θα ήθελα να το διαβάσω παρακαλώ. Και που ακριβώς τον λογόκριναν γιατί ήρθε σε κόντρα με τον "σοσιαλιστικό ρεαλισμό".



από πότε θεωρείται θεμιτή η "απεγνωσμένη αυτοθυσία":
ο καθοδηγητής ενός παράνομου μηχανισμού, που γνωρίζει  πρόσωπα και πράγματα πολύτιμα για την ύπαρξη-διατήρηση-ενίσχυση του υπαρκτού παράνομου μηχανισμού, κατά κύριο λόγο προπαγάνδας και ζύμωσης,
για τον οποίο χιλιάδες ανώνυμοι αγωνιστές έδωσαν με αυτοθυσία την ζωή τους;

Κάτι δεν πηγαίνει καλά με αυτή την ιστορία; Δεν το καταλαβαίνεις.

Εγώ έχω μια γνώμη αν θες την δέχεσαι, αν θες την απορρίπτεις.

Ο Πλουμπίδης έκανε παρασκηνιακά παζάρια με την ΕΔΑ , ερήμην του κόμματος, διαπραγματευόμενος την ύπαρξη του παράνομου μηχανισμού και την διάχυση του κόμματος στην ΕΔΑ, πράγμα που έγινε αμέσως μετά τον αποκεφαλισμό του Ζαχαριάδη,  και στην ουσία διέλυσε το ΚΚΕ, γιατί διέλυσε τις οργανώσει βάσης του κόμματος.

Ο Ζαχαριάδης έμαθε τα χαϊρια του Πλουμπίδη. Την ίδια στιγμή συλλαμβάνεται ο Μπελογιάννης με συντρόφους του. Πραγματοποιείται εξάρθρωση τμήματος του παράνομου μηχανισμού. Σε τέτοιες πειπτώσεις υπάρχει μια σταθερά στο κίνημα, κατά 90%  στις γραμμές του κόμματος υπάρχει χαφιές. Παραδόξως, ο Πλουμπίδης στέλνει επιστολή ανταλλαγής του εαυτού του με τον Μπελογιάννη στο απόσπασμα, γιατί έγραφε ότι αυτός είχε την κύρια ευθύνη,  ήταν ο καθοδηγητής του παράνομου μηχανισμού και όχι ο Μπελογιάννης!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! εεεεεεεεεεεεεεεε;
Με την επιστολή του τίναζε στον αέρα τον παράνομο μηχανισμό του κόμματος.

Ξέρεις γιατί το έγραφε αυτό ο Πλουμπίδης; Γιατί αδιαφορούσε για  τον παράνομο μηχανισμό. Γιατί ζητούσε απεγνωσμένα ενσωμάτωση του κόμματος στην ΕΔΑ και διάλυση του ΚΚΕ. Με τις τυχοδιωκτικές του μανούβρες και κινήσεις συνειδητά ήθελε να διαλύσει τις οργανώσεις βάσης του κόμματος.

Ο Ζαχαριάδης όφειλε να εμποδίσει τον επικύνδυνο οπορτουνιστικό κατήφορο του Πλουμπίδη και να διαφυλάξει τον παράνομο μηχανισμό του κόμματος. Ομως, όπως ξέρεις σε τέτοιες περιπτώσεις παρανομίας στην Ελλάδα υπήρχε συγκεντρωτισμός της επίβλεψης του μηχανισμού. Και τα ηνία τα είχε δυστυχόως ο Πλουμπίδης που απεργαζόταν την διάλυση του μηχανισμού.

Οφειλε λοιπόν ο Ζαχαριάδης να αποκόψει άμεσα τον Πλουμπίδη από όλους τους υπόλοιπους αγωνιστές  του παράνομου μηχανισμού.
Το πρώτο πράγμα που έκανε λοιπόν ήταν η μετάδοση από το σταθμό της Ελεύθερης Ελλάδας ότι το γράμμα είναι πλαστό και της ασφάλειας. Δεν ανήκει στον Πλουμπίδη. Ο Πλουμπίδης αναρώνει σε σανατόριο στο εξωτερικό. Αυτό ήταν ένα σκόπιμο ψέμα, που έδινε διπλό μήνυμα, τόσο στους αγωνιστές του παράνομου μηχανισμού να μην υπολογίζουν πια στον Πλουμπίδη, όσο και στον ίδιο τον Πλουμπίδη να σταματήσει.

Ο Πλουμπίδης όμως δεν σταμάτησε. Οπότε το επόμενο μήνυμα δεν θα μπορούσε να ναι άλλο περί του πράκτορα Πλουμπίδη που προσπαθεί να διαλύσει τον παράνομο μηχανισμό.




την στιγμή που η ελληνική και  παγκόσμια κοινή γνώμη συγκλονιζόταν για τις διώξεις που επεφύλλασε το μετεμφυλικακό καθεστώς στους αριστερούς, ιδιαίτερα δε με την σύλληψη του Νίκου Μπελογιάννη και την καταδίκη του σε θάνατο ουσιαστικά λόγω των πεποιηθήσεών του,

η ΕΔΑ αντί να απιλέξει να δώσει ένα καίριο πλήγμα στο καθεστώς κατεβάζοντας τον Μπελογιάννη υποψήφιο βουλευτή στις γραμμές της, ακολούθησε την γνώριμη σημερινή χρεωκοπημένη-αστική κνίτικη τακτική: "μην προκαλούμε αγωνιστικά το σύστημα γιατί θα μας αφαιρεθούν τα δικαιώματά μας---ψηφίστε ΕΔΑ για να αλλάξουν τα πράγματα"

Αυτή ήταν η ΕΔΑ, στην οποία επεδίωκε ο Πλουμπίδης τη διάλυση του κόμματος, την διάλυση των οργανώσεων βάσης του ΚΚΕ.

διέλυσαν τις μοναδικές πραγματικές εστίες που θα μπορούσαν να βοηθήσουν, καθοδηγήσουν την ανάπτυξη του κινήματος  στην  Ελλάδα.

Αυτό δεν φάνηκε αμέσως μετά τον αποκεφαλισμό του Ζαχαριάδη. Αλλά αργότερα, την δεκαετία του '60. Οταν το αυθόρμητο κίνημα ανέβαινε και ελάχιστοι ήταν αυτοί που μπορούσαν να κάνουν αντικαπιταλιστική ζύμωση μέσα σε αυτό στερούμενοι παράνομων μηχανισμών, πόσω μάλλον να αντιλαμβάνονται με σαφήνεια τις κινήσεις των μηχανισμών του κράτους που προετοίμαζαν πραξικόπημα.

Ετσι είχαμε την προηγουμένη του πραξικοπήματος πρωτοσέλιδο στην ΑΥΓΗ
ότι δεν επίκειται πραξικόπημα


από ναπωκάτι 29/07/2007 5:21 μμ.


του "θεμιτού" ή "αθέμιτου" της "απεγνωσμένης αυτοθυσίας". Έγραψα απλώς ότι στο ποστ που έβαλες συγκρίνεις και αντιπαραθέτεις ανόμοια πράγματα υπό το σχήμα: "ΔΕΝ έδοσε ο Ζαχαριάδης το Μπελογιάννη στο απόσπασμα - ο Πλουμπίδης ΟΜΩΣ έστειλε την επιστολή που ζητούσε την ανταλλαγή του κλπ". Με τον τρόπο αυτό παράγεις μια υποδήλωση ότι όχι ο Ζαχαριάδης αλλά ο Πλουμπίδης ευθύνεται για την εκτέλεση του Μπελογιάννη, αλλά κάτι τέτοιο δε στέκει με καμιά λογική: η επιστολή του Πλουμπίδη δεν μπορούσε μεν να γλυτώσει το Μπελογιάννη αλλά επίσης σε καμιά περίπτωση δεν μπορούσε να επιβαρύνει τη θέση του. Κανονικά δηλαδή, αν ήθελες να γράψεις τις απόψεις σου για τον Πλουμπίδη, θα έπρεπε να βάλεις μια τελεία στο θέμα Ζαχαριάδη και να ανοίξεις καινούργιο κεφάλαιο γιατί αυτά που γράφεις δεν σχετίζονται με το ποιος "εδωσε στο απόσπασμα" το Μπελογιάννη. αποτελούν ένα διαφορετικό θέμα.

από ναπωκάτι 29/07/2007 6:11 μμ.


γύρω από το σενάριο που περιγράφεις και γύρω από την "ύπαρξη χαφιέ στις γραμμές του κόμματος": Από όσο ξέρω, τα πλήγματα στον παράνομο μηχανισμό του ΚΚΕ ήταν όχι ένα και δυο ούτε αφορούσαν μόνο τη σύλληψη του Μπελογιάννη. Ήταν πλήγματα συνεχή από το 1945 μέχρι και το 1974. Εννοείται ότι για αυτά τα πλήγματα μέτρησε και η ύπαρξη χαφιέδων και το ότι κάποιοι έσπαγαν μπροστά στα βασανιστήρια. Το σενάριό σου λοιπόν νομίζει ότι δίνει την απάντηση κλειδί στο ερώτημα που απαντά, μόνο που το ερώτημα αυτό (και η απάντησή του) αφορά μια μόνο στιγμή κι αφήνει απ' έξω μερικές δεκαετίες που φαίνεται ότι χρειάζονται άλλά κλειδιά και άλλες κλειδαριές. Το σενάριό σου κατά τη γνώμη μου αναπαράγει συνθήκες διαστρεβλωμένης εσωκομματικής αντιπαράθεσης της δεκαετίας του '50 και τις μεταφέρει αυτούσιες στο σήμερα. Η διαστρέβλωση βέβαια για την οποία κάνω λόγο καθόλου δεν αποκλείεται να είναι άσχετη με την "ύπαρξη χαφιέδων στις γραμμές του κόμματος" και μάλιστα σε κομβικές θέσεις στην Ελλάδα ή στο εξωτερικό, αλλά κι αυτή η ύπαρξη μόνο χάρη στις συνθήκες της βαριάς παρανομίας θα μπορούσε να λειτουργήσει με αυτόν τον τρόπο. Σε σε αυτές τις συνθήκες της παρανομίας και της έλλειψης ενιαίας κομματικής καθοδήγησης στην πράξη, ιδίως ανάμεσα στην Ελλάδα και το εξωτερικό, οφείλονται επίσης κατά τη γνώμη μου και πολλά από όσα έγιναν στη δεκαετία του '50, οι κινήσεις Πολυμπίδη για Μπελογιάννη και άλλα. Μην ξεχνάς ότι σε τέτοιες συνθήκες αναγκαστικά τα κομματικά στελέχη δρουν καθημερινά με έναν αυξημένο βαθμό αυτονομημένης πρωτοβουλίας περιμένοντας το ξεκαθάρισμα των καιρών που θα επιτρέψουν τη συλλογική αποτίμηση της δραστηριότητάς τους. Ο δε Πλουμπίδης πρέπει να είχε αποκτήσει σα δεύτερη φύση ένα τέτοιο τρόπο δράσης όντας από τα προπολεμικά ακόμα χρόνια στην παρανομία και συχνά σε συνθήκες αποκοπής του και διάλυσης του κομματικού μηχανισμού. Σε αυτό και στο ότι, από ότι νομίζω, θεωρούσε πως ο Μπελογιάννης σωζώμενος είχε πολύ περισσότερα να προσφέρει από τον ίδιο, οφείλεται και η πράξη "απεγνωσμένης αυτοθυσίας του" που θεμιτή είτε αθέμιτη είναι για μένα αντικείμενο πλήρους σεβασμού ιδίως συνυπολογίζοντας και την κατοπινή στάση του Πλουμπίδη μέχρι την εκτέλεσή του. Επί της ουσίας βέβαια δεν νομίζω ότι η επιστολή του μπορούσε να έχει αποτέλεσμα. Το κράτος δεν νομίζω πως ήταν διατεθειμμένο να χαρίσει τη ζωή στο Μπελογιάννη, απλά πιθανά να εμεταλλευόταν την επιστολή για να τσιμπήσει και τον Πλουμπίδη από νωρίτερα. Και βέβαια για τη δημιουργία σύγχυσης, όπως και έγινε: αλλά σε αυτό δεν είναι αμέτοχος και ο μηχανισμός του εξωτερικού με την ευκολία απόδοσης του τίτλου του πράκτορα που τον διέκρινε - και εν πάση περιπτώσει πρέπει να ξέρεις ότι υπήρχε μεγάλη αναντιστοιχία ανάμεσα στην κομματική βάση που έκλαιγε για την εκτέλεση του Πλουμπίδη και στη μετάδοση του κομματικού ραδιοφωνικού σταθμού που μιλούσε για μουσαντέν εκτέλεση και ότι ο Πλουμπίδης φυγαδεύτηκε από τους αμερικάνους στο εξωτερικό. Τέλος για τις πολιτικές θέσεις του Πλουμπίδη, τις σχέσεις ΚΚΕ - ΕΔΑ κλπ, έχουν γραφτεί και ειπωθεί διάφορα. Προσωπικά δεν νομίζω ότι υπάρχει εγκυρότητα στα περισσότερα από αυτά. Το γεγονός είναι, από οσο ξέρω, πως ο Πλουμπίδης ήταν επιφορτισμένος με τις επαφές με τα εξωκομματικά στελέχη της ΕΔΑ, άρα και δέκτης των όποιων απαιτήσεων προβάλλανε οι τότε πολιτικοί σύμμαχοι του ΚΚΕ στο πλαίσιο της ΕΔΑ, οι οποίες απαιτήσεις όμως δεν μπορούν να χρεωθούν στον ίδιο ως απόψεις του. Οι οργανώσεις του ΚΚΕ στην Ελλάδα διαλύθηκαν, άλλωστε, μερικά χρόνια αργότερα, το 1958 - αν κάνω λάθος στη χρονολογία πράγμα καθόλου απίθανο, διόρθωσέ με. ΥΓ Το θεμιτό και το αθέμιτο σίγουρα δεν είναι απροσδιόριστες έννοιες και υπάρχουν κανόνες για να προσδιοριστούν. Όμως ύστερα από τους κανόνες αρχίζει η εκτίμηση των προσωπικών συνθηκών μες στις οποίες δρούσε ο κάθε κομμουνιστής και το θεμιτό - αθέμιτο, στην περίπτωση αυτή οφείλει να κρίνεται και εξατομικευμένα. Εσύ για παράδειγμα μπορεί να κρίνεις το θέμα της δήλωσης του Βελουχιώτη με βάση τον ολότελα σωστό κανόνα που αποτρέπει από την υπογραφή δηλώσεων. Εγώ το κρίνω και από την ατομική σκοπιά του Βελουχιώτη, που ξέροντας ότι αντικειμενικά θα συναντούσε διπλές δυσκολίες και καχυποψία από τους συντρόφους του, έκανε δήλωση με μόνο σκοπό να επιστρέψει στην παράνομη πολιτική δράση. Όλη του η κατοπινή ζωή, του Βελουχιώτη, και το τέλος του, το αποδεικνύει αυτό και το ίδιο -με όλα τα "θεμιτά" και όλα τα "αθέμιτα"- ισχύει και για τον Πλουμπίδη.

