ΟΙ ΕΚΛΟΓΕΣ - Ο ΑΡΙΣΤΕΡΟΣ ΣΑΛΤΙΜΠΑΓΚΟΣ ΚΑΙ ΟΙ ΑΝΑΡΧΙΚΟΙ ΜΕΡΟΣ Α

Ο καθένας έχει το δικαίωμα να στέκεται θετικά ή αρνητικά απέναντι στους αναρχικούς και την αναρχία. Κανένας δεν έχει όμως, το δικαίωμα να αυτοαναγορεύεται τιμητής και εκφραστής της αναρχίας, και ακόμα χειρότερα με όρους διαμεσολάβησης.

ΠΡΟΛΟΓΟΣ

 

Μικρό σχόλιο στην συγκυρία

     

 

     Η σημερινή πολιτική συγκυρία έρχεται να αναδείξει ότι ο νεοφιλελευθερισμός έχει δημιουργήσει πρόσβαση και συνέχεια στα λαϊκά στρώματα που εκφράζει η Δεξιά και μεγάλο κομμάτι του ΠΑΣΟΚ ανεξάρτητα από την ρητορική περί αριστερής προοπτικής του.

 

     Η αύξηση του εκλογικού ποσοστού της άλλης αριστεράς (ΚΚΕ, ΣΥΡΙΖΑ) εκτός από συγκυριακή είναι και διδακτική με την έννοια ότι ενσωματώνει στα μάτια των ψηφοφόρων τους συνθήκες για μετεκλογικές διαδικασίες και συγκλήσεις, κάτι που δεν αποτελεί ταμπού (αφού είναι για το καλό της εργατικής τάξης) για την κομμουνιστική και εναλλακτική αριστερά δεδομένου ότι έχουν υπάρξει αυτές οι συγκλήσεις ιστορικά. Με τις κυβερνήσεις λαϊκών μετώπων πριν τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο αλλά και μετά μέχρι σήμερα (βλέπε συγκυβέρνηση Πρόντι-Κομμουνιστικής Επανίδρυσης στην Ιταλία, λίγο παλιότερα στη Γαλλία κλπ).

     Η είσοδος του ΛΑΟΣ στη βουλή σηματοδοτεί τη Λεπενική εκδοχή αυτού του μορφώματος με πολλές ναζιστικές-ρατσιστικές συνιστώσες, με την έννοια ότι η πλειοψηφία αυτών που εκλέχτηκαν στη Βουλή προέρχονται από ναζιστικές παρανυχίδες, πάντως το παράδοξο είναι ότι δεν κατάφεραν να αντλήσουν εκλογιμότητα από τους κομμουνιστές, κάτι που έγινε σε μεγάλο ποσοστό στη Γαλλία.

 

Η εκλογική φρενίτιδα των αριστεριστών άγγιξε τα όρια της φρενοβλαβίασης (για το καλό της εργατικής τάξης) και μόνο μια μικρή τάση των συντρόφων της «Κόντρας» δε συμμετείχε στη «Γιορτή της Δημοκρατίας».

 

Το ΠΑΣΟΚ με τις διαμάχες της νομενκλατούρας του λόγω ήττας δεν σηματοδοτεί την αριστερή εκδοχή του, που είναι ηττημένη από τη δεκαετία του ’80, και έχει συμβιβαστεί με το μοίρασμα κάποιων κομματιών από την πίτα της κρατικής και κομματικής εξουσίας και ιδιαίτερα τώρα μεσουρανούντος του νεοφιλελευθερισμού είναι αδύνατον να ανακάμψει εκτός από μια ψευδεπίγραφη ρητορική.

