ΟΙ ΕΚΛΟΓΕΣ - Ο ΑΡΙΣΤΕΡΟΣ ΣΑΛΤΙΜΠΑΓΚΟΣ ΚΑΙ ΟΙ ΑΝΑΡΧΙΚΟΙ ΜΕΡΟΣ Α

Ο καθένας έχει το δικαίωμα να στέκεται θετικά ή αρνητικά απέναντι στους αναρχικούς και την αναρχία. Κανένας δεν έχει όμως, το δικαίωμα να αυτοαναγορεύεται τιμητής και εκφραστής της αναρχίας, και ακόμα χειρότερα με όρους διαμεσολάβησης.

ΠΡΟΛΟΓΟΣ

 

Μικρό σχόλιο στην συγκυρία

     

 

     Η σημερινή πολιτική συγκυρία έρχεται να αναδείξει ότι ο νεοφιλελευθερισμός έχει δημιουργήσει πρόσβαση και συνέχεια στα λαϊκά στρώματα που εκφράζει η Δεξιά και μεγάλο κομμάτι του ΠΑΣΟΚ ανεξάρτητα από την ρητορική περί αριστερής προοπτικής του.

 

     Η αύξηση του εκλογικού ποσοστού της άλλης αριστεράς (ΚΚΕ, ΣΥΡΙΖΑ) εκτός από συγκυριακή είναι και διδακτική με την έννοια ότι ενσωματώνει στα μάτια των ψηφοφόρων τους συνθήκες για μετεκλογικές διαδικασίες και συγκλήσεις, κάτι που δεν αποτελεί ταμπού (αφού είναι για το καλό της εργατικής τάξης) για την κομμουνιστική και εναλλακτική αριστερά δεδομένου ότι έχουν υπάρξει αυτές οι συγκλήσεις ιστορικά. Με τις κυβερνήσεις λαϊκών μετώπων πριν τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο αλλά και μετά μέχρι σήμερα (βλέπε συγκυβέρνηση Πρόντι-Κομμουνιστικής Επανίδρυσης στην Ιταλία, λίγο παλιότερα στη Γαλλία κλπ).

     Η είσοδος του ΛΑΟΣ στη βουλή σηματοδοτεί τη Λεπενική εκδοχή αυτού του μορφώματος με πολλές ναζιστικές-ρατσιστικές συνιστώσες, με την έννοια ότι η πλειοψηφία αυτών που εκλέχτηκαν στη Βουλή προέρχονται από ναζιστικές παρανυχίδες, πάντως το παράδοξο είναι ότι δεν κατάφεραν να αντλήσουν εκλογιμότητα από τους κομμουνιστές, κάτι που έγινε σε μεγάλο ποσοστό στη Γαλλία.

 

Η εκλογική φρενίτιδα των αριστεριστών άγγιξε τα όρια της φρενοβλαβίασης (για το καλό της εργατικής τάξης) και μόνο μια μικρή τάση των συντρόφων της «Κόντρας» δε συμμετείχε στη «Γιορτή της Δημοκρατίας».

 

Το ΠΑΣΟΚ με τις διαμάχες της νομενκλατούρας του λόγω ήττας δεν σηματοδοτεί την αριστερή εκδοχή του, που είναι ηττημένη από τη δεκαετία του ’80, και έχει συμβιβαστεί με το μοίρασμα κάποιων κομματιών από την πίτα της κρατικής και κομματικής εξουσίας και ιδιαίτερα τώρα μεσουρανούντος του νεοφιλελευθερισμού είναι αδύνατον να ανακάμψει εκτός από μια ψευδεπίγραφη ρητορική.

 

Το ΚΚΕ, και ιδιαίτερα ο ΣΥΡΙΖΑ, θα προσπαθήσουν να σταθεροποιήσουν και να διευρύνουν την εκλογική τους βάση ιδιαίτερα στη νεολαία. Οι αναρχικοί διασπασμένοι θα ασφυκτιούν μπροστά σε αυτή την προοπτική (αφήστε που αρκετοί χαίρονται για την αύξηση της εκλογικής δύναμης της άλλης αριστεράς) κινδυνεύοντας να επιλέξουν να περιθωριοποιηθούν κοινωνικά και πολιτικά περισσότερο, δεδομένου ότι θα προσπαθεί να ηγεμονεύσει τις κοινωνικές κινήσεις και τα όποια κοινωνικά κινήματα δημιουργηθούν, η άλλη αριστερά (δηλαδή ο ΣΥΡΙΖΑ).

 

Έχουμε όμως ένα πεδίο που για μας είναι «προνομιακό» (χωρίς να υποτιμούμε τους διεκδικητικούς αγώνες). Αυτό του αντιθεσμικού αγώνα, με την έννοια του πολιτειακού προτάγματος, αλλά αυτό προϋποθέτει συνοχή, συνέπεια και συνέχεια. Ειδάλλως στην πολιτισμική (ολική) κρίση του συστήματος θα απαντήσουμε με άναρθρες κραυγές και συνθήματα και το μόνο που θα καταφέρουμε είναι να συσπειρώσουμε μεγάλα λαϊκά στρώματα όλο και περισσότερο σε εξουσιαστικές παραμέτρους.

 

 

O ΑΡΙΣΤΕΡΟΣ ΣΑΛΤΙΜΠΑΓΚΟΣ (1)

 

 

 «Λένε ότι είμαι ο πρώτος αναρχικός βουλευτής»

Ο Περικλής Κοροβέσης αποκαλύπτει σε ποιον θεό πιστεύει

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ: ΣΤΑΥΡΟΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ  συνέντευξης στα Νέα

 

