ΓΙΑ ΤΙΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΣΤΗ "ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ"

για τις φωτογραφίες στη "Μακεδονία"

Την Παρασκεvή 30 Νοέμβρη δημοσιεύτηκαν στην εφημερίδα "Μακεδονία" φωτογραφίες των τριών διωκώμενων (μαζί με τον προφυλακισμένο αναρχικό Β.Μ.) παιδιών για υποθέσεις εμπρησμών. Κάτω από τις φωτογραφίες υπήρχε κείμενο που έγραψα εγώ μαζί με την υπογραφή μου. Οι φωτογραφίες μοιράστηκαν από την αστυνομία στα ΜΜΕ και δημοσιεύτηκαν στην εφημερίδα χωρίς να το γνωρίζω. Δεν ρωτήθηκα από κανέναν γι' αυτό. Διαφωνώ και διαχωρίζω τη θέση μου από την απόφαση της διεύθυνσης της εφημερίδας. Διαφωνώ εντελώς με τέτοιες πρακτικές.Το λιγότερο που μπορούσα να κάνω για να σώσω την αξιοπρέπειά μου ήταν να παραιτηθώ από την εφημερίδα.

Κώστας Κουκουμάκας
Υ.Γ. Ευχαριστώ όσους πίστεψαν εξ αρχής ότι δεν έχω καμία σχέση με ό,τι έγινε.

από ... 01/12/2007 11:33 μμ.


το άρθρο είναι εύκολο να το ανεβάσεις ή να βάλεις κάνα link?



.

από αλλος 01/12/2007 11:46 μμ.


το εν λογω αρθρο πρεπει να ειναι αυτο (απο Μακ. 30/11)
Στις φυλακές Κομοτηνής ο 27χρονος αναρχικός
βασικα προκειται για το στανταρ κειμενο που κυκλοφορησε σε ολες τις εφημεριδες.

από ΤΑ ΒΓΑΛΑΝ ΓΙΑ ΜΟΝΟ ΣΤΗΝ 02/12/2007 12:53 πμ.


ΚΑΝΟΝΙΚΗ ΕΚΔΟΣΗ ΤΗΣ ΦΥΛΑΔΑΣ ΥΠΗΡΧΕ Κ ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΗ?

από (ή τουλάχιστον όχι όλοι) 03/12/2007 3:36 μμ.