 

Το ΚΚΕ, και ιδιαίτερα ο ΣΥΡΙΖΑ, θα προσπαθήσουν να σταθεροποιήσουν και να διευρύνουν την εκλογική τους βάση ιδιαίτερα στη νεολαία. Οι αναρχικοί διασπασμένοι θα ασφυκτιούν μπροστά σε αυτή την προοπτική (αφήστε που αρκετοί χαίρονται για την αύξηση της εκλογικής δύναμης της άλλης αριστεράς) κινδυνεύοντας να επιλέξουν να περιθωριοποιηθούν κοινωνικά και πολιτικά περισσότερο, δεδομένου ότι θα προσπαθεί να ηγεμονεύσει τις κοινωνικές κινήσεις και τα όποια κοινωνικά κινήματα δημιουργηθούν, η άλλη αριστερά (δηλαδή ο ΣΥΡΙΖΑ).

 

Έχουμε όμως ένα πεδίο που για μας είναι «προνομιακό» (χωρίς να υποτιμούμε τους διεκδικητικούς αγώνες). Αυτό του αντιθεσμικού αγώνα, με την έννοια του πολιτειακού προτάγματος, αλλά αυτό προϋποθέτει συνοχή, συνέπεια και συνέχεια. Ειδάλλως στην πολιτισμική (ολική) κρίση του συστήματος θα απαντήσουμε με άναρθρες κραυγές και συνθήματα και το μόνο που θα καταφέρουμε είναι να συσπειρώσουμε μεγάλα λαϊκά στρώματα όλο και περισσότερο σε εξουσιαστικές παραμέτρους.

 

 

O ΑΡΙΣΤΕΡΟΣ ΣΑΛΤΙΜΠΑΓΚΟΣ (1)

 

 

 «Λένε ότι είμαι ο πρώτος αναρχικός βουλευτής»

Ο Περικλής Κοροβέσης αποκαλύπτει σε ποιον θεό πιστεύει

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ: ΣΤΑΥΡΟΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ  συνέντευξης στα Νέα

 

Ποιοι είναι αυτοί οι 5.677 που σε ψήφισαν;
Δεν είναι μια παρέα, είναι πολύς κόσμος. Μπαίνω σε ένα ταξί και ήταν δυο νεαροί. Λέω: «Τι θα ψηφίσετε;». Ο ένας λέει ΣΥΡΙΖΑ, ο άλλος ΛΑΟΣ. «Μα πώς κάνετε παρέα;». Λέει, είμαστε φίλοι. Μέχρι να τελειώσει η κούρσα μού λέει ο «ΛΑΟΣ». «Μεγάλε, θα σε ψηφίσω». Τρελά πράγματα. Μετά ένας οικογενειακός φίλος, εργολάβος, μου λέει: «Εγώ ψηφίζω πάντοτε Νέα Δημοκρατία, αλλά στο συνεργείο μου θα πω να ψηφίσουν Κοροβέση»... Και κάποιος δυσαρεστημένος τοπικός παράγοντας του ΠΑΣΟΚ μού λέει: «Όλη η οργάνωση θα σε ψηφίσει». Κοίταξε τι ευθύνη είναι τώρα όλο αυτό το πράγμα.
Σε ψήφισαν πάντως και τα «Εξάρχεια».
Μα και κλασικοί αναρχικοί ήρθαν και με βοήθησαν. Διανοούμενοι βέβαια οι οποίοι πιστεύουν ότι πρέπει ο αναρχικός χώρος να πάψει να έχει το φετίχ της βίας και να αρχίσει να κάνει πολιτική και μέσα από τους θεσμούς. Δεν λέμε να μην τρέχουμε στα εργοστάσια και στις πλατείες, αλλά να μη σταματάμε εκεί.
Μιλάς στο πρώτο πληθυντικό;
Κάποιος είπε ότι θα είμαι ο πρώτος αναρχικός βουλευτής στην Ελλάδα. Γελάω βέβαια, αλλά εν πάση περιπτώσει είναι ένας χώρος υποτιμημένος που δεν έχει βρει μια έκφραση αν και κουβαλάει έναν πλούτο ιδεών. Όλοι οι παραγωγοί του Chaplin, Μarx Βrothers, αναρχικές ιδέες είχαν. Ο Ζορζ Μπρασένς, ο Λέο Φερέ...



