Η ΗΘΙΚΗ ΤΩΝ ΑΞΙΩΝ ΜΑΣ. 1

Η ηθική δεν είναι μια αυτόφωτη διαδικασία έξω από το γίγνεσθαι του λόγου και της πράξης. Είναι μια ετερόφωτη διαδικασία που τροφοδοτείται από τον αξιακό μας κόσμο, και εν προκειμένω από την επαναστατική αλλαγή της κοινωνίας προς το ανθρωπινότερο.

 

ΦΑΝΤΑΣΤΙΚΗ ΛΙΓΚΑ ΤΩΝ ΙΣΟΠΕΔΟΤΩΝ    

 

ΑΡΧΕΣ -ΣΤΟΧΟΙ        

 

 ΠΡΟΟΙΜΙΟ      

 

Η παρούσα μπροσούρα θέλουμε να αποτελέσει (κύρια για μας) ένα εύχρηστο ιδεολογικό εγχειρίδιο λόγου και δράσης, που συνεχώς θα εμπλουτίζεται. Ως εκ τούτου είμαστε αναγκασμένοι να συμπυκνώσουμε έννοιες και να συνοψίσουμε την ανάλυσή μας. Έτσι μιλάμε περισσότερο με «κοινότυπες» διαπιστώσεις και συμπεράσματα, παρά με μια νεωτεριστική «αποκαλυπτική» προσέγγιση της πραγματικότητας. Δεν αποτελεί προγραμματική διακύρηξη,(κάτι τέτοιο απαιτεί διαδικασίες με όρους κινήματος και ξεφεύγει από τα στενάπλαίσια μιας συλλογικότητας)αλλά αξιακή και εννοιολογική τοποθέτηση απέναντι στον πόλεμο ιδεών που εξαπολύουν οι επικυρίαρχοι. Η διαστρέβλωση τον εννοιών και του λόγου είναιμια πολύ παλιά τακτική των διανοούμενων απολογητών των κυρίαρχων τάξεων για να θολώνουν τα νερά και να προκαλούν σύγχυση στους κυριαρχούμενους. Γίνεται, λοιπόν αναγκαίο να επανεισάγουμε στον καθημερινό μας λόγο τον επαναστατικόρομαντισμό του δέκατου ένατου αιώνα. Να «αποκαθάρουμε» τον επαναστατικό αναρχικό λόγο από τον επιστημονισμό,την αστική κοινωνιολογία, τη φιλελεύθερη ατομικίστικη πολυλογία και να τον εμπλουτίσουμε στο σήμερα. Γιατί όπωςλέει και ο λαός «καθαρές κουβέντες καθαρές δουλειές», παραμένονταςπάντα αθεράπευταρομαντικοί.                       «…Ποτέ μη νομίσετε ότι η αναρχία είναι ένα δόγμα, μια απαραβίαστη θεωρία, κάτι που λατρεύεται από τους πιστούς της. Όχι! Hελευθερίαπου διεκδικούμε τρέφει ακατάπαυτα τις ιδέες μας, τις ανυψώνει προς νέους ορίζοντες, και τις τοποθετεί έξω από τα στενά πλαίσια κάθε τυποποίησης…»        

ΑΡΧΕΣ    

 

1.   Αναρχία, είναι η κατάσταση πραγμάτων, που υπερβαίνει τους θεσμούς τουεξουσιαστικού πολιτισμού και τηςαστικής δημοκρατίας, καθώς και όλα τα καθεστώτα που περιέχουν στην αντίληψη τους ιεραρχία και κυριαρχία,σε νέες σφαίρες ποιότητας και ελευθερίας ατομικής και κοινωνικής πουαπορρέουν από τις αξιακές συνθήκες της πολιτικής και κοινωνικής ισότητας, της δικαιοσύνης και της αλληλεγγύης μεταξύ των ανθρώπων. Είναι η έμπρακτη θέλησητηςπραγματικής ελευθερίας, γιατί το να είναι κανείς ελεύθερος σημαίνεινα απαλλαγεί από τις ανισότητεςπου ενυπάρχουν στην κυριαρχίακαι την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωποκαινα προχωρήσει σε μια σφαίρα που δεν υπάρχει ούτε τοάρχειν, ούτε το άρχεσθαι, ούτεδιευθυντής ούτεδιευθυνόμενος, ούτε εκμεταλλευτής ούτε εκμεταλλευόμενος.      

