Η ΟΚΤΩΒΡΙΑΝΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΚΑΙ ΤΟ ΜΕΤΑ .ΜΙΑ ΑΝΑΡΧΙΚΗ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ ΜΕΤΟΣ ΠΡΩΤΟ

Οι μαρξιστές- λενινιστες αν και οπαδοί του διαλεκτικού υλισμού αντιλαμβάνονται την ιστορία και ερμηνεύουν τα ιστορικά γεγονότα σκόπιμα κάτω από το πρίσμα του αστικού ιδεαλισμού και της μεταφυσικής.

Η ΟΚΤΩΒΡΙΑΝΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΚΑΙ ΤΟ ΜΕΤΑ

ΜΙΑ ΑΝΑΡΧΙΚΗ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ

ΜΕΡΟΣ ΠΡΩΤΟ

ΕΙΣΑΓΩΓΗ

Βλέποντας τα αλλεπάλληλα κύματα αφιερωμάτων για τα 90 χρόνια από την Οκτωβριανή Επανάσταση του 17,από όλες τις μαρξιστολενινιστικές γκρούπες μέχρι το ΣΥΡΙΖΑ και το ΚΚΕ ακόμα και την ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ με το κυριακάτικο αφιέρωμά της «Η επανάσταση του ΄17 και ο Λένιν» (σκόπιμος τίτλος και σκόπιμη ταύτιση):

Είναι τόσο ταυτισμένη η επανάσταση του ΄17 με αυτή την προσωπικότητα, που αν μη τι άλλο αν δεν υπήρχε ο Λένιν δε θα υπήρχε και επανάσταση. Τι ιδεαλισμός!

Οι μαρξιστές- λενινιστες αν και οπαδοί του διαλεκτικού υλισμού αντιλαμβάνονται την ιστορία και ερμηνεύουν τα ιστορικά γεγονότα σκόπιμα κάτω από το πρίσμα του αστικού ιδεαλισμού και της μεταφυσικής. Δεν αντλούν κανένα συμπέρασμα από την ιστορία και το κάθε γκρουπούσκουλο προσπαθεί να μας πείσει για τη μεγάλη και ιστορική προσωπικότητα του Βλαντιμίρ Ίλιτς Ουλιάνοφ ( Λένιν).

Βλέποντας ένα ντοκυμαντέρ από εκείνη την εποχή με την αυτοοργάνωση των μουσικών της συμφωνικής ορχήστρας της Πετρούπολης όπου σε κυκλική και αντικριστή διάταξη, ο ένας μουσικός με τα παραπλήσια όργανα διόρθωνε τα λάθη του άλλου, έκαναν άχρηστη την παρουσία του μαέστρου. Διεύθυναν μόνοι τους όλα τα έργα των μεγάλων μουσουργών. Αρκετοί συνθέτες της εποχής θαύμασαν αυτό τον τρόπο. Να μην αναφέρω ονόματα. Αυτή η εκδοχή μέχρι το ΄22. Γιατί μετά ξαναεπικράτησε ο μαέστρος, ο διευθυντής ορχήστρας και τα πράγματα μπήκαν στη θέση τους. Μου ήρθε ένα δάκρυ για το ποιους δρόμους άνοιγε αυτή η ΜΕΓΑΛΗ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ. Και τι επακολούθησε;

« Η Ρωσική Επανάσταση δεν ήταν το έργο ενός κόμματος - ήταν το έργο ενός ολόκληρου λαού και ο λαός αυτός είναι ο πραγματικός πρωταγωνιστής της πραγματικής Ρωσικής Επανάστασης. Το μεγαλείο της Επανάστασης δεν προέρχεται από την ψήφιση κυβερνητικών διατάξεων, νόμων και την δημιουργία στρατιωτικών σωμάτων, αλλά από τον σχηματισμό των εμβριθών αλλαγών σφυρηλατημένων στην ηθική και υλική ζωή του πληθυσμού».

Όλες οι επαναστάσεις είναι επαναστάσεις του καταπιεζόμενου – εκμεταλλευόμενου λαού. Και όχι των γιακωβίνων, των μπολσεβίκων, των αναρχικών ή των μουλάδων.

Η επανάσταση στη Ρωσία ήταν επανάσταση του ρωσικού λαού ή των μπολσεβίκων; Η επανάσταση στην Ισπανία ήταν επανάσταση του ισπανικού λαού ή των αναρχικών;. Αν μείνουμε σ΄ αυτή την εκδοχή, θα δούμε ότι όλες οι επαναστατικές κρίσεις προκλήθηκαν από τους επαναστάτες και όχι από την κρίση και κατάρρευση των συστημάτων κυριαρχίας εκείνη τη στιγμή. Αν μείνουμε σ΄ αυτή την εκδοχή, θα δούμε αυτές τις επαναστατικές κρίσεις μέσα από συνωμοτική οπτική. Αλλά η κοινωνική και πολιτική ιστορία έχει και τέτοιες εκδοχές.

«Δε φαντάζονται ότι μια κοινωνία μπορεί να λειτουργήσει χωρίς αφέντες και υπηρέτες, χωρίς αρχηγούς και στρατιώτες».

ΚΑΤΩ ΟΙ ΑΡΧΗΓΟΙ

J. De jacques

To κίνημα που, μέσα σε μερικές μέρες, πέρασε όλα τα στάδια μιας επανάστασης, απ΄ την απεργία και τις διαδηλώσεις στο δρόμο, ως την εξέγερση, ξεπήδησε από τις ίδιες τις μάζες χωρίς να διευθύνεται από τα πάνω. Καμιά κεντρική κομματική επιτροπή, καμιά γνωστή προσωπικότητα δεν ανέλαβε την οργάνωσή του ούτε την διεύθυνση του ‘’

Φεβρουάριος 1917. Μια επανάσταση αρχίζει. Αλλά ο Λένιν δυσπιστεί απέναντι σ΄ ένα τέτοιο κίνημα χωρίς φανερό αρχηγό.

Τα σοβιέτ, οι αυθόρμητες μαζικές οργανώσεις των αγροτών και των προλετάριων, στον συγκεκριμένο τόπο και σ΄ αυτήν τη στιγμή της ιστορίας, έπρεπε να τεθούν στην υπηρεσία του μπολσεβίκικου κόμματος επειδή ‘’ο μαρξισμός διδάσκει ( …) ότι το πολιτικό κόμμα της εργατικής τάξης, δηλαδή, το κομμουνιστικό κόμμα, είναι το μόνο που μπορεί να συσπειρώσει, να διαπαιδαγωγήσει και να οργανώσει την πρωτοπορία του προλεταριάτου και όλων των εργαζόμενων μαζών … ‘’ ( Λένιν )

Για να μπορέσει να χρησιμοποιήσει τα συμβούλια, έπρεπε να τους προσδώσει και κάποια αίγλη : ‘’Όλη η εξουσία στα σοβιέτ ‘’. Και ο Λένιν ανακαλύπτει τον ‘’αντικρατιστή ‘’ Μαρξ, της Κομμούνας του 1871 και γράφει ‘’ Το κράτος και επανάσταση ‘’ . Για τους παλιούς μπολσεβίκους, η υπόθεση μυρίζει αναρχισμό και ο Λένιν κατηγορείται ότι θέλει να πάρει το θρόνο που έμενε κενός από την εποχή του Μπακούνιν.