Ποιοι είναι αυτοί οι 5.677 που σε ψήφισαν;
Δεν είναι μια παρέα, είναι πολύς κόσμος. Μπαίνω σε ένα ταξί και ήταν δυο νεαροί. Λέω: «Τι θα ψηφίσετε;». Ο ένας λέει ΣΥΡΙΖΑ, ο άλλος ΛΑΟΣ. «Μα πώς κάνετε παρέα;». Λέει, είμαστε φίλοι. Μέχρι να τελειώσει η κούρσα μού λέει ο «ΛΑΟΣ». «Μεγάλε, θα σε ψηφίσω». Τρελά πράγματα. Μετά ένας οικογενειακός φίλος, εργολάβος, μου λέει: «Εγώ ψηφίζω πάντοτε Νέα Δημοκρατία, αλλά στο συνεργείο μου θα πω να ψηφίσουν Κοροβέση»... Και κάποιος δυσαρεστημένος τοπικός παράγοντας του ΠΑΣΟΚ μού λέει: «Όλη η οργάνωση θα σε ψηφίσει». Κοίταξε τι ευθύνη είναι τώρα όλο αυτό το πράγμα.
Σε ψήφισαν πάντως και τα «Εξάρχεια».
Μα και κλασικοί αναρχικοί ήρθαν και με βοήθησαν. Διανοούμενοι βέβαια οι οποίοι πιστεύουν ότι πρέπει ο αναρχικός χώρος να πάψει να έχει το φετίχ της βίας και να αρχίσει να κάνει πολιτική και μέσα από τους θεσμούς. Δεν λέμε να μην τρέχουμε στα εργοστάσια και στις πλατείες, αλλά να μη σταματάμε εκεί.
Μιλάς στο πρώτο πληθυντικό;
Κάποιος είπε ότι θα είμαι ο πρώτος αναρχικός βουλευτής στην Ελλάδα. Γελάω βέβαια, αλλά εν πάση περιπτώσει είναι ένας χώρος υποτιμημένος που δεν έχει βρει μια έκφραση αν και κουβαλάει έναν πλούτο ιδεών. Όλοι οι παραγωγοί του Chaplin, Μarx Βrothers, αναρχικές ιδέες είχαν. Ο Ζορζ Μπρασένς, ο Λέο Φερέ...



O ΑΡΙΣΤΕΡΟΣ ΣΑΛΤΙΜΠΑΓΚΟΣ (2)

 

     Ο καθένας έχει το δικαίωμα να στέκεται θετικά ή αρνητικά απέναντι στους αναρχικούς και την αναρχία. Κανένας δεν έχει όμως, το δικαίωμα να αυτοαναγορεύεται τιμητής και εκφραστής της αναρχίας, και ακόμα χειρότερα με όρους διαμεσολάβησης.

    Ο υποτιμημένος αριστερός εγκέφαλος του κυρίου αυτού, ποτέ δεν μπόρεσε να καταλάβει ότι η αναρχία είναι οικουμενική, (α) όπως οικουμενική είναι και η εξουσία. Ποτέ δεν μπόρεσε να καταλάβει πως όταν χάνουν οι αναρχικοί, χάνει  η κοινωνία. Χάνει την προοπτική της να συγκροτηθεί από τα κάτω προς τα πάνω μέσα από αντι-ιεραρχικές, αντι-κυριαρχικές συσσωματώσεις.

        Επικαλείται η περσόνα αυτή, κάποιους «κλασικούς αναρχικούς» που τον βοηθάνε στο έργο του. Μακριά από εμάς να κάτσουμε και να υποδείξουμε το ποιος είναι αναρχικός και ποιος όχι. Ο καθένας κρίνεται από το λόγο του , αλλά κύρια από τις πράξεις του. Πάντως κάτι πολιτικά παροπλισμένα άτομα που περιφέρουν το σαρκίο τους από την πλατεία Κολωνακίου μέχρι τα Εξάρχεια, άντε και μέχρι την πλατεία Κλαυθμόνος, αυτοί οι σαλονάτοι «αναρχικοί» (β) ξεθωριασμένες γκραβούρες του παρελθόντος τους, στα πρόθυρα γεροντικής άνοιας, επιβεβαιώνουν τον κανόνα, αλά Τσόρτσιλ: Ο νέος δικαιούται να είναι ριζοσπάστης αριστερός, αλλά όταν μεγαλώσει είναι μαλακία να παραμένει έτσι. Πού είσαι Ντανιέλ Κονμπετίτ, να κεράσεις  τους φίλους σου!!

     Τέλος, η μόνη περίπτωση που θα εισέλθουν αναρχικοί στο κοινοβούλιο μαζί με την καταπιεσμένη κοινωνία , είναι για να το καταργήσουν, και όταν θα γίνει  θα είναι ντάλα μεσημέρι, αγαπητέ σαλτιμπάγκε της αριστεράς.

 

 

 

«Η ελευθερία χωρίς σοσιαλισμό είναι προνόμιο και αδικία και ο σοσιαλισμός χωρίς ελευθερία είναι υποδούλωση και βαρβαρότητα», Μιχαήλ Μπακούνιν

     Η αναρχία επειδή δεν είναι ιδεολογία, αλλά κοσμοθεωρία του όλου, είναι γεννήτρια ιδεών. Οι αναρχικοί μέσα σε 50 χρόνια, από τα μέσα  του 19ου ως τις αρχές του 20ου  αι., έθεσαν όλα τα ζητήματα που έδωσαν προοπτική στην επαναστατική πολιτική φιλοσοφία. Ήταν αυτοί που ώθησαν την επίλυση του κοινωνικού ζητήματος μέχρι τα έσχατα όρια.

 

 Ο μαρξιστικός σοσιαλισμός (με τις δύο εκδοχές του την ρεφορμιστική σοσιαλδημοκρατική και την μπολσεβίκικη), αφού κυριάρχησε ιδεολογικά για σχεδόν πάνω από έναν αιώνα, στους κοινωνικούς και πολιτικούς αγώνες, μετά την κατάρρευσή του έδωσε το πλεονέκτημα στον  φιλελευθερισμό, να φαντάζει σαν νεωτερισμός πηγαίνοντας το κοινωνικό ζήτημα και την κοινωνική ιστορία πίσω διακόσια χρόνια.  

 

 Και αν  το παλιό: «ένα φάντασμα πλανιέται πάνω από την Ευρώπη», ή το πιο πρόσφατο: « η φαντασία στην εξουσία», ή το σημερινό: «να κάνουμε την επανάσταση χωρίς να καταλάβουμε την εξουσία» (!) είναι η φαντασίωση των   αδέσποτων παιδιών του μαρξισμού, και αν ένας νέος κευνσιανισμός και συντηρητικός κοινοτισμός φαντάζει σαν το νέο πρόταγμα αυτών που ζαλίστηκαν από την δίνη του νεοφιλελευθερισμού και του ατομικισμού, άλλο τόσο ένας νέος κόσμος είναι εφικτός: αυτός της παγκόσμιας αντιεξουσιαστικής, αντιιεραρχικής, αντιγραφειοκρατικής επανάστασης. Αν όμως στις αρχές του αιώνα που διανύουμε αναβιώσουν νεομπολσεβίκικες παράμετροι σαν απάντηση και λύση στα σημερινά προβλήματα που δημιουργεί ο καπιταλισμός και η κυριαρχία, αν, λέω, οι μπολσεβίκικη φενάκη που αποτέλεσε για εκατομμύρια καταπιεσμένους του προηγούμενου αιώνα, την απάντηση μόνο στην οικονομική δυστυχία, χωρίς να θέτει πολιτειακό - θεσμικό ζήτημα, αν, λέω, επιβληθεί στην καταπιεσμένη ανθρωπότητα αυτή η εκδοχή χωρίς αντίδραση, αλίμονο στην ανθρωπότητα, αλίμονο και σε μας! Σίγουρα και εμείς θα φταίμε!