 

 2.   Αναρχία, είναι ο χώρος, ο χρόνος και η δραστηριότητα μέσα στην οποία η κοινωνία εξελίσσεται συνεργατικά στο εσωτερικότης, ωθώντας τα πρόσωπα να αναπτύξουν τις δυνατότητες - ικανότητές τους προς όφελός τους αλλά και προς όφελος της κοινότητας. Πραγματοποιείτην ενσωμάτωση της οικονομίαςμέσα στην κοινότητα, την ενσωμάτωση της παραγωγής, της τεχνολογίας και της επιστημονικής γνώσης μέσα στην κοινωνική ζωή. Παράλληλα, κατανοεί και απελευθερώνει τησυνεργασίατης κοινωνίας με τη φύση, για να περάσει η ανθρωπότητα στην αληθινήελευθερία, την αληθινή κοινωνική δικαιοσύνη και κατά συνέπεια την οικολογική ισορροπία. Ηάμεση δημοκρατία των λαϊκών συνελεύσεων,οι ελεύθερες συμφωνίες των ομόσπονδων κοινοτήτων, τα κοινωνικά, παραγωγικά, καταναλωτικά συμβούλια, η άμεσα ανακλητή και κυκλική εκπροσώπηση, είναι μερικές από τις αναγκαίες προϋποθέσειςγια το πέρασμα από τη διαχείριση των ανθρώπων στη διαχείριση των πραγμάτων, δηλαδή στη γενικευμένη κοινωνική αυτοδιεύθυνση.

     

3.   Αναρχία, είναι η πραγμάτωση της θέλησης που αρνείται κάθε μορφή εξουσίας από τα πάνω, η οποία αφαιρεί από την κοινωνίατη δυνατότητα του αυτοκαθορισμού της. Η εξέλιξη της κοινωνίας και των προσώπων της, μπορεί να βαδίζει μόνο σε συνθήκες πλήρους ελευθερίας, ισότητας, αλληλοβοήθειας πρόνοιας και αλληλεγγύης. Μόνο τότε, τα ίδια τα άτομα και οι κοινότητες μπορούν πραγματικά ελεύθερα να θέτουν ζητήματα στην κοινωνία τα οποία αφορούν τις έτσι κι αλλιώς ατελείωτες, πολυσύνθετες και πολύμορφες υποθέσεις της ατομικής και κοινωνικής ζωής .  

 

4.   Η αναρχία (α)δεν είναι εγκεφαλική επινόηση κάποιου ιθύνοντος νου ή ενός υπέρτατου όντος, αλλά η βιωμένη θέληση – επιθυμίακαι ο ασυμβίβαστος αγώνας των κυριαρχούμενων όλων των εποχών, ενάντια στους κυρίαρχους όλων των εποχών. Είναι η επαναστατική θεωρία και πράξη των «από κάτω» (β) ενάντια στους«από πάνω». Για να μην υπάρχουν ούτε οι «από κάτω», ούτε οι «από πάνω», ώστε να μπορεί το σύνολο της κοινωνίας να αποφασίζει άμεσα γιαόλα τα πράγματα της ζωής του σε κάθε τομέα, κάθε στιγμή, στο χώρο και στοχρόνο. Δεν είναι δόγμα ούτε τελεολογικό σύστημα. Είναι η γενικευμένη εναλλακτική λύση ως προς το ιεραρχικό – εξουσιαστικό πρόσωπο της κοινωνικήςοργάνωσηςτου κράτους και του καπιταλισμού, ως προς τα πρότυπα που παράγονται από αυτό το σύστημα σαν σύνολο και ενάντια σε οποιαδήποτεμορφήιεραρχικής κοινωνίας.

 