Από τη στιγμή που τα σοβιέτ συγκροτήθηκαν ως όργανα εξουσίας, η ‘’δικτατορία’’ της τάξης και του κόμματος συγχέεται στην αρχή για να παραχωρήσει στη συνέχεια τη θέση της – και με τρόπο αδιαμφισβήτητο - στη δικτατορία του κόμματος πάνω στην τάξη. Ο Ζηνόβιεφ το ομολογεί : ‘’Χωρίς τη σιδερένια δικτατορία του κομμουνιστικού κόμματος, η εξουσία των σοβιέτ στη Ρωσία δε θα διαρκούσε όχι τρία χρόνια, αλλά, ούτε τρεις εβδομάδες. Κάθε συνειδητός εργάτης πρέπει να καταλάβει, ότι η δικτατορία της εργατικής τάξης δε μπορεί να πραγματωθεί παρά μόνο μέσω της δικτατορίας της πρωτοπορίας της – δηλαδή, μέσω του κομμουνιστικού κόμματος ( … ) . Ο έλεγχος που ασκεί το κόμμα πάνω στα σοβιετικά όργανα,, πάνω στα συνδικάτα είναι η μόνη σταθερή εγγύηση ότι θα ικανοποιηθούν στο μέλλον όχι μόνο τα συμφέροντα οποιωνδήποτε ομάδων, αλλά και ολόκληρου του προλεταριάτου ‘’

Μετά τη συντριβή της επαναστατικής αντιπολίτευσης, κυρίως μετά τη βίαιη καταστολή του αναρχικού κινήματος και του μαξιμαλιστικού ρεύματος , εμφανίστηκε στο εσωτερικό του ίδιου του μπολσεβίκικου κόμματος μια αντιπολίτευση που επέμενε δίχως μεγάλη τόλμη στις ξεχασμένες βασικές αρχές, όπως η εργατική αυτονομία, λογουχάρη. Το 1920, η Αλεξάνδρα Κολοντάι, γράφει : ‘’Φοβόμαστε την αυτόνομη δραστηριότητα των μαζών. Φοβόμαστε να αφήσουμε το πεδίο ελεύθερο για το δημιουργικό τους πνεύμα. Τρέμουμε την κριτική. Δεν έχουμε πια εμπιστοσύνη στις μάζες ‘’. Και η Ρόζα Λούξεμπουργκ συμπληρώνει την κριτική : ‘’ δικτατορία, βέβαια, όχι όμως η δικτατορία του προλεταριάτου, αλλά η δικτατορία μιας χούφτας πολιτικών, δηλαδή, η δικτατορία με την αστική έννοια, με την έννοια της γιακωβίνικης ηγεμονίας ‘’.

Τώρα, είναι η σειρά του Λένιν να κατηγορήσει την εργατική αντιπολίτευση, για ‘’αναρχοσυνδικαλιστικές παρεκκλίσεις ‘’ όπως ακριβώς και η γερμανική σοσιαλδημοκρατία είχε χαρακτηρίσει τη Ρόζα Λούξεμπουργκ, σαν αναρχοσυνδικαλίστρια.

Για τους φίλους του Λένιν και του Τρότσκι κάθε υπεράσπιση της αυτονομίας των μαζών είναι ύποπτη αναρχισμού. ( Κολακευτικότατη φιλοφρόνηση ! ).

Απ΄ το σύνθημα της άνοιξης 1917 : ‘’ Όλη η εξουσία στα σοβιέτ ‘’, το μόνο που έμεινε το 1921, πάνω στον πάγο της Βαλτικής, ήταν ολόγυμνη η αλήθεια : ‘’ Όλη η εξουσία στην Κεντρική Επιτροπή του Κομουνιστικού Κόμματος ‘’. 1

Σημειώση

1. Φεβρουάριος 1921: απεργίες στην Πετρούπολη, εξέγερση της Κροστάνδης. 17 Μαρτίου: συντριβή της εξέγερσης. 8 – 16 Μαρτίου: 10ο Συνέδριο του Ρωσικού Κομμουνιστικού Κόμματος, βίαιη επίθεση ενάντια στην Εργατική Αντιπολίτευση, διακήρυξη υπέρ της ενότητας του κόμματος, με την καταστολή κάθε τάσης ή ‘’φράξιας’’, και για την ‘’Αναρχική και Συνδικαλιστική Τάση μέσα στο Κόμμα μας’’. Για όλη αυτήν τη διαδικασία, βλ. Μόρις Μπρίντον, ‘’Οι Μπολσεβίκοι και ο Εργατικός Έλεγχος: Το Κίνημα των Εργοστασιακών Επιτροπών, 1917-1921’’, Μετ.: Θέμη Μιχαήλ, Εκδόσεις Διεθνής Βιβλιοθήκη, Αθήνα 1977.

Η Ρωσική Επανάσταση και οι αναρχικοί

Λουίτζι Φάμπρι *

Όταν έχουν εξαντλήσει τα επιχειρήματά τους ενάντια στον ακλόνητo συλλογισμό μας, οι χτυπημένοι από τα πάρθια βέλη εξουσιαστές κομμουνιστές μας κατηγορούν ως «εχθρούς της Ρωσικής Επανάστασης».

Από την θέση μας για την πάλη ενάντια στην δικτατορική αντίληψη περί επανάστασης - μια θέση που την μοιραζόμαστε με τους Ρώσους συντρόφους μας - έως την υποστήριξη των επιχειρημάτων μας, μνημονεύουμε τα ολέθρια αποτελέσματα της δικτατορικής κατεύθυνσης της επαναστατημένης Ρωσίας και κρατάμε άσβηστο το φως των σοβαρών λαθών της εκεί κυβέρνησης και με αυτή την λογική και μόνο μας κατηγορούν ότι αγωνιζόμαστε ενάντια στην Ρωσική Επανάσταση.

Αυτό είναι κάτι παραπάνω από αδικαιολόγητες κατηγορίες. Είναι ένα ψέμα και μια συκοφαντία. Εάν η υπόθεση της Ρωσικής Επανάστασης είναι η υπόθεση της ελευθερίας και της δικαιοσύνης με μια ΠΡΑΚΤΙΚΗ και όχι με κάποια αφηρημένη έννοια, εάν είναι, δηλαδή, η υπόθεση του προλεταριάτου και της χειραφέτησής του από κάθε πολιτική και οικονομική δουλεία, από κάθε κρατική ή ιδιωτική εκμετάλλευση και καταπίεση, εάν η Ρωσική Επανάσταση είναι η υπόθεση της κοινωνικής ισότητας, τότε δικαιολογημένα μπορούμε να επιμείνουμε ότι οι μόνοι τίμιοι σήμερα στην Ρωσική Επανάσταση, την επανάσταση που έγινε από την εργατική τάξη της Ρωσίας, είναι οι αναρχικοί.