 

Δεν είναι ιστορικά επιβεβαιωμένο ότι οι καταπιεζόμενοι – εκμεταλλευόμενοι της σημερινής εποχής,  θα ακολουθήσουν τον έναν  ή τον άλλο δρόμο.

 

 Εκείνο, όμως, που μπορεί να ειπωθεί με βεβαιότητα είναι, ότι χωρίς πλατιές μαζικές ελευθεριακές, αντιιεραρχικές, αντισυγκενρωτικές  οργανώσεις, χωρίς λαϊκά αντι θεσμικά όργανα, χωρίς συνοχή θεωρίας και πράξης δεν μπορεί να επιτευχθεί αυτός ο αγώνας.  Ή που θα είναι αγώνες απελευθερωτικοί ή που δε θα είναι!.

 

Καθώς δεν μπορεί να υπάρξει ελευθεριακή-αντεξουσιαστική κοινωνία χωρίς ελευθεριακούς-αντιεξουσιαστές, και καθώς αυτοί δημιουργούνται μόνο από την ορθολογική συζήτηση και κατανόηση των αγώνων, εκείνοι που ήδη αντιπαρατίθενται στο κράτος και την ταξική κυριαρχία , οφείλουν να υποστηρίξουν και να βοηθήσουν θετικά και πρακτικά αυτές τις διαδικασίες και τους αγώνες.

 

Ο αγώνας για μια κοινωνία προς το ανθρωπινότερο, δηλαδή, χωρίς κυριαρχία και εκμετάλλευση από άνθρωπο σε άνθρωπο, θα είναι διαρκής και πολύμορφος. Δε θα είναι αγώνας μόνο για την καλυτέρευση του βιοτικού επιπέδου, αλλά και αγώνας για την αλλαγή της συνείδησης και του τρόπου σκέψης μας.

 

Αγώνας που δεν θα αφορά μόνο την αλλαγή της κοινωνικής βάσης, (οικονομία, σχέσεις παραγωγής) αλλά και το εποικοδόμημα ( πολιτισμός, κοινωνικές σχέσεις) θέτοντας σε αμφισβήτηση  και ανατροπή το πολιτειακό και πολιτισμικό μοντέλο του καπιταλισμού. 

 

Οι νέες «κομμούνες του Παρισιού»  που θα έρθουν, γίνονται ξανά  η προοπτική για το πέρασμα στην επίλυση του πραγματικού  ταξικού ζητήματος, δηλαδή της κυριαρχίας και εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο. Αυτή είναι η αυλαία του 21ου αιώνα, που είναι  ο αιώνας μας και έτσι θα κλείσει.

 

 Όσο υπάρχουν εκμεταλλευτές και εκμεταλλευόμενοι, διευθυντές και διευθυνόμενοι, κυβερνήτες και κυβερνούμενοι, κυρίαρχοι της φύσης και κυριαρχούμενη φύση, δεν είμαστε αληθινά ελεύθεροι.

Αγώνας για την Άμεση Δημοκρατία και τη γενικευμένη κοινωνική αυτοδιεύθυνση, την αυτοκυβέρνηση του λαού μέσα από συνομοσπονδιακά, κοινοτικά – παραγωγικά – καταναλωτικά συμβούλια.

 

Το φετίχ της βίας

      Μπροστά στη βίαιη επίθεση του κράτους και του κεφαλαίου σε πλανητικό επίπεδο, μπροστά στο ενδεχόμενο να δυσκολέψει ο βίος μας, λόγω κλιματολογικών διαταραχών, μετατοπίζοντας την ευθύνη από τις οικονομικές και πολιτικές ολιγαρχίες σε μας όλους (έτσι γενικά… «ο άνθρωπος είναι υπεύθυνος γι αυτές τις κλιματολογικές αλλαγές»), μπροστά στο ενδεχόμενο της όλο και μεγαλύτερης αυταρχικότητας των καθεστώτων, μπροστά στην ανεργία και περιθωριοποίηση, ιδιαίτερα των νέων, μπροστά στους καθημερινούς εξευτελισμούς και ταπεινώσεις που δέχονται οι εργαζόμενοι, μπροστά στην οικονομική εκμετάλλευση και τον πολιτικό τυχοδιωκτισμό, μπροστά στις εκατόμβες των θυμάτων της μισθωτής δουλείας, αλλά και των ανάπηρων ψυχικά και σωματικά, από την εντατικοποίηση που επιβάλλει ο καπιταλισμός, μπροστά στην αποξένωση που έχει σαν επακόλουθο τη γενίκευση της κατάθλιψης, μπροστά στον ανταγωνισμό που απανθρωποιεί τους ανθρώπους και αυξάνει την εγκληματικότητα, μπροστά στο έγκλημα της νοθείας και μόλυνσης των τροφών, μπροστά στο γιγαντισμό των πόλεων και την ερημοποίηση της υπαίθρου, θα απαντήσουμε με θετικές δονήσεις και με εσωτερικό διαλογισμό;

     Σιχαινόμαστε τη βία μέχρι εκεί που δεν παίρνει άλλο. Γι΄ αυτό αντιστεκόμαστε,   (ακόμα και επιθετικά πολλές φορές). Και έχουμε αυτό το δικαίωμα. Και έχουν αυτό το δικαίωμα οι νεολαίοι μας. Αν είναι εύστοχη ή όχι, αυτή η αντίσταση ,αν είναι δημιουργική ή καταστροφική, είναι μια άλλη συζήτηση.

    Αντίσταση άλλοτε επιθετική και άλλοτε μη βίαιη, (γ)είναι η μόνη διέξοδος. Γιατί στο καθεστώς της έκτακτης ανάγκης που επιβάλλει ο νεοκαπιταλισμός, στο καθεστώς της διαρκούς απειλής που βρισκόμαστε, ο κάθε καταπιεσμένος – εκμεταλλευόμενος της σημερινής εποχής, ο κάθε νεοπρολετάριος είτε συνειδητοποιεί τη θέση του είτε όχι, δικαιούται ένα ποσοστό αναπαλλοτρίωτης - αδιαμεσολάβητης αντίστασης και βίας στη βία της εξουσίας.. Είθε, αυτή η βίαιη αντίσταση να γενικευτεί, να μαζικοποιηθεί (από το «πολλοί μαζί»). Αυτό επιδιώκουμε.