από Λυσιέν 29/07/2007 7:23 μμ.


τον χαρακτήρισα οπορτουνιστή, για συγκεκριμένους λόγους (διαπραγμάτευση της διάλυσης του ΚΚΕ στην ΕΔΑ).

Η επιστολή της "ανταλλαγής στο απόσπασμα" ήταν το απονενοημένο διάβημα της οπορτουνιστικής πολιτικής του. Το μόνο αποτέλεσμα που μπορούσε να έχει η επιστολή του ήταν χτύπημα στον παράνομο μηχανισμό. Κι αυτό ο Πλουμπίδης το ήξερε. Αλλά δεν τον πείραζε. Γιατί δεν ήθελε τον παράνομο μηχανισμό

Θεωρούσε  ορθότερη την δική του επιλογή, που ιστορικά αποδεικνύεται απίστευτη οπισθοδρόμηση για το κομμουνιστικό κίνημα (η διάλυση του παράνομου μηχανισμού-Η ΑΠΩΛΕΙΑ ΤΗΣ ΠΕΙΡΑΣ ΔΥΟ ΔΕΚΑΕΤΙΩΝ ΠΑΡΑΝΟΜΟΥ ΑΓΩΝΑ) και δεν δίστασε να θυσιάσει και τον εαυτό του ακόμη γι αυτή του την επιλογή. Είχει κότσια. Μαγκιά του.

Ο μόνος τρόπος όμως να αναχαιτιστεί η επιλογή του, ήταν αφενός μεν το ψευδές ραδιοφωνικό μήνυμα ότι Πλουμπίδης δεν είναι στην Ελλάδα αλλά αναρώνει σε σανατόριο στις ανατολικές δημοκρατίες και η επιστολή είναι έργο της ασφάλειας

και αφετέρου αφού ο Πλουμπίδης προχωρούσε στην τακτική του, τον χαρακτηρισμό του ως πράκτορα-χαφιέ κτλ...κι αυτό βέβαια σε συνδυασμό με την καχυποψία που υπήρχε στην ηγεσία του κόμματος για την άλωση του μηχανισμού του κόμματος.

αλλιώς θα υπήρχε το μήνυμα:
 αγνοείστε τον Πλουμπίδη. Του αφαιρούνται τα καθήκοντα που του ανέθεσε το κόμμα στην Ελλάδα. Η υπόθεσή του εξετάζεται.

-------------------------------

όσον αφορά στις δηλώσεις.

Το σπάσιμο δεν είναι ένας στιγμιαίος συμβιβασμός φίλε ναπωκάτι.
Δεν τους άφηνε η ασφάλεια έτσι απλά να πάνε σπίτι.

Οι δηλωσίες όφειλαν να αποσπάσουν και άλλες δηλώσεις, να σπάσουν κι άλλο κόσμο, ή να ξαναμπουν στο ΚΚΕ και να επιβλέπουν τμήμα του μηχανισμού, κάνοντας σαμποτάζ ή ενημερώνοντας την ασφάλεια.

Ο Βελουχιώτης κι άλλοι σαν κι αυτόν αναγνώρισαν ανοιχτά το λάθος της δήλωσής τους για να επανενταχθούν στο ΚΚΕ.

Ο Βελουχιώτης στη φυλακή λύγισε όχι από φόβο αλλά από έλλειψη πίστης στον αγώνα, θεωρούσε μάταιο τον αγώνα.

Εκείνη την περίοδο έλαβε και το  παρατσούκλι του μιζέρια. Γιατί μέσα στις συλλογικότητες των κρατουμένων έσπερνε την μιζέρια και την ηττοπάθεια.

Οταν έφυγε από τα κρατητήρια ήταν ράκος. Ευτυχώς γι αυτόν , η ασφάλεια δεν θεώρησε ότι θα μπορούσε να αποσπάσει άλλων συντρόφων του δηλώσεις. Ενας μίζερος, ένας ηττοπαθής, ένα ράκος δεν εμπνέει.

Αυτοί που έμπαιναν ξανά στο μηχανισμό σαν πράκτορες της ασφάλειας. Αλλαζαν ιδεολογία. Θεωρούσαν ότι ό,τι έκαναν ως τότε ήταν αντίθετο στην πολιτική του έθνους και έπρεπε να επανορθώσουν διαλύοντας το ΚΚΕ.

Ο  βελουχιώτης χρειάστηκε χρόνο για να συνέλθει και να ζητήσει την επανένταξη του στο κόμμα.

-------------------

τώρα όσον αφορά την δράση του σας οπλαρχηγός δεν την υποτιμώ αλλά ούτε την υπερτιμώ.

Ο Βελουχιώτης ήταν από τα ελάχιστα υψηλά στελέχη του ΕΛΑΣ που κατανοούσαν και τον προδοτικό-συμβιβασμό της ηγεσία του κόμματος με τους Αγγλους,
αυτός καλούσε στην σύσκεψη των οπλαρχηγών-καπεταναίων στην Λαμία την άμεση μετακίνηση του ΕΛΑΣ στην αθήκα επισείοντας τον κίνδυνο της απόβασης των Αγγλων. Αλλά ο Βαφειάδης αρνήθηκε και επιλέστηκε την αντίθεση γνώμη της ηγεσίας του κόμματος.

 Δυστυχως και ο Βελουχιώτης δεν είχε ξεκάθαρη τακτική και στρατηγική στο μυαλό του για το κίνημα.
 Μετά τη Βάρκιζα, ο Σαράφης ως επίσημος αρχηγός του ΕΛΑΣ δεν ήθελε να πάρει αυτός την ευθύνη για την παράδοση των όπλων του ΕΛΑΣ. Ζήτησε λοιπόν την συνυπευθυνότητα του Βελουχιώτη. Κι αυτός ενέκρινε την παράδοση των όπλων.

Ο Βελουχιώτης είναι ένα τραγικό πρόσωπο σε αυτή την ιστορία. Αφού τέλειωσαν τα Δεκεμβριανά ζητούσε να έρθει σε επαφή με τις ηγεσίες των άλλων αδελφών κομμάτων για να πει τις απόψεις του για τα τεκταινόμενα στην Ελλάδα. Η ηγεσία βέβαια δεν επρόκειτο να τον αφήσει. Τον άφησε να νομίζει ότι θα τα καταφέρει με την άνοδό του προς τα βόρεια.

Οταν επέστρεψε από το Νταχάου ο Ζαχαριάδης , ο μόνος που θα μπορούσε να ξεκαθαρίσει το ρόλο κάθε ηγέτη του κινήματος, έκανε ένα πολύ μεγάλο λάθος.

Διατηρώντας την εικόνα του δηλωσία-του μιζέρια, δεν επεδίωξε να έρθει σε επαφή μαζί του, να τον ακούσει, διατηρώντας  την εικόνα του ανθρώπου που εγκατέλειψε τη φυλακή με δήλωση νομιμφροσύνης την ίδια στιγμή που ο γραμματέας της νεολαίας Μαλτέζος πέθαινε από φρικτά βασανιστήρια μένοντας πιστός στα ιδιανικά της επανάστασης, θεώρησε ότι ο Βελουχιώτης έχει αρχίσει ένα νέο τυχοδιωκτικό παιχνίδι και έπρεπε να τον αποκρούσει. Εξου και το άρθρο του Ριζοσπάστη για τον μιζέρια-δηλωσία Βελουχιώτη.

--------------------------------------------------------------------

Η  ηρωοποίηση του Βελουχιώτη, ο υπέρμετρος θαυμασμός στο πρόσωπό του ξεκινούσε από την ανατίναξη της γέφυρας στο Γοργοπόταμο. Αυτός βρέθηκε εκεί επικεφαλής του ΕΛΑΣ εκεί αυτός γεύτηκε τη δόξα. Θα μπορούσε κάλιστα να είναι άλλος στη θέση του.

Αυτό δεν μειώνει τις ηγετικές του ικανότητες σε σχέση με τους άλλους ηγέτες του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ, αλλα δυστυχώς σβήνει σήμερα τις μεγάλες αδυναμίες του.

-------------------



.

από ναπωκάτι 29/07/2007 8:06 μμ.


Στη συζήτηση μπήκα, λυσιέν, γιατί μου δόθηκε η εντύπωση μιας σύγχυσης στο ποστ που παραθέτεις το τι δεν έκανε ο Ζαχαριάδης και το τι έκανε ο Πλουμπίδης. Τώρα έχω την εντύπωση ότι τουλάχιστον ως προς αυτό το τελείως "ειδικό" σημείο η σύγχυση κάπως ξεκαθαρίστηκε. Για τα υπόλοιπα: Περί οπορτουνισμού του Πλουμπίδη, περί πρόθεσής του να διαλυθεί ο παράνομος μηχανισμός κλπ κλπ, δεν μου είναι καθόλου καθαρό αν τα όσα γράφεις μπορούν να αποτελούν ιστορικό συμπέρασμα ή προϊόν παραφιλολογίας που έχει αναπτυχθεί με τον καιρό. Προσωπικά κλίνω στη δεύτερη άποψη. Για το Βελουχιώτη δεν είναι τα πράγματα ακριβώς όπως τα λες. Κι όταν μιλούσα για το "παράδειγμα" της δήλωσής του (που έτσι κι αλλιώς ως εξαίρεση από τον κανόνα δεν μπορεί να αποτελεί "παράδειγμα"), δεν εννοούσα το θέμα του δηλωσία που σπάει και κάνει δήλωση. Όπως και να 'χει, θεωρώ ότι ο Βελουχιώτης έκανε δήλωση όχι ως "σπασμένος" ή ως "ράκος", αλλά λόγω του απείθαρχου χαρακτήρα του που τον εμπόδιζε να πειθαρχεί και στην κομματική γραμμή που απαγόρευε τις δηλώσεις. Όσο για τα κατοπινά: Η δήλωση και αποφυλάκισή του έγιναν το 39. Ακολούθησε σχετικά γρήγορα ο πόλεμος, όπου ο Βελουχιώτης βρέθηκε στην Αλβανία και όπου με την υποχώρηση προέτρεπε τους στρατιώτες να κρύψουν τα όπλα τους. Στη συνέχεια στην κατοχή δημιούργησε μόνος του παράνομο μηχανισμό και τον παρέδωσε στο κόμμα όταν -μες στην κατοχή και όχι ακριβώς με τον τρόπο που περιγράφεις- επανασυνδέθηκε. Εδώ υπάρχει μια αρκετά εκτενής και ενδιαφέρουσα παρουσίαση της ζωής του: http://www.rizospastis.gr/wwwengine/story.do?id= 2903676&textCriteriaClause=%2B%28%2B%22%CE%92%CE %95%CE%9B%CE%9F%CE%A5%CE%A7%CE%99%CE%A9%CE%A4%CE %97%CE%A3%22+%29&publDate=29/7/2007 Για τις κρίσεις σου, γενικότερα, περί Βελουχιώτη: σίγουρα δεν υπάρχει άνθρωπος -όσο σπουδαίος κι αν υπήρξε ο ίδιος κι η ιστορική του προσφορά- που να μην παρουσίαζε αντιφάσεις, "προτερήματα και ελαττώματα". Πάντως παρά την υπογραφή του στη Βάρκιζα, ήταν ο πρώτος που διαισθάνθηκε τις συνέπειες της υπογραφής αυτής και καθώς η ιστορία κρίνει με κριτήρια ευρύτερα των κομματικών καταστατικών, οι εξελίξεις που ακολούθησαν το θάνατό του ιστορικά και "ατομικά" τον δικαίωσαν. Βλέπεις όπως κι ο Στάλιν "ενσάρκωνε" της αγωνίες τόσων ανθρώπων σε όλο τον κόσμο, έτσι κι ο Βελουχιώτης σαν πρωτοκαπετάνιος του ΕΛΑΣ "ενσάρκωνε" τις αγωνίες και τη "μοίρα" των μαχητών του. Αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία.