Αντιγράφω από www.mediaworkers.blogspot.com: Παραίτηση δημοσιογράφου για λόγους αξιοπρέπειας μετά από (αστυνομική) παρέμβαση στο άρθρο του Μεταφέρουμε εδώ ένα στιγμίοτυπο του καθημερινού πολέμου που λαμβάνει χώρα στους εργασιακούς χώρους των ΜΜΕ, ανάμεσα σε εργαζόμενους-συντάκτες που προσπαθούν να γράψουν ένα αντικειμενικό ρεπορτάζ και στην εργοδοσία που παρεμβαίνει (στους τίτλους, στις φωτογραφίες και την λεζάντα συνήθως) χωρίς να ρωτήσει τον συντάκτη, για να χρωματίσει πολιτικά το ρεπορτάζ σύμφωνα με τις κατευθύνσεις της κυρίαρχης-κρατικής προπαγάνδας: Την Παρασκεvή 30 Νοέμβρη δημοσιεύτηκαν στην εφημερίδα "Μακεδονία" φωτογραφίες των τριών διωκώμενων (μαζί με τον προφυλακισμένο αναρχικό Β.Μ.) παιδιών για υποθέσεις εμπρησμών. Κάτω από τις φωτογραφίες υπήρχε κείμενο που έγραψα εγώ μαζί με την υπογραφή μου. Οι φωτογραφίες μοιράστηκαν από την αστυνομία στα ΜΜΕ και δημοσιεύτηκαν στην εφημερίδα χωρίς να το γνωρίζω. Δεν ρωτήθηκα από κανέναν γι' αυτό. Διαφωνώ και διαχωρίζω τη θέση μου από την απόφαση της διεύθυνσης της εφημερίδας. Διαφωνώ εντελώς με τέτοιες πρακτικές.Το λιγότερο που μπορούσα να κάνω για να σώσω την αξιοπρέπειά μου ήταν να παραιτηθώ από την εφημερίδα. Κώστας Κουκουμάκας Υ.Γ. Ευχαριστώ όσους πίστεψαν εξ αρχής ότι δεν έχω καμία σχέση με ό,τι έγινε. (Την είδηση την βρήκαμε στο http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=799410) Δεν ξέρουμε αν το συγκεκριμένο περιστατικό ονομάζεται λογοκρισία, λόγω του έμμεσου τρόπου με τον οποίον γίνεται η παρέμβαση. Είναι σίγουρα ένα περιστατικό ενδεικτικό του τρόπου με τον οποίον τα αφεντικά διαχειρίζονται το προϊον της δουλειάς μας έτσι ώστε να μας αποδεικνυουν κάθε στιγμή ότι τους ανήκει, κι ας έχει την υπογραφή όσων από εμάς είναι συντάκτες. Το σίγουρο επίσης είναι ότι οι περισσότεροι δημοσιογράφοι έχουν συνηθίσει να σκύβουν το κεφάλι, να βγάζουν τον σκασμό και να περιμένουν τα ψίχουλα που θα πάρουν (;) στο τέλος του μήνα ως αντάλλαγμα γι' αυτή την σιωπή τους που εμείς την ονομάζουμε αυτολογοκρισία. Αυτά βλέπουν οι περισσότεροι εργαζόμενοι και φωνάζουν "αλήτες-ρουφιάνοι-δημοσιογράφοι", χωρίς ν' αντιλαμβάνονται τους όρους με τους οποίους παράγεται το κάθε ρουφιανορεπορταζ. Πολύ λίγοι θα δουν το αντικειμενικό ρεπορταζ την στιγμή της τρομοϋστερίας και κανείς δεν θα δει τον δημοσιογράφο που θ' αρνηθεί να κάνει ένα ρεπορταζ "παραγγελία" από την "Αντιτρομοκρατική Υπηρεσία". Αν θέλουμε να διεκδικήσουμε αυτά που αξίζουμε ως εργαζόμενοι (κι ακόμα παραπέρα ως άνθρωποι) δεν μπορούμε παρά να χτίσουμε σχέσεις αλληλεγγύης με τους υπόλοιπους εργαζόμενους. Κι αυτές οι σχέσεις χτίζονται με την ανάδειξη των μικρών καθημερινών νικών της αξιοπρέπειας απέναντι στην ρουφιανιά στους χώρους εργασίας μας. Γιατί είναι η ατομική βάση της συλλογικής εκείνης κίνησης που φωνάζει στον δρόμο "δεν είμαστε ρουφιάνοι, δεν είμαστε αλήτες..." Υ.Γ.1 Κι ένα ανέκδοτο: Ο συνάδελφος θα πάρει αποζημίωση από την εφημερίδα για την παραίτηση του. Υ.Γ.2 Ένα ακόμη καλύτερο ανέκδοτο: Η ΕΣΗΕΑ θα επιληφθεί του θέματος... Υ.Γ.3 Συναγωνιστή Κώστα Κουκουμάκα δεν είσαι μόνος, το ξέρεις φανταζόμαστε... Εγραψαν οι Νεοι Εργαζομενοι στη Βιομηχανια των ΜΜΕ

a

από a 03/12/2007 8:30 μμ.


ΑΝΤΙ ΣΤΟΙΧΕΙΩΝ ΚΑΓΚΕΛΑ ΠΑΝΤΟΥ
Μ.Μ.Ε. ,όπως λέμε Μέσα Μαζικού Αποπροσανατολισμού
«Ανακατασκευάζοντας την πραγματικότητα»

ΒΑΒΥΛΩΝΙΑ online, 29/12/2006 17:41


Δεν είναι, λοιπόν, αμελητέα η λειτουργία των ΜΜΕ να διαμορφώνουν την κοινωνική αντίδραση στο έγκλημα, διαμέσου της ίδιας της αναπαράστασης αυτής της αντίδρασης (ανήσυχοι νοικοκυραίοι ή το ανατριχιαστικό θέαμα των "εν δυνάμει" θυμάτων εγκληματικών ενεργειών, που επιδεικνύουν στην κάμερα τα κουμπούρια τους, απειλώντας ότι θα τα χρησιμοποιήσουν κατά δικαίων και αδίκων)».