     Διάχυτο κοινωνικό αντάρτικό, λοιπόν, χρησιμοποιώντας την επαναστατική μας εξυπνάδα, αποφεύγοντας τον καταστροφισμό και τον «πολιτικό αυτοκτονισμό». Δεν μπορούμε να είμαστε ζωντανοί, στις φλέβες μας να τρέχει αίμα, και να μην  έχουμε μίσος και οργή (που είναι ανθρώπινη αντίδραση) για τα αφεντικά, δεξιά και αριστερά. Τους άλλους, ας τους αφήσουμε να αερίζονται στα «ορεινά» έδρανα του κοινοβουλίου, ή να διαλογίζονται για τη σωτηρία της ψυχής τους.

      Αλλά γιατί οι αναρχικοί είναι ενάντια στις εκλογές και τον κυβερνητισμό;  Μήπως είναι προσκολλημένοι, όπως η πεταλίδα στο βράχο, σε παλιές παροχυμένες χίμαιρες; Μήπως είναι αντιδημοκρατικοί και στη θεωρία τους εμπεριέχεται ο ολοκληρωτισμός; Μήπως είναι αναχρονιστές και δεν μπορούν να εκσυγχρονιστούν;

      Μια καλή απάντηση σε μορφή σχολίου είναι αυτή εδώ, από το σύντροφο Καρύτσα, αν και δεν αυτοαποκαλείται σαν αναρχικός:

 «… Ο Κλαρκ αναλύει την μπακουνική άρνηση της εκλογικής πολιτικής σε σχέση με το συγκεκριμένο επίπεδο του κοινωνικού αγώνα. Αν το επαναστατικό κίνημα αποτελεί την πλειοψηφία, κάθε σκέψη για συμμετοχή στις εκλογικές διαδικασίες κρίνεται θανατηφόρα., διότι «θα ενδυνάμωνε την νομιμοποίηση» των υπαρχουσών μορφών κυριαρχίας, τη στιγμή μάλιστα που το πλειοψηφικό κίνημα μπορεί κάλλιστα να κινηθεί προς την αποκεντρωμένη, συμμετοχική και ελευθεριακή θέσμιση της κοινωνίας.

     Όταν το επαναστατικό κίνημα αποτελεί τη μειοψηφία, η υιοθέτηση της εκλογικής τακτικής κρίνεται εξίσου θανατηφόρα, διότι αφ΄ ενός μεν εμποδίζει την ανάδυση και την ανάπτυξη αποτελεσματικότερων αμεσοδημοκρατικών αγώνων, αφ΄ ετέρου δε, οδηγεί, με μαθηματική ακρίβεια θα λέγαμε, «στη δημιουργία ενός νέου στρώματος ηγετών στης τάξης των εργαζομένων».

     Βέβαια η άρνηση της εκλογικής πολιτικής δεν έχει το χαρακτήρα της μικροαστικής απάθειας και αποχής, που παρατηρείται στις μέρες μας, ούτε το χαρακτήρα της «άρνησης για την άρνηση», αλλά απορρέει οργανικά από τη βαθειά πίστη των αναρχικών στην ικανότητα όλων των ανθρώπων για αυτοπροσδιορισμό και αυτοστοχασμό, εδράζεται δηλαδή, στη θεμελιώδη αναρχική αρχή της Αυτοδιεύθυνσης.

     Στη σημερινή πραγματικότητα, κατά τη γνώμη μας, δε μπορεί να κριθεί η αντιεκλογική πολιτική των αναρχικών εν σχέση με την κατάσταση του επαναστατικού κινήματος. Δεν μπορεί να γίνει λόγος για επαναστατικό κίνημα, είτε πλειοψηφικό είτε μειοψηφικό. Και δεν μπορεί να γίνει λόγος, διότι απλούστατα δεν υπάρχει επαναστατικό κίνημα, ανεξάρτητα από την ύπαρξη κάποιων ομάδων και ατόμων, που προβαίνουν σε ορισμένες ενέργειες στο μέτρο των δυνατοτήτων τους. Μια τέτοια συγκυρία, όμως, δεν αίρει την αναρχική αντιεκλογική άποψη.

     Ο αναρχικός δεν μπορεί να εννοηθεί, παρά μόνο ως ηθική οντότητα. Και ηθική οντότητα σημαίνει, λειτουργία στη βάση της λογικής  των ποιοτήτων του καλού και του κακού, του δέοντος και του μη δέοντος. Ανεξάρτητα, λοιπόν από την ύπαρξη ή την ανυπαρξία του ταξικού και του κοινωνικού αγώνα καθώς και ανεξάρτητα από το επίπεδό τους, ο αναρχικός και ο αναρχισμός δεν μπορούν ως εκ της φύσεως τους να μετέχουν καθ’  οιονδήποτε τρόπο στην ποσοτική λογική του «μικρότερου κακού», που χαρακτηρίζει καίρια την εκλογική διαδικασία.

     Πέρα από αυτή την έξοχη ηθική διάσταση, η αναρχική αντιεκλογική πολιτική ενέχει και τη δική της φιλοσοφική διάσταση. Και εννοούμε τη θεμελίωσή της στον πλατωνικό «πρωταγόρειο μύθο» και στη γενικότερη αρχαιοελληνική σκέψη. Η εκλογική διαδικασία αυτή καθ΄ εαυτή αναγάγει την πολιτική, δηλαδή την οργάνωση της κοινωνίας, σε τεχνική. Όπως υπάρχουν άνθρωποι που κατέχουν την ιατρική τεχνική, άλλο τη δικηγορική, άλλοι την οικοδομική κ.ο.κ., υπάρχουν και κάποιοι που κατέχουν την πολιτική τεχνική, για την άσκηση της οποίας επιζητούν τη ψήφο των άλλων. Εδώ ακριβώς βρίσκεται η ουσία του κοινοβουλευτισμού και της σύγχρονης κατεστημένης «πολιτικής» δεξιάς και αριστεράς.

     Στον αντίποδα αυτής της «πολιτικής των ειδικών» τοποθετείται η αναρχική φιλοσοφία, που συλλαμβάνει τη διεύθυνση των κοινών, δηλαδή την αυθεντική πολιτική, ως ανήκουσα στο σύνολο των ανθρώπων, που  εύστοχα ονομάστηκε από τον Αισχύλο «πολισσούχος λεώς». Αλλά από την ίδια ακριβώς λογική εμφορείται και η αρχαιοελληνική πολιτική σκέψη. Όλοι να μετέχουν στην πολιτική, υποστηρίζει ο Πρωταγόρας στον ομώνυμο διάλογο του Πλάτωνα. Διότι, δε θα μπορούσαν να υπάρχουν πόλεις, αν μετείχαν μόνο λίγοι, όπως γίνεται στις άλλες τέχνες – «… Πάντες μετεχόντων . Ού γαρ αν γένοιντο πόλεις, ει ολίγοι αυτών μετέχειεν ώσπερ των άλλων τεχνών»… (δ).       