Εκτιμούμε ότι, για ένα σημαντικό διάστημα της επανάστασης, ο καθένας - και ειδικά οι επαναστάτες - αυτό που έχει δικαίωμα να ελπίζει είναι αγκάθια και ελάχιστα τριαντάφυλλα. Ας μην τρέφουμε αυταπάτες γι’ αυτό. Αλλά η επανάσταση σταματά να είναι επανάσταση όταν δεν είναι και δεν σημαίνει καμιά βελτίωση, έστω και μικρή, για τις μάζες και αποτυγχάνει να εξασφαλίσει στους προλετάριους μια καλύτερη ζωή ή τουλάχιστον, εάν δεν μπορούν να το δουν ξεκάθαρα αυτό, από τη στιγμή που συγκεκριμένες προσωρινές δυσκολίες μπορούν να υπερνικηθούν, θα έρθει η ευημερία. Σταματά να είναι επανάσταση, εάν, με πρακτικούς όρους μιλώντας, περιορίζουν με οποιοδήποτε τρόπο την ελευθερία των άλλων - για όλους αυτούς που καταπιέζονταν από το παλιό καθεστώς.

Αυτές είναι οι απόψεις και τα αισθήματα που μας καθοδηγούν στην προπαγάνδα και την πολεμική μας. Με κανέναν τρόπο η προπαγάνδα και η πολεμική μας δεν εξαρτούνται από σεχταριστικό πνεύμα, πολύ λιγότερο από ένα πνεύμα ανταγωνισμού ή προσωπικών ενδιαφερόντων και δεν ασκούμε αυτήν την προπαγάνδα ως μια άσκηση κριτικής και δογματισμού. Αλλά είμαστε αντιλαμβανόμαστε περισσότερο την εκπλήρωση μιας διπλής υποχρέωσης άμεσης πολιτικής σπουδαιότητας.

Από την μια πλευρά, η μελέτη της Ρωσικής Επανάστασης, το να ρίξουμε φωτός στα λάθη που έγιναν από αυτούς που βρίσκονται στην κυβέρνηση και η κριτική για το μπολσεβίκικο σύστημα που κέρδισε, αποτελεί, όσον μας αφορά, μια υποχρέωση η οποία επιβάλλεται από την πολιτική αλληλεγγύη στους Ρώσους συντρόφους μας, οι οποίοι, επειδή συμμερίζονται τις σκέψεις μας και συμφωνούν με τις απόψεις μας - οι οποίες, πιστεύουμε, είναι οι σκέψεις και οι απόψεις οι περισσότερο συμβατές με τα ενδιαφέροντα της επανάστασης του προλεταριάτου - στερούνται κάθε ελευθερίας, συκοφαντημένοι, φυλακισμένοι, εξορισμένοι και, μερικοί από αυτούς, δολοφονημένοι από αυτήν την κυβέρνηση.

Από την άλλη πλευρά, έχουμε την υποχρέωση να καταδείξουμε το μπολσεβίκικο λάθος, έτσι που εάν μια παρόμοια κρίση συμβεί στις δυτικές χώρες, το προλεταριάτο να μπορεί να φροντίσει ώστε να μην βαδίσει σε έναν δρόμο, να μην πάρει μια κατεύθυνση, η οποία ξέρουμε τώρα από πρώτο χέρι ότι θα σημάνει την αποτυχία της επανάστασης.

Εάν αυτό είναι ό,τι νομίζουμε, εάν είμαστε βαθιά πεπεισμένοι ότι αυτή είναι η περίπτωση - και οι αντίπαλοί μας δεν έχουν καμιά αμφιβολία γι’ αυτό και δεν υπάρχουν άλλα ενδιαφέροντα ή ισχυρά αισθήματα που θα μπορούσαν να αλλάξουν τις απόψεις μας για να μην αναλάβουμε μια τέτοια δραστηριότητα - τότε είναι υποχρέωσή μας, ως αναρχικοί και επαναστάτες, να σπάσουμε την σιωπή μας. Αλλά μήπως όλα αυτά σημαίνουν ότι είμαστε ενάντια στην Ρωσική Επανάσταση;

Η Ρωσική Επανάσταση είναι το πιο συνταρακτικό γεγονός του καιρού μας. Προερχόμενη και εξελισσόμενη ευκολότερα από ένα τεράστιο γεγονός, τον παγκόσμιο πόλεμο, η επανάσταση αυτή έχει ξεπεράσει τον πόλεμο σε σημασία και σπουδαιότητα.

Έχει καταφέρει, είτε το καταφέρνει τώρα είτε στο μέλλον - ενάντια σε κάθε εμπόδιο, όπως ευχόμαστε ακόμα - να σπάσει τα δεσμά της μισθωτής σκλαβιάς που δένουν χειροπόδαρα την εργατική τάξη και πρέπει να επεκτείνει την πρόοδο που προήλθε από παλιότερες επαναστάσεις και να συμπεριλάβει στους στόχους της την οικονομική και κοινωνική ισότητα, την ελευθερία για όλους και στην θεωρία και στην πράξη, δηλαδή με την υλική πιθανότητα της επιτυχίας, τότε η Ρωσική Επανάσταση θα ξεπεράσει την ιστορική σπουδαιότητα και αυτής ακόμα της Γαλλικής Επανάστασης του 1789-93.

Εάν ο παγκόσμιος πόλεμος απέτυχε να εξαλείψει όλες τις ελπίδες εξέγερσης από πλευράς των καταπιεσμένων ανθρώπων του κόσμου, εάν, παρ’ όλα αυτά, οι άνθρωποι δεν γυρίζουν αιώνες πίσω στην ζωώδη ύπαρξη των προγόνων τους, αλλά προόδευσαν, αυτό το οφείλουμε, πέρα από κάθε αμφιβολία, στην Ρωσική Επανάσταση. Είναι η Ρωσική Επανάσταση αυτή που έχει ανυψώσει τις ηθικές και ιδεαλιστικές αξίες της ανθρωπότητας και η οποία μας έχει αναδείξει τις φιλοδοξίες μας και το πνεύμα συλλογικότητας όλων των ανθρώπων προς μια υψηλότερη ανθρωπινότητα.

Σ’ αυτή την λυπημένη αυγή του 1917, ενώ ολόκληρος ο κόσμος φαινόταν ότι βούλιαζε στον τρόμο, στον θάνατο, στο ψεύδος, στην εχθρότητα και στο πιο μαύρο σκοτάδι, η Ρωσική Επανάσταση ξαφνικά πλημμύρισε όλους εμάς που υποφέραμε από αυτήν την ατελείωτη τραγωδία με ένα φως αλήθειας και αδελφότητας και την ζεστασιά της ζωής και η αγάπη άρχισε να φτερουγίζει ξανά στις καψαλισμένες καρδιές των εργατών διεθνώς.

Όσο διατηρείται αυτή η μνήμη, όλοι οι άνθρωποι της γης θα χρωστούν στον Ρωσικό λαό αυτή την προσπάθεια, με την οποία, όχι μόνο στην Ρωσία και στην Ευρώπη, αλλά και στις πιο απομακρυσμένες γωνιές του κόσμου όπου κατοικούν άνθρωποι, ανυψώθηκαν οι ελπίδες των καταπιεσμένων.