 5.   Η αναρχία, δεν αποτελεί καμιά τυποποιημένη λύση για όλα τα ανθρώπινα προβλήματα, καμιά ουτοπία μιας τέλειας κοινωνίας. Από λόγους αρχής, απορρίπτει κάθε απόλυτο σχήμα και αντίληψη. Δεν διεκδικεί το αλάθητο, δεν πιστεύεισε καμιά απόλυτη αλήθεια ή πάγιο στόχο που αφορά την ανθρώπινη ανάπτυξη, αλλά στην απεριόριστη δυνατότητα τελειοποίησης των κοινωνικώνπροτύπων και των ανθρώπινων συνθηκών ζωής, τα οποία προσπαθούν πάντοτε να ανακαλύψουν ανώτερες μορφές έκφρασης και στα οποία γι΄ αυτό το λόγο δεν μπορεί να βάλει κανείς ένα συγκεκριμένο όριο ή να ορίσει έναν προκαθορισμένο στόχο. Αποδεχόμενη τη χρονικά σχετική έννοιατων θεσμώνκαι των κοινωνικών συνθηκών, η αναρχίακάνει εφικτή αυτή τη δυνατότητα τελειοποίησης.. Ως εκ τούτου δεν αποτελεί ένα παγιωμένο, αυτοέγκλειστο κοινωνικόσύστημα, αλλά σε αντίθεση με την πνευματική κηδεμονίαόλων των θρησκευτικώνκαι πολιτικών δογμάτων, αγωνίζεται για την ελεύθερη, ανεμπόδιστηαποδέσμευση όλων των ατομικών και κοινωνικών δυνάμεων στη ζωή. Η απελευθέρωση των ανθρώπων από την οικονομική εκμετάλλευση και την πολιτική και πολιτιστική κυριαρχία, αποτελεί την πρωταρχική προϋπόθεση μιας ανατρεπτικής – επαναστατικής κοινωνικής και ατομικής αντίληψης, με όρους για μια ικανοποιητική ζωή, μέσα από τις πραγματικές ανάγκες, τα όνειρα και τις επιθυμίες μας.    

 

6.   Για την αναρχία η ελευθερία (γ)αποτελεί μια σχετική καιόχι μια απόλυτηέννοια, αφού τείνει να διευρύνει τα όριά της και να επηρεάζει πλατύτερους κύκλους ανθρώπων με διάφορους τρόπους.Yποστηρίζει ότι δεν μπορεί ναυπάρξει πραγματική ατομική ελευθερία για όλους,όταν δεν υπάρχει κοινωνική και πολιτική ισότητα και δεν μπορείναυπάρξει αυτή η ισότητα, όταν δεν υπάρχεικοινωνική και ατομική ελευθερία, οι κοινωνικές ελευθερίες είναι το άθροισμα των ατομικών ελευθεριών μέσα από την σχέση των πολιτικά και κοινωνικά ίσων. Η ατομικές ελευθερίες δεν αποτελούν μια αφηρημένη ιδεαλιστική φιλοσοφική ερμηνεία, αλλά τη ζωτική συγκεκριμένη δυνατότητα κάθε ατόμου, ώστε να μπορεί αναπτύξειπλέρια και ανεμπόδιστα όλες τις ικανότητες και τα ταλέντα με τα οποίατo έχειπροικίσει η φύση να τα καλλιεργήσειπρος όφελος δικό του αλλά και τής κοινωνίας . Κατά αυτόν τον τρόπο δεν υπάρχει θετική ή αρνητική έννοια της ελευθερίας, αλλά η απαλλαγμένη από εξωτερικούς παράγοντες, όπως θεϊκούς, «θεία βούληση», φυσικούς «ο νόμος του ισχυρότερου», ή κοινωνικούς υπαγορευμένουςαπό μια διαστρεβλωμένη «γενικήβούληση», που είναι η βούληση των κυρίαρχων. Ενώ η ελευθερίατου άλλου, δεν είναι με κανέναν τρόπο όριο ή άρνηση της ελευθερίας μου,(εκεί που σταματάει η δική μου ελευθερία αρχίζει του άλλου).Είναι αντίθετα, η αναγκαία συνθήκη και η επιβεβαίωση της. Δε γίνομαι πραγματικάελεύθερος παρά μόνο μέσω της ελευθερίας των άλλων.    

 

7.   Η αναρχία αντιλαμβάνεται τον άνθρωπο μέσα από την δισυπόστατη σημασία του: από την μια, ο ατομικός - «ιδιωτικός» χαρακτήρας,και από την άλλη, ο «συλλογικός» - δημόσιος που πρέπει να εκπληρώνονται και οι δύο και ο ένας να μην ζει εις βάρος του άλλου. Δεν μπορεί να υπάρχειατομικότητα χωρίςκοινωνικότητακαικοινωνικότηταχωρίς ατομικότητα. Γιατί το να μιλάει κανείς για το άτομο ως διαχωρισμένο από τις κοινωνικές του ρίζες και τις κοινωνικές του περιπλοκές είναι τόσο κενό νοήματος, όσο το να μιλάεικανείς για μια ζωή χωρίς οξυγόνο, για μια κοινωνία άδεια από ανθρώπους άρα και θεσμούς. Ο εξανθρωπισμός του ανθρώπου πραγματοποιείται μέσω των σχέσεων του με τους άλλους ανθρώπους δηλαδή μέσω της κοινωνίας, γι΄ αυτό ο «νόμος της κοινωνικής αλλαγής είναι ο καλύτερος ανθρώπινος νομός».