 

 

ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΕΙΟ

     Οι κυρίαρχες πολιτικές ελίτ, μέσα από το προσωπείο της λεγόμενης αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας - σε όλες τις εκδοχές της - και μέσω της διαδικασίας των εκλογών, καλλιεργούν την αυταπάτη πως έτσι εκφράζεται η λαϊκή θέληση, δημιουργούν  τις ανάλογες συναινετικές διαδικασίες και νομιμοποιούνται.

     Με αυτή τη διαδικασία, ανεξάρτητα αν την επόμενη των εκλογών αναιρούνται  οι υποσχέσεις, και τα προγράμματα των πολιτικών ελίτ  και οι βεβαιότητες του  λαού μετατρέπονται σε θολές καταστάσεις, αυτή η αντιπροσώπευση δεν μπορεί να ανακληθεί.  Στερείται, έτσι, η δύναμη του λαού και μεταβιβάζεται στην πολιτική ελίτ που αναλαμβάνει την διακυβέρνηση και εκπροσωπεί  τα συμφέροντα τής οικονομικής κυρίαρχης τάξης .

     Από την άλλη, όμως, κάθε εναλλαγή  της κυβερνητικής εξουσίας κρύβει τη μεγαλύτερη δυνατή υπόσχεση αλλά και απάτη για την ικανοποίηση των  πραγματικών αναγκών της κοινωνίας,  ενώ αφαιρεί από τους ανθρώπους την συνείδηση  ότι έχουν την δυνατότητα και μπορούν να παίρνουν αποφάσεις ως ίσοι μεταξύ ίσων για την κοινωνία. 

     Το μοντέλο της δήθεν διαδοχής συστημάτων πολιτικής διακυβέρνησης σε όλο τον πλανήτη (ενώ στην ουσία δεν αλλάζουν οι πολιτικές αλλά τα πρόσωπα και οι ομάδες συμφερόντων που εκπροσωπούν), και του κοινοβουλευτισμού που προωθούν οι Αμερικάνοι και οι Ευρωπαίοι ιμπεριαλιστές εξασφαλίζει  τη δυναμική ενσωμάτωση όλων εκείνων των στοιχείων  που επιβάλλει σε κάθε χώρα  μια κυρίαρχη ομάδα-ελίτ επαγγελματιών πολιτικών, εξουσιοδοτημένη από τις οικονομικές  ολιγαρχίες να λαμβάνει για   λογαριασμό όλης της κοινωνίας αποφάσεις ακόμα και όταν επικαλούνται  κατ΄ επίφαση φυσικά, τις επαναστατικές   αξίες της ισότητας, της δικαιοσύνης, της αλληλεγγύης και  της ελευθερίας. 

      Έτσι  στις μέρες μας, και κύρια στην  καπιταλιστική Δύση που κομπάζει για την δημοκρατικότητά της, αποκαλύπτεται και η τελευταία αυταπάτη και ο μύθος  για την «δημοκρατία» του λαού. Αποκαλύπτεται το ψεύδος ότι εκφράζει την θέλησή του και επιλέγει τα πρόσωπα και τα πολιτικά προγράμματα μέσα  από τις εκλογές. Και ότι το  κοινοβούλιο είναι ο εκφραστής της λαϊκής κυριαρχίας όπου μέσα σε αυτό παίρνονται οι αποφάσεις, ενώ στην ουσία πρέπει να μιλάμε για την δημοκρατία καθ΄ υπαγόρευση  των πολυεθνικών εταιριών, των «αόρατων» μετόχων και των στρατηγικών επενδυτών. Ακόμα  και η επικαλούμενη με έπαρση περίφημη διάκριση των εξουσιών είναι μια απάτη αφού η εκτελεστική εξουσία (κυβέρνηση) ελέγχει άμεσα την νομοθετική (κοινοβούλιο) μέσο του κόμματος. Ενώ το πρώτο κόμμα που αναλαμβάνει να σχηματίσει κυβέρνηση και λόγω των εκλογικών νόμων είναι πάντα μειοψηφία.

      Δύο πολιτειακά συστήματα  έχουν υπάρξει μέχρι σήμερα μετά από την Μεγάλη Επανάσταση στην Γαλλία, αφότου σφετερίστηκαν την επανάσταση αυτή, οι αστοί. Το φιλελεύθερο ολιγαρχικό (δυτικού τύπου) και το δεσποτικό- ολοκληρωτικό (σοβιετικού, ναζιστικού, φασιστικού τύπου).

 


από ένας @ναρχικός 26/09/2007 1:04 πμ.


Το κείμενο δίνει πολύ τροφή για σκέψη, ενστάσεις, παρατηρήσεις.

ΘΑ κάνω μια πρόχειρη παρατήρηση πάνω σε ένα απόσπασμα που μου τράβηξε την προσοχή:

...............................
" Ο υποτιμημένος αριστερός εγκέφαλος του κυρίου αυτού, ποτέ δεν μπόρεσε να καταλάβει ότι η αναρχία είναι οικουμενική, (α) όπως οικουμενική είναι και η εξουσία."
...............................


α) Η εξουσία έχει δομική υπόσταση, που επιτρέπει την παρατήρησή της, την κατάτμηση των χαρακτηριστικών της και την αξιολόγησή της. Η αναρχία από την άλλη, ακόμα κι αν δεχθούμε ότι ο ΓΜ ΔΕΝ αναφέρεται σε κάποιο αφηρημένο μελλοντικό πρότυπο αναρχικής κοινωνικής οργάνωσης (μιαν ουτοπία δλδ), δεν είναι παρά ένας ΙΔΕΟΤΥΠΟΣ, μια κατάσταση ύπαρξης που δεν είναι μετρήσιμος με υλικούς όρους.

β) Η "οικουμενικότητα"ενός αντικειμένου μένει θολή και ανερμήνευτη. "οικουμενικός" μπορεί να σημαίνει καθολικός (στο χώρο) , διαρκής (στο χρόνο), διαποτίζων την ύπαρξη. Είναι προφανές ότι ΑΛΛΗ η οικουμενικότητα της Εξουσίας, κι άλλη η οικουμενικότητα της Αναρχίας - αν υποθέσουμε ότι υπάρχει κάτι τέτοιο.