"οι άνθρωποι καταλήγουν να φοβούνται όλο και περισσότερο, με αποτέλεσμα να απαιτούν όλο και μεγαλύτερη προστασία και να αποδέχονται ή να καλωσορίζουν την επιθετικότητα των θεσμών για χάρη της ασφάλειάς τους. Στην ουσία, ζητάμε μια περισσότερο εξουσιαστική κοινωνία"

Χαζεύοντας τον τρόμο ή καλύπτοντας ζωντανά ιστορίες ληστειών. Γύρω στα 1950, ο Ρέι Μπράντμπερι περιέγραφε στη νουβέλα του «Φαρενάιτ 451» μια κοινωνία του μέλλοντος, όπου οι άνθρωποι καθηλώνονται αποσβολωμένοι σε γιγαντοοθόνες-κανάλια της αστυνομίας, απ' όπου μεταδίδονταν κυνηγητά παρανόμων και συλλήψεις κακοποιών.

Το 1999, ο τότε υπουργός Δημόσιας Τάξης Φίλιππος Πετσάλνικος δήλωνε ότι τα κεντρικά -και όχι μόνο- δελτία ειδήσεων των ελληνικών τηλεοπτικών σταθμών καλύπτονται, σε μεγάλο βαθμό, από το αστυνομικό ρεπορτάζ, πράγμα που δεν συμβαίνει στην Αγγλία, στη Γερμανία, στη Γαλλία και σε άλλες χώρες της Ευρώπης: ότι στην Ελλάδα, τηλεοπτικό δελτίο ειδήσεων σημαίνει, κατά κύριο λόγο, έγκλημα, ληστεία, απόδραση, καταδίωξη κακοποιών, «ξεκαθάρισμα λογαριασμών», λαθρεμπόριο ναρκωτικών, μαστροπεία, αιμομιξία, θάνατος από χρήση ηρωίνης, τροχαίο δυστύχημα με νεκρούς και τραυματίες, «γκαζάκι», μολότοφ, εμπρησμός, «προστασία», εκβιασμός, ανταλλαγή πυροβολισμών μεταξύ Αλβανών κ.ά. Πριν από μερικά χρόνια, ένα βίντεο με ασκήσεις ετοιμότητας της αστυνομίας, που προβλήθηκε σε δελτίο ειδήσεων, έγινε αφορμή για να αποκαλυφθούν οι ακρότητες του εδώ αιματηρού τηλεοπτικού ανταγωνισμού. Βλέπετε, ο πόλεμος και η εγκληματικότητα «πουλάνε». Αιματηρός ο τηλεοπτικός «ανταγωνισμός», ο οποίος για τις ανάγκες της τηλεθέασης οικοδομεί την ενημέρωση στο θέαμα, στην εντύπωση, στη σκηνοθεσία. Τα κανάλια, όπως λένε οι ειδικοί, πουλάνε τρόμο. Τις τελευταίες ημέρες, τα επεισόδια του σίριαλ «εγκληματικότητα» αποτελούν τα προσφιλή θέματα των δελτίων ειδήσεων. «Τρόμος τα Χριστούγεννα» θα μπορούσε να είναι τίτλος ταινίας και να περνούσαμε καλά δύο ώρες μέσα σε μια σκοτεινή αίθουσα. Δυστυχώς, πρόκειται για τίτλο ειδήσεων στα ιδιωτικά κανάλια τις τελευταίες ημέρες με την υπερπροβολή ληστειών. Ακολουθούν τίτλοι, όπως «Πανικός επικρατεί στην περιοχή», «Κάτοικοι καταγγέλλουν ελλιπή αστυνόμευση», «Κοιμούνται με τις καραμπίνες» και πάει λέγοντας και κλαίγοντας. Η διόγκωση κάποιων γεγονότων, οι τηλεοπτικές υπερβολές χριστουγεννιάτικα με τις κλοπές μαγαζιών και σπιτιών δημιουργούν αίσθημα ανασφάλειας και πανικού στους τηλεθεατές. Τέσσερις πανεπιστημιακοί και ένας συγγραφέας καταθέτουν την άποψή τους για το θέμα αυτό.