         

 8.   Αντίθετα από την ισότητα απέναντι στο νόμο ή απέναντι στο θεό που επικαλούνται τα φιλελεύθερα, σοσιαλιστικά και θεοκρατικά καθεστώτα, η αναρχία αντιπαραθέτει πρώτα και κύρια την ισότητα μεταξύ τωνανθρώπων. Ενώ υποστηρίζει ότι δεν υπάρχει κοινωνία δικαίου σε συνθήκες οικονομικής- κοινωνικής ανισότητας, γιατί το τιείναι δίκαιο και οι νόμοι που παράγονται από αυτό το δίκαιο,ορίζονται από τα συμφέροντατηςκυρίαρχηςάρχουσας τάξης και της εκάστοτε πολιτικής ελίτ που την εκπροσωπεί. Είναι το δίκαιο και οι νόμοι των ισχυρών-κυρίαρχων πουμέσω του καθαρού κράτους, δηλαδή της νομιμοποιημένης βίας που ασκείται από τις δυνάμεις ασφαλείας των καθεστώτων και της ιδεολογικής τρομοκράτησης που ασκείτε μέσω της στρατηγικής του φόβου το επιβάλουν στις κυριαρχούμενες τάξεις. Σε συνθήκες κοινωνικήςκαι πολιτικής ανισότητας,το δίκαιο το φτιάχνουν οι ισχυροί για να το επωμίζονται οι ανίσχυροι. Με τη λέξη ισότητα, δεν εννοούμε την ισοπεδωτική ομοιομορφία, αλλά την ισότητα μέσα από τη διαφορά. Την ισότητα μέσα από την ποικιλομορφία. Την ισότητα όχι των όμοιων, αλλά των ανόμοιων, «είμαστε ίσοι γιατί διαφέρουμε» έτσι όπως υπάρχει και εξελίσσεταιμέσα από τη ποικιλότητα της φύσης και την πολυπλοκότητα της κοινωνικής ζωής των ανθρώπων.

 

  9.   Το σύγχρονο αναρχικόκίνημα, (1) εμπνεόμενο και αντλώντας τα πιο δημιουργικάκαι προοδευτικά στοιχεία από την παράδοση του διαφωτισμού, του ορθολογισμού και του επαναστατικού ουμανισμού,επηρεαζόμενο από προγενέστερα επαναστατικάαλλά και μεταρρυθμιστικά κοινωνικά-λαϊκά κινήματα, δημιουργείται συναντώντας τις νέες κοινωνικέςσχέσεις και συνθήκες της αστικής κοινωνίας και του καπιταλισμού και μέσα σε αυτές αποκτά την ιστορικότητά του. Όπως και άλλα επαναστατικά κινήματα, τοποθετείται στην αιχμή των συγκρούσεων του κοινωνικού ταξικού πολέμου και εκεί διαμορφώνονται οι αξιακές του σταθερές. Η μεγάλη του διαφορά είναι, πως οι αναρχικοί, σαν μέλη της κοινωνίας, αρνήθηκαν όχι μόνο να αποδεχθούν το κοινωνικό συμβόλαιο,(που μετατράπηκε σε συνταγματικό χάρτη, σε καταστατική λειτουργία του κράτους ), αρνήθηκαν την ιδέα του συμβιβασμού και της συνεργασίας των τάξεων, αλλά και τα στάδια μετάβασης στην νέα αταξική κοινωνία (προσωρινό εργατικό κράτος, δικτατορία του προλεταριάτου μέσω της εργατικής κυβέρνησης κ.λ.π ). Πάλεψαν, παλεύουν και αγωνίζονται αφενός για την αποκάλυψη της απάτης και την απόρριψη αυτών των αντιλήψεων και αφετέρου για τη δημιουργία μιας νέας κοινωνικής συμφωνίας για την οργάνωση της κοινωνίας από κάτω προς τα πάνω, από το μερικό στο ολικό και της οριζόντιας σχέσης και διασύνδεση των ατόμων και των κοινοτήτων, όσον αφορά τον τρόπο και τις διαδικασίες λήψης υλοποίηση των αποφάσεων. Αλλά και μιας νέας κοινωνικής συνθήκης για όσο το δυνατόν μεγαλύτερη ισορροπία μεταξύ του ατόμου- «ιδιώτη» και του «συνόλου» – κοινωνίας, ούτως ώστε ούτε το άτομο να καταδυναστεύει και να εκμεταλλεύεται το σύνολο, ούτε το σύνολο να καταπιέζει και να συνθλίβει το άτομο.  