Εμείς δεν αποκρύπτουμε απολύτως το κόστος του κατορθώματος αυτού του Ρωσικού λαού όσον αφορά την κούραση, τον ηρωισμό, την θυσία και το μαρτύριο.

Εμείς οι αναρχικοί δεν ακολουθούμε την πρόοδο της επανάστασης με διανοητικές επιφυλάξεις ή με σεχταριστικό πνεύμα.

Ποτέ δεν μιλάμε με αυτό τον τρόπο, δημόσια ή μη και μέχρι τώρα. Και καθώς η επανάσταση προχωρά δεν μας ενδιαφέρει ποιο κόμμα θα κερδίσει την μεγαλύτερη φήμη. Και κανείς, ή πρακτικά κανείς, δεν μιλά για τους Ρώσους αναρχικούς. Γνωρίζαμε - και αργότερα τα νέα απέδειξαν ότι είχαμε δίκιο - ότι πρέπει να είμαστε στην πρώτη γραμμή της μάχης, άγνωστοι μεν, αλλά όχι λιγότερο σπουδαίοι παράγοντες της επανάστασης. Και για μας αυτό ήταν αρκετό.

Δεν έχουμε οπαδούς ούτε έχουμε καμιά ανάγκη να εκμεταλλευτούμε και να εξασφαλίσουμε προνόμια για το μέλλον και, γι’ αυτό το λόγο, η σιωπή μας όσον αφορά το έργο των συντρόφων μας δεν αποθάρρυνε την χαρά μας. Και, ανάμεσα στους μήνες Μάρτιο και Νοέμβριο, πριν οι μπολσεβίκοι καταλάβουν την εξουσία (και ακόμα μερικούς μήνες μετά από αυτό, μέχρι που η πικρή εμπειρία επιβεβαίωσε τα λεγόμενά μας και μας έδωσε μια ιδέα από πριν) οι μπολσεβίκοι φάνηκε να είναι οι ενεργητικότεροι εχθροί των παλιών καταπιεστών, της πολιτικής του πολέμου, ότι δεν είχαν δοσοληψίες με την μπουρζουαζία και ότι πάλευαν ενάντια στο δημοκρατικό ριζοσπαστισμό που έχει τις ρίζες του στον καπιταλισμό και, μαζί με αυτό, ενάντια στους σοσιαλ-πατριώτες, στους ρεφορμιστές, στους δεξιούς σοσιαλ-επαναστάτες και στους μενσεβίκους και, αργότερα, όταν μετά από μια μικρή διστακτικότητα συνεργάστηκαν να διασκορπίσουν στους ανέμους την διφορούμενη Συντακτική Συνέλευση, οι αναρχικοί, χωρίς καμία παράλογη αντιζηλία, τους συμπαραστάθηκαν.

Στάθηκαν στην πλευρά τους ιδεαλιστικά, πνευματικά, έξω από την Ρωσία και, περισσότερο πρακτικά, στην σφαίρα της προπαγάνδας και της πολιτικής δραστηριότητας ενάντια στις συκοφαντίες και τις διαβολές της μπουρζουαζίας. Και, ακόμα περισσότερο πρακτικά, στάθηκαν εκεί ακόμα (αν και είχαν αρχίσει να αντιτίθενται σε πολεμικό επίπεδο), ενάντια στις αστικές κυβερνήσεις όταν, τόσο όσο ήταν δυνατόν, έγινε μια προσπάθεια να αναληφθεί άμεση δράση για να καταπολεμηθεί το καθόλου φημισμένο μποϋκοτάζ σε βάρος της Ρωσίας και να σταματήσει η προμήθεια με πολεμικό υλικό στους εχθρούς της.

Κάθε ώρα που τα ενδιαφέροντα της επανάστασης και του Ρωσικού λαού βρίσκονταν στην κορυφή, οι αναρχικοί έκαναν το καθήκον τους, ακόμα και αν ήξεραν ότι με πλάγιο τρόπο βοηθούσαν τους αντιπάλους τους.

Το ίδιο συνέβη, σε μεγαλύτερη κλίμακα και μια σπουδαιότερη κατανάλωση ενέργειας και περισσότερες θυσίες σε μια σκληρή ένοπλη πάλη, μέσα στην Ρωσία, όπου οι σύντροφοί μας πάλευαν για την επανάσταση και ενάντια στον τσαρισμό πριν από το 1917, με πεισματώδη αντίσταση στον πόλεμο και μετά με τα όπλα στα χέρια τον Μάρτιο, ενάντια στην αστική δημοκρατία και τον σοσιαλ-ρεφορμισμό του Ιουλίου και του Οκτωβρίου αργότερα, παλεύοντας, στο τέλος, σε όλα τα μέτωπα, δίνοντας την ζωή τους στην πάλη ενάντια στον Γιούντενιτς, τον Ντενίκιν και τον Βράνγκελ, ενάντια στους Γερμανούς στην Ρίγα, τους Άγγλους στο Άρχανγκελ, τους Γάλλους στην Οδησσό και τους Ιάπωνες στην Σιβηρία.

Αρκετοί από αυτούς (και εδώ δεν υπάρχει χώρος για να δούμε αν έκαναν λάθος ή όχι) συνεργάστηκαν με τους μπολσεβίκους στην εσωτερική πολιτική ή στην στρατιωτική οργάνωση, όπου μπορούσαν, σε αντίθεση με την συνείδησή τους, αλλά για το συμφέρον της επανάστασης. Και εάν σήμερα οι Ρώσοι αναρχικοί είναι ανάμεσα στις δυνάμεις της αντιπολίτευσης στην Ρωσία και παλεύουν ενάντια στην μπολσεβίκικη πολιτική και κυβέρνηση, το κάνουν γιατί αναγκάζονται - αυτοί οι μικροί ήρωες - να το κάνουν για την επανάσταση που άρχισε τον Μάρτιο του 1917.

Η σημερινή κυβέρνηση αποτελεί την άρνηση της Ρωσικής Επανάστασης. Από την άλλη πλευρά, είναι διαμετρικά αντίθετο σ’ αυτήν το ότι υπάρχει μια κυβέρνηση. Όχι μόνο μαχόμαστε την Ρωσική κυβέρνηση, στο επίπεδο της πολεμικής, με επαναστατικά επιχειρήματα που δεν έχουν τίποτα κοινό με αυτά των εχθρών της επανάστασης, αλλά την υπερασπίζουμε, αποσαφηνίζοντάς την και ελευθερώνοντάς την από τους λεκέδες με τους οποίους την βλέπει ο κόσμος - λεκέδες που δεν προέρχονται από αυτή την ίδια, αλλά από το κυβερνητικό κόμμα, την νέα άρχουσα κάστα που αναπτύσσεται σαν παράσιτο στον κορμό της, ζημιώνοντας το μεγάλο μέρος του προλεταριάτου.