ΤΕΣΣΕΡΙΣ πανεπιστημιακοί και ένας συγγραφέας μιλούν στην «Ε» για τις τηλεοπτικές υπερβολές αναφορικά με τις κλοπές σε μαγαζιά και σπίτια κατά την περίοδο των Χριστουγέννων

Τρόμος στην TV, «στολή» στην κοινωνία

«Η τηλεόραση πρέπει να δείξει μεγαλύτερη συγκράτηση, δεν πρέπει να προκαλεί στιγμιαίο πανικό, ο οποίος καταλαγιάζει μετά την πάροδο των εορταστικών ημερών», σημειώνει ο Αντώνης Μαγγανάς, καθηγητής Εγκληματολογίας στο Πάντειο Πανεπιστήμιο.

 

«Το φαινόμενο λόγω των ημερών είναι σε ένταση και εμφανίζεται πάντα στις περιόδους των εορτών. Είναι λίγο δραματικό, αλλά, όπως και οι έμποροι περιμένουν να κάνουν τον τζίρο τους αυτές τις ημέρες, έτσι και οι διαρρήκτες και οι ληστές είναι υπεραπασχολημένοι αυτόν τον καιρό. Βέβαια, στις διαρρήξεις δεν υπάρχει προσωπική αντιπαράθεση με το θύμα, ενώ στις ληστείες υπάρχει.

Οι αιτίες έξαρσης αυτού του φαινομένου είναι ότι υπάρχουν πολλά πολύτιμα αντικείμενα στα σπίτια.

Η επιδειξιομανία με την οποία προβάλλουμε τα χρήματά μας είναι η κύρια αιτία τού φαινομένου - τη ματαιοδοξία τους την πληρώνουν τα θύματα. Σήμερα η ληστεία έχει "κοινοτυποποιηθεί" σε μεγάλο βαθμό και επιπλέον οι δράστες γνωρίζουν ότι δεν θα συλληφθούν και επομένως θα παραμείνουν ατιμώρητοι.

Η αντίδρασή μας στις ληστείες -το δείχνει ο τρόπος που παρουσιάζονται από τις τηλεοράσεις- είναι μάλλον συγκυριακή και όχι συνολική».

 

«Ανακατασκευάζουν την πραγματικότητα»

«Σύμφωνα με μια βασική θέση των μελετών για τα ΜΜΕ, η είδηση δεν είναι το γεγονός το οποίο αναφέρεται per se, αλλά μια δημοσιογραφική αφήγηση του γεγονότος· είναι οι πληροφορίες τις οποίες παρέχουν οι δημοσιογραφικοί οργανισμοί γύρω από γεγονότα τα οποία θα επιλέξουν να κάνουν είδηση», σημειώνει η Αφροδίτη Κουκουτσάκη, επίκουρη καθηγήτρια του Παντείου Πανεπιστημίου.

«Οι ειδήσεις δεν αντικατοπτρίζουν την πραγματικότητα στην οποία αναφέρονται, αλλά την ανακατασκευάζουν και την ερμηνεύουν, προσδίδοντάς της συγκεκριμένο περιεχόμενο.

 
Σ' αυτή τη διαδικασία "κατασκευής της είδησης", και ειδικότερα της ειδησεογραφίας για το έγκλημα - από τους σταθερά προνομιακούς τομείς της ειδησεογραφίας, ειδικά σε περιόδους δημοσιογραφικά "νεκρές"- είναι συνήθης η ένταξη των μεμονωμένων περιστατικών εγκληματικότητας σε θεματικές κατηγορίες ("θεματοποίηση").

Τα ΜΜΕ, δηλαδή, "κατασκευάζουν" κατηγορίες εγκληματικότητας με τυπικούς δράστες, θύματα, συνθήκες κ.ο.κ. (εγκλήματα μεταναστών, νεανική παραβατικότητα, εγκληματικότητα προαστίων κ.λπ.). Ετσι, μπορεί να δει κανείς να αναπτύσσεται ένας λόγος περί ανεξέλεγκτης αύξησης της εγκληματικότητας, ο οποίος αναπαράγει μεμονωμένα περιστατικά και απλουστευτικά επιχειρήματα, χωρίς να υποστηρίζεται από στατιστικά ή εμπειρικά δεδομένα.