από ναπωκάτι 29/07/2007 8:34 μμ.


Όταν το 39 -με τη δήλωση- αποφυλακίζεται ο Βελουχιώτης, ο κομματικός μηχανισμός έξω από τις φυλακές είναι σε άσχημη κατάσταση και διαβρωμένος από την "ασφάλεια": Δύο Κεντρικές Επιτροπές, η μια ελεγχόμενη από το Μανιαδάκη κι η άλλη συγκροτημένη με πρωτοβουλία στελεχών κι αποκκομένη από την κομματική βάση. Κυκλοφορούν επίσης δυο Ριζοσπάστες, ένας από κάθε "ΚΕ". Μέσα σε αυτές τις συνθήκες βρέθηκε ο Βελουχιώτης έξω από τη φυλακή, και από όσο ξέρω απέφυγε να συνδεθεί με οποιαδήποτε από τις δυο ΚΕ. Συνδέθηκε κομματικά αργότερα, μετά την είσοδο των Γερμανών στην Αθήνα, όταν είχε ιδρυθεί νέα ΚΕ και βέβαια με αρκετή επιφύλαξη από κομματικής πλευράς λόγω δήλωσης κλπ και λόγω της γενικευμένης διάβρωσης του μηχανισμού που είχε προηγηθεί. Γύρω από το αρχικό θέμα του θρεντ, μια επανασύνδεση: Στο παραπάνω λινκ του Ριζοσπάστη αναφέρεται ότι <<Στην Αθήνα ο Θ. Κλάρας θα συνδεθεί στενά με τον συμπατριώτη του Τάκη Φίτσο, ο οποίος στάθηκε δάσκαλός του, τον βοήθησε να ξεκαθαρίσει τις ανησυχίες του, να διευρύνει τους ορίζοντές του. Σύντομα ο Φίτσος χρησιμοποιεί τον Θανάση σε διάφορες κομματικές δουλιές που αποτελούσαν τότε απαραίτητη προϋπόθεση δοκιμασίας του οποιουδήποτε υποψηφίου για ένταξη στο Κόμμα ή στην οργάνωση της Νεολαίας>>. Πριν από καιρό λοιπόν, διάβαζα ένα βιβλίο με αναμνήσεις ενός παλιού κομμουνιστή -Μανιτσάρας- όπου έγραφε πως στη δεκαετία του '30 είχε βρεθεί συγκρατούμενος με το Φίτσο στη φυλακή. Ο Φίτσος, σύμφωνα με το Μανιτσάρα, είχε επισκεφτεί και τη Σοβιετική Ένωση και στις συζητήσεις που γίνονταν ανάμεσα στους φυλακισμένους, τους έλεγε για φαινόμενα "προσωπολατρείας" που είχαν πέσει στην αντίληψή του κατά την παραμονή του εκεί.

δεν χρειάζεται να καταφύγεις  σε "παραφιλολογία" για να το αποδείξεις.

Αυτό όμως είναι σε μεγάλο βαθμό αναπόφευκτο στην ανάπτυξη των κινημάτων. Το ζητούμενο είναι τι κάνεις και αν κάνεις στην κατεύθυνση να το καταπολεμήσεις,
Και το αναρχικό κίνημα, όπου ευδοκίμησε, είχε την προσωπολατρεία του. Από τους Ισπανούς μέχρι τους Μαχνοβίτες.

Οσον αφορά το παρακάτω απόσπασμά από σχόλιο σου είναι κατεξοχήν απόρρια της δικής σου προσωπολατρείας και παραφιλολογίας.
Οχι φίλε μου, όλα τα μέλη και τα στελέχη του κόμματος είχαν διαπαιδαγωγηθεί από νωρίς σε κάτι πολύ βασικό: δεν κάνουμε δηλώσεις, δεν σπάμε. Δίνουμε τον αγώνα παντού. Τη στιγμή που κάνεις δήλωση προδίδεις τον λαό και τον αγώνα.

Εκτός από ηθικό, πολιτικό σου  εξήγησα ότι και  είναι αρκετά πρακτικό το ζήτημα. Δηλωσίας σημαίνει αιχμάλωτος της ασφάλειας.

Η ιστορία του μιζέρια Βελουχιώτη δεν είναι παραφιλολογία. Είναι γεγονός.

Ο ίδιος όμως επανόρθωσε και με το παραπάνω.
Αυτό δεν αναιρεί το λάθος του. Ο ίδιος ποτέ δεν το αμφισβήτησε.Δεν τόλμησε ποτέ να εκμυστηρευτεί σε οποιονδήποτε ότι έσπασε για να απειθαρχήσει στην ηγεσία.

 Αυτά είναι κατασκευές, συμπεράσματα άλλων οπορτουνισταράδων (βλέπε τον αρχι-προσωπολάτρη Χαριτόπουλου, συγγραφεά του αρχηγού των ατάκτων) που δεν κατανοούν και δεν τους νοιάζει ότι με αυτό τον τρόπο κηλιδώνουν, αμαυρώνουν τον ίδιο τον Βελουχιώτη.

Ο ίδος ο Βελουχιώτης πειθάρχησε σε εγκληματικό βαθμό (και η πλειοψηφία των στελεχών του ΕΑΜ και του ΕΛΑΣ) στη προδοσία της ηγεσίας. Τα όσα ξέρεις για επιφυλάξεις του όσον αφορά τις συμφωνίες Γκαζέρτας, Λιβάνου είναι αποκαλύψεις επικοινωνίας στα υψηλά κλιμάκια του κόμματος. Δεν τα κοινοποίησε ποτέ στα μέλη του κόμματος

Οποιος κομμουνιστής αντάρτης (και υπήρχαν πολλοί τότε ) τολμούσε να κατηγορήσει ανοιχτά σε ακτίφ την ηγεσία ως προδοτική (ειδικά με το Λίβανο) κυνηγήθηκε αμείλικτα από τον Βελουχιώτη, με την κατηγορία του τροτσκισμού.

<<
Όπως και να 'χει, θεωρώ ότι ο Βελουχιώτης έκανε δήλωση όχι ως "σπασμένος" ή ως "ράκος", αλλά λόγω του απείθαρχου χαρακτήρα του που τον εμπόδιζε να πειθαρχεί και στην κομματική γραμμή που απαγόρευε τις δηλώσεις.
Όσο για τα κατοπινά: Η δήλωση και αποφυλάκισή του έγιναν το 39>>>

--------

για την τακτική του Πλουμπίδη δεν χρειάζεται να χεις ιδιαίτερες γνώσεις για να την κατανοήσεις. Ποτέ δεν θα τολμούσε ο Πλουμπίδης να ζητήσει "ανταλλαγή", προδίδοντας στην ασφάλεια και σε όλο τον ντουνιά ότι είναι καθοδηγητής του μηχανισμού
αν δεν πίστευε ότι η διατήρηση του παράνομου μηχανισμού ήταν απλώς μια συνεχής ανοιχτή πληγή για το κόμμα και δεν ενίσχυε το κόμμα και το κίνημα.

Αλλωστε όλοι "οι διαφωνούντες του '68" με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, κατά καιρούς ισχυρίζονται ότι ο Πλουμπίδης πλήρωσε τα ανοίγματά του, την "διαλακτικότητά" του με την ΕΔΑ.

.

από ναπωκάτι 30/07/2007 2:49 μμ.


Βλέπεις όμως ότι για να στηρίξεις την άποψή σου για τον Πλουμπίδη, ότι δηλαδή θεωρούσε πως <<η διατήρηση του παράνομου μηχανισμού ήταν απλώς μια συνεχής ανοιχτή πληγή για το κόμμα>>, καταφεύγεις σε ό,τι πιο καιροσκοπικό: στους ισχυρισμούς των "διαφωνούντων του '68"... Κι επίσης θεωρείς πως καθεαυτή η δήλωση Πλουμπίδη ότι είναι καθοδηγητής του μηχανισμού καθιστά αυταπόδεικτη την άποψή σου αυτή. Καθόλου όμως αυταπόδεικτη δεν την καθιστά. Μα κι αυτά <<τα ανοίγματά, η "διαλακτικότητά">> του Πλουμπίδη με την ΕΔΑ -βάσει ισχυρισμών των "διαφωνούντων του '68" που υιοθετείς- σε τι συνίστανται; Ο Πλουμπίδης δεν "συναλασσόταν" με την ΕΔΑ (δηλ. με εξωκομματικά "ΕΑΜογενή" στελέχη της) επειδή έτσι του κάπνισε, αλλά επειδή ήταν υποχρεωμένος και χρεωμένος στις επαφές με τα στελέχη αυτά της ΕΔΑ. Κι όπως έγραψα και παραπάνω δεν μπορούν σε καμιά περίπτωση οι πολιτικές απαιτήσεις αυτών των στελεχών να χρεωθούν στον ίδιο σαν δική ο ανττου "διαλλακτικότητα". Πολύ περισσότερο που ήταν όχι μόνο χρεωμένος σε αυτές τις επαφές αλλά και υποχρεωμένος να τις διατηρήσει: Αυτοί ήταν οι πολιτικοί σύμμαχοι του ΚΚΕ εκείνη την περίοδο κι αυτό όχι λόγω κάποιων αυθαίρετων "συναλλαγών" του Πλουμπίδη. θα μπορούσες λοιπόν για παράδειγμα να χρεώσεις στον Πλουμπίδη σαν "διαλλακτικότητά" του το γεγονός ότι κάποια στελέχη της ΕΔΑ αρνήθηκαν την υποψηφιότητα Μπελογιάννη; Κι όμως ήταν ο Πλουμπίδης ο άνθρωπος που εισέπραξε αυτή την άρνηση, όντας υποχρεωμένος ταυτόχρονα να σεβαστεί τη θέληση των "συμμάχων", και ο οποίος κατόπιν έπραξε όπως έπραξε θέτ5οντας κατά κάποιο τρόπο και αυτούς τους συμμάχους απέναντι στις δικές τους ευθύνες: Μάταιος κόπος βέβαια, αφού μετά από πολλά χρόνια όλη αυτή η ιστορία μεθερμηνεύεται ως "ανοίγματα και διαλλακτικότητα" από τους "διαφωνούντες του '68" τους οποίους επικαλείσαι. Και βέβαια το παράδειγμα της υποψηφιότητας δεν ήταν και δεν μπορεί να ήταν το μόνο παράδειγμα, όπου οι "υποχρεωτικοί" σύμμαχοι έθεταν τους όρους τους, πράγμα που άνετα μπορείς να το μετατρέψεις σε "ανοίγματα και διαλλακτικότητα" του Πλουμπίδη. ---------------- Γύρω από τη δήλωση Βελουχιώτη γράφεις: <<Δεν τόλμησε ποτέ να εκμυστηρευτεί σε οποιονδήποτε ότι έσπασε για να απειθαρχήσει στην ηγεσία>>. Λοιπόν η φράση αυτή έχει δυο λάθη: 1)Ο Βελουχιώτης δεν έκανε δήλωση επειδή "έσπασε": Σπασμένος είναι αυτός που κάνει δήλωση για να πάει σπίτι του να λουφάξει και να μην ξαναανακατευτεί πια με "αυτά" όπως υπογράφει και στη δήλωσή του. Ο Βελουχιώτης δεν έκανε δήλωση για να λουφάξει αλλά για να βγει στην εκτός φυλακής πολιτική δράση. Και ούτε προκύπτει από πουθενά ότι ήταν "ράκος" κλπ κλπ. Ακόμα και το "μιζέριας" υπάρχουν κι άλλες εκδοχές από αυτή που προβάλλεις, δες και το λινκ που έβαλα παραπάνω. 2) Επίσης, δεν έκανε δήλωση "για να απειθαρχήσει" στην ηγεσία. Έκανε δήλωση, όπως έγραψα, για να συνεχίσει τη δράση του, απειθαρχώντας φυσικά στην ηγεσία: μόνο που η απειθαρχία δεν ήταν ο σκοπός. Πέρα από αυτά πάντως ισχύουν όλα όσα γράφεις για τις δηλώσεις γενικά. Μόνο που αυτά ισχύουν και για τις περιπτώσεις στελεχών που υποτίθεται ότι τις έκαναν κατόπιν κομματικής εντολής: Το αν η εντολή ήταν κομματική η συνειδησιακή -συγκλίνοντας στον ίδιο σκοπό- πολύ λίγο μετράει αποτιμώντας εκ των υστέρων την Ιστορία και την κάθε ιστορική προσωπικότητα. Και βέβαια την παραμικρή διαφορά δεν μπορεί να είχε ο αντίκτυπος στην "κοινή γνώμη" από τη δημοσίευση μιας δήλωσης που δόθηκε κατόπιν μυστικής κομματικής εντολής και μιας δήλωσης που δόθηκε χωρίς τέτοια εντολή. Παρόμοια θα ήτανεπίσης και σύγχυση που θα προκαλούσαν και οι δυο αυτές δηλκώσεις στις κομματικές γραμμές. Για να ξεκαθαρίσω τη θέση μου: Η κομματική γραμμή δεν θα μπορούσε και δεν θα έπρεπε να είναι άλλη από αυτή που απαγόρευε τις δηλώσεις. Κι σε περίπτωση τήρησης αυτής της γραμμής ουδέν πρόβλημα. Σε περίπτωση όμως παραβίασής της τότε ανακύπτει η ανάγκη εξατομικευμένης κρίσης για την κάθε περίπτωση διαφορετικά γίνονται όλα ίσωμα. ---------------- Να σημειώσω επίσης, ότι όταν γράφω για δικαίωση του Βελουχιώτη, την εντοπίζω στο ότι δεν είχε προλάβει να διαπομπευτεί το κεφάλι του απ' τους δολοφόνους του και ήδη τα βουνά είχαν αρχίσει ξανά να γεμίζουν από ομάδες διωκώμενων αγωνιστών. Κατά τ' άλλα η νύξη σου για "προσωπολατρεία" δεν με αγγίζει στο παραμικρό, προσωπολατρεία δεν τρέφω για κανένα πρόσωπο πάνω στη γη ή τον ουρανό και θα μπορούσα για κάθε πρόσωπο που εκτιμώ και θαυμάζω να γράψω και μια ντουζίνα σελίδες γεμάτες κριτική για τα ελλαττώματά του. Απλά έκανα στο προηγούμενο ποστ μια νύξη για την "προσωπολατρεία" καθώς τα στοιχεία της (αυτής της "προσωπολατρείας του Στάλιν") είναι εμφανή και δεν καταλαβαίνω γιατί πρέπει κανείς να συνηγορεί σε ορισμένα αρνητικά χαρακτηριστικά που εμφανίστηκαν στην ανάπτυξη του κομμουνιστικού κινήματος είτε αυτά εκφράστηκαν από το Μπελογιάννη είτε από οποιονδήποτε άλλον. Είναι διαφορετικό πράγμα η αντιπαράθεση με όλη αυτή την "εξυπνάδα" που σε αρνητικές πλευρές της ιστορίας του κομμουνιστικού κινήματος επιχειρεί να στηρίξει την δήθεν δική της "πολιτιστική" και πολιτική ανωτερότητα, και διαφορετικό να παίρνει κανείς αυτό το κείμενο του '49 και να το υπερασπίζεται λέξη προς λέξη. Άλλωστε και μόνο η φράση << Να μας γίνει παράδειγμα ... η αποστροφή του ... στους κόλακες και τους δουλοπρεπείς ανθρώπους>> θα ήταν αρκετή να δει κανείς το όλο κείμενο με κάποια επιφύλαξη με τη σημερινή πιο ολοκληρωμένη γνώση των πραγμάτων...