Αυτό με κανέναν τρόπο δεν μας αποτρέπει από το να κατανοήσουμε την μεγαλοπρέπεια της Ρωσικής Επανάστασης και να εκτιμήσουμε την ανανεωτική της υφή που αντιπροσωπεύει για την Ευρώπη. Στο μόνο πράγμα που αντιστεκόμαστε είναι το ότι ένα και μόνο κόμμα πρέπει να μονοπωλεί τα κέρδη και τα οφέλη ενός τόσο τεράστιου γεγονότος, το οποίο αυτοί σίγουρα δεν το δικαιούνται, αλλά κατ’ αναλογία που κάποιος μπορεί να περιμένει από τους αριθμούς και την οργάνωσή τους.

Η Ρωσική Επανάσταση δεν ήταν το έργο ενός κόμματος - ήταν το έργο ενός ολόκληρου λαού και ο λαός αυτός είναι ο πραγματικός πρωταγωνιστής της πραγματικής Ρωσικής Επανάστασης. Το μεγαλείο της Επανάστασης δεν προέρχεται από την ψήφιση κυβερνητικών διατάξεων, νόμων και την δημιουργία στρατιωτικών σωμάτων, αλλά από τον σχηματισμό των εμβριθών αλλαγών σφυρηλατημένων στην ηθική και υλική ζωή του πληθυσμού.

Η αλλαγή αυτή είναι αναντίρρητη. Ο τσαρισμός στην Ρωσία πέθανε και μαζί με αυτόν και μια ολόκληρη ατέλειωτη σειρά τερατουργημάτων. Η παλιά τάξη των ευγενών και η αστική τάξη έχουν καταστραφεί και μαζί με αυτήν αρκετά πράγματα, από τις ρίζες τους, ιδιαίτερα ένα σωρό προκαταλήψεις, η εξάλειψη των οποίων φαινόταν κάποτε αδύνατη. Πρέπει η Ρωσία, όπως είναι τώρα η κατάσταση, να είναι αρκετά άτυχη ώστε να αντικρίσει την δημιουργία μιας νέας αστικής τάξης.

Η κατεδάφιση των παλιών εκμηδενισμένων οδηγεί στην προσδοκία ότι ο νόμος της νέας εξουσίας θα ανατραπεί χωρίς δυσκολία. Η αυθεντική ελευθεριακή ιδέα πίσω από τα «Σοβιέτ» δεν κέρδισε τις καρδιές των Ρώσων, είναι μάταιη, ακόμα και εάν οι μπολσεβίκοι την έχουν ακρωτηριάσει και την έχουν μετατρέψει σε τροχό της γραφειοκρατίας της δικτατορίας. Μέσα σε αυτήν την ιδέα ενυπάρχει ο σπόρος της νέας επανάστασης, η οποία πρέπει να είναι η μόνη που δρα και αναπτύσσεται στο πνεύμα του αληθινού κομμουνισμού, του κομμουνισμού με ελευθερία.

Καμιά κυβέρνηση δεν μπορεί να διεκδικήσει την ηθική ανανέωση της Ρωσίας στην αφύπνιση της επανάστασης ούτε μπορεί να την καταστρέψει και αυτή η ανανέωση είναι η ουσία της λαϊκής επανάστασης μόνο, όχι ενός πολιτικού κόμματος. «Και, φυσικά, σε πείσμα των πάντων» (ένας σύντροφος, ο οποίος επέστρεψε μόλις από την Ρωσία, έγραψε σε μένα, μετά από κάποιες κριτικές για την κακοδιοίκηση των μπολσεβίκων), «η εντύπωση ότι η ζωή των Ρώσων μας κάνει να πιστεύουμε ότι όλα εδώ στην καπιταλιστική Ευρώπη φαίνονται μια άθλια, βλακώδης «αστική» απομίμηση, δεν υπάρχει καμιά κοινοτοπία. Δεν μπορεί κάποιος να ακούσει αυτά τα χυδαία τραγούδια από μεθυσμένους. Επικρατεί μια απωθητική ατμόσφαιρα τις Κυριακές και αυτά τα μέρη όπου ο κόσμος διασκεδάζει στις δυτικές χώρες δεν υπάρχουν. Εν μέσω θυσιών και ανείπωτης συμφοράς, ο κόσμος ζει μια καλύτερη, περισσότερο έντονη ηθική ζωή».

Με πραγματικούς όρους η Ρωσική Επανάσταση ζει στη ζωή των Ρώσων. Είναι η επανάσταση που αγαπάμε, που γιορτάζουμε με ενθουσιασμό και με μια καρδιά γεμάτη ελπίδα. Αλλά, καθώς ποτέ δεν κουραζόμαστε να το επαναλαμβάνουμε, η επανάσταση και ο Ρωσικός λαός δεν είναι η κυβέρνηση, που στα μάτια του επιπόλαιου κοινού, φαίνεται ότι τον αντιπροσωπεύει έξω.

Ένας φίλος μου, επιστρέφοντας από την Ρωσία το 1920, με αρκετό ενθουσιασμό, όταν τον προειδοποίησα ότι τα σοβιέτ ήσαν ένα ταπεινωμένο είδος υποταγής και ότι οι κυβερνητικοί αντιπρόσωποι ακόμα μανούβραραν την εκλογή τους «φασιστικά», μου απάντησε, κατά κάποιο απερίσκεπτο τρόπο: «Αλλά εάν οι προλετάριοι στην πλειοψηφία τους ήσαν πραγματικά ικανοί να εκλέξουν σοβιέτ της επιλογής τους, η μπολσεβίκικη κυβέρνηση δεν θα έμενε στην εξουσία την επόμενη βδομάδα!».

Εάν είναι έτσι, τότε όταν ασκούμε κριτική - όχι σε άτομα ούτε σε μεμονωμένους ανθρώπους, τους οποίους έχουμε υπερασπιστεί ενάντια στις συκοφαντίες του Τύπου των καπιταλιστών - όταν εμείς, παρακινημένοι από το συνεχές μας ενδιαφέρον, όχι να υποπέσουμε σε μια λανθασμένη, υπερβάλλουσα μορφή κριτικής, κάνουμε επίθεση στο κυβερνών κόμμα στην Ρωσία και αυτοί από τους υποστηρικτές του που αγωνιούν να ακολουθήσουν τα βήματά του στην Ιταλία - επειδή βλέπουμε ότι οι μέθοδοί του είναι βλαβεροί στην επανάσταση και προωθούν μια πραγματική αντεπανάσταση - πώς μπορεί κάποιος να πει ότι «υιοθετούμε μια στάση ενάντια στην Ρωσική Επανάσταση»;

Το προλεταριάτο, το οποίο μας γνωρίζει και μας λαμβάνει υπόψη του, γνωρίζει ότι αυτό είναι ένας κακός, γελοίος ισχυρισμός, όσο κακός και γελοίος είναι ο τρόπος με τον οποίο οι αστοί κονδυλοφόροι προσπαθούν να στοιχειοθετήσουν προσβολές και κατηγορίες ενάντια σε ολόκληρο τον Ιταλικό λαό τις δικαίως δριμείες κριτικές - τις οποίες υποστηρίζουμε - ότι οι ξένοι επαναστάτες στρέφονται ενάντια στην κυβέρνηση και στην αστική τάξη της Ιταλίας.