O ΑΡΙΣΤΕΡΟΣ ΣΑΛΤΙΜΠΑΓΚΟΣ (2)

 

     Ο καθένας έχει το δικαίωμα να στέκεται θετικά ή αρνητικά απέναντι στους αναρχικούς και την αναρχία. Κανένας δεν έχει όμως, το δικαίωμα να αυτοαναγορεύεται τιμητής και εκφραστής της αναρχίας, και ακόμα χειρότερα με όρους διαμεσολάβησης.

    Ο υποτιμημένος αριστερός εγκέφαλος του κυρίου αυτού, ποτέ δεν μπόρεσε να καταλάβει ότι η αναρχία είναι οικουμενική, (α) όπως οικουμενική είναι και η εξουσία. Ποτέ δεν μπόρεσε να καταλάβει πως όταν χάνουν οι αναρχικοί, χάνει  η κοινωνία. Χάνει την προοπτική της να συγκροτηθεί από τα κάτω προς τα πάνω μέσα από αντι-ιεραρχικές, αντι-κυριαρχικές συσσωματώσεις.

        Επικαλείται η περσόνα αυτή, κάποιους «κλασικούς αναρχικούς» που τον βοηθάνε στο έργο του. Μακριά από εμάς να κάτσουμε και να υποδείξουμε το ποιος είναι αναρχικός και ποιος όχι. Ο καθένας κρίνεται από το λόγο του , αλλά κύρια από τις πράξεις του. Πάντως κάτι πολιτικά παροπλισμένα άτομα που περιφέρουν το σαρκίο τους από την πλατεία Κολωνακίου μέχρι τα Εξάρχεια, άντε και μέχρι την πλατεία Κλαυθμόνος, αυτοί οι σαλονάτοι «αναρχικοί» (β) ξεθωριασμένες γκραβούρες του παρελθόντος τους, στα πρόθυρα γεροντικής άνοιας, επιβεβαιώνουν τον κανόνα, αλά Τσόρτσιλ: Ο νέος δικαιούται να είναι ριζοσπάστης αριστερός, αλλά όταν μεγαλώσει είναι μαλακία να παραμένει έτσι. Πού είσαι Ντανιέλ Κονμπετίτ, να κεράσεις  τους φίλους σου!!

     Τέλος, η μόνη περίπτωση που θα εισέλθουν αναρχικοί στο κοινοβούλιο μαζί με την καταπιεσμένη κοινωνία , είναι για να το καταργήσουν, και όταν θα γίνει  θα είναι ντάλα μεσημέρι, αγαπητέ σαλτιμπάγκε της αριστεράς.

 

 

 

«Η ελευθερία χωρίς σοσιαλισμό είναι προνόμιο και αδικία και ο σοσιαλισμός χωρίς ελευθερία είναι υποδούλωση και βαρβαρότητα», Μιχαήλ Μπακούνιν

     Η αναρχία επειδή δεν είναι ιδεολογία, αλλά κοσμοθεωρία του όλου, είναι γεννήτρια ιδεών. Οι αναρχικοί μέσα σε 50 χρόνια, από τα μέσα  του 19ου ως τις αρχές του 20ου  αι., έθεσαν όλα τα ζητήματα που έδωσαν προοπτική στην επαναστατική πολιτική φιλοσοφία. Ήταν αυτοί που ώθησαν την επίλυση του κοινωνικού ζητήματος μέχρι τα έσχατα όρια.

 

 Ο μαρξιστικός σοσιαλισμός (με τις δύο εκδοχές του την ρεφορμιστική σοσιαλδημοκρατική και την μπολσεβίκικη), αφού κυριάρχησε ιδεολογικά για σχεδόν πάνω από έναν αιώνα, στους κοινωνικούς και πολιτικούς αγώνες, μετά την κατάρρευσή του έδωσε το πλεονέκτημα στον  φιλελευθερισμό, να φαντάζει σαν νεωτερισμός πηγαίνοντας το κοινωνικό ζήτημα και την κοινωνική ιστορία πίσω διακόσια χρόνια.  