από Απροβλεπτος 30/07/2007 6:19 μμ.


Εγραψες: ----------------------------------- προσωπολατρεία υπήρχε και στην ΕΣΣΔ και στην Ελλάδα από Λυσιέν 2:19πμ, Δευτέρα 30 Ιουλίου 2007 δεν χρειάζεται να καταφύγεις σε "παραφιλολογία" για να το αποδείξεις. Αυτό όμως είναι σε μεγάλο βαθμό αναπόφευκτο στην ανάπτυξη των κινημάτων. Το ζητούμενο είναι τι κάνεις και αν κάνεις στην κατεύθυνση να το καταπολεμήσεις, Και το αναρχικό κίνημα, όπου ευδοκίμησε, είχε την προσωπολατρεία του. Από τους Ισπανούς μέχρι τους Μαχνοβίτες. --------------------------- Γιατι ειναι αναποφευκτο φαινομενο; Και μαλιστα κατα την αναπτυξη των κινηματων;;; Είναι δηλαδη ιδιονυμο του κινημτος, μια φυσικη σταθερα;;

από ΥποσκαπτιΞ reloaded 30/07/2007 7:04 μμ.


αυτη πολλες φορες ειναι μια κατασκευη απο το ιδιο το συστημα οταν

αυτο επιχειρει με ολους τους τροπους να διασπασει ενα κινημα.τα μμε"πεφτουν" πανω σε ορισμενα προσωπα,τα ανακυρησσουν αρχηγους του κινηματος και η δουλεια εχει γινει. αυτο το κολπακι το εχουν αντιληφθει κυριως τα κινηματα των αυτονομωνστις διαφορες ευρωπαικες χωρες και γι αυτο εχουν αρνηθει καθε σχεση με τα μμε. για μενα,αυτο αποτελει και το πιο δυνατο επιχειρημα- και ουσιαστικο συναμα - οσων υποστηριζουν την αδιαλλακτη σταση αρνησης απεναντι στα μμε. μην συγχεουμε ομως αυτη την στρατηγικη προσωπολατρειας απο τουςαντιπαλους των κινηματων,με την πρωσωπολατερια που εγκαθιδρυεται απο "μεσα",απο τους ιδιους τους "επαναστατες" οταν καταλαμβανουν την εξουσια.

από ναπωκάτι 30/07/2007 9:21 μμ.


"σε μεγάλο βαθμό αναπόφευκτη" δε σημαίνει και αναπόδραστη. Υπάρχουν, νομίζω, μια σειρά υλικοί και ηθικοί όροι που ευνοούν την εμφάνιση της προσωπολατρείας και, αντίστοιχα, υπάρχουν υλικά και ηθικά μέτρα που μπορούν να την παρεμποδίσουν. Δεν ξέρω -ούτε μπορώ να συμφωνήσω- ότι η απουσία γενικά από τα μμε είναι λύση: μπορεί να τη δει κανείς αυτή την τακτική και σαν παράκαμψη του προβλήματος. Πέρα από αυτά όμως πρέπει να το δει κανείς το θέμα και στις ιστορικές του "συντεταγμένες". Δηλαδή κι αυτοί οι "υλικοί και ηθικοί" όροι και τα αντίστοιχα "αντίμετρα" εξαρτώνται από ιστορικές συνθήκες και προϋποθέσεις που υπάρχουν ή δεν υπάρχουν σε κάθε εποχή. Πάντως όπως και να 'χει, θέλω να πιστεύω ότι άλλο ήταν το έδαφος που θα μπορούσε να ευδοκιμήσει η προσωπολατρεία σε μια εποχή όπου οι άνθρωποι ήταν ακόμα μαθημένοι να πέφτουν στα τέσσερα και να προσκυνούν το βασιλέα, τον τσάρο ή τον γαιοκτήμονα στου οποίου τα κτήματα ήταν δουλοπάροικοι, κι άλλο είναι σε γενικές γραμμές το σημερινό έδαφος.

φίλτατε απρόβλετε και ουκ ολίγες φορές συνδέεται με την ανάθεση που επικρατεί σε κάθε περίοδο, εποχή, κοινωνία κτλ... κτλ....

και στα πιο απλά αυθόρμητα-νεολαιίστικα κινήματα σήμερα υπάρχει αυτή η προσωπολατρεία. Πόσο μάλλον σε παλιότερα προλεταριακά κινήματα, έστω και στα πρώτα τους δυναμικά στοχειακά τους βήματα..

Για αυτό σου λέω το ζητούμενο είναι αν παλεύουμε και σε ποια κατεύθυνση ενάντια στην προσωπολατρεία σε όλες τις εποχές.

και επί Λένιν υπήρχε προσωπολατρεία στην Ρωσσία και ειδικά επί Στάλιν αποθεώθηκε.

Η μετάβαση από τον καπιταλισμό προς τον κομμουνισμό κουβαλάει αναπόφευκτα την ατομική ψυχολογία του γκρεμισμένου καπιταλισμού.
 
Οι νέες γενιές που θα γεννηθούν και διαπαιδαγωγηθούν σε μια κοινωνία που θα προτάσσει τη συλλογικότητα και θα ανυψώνουν μια νέα ατομικότητα μέσα από την συλλογικότητα, θα εξαλείψουν και την προσωοπολατρεία

-------

όσον αφορά στα ΜΜΕ που λέει και ο Υποσκαπτίκιος

τα ΜΜΕ διαμορφώνουν την λεγόμενη "κοινή γνώμη". Οι συνεντεύξεις της "κοινής γνώμης" είναι πάντα αυστηρά φιλτραρισμένες, επιλεγμένες, μονταρισμένες

. Ολο το αστικό εποικοδόμημα (ρεπόρτερ, δικαστές, εισαγγελείς, υπουργοί, διοικητές, κομματάρχες κτλ... κτλ...).φροντίζει να έχει μια κοινή γραμμή όσον αφορά θέματα ταμπού που δεν αμφισβητούν την συνολική κυριαρχία του.

Οταν ξεσπάνε όμως κινήματα , λειτουργεί η εναλλακτική πληροφόρηση μέσω του κινηματικού κόσμου. Ταυτόχρονα μένει κάτι σε αυτό τον κόσμο, στην συνείδησή του, κάτι  για το ρόλο των ΜΜΕ όταν τα κινήματα υποχωρούν.

Δυστυχώς βρισκόμαστε σε κάποια φάση με πολύ αραιά (χρονικώς) ξεσπάσματα κινηματικά μεμονωμένων στρωμάτων και τμημάτων της κοινωνίας κάθε φορά.

Το ασφαλιστικό ίσως αναζωπυρώσει μια νέα σύγκρoυση και επαναφέρει το σύνολο της εργαζόμενης κοινωνίας στο δρόμο.

Οπότε τότε η "κοινή γνώμη" αμφισβητείται σε μεγάλο βαθμό από το σύννολο της κοινωνίας.

Μέχρι τότε όμως και μετά από αυτή την αφμισβήτηση, δε σημαίνει ότι δεν ασχολείσαι με τον τρόπο που τα ΜΜΕ διαμορφώνουν την "κοινή γνώμη".

Δεν θα μείνουμε με σταυρωμένα χέρια περιμένοντας πότε ο κόσμος θα βγει στο δρόμο. Η αντιπληροφόρηση-η εναλλακτική πληροφόρηση πρέπει να συνεχιστεί έχοντας υπόψη της την παραποίηση-διαστεύλωση των ΜΜΕ

Τώρα το πως μπορούν κάθε φορά να αξιοποιηθεί η παρέμβαση σε αυτά:
 Εγώ πίστεύω ότι δύναται να αξιοποιηθεί σε αυτά

πρώτον και κύρια έμμεσα αναγκάζοντας με τους αγώνες του κινήματος να γίνεις κύριος των τρεχουσών πολιτικών εξελίξεων, προκαλώντας προσωρινά προβλήματα στο σύστημα (απεργίες, καταλήψεις, κλείσιμο δρόμοων,. συκγρούσεις κτλ...)
και ακριβώς ο αγώνας σου να αποτυπωθεί στα πρωτοσέλιδα

άλλο παρέδειγμα  να επιηρεάσεις εμμέσως με τον αγώνα σου, συντάκτες σε εφημερίδες να γράψουν κείμενα που αφορούν γεγονότα της επικαιρότητας. δε π.χ. το άρθρο "Ε" για τους 27. Αυτό το αρθρο έχει την αξία του.

και άμεσα πολύ λιγότερο βέβαια. Γιατί πρέπει να χεις κότσια να χτυπήσεις το θέαμα των καναλιών, δυστυχώς με θέαμα..

 ΟΤαν σου ζητούν πιστοποιητικά νομιφροσύνης πρέπει να τους γυρίσεις το παιχνίδι, αν χρειαστεί και με θέαμα.αν π.χ. σου λένε : "τί έχετε να πείτε για τους καλούς μπάτσους που τους βαράνε", , εσύ θα πρέπει να πεις "κάλος μπάτσος που βαράει απεργούς, καταληψίες, αγωνιστές μόνο μόνιμος κάτοικος της οδού Αναπαύσεως". Αν το πεις αυτό θα έχεις πετύχει πιστεύω
αλλά βέβαια δεν πρόκειται ποτέ να σε ξαναβυσματώσουν σε δελτίο :-)

ή αν σου αρχίσει ο κάθε δημοσιογραφίσκος την σπέκουλα ότι ήταν κι αυτός στα νιάτα του αγωνιστής, 'άσε ρε λ...γκρα ξέρουμε τα χαϊρια σου κτλ, ήσουν οικότροφος στην Ελβετία κτλ.."
:-)




από // 31/07/2007 μεσάνυχτα


ίδιον των ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΚΩΝ ΚΑΘΕΣΤΩΤΩΝ.