* Ο Λουίτζι Φάμπρι γεννήθηκε στις 23 Οκτωβρίου 1877. Ήταν και παραμένει ελάχιστα γνωστός έξω από τους ιταλικούς αναρχικούς κύκλους. Παρ’ όλα αυτά, υπήρξε ένας από τους πιο εξέχοντες αναρχικούς θεωρητικούς, ακολουθώντας και προπαγανδίζοντας το αναρχοκομμουνιστικό ρεύμα, στο οποίο, επίσης, περιλαμβάνονται και οι Λουίτζι Γκαλεάνι, Καμίλο Μπερνέρι και Πιέτρο Γκόρι, ανάμεσα σε άλλους. Έγινε αναρχικός σε ηλικία 17 ετών και μετά από δύο χρόνια συνάντησε τον Ερρίκο Μαλατέστα, με τον οποίο επιδόθηκαν σε διάφορες επαναστατικές δραστηριότητες. Ήταν συνεκδότης της ιταλικής αναρχικής επιθεώρησης «Il Pensiero» («Η Σκέψη»), αλλά συνεισέφερε και σε άλλες αναρχικές εκδόσεις, όπως την «Lotta Umana» («Ανθρώπινη Πάλη») και την τότε καθημερινή «Umanita Nova» («Νέα Ανθρωπότητα»), η οποία συνεχίζει σήμερα την κυκλοφορία της ως όργανο της Ιταλικής Αναρχικής Ομοσπονδίας (FAI) και της οποίας ο Ερρίκο Μαλατέστα ήταν εκδότης για χρόνια. Έγραψε, επίσης, διάφορα έργα, από τα οποία τα γνωστότερα είναι: «Μαλατέστα, η Ζωή και η Σκέψη του», «Δικτατορία και Επανάσταση», «Μαρξισμός και Αναρχισμός» και «Αστικές Επιδράσεις στον Αναρχισμό» (που έχει μετάαφραστεί και κυκλοφορήσει στα ελληνικά από την Ομάδα Αναρχοκομμουνιστών-Κοινοτιστών Νέας Σμύρνης, εκδόσεις «Ελεύθερος Τύπος»). Το 1926 κατάφερε να διαφύγει από την φασιστική τρομοκρατία, καταφεύγοντας πρώτα στο Βέλγιο και στην Γαλλία και μετά, αφ’ ότου απελάθηκε από εκεί, στην Ουρουγουάη όπου συνέχισε τον αγώνα και την αναρχική προπαγάνδα και πέθανε το 1935.

Αναδημοσίευση από:

«Ούτε Θεός-Ούτε Αφέντης» Μελβούρνη, Αυστραλία


Η ορολογία είναι ενδεικτική  της κατάντιας ενός χώρου.
"το κάθε γκρουπούσκουλο προσπαθεί να μας πείσει για τη μεγάλη και ιστορική προσωπικότητα του Βλαντιμίρ Ίλιτς"

 Για την ουσία
Όταν μετατρέπεις την διαλεκτική σε λάστιχο και δεν αναφέρεις τις μάχες που δόθηκαν στην Ρωσία του 17 και τι θέσεις πήρε η κάθε συνιστώσα του κινήματος, δεν μπορείς να καταλάβεις την έννοια του "Ολη η εξουσία στα σοβιέτ" (συμβούλια εργατών και αγροτών) και την σημασία του Λένιν στην διατύπωση αυτού του αιτήματος .
Δεν ξέρω αν αγνοείς τι συνέβη, όμως οι περισσότεροι αναρχικοί καταλάβαιναν πολύ καλά, συμμετείχαν και έβλεπαν τον πρωτοπόρο ρόλο των μπολσεβίκων στην επανάσταση, χωρίς να χλευάζουν για γκρουπούσκουλα όπως οι σημερινοί ανύπαρκτοι σύντροφοί τους.
Όπως γράφεις:
"Ένας φίλος μου, επιστρέφοντας από την Ρωσία το 1920, με αρκετό ενθουσιασμό, όταν τον προειδοποίησα ότι τα σοβιέτ ήσαν ένα ταπεινωμένο είδος υποταγής και ότι οι κυβερνητικοί αντιπρόσωποι ακόμα μανούβραραν την εκλογή τους «φασιστικά», μου απάντησε, κατά κάποιο απερίσκεπτο τρόπο: «Αλλά εάν οι προλετάριοι στην πλειοψηφία τους ήσαν πραγματικά ικανοί να εκλέξουν σοβιέτ της επιλογής τους, η μπολσεβίκικη κυβέρνηση δεν θα έμενε στην εξουσία την επόμενη βδομάδα!»."

Δεν μπορείς να κατακρίνεις τους μπολσεβίκους και τον Λένιν που φτιάξανε τα Σοβιέτ πρέπει να κατακρίνεις αυτούς που δεν τα προώθησαν και τα θεώρησαν απο την αρχή, εχθρικά.
Χωρίς τους μπολσεβίκους δεν θα υπήρχαν Σοβιέτ.

Η  οργάνωση στους αναρχικούς είναι  το ζήτημα  που πονάνε. Αυτό φάνηκε απο το ότι δεν θέλανε να υπάρχουν συντονισμοί μεταξύ των συνδικάτων στην χώρα τους, πως θα μπορούσαν λοιπόν να δεχθούν οποιαδήποτε διεθνή;
 " α. ένωση των μεγάλων συνδικαλιστικών οργανώσεων του Ισπανικού προλεταριάτου (απορρίφθηκε με 221.824 ψήφους υπέρ, έναντι 433.458 ψήφους κατά και 10.192 αποχές)"

Το κλείσιμο του δεύτερου κειμένου αποτελεί όμως μια πλαστογραφία των απόψεων του Λένιν. Προσπαθεί να συγκρίνει τον τρόπο πολιτικής δουλειάς σε χώρο εργασίας υπο συνθήκες παρανομίας με τις γενικές απόψεις του Λένιν.

Το Κράτος και επανάσταση,  όπως και το Αριστερισμός παιδική ασθένεια του κομουνισμού, αποτελούν βιβλία που πρέπει να διαβάσει κάθε αναρχικός.

Τα συμβούλια των εργατών και των αγροτών ήταν το προχώρημα της επαναστατικής ιδεολογίας  που εφαρμόστηκε στην πράξη στην Ρώσικη επανάσταση μετά απο επίμονη μάχη του Λένιν. Το ότι προχώρησαμε μέχρι εκεί είναι θετικό , το πως δεν θα κάνουμε τα λάθη που έφεραν την ήττα στην Ρώσικη επανάσταση είναι θέμα άλλης κουβέντας.
Οσοι πιστεύουν οτι η Ρώσικη επανάσταση και ο Λένιν ήταν η αιτία της ήττας θα παραμείνουν στο αστικό ιδεολογικό στρατόπεδο.

από αλλοs αριστεροs 13/11/2007 1:44 μμ.