 

10.   Σαν γνήσιο τέκνο της σοσιαλιστικής (2)παράδοσης, αγωνίζεται για την εξάλειψη τις εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο ενώ προσβλέπει τον αντιεξουσιαστικό, αντιγραφειοκρατικό σοσιαλισμό και τον αντιαυταρχικό ή ελευθεριακό κομμουνισμό.Ένας αναρχικός δεν μπορεί να μην είναι σοσιαλιστής, ενώ ένας σοσιαλιστής μπορεί να μην είναι αναρχικός. Ένας αντιεξουσιάζων (libertarian),ελευθεριάζων προτάσσει την ελευθερία σε αναντιστοιχία με την κοινωνική και πολιτική ισότητα, είναι αστός ή μικροαστός φιλελεύθερος που επικαλείται την τυπική ελευθερία, η οποία είναι η συστημική ελευθερία. Ενώ ένας αντιεξουσιαστής (libertaire), ελευθεριακός είναι κοινωνικός επαναστάτης αφού για αυτόν είναιπροϋπόθεση ηκοινωνική και πολιτική ισότητα, για να περάσουμε στην ουσιαστική ατομική και κοινωνική ελευθερία. Τέλος, ένας εξουσιαστής σοσιαλιστής ή κομμουνιστής από φόβο στις ατομικές και συλλογικές ελευθερίες και μην έχοντας εμπιστοσύνη στην κοινωνική και πολιτικήδιαίσθηση και κρίση του εργαζόμενου λαού, καταπατά και συνθλίβει τις συλλογικές και ατομικές ελευθερίες. Η ενσωμάτωση της ιστορικότηταςμας και η χρήση αυτής της εμπειρίας στους σημερινούςαγώνες, είναι για το αναρχικό κίνημαπροϋπόθεση ακόμα περισσότερο, μετά τη σύγχυση που επήλθε από τον Μάη του ΄68 και μετά την κατάρρευση του ανατολικού μπλοκ, αλλά και την επικράτηση της νεο-φιλελεύθερης αναδόμησης του κράτους.    

 

11.   Στην ιστορία του κοινωνικού επαναστατικού κινήματος, στον αγώνα τωνκαταπιεσμένων και εκμεταλλευομένων τάξεων, ο αναρχισμός αντιπροσωπεύει την άποψη ότι αυτός ο αγώνας πρέπει να είναι ολικός. Τόσο ενάντια στην οικονομική εκμετάλλευση, όσο και ενάντια σε κάθε εξουσία από τα πάνω, δηλαδή την πολιτική διακυβέρνηση. Γιατί ιστορικά, η οικονομική εκμετάλλευση συμβαδίζει πάντοτε με την πολιτική και κοινωνική καταπίεση. Αντίθετα με την πολιτική επανάσταση ή τις πολιτικές μεταρρυθμίσεις - και εννοούμε πολιτική, τη διαχείριση του συστήματος της ανισότητας και της κυριαρχίας σε όλα τα επίπεδα - η κοινωνική επανάσταση σε όλα τα επίπεδα, είναι η αναγκαία συνθήκη για να αποκτήσει η πολιτική την πραγματική της σημασία. Να περάσει, δηλαδή,στα χέρια των πολιτών η διεύθυνσηκαι η διαχείρισητον λειτουργιών της πόλης ,της κοινότητας και της συλλογικής δημόσιας ζωής σε όλα τα επίπεδα. Γιατί όπως είδαμε ιστορικά τους δυο τελευταίους αιώνες. κάθε νέα κατάσταση πραγμάτων αποσπασμένη από το κοινωνικό σώμα η οποία έχει στα χέρια της τις υποθέσεις της κοινωνίας, μπορεί νααποτελέσει κίνδυνο για μια παλινδρόμηση στις εξουσιαστικές, ιεραρχικές, καπιταλιστικές δομές, ακόμα και αν στηρίζει τη δραστηριότητά της σε αντιεξουσιαστικές ρητορικές.  