Ο λόγος αυτός, διαμέσου και της διαμεσολάβησης "ειδικών" ή επίσημων φορέων κοινωνικού ελέγχου, συντείνει στη δημιουργία ενός ευρύτερου κλίματος κοινωνικής ανασφάλειας και "κατασκευάζει" την αναγκαιότητα θεσμικών -ή και άτυπων- απαντήσεων, όπως η γενικευμένη καταστολή, η προσφυγή στην ιδιωτική αγορά ασφαλείας ή και η ατομική βία, η οποία ορίζεται ως "αυτοδικία".

Δεν είναι, λοιπόν, αμελητέα η λειτουργία των ΜΜΕ να διαμορφώνουν την κοινωνική αντίδραση στο έγκλημα, διαμέσου της ίδιας της αναπαράστασης αυτής της αντίδρασης (ανήσυχοι νοικοκυραίοι ή το ανατριχιαστικό θέαμα των "εν δυνάμει" θυμάτων εγκληματικών ενεργειών, που επιδεικνύουν στην κάμερα τα κουμπούρια τους, απειλώντας ότι θα τα χρησιμοποιήσουν κατά δικαίων και αδίκων)».

«Αντί στοιχείων κάγκελα παντού»

Για «χαβαλέ» ενημέρωση κάνει λόγο ο συγγραφέας Νίκος Δήμου. «Από παιδί θυμάμαι πως πάντα τις γιορτές υπήρχαν περισσότερες ληστείες. Είναι άραγε ακόμα περισσότερες τώρα; Πόσο; Και είναι πράγματι ελλιπής η αστυνόμευση; Πού; Γιατί; Μήπως διότι η αστυνομία φρουρεί επωνύμους, καναλάρχες και μεγαλοδημοσιογράφους;

Αντί η τηλεόραση να μας δώσει στοιχεία, μια στατιστική, μερικές πληροφορίες, μας παρουσιάζει πανικόβλητους παππούδες με καραμπίνες και νοικοκυρές με αγριόσκυλα, μέσα από πολλά-πολλά κάγκελα. Κάγκελα παντού, που λέει κι ο Τζιμάκος. Μαζί με υποβλητική, τρομακτική μουσική. Θρίλερ».

«Φόβος - βία ευνοούν τους εξουσιαστές»

«Δεν είναι η πρώτη φορά που παρουσιάζεται αυτό το φαινόμενο», λέει ο καθηγητής του Τμήματος Επικοινωνίας και ΜΜΕ του Πανεπιστημίου Αθηνών Στέλιος Παπαθανασόπουλος. «Την τελευταία δεκαετία εμφανίζεται στα ΜΜΕ, και κυρίως στα τηλεοπτικά, με μια περιοδικότητα. Σε περιόδους όπου δεν υπάρχουν ειδήσεις και γενικά υπάρχει μια έξαρση κλοπών, αυτό μεγεθύνεται ακόμα περισσότερο. Τα κανάλια πρέπει να καλύψουν μεγάλο χρόνο, καθώς τα δελτία τους έχουν υπερδιογκωθεί. Μια είδηση τριάντα δευτερολέπτων γίνεται πέντε λεπτά. Με αυτόν τον τρόπο δεν υπερβάλλεις, δεν προκαλείς έτσι κι αλλιώς; Είναι εκρηκτικός αυτός ο συνδυασμός.

 
Ο φόβος και η βία προκαλούν φόβο και βία. Μπαίνει σε λειτουργία μια σπειροειδής διαδικασία, ένα είδος πολιτισμικής καλλιέργειας.

Ο φόβος και η βία αποτελούν κεντρικό μήνυμα της τηλεοπτικής παραγωγής, σε ειδήσεις, ντοκιμαντέρ, δραματικά σίριαλ κ.ά.