τα σοβιετ υπηρχαν και χωριs τουs μπολσεβικουs. Hταν αυθορμητο δημιουργημα τηs παληs τηs εργατικηs ταξηs. Mαλιστα κατι που δεν ειναι πολυ γνωστο οταν σε αυτα κυριαρχουσαν οι μενσεβικοι και οι σοσιαλεπαναστατεs ο ιδιοs ο  λενιν  σκεφτονταν να τα εγκαταλειψει και να προσανατολιστουν προs τιs εργοστασιακεs επιτροπεs. To ιδιο ειχαν σκεφτει και οι αναρχικοι.

από Κομμουνιστής 13/11/2007 8:38 μμ.


Αριστεροί κάνετε και οι δύο λάθος. Όντως στη διάρκεια της επανάστασης οι μπολσεβίκοι ήταν μειοψηφία στα σοβιέτ σε εθνικό επίπεδο, όμως στην πρωτεύουσσα Πετρούπολη πλειοψηφούσαν κατά πολύ. Παρόλα αυτά μετά το '21 πήραν καθαρά την πλειοψηφία σε όλα τα σοβιέτ (δεδομένης και της προδοσίας των δεξιών εσ'ερων και μενσεβίκων στα μάτια του κόσμου). Όσο για τους αναρχικούς καλό θα είναι να δείτε αποφάσεις τοπικών σοβιέτ το ΄21 που τουςκαταδικάζουν  (και όχι αποφάσεις των μπολσεβίκων). Θα βρω την αναφορά και θα επανέλθω.

σωστο και τι λαθοs oι μπολσεβικοι. Οτι ο λενιν μπροστα στην κυριαρχια των ... κακων
σκεφτοταν οπωs και οι αναρχικοι να ασχοληθουν με τιs εργοστασιακεs επιτροπεs ειναι γεγονοs.Αs οψεται η ορθοδοξια μαs για να αποδειξουμε οτι δεν εγινε κατι τετοιο και γιατι.... για τον αλλο λογο... και αν ειναι δυνατον να ειπαν κατι τετοιο για τα σοβιετ κλπ κλπ....


ας αρθρώσω και γω σύντομα τον καφενειακό μου λόγο:

Οι μπολσεβίκοι απέσυραν το σύνθημα : "ΟΛΗ Η ΕΞΟΥΣΙΑ ΣΤΑ ΣΟΒΙΕΤ" τον Ιούλιο του 17, όταν οι προλετάριοι της Πετρούπολης ξεσηκώθηκαν, βγήκαν στους δρόμους

και δέχτηκαν την άγρια καταστολή (εκατοντάδες δολοφονημένοι) από την κυβέρνηση Κερένσκι, ΜΕ ΤΗΝ ΣΙΩΠΗΡΗ ΑΝΟΧΗ ΤΩΝ ΣΟΒΙΕΤ που ελέγχονταν στην πλειοψηφία τους από τους εσέρους και τους μενσεβίκους!!!

Είναι δυνατόν λοιπόν σε εκείνη τη φάση της επανάστασης, οι επαναστάτες να βροντοφώναζαν ΟΛΗ Η ΕΞΟΥΣΙΑ ΣΤΑ ΣΟΒΙΕΤ, όταν τα ΣΟΒΙΕΤ στην καλύτερη περίπτωση εκώφευαν για τις εν ψυχρώ εκτελέσεις των εργατών της Πετρούπολης, είτε στην χειρότερη ΕΠΕΥΦΗΜΟΥΣΑΝ ΤΗΝ ΕΠΕΜΒΑΣΗ ΤΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ??

------

Και βεβαίως ο αριστερός-85 κάνει λάθος,

τα σοβιετ είναι όντως μορφώματα της ταξικής πάλης των εργατών, ΔΕΝ ΤΑ ΕΦΗΥΡΑΝ ούτε οι μπολσεβίκοι, ούτε οι μενσεβίκοι, πολλώ δε μάλλον οι αναρχικοί.

Τα σοβιέτ πρωτο-σχηματίστηκαν ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΙΔΙΟΥΣ ΤΟΥΣ ΕΡΓΑΤΕΣ το 1905, και απλώθηκαν από άκρη σε άκρη στην Ρωσσία το Φλεβάρη του 17.

-----

Τέλος, φίλε "αριστερέ 85" αν το  ψάξεις περισσότερο

θα δεις ότι η επαναστατική σοσιαλδημοκρατία από την εποχή του Εγκελς ακόμα

θεωρούσε ότι η πρώτη-μεταβατική μορφή της δικτατορίας του προλεταριάτου μετά την κατάκτηση της εξουσίας από τους εργάτες

θα είναι η κοινοβουλευτική δημοκρατία  με το σοσιαλδημοκρατικό κόμμα στην πλειοψηφία.του ανώτατου δημοκρατικού οργάνου της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας: ΤΗΝ ΣΥΝΤΑΚΤΙΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ

Ο Εγκελς είχε την πείρα μόνο της Κομμούνας του ΠΑρισιού, τα συμβούλια των εργατών στο Παρίσι, στην πρωτεούσα

που ΔΕΝ ΚΑΤΟΡΘΩΣΑΝ  να επιβάλουν την εργατική εξουσία σε ΟΛΗ ΤΗ ΓΑΛΛΙΑ

και θεωρούσε ότι αυτό έπρεπε να γίνει ΜΕΣΩ ΤΗΣ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΕΥΤΙΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ 

Η ζωή έδωσε τα σοβιέτ, τα συμβούλια των ένοπλων εργατών ως το νέο σπέρμα της εργατικής εξουσίας

ΚΑΙ ΟΙ ΜΠΟΛΣΕΒΙΚΟΙ αναθεώρησαν ΟΡΘΩΣ τη θέση του Εγκελς

θεωρώντας τα ΣΟΒΙΕΤ ανώτερου τύπου οργάνωση των εργατών από μια συντακτική συνέλευση.

και ότι μέσω αυτών μπορούν οι εργάτες να επιβάλλουν την εξουσία τους σε όλη την επικράτεια.

 

 


του προλεταριάτου της Πετρούπολης οι μπολσεβίκοι θεωρήθηκαν υπαίτιοι απ' όλους (εσέρους, μενσεβίκους, καντέτους, αστικές φυλλάδες κτλ...)

Η αλήθεια είναι ότι μεγάλο τμήμα  των μπολσεβίκων της Πετρούπολης (και όχι μόνο) θεωρούσε ότι τον Ιούλιο είχε έρθει η ώρα για την εξέγερση ενάντια στην κυβέρνηση και την μπουρζουαζία της Ρωσσίας.

Ομως ο Λένιν τους μετέπεισε. Ο Λένιν επέμενε ότι η επανάσταση δεν είχε εξαντλήσει τη δυναμική της. Ενδεχόμενη εξέγερση τον Ιούλιο θα έφερνε την νίκη στην Πετρούπολη, όμως στο σύνολο της επικράτειας ο λαός ακόμα στήριζε την κυβέρνηση και έτσι η επανάσταση της Πετρούπολης θα στεφόταν από σίγουρη ήττα. Ο Λένιν θεωρούσε ότι η επαναστατική κρίση θα οξυνόταν ακόμη περισσότερο και έτσι ο λαός της Ρωσσίας στο άμεσο μέλλον θα στήριζε σε όλη την επικράτει την επανάσταση. ΚΑΙ ΕΙΧΕ ΔΙΚΙΟ.