 

 Και αν  το παλιό: «ένα φάντασμα πλανιέται πάνω από την Ευρώπη», ή το πιο πρόσφατο: « η φαντασία στην εξουσία», ή το σημερινό: «να κάνουμε την επανάσταση χωρίς να καταλάβουμε την εξουσία» (!) είναι η φαντασίωση των   αδέσποτων παιδιών του μαρξισμού, και αν ένας νέος κευνσιανισμός και συντηρητικός κοινοτισμός φαντάζει σαν το νέο πρόταγμα αυτών που ζαλίστηκαν από την δίνη του νεοφιλελευθερισμού και του ατομικισμού, άλλο τόσο ένας νέος κόσμος είναι εφικτός: αυτός της παγκόσμιας αντιεξουσιαστικής, αντιιεραρχικής, αντιγραφειοκρατικής επανάστασης. Αν όμως στις αρχές του αιώνα που διανύουμε αναβιώσουν νεομπολσεβίκικες παράμετροι σαν απάντηση και λύση στα σημερινά προβλήματα που δημιουργεί ο καπιταλισμός και η κυριαρχία, αν, λέω, οι μπολσεβίκικη φενάκη που αποτέλεσε για εκατομμύρια καταπιεσμένους του προηγούμενου αιώνα, την απάντηση μόνο στην οικονομική δυστυχία, χωρίς να θέτει πολιτειακό - θεσμικό ζήτημα, αν, λέω, επιβληθεί στην καταπιεσμένη ανθρωπότητα αυτή η εκδοχή χωρίς αντίδραση, αλίμονο στην ανθρωπότητα, αλίμονο και σε μας! Σίγουρα και εμείς θα φταίμε!

 

Δεν είναι ιστορικά επιβεβαιωμένο ότι οι καταπιεζόμενοι – εκμεταλλευόμενοι της σημερινής εποχής,  θα ακολουθήσουν τον έναν  ή τον άλλο δρόμο.

 

 Εκείνο, όμως, που μπορεί να ειπωθεί με βεβαιότητα είναι, ότι χωρίς πλατιές μαζικές ελευθεριακές, αντιιεραρχικές, αντισυγκενρωτικές  οργανώσεις, χωρίς λαϊκά αντι θεσμικά όργανα, χωρίς συνοχή θεωρίας και πράξης δεν μπορεί να επιτευχθεί αυτός ο αγώνας.  Ή που θα είναι αγώνες απελευθερωτικοί ή που δε θα είναι!.

 

Καθώς δεν μπορεί να υπάρξει ελευθεριακή-αντεξουσιαστική κοινωνία χωρίς ελευθεριακούς-αντιεξουσιαστές, και καθώς αυτοί δημιουργούνται μόνο από την ορθολογική συζήτηση και κατανόηση των αγώνων, εκείνοι που ήδη αντιπαρατίθενται στο κράτος και την ταξική κυριαρχία , οφείλουν να υποστηρίξουν και να βοηθήσουν θετικά και πρακτικά αυτές τις διαδικασίες και τους αγώνες.

 

Ο αγώνας για μια κοινωνία προς το ανθρωπινότερο, δηλαδή, χωρίς κυριαρχία και εκμετάλλευση από άνθρωπο σε άνθρωπο, θα είναι διαρκής και πολύμορφος. Δε θα είναι αγώνας μόνο για την καλυτέρευση του βιοτικού επιπέδου, αλλά και αγώνας για την αλλαγή της συνείδησης και του τρόπου σκέψης μας.

 

Αγώνας που δεν θα αφορά μόνο την αλλαγή της κοινωνικής βάσης, (οικονομία, σχέσεις παραγωγής) αλλά και το εποικοδόμημα ( πολιτισμός, κοινωνικές σχέσεις) θέτοντας σε αμφισβήτηση  και ανατροπή το πολιτειακό και πολιτισμικό μοντέλο του καπιταλισμού. 