γ) Αυτό που καταλαβαίνω απ' την προταση είναι ότι ο ΓΜ αναφέρεται σε ένα Δίπολο Εξουσίας-Αναρχίας, ένα διαρκές παιχνίδι, που στη συγκεκριμένη ιστορική περίοδο εκφράζεται, ο μεν ένας πόλος από τους Συνεπείς Αναρχικούς, ο δε Δεύτερος από ...όλους τους υπόλοιπους! Πέραν του βαθιά αντιδιαλεκτικού χαρακτήρα αυτής της σύγκρουσης που δεν έχει σύνθεση, πέραν της κομπορρημοσύνης του συγγραφέα (που προφανώς θεωρεί ότι ανήκει στην "αποδω μεριά" παρά τα όσα ακολουθούν ενάντια στις πεφωτισμένες πρωτοπορίες), αναιρούνται εδώ και όλα τα προηγούμενα!!!!!
Διότι, εάν η Αναρχία είναι Οικουμενική, τότε γιατί ΔΕΝ δικαιούται ο Κοροβέσης να αποτελεί εκφραστή και τιμητή της, ενώ αντίθετα δικαιούται ο ΓΜ Λαικιστής; Ποιό είναι το ερμηνευτικό προνόμιο του συγγραφέα αυτού του άρθρου έναντι ημών των υπολοίπων;

Εάν, φίλε Γ.Μ. ΛΑικιστή, δεχθούμε ότι η Αναρχία, ως Αγώνας ενάντια στην εξουσιαστική επιβολή είναι μια θετική αξία οικουμενική (την κοινωνούν δηλαδή όλα τα ιστορικά υποκείμενα με τον έναν τρόπο ή τον άλλον) τότε ΠΡΑΓΜΑΤΙ μπορεί ο χι-Κοροβέσης να κάνει ΑΝΑΡΧΙΚΗ πολιτική ακόμα κι από την καρέκλα του Υπουργού!!!!!

Εάν όμως δεχθούμε την Αναρχία ως ένα συγκεκριμένο πολιτικό πρόταγμα, που εκφράζεται από ένα συγκεκριμένο κομμάτι του κοινωνικού χώρου, τότε σαφώς, με βάση όλα τα διαθέσιμα ιστορικά παραδείγματα και θεωρητικές αναλύσεις, ο Αναρχικός είναι υποχρεωμένος να απόσχει από κάθε διαμεσολαβητική/εκλογική διαδικασία, όπως (σωστά κατά τη γνώμη μου) υποστηρίζεις.

Αυτή είναι η αντίφαση που δυστυχώς το κείμενο δεν την ξεπερνά.



από mparmpa giannhs, o sun8etikos 26/09/2007 8:36 πμ.


τότε γιατί ΔΕΝ δικαιούται ο Κοροβέσης να αποτελεί εκφραστή και τιμητή της...

Giati opws swsta leei o o GM, o anarxikos aporriptei sullhbdhn thn eklogikh diadikasia k ka8e summetoxh se authn. E3 orismou loipon o kos Korobeshs mporei na einai enas wraiotatos mensebikos, p.x, k na metexei mias allhs oikoumenikothtas, oxi omws ths proanafer8eisas.

Na ta tuli3w h 8a ta fas edw?

 

από μη φας θα φαμε στο πλοίο 26/09/2007 9:25 πμ.


με σουβλάκια είναι ενδεικτική του με ποιά προχειρότητα την αντιμετωπίζετε ορισμένοι.
Ας ελπίσουμε τουλάχιστον να μην ψωνίζετε από τον Κάβουρα...

Το επιχείρημα που κατεβάζεις μπαρμπα-γιάννη είναι κυκλικό.
Το ερώτημα που έθεσα είναι ακριβώς αυτό: ΤΙ ΕΙΝΑΙ ο "αναρχικός" που εξ ορισμού ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ να εκφράζει ο κοροβέσης;

Φορέας μιας οικουμενικής ιδιότητας; Κι αν ναι, ποιά είναι αυτή;
Ή εκπρόσωπος ενός μόνο πολιτικού χώρου;

Το ότι δε φαίνεται να σε ενδιαφέρει η διαφορά, δε σημαίνει ότι δεν υπάρχει κιόλα....

από Πίων 26/09/2007 10:43 πμ.


"Πάντως κάτι πολιτικά παροπλισμένα άτομα που περιφέρουν το σαρκίο τους από την πλατεία Κολωνακίου μέχρι τα Εξάρχεια, άντε και μέχρι την πλατεία Κλαυθμόνος, αυτοί οι σαλονάτοι «αναρχικοί» (β) ξεθωριασμένες γκραβούρες του παρελθόντος τους, στα πρόθυρα γεροντικής άνοιας, επιβεβαιώνουν τον κανόνα, αλά Τσόρτσιλ: Ο νέος δικαιούται να είναι ριζοσπάστης αριστερός, αλλά όταν μεγαλώσει είναι μαλακία να παραμένει έτσι."


Δηλαδή, αν κατάλαβα καλά, αν κάποιος υπήρξε ριζοσπάστης αριστερός στα νιάτα του, οφείλει να γίνει συντηρητικός δεξιός στα γεράματά του, για να μην διαψεύσει τον Τσόρτσιλ και τον Γ.Μ.Λαϊκιστή...Επίσης, αν τον ερμηνεύω σωστά, τον Λαϊκιστή, όχι τον Τσόρτσιλ, αν υπήρξε κάποιος ριζοσπάστης στα νιάτα του δεν θα έπρεπε να "περιφέρει το σαρκίο" του από το Κολωνάκι μέχρι την πλατεία Κλαυθμώνος, ειδικά αν είναι στα πρόθυρα "γεροντικής άνοιας". Προφανώς, αυτό το δικαίωμα έχουν μόνο λεβέντες νέοι, αναρχικοί κι ωραίοι...
Κρίμα...Μια βαθυστόχαστη ανάλυση μόνο και μόνο για να ειπωθεί με κομψές θεωρητικές φιοριτούρες το "τόπος στα νιάτα". Σίγουρα ο Κοροβέσης δεν είναι κανένας οργισμένος Ντουρούτι, αλλά κι αυτή η αφ' υψηλού απαξίωση του παλιόγερου, που τολμά να υπάρχει δημόσια, αντί να οικουρήσει με τίλιο, παντόφλες και το φύλλο της Εστίας, είναι το λιγότερο θλιβερή. Για να μην πω πως αναδύει και μια δυσωδία φθόνου.

-

από @νομικός 26/09/2007 10:52 πμ.


Ρε παιδιά μην τρελαίνεστε με τον Κοροβέ. Ίσως θα είχε πιει κάτι παραπάνω για να τα πει αυτά. Άκου διανοούμενοι αναρχικοί που είπαν να παίξουμε με τους θεσμούς. Χαχα. Πάντως εγώ τον πάω αυτόν τον άνθρωπο και έχει και μία ιστορία.