Ο επιστημονικός διαλεκτικός υλισμός, τί σχέση έχει με την προσωπολατρεία ?Η αγιοποίηση, τα μαυσωλεία και τα επιβλητικά μνημεία θυμίζουν ΘΡΗΣΚΕΙΑ.η θΡΗΣΚΕΊΑ της ΚΑΘΑΓΙΑΣΜΕΝΗΣ ΚΟΜΜΑΤΙΚΗΣ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΑΣ !

από Απροβλεπτος 31/07/2007 12:17 πμ.


  Μεσα απο τις διατυπωσεις διακρινω μια «ταση» υποβαθμισης της προσωπολατρειας φιλτατοι. Και την μισθωτη εργασια ευνοουν μια σειρα υλικοι και ηθικοι οροι, και ιστορικες συντεταγμενες: μια πρωταρχικη προσεγγιση, που δεν μας εμποδιζει να μιλαμε και να εξαγουμε αιτηματα συγκεκριμενα και να παραγουμε πολιτικη διαπαλη γυρω απο το θεμα, εφοσον ειναι η σχεση αυτη μεσα στην ζωή μας. Αντιθετα, το θεμα της προσωπολατρειας, στην καλύτερή του περιπτωση «εξοριζεται» ως στοιχειο που ανηκει κυριως στα προβληματα που ανακυπτει ο καταμεριμος εργασιας και η κοινωνια καθαυτη, οπως π.χ. και η αντιθεση πνευματικης/χειρονακτικης εργασιας. Στην χειροτερη περιπτωση αποτελει εκφραση «της ατομικης καπιταλιστικης ψυχολογιας». Παρολο που η προσωπολατρεια στη Σοβιετικη Ενωση, το εβγαλε απο την ναφθαλινη του «καταμερισμου εργασιας» και του «πολιτισμου και της ηθικης» και το μετετρεψε σε παραγοντα αμεσης επιδρασης στην πολιτικη και σε συντελεστη παραγωγης πολιτικης!!! Αλλιως Λυσιεν: δεν νομιζω, οτι ενα κομμα ή κινημα εχει τα ιδια ποιοτικα χαρακτηριστικα σε ολες τις εκφρασεις του, οταν βρισκεται στο 2%, οταν βρισκεται στο 50% ή οταν ειναι εξουσια και οικοδομει κοινωνια. Αλλαζουν τελειως οι ποιοτητες των χαρακτηριστικων του. Δεν ειναι η ιδια η προσωπολατρεια πριν το 17 στο προσωπο του Λενιν, και μετα το 17 στο ιδιο προσωπο, ή στο προσωπο του Σταλιν, αργοτερα. Οι διαφορετικες ποιοτητες του ιδιου αυτου του χαρακτηριστικου, τι θα μπορουσε να εκφρασει παρα ενα σοβαρατοτα παραγοντα στην ιδια την αμεση πολιτικη συγκροτηση του επαναστατικου υποκειμενου, και οχι απλως μια αντιθεση που ξεπροβαλλει στο βαθος που οσο πλησιαζει με τα καθηκοντα οικοδομησης του κομμουνισμου, χανει την ισχυ της και υπονομευεται απο τα μετρα που παιρνονται κατα τη γενικη οικοδομηση μιας κομμουνιστικης κοινωνιας;; Επομενως, η βαρυτητα της προσωπολατρειας και ο ρυθμος μεατροπης της σε παραγοντα πολιτικης, ειναι μεγελυτερη και μεγαλυτερος απο τα προβληματα που εισαγει στην πολιτικη η αντιθεση π.χ. πνευματικης-χειρονακτικης εργασιας. Ελοχευει ΛΟΙΠΟΝ μια κρυμενη ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ, ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ Η ΒΑΣΗ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ και μετατρεπει τελικα το ζητημα αυτο σε παντα επικαιρο και αμεσα πολιτικο. Θα παω παραπερα και θα επανελθω στα πρωτα ποσταρισματα μου, για να πω: η προσωπολατρεια συνδεεται αποκλειστικα με το θεμα της ΠΡΟΒΛΕΨΗΣ, η οποια ως τετοια δεν υφισταται στον καπιταλιστικο τροπο παραγωγης. Στον καπιταλιστικο τροπο παραγωγής, αιρεται η λογικη του «γραμμικου χρονου» μεσω της διαδικασιας του κεφαλαιου: το κεφαλαιο με την αξιοποιηση καθε αναγκης και την μετατροπης της σε κυκλοφορια του, παραγει την κίνηση στη συνειδηση εκτατικα και στο πριν. Στον σοσιαλισμο αντιθετα, η αποκοπη της κινησης απο την κοινωνικη σχεση, δηλαδη απο την τυχαιότητά της, - που ανυψωμενη και ανηρημενη αυτη η σχεση συνιστα την κινηση του κεφαλαιου, (το κεφαλαιο εδω ως χωρος πιθανοτητας σαφης ορισμενος, γιαυτο και εν μερει ανηρημενη η τυχαιοτητα γραφω), - οδηγει κατευθειαν στην αναγκη της γραμμικης προβλεψης του χρονου ως κοινωνικη πλεον λειτουργια, που ενσαρκωνεται μεσα απο το Προσωπο. Η λατρεια του Προσωπου ειναι λατρεια απεραντη, διοτι ειναι η αναιρεση ολων των προβληματων δυναμει, καθως προσλαμβανονται αυτα μεσα στο χρονο, δηλαδη ανηρημενα προσλαμβανονται εξω απο τους συγκεκριμενους προσδιορισμους (βλ. προφητεια, και στο γραμμα του Νικου. Επισης πενταχρονα οικονομικα πλανα, τα πλανα εδω συμπληρωνουν και δεν αναιρουν την λειτουργια του Οδηγητη, του Προσωπου). Φυσικα, εδω εφοσον λειτουργει το οραμα, ως προσληψη της κοινωνιας στο μελλον και εξω απο το συγκεκριμενο, το Προσωπο προσεγγιζεται ως εξω απο τους υφισταμενους προσδιορισμους και επoμενως ως ΑΓΑΘΟ και ΚΑΛΟ.

από ΥποσκαπτιΞ reloaded 31/07/2007 12:20 πμ.


ο επιστημονικος διαλεκτικος υλισμος εχει αμεση σχεση με την

πρωσοπολατρεια καθως συνεπαγεται ενα "ιερατειο" επιστημονων οι οποιοιγνωριζουν και τοποθετουνται στην ανωτερη ιεραρχικη βαθμιδα εναντιαυτων που αγνοουν και πρεπει να καθοδηγηθουν. το "ιερατειο των επιστημονων" ειναι το κομμα και ο αρχιερεας ο γ.γ τουκομματος. στο ΠΡΟΣΩΠΟ του συγκεντρωνεται ολη η γνωση και ΛΑΤΡΕΥΕΤΑΙσαν θεος...

από Λυσιέν 31/07/2007 2:56 πμ.


θεωρείς ότι η επιστήμη πρέπει να ανήκει σε μια πεφωτισμένη ελίτ
και η αμόρφωτη πλέμπα να ζει μακαρία στην αμορφωσιά της;
Σοβαρός αντι-εξουσιαστής είσαι :-))


που διαβάζω μακροσκελή σχολιά σου, νιώθω ότι μου χεις αραδιάσει 100 νέες έννοιες, που δεν τις έχεις ορίσει πουθενά. Μπορεί να τις έχεις ορίσει με γνωστούς σου, και να τις χρησιμοποιείτε συνεχώς, αλλά μην μας βάζεις τώρα στον κόπο να μάθουμε τον κώδικα επικοινωνίας της παρέας σου βρε αδελφέ. Σε αυτό το σάιτ ο μέσος καφενόβειος χρήστης έχει διαβάσει 10 στάνταρ βιβλία από μαρξισμό. Χρησιμοποίησε αυτά.

Αυτό που έχω καταλάβει, στο παρόν θρεντ, είναι ότι αναγάγεις την προσωπολατρεία στην ψευδή συνείδηση, το φαντασιακό, όπως θες πες το που καλλιεργούσαν οι κομμουνιστές του παρελθόντος για τους ηγέτες τους και τις ικανότητές τους να προφητεούν το μέλλον.

Αυτό όμως είναι ακριβώς το φαντασιακό, η ψευδής συνείδηση, η στρέβλωση, η αδυναμία, τα βασικά προβλήματα του κομμουνιστικού κινήματος στην ελλάδα και αλλού.

Ο πραγματικός κομμουνιστής ηγέτης και όχι ο "φαντασιακός" κομμουνιστής ηγέτης, δεν προφητεύει ούτε μαντεύει. Μελετά εξονυχιστικά την ζωή και τους νόμους της και τα κωδικοποιεί ορθά στο μυαλό του, εξάγει  προτάγματα για δράση του συνόλου που ηγείται. Βεβαίως κάνει και προβλέψεις που βασίζονται σε  επιστημονικές τεκμηριώσεις, στα δεδομένα της εποχής του, στο πεπερασμένο το δικό του και της εποχής του.Και αναπόφευτκτα κάνει και λαθη.
 
ο πραγματικός κομμουνιστής, απλό μέλος του κινήματος, δεν θεωρεί τον ηγέτη του ουτε προφήτη, ούτε μάντη. Αγανωρίζει σε αυτόν ότι υπερτερεί του συνόλου λόγω ικανοτήτων, διαθεσιμότητας, ταλέντου, αφοσίωσης, γνώσεων και θέτει σαν στόχο του να τον φτάσει. Και ο ηγέτης από την άλλη θέτει σαν στόχο να ανυψώσει το σύνολο, και βεβαίως να βοηθήσει αναθρώπους γύρω του να τον ξεπεράσουν στον μέλλον.





Φαίνεται ότι από την εποχή της πρώτης Διεθνούς και τον Μαρξ μέχρι την Γ'Διεθνή των Λένιν Τρότσκι, οι μαρξιστές κρατούσαν κρυφή αυτή την προσωπολατρική "φύση" του Μαρξισμού. Επίσης πρώτη φορά Γ.Γ. υπήρξε σε μαρξιστικό κόμμα γύρω στο 1920 αν θυμάμαι καλά και ήταν μια θέση για οργανωτικές δουλειές κυρίως και όχι ηγετική (γι' αυτό και Γ.Γ. μπήκε ο Στάλιν και όχι ο Λένιν ή ο Τρότσκι ή ο Ζηνόβιεφ ή άλλα πιο σημαντικά στελέχη των μπολσεβίκων). Η θέση του Γ.Γ. έγινε "ηγετική" στα Κ.Κ. μετά την επικράτηση της σταλινικής γραφειοκρατίας και αντεπανάστασης. Και όλως ...τυχαίως τότε εμφανίστηκε και η προσωπολατρεία (κάπου 80 χρόνια μετά την εμφάνιση του μαρξισμού ως πολιτικό ρεύμα!)

από μαρξιστής 31/07/2007 11:01 πμ.


δεν μου απάντησες για τον Μπρεχτ που σε ρώτησα πιο πάνω...

από ΥποσκαπτιΞ reloaded 31/07/2007 5:25 μμ.


κανε μια σοβαρη ερωτηση,χωρις να προσπαθεις με τοσο ατεχνο τροπο

- και σταλινικο - να διαστρεβλωνεις αυτα που γραφω και θα σου απαντησω. ο επιστημονικος μαρξισμος οδηγησε στην προσωπολατρεια οπουαυτος κι αν εφαρμοστηκεως υπαρκτος σοσιαλισμος.αν θες περισσοτερη αναλυση ρωτα χωρις να διαστρεβλωνεις κι εγω εδω ειμαι... φιλε,για τον μπρεχτ ρωτα,διαβασε,ακου,μαθε....και βεβαια δεν ητανσταλινικος,απλα σε μια στιγμη της ζωης του εκανε μια μαλακια,αλλαμεγαλη μαλακια....

από ναπωκάτι 31/07/2007 7:11 μμ.