 

Οι νέες «κομμούνες του Παρισιού»  που θα έρθουν, γίνονται ξανά  η προοπτική για το πέρασμα στην επίλυση του πραγματικού  ταξικού ζητήματος, δηλαδή της κυριαρχίας και εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο. Αυτή είναι η αυλαία του 21ου αιώνα, που είναι  ο αιώνας μας και έτσι θα κλείσει.

 

 Όσο υπάρχουν εκμεταλλευτές και εκμεταλλευόμενοι, διευθυντές και διευθυνόμενοι, κυβερνήτες και κυβερνούμενοι, κυρίαρχοι της φύσης και κυριαρχούμενη φύση, δεν είμαστε αληθινά ελεύθεροι.

Αγώνας για την Άμεση Δημοκρατία και τη γενικευμένη κοινωνική αυτοδιεύθυνση, την αυτοκυβέρνηση του λαού μέσα από συνομοσπονδιακά, κοινοτικά – παραγωγικά – καταναλωτικά συμβούλια.

 

Το φετίχ της βίας

      Μπροστά στη βίαιη επίθεση του κράτους και του κεφαλαίου σε πλανητικό επίπεδο, μπροστά στο ενδεχόμενο να δυσκολέψει ο βίος μας, λόγω κλιματολογικών διαταραχών, μετατοπίζοντας την ευθύνη από τις οικονομικές και πολιτικές ολιγαρχίες σε μας όλους (έτσι γενικά… «ο άνθρωπος είναι υπεύθυνος γι αυτές τις κλιματολογικές αλλαγές»), μπροστά στο ενδεχόμενο της όλο και μεγαλύτερης αυταρχικότητας των καθεστώτων, μπροστά στην ανεργία και περιθωριοποίηση, ιδιαίτερα των νέων, μπροστά στους καθημερινούς εξευτελισμούς και ταπεινώσεις που δέχονται οι εργαζόμενοι, μπροστά στην οικονομική εκμετάλλευση και τον πολιτικό τυχοδιωκτισμό, μπροστά στις εκατόμβες των θυμάτων της μισθωτής δουλείας, αλλά και των ανάπηρων ψυχικά και σωματικά, από την εντατικοποίηση που επιβάλλει ο καπιταλισμός, μπροστά στην αποξένωση που έχει σαν επακόλουθο τη γενίκευση της κατάθλιψης, μπροστά στον ανταγωνισμό που απανθρωποιεί τους ανθρώπους και αυξάνει την εγκληματικότητα, μπροστά στο έγκλημα της νοθείας και μόλυνσης των τροφών, μπροστά στο γιγαντισμό των πόλεων και την ερημοποίηση της υπαίθρου, θα απαντήσουμε με θετικές δονήσεις και με εσωτερικό διαλογισμό;

     Σιχαινόμαστε τη βία μέχρι εκεί που δεν παίρνει άλλο. Γι΄ αυτό αντιστεκόμαστε,   (ακόμα και επιθετικά πολλές φορές). Και έχουμε αυτό το δικαίωμα. Και έχουν αυτό το δικαίωμα οι νεολαίοι μας. Αν είναι εύστοχη ή όχι, αυτή η αντίσταση ,αν είναι δημιουργική ή καταστροφική, είναι μια άλλη συζήτηση.

    Αντίσταση άλλοτε επιθετική και άλλοτε μη βίαιη, (γ)είναι η μόνη διέξοδος. Γιατί στο καθεστώς της έκτακτης ανάγκης που επιβάλλει ο νεοκαπιταλισμός, στο καθεστώς της διαρκούς απειλής που βρισκόμαστε, ο κάθε καταπιεσμένος – εκμεταλλευόμενος της σημερινής εποχής, ο κάθε νεοπρολετάριος είτε συνειδητοποιεί τη θέση του είτε όχι, δικαιούται ένα ποσοστό αναπαλλοτρίωτης - αδιαμεσολάβητης αντίστασης και βίας στη βία της εξουσίας.. Είθε, αυτή η βίαιη αντίσταση να γενικευτεί, να μαζικοποιηθεί (από το «πολλοί μαζί»). Αυτό επιδιώκουμε.