Ετσι, οι άνθρωποι καταλήγουν να φοβούνται όλο και περισσότερο, με αποτέλεσμα να απαιτούν όλο και μεγαλύτερη προστασία και να αποδέχονται ή να καλωσορίζουν την επιθετικότητα των θεσμών για χάρη της ασφάλειάς τους. Στην ουσία, ζητάμε μια περισσότερο εξουσιαστική κοινωνία. Αυτό θεωρώ ότι είναι το πιο σημαντικό θέμα.

Δεχόμαστε όλο και μεγαλύτερη αστυνόμευση σε όλες μας τις εκδηλώσεις, όταν πριν από λίγα χρόνια δεν θα μπορούσαμε να διανοηθούμε ότι θα ζητούσαμε μόνοι μας κάτι τέτοιο.

Αυτή η αίσθηση κινδύνου και ανασφάλειας μας οδηγεί στο να μην εμπιστευόμαστε κανέναν και ενδεχομένως σε μεταγενέστερη φάση, μακροπρόθεσμα, να έχει συνέπειες στο πώς αντιλαμβανόμαστε τη δημοκρατία».

«Η λύση να αναζητηθεί αλλού»

 «Οι επίσημες στατιστικές για την εγκληματικότητα δεν έχουν ιδιαίτερη αξία, αν η ανάγνωση μείνει σε πρώτο επίπεδο, όπως συμβαίνει στη κοκορομαχία της σημερινής συγκυρίας», προσθέτει ο Βασίλης Καρύδης, αναπληρωτής καθηγητής του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου. «Πολύ μεγαλύτερη κοινωνική σημασία ενέχει το φαινόμενο του "φόβου του εγκλήματος", δηλαδή η υποκειμενική αίσθηση ανασφάλειας του πολίτη στην καθημερινότητά του.

 Στην Ελλάδα, αυτό αναδείχθηκε στην πρώτη εθνική έρευνα σε θύματα εγκλημάτων, που διεξήχθη το 2001, όπου το ελληνικό δείγμα κατέλαβε την πρώτη θέση στην εγκληματοφοβία μεταξύ 17 βιομηχανικών χωρών.

Η απάντηση δεν βρίσκεται στο αίτημα για σκληρότερη αστυνόμευση ή για περαιτέρω αυστηροποίηση των δικαστικών αποφάσεων. Αυτά οδηγούν σε έναν "φαύλο κύκλο" καταστολής - εγκληματοποίησης - μεγαλύτερης εγκληματικότητας - εντονότερης καταστολής.

Η λύση πρέπει να αναζητηθεί στην υλοποίηση των Τοπικών Συμβουλίων Πρόληψης Παραβατικότητας, με τα οποία ουδείς πλέον ασχολείται, στη σύσταση ενός ανεξάρτητου Ινστιτούτου Αντεγκληματικής Πολιτικής, το οποίο ουσιαστικά ακύρωσε η σημερινή πολιτική ηγεσία, στη διεξαγωγή σοβαρών θυματολογικών ερευνών και, εν τέλει, στην απόδοση του δημόσιου χώρου πάλι στους πολίτες, μέσω μεσοπρόθεσμων στρατηγικών που στηρίζονται στην επιστημονική γνώση και έρευνα χωρίς κομματικά πρόσημα. Υπάρχει αυτή η πολιτική γενναιότητα;».

Γιώργος Κιούσης-Σωτήρης Μανιάτης

ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 29/12/2006

Προσθέστε περισσότερες πληροφορίες

To μέγιστο μέγεθος των αρχείων είναι 16ΜΒ. Επιτρέπονται όλες οι γνωστές καταλήξεις αρχείων εικόνας,ήχου, βίντεο. ΠΡΟΣΟΧΗ! Για να υπάρχει η δυνατότα embed ενός video πρέπει να είναι της μορφής mp4 ή ogg.

Νέο! Επιλέξτε ποιά εικόνα θα απεικονίζεται στην αρχή του σχόλιου.

Creative Commons License

Όλα τα περιεχόμενα αυτού του δικτυακού τόπου είναι ελεύθερα προς αντιγραφή, διανομή, προβολή και μεταποίηση, αρκεί να συνεχίσουν να διατίθενται, αυτά και τα παράγωγα έργα που πιθανώς προκύψουν, εξίσου ελεύθερα, υπό τους όρους της άδειας χρήσης Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License