 

12.   Ο αναρχικός αγώνας (3) πέρα από την συνειδητή και προταγματικήσυμμετοχή του στον κοινωνικό πόλεμο, ενάντια στην πολιτική και ταξική κυριαρχία τις οικονομικής ολιγαρχίας και των τεχνογραφειοκρατών αλλά και των πολιτικών ελίτ, έχει σαν σημείο αναφοράς την αξιακή θέση,ότι πρέπει να υπάρχει διαλεκτική σχέσηκαι συνάφεια ανάμεσα σε μέσα και σκοπούςαντιτίθεται στο ιησουίτικο δόγμα (4) «ο σκοπός αγιάζει τα μέσα». Συνειδητά και προταγματικά, προωθεί ανατρεπτικές δράσεις για την ανακατάληψη κάθε κομματιού της δημόσιας ζωής, γιατί το κράτος και τα αφεντικά ζουν εις βάρος του δημοσίου, δηλαδή της κοινωνίας .Επιχειρεί να ξεκινά να δημιουργεί και να προωθεί, όπου υπάρχουν οι δυνατότητες, την αντίληψηκαι τις πρακτικέςτης αυτοοργάνωσης σαν βάσηαντιθέσμισης και κοινωνικήςαυτονόμησης. Ο απελευθερωτικός (5) αγώνας, αποκτάπροοπτική μόνο μέσα από τη συμπόρευση και την όσμωση με την κοινωνική και ταξική σύγκρουση, που είναι άλλοτε σφοδρή και άλλοτε έχει χαρακτηριστικά πιο ήπια. Σύγκρουση πουκυριολεκτεί, τόσο περισσότερο, όσο αποτινάζει τον εξουσιαστικό πολιτισμό από πάνω της. Από τους εργατικούς αγώνες, τον επαναστατικό συνδικαλισμό, τον εξεγερτισμό ,τις αντιεξουσιαστικές κολεκτίβες,τιςελευθεριακές κομμούνες – κοινότητες, τα ελευθεριακά σχολεία, τον αντιμιλιταρισμό, τον αντικληρικαλισμό, μέχρι τη σεξουαλική απελευθέρωση,την χειραφέτηση των νέων, των γυναικών και των ομοφυλόφιλων, και από τους αγώνες ενάντια στην κρατική καταστολή μέχρι τους οικολογικούς, μια ασταμάτητη ώθηση μέσα στην κοινωνία επιδιώκει ακόμα μεγαλύτερη συνολικότητα της ελευθερίας, της ισότητας, της αυτονομίας.  

 

13.   Η παραδειγματική φύση του αγώνα μας, η προπαγάνδα της δράσης, η άρνηση της ιστορικής βεβαιότητας, η άρνηση μας να διαχωριστούμε από το κοινωνικό σώμα μέσα από μηχανισμούς διαμεσολάβησης ή λογικές πρωτοπορίας, το "από δω και στο εξής" του αναρχικού προτάγματος, όλα αυτάσυνθέτουντην αντίληψή μας για την επαναστατική εξέλιξη.  

 

I.Στην επανάσταση, πέρα από τη συνολικότητα, αναγνωρίζουμε και τη διάρκεια. Δεν αποδεχόμαστε λογικές "μεγάλης νύχτας" ή "τελικής εφόδου".  

 

II.Αναγνωρίζουμε στον αναρχικό αγώνα την ταυτότητα του στοχευόμενου, πολυεπίπεδου, πολύμορφου και πολυδιάστατου αγώνα.

 

III. Αναγνωρίζουμε στους αναρχικούς /ες την οντότητα κοινωνικών μελών που εισάγουν οργανωμένα ένα ολικό σχέδιο δράσης, και ένα πλέγμα αντιλήψεων και πρακτικών για την απελευθέρωση της κοινωνίας που ζουν, και έτσι την απελευθέρωση και των ίδιων.  

 

IV. Αναγνωρίζουμε την ανάγκη ύπαρξης ενός πλατιού αντιεξουσιαστικού- ελευθεριακού κινήματος που δίπλα σε άλλα ριζοσπαστικά κινήματα βάσης, μέσα από επαναστατικές διαδικασίες θα παλέψει για την ανατροπή και καταστροφή τηςοργάνωσης των αφεντικών, δηλαδή του κράτους και των ιδίων, ενάντια στις μερικότητες και στους ιδεολογικούς διαχωρισμούς, μέσααπό μιασυνεκτική θεώρηση των πραγμάτων.  