     Διάχυτο κοινωνικό αντάρτικό, λοιπόν, χρησιμοποιώντας την επαναστατική μας εξυπνάδα, αποφεύγοντας τον καταστροφισμό και τον «πολιτικό αυτοκτονισμό». Δεν μπορούμε να είμαστε ζωντανοί, στις φλέβες μας να τρέχει αίμα, και να μην  έχουμε μίσος και οργή (που είναι ανθρώπινη αντίδραση) για τα αφεντικά, δεξιά και αριστερά. Τους άλλους, ας τους αφήσουμε να αερίζονται στα «ορεινά» έδρανα του κοινοβουλίου, ή να διαλογίζονται για τη σωτηρία της ψυχής τους.

      Αλλά γιατί οι αναρχικοί είναι ενάντια στις εκλογές και τον κυβερνητισμό;  Μήπως είναι προσκολλημένοι, όπως η πεταλίδα στο βράχο, σε παλιές παροχυμένες χίμαιρες; Μήπως είναι αντιδημοκρατικοί και στη θεωρία τους εμπεριέχεται ο ολοκληρωτισμός; Μήπως είναι αναχρονιστές και δεν μπορούν να εκσυγχρονιστούν;

      Μια καλή απάντηση σε μορφή σχολίου είναι αυτή εδώ, από το σύντροφο Καρύτσα, αν και δεν αυτοαποκαλείται σαν αναρχικός:

 «… Ο Κλαρκ αναλύει την μπακουνική άρνηση της εκλογικής πολιτικής σε σχέση με το συγκεκριμένο επίπεδο του κοινωνικού αγώνα. Αν το επαναστατικό κίνημα αποτελεί την πλειοψηφία, κάθε σκέψη για συμμετοχή στις εκλογικές διαδικασίες κρίνεται θανατηφόρα., διότι «θα ενδυνάμωνε την νομιμοποίηση» των υπαρχουσών μορφών κυριαρχίας, τη στιγμή μάλιστα που το πλειοψηφικό κίνημα μπορεί κάλλιστα να κινηθεί προς την αποκεντρωμένη, συμμετοχική και ελευθεριακή θέσμιση της κοινωνίας.

     Όταν το επαναστατικό κίνημα αποτελεί τη μειοψηφία, η υιοθέτηση της εκλογικής τακτικής κρίνεται εξίσου θανατηφόρα, διότι αφ΄ ενός μεν εμποδίζει την ανάδυση και την ανάπτυξη αποτελεσματικότερων αμεσοδημοκρατικών αγώνων, αφ΄ ετέρου δε, οδηγεί, με μαθηματική ακρίβεια θα λέγαμε, «στη δημιουργία ενός νέου στρώματος ηγετών στης τάξης των εργαζομένων».

     Βέβαια η άρνηση της εκλογικής πολιτικής δεν έχει το χαρακτήρα της μικροαστικής απάθειας και αποχής, που παρατηρείται στις μέρες μας, ούτε το χαρακτήρα της «άρνησης για την άρνηση», αλλά απορρέει οργανικά από τη βαθειά πίστη των αναρχικών στην ικανότητα όλων των ανθρώπων για αυτοπροσδιορισμό και αυτοστοχασμό, εδράζεται δηλαδή, στη θεμελιώδη αναρχική αρχή της Αυτοδιεύθυνσης.