 

από @ΧΧ 26/09/2007 1:29 μμ.


Έχει την πλάκα του ο τύπος απλά να μην λέει ότι είναι αριστερός γιατί έχει εντελώς δικές του ιδέες, άσχετες με την αριστερά. Η ερώτηση που του κάνανε "λένε ότι είστε ο πρώτος αναρχικός βουλευτής" είναι πληρωμένη και προβοκατόρικη, ανάξια σχολιασμού.

 

και συμφωνω οτι ο αναρχικος ειναι μια ηθικη οντοτητα.

Μια πρωτη ερωτηση που εχω να κανω ειναι τι θα πει 'συντηρητικος κοινοτισμος' και απο τι αντιδιαστελλεται? Υπαρχει προοδευτικος και συντηρητικος κοινοτισμος? Παραδειγματα?

από Γ.Μ. ΛΑΙΚΙΣΤΗΣ 27/09/2007 11:17 μμ.


1)Εχεις μπερδευτει φιλε «ενας@αναρχικος» ή δε διαβασες τις σημειωσεις του κειμενου   α) «…  Ο αναρχισμός διαθέτει ένα τεράστιο πλεονέκτημα σε σχέση με όλες τις άλλες ιδεολογίες. Αυτό συνίσταται στο εξής: η οικουμενικότητα του δεν πηγάζει από μια αρχική ιδιαιτερότητα, αλλά από τη μοναδική οικουμενικότητα που είναι δυνατή στην πραγματικότητα: την επιδίωξη της πλήρους εξάλειψης της κυριαρχίας. Γιατί είναι αυτή η μοναδική δυνατή οικουμενικότητα; Μα είναι προφανές: γιατί η εξουσία, (και πώς θα μπορούσε να συνέβαινε διαφορετικά), είναι αυτή που διαιρεί. Επειδή η διαίρεση που δημιουργεί η εξουσία είναι ανυπέρβλητη, να γιατί ευκαιριακά η δεξιά και η αριστερά καταλήγουν να συμπίπτουν σε μία πλευρά, ακριβώς στη θεωρητική πλευρά που εκπροσωπεί, ρεαλιστικά, τη γνώση της αδυναμίας αυτής της υπέρβασης. Τα υπόλοιπα (και αυτή η συζήτηση έχει σημασία κυρίως για την αριστερά, αφού η δεξιά ταυτίζεται σχεδόν με την εξουσία) είναι σκέτη “ιδεολογία”. Ο αναρχισμός, απεναντίας, ξεκινώντας άμεσα από τη συστατική αρχή της ελευθερίας (άρνηση της εξουσίας) δεν φτάνει σ' ένα παρόμοιο αδιέξοδο, δηλαδή ξεφεύγει από μια τέτοια αξιωματική θεώρηση της πολιτικής…» Νίκο Μπέρτι

όπως και παρακατω που λεω: Μακριά από εμάς να κάτσουμε και να υποδείξουμε το ποιος είναι αναρχικός και ποιος όχι. Ο καθένας κρίνεται από το λόγο του , αλλά κύρια από τις πράξεις του.

 

Στο χωριό μου λένε «ή παπάς παπάς ή ζευγάς ζευγάς». Και παπάς και ζευγάς είναι μια σχιζοφρενική σύνθεση. Εκτός αν η «αναρχία σου» ή η «αναρχία του κου Κοροβεση» είναι προσχηματικη, είναι πρωσονυμιο και προσκολληση, ξερεις και το αφεντικο μου ελεγε ότι είναι αναρχικος γιατι περνουσε με κοκκινο, αρα εναντια στο νομο. Εν πάση περιπτωση, υπουργος και αναρχικος δε γινεται, αναρχίζων όμως υπουργός γίνεται.

Αναρχία, είναι η κατάσταση πραγμάτων, που υπερβαίνει τους θεσμούς τουεξουσιαστικού πολιτισμού και τηςαστικής δημοκρατίας, καθώς και όλα τα καθεστώτα που περιέχουν στην αντίληψη τους ιεραρχία και κυριαρχία,σε νέες σφαίρες ποιότητας και ελευθερίας ατομικής και κοινωνικής πουαπορρέουν από τις αξιακές συνθήκες της πολιτικής και κοινωνικής ισότητας, της δικαιοσύνης και της αλληλεγγύης μεταξύ των ανθρώπων.

Είναι η έμπρακτη θέλησητηςπραγματικής ελευθερίας, γιατί το να είναι κανείς ελεύθερος σημαίνεινα απαλλαγεί από τις ανισότητεςπου ενυπάρχουν στην κυριαρχίακαι την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωποκαινα προχωρήσει σε μια σφαίρα που δεν υπάρχει ούτε τοάρχειν, ούτε το άρχεσθαι, ούτεδιευθυντής ούτεδιευθυνόμενος, ούτε εκμεταλλευτής ούτε εκμεταλλευόμενος.

Το αυτεξούσιο και η αυτονομία είναι το αντίθετο της διαμεσολάβησης και της ετερονομίας. Όλοι γεννιόμαστε σαν τους άλλους με ένα μερίδιο εξουσίας που μας αναλογεί για να αποφασίζουμε μαζί με τους άλλους για τις λειτουργίες, τη διαχείριση αλλά και τη διοίκηση της πόλης. Αλλά αυτή η δυνατότητα αλλοτριώνεται από την πολιτική και οικονομική κυριαρχία που ασκεί η ολιγαρχία. Και αυτή είναι η οικουμενικότητα της αναρχίας. Ο αγώνας για την πραγμάτωση της μη αλλοτρίωσης αυτής ενάντια στην πολιτική και οικονομική ολιγαρχία, γι’ αυτό άλλωστε μιλάμε για εκπροσώπους που συμμετέχουν σε εκτελεστικά όργανα ανά πάσα στιγμή ανακλητή και με κυκλική «διαδοχή» από τις γενικές συνελεύσεις όπου εκεί παίρνονται οι αποφάσεις Όσο αυτή η κατάσταση δεν γίνεται κοινωνική δυνατότητα, όσο εσύ πιστεύεις ότι το παραπάνω δεν μπορεί να γίνει πραγματικότητα, τόσο αυτή η δυνατότητα θα παραμείνει μια «ουτοπία»

Επειδή όμως η ιστορία, ειδικά σε μας τους αναρχικούς, κλείνει πονηρά το μάτι, εγώ δεν είμαι από αυτούς που θα τσιμπήσουν. Επομένως καλά σου απαντάει ο σύντροφος «Μπαρμπαγιάννης» κι εσύ τον λοιδορείς. Ο κος Κοροβέσης και οι συνοδοιπόροι του ας καθίσουν στη δική τους οικουμενικότητα, τα υπόλοιπα είναι εκ του πονηρού. Αυτό το θέμα είναι καθαρά (για να μιλήσουμε με υλικούς όρους) συσχετισμού δυνάμεων μέσα στην κοινωνία γενικότερα και ειδικότερα στις τάξεις των καταπιεζόμενων-εκμεταλλευόμενων όπου η πλειοψηφία νομίζει ότι κάποιοι θα τους εκπροσωπήσουν ως τέτοιους.