είναι αθέμιτο ζητήματα που σε βαθμό οριστικό σχετίζονται με το συσχετισμό των δυνάμεων, το βαθμό όξυνσης της ταξικής πάλης και τους πραγματικούς όρους διεξαγωγής της, να προτείνονται σαν πρόχειρα εργαλεία θεαματικής - "επικοινωνιακής" προβολής του κινήματος. Επίσης ότι ο διαλεκτικός υλισμός στην "ανώτερη ιεραρχική βαθμίδα" της ιστορικής - κοινωνικής κίνησης "τοποθετεί" την ταξική πάλη. Ότι σαν επιστήμη των γενικών νόμων κίνησης της κίνησης και της εξέλιξης της φύσης, της ανθρώπινης κοινωνίας και της νόησης, συνιστά όχι πια φιλοσοφία αλλά μια απλή κοσμοθεωρία, που βρίσκει εφαρμογή και υπόσταση όχι σαν ξεχωριστή επιστήμη των επιστημών, αλλά σαν καταλύτης που δρα στο εσωτερικό των πραγματικών επιστημών και της κοινωνικής πράξης. Ότι ο "ιερατικός" χαρακτήρας της κάθε επιστήμης υφίσταται όσο τα πορίσματά της δεν έχουν καταστεί κοινό κτήμα - κοινός τόπος της ανθρωπότητας: Ο Γαλιλαίος ήταν "ιερατική" φυσιογνωμία, το τηλεσκόπιό του ήταν το "μαγικό" ραβδί του ή η επιστημονική "αγιαστούρα" του κι η φράση του "κι όμως κινείται" ήταν η ιερή βέδα του, μόνο τόσο και για όσο η ανθρωπότητα είχε την πεποίθηση ότι η γη είναι αντικείμενο σε σχήμα ταψιού γύρω από το οποίο περιστρέφεται ο ουράνιος θόλος λόγω της θείας θέλησης. Όμως σήμερα ο Γαλιλαίος είναι ένας καθημερινός άνθρωπος. Ότι ο διαλεκτικός υλισμός φέρνει στο προσκήνιο έννοιες όπως η αυθυπαρξία της ύλης/φύσης, την ταξική πάλη σαν κινητήρια δύναμη της κοινωνικής ιστορικής εξέλιξης, τον τρόπο παραγωγής σαν το βάθρο που πάνω του βρίσκει μορφή και περιεχόμενο η ανάπτυξη της ταξικής πάλης, την παραγωγή και απόσπαση της υπεραξίας, την αντίφαση ανάμεσα στον κοινωνικό χαρακτήρα της παραγωγής και στην ατομική της ιδιοποίηση, την κατοχή της κοινωνίας πάνω στις παραγωγικές δυνέμεις για τις οποίες η μόνη κατάλληλη διεύθυνση είναι η κοινωνική. Ότι φέρνοντας στο προσκήνιο τέτοιες έννοιες τόσο "αναντίστοιχες" από αυτές τις οποίες επιβάλλουν σαν κοινή πεποίθηση οι σημερινές σχέσεις ταξικής κυριαρχίας, ο διαλεκτικός υλισμός μπορεί να φαντάζει σαν "ιερατικό" κήρυγμα, αλλά αυτό μόνο μέχρι τη στιγμή που οι έννοιες αυτές θα έχουν γίνει κοινός ανθρώπινος τόπος - όπως συμβαίνει με την εξίσωση 1+1=2 χωρίς η αποδοχή της να καθιστά τους μαθηματικούς αρχιερείς της ανθρώπινης γνώσης. αναγνωρίζοντας την ταξική πάλη σαν την ατμομηχανή της ιστορίας έχει ήδη αποσύρει το βάθρο της πρωτοκαθεδρίας από κάθε είδους ιερατείο

ολα, δεν αναφερθηκες ομως και αναμενομενο στα "επικαιρα παντα". χαχαχαχαχα... Πως γινεται και σιωπας για αυτα; Παει εντελως το μετρο του Λυσιεν και οι καφενοβιοι του, χμμμμ Λυσιεν, τα τελειως αντιθετα λεγω: η Προσωπολατρεια ειναι αντικειμενικη κοινωνικη πολιτικη λειτουργια που εκδηλωνεται ποιοτικα και σε ολο της το μεγεθος στις σοσιαλιστικες σχεσεις παραγωγης. Αλλιως: οσες επιστημονικες επιτροπες και αν εχεις, οσο και πραγματολογικος τυπος και αν εισαι, οσο δημοκρατικος και καλλιεργημενος κομμουνιστης ηγετης και αν εισαι (και αν δεν υπαρχει τετοιο ηγετικο ποστο θα δημιουργηθει), οι ιδιες οι σοσιαλιστικες σχεσεις σε σπρωχνουν να υιοθετησεις αυτον τον "ρολο": οι συνεργατες σου, οι κεντρικες σου επιτροπες, τα δημοκρατικα κρατικα οργανα, ο λαος ο ιδιος, σε θελει ετσι. Μεχρι που συνειδητοποιεις οτι δεν μπορεις αλλιως, οτι αυτη ειναι ανωτερη κοινωνικη λειτουργια, και ως τετοια πρεπει να διεκπεραιωθει. Εκει δειχνω: οτι δεν ειναι καποιος "υποκειμενισμος" και κακος χαρακτηρας κανενος, αλλα κοινωνικη νομοτελεια που λειτουργει μεχρι το οριο της κοινωνιας: τον κομμουνισμο. Ο κομμουνισμος ειναι η ρηξη και το σπασιμο της νομοτελειας, οχι ο σοσιαλιστικος σχηματισμος, παλιος ή νεος. Το νεο επαναστατικο ρευμα στην κοινωνια, δεν μπορει να ξεμπερδευει έτσι απλως με "αμεση δημοκρατια", πρεπει ακριβως να δει πως και που λειτουργει αυτη η νομοτελεια της προσωπολατρειας και να την ... ξεκανει.

γιατί σε χάνω. Οι κινήσεις που χρησιμοποιείς στον προφορικό λόγο προσφέρουν σημαντική πληροφορία που χάνεται στον γραπτό σου λόγο. Γι΄αυτό και γω ο κακόμοιρος αντιλαμβάνομαι κάθε φορά τα αντίθετα απ' αυτά που λες. Πάντως και πάλι δεν κατάλαβα που το πας. Ειλικρινά και καλοπροαίρετα.

Προς Υποσκαπτίκιο:
Εχεις δίκιο, και να με συγχωρείς. Επειδή εσύ συνεχώς κάνεις αυτό  που δικαίως με κατηγορείς  ότι έκανα μια φορά σε εσένα
δε σημαίνει ότι  δικαιούμαι να το κάνω σε εσένα.
Γιατί τότε γίνομαι γραφειοκράτης σαν και εσένα
Δεν έπρεπε να ακολουθήσω τη μέθοδό σου, ούτε για ελάχιστο :-)


από ΥποσκαπτιΞ reloaded 01/08/2007 4:58 μμ.


δεν παιζεσαι....

 σε "παω" που λεει και ο μελλοθανατος ο χριστοδουλας...

και εσυ δειχνεις το ... δρομο του, και το βλεπω να παει, φιλτατατε, στη θεμελιωση της αντεξουσιαστικης ανατροπης και της κομμουνιστικης επαναστατικης ανατροπης κοντρα στην σοσιαλιστικη εξουσια και τον αντιιστορικο της χαρακτηρα. Δεν ξερεις, που σιγουρα θα ξερεις, τι επικαιρο θεμα εθιξες. Το πιο κρισιμο ζητημα φιλε μου: πως μπορει η κινηση της συνειδησης να βρει δρομο στο λογο; Μπορει να διατυπωθει η ιστορικη στιγμη σε Προγραμμα; Σε Περιγραμμα ή σε Προγραμμα; Σε Λογικο Άξονα ή σε Πρακτική Δημοκρατια; Ας πουμε: Εναντι ή Ημερα; Λεμε τωρα... παραδειγμα εφαρμογης. Το «τριτο», οπως λενε, δινεται στη συνειδηση. Ελα ομως, που αυτο ειναι, που παραγει και το Προσωπο, και την λατρεια του Προσωπου. Μηπως ομως η Προσωπολατρεια ειναι λατρεια της Ιστοριας; Λεω εγω: Ναι. Αλλά πως; Να πως: Η αποτυπωση σε Προγραμματικο Λογο της ιστορικης στιγμής, ειναι μεν φιξαρισμα της ιστορικης στιγμης και περιγραφή της, Ομως, η ιστορικη στιγμή δεν προσδιοριζεται απο μια ακινησια, παρολο που ειναι συγκεκριμενη, και ουτε κρεμεται απο καπου. Μετακινειται μεσα στα πλαισια των ιστορικων της πρακτικων διορισμών. Αλλιώς δεν μπορει να εκφραστει μεσω της δρασης σε πραγματικοτητα –σε αλλαγη πραγματικοτητας -, να συμπεσει και να ολοκληρωθει. Αυτή η εσωτερικη κινηση της ιστορικης στιγμης, αποτελει την δημοκρατικότητά της, και την επικοινωνια της με το πριν της. Και τον πλουτο της. Δυο «κινησεις» που παραγουν απεραντο πλουτο, και τα πολλα προσωπα. Η μπολσεβικικη επανασταση δεν ηταν τιποτε αλλο, παρα ο Διπλασιασμος (διαβασε: αντιγραφη) της ιστορικης στιγμής. Κομενη και ραμενη στις αναγκες μιας χωρας καθυστερημενης και διαλυμενης. Καταστραφηκε ετσι, με την μπολσεβικικη επανασταση, η Ιστορικοτητα. Ο διχασμος της ιστορικης στιγμής που επηλθε με την σοσιαλιστικη επανασταση, δεν μπορεσε να καταργησει την ιστορια, γιατι ηταν εξω απο την Ιστορια, που χαθηκε απολο τον κοσμο. Στασιμοτητα και γραμμικοτητα: σχηματισμος των παραγωγικων βασεων. Καθολου τυχαιο βεβαια, οτι σε προκαπιταλιστικες συνθηκες επικρατησαν οι σοσιαλιστικοι σχηματισμοι, και ανηλθαν, μεσα σε παρα πολυ λιγα χρονια στο επιπεδο του καπιταλισμου απο ολες τις αποψεις, ξεπερνωντας τον ενμερει . Η δικαιη απαιτηση των λαων αυτών να συνδεθουν με τις υπαρκτες παραγωγικες δυναμεις, την ιστορικη στιγμη του τοτε, οδηγησε στην καταρευση και στο «παγωμα» της ιστοριας, προφητευωντας την δυνατοτητα της καταργησης της ιστοριας, οχι φυσικα μεσα απο την δικη τους αναπτυξη, αλλα ως αντικειμενικη δυνατοτα, εξω απο τα δεδομενα τοτε παραγωγικα μεσα. Η ηττα της επαναστασης στην Γερμανια, εξεφρασε τον ιστορικα αντεπαναστατικο χαρακτηρα του Οκτωβρη. Αλλαξε η «φυσικη σειρα». Που ο φασισμος «προσπαθησε» να επανασυγκολληση (το κεφαλαιο δηλαδη). Η σωστη «ανισομετρεια» του Λενιν, μετατραπηκε σε ληστεια! Απελευθερωθηκε ετσι ο «υποκειμενισμος», απελευθερωθηκε το προσωπο απο την ιστορια, η οποια ειχε αιχαλωτιστει. Οι σοσιαλιστικες σχεσεις αντικαθρεπτιζαν την αυτονομιση απο την Ιστορια, και ο Σταλιν το χαμενο προσωπο της ιστοριας. Αυτη η απωλεια, ενεργοποιησε την αναγκη για «οραμα κομμουνιστικο» και ταυτιση της «εποχης»/ιστοριας με το Προσωπο. Οσο και διασκεδαστικο και αν σου φαινεται φιλε μου, η επιμονη των «αντικαπιταλιστικων» δυναμεων σε λογικο αξονα «εργατικης εξουσιας», εκφραζουν την αναζητηση εκεινου του διχασμου, την αναζητηση του χαμενου τους προσωπου, κοντρα στην κομμουνιστικη-ανιεξουσιαστικη πρακτικη θεμελιωση (βλ. νεα μεσα παραγωγης και επικοινωνιας). Ο αντικαπιταλισμος και η «λογικη» κατηγοριοποίησή του, ειναι η ανασυσταση εκεινου του Προσωπου. (Δεν ειναι τυχαιος φυσικα και ο προσωπικος χαρακτηρας των αντιπαραθεσεων γυρω απο το ζητημα αυτο). Αντιθετα, το Περιγραμμα δινει τα παριθωρια εκφρασης του πλουτου της ιστορικης στιγμης, ΣΧΗΜΑΤΙΖΟΝΤΑΣ ΠΟΛΛΑ ΜΑ ΠΟΛΛΑ ΠΡΟΣΩΠΑ, και οχι καποια αναγωγή τους.

από ναπωκάτι 02/08/2007 6:36 μμ.


δυσκολεύομαι να συμφωνήσω με αυτά που λες. Καταρχήν (ή καταρχάς και κατ' αναρχάς) από αυτά που γράφεις εδώ από πάνω ομολογώ ότι τα 98% δεν τα καταλαβαίνω: ένας απ' τους δυο μας μάλλον φταίει γι' αυτό. Κι έπειτα δε μπορώ να συμφωνήσω πως το θέμα δεν είναι πχ ότι τότε περισσότερο από σήμερα <<οι άνθρωποι ήταν ακόμα μαθημένοι να πέφτουν στα τέσσερα και να προσκυνούν το βασιλέα, τον τσάρο ή τον γαιοκτήμονα στου οποίου τα κτήματα ήταν δουλοπάροικοι>> αλλά είναι ότι πχ <<απελευθερωθηκε το προσωπο απο την ιστορια, η οποια ειχε αιχαλωτιστει>>. Και πίστεψέ με, δε διασκεδάζω, δεν ειρωνεύομαι και ούτε ψάχνομαι να απαντήσω στα χαχαχα μα χουχουχου. Ψάχνω απλά -για άλλη μια φορά- να βρω μια δίοδο ώστε να βγω από δω μέσα που θέλω κι όμως μένω. Στο επανιδείν (χο χο).