     Στη σημερινή πραγματικότητα, κατά τη γνώμη μας, δε μπορεί να κριθεί η αντιεκλογική πολιτική των αναρχικών εν σχέση με την κατάσταση του επαναστατικού κινήματος. Δεν μπορεί να γίνει λόγος για επαναστατικό κίνημα, είτε πλειοψηφικό είτε μειοψηφικό. Και δεν μπορεί να γίνει λόγος, διότι απλούστατα δεν υπάρχει επαναστατικό κίνημα, ανεξάρτητα από την ύπαρξη κάποιων ομάδων και ατόμων, που προβαίνουν σε ορισμένες ενέργειες στο μέτρο των δυνατοτήτων τους. Μια τέτοια συγκυρία, όμως, δεν αίρει την αναρχική αντιεκλογική άποψη.

     Ο αναρχικός δεν μπορεί να εννοηθεί, παρά μόνο ως ηθική οντότητα. Και ηθική οντότητα σημαίνει, λειτουργία στη βάση της λογικής  των ποιοτήτων του καλού και του κακού, του δέοντος και του μη δέοντος. Ανεξάρτητα, λοιπόν από την ύπαρξη ή την ανυπαρξία του ταξικού και του κοινωνικού αγώνα καθώς και ανεξάρτητα από το επίπεδό τους, ο αναρχικός και ο αναρχισμός δεν μπορούν ως εκ της φύσεως τους να μετέχουν καθ’  οιονδήποτε τρόπο στην ποσοτική λογική του «μικρότερου κακού», που χαρακτηρίζει καίρια την εκλογική διαδικασία.

     Πέρα από αυτή την έξοχη ηθική διάσταση, η αναρχική αντιεκλογική πολιτική ενέχει και τη δική της φιλοσοφική διάσταση. Και εννοούμε τη θεμελίωσή της στον πλατωνικό «πρωταγόρειο μύθο» και στη γενικότερη αρχαιοελληνική σκέψη. Η εκλογική διαδικασία αυτή καθ΄ εαυτή αναγάγει την πολιτική, δηλαδή την οργάνωση της κοινωνίας, σε τεχνική. Όπως υπάρχουν άνθρωποι που κατέχουν την ιατρική τεχνική, άλλο τη δικηγορική, άλλοι την οικοδομική κ.ο.κ., υπάρχουν και κάποιοι που κατέχουν την πολιτική τεχνική, για την άσκηση της οποίας επιζητούν τη ψήφο των άλλων. Εδώ ακριβώς βρίσκεται η ουσία του κοινοβουλευτισμού και της σύγχρονης κατεστημένης «πολιτικής» δεξιάς και αριστεράς.

     Στον αντίποδα αυτής της «πολιτικής των ειδικών» τοποθετείται η αναρχική φιλοσοφία, που συλλαμβάνει τη διεύθυνση των κοινών, δηλαδή την αυθεντική πολιτική, ως ανήκουσα στο σύνολο των ανθρώπων, που  εύστοχα ονομάστηκε από τον Αισχύλο «πολισσούχος λεώς». Αλλά από την ίδια ακριβώς λογική εμφορείται και η αρχαιοελληνική πολιτική σκέψη. Όλοι να μετέχουν στην πολιτική, υποστηρίζει ο Πρωταγόρας στον ομώνυμο διάλογο του Πλάτωνα. Διότι, δε θα μπορούσαν να υπάρχουν πόλεις, αν μετείχαν μόνο λίγοι, όπως γίνεται στις άλλες τέχνες – «… Πάντες μετεχόντων . Ού γαρ αν γένοιντο πόλεις, ει ολίγοι αυτών μετέχειεν ώσπερ των άλλων τεχνών»… (δ).       

 

 

ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΕΙΟ

     Οι κυρίαρχες πολιτικές ελίτ, μέσα από το προσωπείο της λεγόμενης αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας - σε όλες τις εκδοχές της - και μέσω της διαδικασίας των εκλογών, καλλιεργούν την αυταπάτη πως έτσι εκφράζεται η λαϊκή θέληση, δημιουργούν  τις ανάλογες συναινετικές διαδικασίες και νομιμοποιούνται.