Ετσι λοιπόν στον ξεσηκωμό του Ιουλίου οι μπολσεβίκοι όχι απλώς πήραν μέρος, ήταν μπροστάρηδες.Δεν προβοκάρισαν τους εξεγερμένους εργάτες αλλά τέθηκαν επικεφαλής του ξεσηκωμού, διατρανώνοντας σε όλους τους εργάτες και φτωχούς αγρότες  της επικράτειας ότι η κυβέρνηση είναι ανδρείκελα της μπουρζουαζίας

Δεν πήραν τα όπλα και ορθώς έπραξαν..

Μετά την άγρια καταστολή οι μπολσεβίκοι  βρέθηκαν στην παρανομία.  Κάποιοι εκτελέστηκαν, τα γραφεία τους έκλεισαν, πυρπολήθηκαν κτλ... Βέβαια η περίοδος εκείνη ήταν τρικιμιώδης, με φουρτούνες που συνεχώς επέτρεπαν την συχνή εναλλαγή από την παρανομία στην νομιμότητα.

Η προσωρινή ήττα στην Πετρούπολη, αντί να απομονώνει τους μπολσεβίκους από τους εργάτες και τους φτωχούς αγρότες

έδειξε σε όλους τους καταπιεσμένους την αδυναμία και υποταγή της μικροαστικής δημοκρατίας του Κερένσκι που στα λόγια ήταν επαναστατική αλλά στην πράξη δεν είχε πραγματοποιήσει ΟΥΤΕ ΜΙΑ ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΗ για τη γη

και βεβαίως δεν είχε σταματήσει τον πόλεμο.

αν θυμάμαι καλά (και μάλλον καλά θυμάμαι) , το Σεπτέμβρη του '17

ο αρχιστρατηγός του Ρωσσικού στρατού Κορνίλοφ παίρνει το ΟΚ από το χρηματιστικό κεφάλαιο της Ρωσσίας να κάνει πραξικόπημα και να τελειώνει με την επανάσταση, αφοπλίζοντας τα σοβιέτ.

Ετοιμάζει λοιπόν στρατό για να κατέβει στην πρωτεύουσα Πετρούπολη και να ρίξει την κυβέρνηση Κερένσκι. ΣΤο δρόμο όμως ΟΙ ΣΤΡΑΤΙΩΤΕΣ εξεγείρονται ενάντια στον στρατηγό ΚΟΡΝΙΛΟΦ και το πραξίκόπημα δεν γίνεται ποτέ.

Η απόπειρα όμως συγκλονίζει όλα τα εργαζόμενα στρώματα της Ρωσσίας που αρχίζουν και κατανοούν ότι η κυβέρνηση Κερένσκι είναι μια μαριονέτα της ολιγαρχίας.

Μετά το αποτυχημένο πραξικόπημα, οι αστοί ΒΑΖΟΥΝ ΣΕ ΕΦΑΡΜΟΓΗ ΤΟ ΕΣΧΑΤΟ ΜΕΣΟ ΠΟΥ ΕΧΟΥΝ:
ΛΟΚ ΑΟΥΤ, ΣΑΜΠΟΤΑΖ ΣΤΗΝ ΠΑΡΑΓΩΓΗ

για να φέρουν την πείνα στις πόλεις και την ύπαιθρο, για να σμπαριαλάσουν το στράτευμα

με στόχο η επανάσταση να συντριβεί είτε από το λιμό

είτε από τους Γερμανούς που προέλαυναν αγέρωχοι σε ένα κατεστραμμένο ρωσικό μέτωπο

ΟΙ ΜΠΟΛΣΕΒΙΚΟΙ ΠΑΙΡΝΟΥΝ ΤΑ ΠΑΝΩ ΤΟΥΣ,

ΚΕΡΔΙΖΟΥΝ ΣΥΝΕΧΩΣ ΕΔΑΦΟΣ

ΠΑΙΡΝΟΥΝ ΤΗ ΠΛΕΙΟΨΗΦΙΑ στα σοβιέτ της Πετρούπολης και της Μόσχας

ταυτόχρονα μέσα στο κόμμα των εσέρων συντελούνται ριζικές μετατοπίσεις προς τα αριστερά

Στους Εσέρους διαμορφώνονται δυο τάσεις

μια αριστερή τάση που επιζητά τη συμμαχία της αγροτιάς με το  προλεταριάτο και μιας δεξιάς που στηρίζει την κυβέρνηση και τη συμμαχία της αγροτιάς με την αστική τάξη.

η αριστερή τάση απαιτεί την προώθηση των μεταρρυθμίσεων

ΚΑΙ ΑΝΟΙΧΤΑ ΑΠΟΚΑΛΕΙ ΤΗΝ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΚΕΡΕΝΣΚΙ (του εσέρου ΚΕΡΕΝΣΚΙ) προδοτική. ΟΙ αριστεροί εσέροι ΠΑΙΡΝΟΥΝ ΤΗΝ ΠΛΕΙΟΨΗΦΙΑ

στα σοβιετ των αγροτών

 Η κυβέρνηση αναγκάζεται να καταφύγει σε σύγκλήση ΣΥΝΤΑΚΤΙΚΗΣ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗΣ

Στα μέσα Οκτώβρη στέλνονται οι κομματικοί κατάλογοι με τους αντιπροσώπους των κομμάτων που θα συμμετείχαν στην ΣΥΝΤΑΚΤΙΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ

Τέλη Οκτώβρη ξεσπά η ΠΡΟΛΕΤΑΡΙΑΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ που σαρώνει την κυβέρνηση Κερένσκι.

 Η επανάσταση εξαπλώνεται τον Οκτώβρη, τον Νοέμβρη, τον Δεκέμβρη σε όλη τη Ρωσία.

Οι εσέροι δεν είχαν διασπαστεί ακόμη όταν κατατέθηκαν οι κομματικοί κατάλογοι μέσα Οκτώβρη,

η διάσπαση πραγματοποιήθηκε πριν και μετά την σύγκληση της ΣΥΝΤΑΚΤΙΚΗΣ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ

Γι αυτό και η ΣΥΝΤΑΚΤΙΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΔΕΝ ΑΠΗΧΟΥΣΕ

τους πραγματικούς συσχετισμούς  των τάξεων στη Ρωσσία

γι αυτό και οι μπολσεβίκοι μαζί με τους αριστερούς εσέρους και βεβαίως τους ένοπλους εργάτες

ΔΙΕΛΥΣΑΝ ΤΗΝ ΣΥΝΤΑΚΤΙΚΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ

που αρνείτο να παραχωρήσει ΟΛΗ ΤΗΝ ΕΞΟΥΣΙΑ ΣΤΑ ΣΟΒΙΕΤ

O σχολιασμός έχει απενεργοποιηθεί.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License