  ... και μην κανεις τον κοπο περα απο την σπορα του μυαλου σου. Αλλα επειδη καταλαβαινεις το 2%, και οχι το 3% που ειναι μια κρισιμη μαζα σε πολλα φυσικα φαινομενα, αλλα ουτε και το 1% για να μην μπορεις να καταλαβεις οτι δεν καταλαβαινεις το 98%, θα σου πω το εξεις: Εγω δεν καταλαβαινω ουτε το 100% απο αυτα που γραφω, οταν τα γραφω!!! Και ξερεις γιατι; Διοτι αυτα που γραφω δεν ειναι δικα μου, αλλα ειναι δικα σου, ΔΙΚΑ ΣΑΣ ειναι, αλλα αλλιως. Ειναι η εσωτερικη πλευρα του λογου σας, ειναι η κρεβατομουρμουρα της σκεψης σου, που ειναι τοσο ασαφης και γλυκια οταν σου μιλαει που την ξεχνας το πρωι οταν σκουπιζεις τις τσιμπλες του μυαλου σου για να αντικριζεις τον κοσμο «καθαρο». Το 2% ειναι η θυμιση αυτη φιλε μου. Ετσι εγω γραφω την απώλεια οχι το συμπληρωμα. Το παρα, το διπλα που δεν πιανεις αλλα ... διαισθανεσαι. Αν εγραφες εσυ αυτα που γραφω εγω, τοτε θα εγραφα εγω αυτα που γραφεις εσυ. Αν δε εγραφες και εσυ αυτα που γραφω εγω, ε τοτε θα γεννιοταν ενα νεο συμπαν. Μην αναζητεις λοιπον την αιτια σε κανεναν, γιατι η αιτια βρισκεται στην ιστορικη-φυσικη διαδικασια. Καθως εγραψες παραπανω, ο διαλεκτικος υλισμος μπορει να φερνει στο προσκυνιο την εννοια της αυθυπαρξιας της υλης/φυσης, αλλα τελικα μονο την εννοια, και αυτη ετσι οπως την βλεπει καποιος αποξενωμενα μεσα απο τις καπιταλιστικες σχεσεις παραγωγης: χωρις τον ανθρωπο. Διοτι αγαπητε μου, δεν υπαρχει αυθυπαρξια της φυσης, εφοσον μεσα της ειμαστε και εμεις. Και η σχεση μας με αυτή δεν ειναι μια σχεση επιδρασης και διαμορφωσης μιας «αντικειμενικοτητας», αλλα η σχεση αυτη ειναι μια οντικη (σχηματιζει ον δηλαδη, ξεχωριστη ζωή δηλαδη), και μορφη της ειναι το Εμπορευμα. Δεν γραφω οτι στον καπιταλισμο μετατρεπεται η φυση σε εμπορευμα – βρες την τσιμπλα για να καταλαβεις – αλλα λεω οτι ανεκαθεν αυτη η σχεση τετοια ηταν. Και ο Μαρξ ειναι ο πρωτος που το μιλησε, οπως το μιλησε. Αυτο το Εμπορευμα ειναι και το οχημα της ιστοριας. Καποτε λοιπον και καποτε, καποιον Οχτωβρη, αυτη η σχεση διχαστηκε: διχαστηκε η σχετικη μορφη του Εμπορευματος απο την ισοδυναμη μορφη του Εμπορευματος. (βλεπε και το Κεφαλαιο του Κ. Μαρξ, που σιγουρα δεν ειναι στα δεκα μαρξιστικα βιβλια που κρατα ο μεσος καφενοβιος του ιντι, παντα κατα τον κυριον Λυσιεν). Ειχε διχαστει γιατι βρεθηκε «η εξουσια στους δρομους» - κατα τον Λενιν – και ειχε βρεθει στον δρομο γιατι ο θανατος και η πεινα ειχαν απαξιωσει το Εμπορευμα αυτο. Ο πολεμος και η κοινωνικη σχεση στην αγροτικη οικονομια δηλαδης. Και ετσι κρατηθηκε η ισοδυναμη μορφη και η σχετικη εγκαταληφθηκε, που η ισοδυναμη στην τελικη ειναι το χρημα, το συμβολο, δλδ το Προσωπο. Η Αξια ως αυτες οι δυο στιγμες μπορει να νοηθει, στην διχασμενη ιστορια ενσαρκωνεται στο Προσωπο οταν πεταχθει η σχετικη μορφη επεξω. Για σκεψου λοιπον «ναπωκατι» και απαντησε μου σε παρακαλω: Ειναι δυνατον να παρεις 150 εκ. «ανθρωπακια» που πεφτουν στα τεσσερα οταν αντικριζουν το «βασιλια τους» να τους κανεις εργατικη ταξη μεσα σε πεντε-δεκα χρονια? Εργατικη ταξη δηλαδη, ομαδα ανθρωπων που τους μιλανε οι εμπραγματες συνθηκες της παραγωγης και της εργασιας τους. (Ειδες που το ειπες: η προσωπολατρεια ειναι ... το φταιξιμο αυτων των ανθρωπων, αλλα το ειπες χωρις την αλλη πλευρα του). Για σκεψου λοιπον και απαντησε μου σε παρακαλω: Ειναι δυνατον να αποκτηθει η σχετικη μορφη, οταν ακομα και αυτη η μικρουλα εργατικη ταξη της μιαμισης γενιας, απορροφηθει στην διοικηση? Για σκεψου λοιπον και απαντησε μου σε παρακαλω: Πως μπορει να ανυψωθει ενα ολοκληρο εννοιολογικο απαρατ σε μια τετοια συνθηκη, οταν αυτο το απαρατ αποκτηθηκε απο εργατικες ταξεις δεκα και βαλε γεννιων αλλου? Τωρα σιγουρα η «αναγκη» το επεβαλλε. Το ποιος το επεβαλλε δεν εχει σημασια πια, σημασια εχει η γνωση των νομοτελειων προς καταργηση τους. Σημασια εχει οτι φητευτηκε μια παραγωγικη βαση, ενα αλμα εγινε, χωρις να μπορουν οι πρωταγωνιστες να αφουγκραζονται το Εμπορευμα. Μεχρι, ενα βραδι, τους μιλησε το Εμπρευμα, και αποφασισαν να ταυτιστουν με τον κοπο τους: και εγινε παλι κεφαλαιο ο κοπος τους, για να τον ... απολαυσουν. Οχι ολοι φυσικα, αλλα εκεινοι που δεν σκουπιζουν τις τσιμπλες τους. Για αυτο φιλε μου σου λεω, μεινε μεσα, εφοσον δεν εχεις αλλον να μεινει οταν φυγεις ...

...

από ναπωκάτι 03/08/2007 4:02 μμ.


Το "φταίξιμο" αυτών των ανθρώπων δε νομίζω. Απλά (!), κάθε βήμα της ιστορικής εξέλιξης είναι καθορισμένο από τις σχέσεις -πραγματικές και ηθικές- που διέπουν τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή. Κι αυτές οι σχέσεις είναι έδαφος που πάνω του μπορεί ή δεν μπορεί να στηθεί ένα οικοδόμημα: της "προσωπολατρείας" για παράδειγμα. Ανοχή σε αυτή τη "λαϊκή αδυναμία", αξιοποίησή της για εδραίωση της ηγετικής δύναμης και για συνένωση των δυνάμεων της κοινωνίας προς ένα στόχο... Αξιοποίηση της ίδιας "αδυναμίας" σαν εργαλείο ατομικής αναρρίχησης και ιδιοτέλειας, και σαν μέσο οριοθέτησης της ιστορικής δυναμικής... Εργαλειακή χρήση για ισχυροποίηση στο παρόν από τη μια και για υπονόμευση στο μέλλον από την άλλη... ΄Όλα αυτά (δηλαδή μερικά μόνο από το σύνολο που μπορεί να υποθέσει κανείς) μπορούν να ανακύψουν πάνω σε ένα έδαφος, εφόσον το έδαφος είναι κατάλληλο για όσα μπορούν να φυτρώσουν σε αυτό "αυθόρμητα" και όσα (τέτοια ή αλλιώτικα) μπορούν να "καλλιεργηθούν" σε αυτό. Δεν θέλω να συμπεράνω ότι κάθε βήμα ιστορικής προόδου είναι καταδικασμένο να γίνεται με τον "χειρότερο" δυνατό τρόπο που μπορεί να γίνει. Αλλά είμαι βέβαιος ότι μια σειρά δυνάμεις αποσκοπούν ώστε -αυτό που δεν μπορούν πια να παρεμποδίσουν- να αποκρυσταλλώνεται καθορισμένο στο μάξιμουμ της δυνατότητας από τα στοιχεία της πραγματικότητας που είναι σε θέση να το στρεβλώνουν και υπονομεύουν στο παρόν του και στην εξέλιξή του. Κι αυτό στη συγκεκριμένη εποχή δεν αφορά μόνο την "προσωπολατρεία", ούτε αφορά μόνο τη συγκεκριμένη εποχή αλλά και την προηγούμενη και την επόμενη, και το σημερινό παρόν και το μέλλον. Νομοτελειακή είναι αυτή η επιδίωξη, όχι όμως αναπόδραστες οι συνέπειές της. Να πω ότι χρειάζεται να τα διεκδικεί κανείς όλα και ταυτόχρονα να επιδεικνύει φειδώ σε ό,τι μπορεί να ξεπερνά τις δυνατότητές του; Μάλλον μάταιο είναι, όταν πρόκειται για ζητήματα που ξεπερνούν την αφηρημένη θεωρία και αφορούν την πράξη σαν ίσως την ανώτατη μορφή θεωρίας. Βγαίνω πάλι.

από ναπωκάτι 03/08/2007 4:17 μμ.


είναι και τόσο αόριστο που καταντά αμφισβητίσιμο: αφού καθόλου δεν ξέρω αν μπορεί κανείς ν' ανακαλύπτει τα όρια των δυνατοτήτων του (αναγκαία όταν βρίσκεται σε μια αντιπαράθεση που διαδραματίζεται επίσης στα όριά της) χωρίς τον "κίνδυνο" να τα ξεπερνά.

από Απροβλεπτος 03/08/2007 9:39 μμ.


... Ο ρεφορμισμος της ιστοριας ειναι γιατι ο Παιδαγωγος δεν εχει γεννησει «μεσα του» τη διαλυση της ιστοριας, τον θανατο του αλιευμενο απο την νομοτελεια. Πως αλλιως θα απονεκρωθεί το κρατος και το κομμα; Ειναι η δυναμικη της ιστοριας η δυναμικη της διαλυσης καθε βασης της, καθε συνεχεια της με το παρελθον. Οχι μια «θετικη» ωθηση, αλλα μια εφολης της υλης αναίρεσή της. Και ο Παιδαγωγος οσο δεν ανασυρει απο τη δυναμικη αυτη, τη δυναμικη της διάλυσής της, να την ιδιοποιειται, τοσο θα ανανεωνει την ζωη της ιστοριας. Απο απο τα συντριμμια της παλιας σχεσης θα οικοδομει την νεα σχεση του, την νεα φενακη του. Το «παιχνιδι» αυτο γινεται η ιστορια. Για ποια «επιλογη» απο την υλικοτητα συζηταμε λοιπον; Για εκεινη που χρειαζεται για να καλυφθει η αναγκη αυτη. Σωστα λοιπον λεγει ο Μπελογιαννης: «ο Σταλιν ειναι η ζωη». Ενα οριο των δυνατοτητων υφισταται λοιπον: η άρνηση αυτη, που ειναι και ο κινδυνος να μην ξεπερασει τα «ορια» του. Το ψεμα σε ηθικη γλωσσα.

.

από ναπωκάτι 04/08/2007 3:46 μμ.


Επιβεβαιώνει την αυθυπαρξία της φύσης η αυθυπαρξία η δική μας, που είμαστε μέσα της. Παραγόμενοι σαν προϊόν των σχέσεων μας: είτε από σπόντα ενώ πασχίζουμε να υλοποίησουμε το εμπόρευμά μας, είτε -τερματίζοντας την προϊστορία μας- με τις σχέσεις μας να αποσκοπούν στην παραγωγή/την υλοποίηση του εαυτού (μας), που μας ακολουθεί υπομονετικά εξόριστος μέσα μας εωσότου να του επιτρέψουμε την αρχή της δικής του ιστορίας. Ο θάνατος του Παιδαγωγού αλιευμένος από τη νομοτέλεια συμπίπτει με τον αλιευμένο από τη νομοτέλεια θάνατο του Παιδαγωγούμενου. Η άρση του καταμερισμού ανάμεσα σε διευθύνοντες και διευθυνόμενους δεν είναι η αρχική ώθηση μιας "φτηνής" υλικής μεταβίβασης/ανάκτησης/απαλλοτρίωσης της κατοχής των μέσων της παραγωγής μας. Απλά και μόνο την προϋποθέτει. ...

από Ενα Μπρεακ 05/08/2007 12:03 πμ.