     Με αυτή τη διαδικασία, ανεξάρτητα αν την επόμενη των εκλογών αναιρούνται  οι υποσχέσεις, και τα προγράμματα των πολιτικών ελίτ  και οι βεβαιότητες του  λαού μετατρέπονται σε θολές καταστάσεις, αυτή η αντιπροσώπευση δεν μπορεί να ανακληθεί.  Στερείται, έτσι, η δύναμη του λαού και μεταβιβάζεται στην πολιτική ελίτ που αναλαμβάνει την διακυβέρνηση και εκπροσωπεί  τα συμφέροντα τής οικονομικής κυρίαρχης τάξης .

     Από την άλλη, όμως, κάθε εναλλαγή  της κυβερνητικής εξουσίας κρύβει τη μεγαλύτερη δυνατή υπόσχεση αλλά και απάτη για την ικανοποίηση των  πραγματικών αναγκών της κοινωνίας,  ενώ αφαιρεί από τους ανθρώπους την συνείδηση  ότι έχουν την δυνατότητα και μπορούν να παίρνουν αποφάσεις ως ίσοι μεταξύ ίσων για την κοινωνία. 

     Το μοντέλο της δήθεν διαδοχής συστημάτων πολιτικής διακυβέρνησης σε όλο τον πλανήτη (ενώ στην ουσία δεν αλλάζουν οι πολιτικές αλλά τα πρόσωπα και οι ομάδες συμφερόντων που εκπροσωπούν), και του κοινοβουλευτισμού που προωθούν οι Αμερικάνοι και οι Ευρωπαίοι ιμπεριαλιστές εξασφαλίζει  τη δυναμική ενσωμάτωση όλων εκείνων των στοιχείων  που επιβάλλει σε κάθε χώρα  μια κυρίαρχη ομάδα-ελίτ επαγγελματιών πολιτικών, εξουσιοδοτημένη από τις οικονομικές  ολιγαρχίες να λαμβάνει για   λογαριασμό όλης της κοινωνίας αποφάσεις ακόμα και όταν επικαλούνται  κατ΄ επίφαση φυσικά, τις επαναστατικές   αξίες της ισότητας, της δικαιοσύνης, της αλληλεγγύης και  της ελευθερίας. 

      Έτσι  στις μέρες μας, και κύρια στην  καπιταλιστική Δύση που κομπάζει για την δημοκρατικότητά της, αποκαλύπτεται και η τελευταία αυταπάτη και ο μύθος  για την «δημοκρατία» του λαού. Αποκαλύπτεται το ψεύδος ότι εκφράζει την θέλησή του και επιλέγει τα πρόσωπα και τα πολιτικά προγράμματα μέσα  από τις εκλογές. Και ότι το  κοινοβούλιο είναι ο εκφραστής της λαϊκής κυριαρχίας όπου μέσα σε αυτό παίρνονται οι αποφάσεις, ενώ στην ουσία πρέπει να μιλάμε για την δημοκρατία καθ΄ υπαγόρευση  των πολυεθνικών εταιριών, των «αόρατων» μετόχων και των στρατηγικών επενδυτών. Ακόμα  και η επικαλούμενη με έπαρση περίφημη διάκριση των εξουσιών είναι μια απάτη αφού η εκτελεστική εξουσία (κυβέρνηση) ελέγχει άμεσα την νομοθετική (κοινοβούλιο) μέσο του κόμματος. Ενώ το πρώτο κόμμα που αναλαμβάνει να σχηματίσει κυβέρνηση και λόγω των εκλογικών νόμων είναι πάντα μειοψηφία.

      Δύο πολιτειακά συστήματα  έχουν υπάρξει μέχρι σήμερα μετά από την Μεγάλη Επανάσταση στην Γαλλία, αφότου σφετερίστηκαν την επανάσταση αυτή, οι αστοί. Το φιλελεύθερο ολιγαρχικό (δυτικού τύπου) και το δεσποτικό- ολοκληρωτικό (σοβιετικού, ναζιστικού, φασιστικού τύπου).

 


O σχολιασμός έχει απενεργοποιηθεί.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License