 

V.Ο ρόλος των αναρχικών δεν είναι να δημιουργήσουν μια κοινωνία και ένα σύστημα που θα γίνει δόγμα και καθεστώς.Αγωνίζονται να απελευθερώσουν και να αναδείξουν τους διάχυτους αντιεξουσιαστικούς-εξισωτικούς πόθους των εκμεταλλευόμενων - καταπιεσμένων κοινωνικών τάξεων που είναι σε λανθάνουσα μορφή. Να τους ενώσουν, να τους συνθέσουν, να δημιουργήσουν συνοχή μέσα από διαδικασίες ριζοσπαστικοποίησης των κοινωνικών ταξικών αγώνων, λειτουργώντας σαν ωθητήρες αντίστασης και ανατροπής. Καθημερινά, εκεί που αναπαράγεται το ιεραρχικό – εκμεταλλευτικό σύστημα. Οι αναρχικοί δεν αποτελούν πρωτοπορία. Δε διαμεσολαβούν για κανέναν.

Σημειώσεις
  α) Η λέξη αν-αρχία,( χωρίς αρχές, λαοκρατία-οχλοκρατία)με την αρνητική σημασία αναφέρεται από τον Αθηναίο ποιητή Τυρταίο που καλέστηκε από τους γαιοκτήμονεςτηςΣπάρτηςτο 460 π.Χ. περίπου, για βοήθεια, επειδή είχε ξεσπάσει μεγάλη εξέγερση των ειλώτων, κατά τον πρώτο μεσσηνιακό πόλεμο. Του έδωσαν την εντολή να συγγράψει νόμους σαν του Σόλωνα σε μορφή ελεγείας - ποίησης για να μπορούν να αποστηθίζονται και να απαγγέλλονται εύκολα, από τους Λακεδαιμονίους πολίτες, με σκοπό να τονώσει το ηθικό τους και το πατριωτικό τους συναίσθημα. Τα ποιήματα νόμους που έγραψε ήταν δύο: το «ΠερίΕυταξίας» ενάντια στην αναρχία και το «Περί Ευνομίας»,που σήμαιναν την νομιμότητα των γαιοκτημόνων ενάντια στην λαοκρατία και την τυραννία των ειλώτων. Τύραννος ,Φρυγική λέξη, που σήμαινε τον άρπαγα τηςνόμιμης εξουσίας. Έτσι ονομάζανε τους πρωτεργάτες τον λαϊκών κινημάτων οι καθεστηκυίες τάξεις στην Ελλάδα.    

 

 β) Στον πληβειακό δημόσιο χώρο που άρχισαν να σκιαγραφούν οι αβράκωτοι, το 1774 οι λυσσασμένοι έρριξαν τον σπόρο της αναρχικής ελευθερίας. Ο JacquesRoux, στο βήμα της Συμβατικής, θα αναδείξει την εχθρική φύση των «αντιπροσώπων του λαού» αναφωνώντας: «Η ελευθερία είναι απλώς αυταπάτη όταν μια τάξη ανθρώπων μπορεί ατιμώρητα να κανει μιαν άλλη να λιμοκτονεί. Η ισότητα είναι απλώς αυταπάτη όταν ο πλούσιος ασκεί προνομιακά το δικαίωμα ζωής και θανάτου επι των συνανθρώπων του». Και ο J. Varlet, από τη φυλακή του Πλεσίς, έγραφε: « Για οποιοδήποτε σκεπτόμενο ον, κυβέρνηση και επανάσταση είναι πράγματα ασύμβατα».

γ) Η λέξη ελευθερία προέρχεται ετυμολογικά από το πρόθεμα έψιλον (ε-) και την σανσκριτική ρίζα "λεύθ" που σημαίνει αυξάνω, αναπτύσσομαι. Από την ίδια ρίζα προέρχεται ο μέλλοντας του ελλειπτικού ρήματος έρχομαι, ελεύσομαι, που έχει και τη σημασία του ανεβαίνω, εισχωρώ. Επομένως ελευθερία σημαίνει ανεμπόδιστη ανάπτυξη, αύξηση, ανύψωση, διείσδυση.
 

O σχολιασμός έχει απενεργοποιηθεί.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License