  οταν μπαινω μεσα σε αυτο το θρεντ, κατω στην τελευταια γραμμη του browser βγαζει μια διευθινση: απο επικεντρα.γρ που καταληγει σε φωτογραφια. Τι ειναι αυτο; Μπορει κανενας απ την σο να πει τιποτα, μια απαντηση και σβηστε το και αυτο θενκς

  μεσα στις οποιες βρισκονται και οι παιδαγωγουμενοι αλλα οχι αποκλειστικα μονο αυτοι αλλα και η απονέκρωσή του. Το κομμα νεου τυπου, ποτε δεν διακύρηξε με προγραμματικο λογο την απονέκρωσή του (συγκεκριμενες διαδικασιες διάλυσής του), αλλα την μετεθεσε στην κοινωνικη αναπτυξη των σοσιαλιστικών σχεσεων, που το ιδιο διευθυνε και ανεπτυσσε! Ο θανατος του παιδαγωγου θα σημαινε ζωή στους παιδαγωγουμενους, την οποια αρνηθηκε λιγο-πολυ, μετατρεποντας την βασικη του διαφορα αλλα και διακριση απο τα υπολοιπα δυο χρεωκοπημενα κομματα (το κομμα του χριστιανισμου και το σοσιαλδημοκρατικο κομμα) σε αξεπεραστο εμποδιο απο την ιδια την αναπτυξη των κοινωνικων σοσιαλιστικων σχεσεων. Η ουσιαστικοτερη διαφορα του κομμουνιστικου κομματος απο το σοσιαλδημοκρατικο κομμα συνισταται οτι το κομμα νεου τυπου δεν ηταν απλως μια συνεχεια της εργατικης ταξης, - πραγμα το οποιο συμβαινει στο σοσιαλιστικο ή σοσιαλδημοκρατικο κομμα – αλλα η άρνησή της, η αρνηση της σχεσης κεφαλαιου/εργασιας, και οχι η αρνηση της εργασιας μεσα στους κολπους του κεφαλαιου. Η ειδικη αυτη πολιτικη λειτουργια, σημαινει μεν μια σχετικη ανεξαρτησια απο τις παραγωγικες συνθηκες, αλλα πάντα μονο μια σχετικη, και εξεφραζε ετσι την απολυτη ανεξαρτησια της νομοτελειας απο τους δυναμει φαινακισμους που παραγει αυτη η σχετικοτητα. Η σχετικοτητα αναιρεθηκε και μετασχηματιστηκε το κομμουνιστικο κομμα σε σοσιαλδημοκρατικο κομμα στο εδαφος των σοσιαλιστικων σχεσεων παραγωγης. Το Προσωπο- ο Σταλιν, ηταν το συμβολο αυτης της άρνησης

από Παπα-Αλαβάνος 06/08/2007 12:22 πμ.


μην παίζεται τον παπά. Η προσωπολατρεία είναι ίδιο των ολοκληρωτικών και

απολυταρχικών καθεστώτων.

Ο φύρερ, ο πατερούλης Στάλιν, ο Βασιλεύς, ο αυτοκράτωρ και πάει λέγοντας.

Οποιαδήποτε άλλη ερμηνεία είναι "εκ του πονηρού" και προσπαθεί να δώσει υλική υπόσταση

σε ιδεαλιστικές θεωρήσεις ακόμα και του διαλεκτικού υλισμού.

Toppled Stalin Statue in Front of Dailes Studija, Vilnius, Lithuania

(Η αποκαθήλωση της μαζικής βίαιης υποβολής στην υποταγή στη δύναμη του ΕΝΟΣ)

από Απροβλεπτος 06/08/2007 5:10 μμ.


  ανασυρει τις προληψεις σιγουρα διαμεσολαβει ιδεαλισμο. Αυτο ομως δεν μπορει να καλυψει την υλικη βαση της προσωπολοτρειας, καθως τιποτε δεν ειναι αυθαιρετο και ολα εχουν τις αιτιες τους. Αυτες πρεπει να αναιρεθουν.

από ναπωκάτι 06/08/2007 8:12 μμ.


Μπα νομίζω ότι γίνεται και "απολυταρχικά καθεστώτα" χωρίς "προσωπολατρεία". Πχ χούντες που διατηρούνται για πολλά χρόνια με τον ένα δικτάτορα να ανατρέπει τον επόμενο κάθε έξι μήνες και μετά από λίγο δεν θυμάται κανείς τ' όνομά του προηγούμενου γιατί κανένας λόγος δεν υπάρχει να το θυμάται. Ή κοινοβουλευτικές κυβερνήσεις με πρωθυπουργούς που αλλάζουν τρεις το χρόνο, αρχικά έχοντας ποινικοποιήσει πχ ως "ιδιώνυμο" έγκλημα το φρόνημα των αντιπάλων τους, και ύστερα επί δεκαετίες στηρίζουν την πολιτική τους σταθερότητα σε συμμορίες που καίνε τα σπίτια των αντιπάλων του καθεστώτος και επιδίδονται σε δολοφονίες των ίδιων και των οικογενειών τους, κατόπιν τους εξορίζουν, τους φυλακίζουν και τους εκτελούν κατά χιλιάδες, στη συνέχεια απαιτούν από τους επιζώντες να αποκηρύξουν επισήμως τα φρονήματά τους σαν όρο για να εργαστούν και να επιβιώσουν, και γενικά από όλο τον κόσμο (εχθρούς και δικούς) έχουν την απαίτηση να προσαρμόζουν τη σκέψη το λόγο και τις πράξεις τους εντός των ορίων ασφαλείας του καθεστώτος. Κι όλα αυτά επί δεκαετίες χωρίς "προσωπολατρεία" πράγμα που είναι βέβαια και κατόρθωμα, κατόρθωμα να υποκαταστήσεις τη "λατρεία" προς το "πρόσωπο" του ηγέτη με τον τρόμο του κενού, έτσι δεν είναι; -------------- Όσο για την "προσωπολατρεία του Στάλιν" χωρίς αφαιρετική θεωρία [το κράτος/η εξουσία ως παραγωγική δύναμη, η αντίφαση ανάμεσα στον κοινωνικό χαρακτήρα της από τη μια και την πολιτική-κομματική της ιδιοποίηση (στο βαθμό που το σύστημα της κοινωνικής διεύθυνσης αναπαράγεται με εσωτερικούς όρους του κι όχι σαν οργανικό κοινωνικό προϊον) από την άλλη, το κράτος/παραγωγική δύναμη ως μη-λαϊκή ιδιοκτησία στο κέντρο μια παραγωγικής βάσης που αποτελεί λαϊκή ιδιοκτησία, αίτια λειτουργία και συνέπειες αυτών των αντιφάσεων, υλικές και ηθικές/ιδεολογικές προϋποθέσεις για την άρση τους: να ένα θέμα για παιχνιδιάρικες θεωρητικές αφαιρέσεις], αυτή η "προσωπολατρεία" λοιπόν -θα το ξαναπώ- αποτέλεσε τόσο εργαλείο αναρρίχησης (καριερισμού) στην κοινωνικοπολιτική ιεραρχία όσο και το προϊόν της "απότομης" μετάβασης από ένα τσαρικό - μισοτσιφλικάδικο καθεστώς σε ένα καθεστώς σοσιαλιστικών οικονομικών σχέσεων, όπου για καμιά εκατοστή εκατομμύρια ανθρώπους στη Ρωσία και τις χώρες της ΕΣΣΔ (τραβηγμένους εξίσου "απότομα" στην ενεργητική πολιτική ζωή) το πρόσωπο του τσάρου ως ελέω θεού διαχειριστή της ανθρώπινης μοίρας αντικαταστάθηκε από το πρόσωπο του ("ελέω μαζών" να το πω;) αρχηγού της επανάστασης. Κι αυτό είναι κάτι που -σε όποιο βαθμό κι αν επιβλήθηκε και θεσμίστηκε "εκ των άνω"- πρωταρχικά αποτέλεσε προϊόν της "μαζικής" συνείδησης. Επίσης, η "αίγλη" του προσώπου τροφοδοτήθηκε με τον Β΄ΠΠ από την παγκόσμια συνείδηση, για την οποία ο πόλεμος αυτός είχε διαστάσεις τιτανομαχίας ή τρωικού πολέμου. Δεν νομίζω ότι οι σύγχρονοι του τρωικού πολέμου έδιναν μεγαλύτερες διαστάσεις στον πόλεμο της Τροίας από αυτές που έδιναν και δίνουν στον Β' ΠΠ οι νεώτερες γενιές πράγμα που σημαίνει ότι εκτός από "ίδιον των απολυταρχικών καθεστώτων" (αλλά όχι όλων, όπως προανέφερα), η "προσωπολατρεία" είναι επίσης "ίδιον" των "ηρωικών εποχών" (ίσως όχι όλων επίσης), άσχετο αν σήμερα "διδασκόμαστε" τον Β' ΠΠ από τα κινηματογραφικά επίκαιρα και τις αφηγήσεις των πρωταγωνιστών του κι όχι από τα τραγούδια των ραψωδών και τα έπη των ποιητών. Θα έλεγα ότι η με την μεγαλύτερη δυνατή ένταση, παγκόσμια και μετωπική σύγκρουση των δυο αντίθετων κοινωνικών συστημάτων (εκφρασμένων αφενός από την ΕΣΣΔ και αφετέρου από τη ναζιστική Γερμανία ως αιχμών της ταξικής αντιπαράθεσης σε διεθνές επίπεδο) στον 20ο αιώνα, έδωσε πραγματική υπόσταση στη νιτσεϊκή αντίληψη του "υπεράνθρωπου", την κατέστησε λαϊκή ιδεολογία (ακριβέστερα όχι ιδελογία αλλά πράξη), φυσικά με έναν τρόπο που κι ο Νίτσε δεν θα μπορούσε να φαντστεί. Ο ίδιος επίσης Β' ΠΠ και τα πριν από αυτόν χρόνια συνέτεινε στο να λειτουργούν (και να διαμορφωθούν αντίστοιχα) οι σοσιαλιστικές οικονομικο-κοινωνικές σχέσεις προς το σκόπο εξυπηρέτησης και συγκέντρωσης της στρατιωτικής αμυντικής ισχύος (αντιστρόφως ανάλογα το ίδιο και στην καπιταλιστική χιτλέρική γερμανία για τη δημιουργία της πιο ισχυρής επιθετικής στρατιωτικής μηχανής), ώστε κατά συνέπεια το "πρόσωπο" του Στάλιν δεν εξέφραζε μόνο τον "αρχηγό της επανάστασης" αλλά και τον αρχιστράτηγο της χώρας, ο οποίος όταν έλεγε πχ "χρειάζομαι 100.000 τανκς" έπρεπε να τα έχει και όταν έλεγε "το σύνολο της βιομηχανίας θα ξηλωθεί από τα δυτικά εδάφη της χώρας και θα λειτουργήσει εντός δυο μηνών ανατολικά, πέρα από τη Μόσχα" αυτό έπρεπε να γίνει. Ακόμα, ο Στάλιν σαν "πρόσωπο - σύμβολο" εξέφραζε αιτήματα των λαϊκών στρωμάτων σε όλο τον κόσμο, με άλλα λόγια ο "βασιλικός" Μάρκος Βαμβακάρης μπορούσε να γράψει για τον Στάλιν -πιστεύω όμως όχι για τον Τσόρτσιλ ή για τον Ρούσβελτ- του στίχους "όλοι οι εργάτες σ' αγαπούν γιατί 'σαι παληκάρι", και αυτό όχι γιατί η ΕΣΣΔ ήταν "απολυταρχικό καθεστώς" ένω η Βρεταννία ή οι ΗΠΑ "δημοκρατικό" (φυσικά στο στενότατο πλαίσιο που η πολιτική αυτών των χωρών περιορίζεται στο εσωτερικό τους και δεν αφορά ευρύτατα ζητήματα της οικονομίας και της πολιτικής του έξω από αυτές κόσμου...).

από Απροβλεπτος 06/08/2007 9:36 μμ.


  αφαιρεσες ολες τις προληψεις μας, ουτε μια δεν αφησες για γλυκα.

Pictures of Turkmenistan - statue of Turkmenbashi, President Niasov
 
 
Photograph by David Hume Kennerly/Getty Images
Flowers brighten a memorial to Former President Kim Il Sung, who ruled communist North Korea
for nearly 50 years before his death in 1994. His son, Kim Jong Il, now rules the nation.
 
Kim Il-Sung, left, Kim Jong-Il
 
 
 

από Απροβλεπτος 08/08/2007 6:02 μμ.


  πριν τα φτιαξουν εξω, φτιαχθηκαν μεσα. Μπορεις σε παρακαλω να βρεις και να βαλεις εικονες πως φτιαχτηκαν απο τα προσωπα αγαλματα στις συνειδησεις των μαζων; Εχεις καμια εικονα το πως φτιαχνεται το προσωπό άγαλμα στον Αλλον; Για εικονα μιλαω μεσα απο το μυαλο των μαζων, και οχι για λογικη εξηγηση καποιας ιδεας (ιδεολογια).

O σχολιασμός έχει απενεργοποιηθεί.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License