Δεν υπάρχουν εσοθεσμικοί ή εξωθεσμικοί, υπάρχουν αυτοί που έχουν τη δυνατότητα να είναι θεσμικοί, αυτοί που δεν έχουν αυτή τη δυνατότητα αλλά την αποζητούν κι εμείς που είμαστε αντι-θεσμικοί, η πραγματική αντι-πολίτευση, με την έννοια ότι είμαστε ενάντια στο πολίτευμα της αστικής δημοκρατίας (ολιγαρχίας).

«…Η μεγάλη του διαφορά είναι, πως οι αναρχικοί, σαν μέλη της κοινωνίας,αρνήθηκαν όχι μόνο να αποδεχθούν το κοινωνικό συμβόλαιο,(που μετατράπηκε σε συνταγματικό χάρτη, σε καταστατική λειτουργία του κράτους ),αρνήθηκαν την ιδέα του συμβιβασμού και της συνεργασίας των τάξεων, αλλά και τα στάδια μετάβασης στην νέα αταξική κοινωνία (προσωρινό εργατικό κράτος, δικτατορία του προλεταριάτου μέσω της εργατικής κυβέρνησης κ.λ.π ).

Πάλεψαν, παλεύουν και αγωνίζονται αφενός για την αποκάλυψη της απάτηςκαι την απόρριψη αυτών των αντιλήψεων και αφετέρου γιατη δημιουργία μιας νέαςκοινωνικής συμφωνίαςγιατην οργάνωσητης κοινωνίας από κάτω προς τα πάνω, από το μερικό στο ολικό και της οριζόντιας σχέσης και διασύνδεση των ατόμων και των κοινοτήτων,όσον αφορά τον τρόπο και τις διαδικασίες λήψης υλοποίηση τωναποφάσεων. Αλλά και μιας νέας κοινωνικής συνθήκης για όσο το δυνατόν μεγαλύτερη ισορροπία μεταξύ του ατόμου- «ιδιώτη» και του «συνόλου» – κοινωνίας, ούτως ώστε ούτε το άτομο να καταδυναστεύει και να εκμεταλλεύεταιτο σύνολο, ούτε το σύνολο να καταπιέζει και να συνθλίβειτο άτομο…» (αρχές – θέσεις – στόχοι , Πρωτοβουλία Αναρχικών Πειραιά)

 

Εσείς δώσατε όρκο σαν εθνοπατέρες που είστε στη συνταγματική νομιμότητα.

 

Από την άλλη επειδή η αναρχία για εμάς τους περισσότερους έχει και προσωπικό κόστος, αυτή η περσόνα ο κος Κοροβέσης πρέπει να προσέχει τι λέει. Φυσικά το κείμενο γράφτηκε και με αφορμή τις δηλώσεις του κου Κοροβέση.

 

 

2.Τώρα εσένα φίλεΠίων τι να σου πω. Δεν κατάλαβες το κείμενο. Όσο για το φθόνο, θες απάντηση;;;

 

3. Σύντροφε, απο…συντηρητικός-αυταρχικός κοινοτισμός σαν ιδέα και σαν μοντέλο οργάνωσης (τοπική αυτοδιοίκηση κτλ) είναι μια συζήτηση που γίνεται τώρα στις Η.Π.Α. από υπερσυντηρητικούς κύκλους στους οποίους συμμετέχει κι ο Μπους, είναι η λεγόμενη διοικητικήπρακτική της μη ανοχής σε πρακτικό επίπεδο ενώ σε επίπεδο ιδεών δεν αναγνωρίζει την ατομικότητα σαν κυτταρική μορφή της κοινότητας, αλλά προσομοιάζει την κοινωνία των μερμηγκιών και των μελισσών, όπου το είδος έχει μεγαλύτερη σημασία από το άτομο κι όλη η φροντίδα που βασίζεται πάνω στη διατήρηση και διαιώνιση του είδους, δηλαδή το έθνος και η φυλή έχουν πρωτεύον ρόλο και ότι ο ατομικισμός διαλύει την κοινωνία.

 

Αντίθετα οι αναρχικοί πιστεύουν ότι:

«… Η αναρχία αντιλαμβάνεται τον άνθρωπο μέσα από την δισυπόστατη σημασία του: από την μια, ο ατομικός - «ιδιωτικός» χαρακτήρας,και από την άλλη, ο «συλλογικός» - δημόσιος που πρέπει να εκπληρώνονται και οι δύο και ο ένας να μην ζει εις βάρος του άλλου. Δεν μπορεί να υπάρχειατομικότητα χωρίςκοινωνικότητακαικοινωνικότηταχωρίς ατομικότητα. Γιατί το να μιλάει κανείς για το άτομο ως διαχωρισμένο από τις κοινωνικές του ρίζες και τις κοινωνικές του περιπλοκές είναι τόσο κενό νοήματος, όσο το να μιλάεικανείς για μια ζωή χωρίς οξυγόνο, για μια κοινωνία άδεια από ανθρώπους άρα και θεσμούς.

Ο εξανθρωπισμός του ανθρώπου πραγματοποιείται μέσω των σχέσεων του με τους άλλους ανθρώπους δηλαδή μέσω της κοινωνίας, γι΄ αυτό ο «νόμος της κοινωνικής αλλαγής είναι ο καλύτερος ανθρώπινος νομός…». (Αρχές – θέσεις – στόχοι , Πρωτοβουλία Αναρχικών Πειραιά)

από mparmpa giannhs, apantwn 28/09/2007 11:31 πμ.


ΤΙ ΕΙΝΑΙ ο "αναρχικός" που εξ ορισμού ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ να εκφράζει ο κοροβέσης;

arnhths ths koinobouleutikhs ekproswphshs.

από ... 29/09/2007 8:26 πμ.


 

νομιζω κι εγω πως η σχεση μεταξυ ατομικοτητας και κοινωνικοτητας ειναι διαλεκτικη.

Διεκδικουμε την ατομικοτητα που εμπλουτιζει την κοινωνια και την κοινωνικοτητα που εμπλουτιζει το ατομο.

O σχολιασμός έχει απενεργοποιηθεί.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License